Diğer konu da senkronize çalışmak üstüne. Dropbox ile dosyaları (2GB’a kadar bedava) değişik bilgisayarlarda senkronize saklayabilmek mümkün. Dropbox arkaplanda çalışıyor ve sizin elle eşlemenize gerek kalmadan güncellenen dosyaları sunucu ile eşliyor. Diğer bir bilgisayarda oturumu açtığınızda siz işlerinizi yaparken o arkaplanda güncel dosyaları sunucudan çekip bilgisayara yüklüyor. Bakmaya değer.

Subversion var, onu kullan diyen çıkabilir. Dropbox’ın güzel yanı eşleme işlemini kendisi yapıyor olması. Hem her problem de çivi değil ki canım, çekiçle girişelim…

Bunlara çok zaman harcadığımda kütüphaneci olmalıymışım diyorum :) Bu kadar yeter, metod da önemli ama asıl önemlisi bilgi.

Siz de alıntılar için yazılım kullanıyor musunuz? Makaleleri, kitapları nasıl okuyorsunuz, notlarınızı nasıl saklıyorsunuz? Daha doğrusu ilerde onlara kolay ulaşabilmek için neler yapıyorsunuz?

Budama haftasının (haftadan biraz uzun oldu sanırım!) sıradaki hedefi kitaplarım oldu. Ama kitaplarımı kurban etmedim, azad ettim!

Evde ve okuldaki kitaplığımda yıllardır okunmayı bekleyen en iyi arkadaşlar vardı ve benim gösterdiğim büyük ilgiden (!) artık çok sıkılmışlardı. Ben de üçüncü kez kalkıştığım kitap bağışı seferberliğinde büyük bir kısmını bizim kütüphaneye vererek onları mutlu ettim. Tümünü vermedim tabii ki; zamanında bir hevesle aldığım ve sonra okumadığım, okumaktan vazgeçtiğim, zaman ayıramadığım kitapları verdim. Düşündüm de; bende durdukça işe yaramayacaklar. Hepsine yetecek kadar zaman bonkörü değilim. Kütüphanede mutlaka birilerinin işine yarar. Laboratuvarın kütüphanesi var ama oraya bakanı görmedim henüz. Okulun kütüphanesi herkesin ortak baktığı yer, internetten arama yapma imkanı ile erişimi kolay. En mantıklı yer orası gibi geldi. Sadece kitap değil, dergileri de gözden geçirdim. Bilim ve Gelecek’in birçok sayısı vardı bende, bizim kütüphanede yokmuş, onları da verdim, en çok da onlara sevindim.

Kesin bu fikre karşı olanlar vardır. Kendi görkemli kütüphaneni kurarsın düşüncesi. Her türlü ıvır zıvırı içine koyacağın; “ay sen müzikle de mi ilgileniyorsun?”,  ”Politik kitapları da eksik etmemişsin hani”, “eh işte, biraz okumuşluğumuz var” cümleleri ile bezenecek entel dantel görünümü veren bir kütüphaneye sahip olmak. Aman benden uzak dursun! Vitrin değil içindeki bilgiler önemli olan. Zaten bazı kitaplarımı vermedim ben de, onlar bende kalsın. Örneğin MDlerim duruyor (hatta sitedeki fotoğraftaki MDler benim!). Kendimce bir İsmailiye Kütüphanesi kuracağım herhalde, oradaki yerleri şimdiden hazır. Çok sevdiğim kitaplarımı da sakladım. Ama tekrar tekrar okumak için, danışmak istediğimde başucumda durmaları için. Kitap dediğin insana tokat atmalı, fikirlerini değiştirmeli, düşündürmeli, ona bir değer katmalı. Onun dışındakilere sahip olmanın pek anlamı yok, arkadaşlarla yaşanan ilişkilerde olması gerektiği gibi…

Bu sahip olmak fikri insana nasıl da bulaşıveriyor. Kütüphaneden bedavaya okumak varken, parayla alınan kitaplar… İnsan seçici geçirgen olmalı canım, hemen gaza gelmemeli. Arada (özellikle yoğun dönemlerde insanın aklını dolduran “tatilde şunu da yapacağım” hayalleriyle) çoşup Kitapyurdu’ndan kredi kartı ile girişilen ve sonra faturada görünce aman dedirten sahip olma seferberlikleri. Oof of!

Yazının genel havasından koparacak ama yeri gelmişken bahsetmeden edemem: Evrim Yayınları’nın bilim serisi. Sakın almayın! Bu kadar çok yazım hatası içeren ve kötü çevrilmiş kitaplar okumamıştım. Richard Feynman’ın “Surely, You’re Joking Mr. Feynman” kitabını okumuştum kütüphaneden alarak. Sonra baktım, çevirisi de var. Dedim bu kitap baş köşeyi bile hakeder İsmailiye Kütüphanesi’nde. Okumuş olmama rağmen sırf bu yüzden aldım kitabı. İngilizcesini okurken ne kadar zevk aldıysam, çevirisi o kadar kötüydü. Bu kitabın yayınına gösterilen ilginin yorumu bana düşmez ama iyi çevirinin kıymetini çok iyi biliyorum artık. Uzun lafın kısası, bu yayınevinin kitaplarını iyi incelemeden almayın. Kitapları atacaktım ama kütüphanede yokmuş, oraya koyarsam birilerinin inceleme imkanı olur diye bağışlamaya karar verdim. Okuması için değil, inceleyip almaması için.

Ders kitaplarımın da çoğunu verdim. Daha “soft” bir hayata geçmeye çalışıyorum bakalım. Not tutma, not biriktirme, fiziksel ve sanal masaüstü sadelikleri gibi şeyler üstüne de yazarım belki. Onları da düzenlemeye çalışıyorum. Arşivlemekten çok geridönüşüm üstüne kafa yormak lazım.

Not: Bu arada günlükte genelde teknik konular yayınlardım ama bu sıralar biraz farklılığa gittim. Aslında çalışma biçimimiz de teknik bir konu. Hatta bazen düşünme biçimimiz bile. Küçük gibi görünen teknik ayrıntıların büyük yarar sağlayabileceğini düşünüyorum. Özellikle insanın, yaptığı bazı şeyleri tam anlamıyla istemediğinin farkına varması ve hayatında yük oluşturduğunu gördüğü şeylerden kurtulmaya çalışması çok önemli. Gerçekten istediğimiz şeyleri yapmak için önce nefes alacağımız alanı yaratmalıyız. Bu alanı bizim için bizden başka kimse yaratmaz.

Ben tüm e-posta iletişimim için Gmail kullanıyorum. Baktım bir sürü etiket var, gelen kutusunda tonla e-posta beni bekliyor, sakladığım gereksiz iletiler sürekli ilgimi çekiyor, vb. Muhtemelen çoğu kişi de benzer durumdadır.  Ve herkes benim gibi biriktirmeye devam eder. Onları güzel güzel sınıflamaya falan. Arada dönüp bakarsın, aynı mesajları birkaç kez okursun, şimdi cevap yazmayayım sonra yazayım deyip okuduğun zamana da yazık edersin. İnternette dolanırken, temiz bir gelen kutusuna dair fikirler gördüm ve nedense hemen işleve koyasım geldi ;)

N’aptım? Bir tek Oku diye bir etiket bıraktım bakacağım türden, diğerlerini sildim. Neredeyse 20 kadar etiket vardı! Bir de Bilgi & Belge, Asistanlık, Dersler diye etiketler bıraktım sadece arşiv amaçlı. İşim düşünce bakarım onlara. Çoğunlukla Gmail’in araması işimi görüyor ama bunlar için özel olarak etiketleyip saklamak şimdilik dursun dedim. İletileri işim bittiği an genelde  sildim, aman dursun dediklerimi de arşivledim. Hemen cevaplayamadıklarımı da sonradan ilgilenmek için Oku‘ya attım. Ama, çok değil, birkaç tane.

Bir de gruplardan sürekli gelen e-postalar vardı. Ben de çok ilgili olmadıklarımın üyeliğinden çıkarak kurutuverdim bataklığı. Sinekleri avla avla nereye kadar :)

Takvim’i de temizledim. Bir sürü takvimim vardı renkli renkli. Dedim burası Benetton mu yahu, yoksa benim kalender mi? Ben çok tutucu bir adamım, farklılıklara tahammülüm yok dedim! Tek bir renk altında birleştiriverdim hepsini. hizaya geldiler. Gelmeyenleri de uçuruverdim kalenderden aşağı, beyaz maşlahlı hanımın kucağına..

Neyse, yine birkaç not saklamakta fayda var:

• Etiket sayımı arttırmayacağım.
• Gelen iletileri bir kez okuyup, alakasız ise anında sileceğim. Hızlıca cevaplayabileceğim bir şey ise tekrar zaman harcamamak için o an cevaplayıp arşive (veya çöpe) gömeceğim.
• Uzun bir  ileti ise ve ilgi gerektiriyorsa sonradan okumak üzere Oku‘ya atacağım.
• Mesai saatinden sonra gelen iş ile ilgili iletileri (aciliyeti yoksa) ertesi günün başında cevaplayacağım.
• En önemlisi ise; iletilere toplu okuma (”batch processing”) uygulayacağım. Gmail’i açayım, bakayım, kapatayım derken oluşan artık zamanlardan damlaya damlaya göl olmasın. Bu toplu okuma işi, günde birkaç kez olsun. Zırt pırt Gmail’e bakma huyumdan vazgeçeceğim.

Bakalım şimdilik temiz bir gelen kutusuna sahibim, takvim de eskiye oranla daha sade. Böyle devam edip, doldurmamak da umudum…

Zamanında blog tutmak üzerine bir yazı yazmıştım. Bu yazıyı ara sıra okumaya ihtiyacım var. Şimdi onun diğer yüzünü düşünmek istiyorum, yani blog yazmak değil de okumak yönünü…

İnternet, son birkaç yılda insan hayatında çok büyük bir etken olmaya başladı. İnternet sosyalliği gün geçtikçe daha da demir atıyor hayatımıza. İletişimdeki önceki dev adım radyo ve televizyon ile gelmişti. İnternetin dev adımı ise linke tıklama teknolojisi oldu, ve en sonunda katkıda bulunma imkanı. Yani, isterseniz yalnızca izleyen/dinleyen olmuyorsunuz artık. Saçmasapan takma adlara bürünüp (ya da isim vermeyip) küfretmek; saatlerce uğraşılıp göz nuru ile hazırlanan içeriklere üstünkörü yorumlarda bulunmak; Türkçe yazmayı bilmediğinizi ilginç bir alfabe ile (nbr qanqa, boswer ya!) tüm aleme haykırmak sizin elinizde. Neyse, konuyu dağıtmayalım. Neydi asıl konu? Blog okumak. RSS okuyucular ile çoğumuzun yaptığı işlerden biri. Benimse uzun süredir yaptığım ama en son bir sadeleştirmeye gittiğim.

Çoğu aboneliğimi boş yere devam ettirdiğimi gördüm. Üstünkörü geçigeçiveriyorum üstlerinden. Baktım, doğru düzgün okumuyorum bile. Çünkü her gün bir şeyler düşüyor okuma kutuma. Çok fazla şey! Her an o modda da olmuyorum ki kardeşim. Örneğin bir zamanlar (Google Reader ile tanıştığım dönemlere yakın) Steve on Image Processing‘i keşfetmiş ve ilk yazdığı yazıdan alarak çoğu yazısını okumuştum belirlediğim saatlerde. Ek bir dersi takip ediyormuşum gibi. Çok faydasını gördüm. Ama sonra abone olup okuma kutuma düşmeye başlayınca aynı verimi alamadım. Ayrıca bölmeye başladı zamanımı. Aralarında şöyle farklar var, ben aktifken kendimi hazırlayıp (2-3 saat bölünmeden düşünmek üzere) dalıyordum okumalara ve deneyerek yapıyordum. Ama öteki türlü benim kafamda bir problem varken pat diye gelen yeni postalar aynı ilgiyi göremediler benden. Python blogları için de aynı şeyi söyleyebilirim. Onun yerine onları yer imlerinde tutup arada “bugün canım Python bloğu çekti” dersem bakıyorum. İlginç bir adamım ben, işim gücüm yok, arada öyle şeyler çekiyor canım! Yer imi teknolojisi (ve paylaşımı) bana kalırsa böyle işler için daha verimli. Eğer okuma kutusuna düşenleri ben iyi anlayarak okuyorum dersem bir gün yine eklerim. Veya bana ne ya düşerlerse düşsünler, okumuyorum ama aboneliğimi devam ettiriyorum, her gün de (adamlar n’apıyor takibi yapan zehir hafiye gibi) boş boş başlıklarına bakma eylemini tezatlıkla karşılamazsam eklerim. Aslında en güzeli çok temel birkaç bloğu takip edip, RSS okuyucuya haftada bir falan göz atmak. Evet evet, iradeli bir bünye (hele ki internet iradesi bambaşka bir şey) bunu yaparsa çok şahane olur o zaman. İlgili konulardaki teknik blogları takip edebilirim. Alttaki ödev sorusu olmayan (katkılı) yorumlardan da insan bir şeyler kapar elbette. Ama işin bir de şu yönü var. Bu teknik bilgiler zaten çoğu durumda kitaplarda bulunuyor. Ve kitap okumak daha tatmin edici ve bütünleştirici bir yöntem. Yani bir konunun bittiği anlaşılabiliyor. Bu çok önemli; konunun bitmesi. Bitmemek, insanı yer bitirir! Bilmeyenler, “tez bitmeyen” bir tez yazsın, görsün ne demekmiş bitmenin anlamı. Neyse, teknik blog okuma faslı kabaca böyle.

Teknik demişken bahsetmekte yarar var. Şu işin felsefesini tartışmayan teknik bilgi yüklü sosyal web blogları. Memleketimin en çok rağbet gören bloglarının bulunduğu tür. Siteye girenlerin nasıl en ince ayrıntısına kadar takip edileceği tüyoları, bitmek tükenmek bilmeyen teknoloji haberleri, internetten para kazanmanın en ince yolları, ve daha bir çok şey. Bunları takip etmeyi bırak, görünce pencereyi kapatmak lazım. Zamanını biraz değerli gören bünyelere yazık. Herkes yazmak zorunda değildir, herkes fotoğraf çekmek zorunda da değildir, ya da msn’den konuşmak, veya da Facebook ortamına dalmak. Geçiniz…

Bazı düşünce blogları var sırada. Çok ona buna laf etmedikten sonra bunları seviyorum. Cidden internet günlüğü tadında. Kısa, öz, samimi fikirler. Bu filmi izledim, tüm dostlara tavsiye ederim diyen sesler; yeni bir çalışma yürüttüğünü ve çalışmanın adresini paylaşıp geribeslenim bekleyen emek verenler; çok çalıştığını ve gidip bir güzel tatil yapacağını haykıran ve tatil maceralarını paylaşan yorgunlar… Bunları okumayı çok seviyorum genelde. Burada samimiyet ve kişisellik konusu önemli. Kahve köşesi yerine blog köşelerinden başbakan olma işini şiddetle kınıyorum. Kendisi yapamayıp, okumuş ama onun istediklerini değil de başka yolları tercih etmişlere ver yansın edenlere ben de “çık git tarayıcımdan” diyorum. Asabımı bozuyorlar. Biraz eziklik belki de. Herkes kendi yaşamına baksın kardeşim. Zaten herkes güzel güzel işini yapıp hakkını hakkıyla savunursa sorun çıkmaz. Aman yanlış anlaşılmasın, derin fikir tartışması yapanlara saygım sonsuz, hele bir de analitik zeminde yapıyorlarsa keyifle okurum. Kastedilenler, kendi içinde kalanları sürekli birilerine laf uzatarak farklı bir şekilde ifadeye döken yazarlar. Geçiniz…

En temel konulardan biri de güzel yazma konusu. Güzel bir dil kullanımı. Yani, her cümlesinde noktalama hatası içermeyen, doğru yazılmış kelimelerle bezenmiş yazılar. Bazı yazılar beni cidden kızdırıyor. Diyorum ki; kardeşim, madem girdin bu işe, şu yazılarını bir kerecik bari kontrol et yayınlamadan. Kesin gözüne batar yahu! Yazar kendi yazdığına değer vermiyorsa okurundan hiç beklemesin. Türkçe’ye yazık falan hiç diyemeyeceğim. Yazara yazık! Geçiniz…

Ne kaldı geriye? Bilmiyorum. Zaten şu anda da abone olduğum 5/10 RSS var. Temizledim ortalığı bir güzel. Ooh, içim rahatladı. Bundan sonrası için de küçük kararlar alıyorum:

• Takip ettiğim blog sayısı şu ankinden çok farklı olmayacak.
• “Akşamdaaan akşama” değil de “bayramdan bayrama” takılacağım RSS okuyucuya.
• Google sorunca söylüyor zaten diye, elimin altında saklamam gerekmediğini öğreneceğim.
• Olayların takibi için kullanacağım (Örneğin bizim bölümdeki seminerler/duyurular RSS’i. Zaten sistemi yapan benim, imam kullanmazsa cemaat hiç kullanır mı?).
• Beğendiğim yazıları, paylaşmaya devam! (Zırt pırt durumuna gelmeyen) paylaşmak değerlidir.

Yazılanlar, bu blogdaki çoğu yazı ile çelişiyor durumda olabilir. Hatta çelişiyor. Büyüyoruz işte, ne olacak ki? Nihayetinde insanız diyelim…

Wordpress’in güncel sürümü ile benim kullandığım arasındaki en temel fark bu sürümün kendini tek tuşla güncel tutabilmesi! Wordpress çok olgunlaşmış bir sistem artık. Hiçbir fikriniz yoksa, internet dünyası hakkında büyük bir eksiğiniz var demektir. Neyse, problem çıkarsa yavaş yavaş halledeceğim artık. Karşılaştığınız hataları bana bildirirseniz çok memnun olurum.

Altta açıklamalar var, burda da kullanım örnekleri ve elde edilen görüntüler. Buyrun…

1. LaTeX’te denklemlerde toplama, integral, limit gibi sembollerin altına i=1->inf gibi şeyler yazmak istendiğinde altına değil de sağ alt köşeye yazar ya latex onu, tam altına yazdırmak için birkaç yöntem var. Biri denklemi iki dolar arasına koymak, ama bu denklemi ‘inline’ olmaktan çıkarır ve ortaya hizalar. İkincisi \displaystyle kullanmak. Şöyle ki; görünümünü düzeltmek istediğimiz toplama işaretlerinin başına \displaystyle yazıyoruz. Aslında her toplama işaretinin başına yazmak gerekli değil, bir kere yazarsak tüm satırdaki toplama işaretlerini düzeltiyor, ama satırın anlamı değişebiliyor. Örneğin, bölme çizgisi kullanılacaksa, \frac{}{} yapısında her parantezin içine \displaystyle yazmak gerekiyor. Ya da array’lerde her satır ve sütun için, yani her & ve \\ işaretinden önce de \displaystyle yazmak gerekiyor. Üçüncü yöntem de \limits kullanmak.
2. Çift ya da üçlü integral yaparken \int\int\int demek yerine \iiint, \int\int demek yerine \iint denildiğinde integraller birbirlerine yapışıyorlar. Özellikle teker teker her integral için limit değerler yazılmayacaksa çok faydalı oluyor. Bunlar, amsmath paketindeler.
3. Büyük bir bölme işlemini, hatta alt alta yazılmış bir array’i parantez içine almak icin \left \right kullanımı parantezlerin boyunu büyütüyor. Örneğin, a = { 0 if a<0, 1 if a>=1 gibi bir şey yazmak istedik. 0 if a<0, 1 if a>=1 ifadesini bir array’e yazarız. Bu array’in başına \left\{ sonuna ise \right. yazarız, yani sağ tarafa parantez koymak istemiyorsak \right‘tan sonra nokta koymak gerekir. Böylece parantez tüm array’i kaplar, ortada küçücük kalmaz.

Pınar’dan tüyolar şimdilik bu kadar…

Esaretin Bedeli’nde (Shawshank Redumption) bir sahne vardır: Brooks hapishaneden çıkar ve kalanlara bir mektup gönderir. Der ki; insanlar bir telaşa kapılmış, etrafta hep bir yerlere yetişmeye çalışanlar, sürekli bir koşuşturmaca…

Biz de bu koşuşturmacanın bir parçasıyız bu çağda. Önceden bilgiye ulaşmak zordu, şimdi ise bunca bilginin içinde bir şeyleri hazmedebilmek (Daniel Lemire’nin tabiriyle kaosun içinde odaklanmak) sorunu ile başa çıkmalıyız. Ve bu iş cidden daha zor. Bilgi öyle hızlı yayılıyor ki…

İnsanın işlem kapasitesi bu hıza göre inanılmaz derecede düşük. Kendi içimize bakmakla  okumak/seyretmek/dinlemek arasında bir tercih yapmak şart. Bu koşuşturmaca tercih etmeyi bile zorlaştırır. Teknoloji ile barışık ve de matematiksel altyapısı olan teknolojiyi gayet seven biri olarak doğru saflarda mıyım diye düşünür dururum bazen. Asıl önemli olan gerçekten nedir? İnsanların, gün boyunca zaman öldürecekleri video sohbetlerini sorunsuz (en iyi sıkıştırma algoritmaları ile) yapabilmeleri mi, A.B.D.’nin suçlu yakalamak için ihtiyaç duyduğu (en iyi tanıma yüzdesi ile çalışan iris/yüz/parmak izi/ses tanıma algoritmasına sahip) bir teknoloji mi, kişilerin özerkliklerini hiçe sayan takip sistemleri mi, yoksa insanların bunlara gerçekten ihtiyacı olup olmadığını sormak mı, düşünülerek ve sorgulanarak geçirilen bir yaşam mı? Değerli olan nedir? Değer nedir? Nitelik nedir?

PILAB olarak biz de kabul edilen bildirilerimizi sunacağız. Programa göre benim sunumum (”Yüz Özniteliklerinin Takibi ve İşaret Dili için İfade Tanıma”) son gün, saat 11 civarlarında, 2. Salon’da olacakmış. Bildiri, genel olarak tezde yaptıklarımın bir bölümünün Türkçesi halinde hazırlandı. Sunumu da benzer şekilde hazırlayacağım.

Akademik yönünün yanısıra, SİU’ların diğer güzel yanı, dönem arasında verdiği küçük bir tatil havası ve ülkedeki benzer işler yapan insanların iletişimine altyapı oluşturması. Gelenlerle SİU’09′da görüşmek üzere…

Ben literatür taraması yaparken Jabref‘i kullanmıştım ve okuduğum tüm makaleleri orada etiketleyip, sınıflandırıp, notları oraya geçirmiştim. Pdf’leri de tek bir dizinde saklıyordum belli formatta isimlendirerek. Jabref’in içinden pdf’leri otomatik açabiliyorsunuz, insan klasörler içinde kaybolmuyor. Jabref’i tek çalıştırılabilir java dosyası olarak (yanına pdf’leri de koyarak) bellekte taşımak da mümkün. Dolayısıyla arada yedeği alınarak bibtex dosyası güncel tutulabiliyor. Yeni makaleleri eklerken Google Scholar’dan Bibtex’e aktar seçeneği ile alıyordum bilgileri. Biraz zahmetli de olsa uzun vadede kaybolmayı engelliyor ve bilgiler hasıraltında kalmıyor.

Son zamanlarda Zotero çarpmıştı gözüme. Firefox’a eklenti olarak yükleniyor. Bilgileri senkronize edebiliyor, türlü türlü formatta size sunabiliyor ve kullanımı Jabref’e göre oldukça kolay. Bilgileri toplamak çocuk oyuncağı. Birçok sitede (Google Scholar, Springer, IEEE Explore, vd.) makale detayları için girdiğinizde Zotero düğmesi ile bibtex bilgisini hemen alabiliyorsunuz. Yani başlığı, yazarı, falan filan ayrıca yazmak gerekmiyor. En önemlisi de eğer Webdav desteği olan bir alanınız varsa pdf ve resimleri orada saklayarak eşleyebiliyor. Okuldan eve geldiğinizde makaleler okulda kaldı derdi yok, notları şuraya koymuştum bulamıyorum derdi yok.  Benim kullandığım alan Webdav da destekliyormuş, gözlerim yaşardı! Kurdum şimdi, makaleleri sunucuda tutuyorum. Diğer bilgiler de zotero sunucusunda (kullanmak için ücretsiz bir kullanıcı adı almak gerekiyor). Genel fikir vermesi için zotero anasayfasındaki video anlatıma bakmanızı tavsiye ederim. Buraya yazamayacağım kadar türlü güzel özelliği var.

Sizin kullandığınız ve işlerinizi rahatlattığını düşündüğünüz gözde araçlarınız neler?