ساعت یازده و چهل و پنچ دقیقۀ شب ۲۶ بهمن ماه ۱۳۵۷ چهار افسر ارتش شاهنشاهی چند ساعت پس از یک محاکمۀ شتابزده، که سرتاسر آن تجلی نقض روند دادرسی عادلانه بود، و محرومیت از همۀ حقوق متهم و دفاع، بر روی بام ساختمانی که مؤسس جمهوری اسلامی در آن سکنی گزیده بود به جوخۀ اعدام سپرده شدند. این اقدام اوّلین تعامل بین حاکم جدید و جامعه ای بود که حکومتش را به دست گرفته بود. فارغ از این که قربانیان این اعدام ها افسران فرهیخته، شجاع، و وطن دوست بودند، یا افسرانی خلافکار که بایستی به پاسخگویی در یک دادگاه منصفانه فراخوانده شوند، این اقدام رهبر جدید حاوی پیام و اصولی بود که جامعۀ التهاب زدۀ آن روز بدان توجه نکرد. ویژگی های این دادگاه به مثابه اعلامیه نفی حقوق بشر بود که مواد آن، یک به یک، نه با حرف، که در عمل لغو شد:

۱- محاکمه مخفی: دادرسی و اجرای عدالت در جامعه ریشه در حق طبیعی فرد نسبت به دفاع از زندگی و آزادیش دارد، که در جامعه از طریق حفظ و اجرای قوانینی که آحاد ملّت در تدوین آن دخیل بوده اند از یک سو و مجازات متخلفان از سوی دیگر تأمین می شود. نظام قضایی در جامعۀ مردم سالار به وکالت از مردم و به نام مردم عدالت را اجرا می کند. غیر علنی بودن محاکمه افسران ارتش شاهنشاهی نشانگر این بود که عدالت در انحصار گردانندگان محاکمه است و آنها این قدرت را به وکالت از مردم اعمال نمی کنند و مشروعیت آنان ریشه در صلاحیت و پرهیزکاری و حسن شهرت آنها و در نهایت ارادۀ مردم ندارد، عامل منحصر به فرد تفویض صلاحیت اعضای دادگاه حکم رهبر است. چون اعضای دادگاه به مردم پاسخگو نیستند علنی بودن دادگاه واجب نیست. غیر علنی بودن اولین محاکمه انقلاب اسلامی، حق اجرای عدالت را در عمل و رسماً از آحاد ملّت ایران سلب کرد.

۲- در نظام مردمسالار حفظ امنیت فرد وظیفۀ اصلی نظام اجتماعی و دولت است. روند دادرسی عادلانه شامل شرایط و مراحلی است که تجلی فلسفۀ بنیادی عدالت در جامعه مردمسالار است. از جمله معیارهای دادرسی عادلانه می توان اشاره کرد به اصل برائت متهم، حضور وکیل مستقل، بهره مندی از زمان لازم برای مطالعۀ پرونده تحقیقات و تدوین دفاعیات، امکان احضار شهود و ارائۀ اسناد به نفع متهم، و پرسش وکیل مدافع از شهود دادستانی، استقلال قضات، و همچنین حق استیناف از حکم دادگاه بدوی و ارجاع به دادگاه تجدید نظر. همۀ این مراحل و شرایط تجلی اصل مجهول بودن حقیقت و جایزالخطا بودن و عدم معصومیت انسان ها، و طبعاً مسئولان امور قضایی از یک سو، و منع مجازات بی گناه از سوی دیگر است. این مراحل و آزادی عمل وکلا در مقابل دادستانی برای این است که اگر هر کدام از طرفین دعوا دچار اشتباه شده باشند این فرصت و امکان برای رفع اشتباه در دادگاه باشد، و قضات بی طرف بتوانند با سنجیدن اسناد و ادلۀ طرفین دعوا حتی المقدور امکان اشتباه قضایی را کم کنند تا از مجازات فرد بی گناه جلوگیری شود. با نفی همۀ مراحل دادرسی عادلانه و محروم کردن متهمان از همۀ حقوقشان، رهبر انقلابی ایران اصول جدیدی را نه تنها در رابطه با دادرسی، بلکه در رابطه با حکومت جدید به جامعه تحمیل کرد. با تأئید حکم اعدام افسران ارتش شاهنشاهی، امام انقلابی درعمل مدعّی شد که برای کشف حقیقت نیازی به دادرسی عادلانه ندارد چون عالم به حقایق است، ذاتی مقدس دارد، و معصوم و مصون از خطاست.

ساعت ۱۱ و ۴۵ دقیقۀ شب ۲۶ بهمن آقایان رضا ناجی، مهدی رحیمی، منوچهر خسروداد و نعمت الله نصیری، اوّلین قربانیان نظام نوپا و مقدس ایران شدند و مرگشان اعلامیۀ سلب حقوق بشر از مردم ایران را رسمیت بخشید و شاهدی شد بر ادعای ربوبیت رهبری نوین ایران که قربانی کردن انسان را برخلاف تعالیم ادیان ابراهیمی در ایران نهادینه کرد و این پیام هولناک آن شب بر ملّت ایران پوشیده ماند، و با عدم واکنش در مقابل آن سرنوشت خود را در اسارتی بلند مدت رقم زد.

با سرگذشت قربانیان ۲۶ بهمن، رضا ناجی، مهدی رحیمی، منوچهر خسروداد و نعمت الله نصیری در امید، یادبودی در دفاع از حقوق بشر، آشنا شوید. »

یک سرگذشت: رضا ناجی

یک سرگذشت: منوچهر خسروداد

یک سرگذشت: نعمت الله نصیری

یک سرگذشت: مهدی رحیمی

لطفا مطلب بالا را در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک بگذارید

The post اوّلین محاکمۀ انقلابی و اسلامی به مثابه اعلامیه نفی حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران بود first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

یک فرد نزدیک به خانواده یازرلو، درباره‌ی وضعیت این دو زندانی سیاسی به بنیاد عبدالرحمن برومند گفت: هانی یازرلو که دو عمل قلب باز در سال‌های ۱۳۷۳ و ۱۳۸۳ داشته، بر اساس آخرین آنژیوگرافی اکنون نیز دچار گرفتگی تعدادی از عروق قلبی است و علاوه بر نیاز به مراقبت پزشکی، به‌شدت به داروهایش وابستگی دارد. در بازداشت قبلی در سال ۱۳۹۰، مدت ۴۸ ساعت قرص‌هایش را به او نداده بودند و به گفته‌ی خودش، «چنان حالش وخیم شده بوده که چندین بار رو به قبله دراز کشیده بوده و هر لحظه منتظر مرگ بوده است.»

به گفته‌ی این فرد مطلع، «هود یازرلو نیز در تمام مدت سه سال زندان قبلی‌اش دچار دل‌دردهای عصبی شدید بوده که بعد از آزادی، در پی روند چندساله‌ی درمان بهبود یافته بود، اما دوباره دچار این دردهای شدید و مداوم شده است.»

به گفته‌ی این فرد نزدیک به خانواده یازرلو، «اکنون آقای هانی یازرلو به داروهای خودش دسترسی دارد، اما از خدمات پزشکی و درمانی محروم است. اگر اتفاقی کف سلول برای زندانی بیافتد، تا کسی اطلاع بدهد و تازه اگر بخواهند او را به بیمارستان یا بهداری منتقل کنند، آن قدر طول می‌کشد که ممکن است خطرات خیلی جدی زندانی بیمار را تهدید کند. نگرانی ما دقیقا نسبت به وضعیت سلامت آنهاست. زیرا قبلا هم سابقه داشته که رسیدگی نکنند و نگرانی این است که اگر آن حالت دستگیری قبلی‌اش پیش بیاید، معلوم نیست چه بشود.»

The post تداوم نگرانی از وضعیت سلامت دکتر هانی یازرلو و پسرش هود یازرلو در زندان first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

آقای هوشنگ کوشکی، معلم دروس دینی و عربی در مقطع متوسطه مدرسه طالقانی معمولان است و بنا به گزارش منابع مطلع، افرادی «آمدند و دوربین‌های مدرسه را هم باز کرده و با خود بردند که معلوم نشود او را برده‌اند.»

این فعال صنفی معلمان، اخیرا از بیانیه چهارده نفر از فعالان برای گذار مسالمت‌آمیز از جمهوری اسلامی و اصلاح قانون اساسی و تشکیل انتخابات آزاد برای انتخاب نوع حکومت حمایت کرده بود.

Hushang Kushki 2

آقای کوشکی در شناسه‌ی اینستاگرام خود نوشته: «این که من بتوانم به آن چه اعتقاد دارم و آن چه تو اعتقاد داری بیان کنیم می‌شود آزادی بیان. و متاسفانه در کشور ما آزادی پس از بیان نیست و تاوان دارد.»

The post هوشنگ کوشکی، فعال صنفی معلمان در معمولان لرستان بازداشت شد first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

۱١ سال گذشت. ۱۱ سال تحمل حبس با حکمی فله‌ای در یک دادگاه فرمالیته که فقط پنج دقیقه طول کشید، حکمی که قبلا در اطلاعات سنندج در معامله‌ای به انجام رسید. 

در پرونده‌های امنیتی این قاضی نیست که داوری کند و اتهامی را سبک و سنگین کند، بلکه در این پرونده‌ها به خصوص در کردستان این اطلاعات و سپاه هستند که تصمیم نهایی را می‌گیرند. زندانی امنیتی! جرمی که در هیچ جایی در قانون مجازات اسلامی تعریف نشده و بند و ماده‌ای ندارد. قانون مجازات پرونده‌های امنیتی نانوشته و بر اساس شرایط نوشته می‌شود. اگر اتهام بزرگتر باشد، کلمه محاربه هم درج پرونده می‌کنند. مبارزه علیه خدا و رسولش. 

تاکنون نه خواست مبارز کرد مبارزه میان کفر و ایمان بوده و برای آن اسلحه به دوش گرفته و نه مسئله کردستان مسئله میان خدا و رسولش و شیطان بوده. طبق آیه ۳۲ سوره مائده مبارزه کرد «محاربین» را باید اعدام کرد و یا به صلیب کشید و یا دست و پا قطع شود و یا این که محارب را از سرزمین صالحان نفی بلد کنید، از خاک صالحان تبعید شود به بلادی دیگر. طبق آیه ۳۲ سوره مائده و طبق حکم قاضی کردستان بلاد و خاک صالحان و تبعیدگاه بلاد کفر و ناصالحان. ۱۱ سال است طبق این آیه و در سایه رافت اسلامی محروم از هر گونه ملاقاتی بوده ۱۱سال است که برای تسکین استخوان پام از دیکلوفناک و بروفن استفاده می‌کنم، مدت ۶ سالی هم هست که دیگر رانیتیدین و آلومنیم ام جی و امپرازول هم اضافه شده. حتی برای یک مرتبه جهت مداوا اعزام به پزشک خارج از زندان نشدم و دکتر عمومی زندان هم همان نسخه قبلی را تجویز کرده. مصرف غذای زندان و رژیم غذایی آن بزرگترین مشکل هر زندانی است. بیشتر از پنج ماه است که کسی اینجا میوه و سبزی ندیده حتی برای خریدن. اما اینجا انواع نشئه جات با قیمت گرانتر از بیرون دست یافتنی است آن هم به کیلو. ۱۱ سال است با صدای افسر نگهبان از خواب بیدار و با اعلام خاموشی همه خواب. ۱۱ سال پیش معامله‌ای در اطلاعات سنندج برای تمام شدن بازجویی و تبدیل حکم اعدام به حبس انجام شد. چه کسانی بودند بماند ولی تنها یک نفر این مصاحبه را انجام نداد. شهید احسان فتاحیان می‌گفت من حبس دارم و پرونده بسته شده، تا اینکه خیلی ساده دادستان کامیاران وارد پرونده شده و حکم ۱۵ سال را تبدیل به اعدام و درست پس از یک سال حکم او را اجرا کردند. در ایام ۵۴ روزه اعتصاب اطلاعات این مصاحبه را پخش کرد. دیکته شده، من بازجویی داشتم که همه روزه ۲ بار می‌آمد ولی همه جمعه‌ها سه نفر از جای دیگر می‌آمدند. حتی روزهای مصاحبه این سه نفر در گوشه‌ای از اتاق بودند و همه مصاحبه را این سه نفر تنظیم و مدیریت می‌کردند. سه نفری که من هیچ وقت آنها را ندیدم. هر چی در این مصاحبه بود مهم نبود. مهم این بود که از زبان من و امثال من گفته شود. تنها دلخوش به اینکه من تنها رفتم زندان سقز و کسی را به دنبال خودم به زندان نیاوردم. ۱۱ سال است فقط در سالروز اسارت یادی شده و همه چیز به فراموشی سپرده شد. حتی پرونده و حکم هم به فراموشی سپرده شده است. تا حالا هر چی درخواست از دادستان و مسئولان ذیربط قضایی در هرمزگان شده، در جواب گفته‌اند پرونده و دادن ملاقات و مرخصی و غیره دست ما نیست و باید دستور از کردستان بیاید. در کردستان خانواده به هر دری زدند در جواب گفته‌اند پرونده‌اش همراه نیابت قضایی به میناب فرستاده شده و به ما مربوط نیست. در آخر گفتند برو پیدا کن پرتقال فروش را. سالهاست با سارقین و معتادین و جرایم خطرناک دیگر هم‌بند و هم‌اتاق هستم. ولی هنوز کنار آمدن با این دنیای زندان ناممکن است. در اینجا انسان کنار نمی‌آید، کم نمی‌آورد ، تسلیم نمی‌شود و به انتها نمی‌رسد فقط و فقط عادت می‌کند. 

کمال شریفی -زندان میناب- چهارم تیر ۱۳۹۸

The post در پرونده‌های قضایی این قاضی نیست که داوری می‌کند، بلکه اطلاعات و سپاه هستند که تصمیم نهایی را می‌گیرند first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

The post بنیامین آلبوغبیش، جوان اهوازی، در بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز كشته شد first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

آقای دحیمی گزارشی به نقل از فعالان حقوق بشر در خوزستان برای بنیاد عبدالرحمن برومند ارسال کرده که بدین شرح است:

«بعد از هجوم به رژه نيروهاى مسلح در اهواز، در صبح روز شنبه ۳۱ شهریور ۱۳۹۷، اداره اطلاعات و اطلاعات سپاه على‌رغم كشته شدن مهاجمان رژه، صدها نفر از فعالان فرهنگى، مدنى و افرادى كه در سال‌هاى اخير به مذهب اهل سنت گرايش پيدا كردند و همچنين خانواده‌هاى مهاجمان را بازداشت نمودند. در بين بازداشت‌شدگان چندين زن وجود دارد. بيش از ۳۰۰ نفر از بازداشت‌شدگان در بند پنج و هشت به زندان شيبان، ۲۰۰ نفر به زندان همدان و بيش از ۱۰۰ نفر به زندان اوين تهران منتقل شدند، شمارى هم با قرار وثيقه آزاد شدند. تعداد زيادى از اين افراد به‌شدت در بازداشتگاه‌ها شكنجه شدند. به طورى كه ساق پاهاى بعضى از آنها با دريل سوراخ شده است، ناخن بعضى را كشيده و با تهديد به تجاوز جنسى و زير شكنجه از آنها  اعترافات كذب گرفته شده است. بعضى از افرادى كه به زندان‌ها منتقل شدند مى‌گويند: بعضى از بازداشت‌شدگان مورد تجاوز جنسى قرار گرفتند.

در چند هفته پيش شمارى از بازداشت‌شدگان كه بعضى از آنها چندين ماه قبل از هجوم به رژه بازداشت شدند در دادگاه انقلاب اهواز به اتهام «بغى» محاكمه شدند. فعالان حقوق بشر از اهواز مى‌گويند بيش از ۳۰ نفر طبق مواد ۲۸۷ و ۲۸۸ قانون مجازات اسلامى در دادگاه انقلاب محاكمه و آنها را «باغى» عنوان كردند. مجازات اين اتهام چنانچه از سلاح استفاده شده اعدام يا حبس ابد است.

هويت بعضى از افرادى كه اخير در دادگاه انقلاب به اتهام بغى محاكمه شدند، به شرح زير است:

١-خانم صهباء(لمياء) حمادى ۲۱ ساله فرزند زيدان، متاهل، داراى دو فرزند از اهالى شهر سوسنگرد، نويسنده و كاربر فضاى مجازى در مهر ماه بازداشت شده بود.

٢-سيد مرتضى موسوى فرزند يوسف دانشجوى رشته ادبيات انگليسى از اهالى شهر سوسنگرد كه در ۲۴ تیر ۱۳۹۷ سه ماه قبل از هجوم به رژه بازداشت شده است.

٣- خانم خلود سبهانى از اهالى سوسنگرد

٤-خانم زينب عفراوى از اهالى سوسنگرد

٥-عبدالله شموسى از اهالى ملاشيه اهواز

٦-عيدان شموسى از اهالى ملاشيه اهواز

٧-عبدالنبى شموسى و سه نفر از فرزندان عموى او از اهالى ملاشيه اهواز

٨-صادق ساعدى از اهالى اهواز

٩-انور نيسى از اهالى كوى علوى شهر اهواز

١٠-علی حیدری فرزند شایع ساکن کوی ملاشیه اهواز

١١- احمد حمرى ۲۹ ساله ليسانس ساكن كوى مندلى شهر اهواز

١٢-عبدالله مرمضی فرزند جواد از اهالى شهر سوسنگرد، اين جوان سه ماه قبل از هجوم به رژه بازداشت شده بود.

١٣-رضا عجيلى (مرمضی) از اهالى شهر سوسنگرد

به گزارش خبرگزارى هاى ايران امروز دوشنبه سوم تيرماه، رئیس کل دادگسترى در اهواز گفت: اتهام افرادی که در هجوم نيروهاى مسلح اهواز یا حوادث مشابه دیگری دخالت داشتند از نظر ما قتل است، برای همین مجازات این افراد اعدام است. بخشی از متهمان که در خصوص این پرونده دستگیر شدند، به احتمال زیاد مشمول همین اتهام هستند. او گفت: در رابطه با این قبیل حوادث کوتاه نمی‌آییم، آسیب رساندن به امنیت کشور خط قرمز ما است.

فرهاد افشار نیا، رئیس‌کل دادگستری در اهواز با اشاره به بسته شدن پرونده هجوم به نيروهاى مسلح در اهواز گفت: افرادی که در اين عمليات ‌دست داشتند برانداز نظام شناخته‌ شده و بر‌ اساس ضوابط شرعی و قانونی، مجازات این افراد اعدام است.»

The post خطر صدور مجازات اعدام برای شماری از فعالان مدنی و گروندگان به مذهب سنت در اهواز first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

The post جزئیات قتل علیرضا شیرمحمدعلی در زندان تهران بزرگ به روایت همبندی‌اش برزان محمدی first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

یک منبع آگاه، درباره‌ی این موضوع به بنیاد عبدالرحمن برومند گفت که بنا به دستور رئیس زندان، تنها امکان محدود برای بردن زندانیان به بیمارستان مدنی کرج وجود دارد، که آن جا هم امکانات درمانی مورد نیاز موجود نیست.

بنا بر این گزارش، وضعیت جسمانی چند تن از  محبوسان در سالن زندانیان سیاسی زندان رجایی‌شهر، بدین شرح است:

مجید اسدی، به مشکلات گوارشی (زخم معده و زخم اثنی عشر)، رماتیسم ستون فقرات و بیماری فشار چشم مبتلاست. پیش از این نیز گزارش شده بود که این زندانی به بیماری زخم کولیت روده مبتلاست.

شهرام پورمنصور، دچار بیماری‌های دیسک کمر، آب آوردن ستون فقرات، و وجود غده‌ای در کنار نخاع است که مدت‌هاست فورا باید جراحی بشود.

محمد بنازاده امیرخیزی، مبتلا به دردهای مفاصل  و آرتروز زانو است و نیاز به فیزیوتراپی دارد.

حسن صادقی به دردهای مفاصل از جمله در ناحیه‌ی زانو مبتلاست. او همچنین به زخم معده و بیماری فشار چشم مبتلاست.

ابوالقاسم فولادوند، مبتلا به گرفتگی عروق قلبی است. به طوری که پزشک بر بستری شدن وی در بیمارستان قلب تهران تاکید دارد.

آرش صادقی، مبتلا به کندرو سارکوم و زخم معده، کولیت اولسروز و آریتمی قلبی است و پس از جراحی و تخلیه تومور در شهریور ماه گذشته، به زندان بازگردانده شده و به طور مکرر دچار تب و تورم دست راست می‌شود.

سعید شیرزاد، علاوه بر بیماری کوچک شدن کلیه، به دیسک کمر در ناحیه پایین کمر مبتلاست و به گفته پزشک لازم است تحت درمان باشد.

حمزه سواری، وجود غده در ناحیه پشت زانوی پای راست که باعث بروز مشکل جدی در راه رفتن وی شده و درد شدیدی را نیز در این ناحیه متحمل است.

بابک دادبخش زندانی دیگری است که وضعیت جسمی و روحی‌اش به شدت وخیم است و مسئولان زندان در زمینه رسیدگی پزشکی به سلامتی وی بی‌توجهی می‌کنند. پزشکی قانونی سه بار بیماری دو شخصیتی و جنون او را تایید کرده و گفته است این شخص باید در امین‌آباد بستری شود و مورد درمان قرار گیرد که تا امروز این اتفاق میسر نشده است.

چشم چپ سعید صفایی به دلایل نامشخص قدرت بینایی‌اش را تا حد زیادی از دست داده است. به دلیل اینکه زندان چشم پزشک ندارد و دادستان نیز مجوز اعزام به بیمارستان را صادر نمی‌کند، وضعیت بینایی این زندانی رو به وخامت گذاشته است.

افشین بایمانی، که پس از سال‌ها حضور در محیط نامناسب زندان (از سال ۷۹) از تیرماه سال ۹۶ دچار گرفتگی عروق قلب شده است. در پی معاینات صورت گرفته پزشک بهداری دستور اعزام به بیمارستان را صادر کرده، با این حال از اعزام وی به بیمارستان جلوگیری می‌شود.

شرایط تضمین بهره‌مندی از خدمات اجتماعی و درمانی از مواردی است که برای اطمینان حاصل کردن از اجرای پارگراف سوم ماده ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (حق برخورداری زندانیان از رفتار انسانی) باید برای زندانیان تامین شود. ایران به عنوان یکی از امضاکنندگان این میثاق بین‌المللی نسبت به آن متعهد است.

The post وضعیت وخیم جسمی ۱۱ زندانی محبوس در زندان رجایی‌شهر first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

متن این نامه، که نسخه‌ای از آن در اختیار بنیاد عبدالرحمن برومند قرار گرفته، بدین شرح است:

«ریاست محترم قوه قضاییه حجت الاسلام سید ابراهیم رییسی

با سلام                                  

احتراما به استحضار می رساند اینجانب حامد آیینه‌وند روزنامه نگار در شامگاه مورخه ۷/۴/۹۷ به هنگام خروج از کتابخانه ملی دستگیر شده و پس از تحمل ۴۴ روز بازداشت انفرادی در بند ۱ الف اطلاعات سپاه به بند عمومی زندان اوین منتقل شدم. در تاریخ ۵/۹/۹۷ به اتهام تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی به ۶ سال حبس محکوم شدم و بیش از ۱۰ ماه است که در پی عدم تبدیل قرار بازداشت و فقدان حکم قطعی محکومیت روزگار جوانی را در زندان سپری می‌کنم. آنچه بر بنده گذشته مرا واداشت تا نکاتی را به سمع و نظر جنابعالی که به تازگی به ریاست قوه قضاییه مفتخر شده‌اید برسانم:

۱- ضابطین قضایی به هنگام انتقالم به بازداشتگاه درخواست رمز تلفن همراه و لپ‌تاپم را داشته و چون با امتناع بنده به استناد به حریم خصوصی مواجه شدند با استفاده از شوکر الکتریکی مرا تسلیم کردند و هرچند در آستانه ورود به بند عمومی اوین طلب حلالیت کردند و بنده هم حلال حلال کردنشان را با شعف  اعلام کردم و شکایتی ندارم اما استدعا دارم با تدبیر جنابعالی جلوی اینگونه اقدامات که به نظر می‌رسد خودسرانه نیست گرفته شود تا مقاومت افراد با روحیات متفاوت در برابر خواسته‌های غیر قانونی نیروهای امنیتی به قیمت جانشان تمام نشود.

۲- در ایام بازداشت انفرادی بنده از سلول مناسبی که مجهز به امکانات بهداشتی و تغذیه مناسب بوده بهره‌مند بودم و بازجویان نیز در جریان بازجویی‌ها البته متوسل به خشونت فیزیکی نشدند، اما نگهداری فعالان رسانه‌ای که مساله پنهانی ندارند به شکل طولانی‌مدت در زندان انفرادی مصداق آشکار شکنجه روحی-روانی به منظور خرد کردن شخصیت انسانی آنهاست. رویه‌ای در تباین با کرامت انسانی که قطعا به آن رضایت ندارید.

۳- با توسعه شبکه‌های اجتماعی موبایل محور و بلاموضوع شدن پیکار با دیش‌های ماهواره و فیلترینگ در فضای مجازی به یمن فیلترشکن‌ها و بلاک چین در آینده نزدیک و به دنبال استمرار نگاه امنیتی به رسانه‌های مستقل، توقیف مطبوعات و ارعاب فعالان رسانه‌ای، متاسفانه مرجعیت خبری از داخل به خارج از کشور انتقال یافته است و تبیین پیامدهای این رویداد غم‌انگیز که خارج از مجال این نامه است به مرور زمان بیشتر آشکار خواهد شد.

۴- احساس تکلیف در ایران محدود به کسانی نیست که با سوء استفاده از چفیه رزمندگان دوران دفاع مقدس مانند مدیر عامل فراری بانک ملی ثروت ملی را به یغما بردند یا چون برخی دولتمردان ناکارآمد از صندلی این وزارتخانه برنخاسته بر صندلی وزارت دیگری جلوس می‌کنند یا چون افرادی دیگر با دستاویز قراردادن تحریم‌ها، ملت ما را دور زدند و می‌زنند و سرمایه زندگی مردم و توسعه کشور را به تاراج می‌برند یا با پول‌های رانت آورده بی هیچ سابقه فکری و سیاسی به لیست‌های انتخاباتی راه می‌یابند تا با تدبیر نظارت استصوابی امید خلق کنند اما امیدها را دود کردند و به هوا فرستادند. مردم دریافته‌اند که آژیرهای خطر دورغینی که این دوستان جان در هنگامه‌ی انتخابات و در پوشش پیشگیری از فاجعه به صدا در می‌آورند تنها ترفندی دورهمی برای نشستن دور سفره‌ی انقلاب و نه گره‌گشایی از کار فروبسته‌ی دموکراسی و حاکمیت قانون است. سوای سودای این عزیزان مالامال از حس تکلیف، من، دوستان و همکارانم نیز دل‌واپسیم و تا توان دست بردن به قلم داریم برای اصلاح کژیها و کاستی‌ها، افشای فریب‌ها، دفاع از حقوق مردم و جریان آزاد اطلاع‌رسانی از پای نخواهیم نشست.

۵- متاسفانه دامنه‌ی بازداشت های سیاسی پس از تظاهرات فراگیر دی ماه ۹۶ در کشور صرفا محدود به چهره‌های شناخته شده‌ی رسانه‌ای، فرهنگی و فعالان دانشجویی و کارگری نیست و بنده با تعداد قابل توجهی از چهره‌های گمنام در زندان مواجه شده‌ام که صرفا به خاطر فعالیت در فضای مجازی، اداره‌ی کانال‌های تلگرامی یا حضور در تجمعات کوچک بازداشت شده‌اند و اغلب شناحت صحیحی از جریانان‌های سیاسی داخل و خارج از کشور ندارند و بیشتر با غرایز حس تبعیض و مطالبات فرهنگی  و اقتصادی انگیزه‌های اعتراضی پیدا کرده‌اند. بی‌تردید اینگونه بازداشت‌های خارج از منطق اصیل امنیتی، نتایج ضد امنیتی برای حیات نظام سیاسی دارد و بنده بر حسب تلکیف و علاقه به سرنوشت کشور نسبت به ادامه‌ی این وضعیت هشدار می‌دهم.

۶- اینجانب به عنوان فرزند دو معلم وارسته و خدمت‌گزار به مردم در سطوح مختلف آموزش و پرورش در راستای تربیت فرزندان این ملت بزرگ از جان نازنین‌شان مایه گذاشته و به فراخور نیاز در داخل و خارج از کشور انجام وظیفه کرده‌اند، تلاش کرده‌ام آیینه‌ای باشم که خواسته‌ها و مطالبات مردم را منعکس می‌کند و از این رهگذر به ارتقای کیفیت تعلیمات سیاسی کمک می‌نماید و طبعا در این مسیر ادعای عصمت ندارم اما همان گونه که برای اقامه‌ی نماز جماعت نیاز به حضور جمعی در مسجد یا مکان‌های مشابه هست و برای حاجی شدن باید پای در طواف کعبه نهاد و انجام این امور از طریق فضای مجازی شدنی نیست، اجتماع و تبانی از طریق فضای مجازی نیز مضحک و غیرقابل قبول است و بنده در هیچ گونه تجمع اعم از قانونی یا غیر آن حضور نداشته‌ام و جز کار فکری و رسانه‌ای انجام نداده‌ام.

اما متاسفانه دستگاه قضایی این دست فعالیت‌های روزنامه‌نگاران که ذاتی کار آنهاست را ذیل عناوینی از این دست طبقه‌بندی می‌کند و بر این اساس نیز دادگاه‌ها احکامی که یادآور قرون وسطی است صادر می‌کنند.

محاکمه‌ی روزنامه‌نگاران و فعالان رسانه‌ای در دادگاه انقلاب که قضات آن فاقد نگاه حرفه‌ای به مقوله‌ی رسانه و ظرایف آن هستند مقوم زوال مشروعیت نظام و خطایی راهبردی است که بنیادهای اعتماد به دستگاه قضا و رعایت عدالت را در آن سست خواهد کرد.

رجاء واثق دارم با دستور جنابعالی به اتهامات رسانه‌ای از این پس در دادگاه فرهنگ و رسانه رسیدگی شود.

در پایان با تبریک روز معلم به پدر فرزانه‌ام و آرزوی علو درجات برای روح بلند مادرم و ادای احترام به همه‌ی اساتید و معلمان شریف سرزمینم به ویژه مثلث دوست داشتنی، معلمان زندانی (بهشتی، عبدی و حبیبی اعضای کانون صنفی معلمان) که مصاحبت با آنان شعله‌ی امید به آینده را در من زنده نگاه می‌دارد به آنان وامداری خود را نشان می‌دهم و ضمنا مراتب ابراز همدردی عمیق خود را با هموطنان مصیبت‌دیده و آسیب دیده‌ی سیل بی‌سابقه‌ی اخیر اعلام می‌نمایم و از خداوند منان می‌خواهم اسباب دگرگونی سریع اوضاع و احوال به نفع ملت مظلوم ایران را فراهم نماید.

حامد آیینه‌وند – زندان اوین- ۱۲/۲/۹۸»

The post حامد آیینه‌وند: ضابطان قضایی رمز موبایل و لپ‌تاپم را خواستند، امتناع کردم با شوکر الکتریکی مرا تسلیم کردند first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.

The post بازداشت بیش از ۷۰ امدادرسان مردمی از ۱۶ فروردین تاکنون؛ سه معلم اهوازى در مدرسه دستگیر شدند first appeared on وبلاگ بنیاد برومند.