Ισημερια

Δάσκαλοι και "δασκάλες"

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sat, 13 Mar 2010 20:27:00 +0000

το Ραφάκι χτες αρρώστησε.
μου τηλεφώνησε ο δάσκαλος απ' το σχολείο να πάω να την πάρω και σε δέκα λεπτά ήμουν έξω από την πόρτα κάθιδρη και αγχωμένη.

το σχολείο εκείνη την ώρα είχε διάλειμμα, το Ραφάκι με περίμενε στην πόρτα.
χαμός στο προαύλιο: παιδιά που έπαιζαν, έτρεχαν, έπεφταν και με τη χάρη του πιτσιρικά aka λέγε-με-λάστιχο ξανασηκώνονταν κι έτρεχαν, έπαιζαν κι έπεφταν ξανά.
δυο δασκάλες με τη φύλακα του σχολείου, στέκονταν μακριά και συζητούσαν.

"μωρό μου είσαι καλά;" ρώτησα τη μικρή που ακουμπισμένη στα κάγκελα περίμενε στωικά να πάω να την πάρω
"όχι μαμά" μου απάντησε σιγά
"θα το φτιάξουμε αγάπη μου, μην ανησυχείς" της είπα "εσύ, πήγαινε και πες να ανοίξουν την πόρτα κι όλα μια χαρά θα πάνε!"

έφυγε το Ραφάκι, πλησίασε τις κυρίες και επί δέκα λεπτά προσπαθούσε να πείσει μια απ' αυτές, να έρθει στην πόρτα να την ανοίξει.

τρεις φορές, ακριβώς τρεις φορές οι κυρίες με κοίταξαν κι έπειτα αδιαφορώντας γύρισαν την πλάτη και συνέχισαν την κουβέντα τους.
με την επιμονή της μικρής, κάποια στιγμή, εδέησε η προπέρσυνη "δασκάλα" της, να έρθει αργόσυρτα να ξεκλειδώσει την πόρτα.

πήρα τη μικρή απ' το χέρι, προτιμώντας να σωπάσω παρά να ασχοληθώ με το θέμα και σε λίγα λεπτά μπαίναμε σπίτι.

δόξα τω Θεώ, μάλλον ήταν μια απ' αυτές τις εικοσιτετράωρες ιώσεις: σήμερα είναι σαφώς καλύτερα.
αύριο, αν όλα συνεχίσουν να είναι καλά, θα πάμε βόλτα στη θάλασσα.

"έχετε υπ' όψιν σας κυρία μου, σε τι σχολείο στέλνετε το παιδί σας;"
με ρώτησε κάποιος εκπαιδευτικός πριν λίγο καιρό, ο οποίος μάλιστα εργάζεται στο συγκεκριμένο σχολείο.

βλέπω τη Ραφαηλία να γράφει, να διαβάζει, να παίζει στο διάλειμμα κι είμαι χαρούμενη που τουλάχιστον φέτος, έχει καλό δάσκαλο.
καλό άνθρωπο πάνω απ' όλα, καλό δάσκαλο κατά δεύτερον.

κι αισθάνομαι πολύ τυχερή γι' αυτό.
πολύ όμως.
ακόμα και για το αυτονόητο, γι' αυτό που δικαιούμεθα, προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερή: καλό δάσκαλο..

κι αυτό εμένα, μου είναι αρκετό.

Αναγκαστικά!

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 07 Mar 2010 18:10:00 +0000

είμαι ξαπλωμένη, λίγο στεναχωρημένη, έξω βρέχει πολύ, έχω δει άπειρες σεζόν από το one tree hill κι έχω σηκωθεί μόνο και μόνο για να μαγειρέψω λαζάνια και για να τα σερβίρω βιαστικά προτού χωθώ στο κρεββάτι ξανά, με τη γάτα στα πόδια μου να γουργουρίζει στον ήχο της βροχής.

κάποια στιγμή, το Ραφάκι έρχεται τρέχοντας να με ρωτήσει κάτι για το σχολείο και βρίσκω την ευκαιρία να την αρπάξω.
την κρατώ στην αγκαλιά μου, χώνω τη μύτη στα μαλλάκια της ανασαίνοντας βαθιά και της δίνω ένα εκατομμύριο, πεντάκοσιες χιλιάδες και τριακόσια σαράντα έξι φιλιά!

"σ' αγαπάω μωρό μου! εσύ μ' αγαπάς;" της ψιθυρίζω στο αυτάκι
"και βέβαια! είσαι η μαμά μου και σ' αγαπάω αναγκαστικά!"
..........................................................

υγ
η φωτογραφία τραβηγμένη από το Ελενάκι, σε κάποια βόλτα, όταν φυσούσε πολύ αλλά δεν έβρεχε καθόλου

..η ζωή έχει πλάκα

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Tue, 02 Mar 2010 15:05:00 +0000

πως το 'λεγε εκείνο το τραγουδάκι των Αctive Member, θυμάστε;
καληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα, ε;
ε, ναι, η ζωή έχει στ' αλήθεια πλάκα.

εδώ και καιρό, με προβλημάτιζε η νοοτροπία "Στάλιν-κυνηγάει-απογόνους-Τρότσκι"
που μεταφράζεται: όποιος έχει πρόβλημα με μένα, αυτόματα διαγράφει και τα κορίτσια μου.

το 'ζησα στα blogs
(το πιστεύετε πως άνθρωποι που τσακωθήκαμε και ιδιαίτερα άνθρωποι που τσακώθηκαν μαζί μου χωρίς να τσακωθώ εγώ μ' αυτούς) διέγραψαν αυτόματα την Ελένη απ' το blogroll τους;)
το 'ζησα στη ζωή
(κυρία που έχει πάψει να μου μιλάει, προσπαθούσε μ' ένα μοναδικά κωμικό τρόπο να αποφύγει χτες το βράδυ την Ελένη.
η οποία Ελένη, αφού πρώτα διασκέδασε με τις απόπειρες της κυρίας, στο τέλος, πήγε κατευθείαν μπροστά της, τη χαιρέτησε τραγουδιστά "γεια σααας" κι έφυγε)
το ζω στο σχολείο
(μαμάδες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, να αντιπαθούν τα παιδιά των "εχθρών"
ή δασκάλες, που "δεν μπορούν" συγκεκριμένες μαμάδες, να το μεταφέρουν αυτό άνετα στα πιτσιρίκια των άλλων)

λες και το αρνητικό, πρέπει να σκεπάσει, να κουκουλώσει όχι μόνο αυτόν που δεν αντέχουν, αλλά και όλους όσοι έχουν σχέση μαζί του.

στην αρχή λοιπόν αυτό με προβλημάτιζε.
πολύ.
ύστερα, έμαθα να το ανέχομαι, χωρίς να με στεναχωρεί.
τώρα, το έχω πλέον συνηθίσει. και όχι μόνο.
υπάρχουνε στιγμές (όπως η χθεσινή με την Ελένη) που γελάω.
πολύ.

γιατί -πως να το κάνουμε;- η ζωή
έχει στ' αλήθεια πλάκα

καληνύχτα
....

To sms

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 28 Feb 2010 12:22:00 +0000

το Ελενάκι, πήρε το iphone 3gs, το 32αρι.

βετεράνος στα μηνύματα, γράφει με τρομερές ταχύτητες, αλλά φυσικά δεν είναι συνηθισμένη σε πληκτρολόγια αφής.

έχει πάρει λοιπόν το κινητό, κοιμάται (σχεδόν) αγκαλιά μαζί του, ξυπνάει το πρωί καταχαρούμενη και πρώτη της δουλειά να στείλει μήνυμα στη φίλη της τη Γεωργία "καλημέρα, τι κάνεις;"

μόνο που λόγω αφής και ταχύτητας στέλνει:
"καλημέρα. το κάνεις;;"
................................
(κι αυτή ήταν η εκδίκηση του συμβατικού πληκτρολογίου..
ή η χαρά του sms..)

Λοξία

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Thu, 25 Feb 2010 14:56:00 +0000

"μαμά;"
"τ' είναι μωρό;"
"η Ελένη απ' την τάξη μου, χτύπησε το μάτι της και της το έχουν κλείσει"
"την καημένη.."
"και τώρα βλέπει μόνο με το ένα μάτι"
"ε, δεν θα 'ναι για πολύ καιρό, μη στεναχωριέσαι. γρήγορα θα γίνει καλά, είμαι σίγουρη"

κλείνει με το ένα της χέρι το ματάκι και προσπαθεί να δει με το άλλο

"μαμά, όταν έχεις το ένα σου μάτι κλειστό, βλέπεις λοξία;"

όχι μωρό μου.
όταν έχεις το ένα σου μάτι κλειστό, δεν βλέπεις λοξία.
λοξία βλέπεις, όταν έχεις κλειστή την καρδιά σου!

μόνο τότε..

Δυο λεπτά ακόμη..

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 21 Feb 2010 16:19:00 +0000

"κοιμήσου, πέρασε η ώρα. σχολείο αύριο!"
"σε λιγάκι"
"τώρα! κοιμήσου"
"σε δυο λεπτά μπορώ; ε; μπορώ;"
"δυο λεπτά όμως! ούτε μισό παραπάνω"
"μόνο, μόνο. θα διαβάσω λιγάκι, δυο λεπτούλια διάβασμα!"
"άϊντε καταφερτζού, άϊντε.."

έφυγα και την ξέχασα για μισή ώρα.
γύρισα στο δωμάτιο γρήγορα, να κλείσω το φως, να τη φιλήσω, να την καληνυχτίσω.
κι εκεί, με το βιβλίο στα χέρια την είχε πάρει ήδη ο ύπνος..

σήμερα φυσάει πολύ
σίγουρα το βράδυ, την ώρα που ο αέρας θα σηκώνει την τέντα στο μπαλκόνι, φφσσσ σαν πανί ιστιοφόρου, το Ραφάκι, θ' ακούει τον άνεμο και θα 'ρχεται τρέχοντας να μας βρει: "ακούτε; ακούτε ο αέρας πως κάνει;"
κι όταν έρθει η ώρα του ύπνου
"σε δυο λεπτά, μπορώ; ε; μπορώ;"

και τα δυο λεπτά θα γίνουν τέσσερα
και δεκατέσσερα
κι όταν θα επιστρέψω για να κλείσω το φως, να τη φιλήσω, να την καληνυχτίσω,
εκεί, με το βιβλίο στα χέρια θα την έχει πάρει ήδη ο ύπνος..

κι αυτό
τώρα που ο χειμώνας πλησίασε ξανά
ίσως θα γίνεται
κάθε ευλογημένο βράδυ..

Τα δέκα που δεν αντέχω σήμερα:

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Wed, 17 Feb 2010 20:24:00 +0000

1. το πρωινό στη ΝΕΤ με τη Ρίτσα Μπιζόγλη
(δεν αντέχω τη Ρίτσα Μπιζόγλη, ούτε ως δημοσιογράφο, ούτε ως όνομα)

2. όλες τις κορώνες σχετικά με την αποβληθείσα μαθήτρια και το facebook
(το ρόλο της ρουφιάνας-μάνας τον σκέφτηκε κανείς;)

3. τις εκπομπές του Λαζόπουλου
(αυτός ως διαταραγμένο άτομο δικαιολογείται.
ο όχλος όμως που τον ακολουθεί λιγωμένος στα γέλια, πως;;)

4. τους χαρμάνηδες που καπνίζουν στο δρόμο ή έξω απ' το προαύλιο του σχολείου και με πνίγουν
(δεν δικαιούσαι να μου φυσάς τον καπνό στα μούτρα, πως να το κάνουμε;)

5. τα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν και καλά κρατούν στα εννιάχρονα της τάξης της Ραφαηλίας
(και νόμιζα η αφελής, πως μόνο στο Λύκειο γίνονται αυτά)

6. τον κόσμο που βιάζεται και με σπρώχνει να περάσει
(δεν αντέχω να με ακουμπάνε ξένοι, καθόλου)

7. τα greekllish παντού!
(το άκρον άωτον της αμορφωσιάς και της κακής αισθητικής)

8. τους έχοντες γνώμη επί παντός επιστητού
(οι οποίοι τονίζουν συνήθως την άποψη τους με μεγαλοστομίες)

9. τις μανάδες-καριερίστες
(όπου το παιδί τους γίνεται η καριέρα που ποτέ δεν είχαν)

10. εμένα που επιτρέπω να μ' ενοχλούν όλα τα παραπάνω
.........................................................

Ιστορίες του μπάνιου

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sat, 13 Feb 2010 21:31:00 +0000

περασμένες δύο το πρωί κι όλη η φύσις ησυχάζει πλην εμού, που επί ένα τέταρτο ασχολούμαι με τη διακόσμηση του μπάνιου.
συγκεκριμένα προσπαθώ να τακτοποιήσω ένα διαμαντένιο στεματάκι που έφερε χτες η Ελένη, μέσα στις αχιβάδες και τα κοχύλια.
σε λίγο θα χαράξει, αλλά μ' έχει πιάσει το γνωστό
"πότε πρόκοψες καημένη;
το Σαββάτο που σημαίνει"
και διόλου δε δίνω σημασία στην ώρα.

το φτιάχνω έτσι, το φτιάχνω αλλιώς, το βάζω πάνω απ' τα κοχύλια, το ρίχνω κάτω απ' τους αχινούς, μέχρι που κάποια στιγμή το αποτέλεσμα -επιτέλους- με ικανοποιεί, βγαίνω απ' το μπάνιο, κλείνω το φως και ξαπλώνω να δω την τρίτη και τελευταία σαιζόν του Gossip Girl xo xo.

την άλλη μέρα, εκεί που καθαρίζω τον νιπτήρα, βλέπω πως το στεματάκι έχει μετακινηθεί κι είναι πεταμένο πάνω απ' τους αχινούς και τις αχιβάδες.
το αίμα μου ανεβαίνει στο κεφάλι
( "επιτέλους, τίποτα δε σέβονται εδώ μέσα! δε μπορώ να φτιάξω κάτι, νιανιά θα μου το κάνουν")
και παίρνω την Ελένη στη δουλειά:

"δε μου λες, εσύ πείραξες το στεματάκι;"
"ποιο στεματάκι;"
"της Φρειδερίκης!"
"ποιας Φρειδερίκης; τι λες βρε μαμά;"
"το στεματάκι που είχα βάλει μεσ' τις αχιβάδες, στον καθρέφτη του μπάνιου"
"το είδα αλλά δεν το ακούμπησα."
"ε και ποιος το 'κανε;"
"τη μικρή τη ρώτησες;"

με το ασύρματο στο χέρι πάω στο Ραφάκι που είναι ξαπλωμένο και διαβάζει τη μικρή Λουλού

"δε μου λες, εσύ πείραξες το στεματάκι;"
"ποιο στεματάκι;"
"αυτό που ήταν στην εταζέρα, στον καθρέφτη του μπάνιου"
"α αυτό.. χμμμ... όχι"
"πως όχι;! η Ελένη δεν το πείραξε, εσύ όχι, ποιος το χάλασε; η Ακκα;"
"με την Ελένη μιλάς;"
"ναι, με την Ελένη"
"εχμμ, δεν ξέρω"
"εσύ το χάλασες; λέγε!"

σταματάει, με κοιτάει, πάει κάτι να πει, το σκέφτεται και στο τέλος βρίσκει τη λύση:

"εσύ ρωτάς ή η Ελένη;"
.......................................

Κυριακή γιορτή και σχόλη

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Tue, 09 Feb 2010 15:43:00 +0000

κι εκεί που ονειρευόμουν μια Κυριακή με βόλτες στη θάλασσα και νοσταλγικά τραγούδια,
ο "θερμοσίφουνας" που έλεγε κι η Παγώνα, αποφάσισε πως ήταν η ώρα του πια να τρυπήσει και όπως ήταν φυσικό, βόλτες και τραγούδια πήραν αναβολή για την επόμενη βδομάδα.

στη θέση τους, το σπίτι γέμισε με τα πράγματα του παταριού, μέχρι το ρηλάξ της Ραφαηλίας είχα εκεί πάνω (παρεμπιπτόντως αν γνωρίζετε κάποιον που να το θέλει, είναι σε άριστη κατάσταση), αλλά ευτυχώς βρέθηκε ένας υδραυλικός κι η αλλαγή έγινε τσακ-τσουκ: το καινούριο θερμοσίφωνο εγκαταστάθηκε μ' επιτυχία, τα πράματα ξαναπήγαν στη θέση τους κι έμεινα μόνο εγώ ζαλισμένη ν' αναρωτιέμαι αν όντως όλα είχαν τελειώσει τόσο γρήγορα.

αυτά την Κυριακή.
αυτά, πολύ πριν ανακαλύψω στο fb το μεγάλο μου καμάρι να κρατάει ένα τσιγάρο φάτσα-φόρα στου Σφακιανάκη.
κι αφού αναρωτήθηκα πως αυτό το παιδί που μεγάλωσε με Βιβάλντι, Αρλέτα και τζαζ, έφτασε να χορεύει το "μια ματιά σου μόνο φτάνει, αεροπλάνο να με κάνει" εστίασα στο τσιγάρο και το κοίταζα ξανά και ξανά, μέχρι που νύσταξα κι έγειρα στου κρεββατιού την πλώρη.

και όχι, δε με φίλησε του καπετάνιου η κόρη, αλλά ο εφιάλτης ήρθε στην ώρα του πριν καλά καλά κλείσω τα δόλια μάτια μου.
τότε ονειρεύτηκα, πως το τσιγάρο που κρατούσε το μωρό μου, δεν ήταν ένα απλό τσιγάρο, όχι.
είδα, πως μέσα είχε, εκτός από καπνό, μπόλικο τριμμένο κεφαλοτύρι!
άγνωστο γιατί, αυτό με αναστάτωσε τόσο πολύ, που ξύπνησα.

αργότερα, το Ελενάκι μου εξήγησε, πως το "κράτησε" απλά για τη φωτογραφία.
προφανώς άλλο αέρα έχει η φωτογραφία με το τσιγάρο και άλλο άνευ: είναι η καπνισμένη κι η άκαπνη, η μπαρουτοκαπνισμένη κι η ξενέρωτη.
τέτοιο ίματζ δηλαδή!

είπαμε πολλά εκείνο το βράδυ

τσακωθήκαμε για το τι είδους ρούχα είναι σωστό να φοράει ένας άνθρωπος
("μα αμάνικα χειμωνιάτικα; αμάνικα;;")
γελάσαμε
("τόσο σου αρέσει το σούσι μωρό μου; να σου πάρω ένα κιλό γαύρο από τη λαϊκή να το ευχαριστηθείς!")
αγκαλιαστήκαμε
("έλα δω!")
τσακωθήκαμε ξανά, γενικώς
("φτιάξε αυτό το κρεββάτι σου επιτέλους!")
μοιραστήκαμε τις δουλειές
("εσύ να δεις csi, εγώ θα τα κάνω όλα")
κάναμε διάφορες συμφωνίες
("εγώ θα δω csi κι εσύ θα τα κάνεις όλα")

κι όταν τέλειωσε αυτή η Κυριακή, ένιωσα πως δεν είχαμε χάσει και πολλά που δεν πήγαμε βόλτα.

μερικές φορές, είναι καλύτερα έτσι..

Παρασκευή - καλησπέρα σας!

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Fri, 05 Feb 2010 15:45:00 +0000

η Ελένη
(η δική μου όχι η Μενεγάκη)
φεύγει τρέχοντας για τη σχολή.

δεν περνάει ούτε ένα λεπτό, όταν βλέπω τα κλειδιά της ξεχασμένα πάνω στο τραπέζι.
τρέχω γρήγορα και σηκώνω το θυροτηλέφωνο, ελπίζοντας πως θα την προλάβω στην είσοδο της πολυκατοικίας.

"Ελένη, Ελένηηη" φωνάζω δυνατά
κι ακούω μια αντρική φωνή να μου απαντάει: "ο Παναγιώτης είμαι!"
....................

έτσι τελειώνει αυτή η βδομάδα.
με τον άγνωστο Παναγιώτη να μου δηλώνει την ταυτότητα του θυροτηλεφωνικώς και να με κάνει να γελάω -παρ' όλο το άγχος μου
με το Ραφάκι να περνάει μια ίωση στο πόδι
με την Ελένη να τρέχει -ως συνήθως- να προλάβει κάτι
και με τον Χρόνη να χαίρεται γιατί επιτέλους ήρθε η Παρασκευή.
....................

σε δυο μερούλες Κυριακή
αν είμαστε καλά, θα πάμε πάλι βόλτα στη θάλασσα
ακόμα κι αν βρέχει
ακόμα κι αν φυσάει πολύ
ακόμα κι αν το κρύο είναι τσουχτερό
(και να τ' αντέξω δε μπορώ)
....................

κι εκεί στην ακροθαλασσιά, θα σηκώσω το τζην και θα μπω στη θάλασσα πάλι

(κι ας μου παγώσουν τα πόδια
κι ας μη νιώθω τα δάχτυλα απ' το μούδιασμα
κι ας με κοιτάζουν οι περαστικοί χαμογελώντας)

το Ραφάκι θα φωνάζει "κι εγώ μαμά, κι εγώ μαμά"
η Ελένη θα τραβά φωτογραφίες
ο Χρόνης θα κοιτά τη θάλασσα
....................

ακόμα όμως, απόγευμα Παρασκευής

αυτά τα χειμωνιάτικα απογεύματα με τη μοναδική γλυκύτητα
οι ώρες που κυλάνε αργά
οι γάτες που κουλουριάζονται και γουργουρίζουν

χαμογελώ

καλησπέρα σας!

Χειμώνας-Ανοιξη

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 31 Jan 2010 21:57:00 +0000

φυσούσε πολύ σήμερα στη θάλασσα.
κουμπωθήκαμε και τρέξαμε στη βρεμμένη άμμο.
τα κορίτσια γελούσαν
κι ήταν όμορφα.

μια ανάσα
κι άλλη μια
κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη
κι όλη η κούραση της βδομάδας έφυγε.

η Ελένη ανέβηκε -ξανά- στον πύργο του ναυαγοσώστη με τη φωτογραφική στο χέρι
το Ραφάκι πήγε στην πισίνα του ξενοδοχείου πίσω μας και κοίταζε τα νερά.
"κανόνισε να πέσεις!" της φώναξα
"δεν πέφτω" μου απάντησε κι έσκυψε ακόμα περισσότερο.

"στην καρδιά του Χειμώνα είμαστε, στην καρδιά του Χειμώνα" μονολόγησα, έτσι, γιατί μ' άρεσε η φράση.

(ήμουν περίπου στα δεκάξι.
στην κουζίνα μας καθόταν κι έπινε τον καφέ που μόλις είχα φτιάξει η νονά μου κι ήταν Γενάρης όπως τώρα.
η πόρτα άνοιξε και μπήκε η μητέρα μου.
"άνοιξη είναι έξω" είπε μ' αυτό το ακτινοβόλο της χαμόγελο κι εγώ που αγαπούσα τον χειμώνα αντέδρασα "τι λες τώρα; είμαστε στην καρδιά του χειμώνα!"
"δίκιο έχει το κορίτσι" σιγοντάρισε η νονά "ακόμα είμαστε στην καρδιά του χειμώνα"
"άνοιξη είναι σας λέω" επέμεινε η μαμά μου.

Χειμώνας-Ανοιξη: 0-1)

όμως σήμερα, νωρίς το απόγευμα, ήταν ακόμα χειμώνας και φυσούσε πολύ.
η παραλία έρημη
οι γλάροι κουρνιασμένοι ο ένας κοντά στον άλλο
τα κύματα έφταναν ψηλά, γεμίζοντας με αλμύρα τον αέρα

κι όμως
η άνοιξη -αθόρυβα- είχε έρθει κιόλας στη ζωή μας
γεμίζοντας με φως τα μάτια, την καρδιά
και το χαμόγελο μας

-το ήσυχο
....

Απλά μαθήματα Αρχαίας Ιστορίας

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Thu, 28 Jan 2010 13:50:00 +0000

"μαμάα, μαμά τέλειωσα! να παίξω τώρα;"
"τέλειωσες κιόλας; όλα τα 'κανες ή τα μισά;"
"όλα σου λέω! να πάω να παίξω;"
"από βοηθητικά τι είχατε;"
"τι είναι "βοηθητικά"; "
"ιστορία, θρησκευτικά.."
"ιστορία"
"διάβασες καλά;"
"βέβαια!!!"
"για πες, τι έλεγε το μάθημα;"
"για τους ποιητές"
"ε, λέγε"
"ήταν ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής κι ο Αίσχυλος"
"ποιος;"
"ο Αίσχυλος. οι ποιητές χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες, ξέρεις"
"Α και Β;"
"όχι βρε μαμά! να, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής κι ο Αίσχυλος ήταν τράγοι"
"τι ήταν;"
"τράγοι. υπήρχαν όμως και οι άλλοι, όπως ο Αριστοφάνης.."
"που ήταν κατσίκα!"
"που ήταν κωμωδής"
"ο Αριστοφάνης ήταν κωμωδής; έτσι λέγεται;"
"ε, πως; κωμωδίνης;"
....................................................

το "Β" θα το πάρουμε με το σπαθί μας!

Παρασκευή έξω

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Fri, 22 Jan 2010 17:03:00 +0000

Παρασκευή με κρύο έξω
με βροχή
με χειμώνα
-επιτέλους..

η Ελένη πείστηκε σήμερα και φόρεσε πουλόβερ
(χωρίς φανελάκι, αλλά πάντως πουλόβερ.
τις προηγούμενες μέρες κυκλοφορούσε με φανελάκι αλλά χωρίς πουλόβερ.
το μπουφάν της πάντως, την κάνει τη διαφορά, δεν παραπονιέμαι..)

το Ραφάκι, γράφει στο μπλογκ της πολύ αραιά.
όμως τελευταία έχει ξετρελλαθεί με τους followers.
έτσι, τους μετράει και μετά τρέχει καταχαρούμενη στην Ελένη, όπου της ανακοινώνει φωνάζοντας: "δέκα έχω, δέκα!!"
"κοίτα χαρά η ψωνάρα!" απαντά περιφρονητικά το Ελενάκι, για να ακουστεί σε ένα λεπτό, ξανά: "δέκα έχω, δέκα!!"

ο Χρόνης φτιάχνει το μπάνιο: πλακάκια, τσιμέντα, βαψίματα, κόφτες..
μια βδομάδα πέρασε από τότε που ήρθε ο υδραυλικός κι έβαλε τα καινούρια είδη υγιεινής.
ο άξιος συνεχιστής του θα τελειώσει το έργο -αν είμαστε τυχεροί- μέχρι το Πάσχα.
αν δεν είμαστε, θα μας πάρει λίγους μήνες ακόμα..

εγώ, ονειρεύομαι το motorola milestone (και την καλοκαιρινή μου επιδότηση).
άνοιξα ξανά το fb, το twitter, έβαλα ένα ομορφούλι κουτάκι επικοινωνίας στην Ισημερία και ψάχνω να βρω ταινίες και σειρές στο ίντερνετ.

η Νέλλυ κρύωσε.
γυρίζει όλη μέρα και φτερνίζεται, αλλά η όρεξη δεν της έχει κοπεί καθόλου.
έτσι, μου κάνει το χέρι κατακόκκινο απ' τις γρατζουνιές οσάκις προσπαθώ να της σκουπίσω τη μύτη.

η Ακκα ανακάλυψε τη ντουλάπα της μαμάς μου που φτάνει -σχεδόν- μέχρι το ταβάνι.
περνάει όλη τη μέρα της εκεί πάνω και κατεβαίνει μόνο τη νύχτα, για να παίξει το "πόσο-πας -στοίχημα-πως-δε-θα-σ'-αφήσω-να-κλείσεις-μάτι-μέχρι-το-χάραμα;"

η Πόπη ανεβαίνει στον βράχο της και λιάζεται υπάρχει-δεν υπάρχει ήλιος.
στεγνώνει το καβούκι κι αποκοιμιέται, μέχρι την ώρα που πάει η Ακκα, απλώνει το χέρι της και την ξυπνάει.

στην αρχή έκανε ένα "πλαφ" και βουτούσε μέσα στο ενυδρείο.
τώρα, την έχει μάθει κι απλώς κοιτάζονται στα μάτια για λίγο.
μετά η Ακκα φεύγει κι η Πόπη αποκοιμιέται ξανά..
...............................................................

σκοτείνιασε κιόλας

Παρασκευή με κρύο έξω
με βροχή
με χειμώνα

-επιτέλους..

Ο φαντάρος

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Wed, 20 Jan 2010 21:45:00 +0000

με την Ελένη καθόμαστε στον υπολογιστή και ψάχνουμε τραγούδια παλιά και καινούρια.

"αυτό Ελένη, ακουγόταν την εποχή που ήταν ο πατέρας σου φαντάρος"

η Ραφαηλία που κάθεται κοντά μας, πετάγεται ξαφνιασμένη:

"ήταν ο μπαμπάς φαντάρος;"
"φυσικά! πριν πολλά χρόνια, ήταν φαντάρος στη Σάμο"
"και οδηγούσε;"
"τι να οδηγεί βρε;"
"το ταξί. ταξιτζής δεν είναι ο φαντάρος;"
..............................................

Τι έχω;;

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sat, 16 Jan 2010 10:33:00 +0000

το Ραφάκι μπαίνει τρέχοντας στο δωμάτιο όπου είμαι στο γραφείο μου και χαζεύω στον υπολογιστή.

"μαμά, μαμά, μπορείς.."

βλέποντας με να κάθομαι σταματάει απότομα και γυρίζει να φύγει:
"άσε δεν πειράζει"

"έλα μωρό μου, τι είναι;" τη ρωτάω
"τίποτα, τίποτα"
"πως τίποτα; κάτι ήθελες να μου πεις!"
"άσε, δεν κάνει να σηκώνεσαι"
"γιατί;;"
"γιατί έχεις το έφραγμα"

η φωνή μου ανεβαίνει δυο τόνους ψηλότερα:

"τι έχω;"
"το έφραγμα"
"ποιο έμφραγμα καλέ; αυχενικό έχω! όχι έμφραγμα"
"αα, δηλαδή μ' αυτό, μπορείς να μου βάλεις κόκα κόλα;"
..............................

καλό και βροχερό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

επιτέλους, χειμώνας;

Κάνε μου ένα καφέ..

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Thu, 14 Jan 2010 15:35:00 +0000

η κουμπάρα μας η Μαρία κάθεται με τον Χρόνη και μιλάνε:
"Χρόνη" του λέει "όταν πας στο σούπερ μάρκετ, να μου πάρεις έναν αναπτήρα μεγάλο, να ανάβω το γκαζάκι μου, γιατί αυτός που είχα, πάει, τέλειωσε"
"καλά" της απαντά αυτός αφηρημένα κι εγώ που τους ακούω απ' την κουζίνα, της φωνάζω:
"Μαρία, όμως αυτός ο αναπτήρας είναι ακριβός. πέντε ευρώ έχει!"

η Μαρία το σκέφτεται:
"ναι, αλλά με βολεύει"
"να σου πω, αντί να παίρνεις αναπτήρες, γιατί δεν αγοράζεις ένα γκαζάκι σαν το δικό μου που ανάβει μόνο του χωρίς πολλά πολλά;"

η Ελένη που κάθεται μαζί τους και στέλνει με θαυμαστή ταχύτητα μηνύματα απ' το κινητό, σηκώνει το κεφάλι και ρωτάει "ποιο λες; το el greco;"
"ναι, αυτό"
"βρε Μαριλένα" δυσανασχετεί η Μαρία "αυτό είναι ακριβό! πόσο το πήρες; 30-40 ευρώ;"
"εε, κάπου εκεί, αλλά θα γλυτώσεις μια και καλή απ' τους αναπτήρες"
"ακριβό είναι.."

γυρίζω στον Χρόνη:
"Χρόνη, δεν έχουμε εμείς να της δώσουμε ένα;"
"τι να της δώσουμε;"
"επίδομα για να πάρει σπίρτα! γκαζάκι καλέ, δεν έχουμε;"
"τι λες τώρα; και που να το βρω εγώ το γκαζάκι;;"
"α, ώστε δεν έχουμε, κρίμα.."

τότε η Ελένη σηκώνει το κεφάλι απ' την οθόνη του κινητού, σταματάει να γράφει (με θαυμαστή ταχύτητα και χρησιμοποιώντας μόνο τους αντίχειρες) το μήνυμα της και λέει:
"και τι είμαστ' εμείς βρε μαμά για να 'χουμε γκαζάκια;
η 17 Νοέμβρη;"
...................................................................

Αγαπημένοι μου γείτονες

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Tue, 12 Jan 2010 20:54:00 +0000

"βρε φτιάξε ένα μπλογκ να τα λέμε πιο ..προσωπικά"
"Μαριλένα, δεν ξέρω"
"βρε φτιάξε ένα μπλογκ που "δεν ξέρεις"! δε θέλεις να λες!"
"καλά, θα δούμε.."
"τι θα δούμε; είδαμε! άντε πάρτο πια απόφαση!"
"καλά, θα δούμε.."
"ουφ! βρε φτιάξε ένα μπλογκ!"

επιτέλους, μα επιτέλους!
η Ελένη έφτιαξε ένα μπλογκ.
και τι μπλογκ..
με μια υπέροχη πανσέληνο στο πρώτο της ποστάρισμα, τόσο φωτεινή και όμορφη, που μάλλον με ήλιο μοιάζει
με πράσινα εκτυφλωτικά χρώματα, πάνω στο μαύρο
με μια θέα απ' το παράθυρο της κουζίνας που μόνο που τη βλέπω, λιώνω..

αλλά πάνω απ' όλα, μια γωνιά όπου θα τα λέμε πιο ..προσωπικά

επιτέλους, ε;
..............................

είναι ωραίο να έχεις ένα δικό σου blog, όπου αυτό που ζητάς να σου 'ρχεται τσακ τσουκ και χωρίς πολλά πολλά.

επίσης είναι ωραίο, όταν κάνεις τη βλακεία σου και καις την κατσαρόλα, να παίρνεις τηλέφωνο την Ελενα και να της τα χώνεις, γιατί δεν πρόβλεψε ότι θα κάνεις αυτήν ακριβώς τη βλακεία που έκανες και δε σε προειδοποίησε εγκαίρως.

νηστίσιμα θέλω; νηστίσιμα έχω!
τούρτα γενεθλίων θέλω; τούρτα γενεθλίων έχω!
ιδέες για σιρόπια θέλω; ιδέες για σιρόπια έχω!

από καρδιάς λοιπόν, ευχαριστώ πολύ τις Συνταγές της Καρδιάς (μου) για άλλη μια φορά.
γιατί εκτός από τα μαγειρέματα που έχουν βάλει στο τραπέζι μας, έχουν μπει και για τα καλά, μέσα στην καρδιά μας..
..............................

πριν λίγο καιρό άνοιξαν οι Χάντρες.
πολύχρωμες, γυάλινες, πορσελάνινες, ξύλινες, μονόχρωμες
"οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές σου οι χάντρες" που τραγουδούσαμε κάποτε, όταν ήμασταν παιδιά.
άνοιξαν και κύλησαν στην οθόνη μας, παιχνιδιάρικες, μοναδικές.

οι χάντρες με μάγεψαν απ' την αρχή.
αλλά, ποιος στ' αλήθεια δε μαγεύεται απ' την λάμψη τους;
χάζευα τα βραχιόλια, τις πέτρες, τις πέρλες, τα μπρελόκ, τα ασημένια κουμπώματα και δεν ήξερα τι να πρωτοδιαλέξω.

οι τιμές τους καταπληκτικές κι έτσι χωρίς να το πολυσκεφτώ πήρα δωράκια για όλες μας: καρδούλες ροζ για το Ραφάκι, να της φτιάξω βραχιολάκι, ένα τσαχπίνικο μπρελόκ για την Ελένη κι ένα πολύ όμορφο μενταγιόν για μένα.

η Ιφιγένεια είναι το κορίτσι που έχει τις χάντρες.
η Ιφιγένεια που με συγκίνησε σήμερα, στέλνοντας μου από ένα δώρο για τα δικά μου κορίτσια.

όπως είναι φυσικό, το χαμόγελο της είναι που αγγίζει τις δημιουργίες της και κάνει τις χάντρες της να λάμπουν.
και μεις, την ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό
(ειδικά το Ραφάκι :)
..............................

η Νένη είναι η μικρή μου φίλη.
τη γνώρισα πρόσφατα, όταν είχα ήδη αρχίσει να απομακρύνομαι από τις επισκέψεις σε καινούρια blogs, κρατώντας σταθερά, μόνο τους παλιούς σύντροφους και συνταξιδιώτες.
ξέρετε εσείς, όλοι οι φίλοι που επισκέπτομαι τακτικά, ποιους εννοώ.

όμως η Νένη έκανε κάτι απρόσμενο για μένα, για μας.
εδώ:
το Ραφάκι με τη Δήμητρα σε ημερολόγιο!
έκανε τον κόπο να το φτιάξει, να επικοινωνήσει μαζί μου, να μου το στείλει σπίτι μου, ένα τρυφερό δώρο.

ευχαριστούμε πολύ Νενάκι, πάντα καλά να είσαι και πάνω απ' όλα να συνεχίσεις να είσαι τόσο δοτική, όπως ακριβώς τώρα!

ευχαριστούμε κοριτσάκι μου, ξανά :)
........................................

μια ανάρτηση, ένα "ευχαριστώ" για όλα τα κορίτσια που με τίμησαν με τα δώρα τους είν' αυτή.
και μη νομίζεις πως σε άφησα απέξω Ελένη, ε;

έγραψα μόνο για το blog σου, γιατί είναι τόσο νέο ακόμα.
όχι πως ξέχασα την εξαιρετική ζωγραφική που μου έχεις χαρίσει! τόσο σε μένα, όσο και στα κορίτσια
σ' ευχαριστώ, πραγματικά, πολύ..

Επιλογές

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 10 Jan 2010 13:09:00 +0000

αυτός ο Δεκέμβρης μόνο Δεκέμβρης δεν ήταν.
κι αυτός ο χειμώνας, μόνο χειμώνας δεν είναι..

χτες, το Ραφάκι έτρεχε με τις φίλες της στην εξοχή κι ήταν Ανοιξη ξανά.
με μωβ ανεμώνες και ψυχρό αεράκι, πάντως άνοιξη.

αργότερα, χωμένη στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου "βάλτε αυτό το πράγμα που λέει "στρίψτε αριστερά-στρίψτε δεξιά" μας είπε καθώς παίρναμε το δρόμο του γυρισμού,
"μπράβο μωρό μου, ωραία ιδέα!" της χαμογέλασα και τσακ-τσουκ έβαλα το gps.

"σε εκατό μέτρα στρίψτε δεξιά" ακούστηκε η μηχανική φωνή, αλλά ο Χρόνης ήξερε καλύτερα.
έστριψε λοιπόν αριστερά και βρεθήκαμε να τρέχουμε στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας κατευθυνόμενοι προς τη Βόρειο Ελλάδα και προς το ποτάμι της Λαρίσης που το λένε Πηνειό..

κι εκεί που προετοιμαζόμουν να φάω το αυθεντικό κουλούρι Θεσσαλονίκης και να δω επιτέλους τον πολυτραγουδισμένο Λευκό Πύργο, εκεί ακούστηκε το gps να μιλά αυταρχικά "στρίψτε δεξιά τώρα και βγείτε από τον αυτοκινητόδρομο", αιφνιδιάζοντας τον Χρόνη, ο οποίος αντανακλαστικά όντως έστριψε δεξιά κι έτσι, μετά από λίγα λεπτά κατευθυνόμασταν για της Αθήνας το ποτάμι που το λένε Κηφισό..
..........................................................

ήταν ένα όμορφο Σάββατο.
είδαμε φίλους
παιδιά φίλων
γάτες φίλων

γελάσαμε
(αλλά και χαμογελάσαμε)
βολτάραμε κάτω από μεγάλα πεύκα
χαζέψαμε λευκά σύννεφα και έρημα δρομάκια
ήπιαμε ζεστό καφέ
μιλήσαμε
κι ήταν ήσυχα
κι ήταν όμορφα
..........................................................

το βράδυ αργά στο σπίτι
με το Ραφάκι να κοιμάται
την Ελένη να λείπει εκδρομή
τον Χρόνη να κάθεται στον υπολογιστή
το Pandorum να παίζει

σκεφτόμουν τη φίλη μου και το πως αποφάσισε αίφνης να φύγει από το μέρος όπου έζησε όλη της τη ζωή, να πάει να ριζώσει κάπου αλλού
κι ύστερα ίσως κάπου αλλού και κάπου αλλού και κάπου αλλού..

όμως, συνέβη.
ίσως γιατί όπως υποψιαζόμουν πάντα, είναι μεγάλη αλήθεια το: υπάρχει ένας καιρός για όλα
όπως και το: ποτέ μη λες ποτέ

συμβαίνει κι όλα πηγαίνουν καλά.
όσο κι αν νομίζουμε πως αν γίνει αυτό που φοβόμαστε θα μας κοστίσει πολύ,
όσο κι αν νομίζουμε πως αν γίνει αυτό που δεν θέλουμε, η μελαγχολία θα βρίσκεται πάντα δίπλα μας,

συμβαίνει κι όλα πηγαίνουν καλά.
..........................................................

γιατί όπως πολύ σωστά το έθεσε κάποτε ο κύριος Ζαγοραίος:
ο καημός μου είναι μεγάλος
το ποτάμι είναι ρηχό
κι αν τυχόν και δεν με πνίξει
μοναχά που θα βραχώ..

υγ
βλέπουμε τη θαυμαστή κοινωνία των μυρμηγκιών, με τους θαυμαστούς κανόνες της, τραβηγμένη από την Ελένη

Η φάρμα

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Wed, 06 Jan 2010 12:22:00 +0000

στο σπίτι γίνεται ένας (ψιλο)χαμός.
γυρίζω ως δερβίσης και μαζεύω βιβλία, παιχνίδια, cd, dvd, τηλέφωνα ασύρματα και κινητά, ποτήρια άδεια και μισογεμάτα, χαρτομάντηλα επιτραπέζια και τσέπης, αλλά και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί (ή να μη φανταστεί) ο νους.

το Ραφάκι είναι άκρως απασχολημένο: διαβάζει μετά μανίας τον μικρό Νικόλα κι έτσι, αδυνατεί να μαζέψει τις Μπάρμπες και τα κουκλόσπιτα.
κάνει διάλειμμα, μόνο και μόνο για να μιλήσει (μια ώρα τουλάχιστον) με τη Δήμητρα κι αμέσως μετά γυρίζει η λόγια στο βιβλίο της και χάνεται μέχρι το επόμενο τηλεφώνημα.

έτσι, φωνάζω στην Ελένη, η οποία απορροφημένη πληκτρολογεί στον υπολογιστή της:

-Ελένηηη!!
-ναιιι;;
-έλα να με βοηθήσεις!
-τώραα;
-τώρα!
-μα τώρα, αρμέγω..
............................................................

η ατάκα της χρονιάς.

φυσικά, για όποιον παίζει στο fb φάρμα, την αγρότισσα μας, θα την καταλάβει απόλυτα..

Η ευχή

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Wed, 30 Dec 2009 20:51:00 +0000

τελευταία μέρα του χρόνου αύριο.

ένας χρόνος κιόλας πέρασε, από τη στιγμή που τραγουδούσαμε
"γέρε Χρόνη φύγε τώρα
πάει η δική σου η σειρά
ήρθε ο Νέος με τα δώρα
με τραγούδια με χαρά"
και το Ραφάκι τραγουδούσε δυνατότερα απ' όλους
κι όλοι γελούσαμε με την παντομίμα που έκανε ο Χρόνης μόλις άκουγε το "γέρε Χρόνη"

πότε πέρασαν οι μέρες, πως πέρασαν..
απολογισμός; όχι δα!
πότε δεν κλείνω τα βιβλία μου τέτοιες μέρες. το κάνω σε ανύποπτο χρόνο, ένα τσαφ! κι οι κόκκινες σελίδες άλλοτε βγαίνουν περισσότερες κι άλλοτε λιγότερες απ' τις κανονικές.

άλλη μια προσπάθεια 365 ημερών: να συμμαζέψω το παράφορο του χαρακτήρα μου, να μη γελάω όταν ο άλλος με κοιτάζει σοβαρός, να μη νευριάζω με το παραμικρό, να μη κάνω δουλειές μετά τις δώδεκα το βράδυ, να έχω περισσότερη υπομονή, να μη κολλάω στην Ελένη, να μη κυνηγάω μ' ένα πιάτο φαί τη Ραφαηλία, να κάνω gordon blue στον Χρόνη, να μη με κάνουν οι γάτες ό,τι θέλουν, να μη φοράω συνέχεια αθλητικά παπούτσια, να πάψω να κάνω ακατανόητα αστεία με τα οποία γελάω μόνο εγώ, να είμαι περισσότερο ανεκτική, να μη βλέπω σχεδόν αποκλειστικά αστυνομικές σειρές, επιτέλους να γίνω μια γλυκιά, μεσόκοπη κυρία, την οποία όλοι συμπαθούν και συμβουλεύονται.

αυτή, είναι η φετεινή μου λίστα.
η ίδια ήταν και πέρσυ και πρόπερσυ, η ίδια χρόνια πριν.
κάποιους στόχους τους κατάφερα, κάποιους άλλους όχι, κάποιους κατακτώ προς στιγμήν αλλά αμέσως μετά, επανέρχομαι στα ίδια.

παράπονο δεν έχω.
θα μπορούσα να προσπαθήσω σκληρότερα, αλλά ευελπιστώ, πως αυτό ακριβώς θα κάνω φέτος.
κι ίσως το ίδιο κάνετε κι εσείς.

εύχομαι λοιπόν, να τα καταφέρουμε όλοι μας:
σ' αυτά που θέλουμε πολύ,
σ' αυτά που θέλουμε λιγότερο,
σ' αυτά που πάντα θέλαμε κι όμως πάντα, τ' αφήναμε γι' αργότερα.

η πιο μεγάλη ευχή μου όμως, έξω από λίστες και στόχους,
είναι να είναι Καλά, όλοι που αγαπάμε και νοιαζόμαστε
να 'μαστε κι εμείς Καλά, δίπλα τους να βρισκόμαστε, πάντα να τους στηρίζουμε.

η πιο μεγάλη μου ευχή
και -μεταξύ μας- η μόνη ίσως..
......................................

Χρόνια μας Πολλά!

Χρόνια Πολλά!

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Thu, 24 Dec 2009 18:36:00 +0000

ξυπνήσαμε αχάραγα
("μαμά, να τα πω; να τα πω;"
"τι ώρα είναι βρε μωρό μου;"
"δεν ξέρω. να τα πω, να τα πω;")

είπαμε τα καλάντα σ' όλα σχεδόν τα μαγαζιά της γειτονιάς μας
(αλλά και της απάνω γειτονιάς
και της αποκάτω
και λίγο της δίπλα)

μας κέρασαν
(μελομακάρονα και όμορφα χαμόγελα)

διαφωνήσαμε με την Ελένη χτες βράδυ, όταν ψάχναμε εναγωνίως το μπαστουνάκι του τριγωνακίου της Ραφαηλίας: η Ελένη το ονόμαζε επίμονα "κάλαντο"
("δεν βρίσκω πουθενά το κάλαντο!"
"ποιο "κάλαντο" παιδί μου; δε λέγεται "κάλαντο"
"και πως λέγεται;"
"τριγωνάκι, μπαστουνάκι.."
"αχαχαχαχα")

μιλήσαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε, γελάσαμε ξανά
και σ' όσους ευχήθηκαμε "Χρόνια Πολλά", η ευχή, βγήκε ολόισια, μέσα απ' την καρδιά μας.

Χρόνια Πολλά, να ευχηθώ και γω με τη σειρά μου σε σας,
να είστε και να είμαστε καλά
και ποιος ξέρει;

ίσως του χρόνου να έρθετε στην πάνω ή στην κάτω γειτονιά
κι όταν αχάραγα το Ραφάκι χτυπήσει την πόρτα και ρωτήσει: να τα πούμε; να τα πούμε;

εσείς να χαμογελάσετε και να μας πείτε:

Χρόνια Πολλά!

Μαζί

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sun, 20 Dec 2009 19:37:00 +0000

στη θάλασσα κανείς.

τα κύματα είχαν φτάσει μέχρι τον δρόμο της παραλίας κι εξακολουθούσαν να πέφτουν με ορμή πάνω στα βότσαλα, έτσι, που η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με σύννεφα θάλασσας, κάνοντας τον κόσμο να μη πλησιάζει στην ακτή και τους γλάρους να το καταδιασκεδάζουν.

μετά από καιρό κι οι τέσσερις μαζί.

μαζί σημαίνει:
τα κορίτσια να γελάνε
ο Χρόνης να κοιτάζει πέρα, στη θάλασσα
εγώ να ψάχνω για βοτσαλάκια

μαζί σημαίνει:
η Ελένη να έρχεται την Κυριακή στη βόλτα
το Ραφάκι να ζωγραφίζει μ΄ ένα κλαδί στην αμμουδιά
ο Χρόνης να σηκώνει το τζήν, να μπαίνει στη θάλασσα
εγώ, να ρίχνω μεγάλα βότσαλα δίπλα του να πιτσιλιέται

μαζί σημαίνει:
αγκαλιά.

κι όπως το απόγευμα έφευγε,
κι όπως ο ήλιος έπεφτε σιγά σιγά
κατάλαβα πως μια στιγμή μας χώριζε απ' την επόμενη Κυριακή

κι ήταν η στιγμή που η Ραφαηλία χοροπηδούσε στον αέρα
η Ελένη σήκωνε τη φωτογραφική "κλικ" και την αιχμαλώτιζε
ο Χρόνης κοιτούσε τα κορίτσια χαμογελώντας
κι εγώ ονειρευόμουν, όλα τα χειμωνιάτικα απογεύματα που μας περίμεναν στις έρημες ακρογιαλιές..

Ο Καφές

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Thu, 17 Dec 2009 21:02:00 +0000

αυτός ο απογευματινός μας καφές, είναι που μου λείπει περισσότερο απ' όλα.
αυτός.

(στη μαμά μου)

Σαββατόβραδο το βροχερό

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Sat, 12 Dec 2009 22:30:00 +0000

επειδή:

1. ανησυχώ για την Ελένη, η οποία βρήκε ακριβώς αυτό το διήμερο της κακοκαιρίας, για να πάει εκδρομή

2. έξω βρέχει κι όλα τα σκουπίδια κολυμπάνε σε λιμνούλες, παρουσιάζοντας ένα στ' αλήθεια αποκαρδιωτικό θέαμα

3. ευκαιρία βρήκανε και μας αντικατέστησαν τον έναν από τους δύο κάδους, αυτόν της ανακύκλωσης, μ' ένα των σκουπιδιών

4. πριν λίγες ώρες, στο σούπερ μάρκετ, μου επιτέθηκε (ευτυχώς λεκτικά, αν κι ένα βήμα τη χώριζε από το να χειροδικήσει) μια αγενέστατη και απαράδεκτη ταμίας

5. με τη βροχή το παρκάρισμα εδώ στο εξωτικό Παγκράτι γίνεται πολύ δυσκολότερο από αυτό της κανονικής δυσκολίας στις κανονικές μέρες

και τέλος (επειδή), όλ' αυτά, μου έφεραν μια κατήφεια, πήρα το Ραφαηλάκι να το κάνω μπάνιο, χωρίς ούτ' ένα χαμόγελο στα χείλη, στα μάτια.

έπεφτε το ζεστό νερό στις πλατούλες και στα μαλλάκια της, κυλούσαν οι σαπουνάδες στη μπανιέρα, ο καθρέφτης είχε θολώσει απ' τους ατμούς, όταν το Ραφάκι με ρώτησε:
"μαμά, γιατί είσαι θυμωμένη;"

την κοίταξα ξαφνιασμένη και το επόμενο λεπτό, είχε φύγει μεμιάς όλη μου η στεναχώρια.
μ΄ ένα μαγικό τρόπο, μ' αυτόν ακριβώς τον μοναδικό τρόπο που έχουν τα παιδιά, όταν μ' ένα τους βλέμμα, λύνονται όλοι οι κόμποι που σφίγγουν τον λαιμό, τα είχε καταφέρει (ξανά).

σήκωσα το ντους και της έβρεχα το προσωπάκι, αυτή δεν μπορούσε να ανασάνει σχεδόν, γελούσε και φώναζε, γελούσα κι εγώ μαζί της κι όλο το κόμπιασμα, πέταξε απ' τη χαραμάδα του κλειστού παράθυρου του μπάνιου, στη βρεγμένη νύχτα.

πέταξε
για να μη ξανάρθει ποτέ..

Η ερμηνεία

groueza@gmail.com (Μαριλενα) — Mon, 07 Dec 2009 22:49:00 +0000

"βρε μωρό, εσύ δε θα παντρευτείς. θα με γηροκομήσεις. εντάξει;"
"ναι μαμά!"
"ξέρεις τι σημαίνει "να με γηροκομήσεις;"
"να σε βάλω στο γηροκομείο;"