tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478Mon, 19 Jan 2026 16:19:34 +0000ΡαφαηλίαΜαριλέναοικογενειακάαστείαΕλένηΡαφάκιαγαπημένακαλοκαίριοικογενειακαΡαφαηλιανοσταλγικάΔημήτρηςγενέθλιαΜαριλενααπόψειςατάκεςΕλενηΧρόνηςαγαπημενααδερφόςαστειαοικογένειαΙσημερίακαλοκαιριΚυριακήΧριστούγεννααγάπηδιακοπέςφθινόπωροΠάσχαμουσικήπολιτικάσχολείοαισιόδοξαβόλταγιορτήεπέτειοςΑνοιξηάνοιξησχολειοτρυφεράblogblogsΑίγιναΑιγιναΧριστουγεννααγαπηνοσταλγικαπολιτικήσπίτιΠρωτοχρονιάαπαραδεκτοιατακεςβολτεςδιακοπεςκαθημερινοτηταbloggersfbΑκκαΚαθαρά ΔευτέραΧρονηςίωσημωρόπρωτοχρονιάτικασχολικάτηλεόρασηφίλοιAίγιναcinemafb facebookΙούλιοςΝέλλυΟράτιοςΠρωτοχρονιαΧειμώναςΧρονια ΠολλάανεκδιήγητοικορωνοϊόςνοσοκομείοοκογενειακάπολιτικαπολυκατοικίασινεμάτραγούδιατρυφεραebookereaderΑνάβυσσοςΑνάστασηΜαριλέτταΠρωτομαγιάΣάββατοΣαββατοΤολόΧριστουγεννιάτικαάρρωστηαδελφόςαναμνήσειςανεκδιήγητααποψειςαυτοκινητοαύγουστοςγενεθλιαγιορτέςδασκαλαδιάβασμαεκδρομήεκλογέςεπέτειοιιατρικάκαθημερινάκαθημερινότητακρισημαζίμαμάνοσταλγίαπαιχνίδιαπαρελθόνποίησηποιησηφβ fb facebookχούνταfacebooknookΑθήναΓυμνάσιοΕλενάκιΚυριακηΜαρίαΝικόλαςΠαγκράτιΠασχαΡαφακιΣεπτέμβρηςάποψηαπόκριεςαυτοκίνητοβιβλίαβόλτεςγάμοςγατεςγενεθλια.γενεθλια. οικογενειακα Δημητρης αδερφοςδιατροφηεκδρομηεπετειοςεφηβείαισημεριαλαμόγιαμουσικηοδηγησηοικογενειακα βολτα Κυριακη Φθινοπωροοικονομιαπένθοςπαιδιαπαιχνιδιαστάση ζωήςσυγκάτοικοισχόλιατηλεορασηφιλίαφιλεςφιλοιφωτιέςχειμωνας2014. φαγητό201825η ΜαρτίουBeatlesFb fb facebookLamoyalandLeoLeonard CohenMessengerMorrisonProustSherryViberWindastrazenecae readerlockdownmeteo grmotorolaringtonessnowpiercertwittervideoΑγγελόπουλοςΑλέξηςΑποκριεςΑπρίλιοςΑρχαία ΣκουριάΑυγουστοςΒαγγέληςΓιόλαΓουλανδρήΔήμος ΑθηναίωνΔεκαπενταύγουστοςΔημουλάΕΙΡΤΕΡΤΕλλάδαΕλληΖ ΒασιλικόςΙούνιοςΚαθαρή ΔευτέραΛουκιανόςΛυσειςΜ. ΕβδομάδαΜ. ΠαρασκευήΜάϊοςΜίκυςΜιχαέλαΜπολιβάρΝίκηΝαύπλιοΝοέμβριοςΠαπαδιαμάντηςΠαρασκευήΠουλικάκοςΠρουστΠόπηΣιδηρόπουλοςΣουηδίαΣούνιοΣχολιαστήςΤίναΤσικνοπέμπτηΦωτόπουλοςΧριστός Ανέστηέλεγχοςαγαπημέαγαπημένααγγλικάαεροπερπατητήςαναπαράστασηανοησίαανοχήαπαγορευτικόαπαράδεκτααπαράδεκτοιαπαραδεκτααποχαιρετισμόςασθενειαατάκααχαρακτήριστοιαχαριστίαβαθμοίβιβλίοβροχήγέννησηγενεθλια. γιορτηγιορτηγκαζάκιγκρίνιαγκρινιαγλώσσαγυαλιάγυμναστικήδάσκαλοςδασκάλαδιαβητηςδιαφημισηεγγόνιεγγόνιαεθιμαεκλογεςεμβολιασμόςεμβόλιοεμείςεξετάσειςεπαγγελματικάεπιλογέςεπιλογήεπιλογεςεποχεςερωταςζωήζωδιαθάλασσαιστορίακάλαντακάλτσεςκαιρόςκαλλιστειακαλοκαίριακαφεςκινητήκινηταλιοστάσιμάσκεςμέρα γυναίκαςμαλλιάμαμαμνήμεςμουσείομπανιομόδανοσοκομείο Καρύστουοικογενειακα βολτα θαλασσαοικογενειακαναοικολογίαπέταγμαπαιχνίδιπαπούτσιαπαππούςπαράλογαπαρενέργειεςπαρκαρισμαπεριοδικάπιάνοπλασιέποίημαποιητέςπροσωπικαπρωιναπωλητριεςπόδιρεζιλικιαρουτίνασίδεροσειρέςσειρεςσεπτέμβριοςσκάκισκύλοςσούπερ μάρκετσπάσιμοσπιτικασυγκατοικοισυμμαθητέςσυναυλίασχολικαταινίεςτρέξιμοτρελοτουρίστριατριήμεροτρύπατσιγάρατσιγάρουποκρισίαυπομονήφίλεςφωτιάφωτιαφωτοφωτογραφίαφωτογραφίεςχαμογελαστάχειμωνιάτικαχιονιχιόνιχρόνια πολλάψαριαόνειροόριαώραhttp://www.isimeria.com/noreply@blogger.com (Μαριλένα)Blogger755125tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-3698733251872831329Wed, 21 Apr 2021 09:29:00 +00002021-04-21T12:29:25.545+03:00<p><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQldYhh3_o0UkIaabnjDkFrBdIme8ZOulhjjFgGLe9entJuvgF9E5qXDi34O3sbSC_AXuqfpOs6-tIVaGnwGx2B8X4SfW-KdhSfo3Lz6NzdpKoFkbe-rxdyeii9klpy5H57vLFWkx3F8E/s1600/21april1967.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQldYhh3_o0UkIaabnjDkFrBdIme8ZOulhjjFgGLe9entJuvgF9E5qXDi34O3sbSC_AXuqfpOs6-tIVaGnwGx2B8X4SfW-KdhSfo3Lz6NzdpKoFkbe-rxdyeii9klpy5H57vLFWkx3F8E/s320/21april1967.png" width="240" /></a></div><br />στη δική μου ζωή χούντα σήμαινε:<br /><br /><i>"στο περιγιάααλι το κρυφό.."</i><br /><i>"σσσττ! τρελλάθηκες;"</i><br /><br />ατέλειωτες αγορεύσεις στα σχολικά προαύλια<br />ατέλειωτα "επίκαιρα" στον κινηματογράφο<br /><br />απότομη σιωπή όταν μπαίναμε στο δωμάτιο και οι γονείς συζητούσαν.<br />απότομη σιωπή παντού.<br /><br />δίσκοι βινυλίου που εξαφανίστηκαν<br />βιβλία που καταχωνιάστηκαν<br />(όμως, όσο να 'ναι, κάποια απ' αυτά ξέφευγαν απ' το αφηρημένο βλέμμα της μητέρας μου: θυμάμαι το Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 -να το κατεβάζω σκονισμένο από κάποιο ράφι- θυμάμαι τον Βράχο, θυμάμαι κι άλλα.. κι άλλα..)<br /><br />στη δική μου τη ζωή, η χούντα ξεκίνησε όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού.<br />στη δική μου τη ζωή, η χούντα τέλειωσε όταν πήγαινα τετάρτη γυμνασίου.<br />..............................................<br /><br />πλέον, μόνο τ' αφιερώματα στην τηλεόραση μάς τη θυμίζουν<br /><br />(δεν είναι ότι ξεχνάμε<br />είναι πως δεν αντέχουμε να θυμόμαστε..)http://www.isimeria.com/2021/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-6160713423362709507Fri, 26 Mar 2021 08:16:00 +00002021-03-26T10:16:16.658+02:00Ισημερίαεπέτειος<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyuIPxXcjcAgMM3yjeTDeKqdMXENppu98jMBul7K4ocluE72QFNklNisfQE86Lo6e5tRNKa9Nz-XVWd9JDV89yKhMuQx16Yu-9wr2Sn2fN1jEPqfOKMt4zpJbY_HbSoIVhsw-fJ8Rhpt8/s1600/untitled.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" height="243" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyuIPxXcjcAgMM3yjeTDeKqdMXENppu98jMBul7K4ocluE72QFNklNisfQE86Lo6e5tRNKa9Nz-XVWd9JDV89yKhMuQx16Yu-9wr2Sn2fN1jEPqfOKMt4zpJbY_HbSoIVhsw-fJ8Rhpt8/w320-h243/untitled.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: left;">&nbsp;</div><div style="text-align: left;"><i><span style="color: #444444;">αυτή η εξομολόγηση γράφτηκε καιρό πριν: στην τότε επέτειο της Ισημερίας.</span></i></div><div style="text-align: left;"><i><span style="color: #444444;">δε νομίζω να γράψω κάτι άλλο, διαφορετικό, ακόμα κι αν περάσουν πολλές επέτειοι.</span></i></div><i><span style="color: #444444;">άλλωστε, δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αυτό που σημαίνει για μένα η Ισημερία.<br />αλλάζει μόνο ο αριθμός του κάθε χρόνου που περνάει.<br />όλα τα υπόλοιπα μένουν τα ίδια.<br />ακριβώς..</span></i><br /><br /><br />έχω μιλήσει ξανά για την Ισημερία και το λόγο ύπαρξης της.<br /><br />έχω πει πως ό,τι γράφω εδώ, σε τούτο το ημερολόγιο, βγαίνει κατευθείαν απ' την καρδιά μου, χωρίς φίλτρο, χωρίς σκέψη σχεδόν.<br /><br />μιλώ για το (πάντα ζωντανό) παρελθόν, για το παρόν, για τα όνειρα που προσδοκούμε, για τις ελπίδες μας.<br />μιλώ για τον καιρό που ήμουν πολύ νέα, για τον καιρό που ο Χρόνης κι εγώ ήμασταν παιδιά σχεδόν, όπου μόνη μας έννοια ήταν η εκδρομή του Σαββατοκύριακου κι οι διακοπές του Αυγούστου.<br />μιλώ για τα χρόνια που περάσαμε προτού έρθουν τα δικά μας παιδιά στη ζωή, αλλά και γι' αυτά που μας ολοκλήρωσαν, όταν γίναμε γονείς.<br /><br />όμως πιο πολύ μιλώ, για τις μέρες τις σημερινές.<br />γι' αυτά που ζούμε τώρα.<br />τα καθημερινά.<br /><br />όταν έφυγε η μητέρα μου, για χρόνια ολόκληρα κάθε φορά που η έλλειψη της γινόταν αβάσταχτη, πήγαινα στη μεγάλη ντουλάπα όπου ακόμα κρέμονταν τα ρούχα της τακτικά και με τ' άρωμα της τυλιγμένα, άνοιγα την πόρτα και χωνόμουν μέσα.<br /><br />έτσι, η μαμά μου μ' αγκάλιαζε και με παρηγορούσε.<br /><br />αυτό ακριβώς είναι η δική μου Ισημερία: μια αγκαλιά που τυλίγει και διακτινίζει άμεσα στο παρελθόν, μια αγκαλιά αγαπημένη.<br /><br />όταν κάποτε έρθει η στιγμή που ο Χρόνης κι εγώ, θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, τα κορίτσια θα διαβάζουν για την εποχή όπου όλα ήσαν εύκολα, όπου όλα ήσαν σωστά και κυλούσαν όπως πρέπει κι ας διαμαρτύρονταν "ε, μα δεν αντέχω άλλο!"<br /><br />θα θυμούνται την εποχή που άνοιγαν την πόρτα του σπιτιού και μέσα βρισκόταν πάντα ο μπαμπάς κι η μαμά, τα παιδικά χρόνια, τις Κυριακάτικες εκδρομές, τα πρώτα ποδήλατα, το πως αργά την Ανοιξη, ο πατέρας τις μάθαινε βουτιές και μακροβούτια στην παραλία της Αναβύσσου και πως η μητέρα καθόταν ώρες στην παραλία της Αίγινας με το βιβλίο στα χέρια και ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ το κατακαλόκαιρο.<br /><br />κι όποτε ξεφυλλίζουν τη δική μας Ισημερία, το παρελθόν θα γίνεται παρόν και το τότε, σήμερα.<br /><br />όπως ακριβώς γινόταν όταν χρόνια πριν, άνοιγα τη μεγάλη, ξύλινη ντουλάπα της μαμάς μου και χωνόμουν δίχως δεύτερη σκέψη στην αγκαλιά της.<br /><br />κι από όπου κι αν βρίσκομαι θα χαμογελώ μεσ' απ' τις γαλάζιες σελίδες της&nbsp;<div>όπως ακριβώς πρωτοχαμογέλασα όταν έκανα την πρώτη μου ανάρτηση εδώ:<br /><br />σαν σήμερα, πριν από δεκατέσσερα κιόλας χρόνια...</div>http://www.isimeria.com/2021/03/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-6960035844587438714Sun, 21 Mar 2021 08:26:00 +00002021-03-21T10:26:32.883+02:00κορωνοϊόςσυναυλία<p style="text-align: center;">&nbsp;<iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/6swgiM9vSEE" width="320" youtube-src-id="6swgiM9vSEE"></iframe></p><div style="text-align: center;">&nbsp;να πάμε σε μια συναυλία</div><div style="text-align: center;">να τραγουδήσουμε</div><div style="text-align: center;">να χορέψουμε</div><div style="text-align: center;">να χοροπηδήσουμε</div><div style="text-align: center;">να γυρίσουμε χαρούμενοι σπίτι</div><div style="text-align: center;">να πασαλειφτούμε με counterpain</div><div style="text-align: center;">και να κοιμηθούμε</div><div style="text-align: center;">-για πρώτη φορά-</div><div style="text-align: center;">με χαμόγελο...</div>http://www.isimeria.com/2021/03/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-9140871867088051392Sun, 07 Mar 2021 19:43:00 +00002021-03-07T21:43:22.397+02:00ΜαριλέναΧρόνης<p>&nbsp;&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2ZlFqWwi5kCND5AXUE9QpmrRzBwudNGUuhGmS0KY-d40LQJscr51msHRgjBvlSNQG5yS7FEv_7iZqAVpf3V-44F7PfYfZIOElhmFnUVbb_FjkpifAMSkNLhWsikcegWQBcEf_2NyghFM/s1067/Drawing_a_Cameillia_in_Colored_Pencil_%2528Steinberg%2529_800.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1067" data-original-width="800" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2ZlFqWwi5kCND5AXUE9QpmrRzBwudNGUuhGmS0KY-d40LQJscr51msHRgjBvlSNQG5yS7FEv_7iZqAVpf3V-44F7PfYfZIOElhmFnUVbb_FjkpifAMSkNLhWsikcegWQBcEf_2NyghFM/s320/Drawing_a_Cameillia_in_Colored_Pencil_%2528Steinberg%2529_800.jpeg" /></a></div><p></p><div style="text-align: center;">"καμέλια. τι είναι η καμέλια; φυτό;"</div><div style="text-align: center;"><div>"ε ναι ρε Χρόνη, φυτό! τι θες να 'ναι; ξύλο;"</div><div>"εννοώ λουλούδι;"</div><div>"ναι"</div><div>"και η κυρία με τας καμελίας; τι τις έκανε τις καμέλιες;"</div><div>"τις μύριζε! τι λες να τις έκανε; να τις έτρωγε;"</div><div>"όχι ρε βλάκα! μπορεί να τις φορούσε!"</div><div>"άσε μας βραδιάτικα με τις κυρίες και τις καμέλιες! τις μύριζε, τις φορούσε, τις έτρωγε. όλα μαζί! κάτσε διάβασ' το να μάθεις!"</div><div>"εσύ το 'χεις διαβάσει;"</div><div>"όχι. εγώ δε διαβάζω για φυτά!"</div><div>.............................................................</div><div><br /></div></div>http://www.isimeria.com/2021/03/blog-post_7.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-4062912645550991171Tue, 02 Mar 2021 18:21:00 +00002021-03-03T13:11:15.764+02:00astrazenecaεμβολιασμόςεμβόλιοπαρενέργειες<p><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR7n8LglrWiYBdN1-NE6uDumCblnAWR8XwImdDNhoYxyz5c1pc1nRlke5uA7P_YBNlnQBElUbGdvVMA2naa2VAfFR43wKb1FFiOC3Jx3JoT0G8nscU255T9QJhURbBz-q5a3bQL5tInhWL/s976/_115682428_vaccine-memes_graphic_v2.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="549" data-original-width="976" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhR7n8LglrWiYBdN1-NE6uDumCblnAWR8XwImdDNhoYxyz5c1pc1nRlke5uA7P_YBNlnQBElUbGdvVMA2naa2VAfFR43wKb1FFiOC3Jx3JoT0G8nscU255T9QJhURbBz-q5a3bQL5tInhWL/w320-h180/_115682428_vaccine-memes_graphic_v2.jpg" width="320" /></a></div><p></p><div class="separator" style="clear: both;">Σάββατο.</div><div class="separator" style="clear: both;"><div class="separator" style="clear: both;">έχουμε πάει με τον Χρόνη στο κέντρο υγείας κι έχουμε κάνει το εμβόλιο.</div><div class="separator" style="clear: both;">όλα καλά, γυρίζουμε σπίτι και πέφτω με τα μούτρα στο διάβασμα: astrazeneca, παρενέργειες, κάλυψη κλπ.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">όπου διαβάζω πως οι ήπιες παρενέργειες είναι επιθυμητές γιατί σημαίνει πως αντιδρά ο οργανισμός και κάνει αντισώματα.</div><div class="separator" style="clear: both;">αργά το πρωί έγινε ο εμβολιασμός, οι ώρες περνάνε, τίποτα!</div><div class="separator" style="clear: both;">κανένα σημείο πως ο οργανισμός αντιδρά, οπότε αρχίζω να ανησυχώ.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">"βρε Χρόνη, μήπως δε "πιάνει" εμένα το εμβόλιο;"</div><div class="separator" style="clear: both;">"μια χαρά σε πιάνει! μια χαρά!"</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">σιγά μη καθησυχαστώ!</div><div class="separator" style="clear: both;">είμαι πεπεισμένη πως κάτι δεν πάει καλά.</div><div class="separator" style="clear: both;">ώσπου νωρίς το βραδάκι αρχίζει επιτέλους να ανεβαίνει η θερμοκρασία μου.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">βάζω το θερμόμετρο, βλέπω τον ελαφρύ πυρετό και αρχίζω να χοροπηδάω ενθουσιασμένη:</div><div class="separator" style="clear: both;">"πα-ρε-νέργειες</div><div class="separator" style="clear: both;">πα-ρε-νέργειες</div><div class="separator" style="clear: both;">πα-ρε-νέργειες!!!".</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">βγαίνει η Ραφαηλία απ' το δωμάτιο της και με κοιτάει απορημένη</div><div class="separator" style="clear: both;">"τι έπαθες ρε μαμά;"</div><div class="separator" style="clear: both;">"κάνει δουλειά το εμβόλιο!"</div><div class="separator" style="clear: both;">"α μπράβο!"</div><div class="separator" style="clear: both;">κάνει στροφή ξαναμπαίνει μέσα, βάζει τ' ακουστικά της και απογειώνεται για τον πλανήτη της.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">η νύχτα πέρασε με μένα να θερμομετριέμαι κάθε τρεις και λίγο, να παίρνω παρακεταμόλη και να βάζω θερμοφόρα στα κρύα μου πόδια.</div><div class="separator" style="clear: both;">την επομένη ήμουν καλύτερα, το βραδάκι ανέβηκε ξανά για λίγο και αυτό ήταν.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">πέρασαν λίγες μέρες, είχα ξεχάσει πια το εμβόλιο και τις αγωνίες μου κι ήμουν στην κουζίνα βάζοντας φαγητό στον Μάστορα.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">αίφνης μπαίνει η Ραφαηλία μέσα.</div><div class="separator" style="clear: both;">με κοιτάζει, χαμογελάει κι αρχίζει να χοροπηδάει φωνάζοντας δυνατά:</div><div class="separator" style="clear: both;">"πα-ραι-σθήσεις</div><div class="separator" style="clear: both;">πα-ραι-σθήσεις</div><div class="separator" style="clear: both;">πα-ραι-σθήσεις!"</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">"σουτ καλέ! τι λες εκεί; σ' ακούει όλη η πολυκατοικία! τι παραισθήσεις;;"</div><div class="separator" style="clear: both;">"αυτό δεν έλεγες προχτές;"</div><div class="separator" style="clear: both;">"ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ έλεγα βλήμα! άκου "παραισθήσεις"!!! να νομίζει ο κόσμος, άντε μη πω!!!".</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">γέλασε, έκανε στροφή, φόρεσε τ' ακουστικά της κι απογειώθηκε για τον μακρινό της πλανήτη.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">χάϊδεψα τον Μάστορα γελώντας σιγανά.</div><div class="separator" style="clear: both;">εκείνος κούνησε τα μουστάκια του μυρίζοντας τον αέρα και κοίταξε ένα σημείο πάνω απ' το κεφάλι μου.</div><div class="separator" style="clear: both;">ύστερα έσκυψε ξανά στο μπολ του&nbsp; και τίποτα πια δεν είχε σημασία.</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;">ούτε για κείνον</div><div class="separator" style="clear: both;">ούτε για μένα...</div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both;"><br /></div></div><p><br />&nbsp;</p>http://www.isimeria.com/2021/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2529256050128158951Tue, 16 Feb 2021 18:06:00 +00002021-02-16T22:13:50.116+02:00χιόνι<div style="text-align: left;"><blockquote style="border: none; margin: 0px 0px 0px 40px; padding: 0px;"><div style="text-align: left;"><p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkH0RxqxLq2R6a1mXEkOddM9eZVjr-tqi7iiRubXbDSXvWhEynGbWXHkbpWRLx74yVMNYVDBABtckd0twxJHjhwlvbQVs-QOcWZPp__1a-y9LaeHvAvPXD0mPmXTq0cQZR47gBRThADDM/s960/151235771_2501471136823856_738240125900919411_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="539" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkH0RxqxLq2R6a1mXEkOddM9eZVjr-tqi7iiRubXbDSXvWhEynGbWXHkbpWRLx74yVMNYVDBABtckd0twxJHjhwlvbQVs-QOcWZPp__1a-y9LaeHvAvPXD0mPmXTq0cQZR47gBRThADDM/w225-h400/151235771_2501471136823856_738240125900919411_n.jpg" width="225" /></a></div><p></p><div style="text-align: center;">"φτάνει μόνο να θυμάσαι και το φιλμ</div><div><div style="text-align: center;">οι ομπρέλες του Χερβούργου στο Μαξίμ"</div><div style="text-align: center;">σιγοτραγουδάω καθώς μαγειρεύω - πλένω - απλώνω.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">τελείωσε η άνοιξη των Χριστουγέννων και ήρθε η βαρυχειμωνιά.</div><div style="text-align: center;">χιόνια παντού.</div><div style="text-align: center;">απέναντι -στις τέντες των μπαλκονιών-</div><div style="text-align: center;">στα κεραμίδια του διπλανού σπιτιού</div><div style="text-align: center;">στις νερατζιές του δρόμου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">"φτάνει μόνο..."</div><div style="text-align: center;">αφηρημένα κοιτάζω απ' τη μπαλκονόπορτα&nbsp;</div><div style="text-align: center;">ένα κόσμο έρημο.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">χαμογελάω "να θυμάσαι και το φιλμ"</div><div style="text-align: center;">σκεπάζω την 'Ακκα που κρυώνει</div><div style="text-align: center;">-γέρασες αγάπη μου-</div><div style="text-align: center;">και ξέρω πως η Νέλλυ με βλέπει από κάπου</div><div style="text-align: center;">και με προσέχει.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">έχει μια μελαγχολία ευπρόσδεκτη αυτή η εποχή της σιωπής:</div><div style="text-align: center;">ένα χαμόγελο που μένει μισό</div><div style="text-align: center;">οι βόλτες που έχουν σταματήσει πια</div><div style="text-align: center;">τα δειλινά που χάνουμε στην Αττική οδό·</div><div style="text-align: center;">όλα εκείνα που κάποτε μας έδιναν χαρά</div><div style="text-align: center;">τώρα έχουν χαθεί.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">διαβάζω ξανά τα ίδια βιβλία</div><div style="text-align: center;">βλέπω ταινίες που έχω δει πολλές φορές</div><div style="text-align: center;">και περιμένω μια 'Ανοιξη που ίσως αργήσει να 'ρθει.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">μα δεν πειράζει.</div><div style="text-align: center;">έχει μια μελαγχολία ευπρόσδεκτη ετούτη η εποχή</div><div style="text-align: center;">σιωπηλή</div><div style="text-align: center;">ήσυχη</div><div style="text-align: center;">με χαμόγελα μισά</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">και το Μαξίμ να παίζει ξανά και ξανά</div><div style="text-align: center;">τις Ομπρέλες του Χερβούργου.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">όπως τότε που ήμασταν νέοι</div><div style="text-align: center;">όπως τότε που η ζωή μας ήταν</div><div style="text-align: center;">χρωματιστή.</div></div></div></blockquote></div>http://www.isimeria.com/2021/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2950306770727020768Sat, 30 Jan 2021 17:00:00 +00002021-01-30T19:37:49.595+02:00Δημήτρηςαδερφός<blockquote style="border: none; margin: 0px 0px 0px 40px; padding: 0px;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQiUlXXdSr8mblNwVL4rofEpUMK_FvUCwMuADthy7KPDJ_Y7aF0ZGvG9_ioudARsn6kg5b9dNSZYxecfEjTbmi4SlrgloFhnS5TXaymH0oDz-qPBMAEjIIb2qiQDjKV0MMHgCA90PKrIk/s576/1960+Dimitri-Marilena.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="576" data-original-width="455" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQiUlXXdSr8mblNwVL4rofEpUMK_FvUCwMuADthy7KPDJ_Y7aF0ZGvG9_ioudARsn6kg5b9dNSZYxecfEjTbmi4SlrgloFhnS5TXaymH0oDz-qPBMAEjIIb2qiQDjKV0MMHgCA90PKrIk/w316-h400/1960+Dimitri-Marilena.jpg" width="316" /></a></div></blockquote><blockquote style="border: none; margin: 0px 0px 0px 40px; padding: 0px;"><div style="text-align: left;">&nbsp;</div></blockquote><p></p><div style="text-align: center;">&nbsp;εφτά κιόλας χρόνια από τότε που "έφυγες"..</div><p></p><div style="text-align: center;">όμως ακόμα πηγαίνω στη φωτογραφία σου και σού μιλάω</div><div style="text-align: center;">ακόμα ξεχνιέμαι και μιλώ στον ενεστώτα για σένα.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">σαν σήμερα τα γενέθλια σου.</div><div style="text-align: center;"><div>θα έφερνες τούρτα, θα μαζευόμασταν, θα γελούσαμε</div><div>θα τραγουδούσα -όπως πάντα- παράφωνα</div><div>θα τσακωνόμασταν -όπως πάντα- αρμονικά</div><div>και όλα -όπως πάντα- θα ήσαν καλά.</div><div><br /></div><div>σαν σήμερα..</div><div>σαν...</div><div><br /></div><div><a href="https://www.isimeria.com/2011/01/blog-post.html" target="_blank"><span style="color: #800180;">θυμάσαι;</span></a></div><div><br /></div><div><span style="text-align: left;">.................................................................</span><br style="text-align: left;" /><br style="text-align: left;" /><span style="color: #444444; text-align: left;"><span style="font-size: x-small;">όταν η μεγάλη παρηγοριά είναι η δική μου θνητότητα.</span></span><br style="text-align: left;" /><span style="color: #444444; text-align: left;"><span style="font-size: x-small;">όταν, θα βρεθούμε πάλι μαζί, όπως ήμασταν μέχρι χτες</span></span></div><div><br /></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div>http://www.isimeria.com/2021/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-925665760548532904Wed, 20 Jan 2021 10:37:00 +00002021-01-20T15:20:30.616+02:00lockdownαπαγορευτικό<p>&nbsp;&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZmmcKC3P1AN5r5oWViEKsmss7-LbBOI1xJhTz97LWMb2cAZU0Y8hZyespvQTNSXGQbbvGRm8o3lU-qcn7FgqGxbt88nnMmYL6DSs5U46Q7kFF79zzfBjoMyLZVgySBZIUyBBfRUczAKs/s700/received_183709469714581.jpeg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="700" data-original-width="398" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhZmmcKC3P1AN5r5oWViEKsmss7-LbBOI1xJhTz97LWMb2cAZU0Y8hZyespvQTNSXGQbbvGRm8o3lU-qcn7FgqGxbt88nnMmYL6DSs5U46Q7kFF79zzfBjoMyLZVgySBZIUyBBfRUczAKs/w228-h400/received_183709469714581.jpeg" width="228" /></a></div><p></p><div><div>μια νοσταλγία που με τυλίγει σαν σύννεφο</div><div>για όλα εκείνα που δεν έζησα ακόμα.</div><div><br /></div><div>"τα καλύτερα παιδιά" μουρμουράω στην Ακκα, στον Μάστορα, στη Μούσου&nbsp;</div><div>όπως μπλέκουν στα πόδια μου και σκύβω να τα χαϊδέψω.</div><div><br /></div><div>"χάνω τα καλύτερα μου χρόνια τόσους μήνες κλεισμένη μέσα!"</div><div>μού είπε πριν λίγο η Ραφαηλία καθώς της έφτιαχνα τσάι στην κουζίνα.</div><div><br /></div><div>"εγώ..."&nbsp;</div><div>ξεκίνησα να λέω και με διέκοψε εκνευρισμένη: "ξέρω, ξέρω! αλλά εγώ<b><i>&nbsp;δεν</i></b>&nbsp;είμαι εσύ κι εμένα&nbsp;<b><i>δεν</i></b>&nbsp;μου αρέσει να είμαι μ' ένα βιβλίο στο χέρι όλη μέρα, ούτε να βλέπω κάθε μέρα ταινίες, ούτε να κάθομαι σπίτι συνέχεια!"</div><div><br /></div><div>χαμογέλασα και σέρβιρα το τσάι.</div><div>το πήρε και πήγε στο δωμάτιο της ξεφυσώντας και κλείνοντας την πόρτα πίσω της λες και ήμουν εγώ η αιτία του απαγορευτικού.</div><div><br /></div><div>ανασήκωσα τους ώμους κι έβαλα ένα ακόμα φλυτζάνι καφέ.</div><div>μετά πήρα τη Μυρσίνη και κάθισα στην αγαπημένη μου πολυθρόνα.</div><div><br /></div><div>τότε ήρθε: μια νοσταλγία που με τύλιξε σαν σύννεφο&nbsp;</div><div>για όλα εκείνα που δεν έζησα ακόμα.</div><div><br /></div><div>κι αυτά δεν ήταν οι βόλτες και οι εκδρομές -ποτέ δεν ήταν άλλωστε.</div><div><br /></div><div>ήταν η βεβαιότητα πως όλα θα πάνε καλά</div><div>πως τα παιδιά στη Σουηδία είναι εντάξει</div><div>πως η Ραφαηλία βγαίνει και γελάει χαρούμενη</div><div>κι ο Χρόνης μουρμουράει αλλά έρχεται να δούμε ξανά "παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε".</div><div><br /></div><div>αναστέναξα, ήρθε η Μούσου αγκαλιά και μπήκαμε παρέα στο Tardis.</div><div><br /></div><div>"μετά τα Χριστούγεννα του ’74, μια παλιά γνωστή μου με πλεύρισε κι αν ενδιαφερόμουν να γίνω μέλος στην Οργάνωσή της έπρεπε να συμπληρώσω ένα ερωτηματολόγιο..."</div><div><br /></div><div>η Μυρσίνη</div><div>για άλλη μια φορά <i>η Αρχαία Σκουριά</i></div><div>και η γη που στροβιλίζεται σ' ένα δικό της σύμπαν.</div><div><br /></div><div>η Μούσου χασμουρήθηκε</div><div>εγώ χαμογέλασα</div><div>και τίποτα πια δεν είχε σημασία...</div></div>http://www.isimeria.com/2021/01/lockdown.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-4755933488572569583Thu, 31 Dec 2020 19:34:00 +00002021-01-03T09:53:22.116+02:00Πρωτοχρονιά<p>&nbsp;&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOo-rdpv-Z-n_-XasasFkkVoefTd9la8s-z_I2mBu9_ABw2QSUrWhkw_mbeW0gq8XrNFLPU8b9irXBPC2E68ORSvLo1ZdrUysEUaL83FclHyykM2A9nnL5rsIq5OreuJXb9nbwH8IEWzc/s1280/135208142_1498723563665502_6512715613267252366_n.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1280" data-original-width="720" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhOo-rdpv-Z-n_-XasasFkkVoefTd9la8s-z_I2mBu9_ABw2QSUrWhkw_mbeW0gq8XrNFLPU8b9irXBPC2E68ORSvLo1ZdrUysEUaL83FclHyykM2A9nnL5rsIq5OreuJXb9nbwH8IEWzc/w225-h400/135208142_1498723563665502_6512715613267252366_n.png" width="225" /></a></div><div><div><br /></div><div>τελευταία ανάρτηση μιας χρονιάς δύσκολης.</div><div>μιας χρονιάς που πολύ δοκιμαστήκαμε&nbsp;</div><div>μιας χρονιάς που σκοπός ήταν να καταφέρουμε να βγάζουμε την κάθε μέρα.</div><div>και αυτό μας ήταν αρκετό.</div><div>τόσο απλά.</div><div><br /></div><div>η Ραφαηλία πρόσεχε πολύ.</div><div>έβλεπε το άγχος και την αγωνία μου</div><div>&nbsp;-τη μάσκα!&nbsp;</div><div>μη πας με το ασανσέρ!</div><div>μη συναντηθείς με φίλους!</div><div>το νου σου!-</div><div>και πρόσεχε.</div><div><br /></div><div>ο Χρόνης υπεύθυνος όπως πάντα, πρόσεχε πολύ κι εκείνος.</div><div><br /></div><div>και φτάσαμε στα Χριστούγεννα.</div><div>το δώρο μου ήταν -τι άλλο;- ένα κινητό.</div><div>αλλά όχι όποιο κι όποιο!</div><div>ένα τηλέφωνο ιδιαίτερα ανθεκτικό που προορίζεται συνήθως για επαγγελματίες: για εκείνους που δουλεύουν σε οικοδομές, ορυχεία, για ορειβάτες, χειριστές κομπρεσέρ κ.λ.π.</div><div><br /></div><div>η Ραφαηλία ξέρει πως τα κινητά είναι η αδυναμία μου: τα προσέχω πολύ, δεν αφήνω άλλον να τ' αγγίζει, όπου πηγαίνω τα παίρνω μαζί, ξέρει επακριβώς το κόλλημα μου.</div><div>δεν ξέρει όμως για την καινούρια μου αγορά.</div><div>έχει μείνει στο προηγούμενο ευαίσθητο xiaomi.</div><div>αποφασίζω λοιπόν σήμερα να της κάνω μια πλάκα.</div><div><br /></div><div>-Ραφαηλία!</div><div>φωνάζω</div><div>-έλα εδώ που σε θέλω.</div><div>έρχεται βιαστικά</div><div>-τ' είναι μαμά;</div><div>-σου έχω δείξει το καινούριο wallpaper; εγώ το 'φτιαξα!</div><div>-όχι!</div><div>-δες!</div><div><br /></div><div>ανοίγω το κινητό. ούτε που έχει παρατηρήσει πως είναι καινούριο.</div><div><br /></div><div>-α, πολύ ωραίο! μπράβο μαμά!</div><div>-είδες, είδες; α! αα!! ααα!!!</div><div>κάνω ότι σκοντάφτω και αφήνω το τηλέφωνο να πέσει στο πάτωμα!</div><div>-πάειιι!!!</div><div>η μικρή ταράζεται. σκύβει, το μαζεύει, το κοιτάει.</div><div><br /></div><div>-εντάξει είναι μαμά, δεν έπαθε τίποτα! έλα, μια χαρά! πάρτο!</div><div>μου το δίνει.</div><div>το παίρνω, κάνω πως τρέμουν τα χέρια μου και τ' αφήνω να πέσει ξανά!</div><div>και φωνάζω!</div><div>φωνάζω δυνατά!</div><div>αυτή τη φορά όμως όχι για να τρομάξω τη μικρή, αλλά γιατί το ρημάδι έπεσε με τη γωνία πάνω στο πόδι μου!</div><div>κι είναι βαρύ!&nbsp;</div><div>και πονάει!&nbsp;</div><div>και το μελάνιασε το δύστυχο πόδι!</div><div><br /></div><div>η Ραφαηλία τα 'χει χάσει.</div><div>"καλά βρε μαμά, πως σου έπεσε πάλι; έλα, όλα καλά, δεν έγινε και τίποτα! μα πως σου έπεσε; είσαι εντάξει;"</div><div>κάθομαι και κρατάω το δόλιο ποδαράκι.</div><div>και της εξηγώ..</div><div>κι αυτή σηκώνεται, μου ρίχνει μια περιφρονητική ματιά, "κάρμα!" μού λέει και αποχωρεί αγέρωχα.</div><div><br /></div><div>κι εγώ σηκώνω τη γροθιά στη ρημάδα τη χρονιά!</div><div>"γέρε χρόνε φύγε τώρα" παραμιλάω και&nbsp;</div><div>"φεύγεις, φεύγεις, ναι!</div><div>αλλά έτσι θα με άφηνες;</div><div>μια τελευταία γεύση δε θα μου την έδινες;"</div><div><br /></div><div>στο καλό λοιπόν 2020 και να σε ξεχάσουμε το συντομότερο!</div><div>γίνεται;</div><div>πως δε γίνεται!</div><div>...............................................</div><div><br /></div><div>ας γυρίσουμε την πλάτη λοιπόν σε όσα περάσαμε</div><div>ας ανασάνουμε για να πάρουμε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουμε</div><div>και ας προσευχηθούμε να έχουμε επιτέλους</div><div>μια καλή κι ευλογημένη χρονιά!</div><div><br /></div><div>και μεις θα τη ζήσουμε</div><div>με βαθιά ευγνωμοσύνη!</div><div><br /></div><div>-και χωρίς πλακίτσες στις δικές μας Ραφαηλίες...</div></div>http://www.isimeria.com/2020/12/2020.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-7462590407895173037Fri, 25 Dec 2020 13:06:00 +00002020-12-25T16:30:57.520+02:00Χριστούγεννα<p></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNf9tI667gqAIuInge_70BMVITpEeIaID1bgi8U7Vg74a6hjj4_62CJ9hkn-j-FLtQTeSF8HoB7eRugtDRVQbmrogWRAnzjr0EJSdxcQ8ronY6kA_bHKYt_9XZCrEqS6DR_EQ-05pkqXPc/s636/star_of_bethlehem.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="215" data-original-width="636" height="135" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNf9tI667gqAIuInge_70BMVITpEeIaID1bgi8U7Vg74a6hjj4_62CJ9hkn-j-FLtQTeSF8HoB7eRugtDRVQbmrogWRAnzjr0EJSdxcQ8ronY6kA_bHKYt_9XZCrEqS6DR_EQ-05pkqXPc/w400-h135/star_of_bethlehem.jpg" width="400" /></a></div><br /><p></p><div style="text-align: left;"><div>Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής.</div><div>"το μέλλον μάς ανήκει"</div><div>χαμογελούσαμε και κατεβαίναμε βόλτα στην Αθήνα.</div><div><br /></div><div>οι δρόμοι στολισμένοι, φωτάκια παντού</div><div>κι ο απόηχος από τα γέλια μας&nbsp;</div><div>ν' ακούγεται έναν αιώνα μετά</div><div>-το 2020.</div><div><br /></div><div>Χριστούγεννα μιας άλλης εποχής.</div><div>το πατρικό μας σπίτι δε γνώριζε τη λέξη "απουσία".</div><div>οι αναμνήσεις πολύχρωμες</div><div>τα τραγούδια στο τραπέζι άλλοτε νοσταλγικά</div><div>άλλοτε χαρούμενα&nbsp;</div><div>-ο απόηχος ακόμα φτάνει έναν αιώνα μετά</div><div>το 2020.</div><div><br /></div><div>η Ελένη στη Σουηδία με τη δική της οικογένεια&nbsp;</div><div>η Ραφαηλία στην αναζήτηση της ζωής που βαθιά επιθυμεί</div><div>οι συγκάτοικοι να γουργουρίζουν όποτε μάς βλέπουν</div><div>κι εμείς...</div><div><br /></div><div>..εμείς να μπαίνουμε στο Tardis.</div><div>να διακτινιζόμαστε στα ξένοιαστα χρόνια της περασμένης νεότητας</div><div>-"το μέλλον μάς ανήκει"-</div><div>να τρέχουμε με το "καΐκι" να προλάβουμε το καράβι&nbsp;</div><div>για Σέριφο, Σίφνο και Μήλο</div><div><br /></div><div>να στολίζουμε το πρώτο μας σπίτι για τα Χριστούγεννα</div><div>ο Μπίλυ μας να κουνάει την ουρά του</div><div>να τραγουδάμε</div><div>-κι ο απόηχος να φτάνει έναν αιώνα μετά</div><div>το 2020.</div><div><br /></div><div>τραγουδώ ξανά όπως τότε&nbsp;</div><div>"λύκε, λύκε μου καλέ μου"</div><div>χαμογελάω</div><div>βλέπω τον ήλιο έξω απ' το παράθυρο&nbsp; να λάμπει</div><div>σήμερα Χριστούγεννα</div><div>κι όπως γυρίζω να πάω στην κουζίνα</div><div>καθρεφτίζομαι στο τζάμι.</div><div><br /></div><div>"γεια σου γιαγιά!" μονολογώ</div><div>και σκουντάω ελαφρά τον παππού Χρόνη που δουλεύει στον υπολογιστή.</div><div><br /></div><div>"χρόνια πολλά!"</div><div>ανήμερα Χριστούγεννα..</div><div><br /></div><div>παιδιά κι εγγόνια στη Σουηδία</div><div>η Ραφαηλία στον δικό της πλανήτη</div><div>όμως υπάρχουν οι συγκάτοικοι</div><div>να μπλέκουν τις ουρές και τα μουστάκια τους στα πόδια μας.</div><div><br /></div><div>ανήμερα Χριστούγεννα</div><div>χρόνια πολλά!</div></div>http://www.isimeria.com/2020/12/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-3771214352893453891Sat, 21 Nov 2020 11:08:00 +00002020-11-21T13:37:59.940+02:00κορωνοϊόςφθινόπωρο<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisPOTZ9pYQlzc3zmXJpSDoFLnhU_qbJOp5ZmQV-ZfWUTxmVvuh3OPB6xnf9F_K3fRcHURHHsjTBVZvdNY9zFxYAb9NlLRVwosPluUZJKjW9FS3-3LA8ZMgTC7kIZ8X9repl4E7Io-Lcuo/s960/126902318_295167368389340_4578534806764037178_n.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="960" data-original-width="720" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisPOTZ9pYQlzc3zmXJpSDoFLnhU_qbJOp5ZmQV-ZfWUTxmVvuh3OPB6xnf9F_K3fRcHURHHsjTBVZvdNY9zFxYAb9NlLRVwosPluUZJKjW9FS3-3LA8ZMgTC7kIZ8X9repl4E7Io-Lcuo/w300-h400/126902318_295167368389340_4578534806764037178_n.jpg" width="300" /></a></div><p>σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς:</p><p></p><div>θυμόμαστε να ανασαίνουμε όπως πριν.</div><div>χαϊδεύουμε τους συγκάτοικους επιμελώς&nbsp; -λίγο περισσότερο τον Μάστορα γιατί.. το ζητάει ο οργανισμός του.</div><div>προσέχουμε να μη δείξουμε στο Ελενάκι το άγχος μας για την ανοησία της αγέλης στη Σουηδία.</div><div>αποφεύγουμε να αγχώνουμε και τη Ραφ -γιατί νόημα δεν έχει.</div><div>εξακολουθούμε να διαβάζουμε πολύ</div><div>-κι αυτό είναι μια παλιά σταθερά που δίνει την ονειρική αίσθηση πως τίποτα δεν έχει αλλάξει.</div><div>βλέπουμε ταινίες και σειρές</div><div>-όμως μ' ένα παράδοξο τρόπο: σχεδόν πάντα τις ίδιες!</div><div>βόλτες δε βγαίνουμε πια.</div><div>ψώνια αποκλειστικά ηλεκτρονικά</div><div>και κάθε φορά η απολύμανση στο μπαλκόνι.</div><div><br /></div><div>όμως ελπίζουμε.</div><div>ελπίζουμε όπως ο Λάκης</div><div>"στο χιόνι που πέφτει μόνο του το βράδυ</div><div>στο καλό, ελπίζω, και στη μεγάλη του τη χάρη</div><div>στον ήλιο που θα βγει, στον ουρανό, αύριο το πρωί και πάλι".</div><div><br /></div><div>σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς</div><div>θυμόμαστε να χαμογελάμε</div><div>χαϊδεύουμε τους συγκάτοικους</div><div>μιλάμε στους αγαπημένους που έχουν φύγει</div><div>-γιατί δίπλα μας ακόμα βρίσκονται-</div><div>διαβάζουμε</div><div>βλέπουμε παλιές ταινίες και σειρές</div><div><br /></div><div>κι ελπίζουμε.</div><div>όπως ο Λάκης</div><div>όπως ο Πουλίκας</div><div>όπως όλοι μας τελικά...</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/H_-wn5tK0kY" width="320" youtube-src-id="H_-wn5tK0kY"></iframe></div><br /><div><br /></div>http://www.isimeria.com/2020/11/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-8774661461596092525Thu, 05 Nov 2020 13:10:00 +00002020-11-05T15:17:31.032+02:00απαράδεκταλιοστάσι<p>&nbsp;&nbsp;</p><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjN0AYHRDsCv97EQalUb3SVKqfHcCYaBP6JyXiVo8N2TknZKRbuyUZykjs1QKKBDAL8upR9UDONSeQlbgqqchViSpK8cvCnH7Rs8UxC06lHMhm2AAdmNWblxSCcA30hNDP87ePmdtDqDq8/s470/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="68" data-original-width="470" height="58" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjN0AYHRDsCv97EQalUb3SVKqfHcCYaBP6JyXiVo8N2TknZKRbuyUZykjs1QKKBDAL8upR9UDONSeQlbgqqchViSpK8cvCnH7Rs8UxC06lHMhm2AAdmNWblxSCcA30hNDP87ePmdtDqDq8/w400-h58/%25CE%25BC%25CE%25B1%25CE%25BB%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B9%25CE%25B1.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="text-align: left;"><br /></span></div></div><blockquote style="border: none; margin: 0px 0px 0px 40px; padding: 0px;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="text-align: left;"><br /></span></div></blockquote>διαβάζοντας σε εφημερίδα τη λέξη "λιοστάσι".<br />είμαι βέβαιη πως πρόκειται για το "ελαιοτριβείο", αλλά για να το επιβεβαιώσω κοιτάζω το λεξικό.<br /><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><div style="text-align: left;">και όχι! δεν είναι το "ελαιοτριβείο" αλλά ο "ελαιώνας".</div></div></div><div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">μένω έκθαμβη με τη χρήση της οποιασδήποτε ντοπιολαλιάς στον τύπο και παίρνω τον Χρόνη τηλέφωνο.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"δε μου λες, ξέρεις τι σημαίνει "λιοστάσι";"</div><div style="text-align: left;">"βεβαίως!"</div><div style="text-align: left;">"για πες μου να μάθω κι εγώ"</div><div style="text-align: left;">"η θέση του ήλιου"</div><div style="text-align: left;">"ορίστε;"</div><div style="text-align: left;">"η θέση του ήλιου σε σχέση με τη γη. ηλιοστάσιο! κατάλαβες;"</div><div style="text-align: left;">"αυτό σημαίνει;"</div><div style="text-align: left;">"βέβαια!"</div><div style="text-align: left;">"καλά. ευχαριστώ πολύ!"</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">έκλεισα το τηλέφωνο γελώντας κρυφά!</div><div style="text-align: left;">σιγά μη του το έλεγα!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">"λιοστάσι" "ζα" "μπόλιασμα" και λοιπές αισθητικά παρόμοιες λέξεις να σε πυροβολούν εκεί που κάθεσαι ανυποψίαστα και διαβάζεις τα νέα της ημέρας!</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">που ο Σχολιαστής</div><div style="text-align: left;">τότε...</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">άαααλλα κόλπα....</div></div></div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFUqMGBwxUy63mQFLHaIU-DVqKi-_0ToCJt53kp5Z2-q5zzMZLHNQ9K8ONwuyfRmYHDW4sp8OeDdl8BkyojkDq1zZfNiVNGcqHbhoMO0BcmBfsi8VCD47jjPMBPck2dYMiZOlSsD3Qfes/s1947/123609537_3387014154698884_1689890091944190606_n.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1509" data-original-width="1947" height="248" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFUqMGBwxUy63mQFLHaIU-DVqKi-_0ToCJt53kp5Z2-q5zzMZLHNQ9K8ONwuyfRmYHDW4sp8OeDdl8BkyojkDq1zZfNiVNGcqHbhoMO0BcmBfsi8VCD47jjPMBPck2dYMiZOlSsD3Qfes/w320-h248/123609537_3387014154698884_1689890091944190606_n.jpg" width="320" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div>http://www.isimeria.com/2020/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-8579305209138835972Fri, 30 Oct 2020 16:59:00 +00002020-10-31T11:39:02.264+02:00σκάκι<p style="text-align: center;">&nbsp;<iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="266" src="https://www.youtube.com/embed/DeMweA8pnLg" width="320" youtube-src-id="DeMweA8pnLg"></iframe></p><p></p><br /><div style="text-align: center;"><i>&nbsp;"όταν ακούω να μιλάνε γι’ Αφρική</i></div><div style="text-align: center;"><i>για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι</i></div><div style="text-align: center;"><i>σκέφτομαι, λέω, πού να ξέραν μερικοί</i></div><div style="text-align: center;"><i>πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει"</i></div><p></p><div><div style="text-align: center;">ναι!</div><div style="text-align: center;">ναι Λουκιανέ, ναι Γιώργο Θαλάσση, ναι Μικρέ&nbsp; Ήρωα!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">διανύω αυτό το δύσκολο φθινόπωρο</div><div style="text-align: center;">με πολύ διάβασμα, με μουσική, με ταινίες</div><div style="text-align: center;">κυρίως με όλα που με κάνουν να αισιοδοξώ</div><div style="text-align: center;">να χαμογελάω</div><div style="text-align: center;">να ταυτίζομαι.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>"πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή</i></div><div style="text-align: center;"><i>μέσα στις σφαίρες, μες στο κρύο, μες την πείνα</i></div><div style="text-align: center;"><i>με τους Εγγλέζους να εξοπλίζουνε τη γη</i></div><div style="text-align: center;"><i>μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα"</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">και πάλι ναι!</div><div style="text-align: center;">ζώντας τη δική μας "κατοχή"</div><div style="text-align: center;">μέσα στο φόβο, μες στο άγχος, τη δυσπιστία</div><div style="text-align: center;">που σβήνουν</div><div style="text-align: center;">καθώς περιδιαβαίνω στις σελίδες,&nbsp;</div><div style="text-align: center;">στα τραγούδια, στις σειρές...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">πηγαίνω τη Ραφαηλία στην πόρτα</div><div style="text-align: center;">βεβαιώνομαι πως φοράει τη μάσκα της</div><div style="text-align: center;">λέω για χιλιοστή φορά τις ίδιες ακριβώς συμβουλές</div><div style="text-align: center;">κλείνω την πόρτα αφού βεβαιωθώ πως δεν μπαίνει στο ασανσέρ</div><div style="text-align: center;">και βρίσκω τους παλιούς μου φίλους να περιμένουν</div><div style="text-align: center;">στο γραφείο:&nbsp;</div><div style="text-align: center;">τα ίδια λατρεμένα βιβλία που διαβάζω ξανά και ξανά</div><div style="text-align: center;">αγνοώντας επιδεικτικά τα καινούρια</div><div style="text-align: center;">-περίμενε εσύ!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">η "τελευταία παρτίδα" μού θύμισε τους μακρινούς καιρούς που έπαιζα σκάκι.</div><div style="text-align: center;">αρχικά με τον Δημήτρη</div><div style="text-align: center;">μετά με τον Χρόνη.</div><div style="text-align: center;">δεν είχα νικήσει κανέναν τους</div><div style="text-align: center;">αλλά ποτέ δεν ειν' αργά: θα δοκιμάσω ξανά.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><i>"τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω</i></div><div style="text-align: center;"><i>που να μην το 'χει πει κανένας για κανέναν</i></div><div style="text-align: center;"><i>εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω</i></div><div style="text-align: center;"><i>μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα"</i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">αυτό το δύσκολο φθινόπωρο</div><div style="text-align: center;">αυτές τις στενάχωρες ημέρες</div><div style="text-align: center;">οι παλιοί μου φίλοι μού διηγούνται τη ζωή τους</div><div style="text-align: center;">παίζουν μουσική</div><div style="text-align: center;">θυμούνται..</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">θα καθίσω στο τραπέζι απέναντι απ' τον Χρόνη</div><div style="text-align: center;">θα πάρω -εννοείται- τα λευκά</div><div style="text-align: center;">θα κάνω την πρώτη μου κίνηση</div><div style="text-align: center;">και<b>&nbsp;<i>μετά</i></b>&nbsp;θα ρωτήσω</div><div style="text-align: center;">"παίζουμε;"</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">και θα 'μαι εικοσιπέντε χρονών στην Τζια</div><div style="text-align: center;">και θα περιμένουμε το καράβι της επιστροφής</div><div style="text-align: center;">παίζοντας σκάκι.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">όπως τότε</div><div style="text-align: center;">&nbsp; &nbsp;όπως πάντα...</div></div>http://www.isimeria.com/2020/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2080575254597097426Tue, 15 Sep 2020 09:43:00 +00002020-09-15T12:43:54.296+03:00Σχολιαστήςπεριοδικά<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFkE98pjN-5T7icn4JzqO4m9tfwjrIdoZBzF0Z63t5PBxCuFTzU289Nd3qO9Wt2A3iU-LSCI7hzXMfhvrez7IjSZKxlKOkn-LFCX1SxSMqrQA82Re1l-vIiOyVF5jJK2KEQRyXqKBfLWAY/s1600/119480619_364476728040159_1541006597355994675_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="618" data-original-width="948" height="260" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgFkE98pjN-5T7icn4JzqO4m9tfwjrIdoZBzF0Z63t5PBxCuFTzU289Nd3qO9Wt2A3iU-LSCI7hzXMfhvrez7IjSZKxlKOkn-LFCX1SxSMqrQA82Re1l-vIiOyVF5jJK2KEQRyXqKBfLWAY/s400/119480619_364476728040159_1541006597355994675_n.jpg" width="400" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <br /> <div style="text-align: center;"> αν δεν βαριέσαι να βάζεις τη σκάλα και να ψάχνεις στα ψηλότερα ράφια</div> <div style="text-align: center;"> ανακαλύπτεις θησαυρούς αγαπημένους..&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> ακόμα θυμάμαι τη λαχτάρα ν' ανοίξω το λατρεμένο περιοδικό&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> και να καθίσω εκεί, στο πεζοδρόμιο&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> μπροστά στο περίπτερο&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> να το διαβάσω επιτόπου..&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> "χρόνια που περνούν, που δεν θα ξαναρθούν.."&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> αχ ρε Λουκιανέ, αχ...</div> </div> http://www.isimeria.com/2020/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-7978782200668458902Sat, 15 Aug 2020 09:28:00 +00002020-08-15T14:02:40.479+03:00Δεκαπενταύγουστοςαύγουστος<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_afJ-SWZwE88TPqdVEEotEt7ZtPwdhyphenhyphen8PNphQAZKW22hyphenhyphenMDrkGLx7R3Qgj-8tXFSS0Er9UqViOV3okHXZ774l7WwCxwWcdIc-852U298BPnyYDOm5W_YMKAUEeiPoOFVHlAXrfZmxKs4/s1600/117643114_300613881213529_6909825024129132772_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="489" data-original-width="404" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj_afJ-SWZwE88TPqdVEEotEt7ZtPwdhyphenhyphen8PNphQAZKW22hyphenhyphenMDrkGLx7R3Qgj-8tXFSS0Er9UqViOV3okHXZ774l7WwCxwWcdIc-852U298BPnyYDOm5W_YMKAUEeiPoOFVHlAXrfZmxKs4/s400/117643114_300613881213529_6909825024129132772_n.jpg" width="330" /></a></div> <br /> ο φετεινός Δεκαπενταύγουστος<br /> -σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς-<br /> με το δικό του μήνυμα.<br /> .........................................<br /> χτες τα μεσάνυχτα:<br /> χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας, τρέχω στο θυροτηλέφωνο βέβαιη πως η Ραφαηλία έχει ξεχάσει τα κλειδιά της.<br /> "ναι;"<br /> "αστυνομία".<br /> <br /> η γη φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου.<br /> με το ατύχημα της Ραφαηλίας πριν λίγα χρόνια νωπό στη μνήμη<br /> -και σιγά μη σβηστεί ποτέ- ίσα που βγαίνει η φωνή μου:<br /> "έγινε κάτι;"<br /> "έχετε αφήσει το παράθυρο του συνοδηγού στο αυτοκίνητο ανοιχτό. κατεβείτε να το κλείσετε μήπως σας το κλέψουν".<br /> <br /> δεν θυμάμαι καν αν είπα "ευχαριστώ", η ανακούφιση ήρθε σαν κύμα, κάτι είπα πάντως, έκλεισα το θυροτηλέφωνο κι έτρεξα στον Χρόνη.<br /> <br /> "άφησες το παράθυρο του αυτοκινήτου ανοιχτό. τρέχα κλείστο".<br /> <br /> ντύνεται στα γρήγορα, κατεβαίνει τις σκάλες, βγαίνω κι εγώ στο μπαλκόνι να τον δω.<br /> ανεβαίνει το δρόμο, δύσκολα τον διακρίνω ανάμεσα στις νερατζιές, να, εκεί είναι, ξεκλειδώνει την πόρτα του αυτοκινήτου, στέκεται και μιλά με κάποιον, κλειδώνει κι έρχεται προς το σπίτι.<br /> <br /> πριν προλάβει να χτυπήσει ανοίγω.<br /> "τι έγινε;"<br /> "όλα καλά. το έκλεισα, εντάξει"<br /> "κι η αστυνομία πως το είδε;"<br /> "δεν το είδε η αστυνομία. μια κυρία το είδε και πήρε τηλέφωνο την αστυνομία. έδωσε τις πινακίδες, έτσι μάς βρήκαν"<br /> "τι λες βρε Χρόνη!"<br /> "ναι! φοβερή δεν είναι; να νοιαστεί και να πάρει την αστυνομία! εγώ δε θα το 'κανα. δεν θα το σκεφτόμουν καν!"<br /> "ούτε εγώ! την ευχαρίστησες;"<br /> "εννοείται! ευχαριστώ πολύ, να είστε καλά, φυσικά την ευχαρίστησα!"<br /> "καλή της ώρα της κυρίας!"<br /> "ναι.."<br /> ........................................<br /> κι αυτό είναι το μήνυμα του φετινού Δεκαπενταύγουστου.<br /> όταν η κάθε μας μέρα είναι ένας αγώνας<br /> όταν έρχονται στιγμές που η ανησυχία για τους δικούς μας μάς κάνει να μη μπορούμε να ανασάνουμε<br /> όταν αναρωτιόμαστε αν όλα αυτά που συμβαίνουν τα ζούμε στ' αλήθεια και δεν είναι παρά ένας εφιάλτης που θα τελειώσει σύντομα<br /> -μαμά, ξύπνα! ακόμα κοιμάσαι;-<br /> <br /> έρχεται η γλυκυτάτη κυρία από δυο δρόμους παραπάνω και απλώνει το χέρι.<br /> νοιάζεται!<br /> βοηθάει!<br /> γίνεται φωτεινό παράδειγμα σε δύσκολους καιρούς!<br /> <br /> κι αυτό είναι το μήνυμα του φετινού Δεκαπενταύγουστου<br /> που ήρθε στο έρημο νησί που έχουμε ναυαγήσει όλοι<br /> σαν ένα σημείωμα μέσα σε άδειο μπουκάλι νερού.<br /> <br /> να είστε καλά<br /> Χρόνια Πολλά.</div> http://www.isimeria.com/2020/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-4352956550557826309Mon, 20 Jul 2020 11:11:00 +00002020-07-20T14:11:58.106+03:00καλοκαίρι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4ieLmhp1Ee61lDvfNoH7Z6IxX7zdZ0YB7m4yWKWZ2z32Qaq2bgz47lvL0qHHhPZWBwaAjEQCtqPFXkhpAazci_GBP06xNxsYkKfM9mmR-EDwyksQTV27QWQ1ihRertCQnNboY8DYypnA/s1600/8966914060_11dc1cfa7c_k.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1067" data-original-width="1600" height="266" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4ieLmhp1Ee61lDvfNoH7Z6IxX7zdZ0YB7m4yWKWZ2z32Qaq2bgz47lvL0qHHhPZWBwaAjEQCtqPFXkhpAazci_GBP06xNxsYkKfM9mmR-EDwyksQTV27QWQ1ihRertCQnNboY8DYypnA/s400/8966914060_11dc1cfa7c_k.jpg" width="400" /></a></div> <br /> ένα καλοκαίρι που ήρθε αθόρυβα και το ίδιο αθόρυβα φεύγει..<br /> ξεχνώ εικόνες που είδα μόλις χτες, τραγούδια που άκουσα πριν λίγες μέρες, όμως ακόμα ζω τα περασμένα καλοκαίρια.<br /> τούτες τις παράξενες μέρες βλέπω ταινίες παλιές.<br /> ταινίες που έπαιξαν κάποτε σε θερινά σινεμά κι απορροφημένοι παρακολουθούσαμε, ενώ σε δεύτερο πλάνο "έπαιζε" ο έναστρος ουρανός και οι ήχοι της πόλης.<br /> <br /> βλέπω Carpenter.<br /> "η ομίχλη", "ζουν ανάμεσα μας", "Κριστίν" και διακτινίζομαι στην τότε εποχή.<br /> μετά, τελειώνει η ταινία κι έρχομαι σ' έναν αιώνα "καινούριο".<br /> <br /> δεν θα δούμε την "απόδραση από τη Ν. Υόρκη".<br /> δεν θα ετοιμάσουμε τη σκηνή μας για Σίφνο, Σέριφο και Μήλο.<br /> το "καΐκι" μας το δώσαμε πολλά χρόνια πριν<br /> -υπεύθυνοι γονείς χωρίς μηχανή...<br /> <br /> είμαστε πια γιαγιά και παππούς<br /> με τα κορίτσια μας (μικρά και μεγάλα) κινητήρια δύναμη.<br /> <br /> φέτος το καλοκαίρι ήρθε αθόρυβα<br /> το ίδιο αθόρυβα φεύγει.<br /> <br /> σπανίως βγαίνω και όταν βγω πάντοτε φοράω μάσκα.<br /> <br /> John Carpenter ακούς;<br /> στις ταινίες σου ζω<br /> σε μια συνεχή λούπα<br /> κι είμαι βέβαιη πως αν κάποια στιγμή αφηρημένα σηκώσω το βλέμμα<br /> θα δω<br /> <br /> τον έναστρο ουρανό...</div> http://www.isimeria.com/2020/07/in-summertime.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-5233448744010368131Sun, 21 Jun 2020 19:50:00 +00002020-06-21T22:50:43.183+03:00MessengerViber<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> οικογένεια, φίλοι αγαπημένοι, πρόσωπα που μαζί τους επικοινωνούμε καθημερινά.<br /> κάνοντας εκκαθάριση στο κινητό, χάζευα διαλόγους, θυμόμουν και χαμογελούσα.<br /> κι αυτό είναι το ωραίο..<br /> ακόμα κι όταν θυμώνεις, μετά από καιρό με την ίδια αιτία γελάς.<br /> με την κόρη, τους φίλους, τα πρόσωπα που μαζί τους επικοινωνείς -σχεδόν- καθημερινά.<br /> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> διάλογος με τον Χρόνη όταν αγόρασε ανώστρωμα</div> <div style="text-align: center;"> για την πονεμένη μου μέση.</div> <div style="text-align: center;"> δε νομίζω να έγραφε κάτι διαφορετικό αν μου αγόραζε</div> <div style="text-align: center;"> θέση για την αιώνια ανάπαυση...</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2-H0NRrO3FTso7eFy5olO65Xy-ZTcIT2_BR-2D00brEmqCaGgMPjD_FObu_7Mz-v91awWDOjsCfafa-i_kupRuY8-yEmew79RMVA9Y6xfIPjWs2GyT8iHkU_4GoWxZBrxj5Ia0NtbAIU/s1600/104878668_258800035545416_8046699981700826535_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="229" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh2-H0NRrO3FTso7eFy5olO65Xy-ZTcIT2_BR-2D00brEmqCaGgMPjD_FObu_7Mz-v91awWDOjsCfafa-i_kupRuY8-yEmew79RMVA9Y6xfIPjWs2GyT8iHkU_4GoWxZBrxj5Ia0NtbAIU/s400/104878668_258800035545416_8046699981700826535_n.jpg" width="190" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> διάλογος με τη Νίκη η οποία είχε δηλώσει&nbsp;</div> <div style="text-align: center;"> "κλείστο, σε παίρνω ΤΩΡΑ στο κινητό!"</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_X_nhmigTNSxxB34qrs-PbZaq9m54viZoPwR9CEvIS4u19zLDYRdmUlyE6WZHNi7-YcTTmgZhA8n6OQfe4WiXYZXGM8VSmob6_42eXiLfJWoq5Ll-b4IofhtvKNkYpnKsZOtDxWx7fKA/s1600/104878662_561462851094307_8269494203533662879_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="229" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_X_nhmigTNSxxB34qrs-PbZaq9m54viZoPwR9CEvIS4u19zLDYRdmUlyE6WZHNi7-YcTTmgZhA8n6OQfe4WiXYZXGM8VSmob6_42eXiLfJWoq5Ll-b4IofhtvKNkYpnKsZOtDxWx7fKA/s400/104878662_561462851094307_8269494203533662879_n.jpg" width="190" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> διάλογος με την Ελένη ο οποίος αφορά την ατέρμονη αισιοδοξία που</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> με διακρίνει και τα χαρούμενα σχέδια που κάνω για το καλοκαίρι...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEga5KBVTyj6jUDq9fL99HCwhsa5q9omroJ8jsmarBu5-JZHoiScHpqLOs_TKqJQTM-brdYp5namc11iBlypAmqBJuVFO-0Enh-XbgpiCmeOruxlmP2VYwILRCD6FnWNTbO676H1HuWRqsY/s1600/105009923_647115792507699_4517944903317271666_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="229" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEga5KBVTyj6jUDq9fL99HCwhsa5q9omroJ8jsmarBu5-JZHoiScHpqLOs_TKqJQTM-brdYp5namc11iBlypAmqBJuVFO-0Enh-XbgpiCmeOruxlmP2VYwILRCD6FnWNTbO676H1HuWRqsY/s400/105009923_647115792507699_4517944903317271666_n.jpg" width="190" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> διάλογος με τη Ραφαηλία&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> (οτιδήποτε άλλο απλά περιττεύει...)</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEibxGOl0P3QHpRdexZLd5Ti-MQIDBbN6c6R9ANcbJoX29kARvgzU6Xd1fURL-u2ROI0ePmfIAY9k6am6r_UHJ_TzVpbKLY0HlkqnjUA_iKMVXXpJ_lg3oChwcSxUthPhuokFs_avm7qEyg/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B1_Viber_2020-04-04_17-40-36.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1344" data-original-width="720" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEibxGOl0P3QHpRdexZLd5Ti-MQIDBbN6c6R9ANcbJoX29kARvgzU6Xd1fURL-u2ROI0ePmfIAY9k6am6r_UHJ_TzVpbKLY0HlkqnjUA_iKMVXXpJ_lg3oChwcSxUthPhuokFs_avm7qEyg/s320/%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B1_Viber_2020-04-04_17-40-36.jpg" width="170" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> και φυσικά ο Μάστορας</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> πάντα βοηθός και το δεξί μου χέρι...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhisFpN7vriLrW3TebkYD6iJFvGDHLyDwyqUs_ijQn3wZztxFpDDkMH8dspSfHj2Of1wZvpiy3QfOFOZRKVGGlvqJ2pPLer-sof82Px9tc0Z4nouD649MtcwwP4aIenHEpjVKbr-_MPwqU/s1600/104494098_554206508591845_7238733144675146111_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="229" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhisFpN7vriLrW3TebkYD6iJFvGDHLyDwyqUs_ijQn3wZztxFpDDkMH8dspSfHj2Of1wZvpiy3QfOFOZRKVGGlvqJ2pPLer-sof82Px9tc0Z4nouD649MtcwwP4aIenHEpjVKbr-_MPwqU/s400/104494098_554206508591845_7238733144675146111_n.jpg" width="190" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> διάλογος με την κολλητή:</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> διακτινιζόμαστε τώρα στον πλανήτη της νεότητας μας</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> "Beam us up, Scotty"</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> με Idols και "σου 'δωσα την αγάπη μου"</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWoLT-9d_eX5KIWOTJSf2kDDyORpf9LrUiPkzsNUMJlrYBQQ1zGYyMcCtCfWjRa-ftHeijgXI3OYWD6oNlIlg_Bv9l3iNC-Vu7Z51Ljx-7qsasB4sXTMckBHRJAEncTVU0Auq7gb8pKeQ/s1600/1%25CE%2595%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B1+1489.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="769" data-original-width="406" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWoLT-9d_eX5KIWOTJSf2kDDyORpf9LrUiPkzsNUMJlrYBQQ1zGYyMcCtCfWjRa-ftHeijgXI3OYWD6oNlIlg_Bv9l3iNC-Vu7Z51Ljx-7qsasB4sXTMckBHRJAEncTVU0Auq7gb8pKeQ/s400/1%25CE%2595%25CE%25B9%25CE%25BA%25CF%258C%25CE%25BD%25CE%25B1+1489.jpg" width="210" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both;"> οικογένεια, φίλοι αγαπημένοι, πρόσωπα που μαζί τους επικοινωνούμε καθημερινά.</div> <div class="separator" style="clear: both;"> είναι εκείνοι που κάνουν εκκαθάριση στο δύσκολο μέρος της ζωής μας.</div> <div class="separator" style="clear: both;"> που μας κάνουν να χαμογελάμε πάντα ακόμα κι αν δεν είμαστε καλά.</div> <div class="separator" style="clear: both;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both;"> ένα φιλί, μια αγκαλιά</div> <div class="separator" style="clear: both;"> μια ουρά που σου χαϊδεύει το πόδι</div> <div class="separator" style="clear: both;"> (στη δική μας περίπτωση τρεις)</div> <div class="separator" style="clear: both;"> και όλα γίνονται εύκολα και βατά.</div> <div class="separator" style="clear: both;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both;"> κι ίσως αυτό να είναι το νόημα τελικά:</div> <div class="separator" style="clear: both;"> οικογένεια, φίλοι αγαπημένοι</div> <div class="separator" style="clear: both;"> πρόσωπα που μαζί τους επικοινωνούμε</div> <div class="separator" style="clear: both;"> καθημερινά...</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <h1 class="bNg8Rb" style="background-color: white; clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px); color: #222222; font-family: arial, sans-serif; font-size: 14px; font-weight: normal; height: 1px; margin: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; white-space: nowrap; width: 1px; z-index: -1000;"> Αποτελέσματα αναζήτησης</h1> <div data-async-context="query:beam%20me%20up%20scotty" eid="QLfvXuHPEYWtrgSWvYzQCQ" id="rso" style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif; margin-top: 6px;"> <div class="g" style="font-size: 14px; line-height: 1.2; margin-bottom: 28px; margin-top: 0px; width: 600px;"> <h2 class="bNg8Rb" style="clip: rect(1px, 1px, 1px, 1px); height: 1px; margin: 0px; overflow: hidden; padding: 0px; position: absolute; white-space: nowrap; width: 1px; z-index: -1000;"> Αποτελέσματα ιστού</h2> </div> </div> </div> http://www.isimeria.com/2020/06/viber-messenger.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2028146551691752937Wed, 27 May 2020 12:46:00 +00002020-06-05T09:54:13.260+03:00μαμά<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQiTGJR1YXWPNypzRbnXf5A7HAGZr5YuCuHxhgnMsTioY0RZCrE46pA8JZXBc1YoUbLPnWDR8j4Ly2Wc2GONBKspcxsQtWMrXuAxRmXn2uLfltW3M0vJ3DHZviZjx4eKWtLc0g3nrHFwK7/s1600/100552954_3860289757378292_4259172733612457984_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="480" data-original-width="352" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQiTGJR1YXWPNypzRbnXf5A7HAGZr5YuCuHxhgnMsTioY0RZCrE46pA8JZXBc1YoUbLPnWDR8j4Ly2Wc2GONBKspcxsQtWMrXuAxRmXn2uLfltW3M0vJ3DHZviZjx4eKWtLc0g3nrHFwK7/s400/100552954_3860289757378292_4259172733612457984_n.jpg" width="292" /></a></div> <br /> <br /> ψάχνοντας για κάποιο βιβλίο "έπεσα" πάνω σ' αυτό: ένα από τα αγαπημένα της μητέρας μου.<br /> κι ήταν σα να βρέθηκε αίφνης κοντά μου, να στάθηκε πάνω απ' το κεφάλι μου, να μου χάϊδεψε τα μαλλιά, να χαμογέλασε μ' εκείνο το ακτινοβόλο χαμόγελο που φύλαγε για τις δύσκολες μέρες, για τους δίσεκτους καιρούς.<br /> <br /> "πάλι καλά" μουρμούρισα "θα μπορούσα να "πέσω " στο<i> "αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων"</i>.<br /> θυμάμαι το είχε διαβάσει σε μια νύχτα.<br /> πάλι καλά..<br /> ο Ντοστογιέφσκι δεν ενδείκνυται για το "ακόμα μένουμε σπίτι" μαμά...</div> http://www.isimeria.com/2020/05/blog-post_27.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2397004848989944781Mon, 18 May 2020 07:27:00 +00002020-12-30T10:28:08.458+02:00<p>&nbsp;<a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi34_nVWzkjkeGdn4rNwzMkbmHoczmf9ngk4x0I_C8W96yyPMK2puqZcoymsD7Q-7ebGI6u10h7q1Zm-4KacufDKgPIAhswDVMEV_V6UkktiztUEz61CJBlrw8hWan8vez0ls-Qoa82uGE/s1600/54d1ad624587b_-_esq-cartoons-critic.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="345" data-original-width="614" height="223" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi34_nVWzkjkeGdn4rNwzMkbmHoczmf9ngk4x0I_C8W96yyPMK2puqZcoymsD7Q-7ebGI6u10h7q1Zm-4KacufDKgPIAhswDVMEV_V6UkktiztUEz61CJBlrw8hWan8vez0ls-Qoa82uGE/s400/54d1ad624587b_-_esq-cartoons-critic.jpg" width="400" /></a></p><br />τελευταία όλο και το συναντώ συχνότερα, όλο και το συζητώ συχνότερα:<br />το να προσφωνείς κάποιον άνθρωπο με εμετικό παρατσούκλι ή αλλάζοντας σκωπτικά το όνομα του εκτός από χυδαιότητα δείχνει και τι είδους αγωγή έχεις.<br />όμως δε φταις εσύ, η κακομοίρα η μάνα σου φταίει -συχωρεμένος!<br /><br />τα έβλεπα από την εποχή του Κύρκου (Κίρκη) τον αποκαλούσαν.<br />του Πάγκαλου (ο Χοντρός, ο Ντουλάπας)<br />του Παπανδρέου (Γιωργάκης)<br />του Παυλόπουλου (Πάκης)<br />του Άδωνι (Μπουμπούκος)<br />του Φίλη (Παχύδερμο)<br />του Μητσοτάκη (Κούλης)<br />του Τσίπρα (Τσιπραλέξ)<br />και άλλα που θυμάμαι αλλά βαριέμαι να τα γράφω.<br /><br />δε φταις εσύ καημένο ανθρωπάκι -συχωρεμένος!<br />η κακομοίρα η μάνα σου φταίει που δε σου 'μαθε "τρόπους" -όπως λέγαμε παλιά.<br /><br />και 'Ανθρωπος δίχως "τρόπους" γίνεται;<br />αμ δε γίνεται...http://www.isimeria.com/2020/05/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-1638463877703772899Wed, 06 May 2020 14:59:00 +00002020-05-06T19:32:08.440+03:00κορωνοϊός<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjS2TrbTOnt5pgaGcCnW3bUXVuODE_fcT7I74o_1qseP_8qlJalFm-GqRLcjPHMy02k1i5fnXvVQ0CGR4Po_cy_-aHK7KmnvU-BEmKLsXEJZ4bsLTKG0GK5Y8nK0rvlaPfnXXW68MRtRgk/s1600/95884244_1125132507852915_764812381246193664_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="390" data-original-width="390" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjS2TrbTOnt5pgaGcCnW3bUXVuODE_fcT7I74o_1qseP_8qlJalFm-GqRLcjPHMy02k1i5fnXvVQ0CGR4Po_cy_-aHK7KmnvU-BEmKLsXEJZ4bsLTKG0GK5Y8nK0rvlaPfnXXW68MRtRgk/s400/95884244_1125132507852915_764812381246193664_n.jpg" width="400" /></a></div> <br /> τις μέρες που ζούμε μέσα στο άγχος, πολλοί μέσα στη γκρίνια, στη μιζέρια δεν θα τις ξεπεράσουμε εύκολα.<br /> είμαι από τις τυχερές γιατί περνώ καλά στο σπίτι. ούτως ή άλλως δεν έβγαινα πολύ, λίγες βόλτες τη βδομάδα και μ' αυτές ήμουν υπερευχαριστημένη.<br /> <br /> δεν ήταν όπως στη μακρινή εποχή της νεότητας.<br /> τότε ζούσαμε για το Σαββατόβραδο, το πάρτι, το σινεμά, τις βόλτες, τον Καραβίτη και το Πτι Παλαί.<br /> <br /> τα χρόνια περνούσαν και άρχισε να μου αρέσει περισσότερο το σπίτι.<br /> ειδικά όταν μεγάλωσαν τα παιδιά κι έφυγε το Ελενάκι στη Σουηδία και η Ραφαηλία άρχισε τις πτήσεις μακριά απ' τη φωλιά, το σπίτι έγινε ο κόσμος μου.<br /> <br /> τα βιβλία μου, οι σειρές και οι ταινίες και δεν ήθελα τίποτ' άλλο!<br /> <br /> έφτασε όμως η εποχή που όλος ο κόσμος έμεινε μέσα. και όχι από επιλογή, από αναγκαιότητα!<br /> για να επιβιώσουμε με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες!<br /> <br /> κι εκεί να δεις γκρίνια.<br /> εκεί να δεις μιζέρια και μουρμούρα.<br /> ............................................<br /> <br /> μένουμε σε μια πολυκατοικία με πολλά διαμερίσματα.<br /> στο υπόγειο, σ' ένα μικρό διαμέρισμα μένουν αρκετοί Αφρικανοί.<br /> "οι πιτσιρικάδες" όπως τους αποκαλώ. άφαντοι όλη μέρα, ακούγονται μόνο τα βράδια όταν γυρίζουν απ' τις δουλειές τους και μαζεύονται στην κουζίνα να μαγειρέψουν.<br /> <br /> τα παράθυρα της κουζίνας και του μπάνιου έχουν κοινό φωταγωγό κι ό,τι λέμε μεταφέρεται σε όποιον είναι αντίστοιχα στη δική του κουζίνα ή στο μπάνιο κι έχει ανοιχτό παράθυρο.<br /> <br /> με το "απαγορευτικό" οι πιτσιρικάδες δεν πήγαν φυσικά στη δουλειά.<br /> έμειναν σπίτι κι όλη σχεδόν τη μέρα τη βγάζαν στην κουζίνα.<br /> μαγείρευαν, έτρωγαν, γελούσαν, συζητούσαν μέχρι αργά το βράδυ.<br /> <br /> τους άκουγες κι άνοιγε η καρδιά σου!<br /> τους άκουγες κι αν αισθανόσουν στεναχώρια σου 'φευγε μεμιάς!<br /> <br /> γελούσαν και χαμογελούσες κι εσύ κι όλο αυτό ήταν τόσο χαρούμενο και αισιόδοξο που ξεχνούσες και το "απαγορευτικό" και τη γκρίνια των άλλων.<br /> <br /> "άκουσε τους!" είπα μια φορά στον Χρόνη όταν μπήκε στην κουζίνα να φτιάξει καφέ.<br /> "δε φοβούνται τίποτα! εδώ έχουν περάσει την απειλή του 'Εμπολα, πείνα, μια ζωή στην κόψη, αυτό θα φοβηθούν;".<br /> <br /> ευγνωμοσύνη!<br /> μόνο ευγνωμοσύνη για τους πιτσιρικάδες!<br /> να 'ναι καλά τα παιδιά, να φτιάχνουν φαγητό, να γελάνε και να τραγουδάνε πάντα!<br /> <br /> δεν υπάρχει κανένα καλύτερο παράδειγμα προς μίμηση.<br /> κατάλαβες;<br /> "κατάλαβα" να λες...</div> http://www.isimeria.com/2020/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-4775401195881790922Thu, 30 Apr 2020 19:51:00 +00002020-04-30T22:52:00.837+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> αντιγράφω από το facebook.<br /> αντιγράφω από το facebook όχι μόνο γιατί θαυμάζω τον εξαιρετικό κύριο Μπαμπινιώτη, αλλά κυρίως γιατί έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω για το "lockdown".<br /> φτάσαμε να μην καταλαβαίνουμε καλά καλά ένα κείμενο από τις λέξεις που χρησιμοποιεί!<br /> "τι αξίζει να στριμάρεις", "που να πάρετε ένα καλό brunch", "το mood της μέρας".<br /> <br /> ε, φτάνει!<br /> βαρέθηκα!<br /> <br /> ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον ν' αλλάξουμε εκείνες τις λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά.<br /> ας προσπαθήσουν οι ιθύνοντες δίνοντας το καλό παράδειγμα.<br /> <br /> όπως ακριβώς το δίνει τόσα χρόνια ο κύριος Μπαμπινιώτης.<br /> ......................................................................................<br /> facebook<br /> <br /> να τον ακούμε τον κύριο Καθηγητή!<br /> όχι μόνο για τις γνώσεις και την καλλιέργεια του, όχι μόνο για το ήθος και το χάρισμα της επικοινωνίας που τον διακρίνει, αλλά κυρίως γιατί&nbsp; διδάσκεσαι σε κάθε περίπτωση&nbsp;από εκείνον!<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTYFODVIOCLhhHalmv4UCa-cI6Kmf7aks19Y0OGGpIyYNkm8T-yhJdoBoeePQEPo2RUMT4Ql8iP1_Rf-SLVeR4ZLjZMXrYVVxaT5qLYUn66Og11Pb0yaUmcG4xQ0htvmmCOlMGUtdPbdzL/s1600/95062547_864836097353705_1996815435047108608_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="572" data-original-width="600" height="381" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTYFODVIOCLhhHalmv4UCa-cI6Kmf7aks19Y0OGGpIyYNkm8T-yhJdoBoeePQEPo2RUMT4Ql8iP1_Rf-SLVeR4ZLjZMXrYVVxaT5qLYUn66Og11Pb0yaUmcG4xQ0htvmmCOlMGUtdPbdzL/s400/95062547_864836097353705_1996815435047108608_n.jpg" width="400" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <span style="background-color: white; color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif; font-size: 14px;"><br /></span> </div> http://www.isimeria.com/2020/04/blog-post_53.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-7367601537682608249Thu, 23 Apr 2020 14:01:00 +00002020-04-23T19:30:34.073+03:00Φωτόπουλοςβιβλίοποίηση<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-TvFCaUG9e5k2bf6m13Q_uFa3Kq2vQua-V9U24EIP6aiFotxwFPz0SPFjvpCDOGRVu-sWMN8blpPUwr8yX2MRHcjN9N9o_f699vUx5oZDNs9s7gVXj1v6joDe-E2bW1kENKXx0x7-mZiG/s1600/is1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="300" data-original-width="500" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-TvFCaUG9e5k2bf6m13Q_uFa3Kq2vQua-V9U24EIP6aiFotxwFPz0SPFjvpCDOGRVu-sWMN8blpPUwr8yX2MRHcjN9N9o_f699vUx5oZDNs9s7gVXj1v6joDe-E2bW1kENKXx0x7-mZiG/s400/is1.jpg" width="400" /></a></div> <br /> ημέρα του βιβλίου σήμερα, ημέρα της λογοτεχνίας, της ποίησης, ημέρα "δική" μας.<br /> <br /> σήμερα λοιπόν ειδική αφιέρωση στον ποιητή Μίμη Φωτόπουλο, ο οποίος εκτός από έξοχος ηθοποιός υπήρξε και εξαιρετικός ποιητής, δημιουργός.<br /> <br /> ένα από τα ποιήματα του είναι το "Μια Μέρα".<br /> <br /> με την ελπίδα να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ξεχωρίσουμε την αληθινή ποίηση από τη δήθεν των σημερινών απανταχού "ποιητών" -βραβευμένων και μη- ας ξαναδιαβάσουμε τη Μέρα του αξέχαστου Μίμη Φωτόπουλου.<br /> <br /> και ας χαμογελάσουμε μιας και η μουσική των στίχων του μάς συντροφεύει πλέον, μας "ανήκει".<br /> <br /> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">ΜΙΑ ΜΕΡΑ</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">που για πάντα</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">θα κλείσω τα μάτια</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">θα σαρκάζουν</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">πάνωθέ μου οι άνθρωποι</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">τ’ άστρα, τα δέντρα</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">θα σαρκάζει το φως</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">και η θάλασσα</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">όλα όσ’ αγάπησα πολύ.</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">Κι Εσύ;</span></b></div> <div style="text-align: center;"> <b><span style="font-size: large;">Εσύ; τι θα κάνεις;</span></b></div> <div> <br /></div> </div> http://www.isimeria.com/2020/04/blog-post_56.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-669239924488266577Tue, 21 Apr 2020 08:00:00 +00002020-04-21T11:00:58.706+03:00χούντα<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ανάρτηση από παλιά.<br /> πάντα η ίδια θα 'ναι..<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQldYhh3_o0UkIaabnjDkFrBdIme8ZOulhjjFgGLe9entJuvgF9E5qXDi34O3sbSC_AXuqfpOs6-tIVaGnwGx2B8X4SfW-KdhSfo3Lz6NzdpKoFkbe-rxdyeii9klpy5H57vLFWkx3F8E/s1600/21april1967.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQldYhh3_o0UkIaabnjDkFrBdIme8ZOulhjjFgGLe9entJuvgF9E5qXDi34O3sbSC_AXuqfpOs6-tIVaGnwGx2B8X4SfW-KdhSfo3Lz6NzdpKoFkbe-rxdyeii9klpy5H57vLFWkx3F8E/s320/21april1967.png" width="240" /></a></div> <br /> στη δική μου ζωή, χούντα σήμαινε:<br /> <br /> <i>"στο περιγιάααλι το κρυφό.."</i><br /> <i>"σσσττ! τρελλάθηκες;"</i><br /> <br /> ατέλειωτες αγορεύσεις στα σχολικά προαύλια<br /> ατέλειωτα "επίκαιρα" στον κινηματογράφο<br /> <br /> απότομη σιωπή όταν μπαίναμε στο δωμάτιο και οι γονείς συζητούσαν.<br /> απότομη σιωπή παντού.<br /> <br /> δίσκοι βινυλίου που εξαφανίστηκαν<br /> βιβλία που καταχωνιάστηκαν<br /> (όμως, όσο να 'ναι, κάποια απ' αυτά ξέφευγαν απ' το αφηρημένο βλέμμα της μητέρας μου: θυμάμαι το Οδός Αβύσσου Αριθμός 0 -να το κατεβάζω σκονισμένο από κάποιο ράφι- θυμάμαι τον Βράχο, θυμάμαι κι άλλα.. κι άλλα..)<br /> <br /> στη δική μου τη ζωή, η χούντα ξεκίνησε όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού.<br /> στη δική μου τη ζωή, η χούντα τέλειωσε όταν πήγαινα τετάρτη γυμνασίου.<br /> ..............................................<br /> <br /> πλέον, μόνο τ' αφιερώματα στην τηλεόραση μάς τη θυμίζουν<br /> <br /> (δεν είναι ότι ξεχνάμε<br /> είναι πως δεν αντέχουμε να θυμόμαστε..)</div> http://www.isimeria.com/2020/04/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-2879232800599640830Tue, 14 Apr 2020 17:46:00 +00002020-04-17T16:53:11.621+03:00σινεμάσπίτι<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxNOuz5xcqXAvEwFQjh5r-i5T62hjejg0KR8uEzNMLgYTTN33yeikB4DC-QJwxPcVWahFoaHXaDP48xhSy_N8R9K6nx9eAXU4WVso7k4lwBmP56fdiXpOeKuGfSZtOTAAIUAKECXEsOUA/s1600/93480329_2685237795041834_3185177343333236736_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="360" data-original-width="480" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxNOuz5xcqXAvEwFQjh5r-i5T62hjejg0KR8uEzNMLgYTTN33yeikB4DC-QJwxPcVWahFoaHXaDP48xhSy_N8R9K6nx9eAXU4WVso7k4lwBmP56fdiXpOeKuGfSZtOTAAIUAKECXEsOUA/s400/93480329_2685237795041834_3185177343333236736_n.jpg" width="400" /></a></div> <br /> Απρίλη μου ξανθέ<br /> είμαστε πλέον Πρόσωπο με Πρόσωπο.<br /> <br /> το 1976 προβλήθηκε η ταινία του Μπέργκμαν.<br /> εποχή δεν θυμάμαι, όμως θυμάμαι πως πηγαίναμε στην Ελλη, στο Πάλας<br /> στο Λητώ, στο Πτι Παλαί ή στο Μετάλλειον και βλέπαμε Μπέργκμαν, Πολάνσκι, Αρθουρ Πεν, Σίντεϊ Πόλακ.<br /> <br /> ποιος να μου το 'λεγε πως σχεδόν σαραπέντε χρόνια μετά, θα έβλεπα Μπέργκμαν στην οθόνη του υπολογιστή..<br /> <br /> Πρόσωπο με Πρόσωπο<br /> Η Εβδομη Σφραγίδα<br /> Αγριες Φράουλες.<br /> <br /> οι ταινίες, τα βιβλία μου, οι σειρές.<br /> <br /> τη δύσκολη εποχή που ζούμε είναι οι σύντροφοι μου.<br /> <br /> αλλά σάμπως<br /> πότε δεν ήταν;<br /> <br /> Σέρπικο<br /> Η συνομιλία<br /> Ο Ελαφοκυνηγός.<br /> ...........................................<br /> "μένουμε σπίτι".<br /> <br /> πάντα μέναμε.<br /> από επιλογή.</div> http://www.isimeria.com/2020/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)tag:blogger.com,1999:blog-746423654859357478.post-4443595163154707163Thu, 26 Mar 2020 19:37:00 +00002020-03-26T21:37:43.531+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyuIPxXcjcAgMM3yjeTDeKqdMXENppu98jMBul7K4ocluE72QFNklNisfQE86Lo6e5tRNKa9Nz-XVWd9JDV89yKhMuQx16Yu-9wr2Sn2fN1jEPqfOKMt4zpJbY_HbSoIVhsw-fJ8Rhpt8/s1600/untitled.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyuIPxXcjcAgMM3yjeTDeKqdMXENppu98jMBul7K4ocluE72QFNklNisfQE86Lo6e5tRNKa9Nz-XVWd9JDV89yKhMuQx16Yu-9wr2Sn2fN1jEPqfOKMt4zpJbY_HbSoIVhsw-fJ8Rhpt8/s320/untitled.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <i><span style="color: #444444;">αυτή η εξομολόγηση γράφτηκε καιρό πριν: στην τότε επέτειο της Ισημερίας.<br />δε νομίζω να γράψω κάτι άλλο, διαφορετικό, ακόμα κι αν περάσουν πολλές επέτειοι.<br />άλλωστε, δεν θα μπορούσα να διατυπώσω καλύτερα αυτό που σημαίνει για μένα η Ισημερία.<br />αλλάζει μόνο ο αριθμός του κάθε χρόνου που περνάει.<br />όλα τα υπόλοιπα μένουν τα ίδια.<br />ακριβώς..</span></i><br /> <br /> <br /> έχω μιλήσει ξανά για την Ισημερία και το λόγο ύπαρξης της.<br /> <br /> έχω πει πως ό,τι γράφω εδώ, σε τούτο το ημερολόγιο, βγαίνει κατευθείαν απ' την καρδιά μου, χωρίς φίλτρο, χωρίς σκέψη σχεδόν.<br /> <br /> μιλώ για το (πάντα ζωντανό) παρελθόν, για το παρόν, για τα όνειρα που προσδοκούμε, για τις ελπίδες μας.<br /> μιλώ για τον καιρό που ήμουν πολύ νέα, για τον καιρό που ο Χρόνης κι εγώ ήμασταν παιδιά σχεδόν, όπου μόνη μας έννοια ήταν η εκδρομή του Σαββατοκύριακου κι οι διακοπές του Αυγούστου.<br /> μιλώ για τα χρόνια που περάσαμε προτού έρθουν τα δικά μας παιδιά στη ζωή, αλλά και γι' αυτά που μας ολοκλήρωσαν, όταν γίναμε γονείς.<br /> <br /> όμως πιο πολύ μιλώ, για τις μέρες τις σημερινές.<br /> γι' αυτά που ζούμε τώρα.<br /> τα καθημερινά.<br /> <br /> όταν έφυγε η μητέρα μου, για χρόνια ολόκληρα κάθε φορά που η έλλειψη της γινόταν αβάσταχτη, πήγαινα στη μεγάλη ντουλάπα όπου ακόμα κρέμονταν τα ρούχα της τακτικά και με τ' άρωμα της τυλιγμένα, άνοιγα την πόρτα και χωνόμουν μέσα.<br /> <br /> έτσι, η μαμά μου μ' αγκάλιαζε και με παρηγορούσε.<br /> <br /> αυτό ακριβώς είναι η δική μου Ισημερία: μια αγκαλιά που τυλίγει και διακτινίζει άμεσα στο παρελθόν, μια αγκαλιά αγαπημένη.<br /> <br /> όταν κάποτε έρθει η στιγμή που ο Χρόνης κι εγώ, θα φύγουμε απ' αυτή τη ζωή, τα κορίτσια θα διαβάζουν για την εποχή όπου όλα ήσαν εύκολα, όπου όλα ήσαν σωστά και κυλούσαν όπως πρέπει κι ας διαμαρτύρονταν "ε, μα δεν αντέχω άλλο!"<br /> <br /> θα θυμούνται την εποχή που άνοιγαν την πόρτα του σπιτιού και μέσα βρισκόταν πάντα ο μπαμπάς κι η μαμά, τα παιδικά χρόνια, τις Κυριακάτικες εκδρομές, τα πρώτα ποδήλατα, το πως αργά την Ανοιξη, ο πατέρας τις μάθαινε βουτιές και μακροβούτια στην παραλία της Αναβύσσου και πως η μητέρα καθόταν ώρες στην παραλία της Αίγινας με το βιβλίο στα χέρια και ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ το κατακαλόκαιρο.<br /> <br /> κι όποτε ξεφυλλίζουν τη δική μας Ισημερία, το παρελθόν θα γίνεται παρόν και το τότε, σήμερα.<br /> <br /> όπως ακριβώς γινόταν όταν χρόνια πριν, άνοιγα τη μεγάλη, ξύλινη ντουλάπα της μαμάς μου και χωνόμουν δίχως δεύτερη σκέψη στην αγκαλιά της.<br /> <br /> κι από όπου κι αν βρίσκομαι θα χαμογελώ μεσ' απ' τις γαλάζιες σελίδες της,<br /> <br /> όπως ακριβώς πρωτοχαμογέλασα όταν έκανα την πρώτη μου ανάρτηση εδώ:<br /> <br /> σαν σήμερα, πριν από δεκατρία κιόλας χρόνια...</div> http://www.isimeria.com/2020/03/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (Μαριλένα)