Φθάσασα ἔμπροσθεν τῆς οἰκίας τοῦ ἱερέως ἐστάθη πρὸς στιγμήν. Ἡ ὥρα ἦτο ἤδη προκεχωρημένη καὶ ἐδίστασε. Ὅμως ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν σύζυγόν της τῇ ἐπέβαλεν ὅπως κρούσῃ τὴν θύραν, ἐκβάλλουσα φωνὴν ἅμα τῇ κρούσει:
— Παπα-Λευτέρη, συμπάθα με, ἡ Ἀργυρώ.
Κατανοήσας ὁ ἀγαθὸς λευΐτης ὅτι ἀνάγκη μεγίστη ἔφερε τὴν εὐγενῆ ἐκείνην ψυχὴν ἔμπροσθεν τοῦ οἴκου του, ἐπρόβαλε εἰς τὸ ὑποφωτιζόμενον παράθυρον καὶ ἀνοίξας ἠρώτησε:
— Τί σοῦ συμβαίνει, εὐλογημένη; Μιὰ στιγμὴ νὰ σ’ ἀνοίξῃ ἡ παπαδιά.
Ἡ πρόσχαρος καὶ εὐγενὴς πρεσβυτέρα, ἥτις, κατανοοῦσα τὸν πατρικὸν ῥόλον τοῦ συζύγου, εἶχεν ἀναλάβει μητρικὸν τοιοῦτον ἔναντι ὁλοκλήρου τοῦ χωρίου, ἤνοιξε τὴν θύραν καὶ ὡδήγησεν τὴν ἀσθμαίνουσαν Ἀργυρὼ εἰς τὸ κεντρικὸν δωμάτιον τοῦ οἴκου.
— Ὁ παπᾶς θὰ κατέβῃ ἀμέσως, προσέθεσε, κατανοοῦσα ὅτι ἡ νυκτερινὴ ἐκείνη ἐπίσκεψις δὲν ἠμποροῦσε παρὰ νὰ ἐμπίπτῃ εἰς τὸ ἀπόρρητον τῆς ἐξομολογήσεως.
Ἅμα τῇ ἀποχωρήσει τῆς παπαδιᾶς, οἱ λογισμοὶ κατέκλυσαν τὴν Ἀργυρώ. Ὥσπερ κύματα θαλάσσης ἐζήτουν νὰ καταπίουν αὐτήν.
— Καὶ τί περιμένεις τώρα; Ἀμ τὸ ’φαγε τὸ κεφάλι του ὁ ἀθεόφοβος. Ὁ ἀθεόφοβος!
Ὥσπερ μέλισσα ἐπίμονος ἡ λέξις αὕτη ἐτριγύριζε τὸν νοῦ τῆς Ἀργυροῦς. Ἐπετίθετο ζητοῦσα τὴν ἄνευ ὅρων παράδοσιν. Ἐκείνη ὅμως ἐξ ἀγάπης ὁρμωμένη μετὰ πάθους καὶ ζήλου ἀνέλαβεν τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ πεσόντος συζύγου.
— Ὄχι, δὲν εἶναι ἀθεόφοβος ὁ Ἀντώνης μου. Βλάσφημος εἶναι, τὸ ξέρω. Παιδὶ τὴν κόλλησε τὴν κακιὰ συνήθεια στὸ καράβι. Βρίζανε οἱ ναῦτες κι αὐτὸς μαζί. Τ’ ἄκουσε, τ’ ἄκουσε, παιδὶ πρᾶμα ἤτανε καὶ τοῦ ’μεινε τὸ συνήθειο. Μὴν εἶχε καὶ κανέναν στὸ καράβι νὰ τ’ ὁρμηνέψῃ; Μὰ ἀθεόφοβος; Ὄχι!
Ἡ τρυφερὰ ἐκείνη σύζυγος μετεμορφοῦτο ἤδη εἰς μητέρα. Μητέρα, ἥτις θάλπει καὶ συγχωρεῖ τὸν υἱὸν αὐτῆς, οὐ μόνον ὅταν θῦμα ἑτέρου τινὸς γίνηται, ἀλλὰ καὶ ὅταν αὐτὸς καθ’ ἑαυτὸν πταίῃ καὶ τὰ ὀψώνια τῆς ἰδίας αὐτοῦ κακίας ἀπολαμβάνῃ.
— Ἀργυρώ; Τί εἶναι, εὐλογημένη; ἠρώτησεν αὐτὴν ὁ ἱερεὺς εἰσερχόμενος.
— Παπᾶ μου, ὁ Ἀντώνης! εἶπε μόνον.
— Ὁ Ἀντώνης; Τί ἔπαθε ὁ Ἀντώνης;
— Βλαστήμησε, παπᾶ μου. Βλαστήμησε, μέρες ποὺ εἶναι, γιὰ τὴν πόρτα στὸ κατώι ποὺ δὲν ἄνοιγε. Κι ἀπέ, δὲν δύναται νὰ πῇ λέξη. Σὰν τὸ μοσχάρι τὸ πληγωμένο μουγκανίζει, μὰ λέξη ἀνθρωπινὴ δὲν μπορεῖ νὰ πῇ.
Κατανοήσας τὸ πρόβλημα, ὁ ἱερεὺς ἐκεῖνος, ὡς νὰ ἐπερίμενε ἀπὸ καιρὸν τὴν θείαν δίκην, ἐσηκώθη κι ἔκαμε τὸ σταυρό του.
— Μέγας εἶσαι, Κύριε! εἶπε κι εὐθέως ἠρώτησε: — Ζῇ ὅμως; Ἔτσι δὲν εἶναι, Ἀργυρώ;
— Ζῇ, παπᾶ μου. Τόνε λυπήθηκε ἡ χάρη Της.
— Δόξα σοι ὁ Θεός! ἀνεφώνησε τότε ὁ λευίτης, μὴ καταστήσας αὖθις σαφῆ τὸν λόγον τῆς δοξολογίας. Βλέπων δὲ τὴν ἀπορίαν ἐζωγραφισμένην εἰς τὸ πρόσωπον τῆς συνομιλητρίας του, προσέθεσε:
— Δοξάζω τὸν Θεὸ ποὺ δὲν τὸν πῆρε. Μὰ περισσότερο τόνε δοξάζω ποὺ τόνε τιμώρησε.
Σπεύσας δὲ νὰ προλάβη τοὺς λογισμοὺς τῆς Ἀργυροῦς, συνεπλήρωσε τὴν φράσιν:
— Ποὺ τόνε τιμώρησε ἐδῶ. Σὲ τούτη τὴ ζωή. Προσωρινῶς.
Ἡ πίστις τῆς Ἀργυροῦς δὲν ἠδυνήθη νὰ νικήσῃ τὴν συζυγικὴν ἀγάπην της καὶ δάκρυα ἔρρευσαν ἐπὶ τῶν παρειῶν της. Κατενόει τὴν ὀρθότητα τῶν λεγομένων τοῦ ἱερέως, ἀλλ’ ὁ πόνος διὰ τὸ πάθημα τοῦ ἠγαπημένου της συζύγου ἐνίκα πᾶσαν προσπάθειαν ἀποδοχῆς τοῦ γεγονότος. Ἡ προοπτικὴ ἑνὸς βωβοῦ -ἢ μᾶλλον βρυχωμένου συζύγου- ἦτο τόσον ἀπεχθής, ὥστε ἐνδομύχως κατ’ ἀρχάς, μεγαλοφώνως ἐν συνεχείᾳ εἶπε τὸν λόγον:
— Κάλλιο νὰ τὸ πάθαινα ἐγώ, παρὰ ὁ Ἀντώνης μου!
Ὁ ἱερεύς, ἀκούσας τὸν λόγον τοῦτον, ἐταράχθη καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ κατέστη αἴφνης αὐστηρά.
— Μὴ λέγῃς τέτοιο λόγο, Ἀργυρώ! εἶπε. Μὴ τὸν ξαναπῇς! Εἶναι βαρὺς καὶ ἐπικίνδυνος λόγος. Ὁ ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει τί ζητεῖ καὶ ὁ Θεὸς κάποτε παραχωρεῖ νὰ λάβῃ ἐκεῖνο ποὺ μετὰ πόνου καὶ ἐπιμονῆς αἰτεῖται.
Ἀλλ’ ἡ Ἀργυρώ, ἥτις ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς εἶχεν ἑνώσει τὴν τύχην αὐτῆς μετὰ τῆς τύχης τοῦ συζύγου της, ἐκίνησε τὴν κεφαλὴν καὶ ἐπανέλαβε μετὰ σταθερότητος:
— Τὸ ξέρω, παπᾶ μου. Μὰ τί νὰ τὴν κάμω τὴ φωνή μου, ἂν εἶναι νὰ χαθῇ ὁ Ἀντώνης μου; Κάλλιο νὰ τὸ πάθαινα ἐγὼ παρὰ ἐκεῖνος!
— Σιώπα, εὐλογημένη! ἀνέκραξεν ὁ ἱερεύς. Μὴ προκαλῇς τὴν θεῖα παιδαγωγία!
— Ἂς τὸ δεχθῇ ἡ Παναγιά, παπᾶ μου. Κάλλιο ἐγώ…
Πρὶν ἀποσώσῃ τὸν λόγον, ὁ παπα-Λευτέρης ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ καὶ τὴν διέκοψε.
— Ἀρκετά, Ἀργυρώ! Οὔτε νὰ τὸ ξαναπῇς οὔτε νὰ τὸ συλλογισθῇς. Δὲν γνωρίζεις τί ζητεῖς.
Ἡ Ἀργυρὼ ἔκλινε τὴν κεφαλήν, ἀλλ’ οὐδὲν ἀπήντησε. Ὁ ἱερεὺς τὴν παρετήρησεν ἐπὶ μακρόν. Ἐγνώριζεν ὅτι ἡ σιωπή της δὲν ἐσήμαινεν ὑποχώρησιν. Ἐντὸς τῆς καρδίας της ὁ λόγος εἶχεν ἤδη λεχθῆ καὶ ἡ προσφορὰ εἶχεν ἤδη συντελεσθῆ.
— Πᾶμε στὸν Ἀντώνη, εἶπε τέλος. Κι ἡ Παναγιὰ ἂς κάμῃ ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζει.
Ἔλαβε τὸ πετραχήλιον καὶ τὸ μικρὸν εὐχολόγιον καὶ ἠκολούθησε τὴν Ἀργυρώ. Φθάσαντες εἰς τὴν οἰκίαν, εὗρον τὸν Ἀντώνην ἐπὶ τῆς κλίνης, ἀγρυπνοῦντα καὶ ἀγωνιζόμενον ματαίως νὰ ἐκβάλῃ λόγον. Ὁ παπα-Λευτέρης ἀνέγνωσεν εὐχὰς ὑπὲρ αὐτοῦ, τὸν ἐσταύρωσε καὶ ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του. Οὐδεμία ὅμως μεταβολὴ ἐφάνη.
— Ὑπομονή, εἶπε πρὸς τὴν Ἀργυρώ. Καὶ προσευχή. Τὰ λοιπὰ εἶναι τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἀνεχώρησε.
Ἡ Ἀργυρὼ παρέμεινε καθ’ ὅλην τὴν νύκτα πλησίον τοῦ συζύγου της. Ἄλλοτε προσηύχετο, ἄλλοτε ἐσπόγγιζε τὸ μέτωπόν του καὶ ἄλλοτε ἐκράτει τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐντὸς τῶν δικῶν της χειρῶν. Μόλις δὲ ἐχάραξεν, ὁ Ἀντώνης ἀπεκοιμήθη ἐξηντλημένος.

Ταῦτα εἶχον συμβῆ τὴν παρελθοῦσαν νύκτα. Ἡ δὲ Ἀργυρώ, ἣν εἴδομεν ἐν ἀρχῇ ἀνηφορίζουσαν πρὸς τὴν Παναγίαν τὴν Βοήθειαν, εἶχε φθάσει πλέον εἰς τὸ μικρὸν προαύλιον τοῦ ναοῦ.
Ἐστάθη πρὸ τῆς θύρας καὶ ἀνέπνευσε βαθέως. Ὁ ἥλιος εἶχε χαμηλώσει πρὸς τὴν δύσιν καὶ τὸ ἐρυθρὸν φῶς αὐτοῦ περιέλουε τοὺς λίθους τοῦ ἐξωκκλησίου. Ἡ Ἀργυρὼ ἔκαμε τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ καὶ ἐδοκίμασε νὰ εἴπῃ:
— Παναγιά μου…
Ἀλλ’ οὐδεὶς φθόγγος ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ στόματός της.
Ἐνόμισεν ὅτι ἡ ἀνάβασις τὴν εἶχεν ἀποκάμει. Ἐκαθάρισε τὸν λαιμόν της καὶ προσεπάθησε πάλιν.
Τὰ χείλη της ἐκινήθησαν, ἡ γλῶσσα ἐσχημάτισε τὴν λέξιν, ἀλλ’ ἡ φωνὴ δὲν ἠκούσθη.
Ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τοῦ λαιμοῦ της καὶ ἐδοκίμασε νὰ φωνάξῃ. Μόνον μία πνοὴ ἀσθενὴς ἐξῆλθε. Τότε κατενόησε.
Ὁ λόγος, ὅν εἶχε προφέρει τὴν παρελθοῦσαν νύκτα ἐνώπιον τοῦ ἱερέως, εἶχεν εἰσακουσθῆ.
Ἤνοιξε τὴν θύραν τοῦ ναοῦ, εἰσῆλθε καὶ ἔπεσε γονυκλινὴς πρὸ τῆς παλαιᾶς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου. Δὲν ἔκλαυσε, οὐδὲ ἐταράχθη. Ἔκλινε μόνον τὴν κεφαλὴν καὶ ἥνωσε τὰς χεῖρας. Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχε προσφέρει διὰ τῶν χειλέων, τὸ προσέφερε τώρα καὶ διὰ τῆς σιωπῆς της.
Μετ’ ὀλίγον ἠκούσθη μακρόθεν ἡ καμπάνα τοῦ χωρίου, καλοῦσα τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν Παράκλησιν. Ἡ Ἀργυρὼ ἐσηκώθη, ἠσπάσθη τὴν εἰκόνα καὶ κατηφόρισε ταχέως.
Ὅτε εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναόν, ὁ παπα-Λευτέρης ἦτο ἕτοιμος νὰ ἀρχίσῃ τὴν ἀκολουθίαν. Βλέπων τὴν Ἀργυρὼ ὠχρὰν καὶ ἀσθμαίνουσαν, τὴν ἐπλησίασε.
— Τί συμβαίνει, Ἀργυρώ;
Ἐκείνη ἤνοιξε τὸ στόμα, ἀλλ’ οὐδεὶς λόγος ἠκούσθη. Ἔδειξε τὸν λαιμόν της, ἔπειτα τὸ στόμα της καὶ τέλος ἔστρεψε τὴν χεῖρα πρὸς τὸ ἐξωκκλήσιον.
Ὁ ἱερεὺς ἐπάγωσε.
— Ἐχάθη ἡ φωνή σου; ἠρώτησε.
Ἡ Ἀργυρὼ ἔνευσε καταφατικῶς.
— Ἐκεῖ πάνω; Στὴν Παναγία;
Ἐκείνη ἔνευσε πάλιν καὶ δάκρυα ἐφάνησαν εἰς τοὺς ὀφθαλμούς της.
Ὁ παπα-Λευτέρης ἔκλεισε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἔκαμε τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ.
— Ἐδέχθης, λοιπόν, εὐλογημένη, ἐκεῖνο ποὺ ἐζήτησες…
Καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς Παρακλήσεως ἡ Ἀργυρὼ παρέμεινε γονυκλινὴς ἔμπροσθεν τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου. Τὰ χείλη της ἐκινοῦντο ἀκολουθοῦντα τοὺς ὕμνους, ἀλλὰ φωνὴ δὲν ἐξήρχετο. Ὁ δὲ παπα-Λευτέρης πολλάκις ἔστρεφε τὸ βλέμμα πρὸς αὐτήν, μὴ δυνάμενος νὰ συγκρατήσῃ τὴν συγκίνησίν του.
Μόλις ἐτελείωσεν ἡ ἀκολουθία, ἔλυσε τὸ πετραχήλιον καὶ τὴν ἐπλησίασε.
— Πᾶμε στὸν Ἀντώνη, εἶπε.
Ἡ Ἀργυρὼ ἔνευσε καὶ οἱ δύο ἐπορεύθησαν πρὸς τὴν οἰκίαν.
Πρὶν ἀκόμη εἰσέλθουν εἰς τὴν αὐλήν, ἤκουσαν ἐκ τοῦ ἐσωτερικοῦ φωνὴν ἀνδρικήν:
— Κύριε, ἐλέησόν με! Κύριε, συγχώρεσέ με!
Ἡ Ἀργυρὼ ἐστάθη ἀκίνητος. Ἦτο ἡ φωνὴ τοῦ Ἀντώνη.
Ἤνοιξε βιαίως τὴν θύραν καὶ εἰσῆλθε. Ὁ Ἀντώνης ἐκάθητο ἐπὶ τῆς κλίνης με τὰς χεῖρας ἡνωμένας καὶ τὸ πρόσωπον βρεγμένον ἐκ τῶν δακρύων. Μόλις τὴν εἶδε, ἐσηκώθη.
— Ἀργυρώ! Ἀργυρώ μου! Μιλῶ! Ἡ Παναγιὰ μὲ λυπήθηκε! Μιλῶ!
Ἡ Ἀργυρὼ ἔτρεξε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐνηγκαλίσθη. Ἐδοκίμασε νὰ τοῦ ἀπαντήσῃ, ἀλλὰ μόνον ἡ ἄφωνος πνοή της ἠκούσθη.
Ὁ Ἀντώνης ἀπεμακρύνθη ὀλίγον καὶ τὴν ἐκοίταξε κατάπληκτος.
— Ἀργυρώ; Γιατί δὲν μιλᾷς;
Ἐκείνη ἐχαμογέλασε ἐν μέσῳ τῶν δακρύων καὶ ἔδειξε πρῶτον τὸ στόμα της καὶ ἔπειτα τὸ ἰδικόν του.
Ὁ Ἀντώνης κατενόησε. Τὸ πρόσωπόν του συνεσπάσθη καὶ ἐξέβαλε βαθὺν λυγμόν.
— Τί ἔκαμες, Ἀργυρώ μου; Τί ἔκαμες γιὰ μένα;
Ἔπεσε ἐνώπιόν της καὶ ἀγκάλιασε τὰ γόνατά της. Ἡ Ἀργυρὼ ἔσκυψε, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τῶν χειλέων του, ὡς νὰ τοῦ ἔλεγεν ὅτι οὐδεὶς λόγος ἦτο πλέον ἀναγκαῖος.
Ὁ παπα-Λευτέρης ἐσταύρωσε καὶ τοὺς δύο.
— Μὴ ζητεῖτε νὰ καταλάβετε τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ, εἶπε. Ἐκεῖνο μόνον νὰ γνωρίζετε: μεγάλη εἶναι ἡ δύναμις τῆς μετανοίας, ἀλλὰ μεγάλη καὶ ἡ δύναμις τῆς ἀγάπης.
Εἶτα, στραφεὶς πρὸς τὴν παλαιὰν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, προσέθεσε:
— Ἡ Παναγιὰ νὰ βάλῃ τὸ χέρι Της. Λίγες ἡμέρες ἀπομένουν ὣς τὴ γιορτή Της.
Κατὰ τὰς ἡμέρας αἱ ὁποῖαι ἠκολούθησαν, ἡ Ἀργυρὼ παρέμεινεν ἄφωνος. Κάθε πρωὶ ἐδοκίμαζε νὰ προφέρῃ μίαν λέξιν, ἀλλ’ οὐδεὶς φθόγγος ἐξήρχετο. Καὶ κάθε ἑσπέρας ἐπήγαινε εἰς τὴν Παράκλησιν, ἵστατο ἐνώπιον τῆς Θεοτόκου καὶ ἠκολούθει τοὺς ὕμνους κινοῦσα μόνον τὰ χείλη.
Ὁ Ἀντώνης δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ πλησίον της. Ὡμιλοῦσε πλέον ὀλίγον καὶ χαμηλοφώνως, ὡς ἐὰν κάθε λέξις ἦτο πολύτιμος, ὡς ἐὰν ἐφοβεῖτο μή διὰ τῆς ἀμελείας του ἀπολέσῃ πάλιν τὸ θεῖον δῶρον τῆς λαλιᾶς. Πολλάκις ἐλάμβανε τὰς χεῖρας τῆς Ἀργυροῦς καὶ τὰς ἠσπάζετο μετὰ δακρύων.
Τὸ ἑσπέρας τῆς παραμονῆς τῆς Κοιμήσεως, μετὰ τὸν Μέγαν Ἑσπερινόν, ὁ παπα-Λευτέρης ἐπεσκέφθη τὸ ζεῦγος. Τοὺς ηὗρε καθημένους πλησίον τοῦ μικροῦ εἰκονοστασίου, τὸν Ἀντώνην προσευχόμενον χαμηλοφώνως καὶ τὴν Ἀργυρὼν ἀκολουθοῦσαν αὐτὸν διὰ τῶν χειλέων.
Τοὺς ηὐλόγησε καὶ τοὺς παρεμύθησε. Πρὶν δὲ ἀναχωρήσῃ, ἐστράφη πρὸς τὴν παλαιὰν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου καὶ εἶπε:
— Ἡ Παναγιὰ νὰ βάλῃ τὸ χέρι Της. Αὔριο ἑορτάζει ἡ χάρη Της.
Καὶ ἀπεχώρησε.
Ἀντὶ ὅμως νὰ ἐπιστρέψη εἰς τὴν οἰκίαν του, ἀνηφόρισε πρὸς τὸ μικρὸν ἐκκλησίδιον τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας. Ἤνοιξε τὴν θύραν, ἀνῆψε τὴν κανδήλαν καὶ ἐγονάτισε πρὸ τῆς εἰκόνος.
— Παναγία μου, εἶπε μετὰ δακρύων, ἐγὼ δὲν ἠξεύρω τί νὰ Σοῦ ζητήσω. Ἡ δούλη Σου ἔδωσε τὴ φωνὴ της γιὰ τὸν ἄνδρα της κι Ἐσὺ ἐδέχθης τὴν προσφορά της. Μὰ αὔριο εἶναι ἡ γιορτή Σου. Μή λυπηθῇς, Μητέρα μου, νὰ τελειώσῃς τὸ θαῦμα Σου. Μή μείνουν δύο ἄνθρωποι μισοί, ὅταν ἡ ἀγάπη τοὺς ἔκαμε μία ψυχή.
Καὶ παρέμεινεν ἐκεῖ προσευχόμενος, μέχρις ὅτου αἱ πρῶται ἀνταύγειαι τῆς ἡμέρας ἐφάνησαν ὄπισθεν τῶν βουνῶν.
Τὴν ἑπομένην, πρὶν ἀκόμη σημάνῃ ἡ καμπάνα, ἡ Ἀργυρὼ καὶ ὁ Ἀντώνης ἀνηφόριζον πρὸς τὸ ἐκκλησίδιον.
Ἡ Ἀργυρὼ ἐβάδιζε βραδέως. Τὰ μάτια της ἦσαν ἐρυθρὰ ἐκ τῶν δακρύων, τὸ δὲ πρόσωπόν της ἤρεμον. Ὁ Ἀντώνης ἐπορεύετο δίπλα της μὲ τὴν κεφαλὴν σκυμμένην. Οὐδεὶς λόγος ἀντηλλάγη μεταξύ των. Δὲν ἐχρειάζετο πλέον ἡ ἀνθρωπίνη λαλιὰ διὰ νὰ ἐννοήσῃ ὁ εἷς τὸν ἄλλον.
Εἰσελθόντες εἰς τὸν ναόν, ἐχωρίσθησαν κατὰ τὴν συνήθειαν τοῦ τόπου. Ἡ Ἀργυρὼ ἐστάθη εἰς τὸ μέρος τῶν γυναικῶν, πλησίον τῆς εἰκόνος τῆς Θεοτόκου. Ὁ Ἀντώνης μετέβη εἰς τὴν ἄλλην πλευράν, ὅπου ἵσταντο οἱ ἄνδρες.
Καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ Ὄρθρου ἡ Ἀργυρὼ δὲν ἔπαυσε νὰ δακρύῃ. Δὲν ἠδύνατο νὰ ψάλῃ οὔτε νὰ ψιθυρίσῃ τὰς προσευχάς. Μόνον τὰ χείλη αὐτῆς ἐκινοῦντο καὶ τὰ δάκρυα ἔπιπτον ἐπὶ τοῦ δαπέδου.
Εἰς τὴν ἄλλην πλευρὰν τοῦ ναοῦ ὁ Ἀντώνης ἔκλαιε μὲ λυγμούς. Πρώτην φορὰν εἰς τὴν ζωὴν του ἔβλεπε καθαρῶς τὸ βάρος τῶν λόγων του. Ὅλαι αἱ συμβουλαὶ τῆς Ἀργυροῦς, ὅλαι αἱ παραινέσεις τῶν συγχωριανῶν καὶ τοῦ ἱερέως ἐπέστρεφον εἰς τὴν μνήμην του. Ἡ φοβερὰ συνήθεια, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τόσα ἔτη ἐθεώρει μικρὰν καὶ ἀσήμαντον, ἵστατο τώρα ἐνώπιόν του ὡς θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶχε καταβροχθίσει τὴν φωνὴν τῆς συζύγου του.
Ὁ παπα-Λευτέρης ἐτέλει τὴν Θείαν Λειτουργίαν μετὰ συγκινήσεως. Πολλάκις ἡ φωνή του ἐκόπτετο, ὅταν ἔβλεπε τὴν Ἀργυρὼ νὰ στέκῃ βουβὴ πρὸ τῆς εἰκόνος καὶ τὸν Ἀντώνην νὰ συντρίβεται εἰς τὴν ἄλλην πλευράν.
Ὅτε δὲ ἦλθεν ἡ ὥρα τῆς Θείας Μεταλήψεως, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς Ὡραίας Πύλης κρατῶν τὸ Ἅγιον Ποτήριον καὶ ἀνεφώνησε:
— Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε.
Ἡ Ἀργυρὼ ἐπλησίασε τελευταῖα μεταξὺ τῶν γυναικῶν. Ἔτρεμεν ὁλόκληρος καὶ τὰ δάκρυα ἔρρεον ἀκατάπαυστα. Ὁ ἱερεύς, βλέπων αὐτήν, ἐδάκρυσε καὶ ὁ ἴδιος.
— Μεταλαμβάνει ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Ἀργυρώ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον.
Ἡ Ἀργυρὼ ἐκοινώνησε, ἐσταύρωσε τὰς χεῖρας ἐπὶ τοῦ στήθους καὶ ἐπέστρεψε εἰς τὴν θέσιν της. Ἐκεῖ ἔμεινε μὲ τὴν κεφαλὴν σκυμμένην καὶ τὰς χεῖρας ἑνωμένας.
Ὁ παπα-Λευτέρης ἐσήκωσε τότε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἐκοίταξε πάλιν πρὸς τὸ μέρος τῶν ἀνδρῶν. Τὸ βλέμμα του ἐστάθη ἐπὶ τοῦ Ἀντώνη. Ἐγνώριζε τὸ μέγα ἁμάρτημά του. Ἐγνώριζεν ὅμως καὶ τὴν συντριβήν, ἡ ὁποία εἶχε μεταβάλει ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν τὴν καρδίαν του.
Τοῦ ἔκαμε νεῦμα νὰ πλησιάσῃ.
Ὁ Ἀντώνης ἐταράχθη. Ἐκοίταξε δεξιὰ καὶ ἀριστερά, νομίζων ὅτι τὸ νεῦμα ἀπευθύνετο πρὸς ἄλλον.
Ὁ ἱερεὺς ἐπανέλαβε τὸ νεῦμα.
— Ἔλα, Ἀντώνη, εἶπε χαμηλοφώνως.
Ὁ Ἀντώνης ἐπροχώρησε τρέμων. Τὰ γόνατά του μόλις τὸν ἐκράτουν. Φθάσας πρὸ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου, ἔπεσε σχεδὸν ἐπὶ τῶν ποδῶν τοῦ ἱερέως.
— Ἀνάξιος εἶμαι, παπᾶ μου, ἐψιθύρισε.
— Κανείς μας δὲν εἶναι ἄξιος, ἀπήντησεν ὁ ἱερεύς. Προσέρχεσαι ὅμως μετανοῶν. Ὁ Θεὸς γνωρίζει τὴν καρδιά σου.
Ὁ Ἀντώνης ἤνοιξε τὸ στόμα, ἐκεῖνο τὸ στόμα τὸ ὁποῖον ἐπὶ τόσα ἔτη εἶχεν ὑπηρετήσει τὸν θυμὸν καὶ τὴν βλασφημίαν.
— Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Ἀντώνιος, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον.
Τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς κατὰ τὴν ὁποίαν ἐκοινώνησεν ὁ Ἀντώνης, ἡ Ἀργυρὼ ἠσθάνθη πνοήν τινα θερμὴν νὰ διέρχηται διὰ τοῦ λαιμοῦ αὐτῆς. Ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τοῦ στήθους καὶ ἀνέπνευσε βαθέως.
Καὶ αἴφνης ἡ φωνή της, καθαρὰ καὶ δυνατή, ἐπλήρωσε τὸν μικρὸν ναόν:
— Παναγιά μου! Δόξα στὴ χάρη Σου! Μεγάλο τὸ ὄνομά Σου! Δὲν μᾶς συνερίστηκες, Μητέρα μου! Δὲν μᾶς συνερίστηκες!
Ἅπαντες ἐστράφησαν πρὸς αὐτήν. Αἱ γυναῖκες ἔκλαιον, οἱ ἄνδρες ἔκαμνον τὸν σταυρόν των καὶ ὁ ψάλτης ἔμεινε μὲ τὸ στόμα ἀνοικτόν, μὴ δυνάμενος νὰ συνεχίσῃ.
Ὁ Ἀντώνης, ἀκούσας τὴν φωνὴν τῆς συζύγου του, ἐξέβαλε βαθὺν λυγμὸν καὶ ἔκλινε τὴν κεφαλὴν πρὸ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου. Ὁ παπα-Λευτέρης ἔθεσε τὴν χεῖρα ἐπὶ τοῦ ὤμου του, ἐνῶ δάκρυα ἔρρεον ἐπὶ τῆς λευκῆς γενειάδος του.
Ἡ Ἀργυρὼ ἐπανελάμβανε:
— Δόξα στὴ χάρη Σου, Παναγιά μου! Δόξα στὸν Υἱό Σου! Δὲν μᾶς ἄφησες! Δὲν μᾶς ἄφησες!
Καὶ ὁ μικρὸς ναός, ὁ οἰκοδομημένος διὰ λίθων, ξύλων καὶ λάσπης, ἐφαίνετο κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην μεγαλοπρεπέστερος παντὸς ἀνθρωπίνου οἰκοδομήματος. Διότι ἐντὸς αὐτοῦ δὲν ἐτελεῖτο πλέον μόνον ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐτελεῖτο συγχρόνως ἡ ἀνάστασις δύο ἀνθρωπίνων ψυχῶν.
Ἔκτοτε οὐδεὶς εἰς τὸ χωρίον ἤκουσε βλάσφημον λόγον ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἀντώνη. Ὅταν ὁ θυμὸς ἐπλησίαζε νὰ τὸν νικήσῃ, ἐκεῖνος ἔκλεινε τὰ χείλη, ἔκαμνε τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ καὶ ἔλεγε:
— Κύριε, ἐλέησόν με. Ἀκριβοπληρωμένη εἶναι τούτη ἡ φωνή.
Ἡ δὲ Ἀργυρώ, ὅτε κάποιος ἐπήνει τὴν θυσίαν της, ἐχαμογέλα καὶ ἀπήντα:
— Δὲν ἔκαμα ἐγὼ τίποτε. Ἡ Παναγιὰ μᾶς ἐλυπήθηκε.
Ὁ παπα-Λευτέρης ὅμως, μέχρι τοῦ τέλους τῆς ζωῆς του, διηγεῖτο μετὰ δακρύων τὸ θαυμαστὸν ἐκεῖνο γεγονός. Καὶ πάντοτε κατέληγε μὲ τὸν ἴδιον λόγον:
— Πολλὴ δύναμη ἔχει ἡ πίστις. Μεγαλύτερη ὅμως ἔχει ἡ ἀγάπη, ὅταν εἶναι ἕτοιμη νὰ πληρώσῃ τὸ ἀντίτιμον.
Ἀλεξανδρεύς

Πηγές: Ἱ.Ν. Ἁγία Βαρβάρα Πατρῶν | Ἀναστάσιος Κ

Μερικά ενδεικτικά σημεία:

• Αν δε μπορείς να δεις τα μικρά, δε μπορείς να προχωρήσεις στα μεγάλα και δύσκολα. Το σύνολο των μικρών τα κάνει μεγάλα!
• Η αγάπη είναι μικρές σταγόνες καλοσύνης που συσσωρεύονται και διαμορφώνουν την χαρά της ζωής μας!
• Ποιοι είναι οι «ελάχιστοι αδελφοί» που καλούμαστε να φροντίσουμε; Πως;
• Ο αληθινός χριστιανός νοιάζεται για όλους τους άλλους, δεν βολεύεται και ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του.
• Μικρές πράξεις δείχνουν την καθημερινή μεγάλη αγάπη.
• Η αυθεντική πνευματικότητα φαίνεται στις μικρές καθημερινές στιγμές
• Δεν αρκεί να λες «σ’ αγαπώ», πρέπει να το δείχνεις και να το εκφράζεις τακτικά, νοιαζόμενοι για τον/την άλλον/άλλην.
• Στα σχολεία μας μαθαίνουν πως να αγαπούμε και να είμαστε άνθρωποι στις σχέσεις μας;
• Η χαρά της ζωής είναι η μέριμνα για τους άλλους!
• Η αγάπη καλλιεργείται, μαθαίνεται (μέσω της μίμησης) και χρειάζεται φροντίδα καθημερινή.
• Η αγάπη είναι μέριμνα για τον άλλον και ξεκινά από αυτούς που βρίσκονται δίπλα μας.
• Μήπως ο άλλος δίπλα μας είνα διάφανος και τον αγνοούμε;
• (Θεωρητική) ηρωική θυσία ή καθημερινή μέριμνα και στροφή προς τους άλλους;
• Η ατομική σωτηρία είναι υπαρξιακό βόλεμα και είναι λάθος!
• Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η αδιαφορία για τον άλλον είναι αμαρτία.
• Καλύτερα να κάνεις μια μικρή καλή πράξη και να την μετράς, παρά να μην κάνεις καμία.
• Η αμαρτία είναι σκίαση του φωτός, η έλλειψη της αγάπης. Δεν είναι παράβαση ενός θείου νόμου, ο Χριστός δεν είναι νομοθέτης, αλλά διάσπαση μιας σχέσης, μια υπαρξιακή αρρώστια που χρειάζεται θεραπεία, την οποία μπορείς να βρεις στην Εκκλησία.
• Το φαί χωρίς την ελάχιστη αγάπη μεταξύ των συνδαιτυμόνων, δεν κατεβαίνει κάτω!
• Δεν υπάρχει σωτηρία αν δεν νοιάζεσαι για τον άλλον!
• Δεν κοινωνούμε για τον εαυτό μας, αλλά για τους άλλους!
• Τίποτα δεν είναι ιδιωτική πράξη στην Εκκλησία!

Βρείτε την συζήτηση στο youtube.

Η ευλογία της πληροφορίας, κάθε μορφής, στις μέρες μας, έφερε και την ανταλλαγή απόψεων και θεωριών, ώστε, τις περισσότερες φορές, να δημιουργούνται ερωτήματα όπως: Ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος; Ποιο είναι το λογικό και ποιο το παράλογο; Ποιο είναι το φυσιολογικό και ποιο το παρά φύση;

Ο Μέγας Αντώνιος είπε ότι «θα έρθει καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν, και μόλις δουν κάποιον να είναι λογικός, θα του επιτίθενται λέγοντας⸱ “είσαι τρελός”, επειδή δεν θα είναι όμοιός τους»[1]. Άραγε να βρισκόμαστε σ’ αυτή την εποχή, με τόση σύγχυση που υπάρχει;

Η πεποίθηση ότι «η αλήθεια βρίσκεται στον καθένα και άρα δεν μπορεί να δεσμεύει παρά μόνον αυτόν που την εκφράζει», οδηγεί στην παραδοχή ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική και όχι αντικειμενική.

Για τον χριστιανόη Αλήθεια είναι Πρόσωπο, ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος είπε: «Εγώ ειμί η αλήθεια»(Ιω. 14,6) και άρα η γνώση της Αλήθειας επιτυγχάνεται στον βαθμόν που κανείς γνωρίζει, δηλαδή ενώνεται με τον Κύριό του. Η ένωση αυτή ως οντολογική και όχι θεωρητική, ως υπαρκτή και όχι ψυχολογική ή φανταστική, οδηγεί στη φυσιολογική ζωή. Ο Χριστός ως τέλειος άνθρωπος είναι ο μόνος φυσιολογικός άνθρωπος.

Αν η ατέλεια, το λάθος, το α-φύσικο μπορεί να ονομαστεί «αμαρτία», τότε η αγιότητα είναι η φυσιολογική κατάσταση. Ο Χριστός είναι ο «εις άγιος» και όποιος ενώνεται μαζί Του, αγιάζεται, γίνεται φυσιολογικός.

Ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός θα πει: «Όποιος είχε την αγαθή τύχη να συναντήσει ένα Άγιο – όχι σαν οπτασία, αλλά σαν άνθρωπο απλό και καθημερινό – δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει ‘φυσικότερο’ χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο από την αγιότητα. Κι ένα παρήγορο μήνυμα θέλει να το πει κανείς σ’ όλους τους ανθρώπους»[2].

Ο άγιος – ο φυσιολογικός άνθρωπος:

• Αγαπά όλους, γι’ αυτό και νιώθει ενωμένος με όλους. Δεν διαχωρίζει τον εαυτό του από τους άλλους. Συμπάσχει με τον καθένα.
• Ζει ευχαριστιακά τη ζωή του, ξέροντας πως ό,τι έχει και ό,τι είναι προέρχεται από τον Θεό της αγάπης.
• Έχει την ταπείνωση ως κατάσταση ψυχής και όχι ως μειονεξία.
• Δεν χαρακτηρίζεται από εγωκεντρισμό και έπαρση.
• Προσεύχεται καρδιακά, εκκλησιάζεται από ανάγκη και όχι από καθήκον.
• Κοινωνεί για να ενωθεί με τον Χριστό και τους αδελφούς του κι όχι για να νιώσει ωραία ή από αυτοδικαίωση.

Τελικά, αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το «φαίνεσθαι», αλλά, όντας ο εαυτός του, αγωνίζεται να γίνει αυτό που ο Χριστός θέλει γι’ αυτόν, ξέροντας ότι στο βάθος το θέλει κι ο ίδιος. Έτσι γίνεται αληθινός χριστιανός, φυσιολογικός άνθρωπος, «συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού»(Εφ. 2,19).

[1] Το Γεροντικό, εκδ. Το περιβόλι της Παναγίας, 2013, σ. 24.

[2] Περιοδικό Εκκλησία, Τ. Α΄ αρ. 4, 1995, σ. 154.

Πηγή: Πεμπτουσία

π. Ευάγγελος Παπανικολάου: Αγαπητοί αδελφοί, Θα ήθελα να σας παρουσιάσω το σπουδαίο και αθόρυβο έργο της θεατρικής ομάδας της Κορίνθου. Πρόκειται για μια συλλογική προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν εκατοντάδες άνθρωποι, καταβάλλοντας έναν αληθινό πνευματικό και σωματικό άθλο. Η ομάδα αυτή, τιμώντας το ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προσφέρει επί ώρες μια συνεχή και βαθιά διδασκαλία. Πρόσφατα, η ομάδα δημιούργησε μια εξαιρετική θεατρική παράσταση, βασισμένη σε προσωπικές μου καταθέσεις, καθώς και σε μαρτυρίες άλλων ανθρώπων. Το έργο αυτό πραγματεύεται τη ζωή της Αργυρώς στην Σπιναλόγκα και αναδεικνύει το πώς αναδείχθηκαν τόσοι Άγιοι στην περιοχή. Μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας, της Αργυρώς, παρακολουθούμε τη ζωή των ασκητών και των Αγίων που έζησαν εκεί, καθώς και το έργο προσφοράς στα νοσοκομεία και τα λεπροκομεία. Σας καλώ να δείτε με υπομονή αυτή τη θεατρική παράσταση. Σας παρακαλώ θερμά να προσεύχεστε για αυτούς τους ανθρώπους, να αναζητήσετε το έργο τους στην Κόρινθο και να στηρίξετε την προσπάθειά τους. Αξίζει να γνωρίσετε και τις υπόλοιπες παραγωγές τους, όπως αυτή για τον Άγιο Λουκά. Ας προσευχηθούμε, λοιπόν, για την Αργυρώ και για όλους όσοι έχουν φύγει από τη ζωή, και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη θεατρική τους παραγωγή τη νέα χρονιά.

Η ιστορία ακολουθεί το δράμα των ανθρώπων που αρρώστησαν με λέπρα τον 20ό αιώνα, κλείστηκαν στη Σπιναλόγκα και ύστερα μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Νοσημάτων στην Αθήνα. Μέσα από το καμίνι του πόνου, του στιγματισμού και της κοινωνικής απομόνωσης κάποιοι από αυτούς κατάφεραν να φθάσουν στην αγιότητα…

Σημείωση ΖΙ: Πρόκειται για μια εξαιρετική παραγωγή από κάθε άποψη, εφάμιλλη επαγγελματικών έργων με ψυχωφελές περιεχόμενο και παραδείγματα ζωής. Μην το χάσετε! Εύγε σε όλους τους συντελεστές!

Τραγούδι με νόημα

=> Στίχοιμα – Ο Ξένος (youtube)

Στίχοι – Ερμηνεία : Χplicit Μουσική Παραγωγή – Προγραμματισμός: Μαρίνα Ηχογράφηση – μίξη: Dj alx – 396 lab studio Mastering: Γιώργος Χαλαρης – Sweetspot Studio Artwork: TONES1

Στίχοι

Είναι η Οδύσσεια απ’ του πλοίου την κουβέρτα
Κατέβηκε στον Πειραιά και του ‘δωσαν μια τέντα
Τους ρώτησε αν ήρθαν οι φίλοι του και τ’ αδέρφια
Και του πανε «Μακριά από εδώ, κάπου στα Φιλαδέλφεια»
Τον ρώτησαν «Ποιοι είσαστε, εγγόνια ποιων προγόνων;»
Κι απάντησε «Είμαστε Έλληνες τριών χιλιάδων χρόνων»
Και έσφιξε μες στα χέρια του χώμα και δύο πέτρες
Αυτές που σπέρνουν πρόσφυγες κι εκεί φυτρώνουν τέντες
Κι οι τέντες γίνανε φωνές μικρών παιδιών στους δρόμους
Και οι φωνές γίναν φωτιές απ’ τη δουλειά στους ώμους
Κι ακόμα στο κέφαλι του, του πλοίου οι κουβέντες
Εδώ μας φέραν Έλληνες κι εδώ μας στείλαν Τσέτες
Και πες γιατί μας βρίσκει αλλού το πρώτο φως της μέρας
Ποια Ιφιγένεια σκότωσαν για να φυσήξει αέρας;
Πόσοι στα στήθια φεύγοντας έκρυψαν την σημαία
Πόσο κοστίζει ο άνθρωπος και πόσο μια Ιδέα;
Ναι, τον είδανε να αναρωτιέται μες στη μνήμη μου
Κάθε φορά που μου ‘ρχεται η εικόνα εκείνη που
Μετά το γκολ κι όπως φλεγότανε το πέταλο
Αυτός κρατούσε μια σημαία μ’ έναν δικέφαλο

Και δε σταμάτησε να ταξιδεύει γρήγορα
Και δε φοβήθηκε εχθές να δει το σήμερα
Είναι ο ξένος που είπαν θα φύγει γρήγορα
Ο ξένος που έφτιαξε κάτι από το τίποτα
Τον είδανε στην Δεκελίας ξημερώματα
Και στην πλατεία που έπαιζε με τα χώματα
Είναι ο ξένος που θέλαν να φύγει γρήγορα
Ο ξένος που θέλαν να φύγει μα μένει ως σήμερα

Ναι, αρχή το ήμιση, ήμιση το έτερον
Τον είπαν ξένο αλλά αυτός ήταν τεμέτερον
Πυρρίχιος χορός μετά από νίκη Πύρρειο
Στην Πίνδο ήρωας κι αντάρτης στον εμφύλιο
Τους είχε φέρει δώρο τον πολιτισμό του
Που ακούστηκε σαν μουσική απ’ το προσφυγικό του
Εκεί κλεισμένος γιατί ήταν ένας ξένος
Κι ο ξένος έγινε αδερφός κι ο αδερφός μας ξένος

Είναι η Οδύσσεια απ’ του πλοίου την καρίνα
Ο κόσμος έγινε Αϊβαλί κι η Σμύρνη έγινε Αθήνα
Κι εκείνον μάλλον από την ιστορία τον διαγράψανε
Σαν ένα μέρος πληθυσμού που ανταλλάξανε
Το βλέμμα κάτω, πάντα περπατούσε βιαστικά
Ξυπόλητος και γύρω αγκάθια εθνικιστικά
Άλλα συγχώρεσε κι άλλα πολλά τα ξέχασε
Κι έφτιαξε άλλον κόσμο από τον κόσμο που έχασε
Ο ξένος είναι εδώ περίπου χρόνια εκατό
Η μνήμη έγινε σπόρος κι ο σπόρος έλατο
Κι χθες καθόταν μ’ έναν φίλο μου στο πέταλο
Με τούμπα λίμπρε και στα στήθια ένα δικέφαλο

Και δε σταμάτησε να ταξιδεύει γρήγορα
Και δε φοβήθηκε εχθές να δει το σήμερα
Είναι ο ξένος που είπαν θα φύγει γρήγορα
Ο ξένος που έφτιαξε κάτι από το τίποτα
Τον είδανε στην Δεκελίας ξημερώματα
Και στην πλατεία που έπαιζε με τα χώματα
Είναι ο ξένος που θέλαν να φύγει γρήγορα
Ο ξένος που θέλαν να φύγει μα μένει ως σήμερα

Και δε σταμάτησε να ταξιδεύει γρήγορα
Και δε φοβήθηκε εχθές να δει το σήμερα
Είναι ο ξένος που είπαν θα φύγει γρήγορα
Ο ξένος που έφτιαξε κάτι από το τίποτα
Τον είδανε στην Δεκελίας ξημερώματα
Και στην πλατεία που έπαιζε με τα χώματα
Είναι ο ξένος που θέλαν να φύγει γρήγορα
Ο ξένος που θέλαν να φύγει μα μένει ως σήμερα

Αυτό είναι το μότο των καιρών μας στα παιδιά που μεγαλώνουν: «ζήσε τη ζωή σου, φτιάξε την καριέρα σου και μετά οικογένεια». Η οικογένεια δεν θεωρείται προτεραιότητα σήμερα. Αντίθετα, θεωρείται ως η τελευταία σοβαρή κίνηση δύο ανθρώπων, πριν προχωρήσουν στη μέση ηλικία. Ζω τη ζωή μου σημαίνει περνάω καλά, ταξιδεύω, δεν έχω ευθύνες, βγαίνω έξω, δεν χρειάζεται να δεσμεύομαι. Για να κάνω οικογένεια πρέπει να έχω όχι απλώς σταθερή εργασία, αλλά καλά λεφτά, ώστε όταν θα έρθει η ώρα να κάνω παιδιά, να μη μου λείψει και να μην τους λείψει τίποτα. Διότι ένα παιδί δεν έχει ανάγκη την επιβίωση μόνο, αλλά οι γονείς πρέπει να έχουν χρήματα τόσα, ώστε να καλύπτουν τη μόρφωση, τις εξωσχολικές δραστηριότητες (για τις οποίες το παιδί δεν ερωτάται αν τις θέλει, αλλά οι γονείς αποφασίζουν, συχνά με κριτήριο τι κάνουν οι πολλοί, αλλά και για να μην τα έχουν το παιδί συνεχώς στο σπίτι). Επομένως, πρέπει να φτιάξω την καριέρα μου, ώστε να αισθάνομαι άνετα. Το παλιό ρητό «δύο μισθοί είναι πολύ καλύτεροι από τον ένα», και δύο άνθρωποι, όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους, μπορούν να χτίσουν οικογένεια δεν φαίνεται να πολυαπασχολεί τους νέους σήμερα. Υπάρχει, κατά βάθος μια ανασφάλεια, αν η σχέση, ο γάμος, η οικογένεια θα κρατήσουν, και είναι προτιμότερο να μην υπάρχει εξάρτηση του ενός από τον άλλον. Και η αγάπη;

Το μεγάλο πρόβλημα που γεννά η νοοτροπία της εποχής έχει να κάνει με τη σημασία της αγάπης για τη ζωή του ανθρώπου. Έχοντας αφήσει κατά μέρος τη σχέση με τον Θεό, ο νέος της εποχής δεν νοιάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ή, ακόμη κι αν στο βάθος της ψυχής του, ακριβώς επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, δηλαδή πλασμένοι για να αγαπάμε, ο νέος αισθάνεται αυτό το κενό νοήματος που προέρχεται από το έλλειμμα της αγάπης, εντούτοις ο πειρασμός της αυτάρκειας και του «παραπάνω» υπερνικά την ανάγκη να μοιραστούμε, αγαπώντας. Δεν ωριμάζουν γρήγορα οι νέοι. Παραμένουν μεγάλα παιδιά, τα οποία βολεύονται να μένουν στο πατρικό σπίτι, να έχουν καλυμμένες αρκετές από τις ανάγκες τους από τους γονείς και τους παππούδες, χωρίς να νιώθουν ότι προορισμός του ανθρώπου είναι να χτίσει την ταυτότητά του συνθέτοντας ό,τι έλαβε, απορρίπτοντας ό,τι δεν μπορεί ή δεν πρέπει να σηκώσει και προσθέτοντας  το δικό του όνειρο, το οποίο δεν μπορεί να είναι χρήματα, καριέρα, καλή ζωή και όταν προκύψει άλλος άνθρωπος βλέπουμε.

Αναρωτιόμαστε γιατί ένας νέος να κάνει οικογένεια όταν από τις ήδη υπάρχουσες  οι μισές είναι διαλυμένες, όταν προβάλλονται νέα πρότυπα οικογένειας, όπως η μονογονεϊκή, η ομόφυλη, η ανασυγκροτημένη, η συνεργατική, η χωρίς παιδιά από επιλογή. Η απάντηση έχει να κάνει με τη φύση μας, το ότι δηλαδή πλαστήκαμε ως όντα που σχετίζονται, δημιουργούν δεσμούς ισχυρούς, μοιράζονται, θυσιάζονται. Εδώ είναι το κλειδί. Η θυσία, η παραίτηση δηλαδή από το «εγώ και μόνο» και το μοίρασμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή η αναζήτηση της ευτυχίας στην αγάπη που είναι πρώτα προσφορά και μετά λήψη, δεν συγκινεί την εποχή μας. Και η παιδοκεντρική νοοτροπία, ότι το παιδί είναι ο βασιλιάς και το κέντρο του κόσμου, οδηγεί τον άνθρωπο, εκ νεότητός του, να μη θέλει να μοιραστεί, να αναλάβει ευθύνες, να κοπιάσει, να υπομείνει, να δώσει, για να πάρει. Έτσι, μεταθέτει όσο πιο αργά γίνεται την δημιουργία οικογένειας, παραθεωρώντας το ότι όσο μεγαλώνουμε, τόσο δυσκολευόμαστε, και σωματικά και ψυχικά, να μοιραστούμε.

Οι μεγαλύτεροι ας κάνουμε την αυτοκριτική μας  και ας εμπιστευθούμε πρώτοι τον Θεό και την πρόνοιά του, δείχνοντας θυσία και αγάπη. Αυτό είναι το πρότυπο για να αλλάξει η νοοτροπία. Και οι νεώτεροι, ας σπουδάσουν στην προτεραιότητα και την προοπτική της αγάπης, που γίνεται ζωή. Πιο νωρίς.

Πηγή: themistoklismourtzanos.blogspot.com

Αναδημοσίευση από: Πεμπτουσία

Ψυχωφέλιμο, δραματοποιημένο και βραβευμένο τεκμηριογράφημα (ντοκιμαντέρ) για το βίο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή διάρκειας εξήντα πέντε λεπτών.

Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής γεννήθηκε το 1897 στην Πάρο και σε ηλικία 23 ετών μετέβη στο Άγιον Όρος ποθώντας να ζήσει την ασκητική ζωή. Όλος ο βίος του είναι ένα πνευματικό συναξάρι που θυμίζει τους παλαιούς ασκητές της ερήμου. Ο Άγιος συνέβαλε, ως γνήσιος εκφραστής της Πατερικής Παράδοσης, στην ανανέωση του Αγιορείτικου μοναχισμού και εν γένει του σύγχρονου Ορθοδόξου μοναχισμού. Σήμερα ανάγουν την πνευματική τους πατρότητα στον Άγιο περί τους 2000 μοναχούς και μοναχές σε όλο τον κόσμο. Κατέστη έμπειρος, διακριτικός και απλανής οδηγός της πνευματικής ζωής τόσο μοναχών, όσο και λαϊκών. Ο Άγιος Ιωσήφ υπήρξε ακραίος ασκητής και ησυχαστής, έδειξε όμως και απαράμιλλο ενδιαφέρον και ιδιαίτερη ποιμαντική μέριμνα και για τους χριστιανούς στον κόσμο. Συνεχίζει να ενισχύει πνευματικά μέχρι τις ημέρες μας μοναχούς και πιστούς μέσα από τις επιστολές και τα κείμενα του, που έχουν έντονο ποιμαντικό χαρακτήρα και αποτυπώνουν το ενδιαφέρον του Αγίου για τη σωτηρία όλου του κόσμου.

Πρωταγωνιστής, στο ρόλο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή ο Jonathan Jackson, ο Χολυγουντιανός ηθοποιός και μουσικός με τα 5 βραβεία Έμμυ, που έγινε Ορθόδοξος το 2012.

Στο φεστιβάλ LONDON GREEK FILM FESTIVAL του 2019, το ντοκιμαντέρ έλαβε πέντε βραβεία από την επιτροπή του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου για το βίντεο που συνοδεύει το τραγούδι «Μια προσευχή για όλους» με στίχους του Αγίου Ιωσήφ και διασκευασμένους από τον Αλέξανδρο Φωτεινό. Τη μουσική του τραγουδιού έχει συνθέσει ο Ανδρέας Κατσιγιάννης, καθώς και τη μουσική όλου του ντοκιμαντέρ. Η κριτική επιτροπή απένειμε, μεταξύ άλλων, το Βραβείο του Καλύτερου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ στην παραγωγή του Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, για τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή, και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στον Χολυγουντιανό ηθοποιό και τραγουδιστή, Jonathan Jackson για το ρόλο του Αγίου Ιωσήφ στο ντοκιμαντέρ. Επιπλέον, απονεμήθηκε Βραβείο Ειδικής Μνείας στους μοναχούς της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, για την επιμέλεια, και τη συμμετοχή τους στο ντοκιμαντέρ, ενώ Τιμητικό Βραβείο δόθηκε στους ίδιους μοναχούς για την πνευματική και κοινωνική τους συμβολή σε όλον τον κόσμο. Το βίντεο για το τραγούδι «Μια προσευχή για όλους» (Α prayer for all), που βασίζεται σε ένα ποίημα που έγραψε ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και ερμηνεύει ο Jonathan Jackson, πήρε το βραβείο καλύτερου video clip.

Αυτό το τραγούδι, καθώς και άλλα δύο τραγούδια ερμήνευσε ο Jonathan Jackson ως συμμετοχή στο μουσικό Ορατόριο του Ανδρέα Κατσιγιάννη «Μεγάλες Ώρες», που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2022 σε μία πολύ πετυχημένη και sold out παράσταση. Συμμετείχαν επίσης η Γλυκερία, ο Δημήτρης Μπάσης, η Ελεάννα Βαρελά, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών και οι Χορωδίες «Chorus Vivendi», «Μελωδοί» και η χορωδία του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αφηγητής ήταν ο Νικήτας Τσακίρογλου.

Α’ Μέρος

Β’ Μέρος

Παιγνιώδες σκίτσο το οποίο «απαντά» στον Τσε ότι το αίτημά του για δικαιοσύνη είναι όμορφο, αλλά η απάντηση βρίσκεται στην αγάπη του Χριστού. 

Πηγή: Αθανάσιος Παπαθανασίου (FB)

Αυτά, όσον αφορά τον Γολγοθά δίχως Χριστό. Με τον Χριστό, όμως, τη Μεγάλη Πέμπτη της Σταύρωσης έρχεται η ανατροπή. Ο Γολγοθάς αποκτά ενδοχώρα, την οποίαν δεν την έχει από μόνος του. Εκεί που Γολγοθάς σημαίνει ανηφόρα προς το μηδέν, ακριβώς εκεί ο Χριστός ανοίγει ορίζοντες απεριόριστους. Είναι μια ενδοχώρα που δεν προκύπτει αυτόματα, αλλά δημιουργείται με την θυσιαστική δράση. Ο Χριστός δεν βρίσκεται στον Γολγοθά από ατύχημα, αλλά ηθελημένα, προχωρώντας σε μια κορυφαία πράξη αγάπης και αλληλεγγύης. Σταυρώνεται για χάρη των οδυνομένων, κάνει ζωή του την αφτιασίδωτη ζωή των ανθρώπων (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο), ακριβώς για να μην αφήσει όλη αυτή την τυραννία (το περιθώριο, την αδικία, το παράλογο, τον πόνο, τον θάνατο) να είναι το ανίκητο τέρμα, το αδηφάγο μηδέν που ακυρώνει κάθε καλό και κάθε ομορφιά…

Έτσι ο Γολγοθάς δεν είναι πια τέρμα, δεν είναι όμως ούτε απλό πέρασμα. Είναι εργαστήρι για το ολότελα καινούργιο: για την Ανάσταση. Ανάσταση σημαίνει κατάργηση του θανάτου (κάθε είδους θανάτου) και κατάργηση της αδικίας (κάθε είδους αδικίας), κοντολογίς ένα όραμα αναμέτρησης της αγάπης με κάθε λογής υποτέλεια στο μηδέν. Πριν τον Γολγοθά ο Χριστός είχε πετάξει έξω από το ναό τους χρηματιστές (Ματθ. 21: 12-13), μετά τον Γολγοθά είχε να πετάξει τη σκλαβιά έξω από την ανθρώπινη ζωή. Οι θριαμβευτικοί ύμνοι στις εκκλησιές το Μ. Σάββατο ξεδιπλώνουν, με γλώσσα ποιητική, μια θεολογία της απελευθέρωσης, τη θεολογία της εκούσιας καθόδου στον άδη. Ο Χριστός δέχτηκε να πεθάνει, για να βρεθεί στα έσχατα μπουντρούμια του ανθρώπου, αλλά με τον τρόπο του αλληλέγγυου και ανυπόταχτου Θεού: πήγε για να συντρίψει τα μπουντρούμια, να σπάσει πόρτες και κλειδωνιές, να ελευθερώσει τους κρατουμένους. «Σήμερα», πανηγυρίζουν σαν τραγούδι αντάρτικο οι αναστάσιμοι ύμνοι, «ο άδης στενάζοντας βοά: βούλιαξε το κράτος μου […]. Όσους εξουσίαζα τους έχασα […]. Κατέβηκες, Χριστέ, ως τα βάθη της γης και σύντριψες τους αιώνιους μοχλούς που κρατούσαν δέσμιους τους φυλακισμένους». Και οι περισσότερες εικόνες στις εκκλησιές μας έτσι ζωγραφίζουν την Ανάσταση. Δεν δείχνουν τον Χριστό να τινάζεται από το μνήμα ατομικά και ξέχωρα από τους ανθρώπους, αλλά να βρίσκεται στον άδη, εισβολέας και ελευθερωτής, να πατά πάνω σε συντρίμμια, να πιάνει από το χέρι τους ανθρώπους και να τους σηκώνει. Ολόκληρη η γιορτή της Ανάστασης είναι ένα πανηγύρι για το μέλλον που έρχεται, για το ολότελα καινούργιο μέλλον της απελευθέρωσης. Όχι σε μια ζωή που ψυχορραγεί και υποκλέπτεται με κρατικά επιδόματα και κομματικές συναλλαγές, αλλά σε μια ζωή ατόφια, που να ξεχειλίζει από πληρότητα, όπως ο ίδιος ο Χριστός είχε πει (Ιω. 10: 10).

Είμαστε γεμάτοι αντιφάσεις, οι οποίες όμως μπορεί να γίνονται απανθρωπιά, σε κρίσιμες στιγμές. Είναι τραγικά αντιφατικό, άνθρωποι που δηλώνουν Χριστιανοί, να συμμαχούν με τις δυνάμεις του θανάτου που λυσσομανούν γύρω μας και μετατρέπουν τους ανθρώπους σε αναλώσιμα. Από την άλλη, είναι επίσης τραγικό, άνθρωποι που θέλουν τη ρήξη μ’ αυτές τις δυνάμεις, να στεγνώνουν αυτή την υπέροχη ορμή τους σε μεμψιμοιρία, και να μη την μπολιάζουν στην αγάπη, και μάλιστα στην Αγάπη που δεν πεθαίνει ποτέ – στην Αγάπη που έχει αναστηθεί.

Η Ανάσταση είναι νίκη. Αλλά το να μιλάς αφηρημένα για νίκη δεν είναι αρκετό, γιατί δεν δηλώνεται το ποιόν, η προοπτική της νίκης. Πόσες νίκες μέσα στην ιστορία δεν έχουν εκφυλιστεί σε νέα κατεστημένα (πολιτικά και εκκλησιαστικά) και σε νέες δουλείες; Το είδος της Αναστάσιμης νίκης, λοιπόν, το δείχνει ο Γολγοθάς. Είναι νίκη της θυσιαστικής αγάπης, νίκη αυτού που θυσιάζεται ο ίδιος, αλλά δεν θυσιάζει τους άλλους. Είναι η ασφαλιστική δικλείδα ώστε η Ανάσταση να εμπνέει στον φιλότιμο άνθρωπο μια επ-ανάσταση διαρκή, μια στάση αδιάκοπα κριτική και ακούραστα αυτοκριτική. Ώστε η καθημερινότητά μας, η πνευματικότητά μας, η πολιτική μας, οι σχέσεις μας, οι υπάρξεις μας σύγκορμες, να δονούνται από τη ρήξη με το μηδέν!».

[Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέα, «Η Ρήξη με το Μηδέν», εκδ. Αρμός, Αθήνα 2017, σελ. 17-20].

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου Αναπλ. Καθηγητής της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, Αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη

Στον σταυρό κρέμεται η δική μας φωτογραφία – η δική μας Ανάσταση 

ΡΩΜΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΛΩΔΟΥ – «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ»
Συμμετέχουν: Νάνα Μούσχouρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Ελευθερία Αρβανιτάκη Δήμητρα Γαλάνη,Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Δήμητρα Στογιάννη, Δημήτρης Καταλειφός, Κατερίνα Παπαδοπούλου, Σπύρος Σακκάς, Ζαχαρίας Καρούνης, π. Νεκτάριος Στογιάννης, ETHOS ENSEMBLE, ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ
Καλλιτεχνική Επιμέλεια – Σκηνοθεσία: Θωμάς Κωνσταντίνου – Δήμητρα Στογιάννη

Ακούστε τον δίσκο ελεύθερα:
YouTube https://bit.ly/4svkotO

Spotify https://bit.ly/4d2jf8n

Πηγή: Στέφανος Δορμπαράκης (FB)

Βασικά σημεία:

• Συγχώρηση δεν είναι λήθη, αμνησία, να σβήσεις την ιστορία, τη μνήμη μιας κακής πράξης που βιώσαμε και μας πλήγωσε.
• Η συγχώρηση «εξαφανίζει» το δράστη από τη ζωή μας, αποσυνδέεουμε το δράστη από το τραυματικό γεγονός, δεν με ελέγχει πια η μνήμη της πληγής.
• Η συγχώρηση έχει πολλά «στρώματα», βήματα ή στάδια.
• Το πρώτο βήμα εφαρμογής της συγχώρησης είναι η παραίτηση από την εκδίκηση.
• Ο Θεός μας βλέπει όλους και όλες από το μέλλον, όχι από το παρελθόν (και τα λάθη που έχουμε κάνει).
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 1: Ευα Μόζες Κορ (Eva Mozes Kor), Εβραία που ήταν πειραματόζωο του Μένγκελε κατά το β’ παγκόσμιο πόλεμο και τον συγχώρησε δημόσια. Γιατί το έκανε; Ήθελε να ελευθερωθεί από αυτόν.
• Τον αφήνω (το δράστη) στα χέρια του Θεού, «θα το βρει από τον Θεό», πνευματικός νόμος και κάρμα. (Κεκαλυμμένη) κατάρα ή νόμος του Χριστού;
• Ο Θεός είναι δίκαιος ή άδικος;
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 2: Ντάνι Αμπντάλα (Danny Abdallah), καθολικός χριστιανός και πρώην πρωταθλητής πολεμικών τεχνών στην Αυστραλία που συγχώρεσε μεθυσμένο οδηγό που χτύπησε τρια παιδιά του.
• Μόνο με τη Χάρη του Θεού γίνεται η πλήρης θεραπεία τόσο του θύματος όσο και του θύτη.
• Ο Θεός μας αγάπησε και έπαθε για εμάς που είμαστε κακοί (μπροστά στο Θεό).
• «Αγαπάτε τους εχθρούς ημών»: Πριν αγαπήσεις κάποιον πρέπει να τον συγχωρέσεις πρώτα.
• Το να συγχωρέσω κάποιον δε σημαίνει τον αφήνω ή τον προσκαλώ να συνεχίσει την βλαπτική του συμπεριφορά προς εμάς ή άλλους. Θα τον πάω και στο δικαστήριο αλλά για να προστατέψω τους άλλους, όχι για να πάρω εκδίκηση.
• Μπορούμε εμείς να συγχωρήσουμε ένα συγγενή που μας αδίκησε ή μας είπε μια κουβέντα παραπάνω;
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 3: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η συνάντησή του με το δολοφόνο του γιού του.
• Η αληθινή πνευματικότητα και αγιότητα φαίνεται στην πράξη (και δεν είναι προνόμιο μόνο ημών των Ορθοδόξων).
• Δώσε το όνομα αυτού που σε έβλαψε ή αδίκησε στην προσκομιδή της θείας λειτουργίας, είναι μεγάλη ευεργεσία.
• Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία, είναι μεγάλη δύναμη και ελευθερία.

Απόσπασμα: https://www.facebook.com/share/v/181kRH2xS4/

Πλήρης ομιλία: https://youtu.be/9XqLxlDOZps?si=MMBhbaJqNbVKvzYX

Πηγή: Αντάρτης Κλεφταρματωλός (FB)

Απόσπασμα από την ομιλία του Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου για τον Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή. Ο Σεβασμιώτατος περιγράφει την φανέρωση της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή μετά από πολλές θλίψεις. Κατά τη διάρκεια της εμφανίσεως η Παναγία είπε στον Γέροντα εκείνο τον σπουδαίο και παρηγορητικό λόγο για την ελπίδα στο πρόσωπό της. Λόγος που μπορεί να τονώσει την ψυχή κάθε ανθρώπου. Επιπλέον ο Σεβασμιώτατος αναφέρει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν εκείνη η οποία έδωσε ως χάρισμα την αδιάλειπτη νοερά προσευχή στον Γέροντα για τις φιλότιμες και υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκανε για τον καθαρισμός της ψυχής του από τα πάθη.

Πηγή ηχητικού: Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού Κύπρου

Επιλογή & Επεξεργασία Video: Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Κορυδαλλού

Εὐχαριστίες στην Ἰωάννα Ι. για την ἀποστολή τοῦ βίντεο.