Ισημερια

Ο αδερφός μου

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Mon, 30 Jan 2012 00:23:00 +0000

στον αδερφό μου δεν αναφέρομαι συχνά.
"μιλώ" γι' αυτόν συνήθως όποτε έχουμε γενέθλια -είτε αυτός, είτε εγώ
ή όταν περνώ καταστάσεις δύσκολες -όπου μου συμπαραστέκεται πάντα.

υπάρχουν όμως φορές, που περιγράφω με κάθε λεπτομέρεια περιστατικά, όπως αυτό εδώ:

"..ήρθε λοιπόν κι ο αδερφός μου, να συζητήσουμε τα "πως" και τα "που".
και από κει ξεκινάει το γλέντι. γιατί, ό,τι πει ο αδερφός μου, εγώ είμαι εντελώς του αντιθέτου. από ιδεολογία.

έλεγε λοιπόν αυτός "Χρόνη θες έξι - εφτά μαθήματα"
έλεγα εγώ "σιγά! με τέσσερα-πέντε είν' εντάξει. όλα του τα χρόνια οδηγεί"

συνέχιζε αυτός "δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ το ίδιο"
απαντούσα εγώ "ίδιο και καταϊδιο είναι" με φωνή που όσο πήγαινε γινόταν και πιο τσιριχτή.
ο Χρόνης δεν έλεγε τίποτα.

μέχρι που φτάνει η στιγμή να βρούμε σε ποια σχολή οδηγών θα πάει.
λέει ο αδερφός μου
"εδώ, στη γωνία πιο πάνω, είναι ένας πολύ καλός δάσκαλος. έχει πάει κόσμος γνωστός κι όλοι είναι ευχαριστημένοι"
"βλακείες! ξέρω εγώ που θα πάει" και γυρίζοντας στον Χρόνη "μη τον ακούς. όλα τα ξέρει! άποψη πια για όλα!"

"βρε δεν είναι δική μου γνώμη. πήγανε γνωστοί σου λέω"

"ε και; εγώ έχω έναν καταπληκτικό! όλο το Παγκράτι μιλάει γι' αυτόν. βέβαια λενε πως ειναι μπήχτης, αλλά (γυρίζοντας στον Χρόνη) εσένα τι σε νοιάζει; κοπέλα είσαι;"

ο Χρόνης μια κοιτούσε εμένα μια τον αδερφό.
γυρίζει ο αδερφός και με ρωτάει:

"και ποιος ειν' αυτός"

"αν θέλω σου λέω!"

"και να μη μου πεις χέστηκα! εγώ θέλω να μάθω οδήγηση;;"

"θα σου πω, μήπως και σου χρειαστεί. είναι ο .. αααα, δε θυμάμαι πως τον λένε. πάντως με την κόρη του την Κάτια ήμασταν συμμαθήτριες"

και τότε μίλησε κι ο Χρόνης:

"καλά, αυτός ο δάσκαλος, πόσο χρονών είναι;"

Posted by Μαριλένα at 27.8.07 "

κι άλλες, που νοσταλγώ τα παιδικά μας καλοκαίρια στην Αίγινα -που έχουν περάσει πια, ανεπιστρεπτί.

κι απ' αυτά τα αγαπημένα καλοκαίρια του χτες που πέρασαν σαν όνειρο, ξυπνώ στον χειμώνα του τώρα, στο σήμερα, που ο αδερφός μου έχει τα γενέθλια του.
στο σήμερα, για να διαπιστώσω για άλλη μια φορά, πως παρ' όλους τους καυγάδες, παρ' όλες τις διαφωνίες, παρ' όλες τις -άνευ ουσίας, κόντρες- δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν!

χωρίς τον Δημήτρη να με στηρίζει -κι ας μη με υποστηρίζει
να έχει την πόρτα του πάντα ανοιχτή
να είναι -μ' όλη τη σημασία της λέξης- οικογένεια!

του εύχομαι ολόκαρδα λοιπόν, Χρόνια Πολλά,
Καλά κι Ευλογημένα
Χρόνια Πολλά
να έχει

και τη ζωή του, να συνεχίσει να τη ζει, όπως ακριβώς κάνει τώρα -και δεν τη σπαταλάει!

Χρόνια Πολλά!

υγ
στη φωτογραφία πάνω στο κανό, είμαι εγώ
πίσω ακριβώς, έτοιμος να με ρίξει στη θάλασσα
-ποιος άλλος;-

ο αδερφός μου!

να 'ναι Καλά!

Αναπαράσταση

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Wed, 25 Jan 2012 20:08:00 +0000

η Αναπαράσταση ήταν η αγαπημένη ταινία του παππού μου.

το σχολείο δεν το τέλειωσε ποτέ -βαρέθηκε και τα παράτησε.
σ' όλη του τη ζωή δούλευε στο λιμάνι.
αγαπούσε όμως το διάβασμα πολύ, τόσο, που διάβαζε τα πάντα: από Παπαδιαμάντη μέχρι Vian, από Μυριβήλη μέχρι Dostoyevsky.

κι όπως αγαπούσε το διάβασμα έτσι αγαπούσε και το σινεμά.
στη ζωή του είδε πολύ, μα πολύ κινηματογράφο:
από τους ιταλούς νεορεαλιστές μέχρι του Bergman τ' αριστουργήματα και όλα τα παλιά western -φυσικά.

η Αναπαράσταση ήταν η αδυναμία του.

καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται.
σίγουρα τούτη τη στιγμή, θα βγαίνει απ' την προβολή του Godfather Coppola
και θα μπαίνει στην Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου.

στο κάτω κάτω, ήταν η αγαπημένη του ταινία
και την είχε δει
φορές
άπειρες..

Κι έτσι ξαφνικά

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 19 Jan 2012 22:36:00 +0000

..όπως γύριζα σπίτι το μεσημέρι,
ένιωσα πως όλα θα πάνε καλά.

ήταν η αίσθηση όλων αυτών
που συνήθως ξεχνάμε
όμως στην ουσία, γι' αυτά ακριβώς
είναι που νιώθουμε
ευγνωμοσύνη απέραντη:

για τη μουσική του Django
τα εκκοκκιστήρια β' του Ασλάνογλου
τα πρωινά χαμόγελα των παιδιών μας

για το "ήρθα" του συντρόφου όταν μπαίνει στο σπίτι
για τα μπωλ του κουάκερ πασπαλισμένα με κανέλα
για τα ξυνόμηλα και τα φρέσκα καρύδια

για τα Κυριακάτικα απογεύματα στη θάλασσα
τα πρωινά της Πέμπτης
για τις βόλτες της Τρίτης

για το γουργουρητό της Νέλλυς
τη σηκωμένη ουρά της Ακκας
για τα παιχνίδια τους

κι ας θυμηθούμε:
τα άνετα παπούτσια
τα ζεστά μπουφάν
τους καλοκαιρινούς ανεμιστήρες

τα φλυτζάνια με μαύρο καφέ
το πράσινο τσάι
το νερό με πάγο και φέτες λεμονιού
να επιπλέουν στην κανάτα

και ίσως για τη χτεσινή στιγμή στο μπάνιο
την ώρα που λουζόταν το Ραφάκι:
ένα βουνό σαπουνάδες ορθώνονταν πάνω στο κεφαλάκι της, σα λοφίο τσαλαπετεινού.

"ακόμα βρε παιδί μου να τελειώσεις; αργείς;"
"τώρα μαμά! κάνω το δεύτερο γύρο!"
............................................

έτσι λοιπόν ξαφνικά,
όπως γύριζα σπίτι το μεσημέρι,
ένιωσα πως όλα θα πάνε καλά.

κι ήταν η αίσθηση όλων αυτών
που συνήθως ξεχνάμε
όμως στην ουσία, γι' αυτά ακριβώς
είναι που νιώθουμε
ευγνωμοσύνη απέραντη:

για το ότι είμαστε όλοι μαζί
και ακούμε Django
και διαβάζουμε τα εκκοκκιστήρια β'
.........................................

και όλα θα πάνε καλά

..και ο μήνας

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Mon, 09 Jan 2012 14:38:00 +0000

..έχει εννιάαα

και φροντίζουμε να γελάμε και να χαμογελάμε
αλλιώς
τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντήσουμε..

εννιά κι ανοίξαν τα σχολειά.
σηκώθηκε το Ραφάκι πρωί πρωί κεφάτο, όπως ακριβώς σηκώνεται κάθε πρωί, είτε έχει σχολειό, είτε διακοπές.

της έβαλα γάλα, με τη Νέλλυ να μπερδεύεται στα πόδια μας και το Ελενάκι στο νου.

στο κορίτσι μας, που "ήρθααα" φώναξε, μπήκε σπίτι, αγκάλιασε και τους τρεις μας και δεν αποφάσιζε να μας αφήσει.

"ήρθεεε" φώναζα κι εγώ στο Χρόνη, λες και δεν την έβλεπε κι έπρεπε να του εξηγήσω τι γινόταν

και το σπίτι γέμισε φωνές κι αποσκευές.

αργά το ίδιο βράδυ, σταμάτησα την ταινία που έβλεπα και πήγα στο Χρόνη.
το Ραφάκι κοιμόταν, η Ελένη κι ο Νικόλας της είχαν βγει για λίγο έξω κι η Νέλλυ μπερδευόταν στα πόδια μου όπως πάντα.

"το παιδί γύρισε" του είπα κι αυτός, ούτε που έδωσε σημασία.
με τα μάτια καρφωμένα στον υπολογιστή, δεν είχε καν πάρει είδηση πως βρισκόμουν στο δωμάτιο.

"το παιδί γύρισε" επανέλαβα, μιλώντας αυτή τη φορά στον εαυτό μου "όμως, μου φαίνεται περαστικό: σα να ξεκουράζεται, σα να ετοιμάζει τα φτερά της για να φύγει ξανά"

άνοιξα την τηλεόραση, έβαλα την ταινία μου να παίζει "για να πετάξει" μονολόγησα
κι εκεί που ήμουν έτοιμη να δακρύσω, χαμογέλασα
"μα σάμπως, έτσι δεν είναι η ζωή;"

το Ραφάκι αναστέναξε στον ύπνο της και άλλαξε πλευρό και όνειρο.

την άλλη μέρα, σηκώθηκε πρωί πρωί κεφάτο, όπως ακριβώς σηκώνεται κάθε πρωί, είτε έχει σχολειό, είτε διακοπές.

της έβαλα γάλα, με τη Νέλλυ να μπερδεύεται στα πόδια μας και το Ελενάκι στο νου.

στο μεγάλο μας παιδί, στην κοπέλα, στη δική μας Ελένη, που γύρισε για λίγο στη φωλιά, για να ξεκουραστεί, μέχρι να δυναμώσουν τα φτερά της, να πετάξει ξανά.

..και ο μήνας έχει εννιά

και ο χρόνος, πια, στο δυό χιλιάδες δώδεκα..

2012!

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Tue, 03 Jan 2012 13:05:00 +0000

σήμερα το πρωί:

έχει πάει δέκα και μισή, το δωμάτιο μισοσκότεινο - ακόμα κοιμάμαι.
ξυπνάει το Ραφάκι, σκύβει πάνω μου, με κοιτάζει εξεταστικά και μου δίνει ένα φιλί.

"μμμμ"
μουρμουράω, ανοίγω τα μάτια και της χαϊδεύω τα μαλλάκια
"ξέρεις μωρό μου ποιον αγαπάω πιο πολύ απ' όλους;"

κάθεται δίπλα, σκέφτεται λίγο και μετά ρωτάει:
"το μαξιλάρι σου;"
..................................................

πόσα φιλιά έδωσα μετά;

2012!

Απολογισμός

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Wed, 28 Dec 2011 21:14:00 +0000

light blue - χειμώνα καλοκαίρι
take five - στο repeat
πολλοί καφέδες φίλτρου κι espresso όλη μέρα
κι αργά τη νύχτα, μεγάλα άσπρα φλυτζάνια με τσάι πράσινο και φλούδες λεμονιού

λίγο προτού κοιμηθώ: big bang theory - αυτή την εποχή
οι φάκελοι στο αρχείο με Spike Lee και τα παλιά των αδερφών Coen
κι απέναντι Dickens, Μυριβήλης, Umberto Eco, Λυμπεράκη -κι όσο πατάει η γάτα Stephen King

τραγουδάω παράφωνα "πες μου μια λέξη" όταν σκουπίζω, απλώνω, κάνω μπάνιο
μιλάω δυνατά στη Νέλλυ "μα μόλις τώρα μάζεψα, γαϊδούρα!"
έχω φιλενάδους και φιλενάδες στο fb, που μου χαμογελάνε και μ' αφιερώνουν τραγούδια και τη σκέψη τους
έχω φιλενάδους και φιλενάδες στη ζωή, που συναντιόμαστε και πίνουμε καφέ κάποια υπέροχα απογεύματα

αγκαλιάζω τα παιδιά -το ένα απ' αυτά στο skype
το άλλο την ώρα που διαβάζει ("κι εγώ σ' αγαπάω μαμάα")
τον Χρόνη -που με κοιτάζει υποψιασμένα
τις γάτες -που γουργουρίζουν

μιλάω στη χελώνα την Πόπη,
στο τηλέφωνο
στις σκάλες, καθώς ανεβαίνω στο σπίτι
στον αδερφό μου

κι ανάμεσα σ' όλ' αυτά

-σε μια αστραπή,
στις μικρές ρωγμές που αφήνει ο χρόνος-

αντικρίζω ξανά
την περσινή θλίψη και τον φόβο
τις μέρες που άφησα πίσω μου

και είμαι καλά!

Δόξα τω Θεώ,
φέτος, είμαι καλά..

light blue -χειμώνα καλοκαίρι
και take five -στο repeat

espresso και πράσινο τσάι
και μια αγκαλιά σε όλους

γιατί φέτος,

είμαι Καλά!

Χριστούγεννα

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 22 Dec 2011 15:32:00 +0000

τα δέντρα της ζωής μας
τα παιχνίδια
το γέλιο
τα παιδιά
οι γάτες
τα χαμόγελα
τα ασημένια παπούτσια της Ραφαηλίας
η Ελένη που λείπει
εγώ που είμαι Καλά -πια
η Feist και το mushaboom
η γιορτινή ατμόσφαιρα στο σπίτι

και όπως πάντα,

ο Χρόνης και ο παπαγάλος του

Χριστούγεννα

Ευλογημένα και Καλά

Χριστούγεννα

Χρόνια Πολλά!

Η παλιά παρέα των bloggers

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sun, 18 Dec 2011 18:14:00 +0000

ας κρατήσουν οι χοροί
και θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε..

τ' ακούς Αμαλία; Σπύρο, Αναστασία, Νένη, Ονειροκόριτσο και Ψιθυράκι;

η πρώτη παρέα εδώ, στα βλογς..
όταν γράφαμε, σχολιάζαμε, γελούσαμε
όταν στήριζε ο ένας τον άλλο,
όταν ήμασταν όλοι μια παρέα,
τότε.

μετά από καιρό, άλλοι έκλεισαν το βλογ τους
έφυγαν και δε μαθαίνουμε νέα τους πια

άλλοι -όπως εγώ- συνέχισαν να γράφουν,
όμως με σχόλια πλέον κλειστά
κι επαφή καμμία σχεδόν

άλλοι το "κατέβασαν" και δεν μπορούμε να μπούμε καν
να διαβάσουμε
να θυμηθούμε το χαμόγελο ενός φίλου από τότε.

προσωπικά, μου λείπουν.
εκτός απ' τον Σπύρο τον Lockheart
που ακόμα μπορώ να τον "βρω"
οι άλλοι, λείπουν.

κάθε φορά που ανοίγω την Ισημερία
ψάχνω να βρω την Una mama την Αμαλία
το Φιόρο aka παράνοια
την Τασούλα
τη Moonchild Αναστασία
τη Νένη
τη δική μου Ελένη
τον Μάνο
τ' Ονειροκόριτσο
τη Life Whispers
τη Venceremos
τη Μαρία τη Λεμονάτη
τη Διαβάτιδα
τη -σύντροφο μάνα- Ξανθιά

κι έπειτα, βλέπω τα κλειστά μου σχόλια
και θυμάμαι
και χαμογελάω.

γιατί, δε μπορεί:

εμείς κάποτε, να δεις που
θα βρούμε αλλιώτικα
στέκια επαρχιώτικα βρε!

μέχρι τότε, ας κρατήσουν οι χοροί
ας έχουμε τα πιο καλά Χριστούγεννα
-παρ' όλη τη γκρίνια, παρ' όλες τις δυσκολίες-
κι εύχομαι ολόκαρδα

να περνάτε Καλά,
όπου κι αν βρίσκεστε..

-έτσι δεν είναι Django;

Αξιότιμοι γονείς..

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 15 Dec 2011 10:08:00 +0000

το μεσημέρι στην κουζίνα: το Ραφάκι τρώει, εγώ βάζω τα πιάτα στο πλυντήριο ενώ ταυτόχρονα ακούω τα νέα του σχολείου.

"..κι έτσι σήμερα, πήραμε και τα υπόλοιπα βιβλία! να τα ντύσουμε όμως, γιατί θα λερωθούν"

"μπράβο Ραφαηλία! και βιβλία πήρατε κι εκπαιδευτική εκδρομή θα πάτε και γιορτή Χριστουγεννάτικη ετοιμάζετε.."

"κι αύριο θα φέρουμε κι ένα κόκκινο λάχανο σχολείο για να κάνουμε πείραμα και καλαμάκια και σουρωτήρι κι ένα λεμόνι!"

"απαπα πόσα πράματα! τι σουρωτήρι;"
"δεν ξέρω. ένα σουρωτήρι είπε η Κυρία"

"έτσι γενικώς; άρα το μεγάλο θα εννοεί. καλά, θα μου το φέρεις όμως πίσω, δεν θα το πετάξεις"

"μα τι λες; θα πετούσα ποτέ το σουρωτήρι μας;" γελάει στην ιδέα του πεταμένου σουρωτηριού
"α μαμά! ξέρεις τι διαβάσαμε σήμερα για την Κίνα;"

"για την Κίνα; είναι πολύ ενδιαφέρουσα η Κίνα! για πες"

"λοιπόν, όταν τα παιδιά μιλάνε στους γονείς, στο τέλος πάντα λένε "αξιότιμε πατέρα" ή "αξιότιμη μητέρα"

"ναι, ε;"
"ναι! δηλαδή, αν θέλουν ένα ποτήρι νερό, λένε "μου βάζεις σε παρακαλώ ένα ποτήρι νερό, αξιότιμη μητέρα;"

κι εκεί που είμαι έτοιμη να εκφράσω τον θαυμασμό μου για τον πολιτισμό της Κίνας, που μαθαίνει στα παιδιά να σέβονται τους γονείς, το Ραφαηλάκι συνεχίζει:

"πλάκα κάνουν;"
...........................................

Το δέμα

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sun, 11 Dec 2011 16:36:00 +0000

"Μαριλένα, Χριστούγεννα έρχονται, θέλω να στείλω κάτι στο παιδί"
"σε ποιο παιδί;"
"στην Ελένη! τι σε ποιο παιδί; έχουμε κι άλλο παιδί που να ζει μακριά;"

η κουμπάρα με κοίταξε θορυβημένη
της ανταπόδωσα το βλέμμα ασκαρδαμυκτί και πρότεινα:

"βάλε δυο κουραμπιέδες σ' ένα κουτί και στείλτους!"
"κουραμπιέδες;; κουραμπιέδες θα στείλω;;"

την ξανακοίταξα ασκαρδαμυκτί και θορυβημένη:
"γιατί; τι έχουν οι κουραμπιέδες; μια χαρά Χριστουγεννιάτικο κέρασμα είναι! δε θες κουραμπιέδες; φτιάξε μελομακάρονα! δε σ' αρέσουν ούτε τα μελομακάρονα; πάρε κουρκουμπίνια. αυτά τρώγονται όλο το χρόνο! κι η Ελένη τρελαίνεται για κουρκουμπίνια! βλέπει κουρκουμπίνι και γυαλίζει το μάτι της! καλά, το μάτι της γυαλίζει ανεξαρτήτως των κουρκουμπινίων, αλλά ειδικά με το κουρκουμπίνι, το συγκεκριμένο μάτι, παίρνει μια απόκοσμη, πράσινη λάμψη και μια γυαλάδα ιδιαίτερη"
"δεν είσαι με τα καλά σου! άκου κουρκουμπίνια και μελομακάρονα! γι' αυτό σε ρωτάω νομίζεις; για να μου πεις τι θα στείλω;"
"τότε; τέλειωνε Μαρία, με ζάλισες! αποκαλύψου!"
"μωρέ εγώ έχω στο μυαλό μου ακριβώς αυτό που θέλω!"
"που έχεις ακριβώς αυτό που θέλεις;;"
"στο μυαλό μου.."
"που;;;"
"σταμάτα! θέλω να μου πεις, πως θα το στείλω! δεν ξέρω!"
"αυτό ήταν και δεν το λες τόση ώρα; τίποτα πιο εύκολο!"
"για πες!"
"θα πας πρωί πρωί στο άλσος, στην είσοδο ακριβώς. ξέρεις, στο στρογγυλό παρτέρι το μεγάλο!"
"τι θα κάνω στο άλσος;"
"μη βιάζεσαι! συγκεντρώσου και δώσε βάση!
εκεί το πρωί μαζεύονται όλα τα περιστέρια.
θα πλησιάσεις σιγά σιγά, καλό είναι να 'χεις μαζί σου λίγο ψωμί, ξέρεις, για δόλωμα. μόλις αυτά σε δούνε και 'ρθουν κοντά σου, πετάγεσαι, βουτάς ένααα!! ε, μετά, του δένεις το δέμα στο πόδι κι έχεις παράδοση γρήγορη, άμεση και εγγυημένη"

σηκώθηκε αγανακτισμένη

"εγώ σου μιλάω σοβαρά κι εσύ με κοροϊδεύεις"

κι έφυγε να πει τα παράπονα της στο Χρόνη
"πες του να σε ορμηνέψει όπως πρέπει" της φώναξα, αλλά δεν καταδέχτηκε να μου απαντήσει..

"κουραμπιέδες, μελομακάρονα και κουρκουμπίνια"
εξομολογήθηκα στη Νέλλυ μόλις μείναμε μόνες μας
"τι καλύτερο από ένα δεματάκι με Χριστουγεννιάτικα γλυκά;
είτε είσαι στην ξενιτειά είτε στην Ελλάδα.."

αυτή με κοίταξε, κούνησε τα μουστάκια της και γουργούρισε

"κατάλαβα" της ψιθύρισα και της χάιδεψα τ' αυτιά

ήμουν σίγουρη, πως το δικό της δεματάκι, το προτιμούσε με περιστέρια.

παράδοση
όμως σίγουρα και,
περιεχόμενο..

Ομως στ' αλήθεια δε χάθηκαν ποτέ..

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Wed, 07 Dec 2011 12:48:00 +0000

από τις αναρτήσεις μου,
αυτή που θυμάμαι πάντα μ' ένα ξεχωριστό χαμόγελο,

αυτή που περιγράφει την εποχή που ήμασταν νέοι ακόμα, πολύ
που περιγράφει στιγμές που στροβιλίστηκαν για λίγο κι ύστερα πέρασαν
-όμως στ' αλήθεια δε χάθηκαν ποτέ

από αυτές τις αναρτήσεις λοιπόν
μια απ' τις πιο αγαπημένες
-για δεύτερη φορά-

το μαύρο zippo

τον καιρό που κάπνιζα, είχα ένα μαύρο zippo
το αγαπούσα πολύ το zippo μου και πάντα ήταν στην τσάντα, δίπλα ακριβώς από τα marlboro

όταν ο Χρόνης ήταν φαντάρος στη Σάμο,
στις εκδρομές στην Αίγινα,
αλλά και στις διακοπές τα καλοκαίρια: Σίφνο, Σέριφο και Μήλο, παντού
εκεί!
λυσσαλέα κρατούσε τη φλόγα του, όταν όλες οι άλλες φλογίτσες τριγύρω έσβυναν

κάποια στιγμή παντρευτήκαμε
ήρθε στη ζωή μας η Ελένη.
πρώτα ο Χρόνης έκοψε το τσιγάρο
μετά, ήρθε και η δική μου σειρά

το zippo μου το χάρισα.
νόμισα, πως ήταν κρίμα να πέσει στην απραξία

τώρα που έχω μεγαλώσει
κι υπάρχουν φορές που οι αναμνήσεις με ξαφνιάζουν
ανακαλύπτω, πως αντικείμενα παλιά κι αγαπημένα μου λείπουν

και τότε μετανοιώνω που το χάρισα
νιώθοντας λίγο ανόητα
στο κάτω κάτω δεν ήταν, παρά ένας παλιός αναπτήρας

που όμως άναψε
σ' επισκεπτήρια στρατού
σ' ένα τελευταίο, μοιρασμένο τσιγάρο,
στη σκηνούλα μας, μέχρι να βρω το φακό
γι' αστείο το βράδυ (μπουουου!) όταν έκλεινε το φώς
στη θάλασσα
στην τελευταία παράσταση στα θερινά σινεμά
στα όνειρα μας

χωρίς να σβύσει ποτέ..

Τα αγγλικά

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sat, 03 Dec 2011 23:41:00 +0000

"καλημέρα, καλημέρα! καλημέρα μωρό! έλα ξύπνα, καλημέρα!"

τεντώνεται με κλειστά μάτια

"Ραφάκι σήκω! άντε βρε αγάπη μου κι έχουμε αργήσει"

μισοκλείνει τα μάτια και:
"πρώτα θέλω αγγλικά"
μουρμουράει

"τι θέλεις;;"
"μμμ αγκαλιά.."

......................................

όταν το Ραφάκι ζητάει αγγλικά για να ξυπνήσει

γίνεται η μέρα, να μη ξεκινήσει

όμορφα;

Οι επιλογές

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sun, 27 Nov 2011 15:49:00 +0000

στο αυτοκίνητο, στο δρόμο της επιστροφής.
ο Χρόνης οδηγεί, δίπλα του χαζεύω τα τούνελ της αττικής, το Ραφάκι στο πίσω κάθισμα σιγοτραγουδάει
-όμορφα.

"βρε μωρό" γυρίζω πίσω "τραγούδησε πιο δυνατά να σ' ακούσουμε κι εμείς"
"θέλετε;"
"και βέβαια!
"ποιο να σας τραγουδήσω;"
"ό,τι να 'ναι. μόνο τη "Μπάρμπι στην Ακρογιαλιά" μη πεις! έτσι και τ' ακούσω άλλη μια φορά, θ' αυτοκτονήσω!"

γελάει.

μου 'λειψε, μου 'λειψε, μου 'λειψε.
το -σκοτεινό- πίσω κάθισμα, τα κίτρινα φώτα του δρόμου, τα τούνελ που εναλλάσσονται γοργά: τούνελ-κομμάτι δρόμου-τούνελ-κομμάτι δρόμου-τούνελ-
ενώ ακούγονται τ' ασημένια ρυάκια που κυλάνε στο γέλιο της Ραφαηλίας.

"πες κάτι που σας έμαθαν σχολείο"
"το δρόμο;"
"ναι, πες τον δρόμο!"

παίρνει ανάσα και ξεκινά: ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία..
τραγουδώ μαζί της:
κι ύστερα κύλησ' ο καιρός κι η ιστορία
πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά

και θυμάμαι τη μάνα μου
(που από μέσα μου, πάντα της μιλώ και πάντα "μαμά" τη φωνάζω)
πόσο της άρεσε ο "δρόμος" και πόσο της άρεσε ο Λοΐζος.

μόλις τελειώνουμε, γυρνώ στο πίσω κάθισμα:
"το αγαπημένο μου απ' το "δρόμο" είναι το:
τα πολυβόλα σώπασαν, οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
ένας βοριάς παγωμένος σαρώνει την έρημη γη.."
"το 'χω ακούσει, αλλά δεν το ξέρω"
"ποια άλλα ξέρεις του Λοΐζου;"
"πολλά! ξέρω και το κορόιδο Μουσολίνι!"
"αυτό δεν είναι του Λοΐζου!"
"ναι βρε μαμά, το θυμήθηκα γιατί λέει για τότεε!"
"για το '40. ξέρεις την ιστορία εκείνης της εποχής; ξέρεις ποιος ήταν ο Μουσολίνι;"
"φυσικά!"
"θα μας πεις;"
"ένας άνθρωπος, που ήθελε να κατακτήσει τις άλλες χώρες κι είχε ένα κόκκινο σημάδι ραμμένο στο μανίκι του!"

ο Χρόνης αναρωτιέται:
"αυτόν τον Ιάπωνα λες, τον Χιροχίτο;"

κι εγώ, νομίζοντας πως ο Χρόνης εννοεί τα χελωνονιντζάκια ως "ιάπωνα χιροχίτο" διορθώνω με απόλυτη σοβαρότητα "το χρώμα στο μανίκι τους είναι κίτρινο, όχι κόκκινο!"
έπειτα, γυρίζω στο Ραφάκι, για να της μάθω πως λεγόταν ο εγκληματίας ψυχασθενής που είχε ένα κόκκινο ραμμένο σημάδι στο μανίκι του.

"αυτός βρε αγάπη ήταν ο Χίτλερ! καλά, μόνο τραγούδια έμαθες, από ιστορία τίποτα;"
"απ' όλα έμαθα! μερικές φορές όμως, αυτό το τραγούδι το μπερδεύω.."
"δηλαδή;"
"δηλαδή, εκεί που λέει:
εσύ και η γελοία, η φασιστική Ιταλία
τρέμετ' όλοι το χακί"
ε, εγώ, το "χακί" το μπερδεύω με το "χαλί"

"που πάει να πει, τραγουδάς:
εσύ και η γελοία, η φασιστική Ιταλία
τρέμετ' όλοι το χαλί;;;;"

"ναι.."
λέει το Ραφάκι με συντριβή, ενώ εγώ κυλιέμαι απ' τα γέλια στο χαλάκι του αυτοκινήτου, που ομολογώ, δεν το φοβάμαι διόλου!

"κι όταν το είπαμε στο σχολείο, στις πρόβες, η δασκάλα της μουσικής ρώτησε, "ποιος είπε "χαλί;;" αλλά εγώ δεν απάντησα"
...................................................

το αυτοκίνητο τρέχει στην αττική οδό

τα τούνελ εναλλάσσονται με γοργό ρυθμό, ο Χρόνης οδηγεί χαμογελώντας, εγώ μισογυρνώ στο πίσω κάθισμα και μιλώ στη Ραφαηλία, στο δικό μας Ραφάκι, που δεν καταλαβαίνει γιατί το να μπερδεύει το "χακί" με το "χαλί" είναι τόσο αστείο

κι αυτή είναι μια απ' τις φορές που είμαι απολύτως σίγουρη, πως βρίσκομαι εκεί ακριβώς που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει.

σίγουρη, πως όλες οι επιλογές στη ζωή μου, μία μία χωριστά, οδήγησαν στο να 'μαι σ' ένα αυτοκίνητο που τρέχει στην αττική οδό, ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ του Νοέμβρη.

κι αυτό φέρνει ένα χαμόγελο ψυχής, σαν εκείνο που νιώθεις όταν ακούγεται ένας αγαπημένος ήχος, όπως τ' ασημένια ρυάκια που κυλάνε στο γέλιο ενός παιδιού.

τόσο απλά
και τόσο εύκολα

τελικά..

Δια(σ)τροφή

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 24 Nov 2011 15:09:00 +0000

"ο Michael Fassbender παίζει έναν παθολογικό σεξομανή του οποίου η ρουτίνα της διαστροφής του διακόπτεται όταν τον επισκέπτεται η νεότερη αδερφή του (Carey Mulligan) και μένει στο διαμέρισμα του για μερικές εβδομάδες."

αυτή είναι η υπόθεση της ταινίας Shame του Steve McQueen.

εγώ, διάβασα το εξής:

"ο Michael Fassbender παίζει έναν παθολογικό διαβητικό του οποίου η ρουτίνα της διατροφής του διακόπτεται όταν τον επισκέπτεται η νεότερη αδερφή του (Carey Mulligan) και μένει στο διαμέρισμα του για μερικές εβδομάδες."

είναι η διαφορά της διατροφής και της διαστροφής.

γενικότερα, είναι η διαφορά της δικής μου οπτικής γωνίας με των άλλων:

και οι δύο βγάζουν νόημα,

με τη μία όμως γελοιοποιείσαι εντελώς..

Να δεις που κάποτε..

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 17 Nov 2011 19:19:00 +0000

όταν ήμουν νέα, ο Μηλιώκας δεν μ' άρεσε.
τον έβρισκα, πως να το πω; πολύ brutal.
τα χρόνια πέρασαν, οι εποχές άλλαξαν και παραδόξως τώρα, δεν βρίσκω διόλου brutal τον κύριο Μηλιώκα ή έστω, αυτή η brutalοτητα του πλέον, μου ταιριάζει πολύ.

τόσο, που ακούω καθημερινά τα τραγούδια του.

αυτά τα κομμάτια που κάποτε μ' άφηναν αδιάφορη, σήμερα παραδόξως μου φτιάχνουν το κέφι απίστευτα.

τραγουδάω δυνατά
"vamos αλάνια vamos"
και
"ερωτεύτηκα, πάει την έκανα λαχείο"
κάνοντας το Ραφάκι να ξεκαρδίζεται στα γέλια κάθε φορά που μ' ακούει.

όμως το αγαπημένο μου, που μ' αυτό ξυπνώ και μ' αυτό κοιμάμαι, είναι το "να δεις που κάποτε.."
τη ζωή μας εκφράζει, την καθημερινότητα μας, το πως μας βλέπουν οι αποπάνω κι οι αποκάτω, δεν υπάρχει τίποτα σχεδόν, που να μη το εκφράζει.

τα δε παράλογα της ζωής μας, αυτά κι αν τα εκφράζει..

μιας κι είπα "παράλογα", την πολυκατοικία μας τη θυμάστε;

πως το 'πες Γιάννη;
"..όλα πηγαίνουν στο φούντο
κι αυτοί εκεί, της λιλής το χαβά!"

θυμάστε το "έναντι" που δίναμε;
όχι αυτό της ΔΕΗ, όχι, όχι..
το άλλο, το περίεργο, το ακατανόητο;
αυτό!

σήμερα, δεν θα ασχοληθώ με τα γνωστά: τι γίνεται το νοίκι απ' το διαμέρισμα του θυρωρού ή γιατί εμείς να πληρώνουμε τα (παραπάνω σώματα) καλοριφέρ των άλλων ή τι σκατά γίνεται μ' αυτή τη διαφάνεια επιτέλους, όχι, δεν θα ασχοληθώ!
τα 'χω ξαναγράψει, τα 'χουμε ξαναπεί, βαρέθηκα, σιχάθηκα, έγκωσα η γυναίκα, φτάνει!

αλλά, βρε άνθρωποι, κρίση-ξεκρίση, εσείς μια από τα ίδια;
εντελώς της λιλής, δηλαδή;

μας ήρθε το "έναντι" 67 ευρώ!
αν θέλετε το πιστεύετε!
συνολικά τα κοινόχρηστα για ένα μήνα, γι' αυτό τον μήνα, έφτασαν τα 100 ευρώ σχεδόν.
με "έναντι" φυσικά,
το οποίο αυξήθηκε από πέρσυ -φυσικά-
και εντελώς αφύσικα, εγώ αυτά, δεν τα καταλαβαίνω!

εδώ που τα λέμε, δεν καταλαβαίνω τη θέρμανση καν!
όταν μια ολόκληρη χώρα παραπαίει στην άβυσσο της χρεοκοπίας, όταν το κράτος αδυνατεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, όταν το ταμείο είναι μείον κι αυτό το μείον καλούμεθα να το πληρώσουμε όλοι εμείς,
ε, τότε, το να ζεσταίνονται τα παχυλά οπίσθια μερικών εις βάρος όλων των υπολοίπων, οι οποίοι μάλιστα δεν έχουν δεκάρα τσακιστή για τέτοιου είδους πολυτέλειες, αυτό κατά την ταπεινή μου γνώμη, λέγεται "αναισθησία", "παχυδερμισμός" και "καραεγωισμός του κερατά!"

όποιος κρυώνει, ας βάλει το δικό του θερμαντικό σώμα να ζεσταθεί!
στην καμπούρα τη δική μας όμως, είναι εντελώς απαράδεκτο!

πληρώσαμε πεντακοσαριές το χαράτσι της ΔΕΗ, ως πολίτες έχουμε τους νταβατζήδες να μας πηγαίνουν με τα τέσσερα, ως γονείς βλέπουμε τα παιδιά μας να μεταναστεύουν, γιατί σε τούτα δω τα χώματα, μπορεί η κακιά σκουριά να μη πιάνει, αλλά η ρεμούλα πιάνει μια χαρά, έχουμε στερηθεί το παραμικρό για να μπορεί το κάθε Ραφάκι να πηγαίνει φροντιστήριο και κάνουμε το παν, ώστε να της λείψουν όσο δυνατόν λιγότερα κι αυτοί εκεί, της λιλής το χαβά!

δεν ξέρω..
καλά τα λέει ο Γιάννης "να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες"
η μάνα μου το 'λεγε πιο ..κομψά "εις υγείαν του κορόιδου".

όμως πέρασαν πολλά χρόνια και κατάλαβα, πως ναι, ίσως να είμαστε κορόιδα, πως σίγουρα το έναντι -είτε της ΔΕΗ, είτε των κοινοχρήστων- εμείς θα το πληρώνουμε πάντα
αλλά τελικά, αυτό που κάνει τη διαφορά, είναι πως ο καθένας είναι υποχρεωμένος να ζει με τον εαυτό του.
τόσο ο "ξύπνιος" όσο και το "κορόιδο".

κι αυτή ακριβώς είναι η δική μου αποζημίωση, η δική μου ικανοποίηση: εκείνου, που το να βλέπει κάθε μέρα τον εαυτό του στον καθρέφτη, δεν αποτελεί καθόλου τιμωρία.

ίσα ίσα!

κι όσο μπορώ να τραγουδάω
"ερωτεύτηκα, τρεις οχτώ σαρανταδύο"

και να γελάει το Ραφάκι,

και να το λέει το βράδυ στο skype στο Ελενάκι "η μαμά πάλι τραγουδούσε δυνατά",

και να με δουλεύει ο Χρόνης για την "ωραία" μου φωνή,

ευχαριστημένη θα είμαι..

και χρέος
(από κείνα τα χρέη, τα άλλα)

ευτυχώς,
δεν έχω

κανένα..

Επέτειος

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sat, 12 Nov 2011 11:07:00 +0000

αντιγράφω από τη σελίδα μου στο fb:

..μόνο γύρω απ' το λαιμό μου σαν κασκόλ δεν τυλίγεται! αέρα βρε, πήγαινε πιο κει, ν' ανασάνω! :D

όταν κοιμάμαι κοιμάται πάνω μου, όταν τρώω έρχεται στα πόδια μου, κάθομαι στον υπολογιστή - ανεβαίνει στο net book και με κρυφοκοιτάζει.. ουδείς άντρας με πρόσεξε έτσι! ποτέ... :Ρ
................................................................

ούτε καν ο σύντροφος Χρόνης, μ' όλο που σήμερα κλείνουμε 27 συναπτά χρονάκια, από τότε που ξεκινήσαμε μαζί..

H power ranger

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 10 Nov 2011 14:43:00 +0000

σήμερα το πρωί:
"προχώρα! συγκεντρώσου!"

το Ραφάκι με τις πατερίτσες πηγαίνει προς την εξώπορτα ακροβατώντας.

"ο Θεός τα προστατεύει" σκέφτομαι "αν ήτανε στο χέρι της, θα είχε τσακιστεί χίλιες φορές ως τώρα, έτσι που ονειροβατεί συνέχεια".

ετοιμαζόμαστε για το σχολείο.
έχω φορτωθεί την -ασήκωτη- τσάντα και βάζω τα κλειδιά στην εξώπορτα, να ξεκλειδώσω να φύγουμε.
πιάνω το πόμολο και γυρίζω στο Ραφάκι:

"έτοιμη;"
"έτοιμη! να σου πω μαμά, εσύ τι θα κάνεις όταν γυρίσεις σπίτι;"

τι να της πω; πως θα κάνω καφέ, θα δω ταινία στο κρεββάτι και μετά ..αγρανάπαυση;
να ζηλέψει το μωρό;

"μμμμ, δουλειές" μασάω τα λόγια μου
"εγώ ξέρεις τι πιστεύω;"

"με τσάκωσε!" σκέφτομαι

"πιστεύω πως όταν φεύγω και μένεις μόνη, κάνεις μια στροφή, γίνεσαι power ranger και τρέχεις να βοηθήσεις τους ανθρώπους!"

μένω με το χέρι στο πόμολο

"τι κάνω;"
"γίνεσαι power ranger.
και μου το κρατάς κρυφό"

με πιάνουν τα γέλια

"σωστά μωρό μου, σωστά! δε μου λες κι ο μπαμπάς σου, τι κάνει; είναι κι αυτός power ranger;"
"όοοχι! αυτός δουλεύει σε μια εταιρεία και φουσκώνει μπαλόνια!"
"φουσκώνει μπαλόνια; τι τα κάνει τα μπαλόνια;"
"τα δίνει σε σένα για τους καημένους τους ανθρώπους που βοηθάς.."
..............................................................

κι όπως γύριζα σπίτι απ' το σχολείο

-αφού είχα ανεβάσει το Ραφάκι όλα τα σκαλοπάτια μονοκοπανιά, μέχρι την τάξη της,
αφού την είχα τακτοποιήσει: καρέκλα για το σπασμένο ποδαράκι,
την τσάντα ανοιχτή στα δεξιά της, δίπλα στο θρανίο,
το κινητό φορτισμένο για να μπορεί να με πάρει την ώρα της γυμναστικής που θα έμενε μόνη στην αίθουσα "βαριέμαι μαμάαα"
αφού τη φίλησα δυο και τρεις φορές και τη χαιρέτησα "γεια σου μωρό μου, σ' αγαπάω"-

στο δρόμο γελούσα μόνη μου.

πρωί πρωί κι ο κόσμος που με προσπερνούσε με κοιτούσε απορημένα, αλλά δε μ' ένοιαζε διόλου: κανείς τους δεν ήξερε την κρυφή μου δύναμη, κανείς, παρά μόνο το Ραφάκι.

κι αυτό άξιζε τις απορημένες ματιές
άξιζε τη super στολή
άξιζε ακόμα και το μπαλόνι.

αυτό τελικά τα άξιζε,
όλα..

Η Σοφία κι εγώ

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Tue, 08 Nov 2011 14:17:00 +0000

aka: πως-με-ανέχεται;-πάει-να-πει-πως-μ'-αγαπάει-πολύ!

"ανέβασα ένα τραγούδι με τη Σοφία Παπάζογλου.."
"ποια είναι η Σοφία Παπάζογλου;"
"η τραγουδίστρια. ανέβασα λοιπόν ένα τραγούδι.."
"δεν την ξέρω!"
"μπες να την ακούσεις. ανέβασα που λες.."
"τη Σοφία δεν την ξέρω, ξέρω όμως τη Θάλεια Παπάζογλου"
"ωραία. να σου συνεχίσω.."
"ξέρω και τον Νίκο Παπάζογλου"
¨"ε καλά, ξέρεις πολλά για το Παπαζογλέικο. μ' αφήνεις να σου πω τώρα;;;"

εν τέλει την άφησα.
και γνώρισα την Σοφία Παπάζογλου.

χάρη στη Σοφία ανέπτυξα και τις γεωγραφικές μου γνώσεις:

"και που είναι αυτό;"
"στην Κωνσταντινουπόλεως"
"μακριά;"
"στην Κωνσταντινουπόλεως"
"κοντά;"
"σου είπα, στην Κωνσταντινουπόλεως!"
"ε τι, στην Κωνσταντινουπόλεως, στην Κωνσταντινουπόλεως! GPS είμαι να ξέρω που είναι η Κωνσταντινουπόλεως;"

έμαθα τελικά, πως η Κωνσταντινουπόλεως είναι στο κέντρο της Αθήνας.

το μεγάλο μάθημα όμως που πήρα απ' τη Σοφία, είναι το πως ένας άνθρωπος σκεπτόμενος, απόλυτα συγκροτημένος και σοβαρός, μπορεί να τραγουδάει, να χορεύει, να βγαίνει μόνος τα βράδια και να το καταδιασκεδάζει, να ζει σε απόλυτη αρμονία με τον εαυτό του, να ανέχεται τα ελαττώματα των φίλων, να κατανοεί κι εν τούτοις, πολλές φορές να φέρεται και να φαίνεται σαν ένα ανέμελο, εικοσάχρονο κορίτσι.

το πολύτιμο μάθημα, του ίσως κάποτε, τα φαινόμενα και να απατούν.

κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά της Σοφίας και της Θάλειας Παπάζογλου

και προπαντός

του Νίκου..

Ραφάκι με πατερίτσες

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Fri, 04 Nov 2011 17:39:00 +0000

το Ραφάκι με πατερίτσες!
δεκαπέντε μερούλες θα ακροβατεί με μένα πίσω της να την προσέχω και να 'χω μάτια, αντί για δύο, τριαντατέσσερα.

"τι κάνετε;"
κι απ' το στρες
"τι να κάνουμε.. το Ραφάκι έβαλε ..γυψοσανίδα"

γυψονάρθηκα ήθελα να πω, κατασκευή για το σπίτι μου βγήκε.

"καλά, πως τα κατάφερες;" τη ρώτησε ο γιατρός στα επείγοντα.
"έκανα τη νεράιδα, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα! πριν λίγα χρόνια, έκανα το άλογο κι έσπασα το χέρι μου"

"αφού βρε παιδί μου βλέπεις πως δε σου κάθεται, τι επιμένεις;" απόρησε ο γιατρός και γελάσαμε όλοι.

ένα μικρό κοκκαλάκι στο πατουσάκι, έπαθε τη ζημιά.
ένα μικρό, σπασμένο κοκκαλάκι που πλέον ευθύνεται για τις πατερίτσες και το σκαρφάλωμα δυο ορόφων: τόσο στην τάξη της όσο και στ' αγγλικά.

"ε, μη στεναχωριέσαι!" την παρηγόρησα και την έσφιξα στην αγκαλιά μου "μια χαρά θα τα καταφέρεις με τα δεκανίκια!"
"τι είναι τα δεκανίκια;"
"οι πατερίτσες. δεκανίκια, πατερίτσες, το ίδιο πράγμα!"
"και γιατί τα λένε, δεκανίκια;"
"ξέρω 'γω;"
"γιατί, για να τ' αγοράσεις πρέπει να δώσεις δέκα νοίκια;"
"....."

έτσι, ακολουθούμε τις οδηγίες του γιατρού:
το πόδι ψηλά, πάνω σε μια καρέκλα πάντα
το βράδυ στο κρεββάτι ακουμπισμένο σ' ένα μαξιλάρι
κι όταν περπατά, προσοχή, μην αγγίξει το έδαφος.

το Ραφάκι είναι εφοδιασμένο με τηλέφωνο, καινούριες ταινίες, παιχνίδια, μουσική.
την προσέχουμε όλοι
τη φροντίζουμε όλοι
τόσο εμείς όσο κι οι γάτες.

είναι ένα Ραφάκι, που σιγά σιγά προσαρμόζεται κι αστειεύεται για την κατάσταση της:
"μαμά δε μοιάζω με φλαμίγκο;"
"με φλαμίγκο; τι εννοείς;"
"να, έτσι που κρατάω σηκωμένο το ένα μου πόδι στον αέρα, σαν φλαμίγκο δεν είμαι;"

γελάω
και καταλαβαίνω πως έχει πλέον ξεπεράσει το σοκ του σπασίματος.
και γιατί όχι άλλωστε;

αφού έτσι κι αλλιώς,
την προσέχουμε όλοι
τη φροντίζουμε όλοι
τόσο εμείς, όσο κι οι γάτες

για να μη μιλήσω για τα φλαμίγκος..

Avres

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Wed, 02 Nov 2011 16:55:00 +0000

η Αμαλία είναι φίλη.
φίλη-φίλη, από εκείνες που όταν δε νιώθεις καλά παίρνεις τηλέφωνο και δε χρειάζεται να πεις πολλά,
αλλά και που ακόμα κι όταν απογειώνεσαι, παίρνεις τηλέφωνο χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις τους λόγους.

την Αμαλία τη γνώρισα εδώ, στα blogs. μαζί σχεδόν ξεκινήσαμε.
στην αρχή, βρισκόμασταν η μια στα σχόλια της άλλης, μετά από λίγο καιρό συναντιόμασταν για καφέ και κουβέντα.

το δικό της blog το έκλεισε.
όταν έφυγε, στεναχωρήθηκα.
γκρίνιαζα και μουρμούριζα, εκείνη την εποχή είχαν κάνει μαζική έξοδο, αρκετοί από τους παλιούς φίλους και μου είχε στοιχίσει.
πολύ.

τώρα όμως, ανοίγει καινούρια σελίδα.
σελίδα, όπου δεν θα γράφει όπως παλιά, αλλά θα μας δείχνει αυτά που ετοιμάζει.
γιατί η Αμαλία, είναι καλλιτέχνις,
όπως ακριβώς και τα κορίτσια της..

το δικό μου δώρο, το βλέπετε.
είναι ειδική παραγγελία, El - Raf, οι ανάσες της ζωής μου.

ελάτε λοιπόν να χαζέψετε τις Αύρες,
τα κορίτσια έχουν βάλει λίγη από τη δική τους αύρα στις δημιουργίες, οι οποίες δεν αποτυπώνονται μόνο σε ρούχα, αλλά:
"Ζωγραφική στο χέρι ή στον υπολογιστή, και άλλα πολλά πάνω σε ύφασμα, σε μπιζού, σε μπλούζες, σε χίλια δυο!...Επίσης χίλιες άλλες έτοιμες στάμπες από διάσημους καλλιτέχνες αλλά και δικές σας ζωγραφιές ή φωτογραφίες σας πάνω σε ό,τι θέλετε, για δώρο ή για σας"

κλικ εδώ για τις Avres

και

κλικ στην καρδιά μας, τουλάχιστον σε όσους κατάλαβαν ποια ακριβώς είναι η Αμαλία.

καλή της επιτυχία!
είμαι σίγουρη, πως ΟΛΑ θα πάνε όπως τα ονειρεύεται..

Καλοκαίρι, η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sun, 23 Oct 2011 22:50:00 +0000

την επόμενη Κυριακή θ' αλλάξει η ώρα -δεν θέλω να το σκέφτομαι.
ο χειμώνας ένα βήμα πια έξω απ' την πόρτα μας: με μπουφάν, σκοτεινά απογεύματα, μπλε και γκρίζα χρώματα -δεν θέλω να το σκέφτομαι.

"αντίο Λιλιπούπολη, αντίο αντίο
παίρνω το πατίνι μου, το άλογο, το πλοίο.."

έβαφα όλη τη βδομάδα, έβαφα.
πόρτες, ράφια, τα ντουλάπια της κουζίνας, το γραφείο μου, την παιδική ντουλάπα της Ραφαηλίας.. έπαιρνα το πινέλο, το βουτούσα στο χρώμα κι έβαφα πράσινα, κίτρινα, καφέ, μπλε
την επόμενη μέρα, τριγυρνούσα σ' ένα σπίτι αλλιώτικο.

κι αυτό, θέλω να το σκέφτομαι.

το καλοκαίρι μού φαίνεται πια πολύ μακριά.
πως πέρασαν όχι μήνες, αλλά χρόνια, από τότε που πήρα το Ραφάκι και φύγαμε διακοπές.
στο Τολό.
θυμάμαι..

και μετά στην Αίγινα.
και στα γενέθλια της μικρής, ήρθε κι η Ελένη "έκπληξηη!!"

φέτος για πρώτη φορά, δεν βρεθήκαμε οι τέσσερις όλοι μαζί στην Αίγινα, παρά για λίγες ώρες μόνο.
εμείς οι τρεις, η Ελένη, το Ραφάκι κι εγώ
κι αργότερα το άλλο σχήμα, ο Χρόνης, το Ραφάκι κι εγώ
αλλά οι τέσσερις, για πρώτη μας φορά, όχι..

"αντίο οικογένεια, αντίο αντίο
παίρνω το πατίνι μου, το άλογο, το πλοίο"

τραγούδησε η Ελένη αποχαιρετώντας και στέλνοντας μας τρυφερά φιλιά, έφυγε για ένα καλύτερο αύριο, για ένα χειμώνα χωρίς το γκρίζο του.

κι αυτό ίσως, θέλω να το σκέφτομαι.

όμως εδώ, όμως απόψε έχουμε ακόμα φθινόπωρο.

το Ραφάκι κοιμάται εδώ και ώρα, αύριο έχει να σηκωθεί νωρίς: σχολείο.
οι γάτες κρυώνουν και κουλουριάζονται στον ύπνο τους
ο Χρόνης διαβάζει
η Πόπη χαζεύει στο βράχο της
η Ελένη σίγουρα θα ονειρεύεται και θα χαμογελάει

κι εγώ περιμένω να 'ρθει γοργά το καλοκαίρι,
να βρεθούμε για μια φορά ακόμα οι τέσσερις μαζί
κάποια ζεστή, ανυποψίαστη μέρα του Αυγούστου:

"έκπληξηη!!"

ξανά..

Εσύ τι ομάδα είσαι;

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Tue, 18 Oct 2011 10:10:00 +0000

εγώ, τα σχόλια τα έχω καταργήσει προ πολλού.
την τρίτη χρονιά της Ισημερίας -αν θυμάμαι καλά- αποφάσισα να μην υπάρχει σχολιασμός.
όποιος φίλος ήθελε, μπορούσε να με βρει στο fb κι αργότερα στο cbox που έβαλα γι' αυτόν ακριβώς τον σκοπό.

έτσι ένιωσα πως η επαφή μεταξύ μας δεν είχε χαθεί και πως αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επικοινωνούμε -τουλάχιστον αυτός που ταίριαζε σε μένα.

στην Ισημερία έρχονταν και έρχονται και με διαβάζουν φίλοι.
μερικοί απ' αυτούς άλλοτε μου γράφουν μια "καλημέρα", άλλοτε διαφωνούν κι άλλοτε συμφωνούν με την εκάστοτε άποψη μου.

πολιτικό σχόλιο δεν μου είχε γράψει έως τώρα όμως κανείς.
αμιγώς πολιτικό φυσικά, γιατί ως προς τα λαμόγια της καθημερινότητας μας, έχουν γραφτεί ήδη αρκετά.

έτσι, μιας και χτες ήταν η πρώτη φορά που αποτυπώθηκε η πολιτική θέση κάποιου αναγνώστη, θεωρώ χρέος και υποχρέωση, να αφιερώσω τουλάχιστον μία ανάρτηση, σ' αυτό το ξεχωριστό γεγονός.

και χωρίς πολλά λόγια, αντιγράφω τον διάλογο:

17 Οκτ 11, 15:50
[×] [o] ΜΠΟΥΤΑΡΣ-ΚΑΜΙΝΙΣ -ΠΑΣΟΚΑΡ:
ΜΑριλενα πσιφιζεισ πασοκ ε?

17 Οκτ 11, 20:16
[×] [o] Μαριλένα:
ΜΠΟΥΤΑΡΣ-ΚΑΜΙΝΙΣ -ΠΑΣΟΚΑΡ εσύ αυτό κατάλαβες; ότι πσιφιζω πασοκ;

στο ποστ Με λένε Μαριλένα.

μετά απ' αυτό, θα παραδεχτώ σεμνά: ναι, πλέον έχω και πολιτικοποιημένους αναγνώστες.

εύγε μου!
ή μάλλον: εύγε του!!

καλούς μας αγώνες..

(και
α ρε Django,
α ρε Django που πάντα με ξελασπώνεις)

Με λένε Μαριλένα

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Thu, 13 Oct 2011 19:13:00 +0000

"μαμάαα"
"μη φωνάζεις! έρχομαι!"
"ξέρεις τι έγινε σήμερα σχολείο;"
"για πες! και πλύνε καλά τα χέρια σου! και μη πετάς νερά παντού! πρόσεχε!"
"στο μάθημα της πολιτικής αγωγής, η κυρία ρωτούσε ένα ένα τα παιδιά:
αν χώριζαν οι γονείς σου, με ποιον θα πήγαινες, με τη μαμά ή τον μπαμπά;"
"τι ρωτούσε;;"
"αν χώριζαν οι γονείς.."
"δεν είμαστε καλά!"
"ναι κι άλλα παιδιά έλεγαν με τη μαμά, άλλα με τον μπαμπά"
"δεν είμαστε καθόλου καλά!"
"εγώ σήκωνα το χέρι μου να πω, το σήκωνα συνέχεια!"
"δεν θέλω να ξέρω.."
"αλλά εμένα δε με ρώτησε! κρίμα.."
"...."
"ξέρεις τι θα 'λεγα;"
"...."
"ούτε με τον μπαμπά, ούτε με τη μαμά. με τη νονά θα πήγαινα!"
...........................................

με λένε Μαριλένα και ζω στο Λαμογιστάν.

έχω το Χρόνη, την Ελένη, τη Ραφαηλία, τη Νέλλυ, την Ακκα, την Πόπη

ο Χρόνης δουλεύει
η Ελένη για να μπορέσει να δουλέψει έφυγε σ' άλλη χώρα
και το Ραφάκι πηγαίνει σ' ένα σχολείο, όπου το μάθημα της πολιτικής αγωγής, μεταλλάσσεται σε Κράμερ εναντίον Κράμερ

για τη Νέλλυ, την Ακκα και την Πόπη δεν έχει αλλάξει τίποτα.
ευτυχώς.
τυχερά κορίτσια!

η ζωή μας είναι διαφορετική πια.
η πίστη μας όμως, αυτή η πίστη που είχαμε όταν πρωτοξεκινήσαμε παραμένει η ίδια
και όσο περνάει απ' το χέρι μου, θα κρατάω αναμμένη πάντα τη μικρή της φλόγα.

αυτή την τόση δα φλογίτσα, που μας ζεσταίνει όταν κρυώνουμε, που μας κάνει να προχωράμε ακόμα κι όταν κουραζόμαστε, που μας φωτίζει όταν είναι σκοτεινά, που μας κάνει ακόμα να χαμογελάμε -κάθε μέρα.

με λένε Μαριλένα και ζω στο Λαμογιστάν.

κι όσο περνάει απ' το χέρι μου, θα γελάω πάντα: με τη νονά θα πήγαινα.

(μα πάντα..)

Εμείς

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sat, 08 Oct 2011 21:43:00 +0000

όταν ονειροπολούμε κοιτώντας τη ζωή μας,
όταν βλέπουμε όσα πέρασαν
και μέσα απ' αυτά,
εκείνα που θάρθουν

τότε,
όλα γίνονται εύκολα

και όλα μας είναι αρκετά.

καλησπέρα σας!

Ο Ερμής

noreply@blogger.com (Μαριλενα) — Sun, 02 Oct 2011 17:24:00 +0000

τις τελευταίες μέρες, αρπάζομαι πολύ!
γυαλίζει το μάτι μου κι ό,τι μου φανεί "κάπως" ορμάω χωρίς πολλά πολλά και το ..βάζω στη θέση του.
η οποία θέση είναι "μακριά από μένα και κάμε ό,τι θες"

αρπάζομαι λοιπόν και δίνω διαταγές σαν λοχίας σε στρατόπεδο νεοσυλλέκτων.
υπομονή κάνουν όλοι και δη όσοι ξέρουν πως περνάω δύσκολα, λόγω του ..ξενητεμένου μου μωρού.

ο Χρόνης ειδικά, προσπαθεί να μου φτιάξει τη διάθεση με το δικό του τρόπο.
ενώ για παράδειγμα, άλλες φορές τον παρακαλούσα με τις ώρες να μου κάνει μια δουλειά και με το "καλά, σε λίγο" με ξεφορτωνόταν, τούτες τις μέρες, δεν προλαβαίνω καν να εκφράσω μια επιθυμία κι αυτή πραγματοποιείται σε χρόνο μηδέν παρακαλώ!

έτσι χτες βράδυ, αποφάσισε να μου βάλει σε τάξη τους διάφορους κωδικούς, που τα τελευταία χρόνια έχω καταχωρήσει.

άνοιξε τον mozilla, μπήκε στα εργαλεία κι έμεινε έκθαμβος: για το ίδιο site είχα τρεις και τέσσερις κωδικούς!
κάτω από δύο, δεν έπεφτα σε καμμιά σελίδα!

ενώ κανονικά είμαι τακτικός άνθρωπος, σε αφύσικο επίπεδο μάλιστα, οι κωδικοί είναι το αδύνατο μου σημείο.
τούτο το μπέρδεμα, ήθελε υπομονή και πολύ γερά νεύρα, σωστός λαβύρινθος ήταν! ένας λαβύρινθος διευθύνσεων και ονομάτων, δύσκολο πολύ να ξεμπερδευτεί -τουλάχιστον από μένα, που δεν χαρακτηρίζομαι για την υπομονή μου.
κάθισε λοιπόν ο Χρόνης κι άρχισε σιγά σιγά να το συμμαζεύει.

εκείνος δούλευε στο net book ενώ εγώ δίπλα στον μεγάλο υπολογιστή, επιβεβαίωνα και τσέκαρα.
μετά από ώρα, άρχισε να φαίνεται φως: πολλά sites τα είχα σβύσει, άλλα παρέμεναν κι άλλα τα είχα βάλει με ερωτηματικό.

επέλεξα ποια τελικά θα κρατούσα, έριξα μια τελευταία ματιά κι είπα στον Χρόνη:

"εντάξει, αυτά θέλω μόνο, σβύσε τους υπόλοιπους κωδικούς"

"είσαι σίγουρη;"

"ναι, φυσικά. σβύστους"

"ok"

μάρκαρε τα ανεπιθύμητα και τα 'στειλε στο καλό. η λίστα μίκρυνε εντυπωσιακά. έσκυψα πάνω του και την επιθεώρησα προσεκτικά:

"αυτό το ermis τι τ' άφησες; δεν το θέλω!"

"το ermis είναι χρήσιμο. είναι δημόσιο δίκτυο για την εξυπηρέτηση των πολιτών. από εκεί, μπορείς να παίρνεις ό,τι σου χρειάζεται"

"α, καλά!"

σήκωσα αδιάφορα τους ώμους.

η καινούρια λίστα ήταν έτοιμη. μικρή, συμμαζεμένη και μόνο με τ' απαραίτητα.
έσβυσα τα cookies και δοκίμασα να μπω με τον τρόπο που μου έδειξε ο Χρόνης.

στα blogs μου, σε κάποια fora, στη wordpress, στο ytube, όλα μια χαρά!
"βολικό είναι" μουρμούρισα
"είδες;" παινεύτηκε εκείνος "δε στο 'λεγα;"

μέχρι που δοκίμασα στο face.
εκεί, δεν έμπαινα με τίποτα!
δεν μπορούσα να κάνω sign in, δεν μ' έβαζε όποιο κωδικό και αν δοκίμαζα.

πανικός!

"τι έκανες;;" πετάχτηκα από την καρέκλα μου "δεν μ' αφήνει να μπω! φτιάξτο! φτιάξτο!"
"καλά βρε παιδί μου, μη κάνεις έτσι! θα το βρούμε"

"κι αν δεν το βρούμε; τι γίνεται τότε; ε; ε;"

"θα κάνεις αίτημα να σου στείλουν τον κωδικό. σιγά!"

"εσύ φταις!! μ' έβγαλες απ΄ το face κι απ' το twitter και μ' άφησες τον Ερμή!

χέστηκα για τον Ερμή! το 'ξερα πως κάποια μαλακία θα γινόταν, το 'ξερα!!" ωρυόμουν έξαλλη.

ο Χρόνης ήρεμος και χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του:

"δε μιλάει έτσι μια κυρία" είπε
τον αγριοκοίταξα ακόμα πιο έξαλλη:
"εγώ ΔΕΝ είμαι κυρία!"
"δεν είσαι κυρία; και τ' είσαι;"

σήκωσε το κεφάλι, με κοίταξε, παρατήρησε τα κοντοκομμένα μου μαλλιά και το τσαντισμένο μου πρόσωπο και είπε:
"κύριος;"
.......................................................

κι εκείνη τη στιγμή ακριβώς αποφάσισα, πως ίσως στ' αλήθεια ο Ερμής, να ήταν ένα χρήσιμο δίκτυο.
όχι για τις διευκολύνσεις που έκανε στους πολίτες, ούτε για το βολικό του θέματος να αιτείσαι στο κράτος από το σπίτι, αλλά για τα φτερά που είχε στα πέδιλα και που μόνο ο Χρόνης μπορούσε να με κάνει να τα δώ..

(ακούμε το Lady Be Good του Django. ξέρετε κάτι πιο επίκαιρο;)