Βασικά σημεία:

• Συγχώρηση δεν είναι λήθη, αμνησία, να σβήσεις την ιστορία, τη μνήμη μιας κακής πράξης που βιώσαμε και μας πλήγωσε.
• Η συγχώρηση «εξαφανίζει» το δράστη από τη ζωή μας, αποσυνδέεουμε το δράστη από το τραυματικό γεγονός, δεν με ελέγχει πια η μνήμη της πληγής.
• Η συγχώρηση έχει πολλά «στρώματα», βήματα ή στάδια.
• Το πρώτο βήμα εφαρμογής της συγχώρησης είναι η παραίτηση από την εκδίκηση.
• Ο Θεός μας βλέπει όλους και όλες από το μέλλον, όχι από το παρελθόν (και τα λάθη που έχουμε κάνει).
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 1: Ευα Μόζες Κορ (Eva Mozes Kor), Εβραία που ήταν πειραματόζωο του Μένγκελε κατά το β’ παγκόσμιο πόλεμο και τον συγχώρησε δημόσια. Γιατί το έκανε; Ήθελε να ελευθερωθεί από αυτόν.
• Τον αφήνω (το δράστη) στα χέρια του Θεού, «θα το βρει από τον Θεό», πνευματικός νόμος και κάρμα. (Κεκαλυμμένη) κατάρα ή νόμος του Χριστού;
• Ο Θεός είναι δίκαιος ή άδικος;
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 2: Ντάνι Αμπντάλα (Danny Abdallah), καθολικός χριστιανός και πρώην πρωταθλητής πολεμικών τεχνών στην Αυστραλία που συγχώρεσε μεθυσμένο οδηγό που χτύπησε τρια παιδιά του.
• Μόνο με τη Χάρη του Θεού γίνεται η πλήρης θεραπεία τόσο του θύματος όσο και του θύτη.
• Ο Θεός μας αγάπησε και έπαθε για εμάς που είμαστε κακοί (μπροστά στο Θεό).
• «Αγαπάτε τους εχθρούς ημών»: Πριν αγαπήσεις κάποιον πρέπει να τον συγχωρέσεις πρώτα.
• Το να συγχωρέσω κάποιον δε σημαίνει τον αφήνω ή τον προσκαλώ να συνεχίσει την βλαπτική του συμπεριφορά προς εμάς ή άλλους. Θα τον πάω και στο δικαστήριο αλλά για να προστατέψω τους άλλους, όχι για να πάρω εκδίκηση.
• Μπορούμε εμείς να συγχωρήσουμε ένα συγγενή που μας αδίκησε ή μας είπε μια κουβέντα παραπάνω;
• Συγκλονιστικά παραδείγματα συγχώρησης 3: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και η συνάντησή του με το δολοφόνο του γιού του.
• Η αληθινή πνευματικότητα και αγιότητα φαίνεται στην πράξη (και δεν είναι προνόμιο μόνο ημών των Ορθοδόξων).
• Δώσε το όνομα αυτού που σε έβλαψε ή αδίκησε στην προσκομιδή της θείας λειτουργίας, είναι μεγάλη ευεργεσία.
• Η συγχώρηση δεν είναι αδυναμία, είναι μεγάλη δύναμη και ελευθερία.

Απόσπασμα: https://www.facebook.com/share/v/181kRH2xS4/

Πλήρης ομιλία: https://youtu.be/9XqLxlDOZps?si=MMBhbaJqNbVKvzYX

Πηγή: Αντάρτης Κλεφταρματωλός (FB)

Απόσπασμα από την ομιλία του Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου για τον Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή. Ο Σεβασμιώτατος περιγράφει την φανέρωση της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Γέροντα Ιωσήφ τον ησυχαστή μετά από πολλές θλίψεις. Κατά τη διάρκεια της εμφανίσεως η Παναγία είπε στον Γέροντα εκείνο τον σπουδαίο και παρηγορητικό λόγο για την ελπίδα στο πρόσωπό της. Λόγος που μπορεί να τονώσει την ψυχή κάθε ανθρώπου. Επιπλέον ο Σεβασμιώτατος αναφέρει ότι η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν εκείνη η οποία έδωσε ως χάρισμα την αδιάλειπτη νοερά προσευχή στον Γέροντα για τις φιλότιμες και υπεράνθρωπες προσπάθειες που έκανε για τον καθαρισμός της ψυχής του από τα πάθη.

Πηγή ηχητικού: Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού Κύπρου

Επιλογή & Επεξεργασία Video: Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Κορυδαλλού

Εὐχαριστίες στην Ἰωάννα Ι. για την ἀποστολή τοῦ βίντεο.

Στο πλαίσιο του κύκλου διαλέξεων που διοργανώνει ο «Όμιλος Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» και ο χώρος πολιτικής και πολιτισμού «Ρήγας Βελεστινλής», “Η Ελλάδα και ο κόσμος τον 21ο αιώνα“, την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026 ο πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Κωνσταντίνος Χολέβας μίλησε με θέμα: «Ορθοδοξία και εθνική ταυτότητα στον 21 ο αιώνα».

Η πολύ διδακτική ομιλία είναι οργανωμένη σε 10 θέματα – ερωτήματα στα οποία ο ομιλητής προσφέρει απαντήσεις. Ακολουθεί διάλογος:

1. Είναι ξεπερασμένο να μιλάμε για τη θρησκεία σήμερα;
2. Επιβιώνουν οι εθνικές ταυτότητες σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης;
3. Είναι στοιχείο της ταυτότητας του Ελληνισμού η Ορθοδοξία;
4. Μήπως η Ορθοδοξία παρεμποδίζει την θρησκευτική ελευθερία; Συμβιβάζεται με τη δημοκρατία;
5. Ορθοδοξία και πατριωτισμός, ρατσισμός και εθνοφυλετισμός
6. Μπορεί η ορθόδοξη παράδοση να βοηθήσει στην επίλυση του δημογραφικού;
7. Γεωπολιτικές προκλήσεις της εποχής και προβλήματα
8. Παράδοση ή ανανέωση;
9. Ανθρωπιστική παιδεία, ιστορική συνείδηση και ορθόδοξη παράδοση.
10. Ορθοδοξία και τεχνητή νοημοσύνη / ευφυΐα.

Διδακτικό απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου στη Σχολή Γονέων – Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης την Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018 με θέμα: «Δεν είμαι Χριστιανός… Θέλω να γίνω!».

Ας ακούσουμε προσεκτικά αυτό το «θεολογικό» τραγούδι των Κ.Θ. και ιδιαίτερα τους στίχους, τι θα απαντούσαμε στα μηνύματά του;

Στίχοι
Εμένα τους θεούς μου δε τους προσκυνούν πιστοί
Εκείνοι προσκυνάνε από φόβο το ληστή
Εμένα τους Θεούς μου δε τους χτίσαν μαυσωλεία
Ούτε και τετραπέρατη εκκλησία στη Γαλλία.
Εμένα οι θεοί μου δε κάθονται σε θρόνους
Ούτε βαφτίζουν αγίους τους δολοφόνους.
Δεν είναι αναμάρτητοι και δεν πετάνε λίθο
Και στ’ όνομά τους δεν έγραψαν μύθο.
Εμένα οι θεοί μου δε δικάζουν τη γυναίκα
Επειδή είναι γυναίκα και γεννήθηκε στη Μέκκα.
Δεν είναι ανέραστοι και δε ρίχνουν κατάρα
Σ’ όποιον δεν έμοιασε με τη δική τους φάρα.
Εμένα οι θεοί μου δεν είναι εκλεκτοί
Δεν είναι επουράνιοι ούτε ιδεατοί.
Δε τους καρφώσαν στο σταυρό του Γολγοθά μια μέρα
Μα το σταυρό τον κουβαλάν στην πλάτη κάθε μέρα.

Οι Θεοί μου δεν παράγουν τη ρητορική του μίσους
Ούτε κι είναι γνήσιοι λευκοί απόγονοι του Jesus
Δεν έχουν παράδεισο, δεν έχουνε κόλαση
Περπατούν στην άβυσσο για να βρούνε όαση.
Δεν έχουν μεταφυσικές υπερδυνάμεις
Ούτε αφύσικες ορέξεις όπως ο παπάς κι ο ιμάμης
Κάνουνε ότι μπορούν για ένα μεροκάματο
Κι είναι αναγκασμένοι να το κάνουν ως το θάνατο.
Οι θεοί μου ναυαγοί στη Μεσόγειο
Σηκώνουνε στην πλάτη τους ολόκληρη Υδρόγειο.
Κόβουν απ’ το υστέρημα τους για να σε κεράσουν.
Και γερνάνε πριν γεράσουν.
Εμένα οι θεοί μου είναι άνθρωποι απλοί
Γεννιούνται σα λουλούδια που ανθίζουν στην αυλή.
Ζούνε μια στιγμή, κοντά έναν αιώνα
Μέσα σ’ έναν ανεξήγητο αγώνα.

Εγώ έχω για θεούς όλους τους κοινούς θνητούς
Μεσ’το αστέρι γράφει ΚΑΠΑ ΘΗΤΑ
Χωρίς αυτούς δε θα ‘κανα, δε θα’μουν, δε θα ‘χα
Δε θα’ ήξερα ούτε την Αλφαβήτα

Εμένα τους θεούς μου τους γνωρίζουν οι διάβολοι
Τους φοβάται το σκοτάδι και τους σέβεται όλη η πόλη
Στο πόλεμο πρώτη γραμμή θα τρώγανε το βόλι
καθένας για την πάρτη του και για τον ένα όλοι
Εμένα οι θεοί μου πήραν άλλο μονοπάτι
και διαδηλώνουν στην Χιλή με ένα δεμένο μάτι
Έχουν καρδιά μικρού παιδιού έχουν ψυχή σακάτη
και ακόμα και αν δεν περπατούν τρέχουνε σαν το άτι
Εμένα οι θεοί μου δεν πιστεύουν σε θεούς
γιατί ονειρεύονται ένα κόσμο με ενωμένους τους λαούς
Δεν θα τους δεις ποτέ να προσκυνάν σύμβολα και σταυρούς
Δεν έχουνε αφεντικά γιατί είναι απ τους αυθεντικούς
Εμένα οι θεοί μου είναι ξύπνιοι με στην νύχτα
Και αν θέλεις να τους δεις στον ουρανό το αστέρι κοίτα
Το αστέρι αυτό που κουβαλάς επάνω σου σαν προίκα
αυτοί είναι οι θεοί μου φώναζε τους Κάπα Θήτα

• Η ηθική του κόσμου χωρίζει τελειωτικά τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς.
• Η έλλειψη συμπάθειας και κατανόητησης, η αν-ελεημοσύνη ή σκληροκαρδία προς τους άλλους ανθρώπους, όπως το να τους κρίνουμε, να τους σχολιάζουμε σημαίνει ότι δεν είμαστε άνθρωποι αρετής.
• Η σιωπή και η προσευχή με τη συναίσθηση ότι ο άλλος είναι μια εικόνα του Θεού είναι πιο σημαντική από τα λόγια και τις συμβουλές.
• Πρακτική εφαρμογή: «Αν εγώ πω σε έναν άνθρωπο καλημέρα και αυτός με βρίσει ή με καταραστεί ή με εκδικηθεί, δεν θα τον κρίνω, θα παραβλέψω αυτή τη συμπεριφορά του».
• Γιατί; Γιατί δεν μένω στο φαινόμενο, αλλά εισχωρώ στο βάθος, στην ουσία. Τον βλέπω σαν μια βιολογική, κοινωνική ή ψυχολογική μονάδα, αλλά βλέπω την αξία του του δίνει ο Χριστός ως εικόνα Θεού.
• Και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός είναι τίμια ύπαρξη που είναι καλεσμένος για την Βασιλεία των ουρανών.
• Ο Χριστός ήρθε για (να βοηθήσει) τους αμαρτωλούς.
• Όταν εμμένουμε στα στραβά των άλλων οδηγούμαστε στον (δαιμονικό) συνειρμό ότι όλα είναι μαύρα και χάλια, κανείς δεν είναι για τον Παράδεισο, πέφτουμε σε μελαγχολία και άρα δεν υπάρχει λόγος κι εμείς να αγωνιζόμαστε.

Ψυχωφέλιμη, διδακτική και άκρως πρακτική ομιλία του Αρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου πάνω στο βιβλιο «Λόγοι ασκητικοί – ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα» του π. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη στις 12 Ιανουαρίου 2026.

Μελωδικό, ακουστικό τραγούδι με διδακτικό μήνυμα γιά την αλληλοβοήθεια.

Στίχοι: Ουράνια Πατέλλη
Μουσική: Alex Sid
Ενορχήστρωση: Alex Sid & Thrax Punks

Γκάιντα, Κρουστά, Κιθάρα: Thrax Punks
Κιθάρα, Μπαγλαμας, Παραγωγή: Alex Sid
Μίξη & Mastering: Δημήτρης Μισυρλής στο Matrix recording Studio

Στίχοι: Μάτια μου ασήμι και σκουριά Χάραμα και λυκόφως Πότε λαβώθηκε η θωριά Και ερημώθη ο κόρφος Ανοίξετε τα βλέφαρα Ο ήλιος να περάσει Να φοβηθεί ο θάνατος Και να σας προσπεράσει

Σαν γίνει ο πόνος του ενός Ο πόνος του καθένα Οι φυλακές γκρεμίζονται Κι είναι όλα αναπαμένα

Μάτια μου ασήμι και σκουριά Μαύρα μαργαριτάρια Ποιος σας πληγώνει τη θωριά Και σας πουλά στα ζάρια Ανοίξετε την πόρτα σας Φρέσκο να μπει τ´ αγέρι Κι αν χάσατε τη ρότα σας Απλώστε μου το χέρι

Η Τουρκία έχει ένα «μυστικό», το οποίο κρύβει όσο καλύτερα μπορεί και με όποιον τρόπο μπορεί.

Oι γενοκτονίες, η ακραία καταπίεση, οι βίαιες πρακτικές του Μεσαίωνα, οι διώξεις και οι αναγκαστικοί εξισλαμισμοί, περιλαμβάνονται διαχρονικά στις «αναγκαστικές» μεθόδους διατήρησης αυτού του μυστικού. Ένα μυστικό που ολοένα όμως και αποκαλύπτεται, 202 χρόνια μετά το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης και της αρχής του τέλους, για την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αυτό που το σύγχρονο τουρκικό κράτος θέλει να διατηρήσει ως μυστικό, δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι… οι σημερινοί Τούρκοι, σε ένα συγκλονιστικά υψηλό ποσοστό, μάλλον δεν είναι καθόλου Τούρκοι, τουλάχιστον όχι όσο νομίζουν…

Η ακριβής ιστορική ανάλυση και τα πραγματικά γεγονότα, έρχονται να ταυτιστούν με τη σύγχρονη τεχνολογία και τα επιτεύγματα της γενετικής, δίνοντας μια απάντηση-γροθιά στους υπερεθνικιστές της Τουρκίας, όπως και στους φανατικούς ισλαμιστές: Το μογγολικό φύλο που ξεκίνησε μετά τον 10^ο αιώνα από τις στέπες της Μογγολίας και σταδιακά κατέκτησε και «εξαφάνισε» τους γηγενείς πανάρχαιους πληθυσμούς της Ανατολίας, με αποκορύφωμα τις γενοκτονίες του 20^ου αιώνα, ουσιαστικά δεν πέτυχε ποτέ τον σκοπό του, αυτόν του εκτουρκισμού της Ιωνίας και άλλων περιοχών.

Κι αυτό διότι η πολιτισμική αλλαγή που επέβαλλε με τις εισβολές, με το τσεκούρι και τους βίαιους εξισλαμισμούς, οι πρακτικές δηλαδή που διαμόρφωσαν αυτό που σήμερα είναι το τουρκικό έθνος, δεν υπήρξε απαραίτητα και πληθυσμιακή…

Εκατομμύρια Τούρκοι σήμερα ανακαλύπτουν την… αλήθεια και το «μυστικό», χάρη στα DNA τεστ του εμπορίου, που κρίνονται ως πολύ αξιόπιστα και σύμφωνα με τα οποία, πάρα πολλοί από αυτούς, δεν έχουν ούτε 1% από αυτό που θεωρούσαν ως «τουρκικό αίμα» στις φλέβες τους, παρά είναι ένα μείγμα – ή και μια ξεκάθαρη εθνότητα- από αυτές τις οποίες εξανδραπόδισαν τα τελευταία 1.000 χρόνια από τα σημερινά όρια του κράτους τους. Δηλαδή Έλληνες, Αρμένιοι, Χεταίοι, Ασσύριοι ή και πολλά ακόμα. Αλλά κυρίως, Έλληνες!

Κατά κάποιες εκτιμήσεις, το ποσοστό αυτό μπορεί να ξεπερνάει και το 70%, όπερ σημαίνει ότι μόλις ο ένας στους τρεις σημερινούς Τούρκους είναι… Τούρκος. Οι υπόλοιποι, είναι εξισλαμισμένοι και πολιτιστικά αποκομμένοι με τις πραγματικές τους ρίζες. Μέχρι σήμερα. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν το καταλάβουν, όλο και περισσότεροι, ενώ ήδη, είναι αρκετοί αυτοί που το γνωρίζουν, ή που δεν ξέχασαν ποτέ…

Το Newsbomb.gr πραγματοποίησε πρόσφατα οδοιπορικό στον Πόντο, όπου διαπίστωσε ότι ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων, σκέφτεται… ποντιακά, μιλάει ποντιακά και γλεντάει ακριβώς όπως οι Πόντιοι στη χώρα μας. Νιώθουν φυσικά Τούρκοι, ωστόσο το διαδίκτυο, η ευρύτερη ενημέρωση της ιστορίας και όχι μόνο αλλά και, τα dna τεστ, που πια εδώ και λίγα χρόνια είναι διαθέσιμα σε όλους, δημιουργούν… εκπλήξεις και ίσως αύριο, αναζητήσεις. Σαν και αυτές, που τρέμει το εθνικιστικό καθεστώς, το οποίο δεν απολογήθηκε, ούτε έχει και καμιά διάθεση, για το στυγερό παρελθόν του, πρόσφατο και απώτατο.

Σε συνεχεία του οδοιπορικού, συνομιλήσαμε με διεθνολόγους, οθωμανολόγους και γενετιστές, προκειμένου να μας αναλύσουν το ερώτημα όχι μόνο για το ποιοι είναι στην πραγματικότητα οι σημερινοί κάτοικοι της Ανατολίας υπό τα όρια του κράτους που προσδιορίζεται ως τουρκικό, αλλά τι… επιπτώσεις μπορεί να έχει η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, τουλάχιστον για τις επόμενες γενιές.

«Οι κρυπτοχριστιανοί είναι πολλά εκατομμύρια»

Ο Μελέτης Μελετόπουλος, Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, μιλώντας στο Newsbomb.gr δεν διστάζει να τονίσει ότι οι σημερινοί Τούρκοι «στην τεράστια πλειοψηφία τους είναι Έλληνες που εξισλαμίστηκαν μετά το Ματζικέρτ. Πολλοί από αυτούς το ξέρουν, είναι κρυπτοχριστιανοί και ενώ κατά τα άλλα είναι Τούρκοι μουσουλμάνοι διατηρούν μια δευτερεύουσα χριστιανική διάσταση στην προσωπικότητά τους». Η εκτίμησή του, δε, είναι ότι αυτοί ανέρχονται σε πολλά εκατομμύρια.

«Υπάρχουν φυσικά και Τούρκοι που έφτασαν με τις ορδές τον 14^ο αιώνα, αλλά αυτά τα τσαντίρια δεν ήταν αρκετά για να φτάνουν σήμερα τα 80 εκατομμύρια. Πρόκειται για το μογγολικό φύλο που φυσικά δεν είναι γηγενείς της Ανατολίας», εκτιμά, ενώ «πλέον χιλιάδες Τούρκοι κάνουν τεστ dna και διαπιστώνουν ότι έχουν ελληνικό ή άλλο dna – συνειδητοποιούν δηλαδή ότι δεν είναι Τούρκοι! Πρόκειται για κατασκευασμένη ταυτότητα που έγινε μετά το 1922».

Κατά τον Δρ. Μελετόπουλο, αυτό το γεγονός αποτελεί «δυνητική ατομική βόμβα στο κατασκεύασμα που λέγεται σύγχρονη Τουρκία κι αν δεν συμφιλιωθούν οι Τούρκοι με το μη τουρκικό παρελθόν τους, θα έχουν τεράστιο πρόβλημα». Και καταλήγει: «Η Ελλάδα θα μπορούσε να τους προσεγγίσει όλους αυτούς με την ελληνική παιδεία. Προσδοκώ ένα μέλλον που οι Τούρκοι θα προσεγγίζουν τους Έλληνες μέσω της αυτεπίγνωσης ότι είναι Έλληνες και του μεγαλείου του ελληνικού πολιτισμού».

«Ίσως δούμε τη Χάρτα του Ρήγα να υλοποιείται»

Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος, Διεθνολόγος-Νομικός και Τουρκολόγος, γνωρίζει ότι «οι 70 λαότητες που σήμερα είναι Τούρκοι πολίτες, ψάχνουν πια τις ρίζες τους και βοηθά πολύ η τεχνολογία και η επιστήμη σε αυτό».

Ο ίδιος, αναλύει στο Newsbomb.gr τη διαδικασία αλλοίωσης όχι της πληθυσμιακής -αλλά της πολιτιστικής, όλης της Ανατολίας από τους εισβολείς, η οποία έχει οδηγήσει στον τουρκικό εθνικισμό, ενώ στην πραγματικότητα ένα μεγάλος μέρος των Τούρκων είναι… Έλληνες.

Αυτό επιτεύχθηκε με τους βίαιους εξισλαμισμούς – ως αποτέλεσμα αυτών μετά από 2-3 γενιές αρκετοί να ξεχάσουν τις πραγματικές τους ρίζες. Αρκετοί ήταν κι αυτοί που προτίμησαν να γίνουν μάρτυρες. Η πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας ήταν από τον 11^ο αιώνα μέχρι τον 15^ο , η δεύτερη κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και η τρίτη στις αρχές του 20^ου αιώνα, αλλά, όπως τονίζει, διατηρείται μέχρι και σήμερα.

«Κατά κάποιον τρόπο, πολεμούσαμε πάντα τον… εαυτό μας», υπογραμμίζει. Όσο για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση, ο ίδιος δηλώνει αισιόδοξος ότι ίσως το όραμα του Ρήγα Φεραίου να γίνει πραγματικότητα:

«Μια επαγρύπνηση συνείδησης των Τούρκων θα οδηγήσει σε αναγέννηση πολιτισμού – αυτό δεν μπορεί να σταματήσει με καταστολή και με κανένα μέτρο. Έχει ξανασυμβεί αυτό στην Ιστορία, δεν θα είναι η πρώτη φορά… Η Τουρκία θα μπορούσε να μας ξανασυναντήσει πολιτιστικά κάποια στιγμή, με την επιστροφή στις πολιτιστικές και θρησκευτικές μας ρίζες.

Ίσως δούμε κάποτε τη Χάρτα του Ρήγα να υλοποιείται… Η διαμόρφωση της Ιστορίας, που κάνει σπειροειδείς κύκλους, δεν γίνεται σε μερικές δεκαετίες ή ακόμα και σε μερικούς αιώνες», καταλήγει.

«Η γενοκτονία δεν σταμάτησε ποτέ – Αυτός θα είναι ο λόγος της κατάρρευσής τους»

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, Πολιτικός επιστήμονας – διεθνολόγος/επικοινωνιολόγος, με καταγωγή από τον Πόντο και ιδιαίτερη ενασχόληση με τα εθνικά ζητήματα, από τα ταξίδια του και τις έρευνές του θεωρεί ότι αρκετοί Τούρκοι πολίτες σήμερα «είναι συνειδητοποιημένοι και θρησκευτικά και εθνικά ως… Έλληνες». Οι κρυπτοχριστιανοί, θεωρεί, ανέρχονται σε εκατομμύρια, αν και δεν είναι δυνατόν να έχουμε στοιχεία.

Ο ίδιος, θυμίζει τις σφαγές των Χριστιανών που διατηρούσαν εκδοτικό οίκο με χριστιανικά βιβλία στη Μαλάτεια, το 2008, λέγοντας ότι η καταπίεση και σήμερα είναι πολύ ισχυρή. «Η γενοκτονία δεν σταμάτησε ποτέ, διότι και πολύ απλά η Τουρκία δεν την έχει αποδεχτεί και δεν έχει λογοδοτήσει για αυτήν».

Κατά τον διεθνολόγο, «είναι ανάθεμα για το τουρκικό κράτος να υπάρχει κάτι μη μουσουλμανικό και μη τουρκικό και το βλέπουν σαν ζωτική απειλή. Η Τουρκία έχει ακόμα το σύνδρομο των Σερβών. Αυτή η μισαλλόδοξη τακτική, που οδηγεί και στις γενοκτονίες, θα είναι και ο λόγος της κατάρρευσής τους».

Τι θα μπορούσε να συμβεί; «Οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών θα μπορούσαν σε μια ευνοϊκή συγκυρία να πραγματοποιήσουν καμπάνια, να δείξουν στον κόσμο ότι υπάρχει μια εναλλακτική ταυτότητα, πραγματικά δική τους, την οποία έχουν απωλέσει».

«Το 70% των Τούρκων γενετικά, δεν είναι Τούρκοι»

Τέλος, επικοινωνήσαμε με τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, Γενετιστή, πρ. πρόεδρο του Τμήματος Βιολογίας του ΑΠΘ, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι «η γενετική σύσταση των σημερινών Τούρκων πολιτών έχει αναλυθεί πλήρως. Το 30% είναι πληθυσμοί της κεντρικής Ασίας – μογγολικής καταγωγής – και το υπόλοιπο 70% προέρχεται από τους γηγενείς της Ανατολίας, δηλαδή πρόκειται για Έλληνες, Αρμένιους, Χιτίτες και άλλες εθνότητες».

«Πρόκειται για μοναδικό παράδειγμα που η πληθυσμιακή μειοψηφία επιβάλλεται πολιτιστικά και όχι μόνο στους γηγενείς», σημειώνει.

Οι σημερινοί Πόντιοι, δε, έχουν παρόμοια γενετική σύσταση με τους σημερινούς Έλληνες και καμία σχέση με τους Τούρκους, ενώ αντίστοιχα οι σημερινοί Έλληνες διατηρούν το ίδιο DNA με τους κατοίκους αυτής της γης πριν από 4.000 χρόνια…

Ἀναδημοσίευση ἀπό: Newsbomb

Πόσοι θυμήθηκαν στην Ελλάδα ότι φέτος συμπληρώθηκαν 1000 χρόνια από τον θάνατο του Αυτοκράτορος Βασιλείου Β΄του Μακεδόνος; Διοίκησε το κράτος της Ρωμανίας, το κράτος της Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως, από το 976 έως το 1025. Ήταν ευλαβής, μεγάλωσε την έκταση του κράτους ανακτώντας τη Νότιο Ιταλία, αντιμετώπισε επιτυχώς τις επιθέσεις Αράβων και Βουλγάρων. Η κάθοδός του στην Αθήνα για να ευχαριστήσει την Παναγία την Αθηνιώτισσα, δηλαδή να προσκυνήσει στον Παρθενώνα που είχε μετατραπεί σε Ορθόδοξο Ναό, ενέπνευσε τον Κωστή Παλαμά. Έτσι ο ποιητής έγραψε το επικό ποίημα «Η Φλογέρα του Βασιλιά».

Θα έπρεπε να μελετούμε και να τιμούμε περισσότερο τον Βυζαντινό Πολιτισμό. Είναι κομμάτι της ψυχής μας, είναι ο πνευματικός πατέρας  μας, όπως η Κλασική Αρχαιότητα και η Ελληνιστική περίοδος είναι ο παππούς μας.

Όπως εξηγεί η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ το Βυζαντινό κράτος (η Ρωμανία όπως ήταν το πραγματικό όνομά του) είχε τρία συστατικά: Ελληνική Γλώσσα και Ελληνικό Πολιτισμό. Ρωμαϊκό Δίκαιο και πολιτειακή συγκρότηση. Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Και τα τρία αποτελούν σήμερα θεμελιώδη στοιχεία της εθνικής μας ταυτότητας. Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί  και ως ενδιαφερόμενοι για τον διαχρονικό Ελληνικό Πολιτισμό είμαστε μέτοχοι της Βυζαντινής κληρονομιάς. Αλλά και το Ρωμαϊκό Δίκαιο, βελτιωμένο με την επίδραση του Χριστιανισμού και του Βυζαντίου, εφαρμόσθηκε στη Νεώτερη Ελλάδα, όπως φαίνεται και από τις αποφάσεις των Εθνικών Συνελεύσεων του Αγώνος.

Εκτός Ελλάδος υπάρχει μεγάλη επιστημονική συζήτηση για τον Βυζαντινό Πολιτισμό και εκφράζεται θαυμασμός από τους ειδικούς. Άλλες φορές τονίζεται η συμβολή του Ελληνισμού στη διαμόρφωση αυτού του Πολιτισμού. Άλλες φορές επιχειρείται μία στρέβλωση για να προβληθούν άλλοι πολιτισμοί, ακόμη και για να διαφημισθούν έθνη, τα οποία διαμορφώθηκαν κατά τον 20ό αιώνα και δεν υπήρχαν στη Βυζαντινή εποχή.

Αναφέρω πρώτα ένα παράδειγμα επιστημονικής και έντιμης μελέτης και προβολής του Ελληνορθοδόξου Βυζαντίου. Στο βιβλίο του «Η υψηλή στρατηγική της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Τουρίκη, 2009) ο σύγχρονός μας Αμερικανός Έντουαρντ  Λούτβακ, καθηγητής Στρατηγικής και διεθνολόγος, παραδέχεται ότι η επιβίωση της Αυτοκρατορίας επί 11 αιώνες, παρά τις εκατοντάδες επιθέσεις και εισβολές, οφείλεται σε τρία σταθερά στοιχεία:

Στη Χριστιανική πίστη, στον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, ο οποίος επηρέασε την κλασική ελληνική παιδεία των Βυζαντινών, και στην αίσθηση υπερηφάνειας για τις ρωμαϊκές καταβολές του κράτους.

Ο συγγραφέας αναφέρει, μετά από εξαντλητική έρευνα των πηγών, ότι η Ορθόδοξη Πίστη και η ελληνική παιδεία των Βυζαντινών κάνουν τη μεγάλη διαφορά μεταξύ Παλαιάς Ρώμης και Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως.

Χαρακτηριστικά υπογραμμίζει  ότι οι Βυζαντινοί απεκαλούντο μεν Ρωμαίοι, αλλά είχαν συνείδηση ότι συνεχίζουν την ελληνική παράδοση σε πολλούς τομείς. Επί παραδείγματι στη διπλωματία και στην στρατιωτική τέχνη θαύμαζαν τον Μέγα Αλέξανδρο και όχι τις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Επίσης η κλασική ελληνική παιδεία τούς οδηγούσε να μελετούν την εθνογραφία, τα ήθη και τα έθιμα των γειτονικών λαών, μιμούμενοι τον Ηρόδοτο και άλλους Αρχαίους Έλληνες. Το βλέπουμε στην επιστολή του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου «Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν», η οποία έγινε γνωστή στη διεθνή βιβλιογραφία με το λατινικό όνομα De Administrando Imperio. Εκεί ο λόγιος Αυτοκράτωρ περιγράφει ήθη,  συνήθειες, γλώσσα και θρησκεία κάθε λαού που περιβάλλει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία  κατά τον 10 αιώνα μ.Χ. Αντιθέτως οι παλαιοί Ρωμαίοι της ειδωλολατρικής Ρώμης αδιαφορούσαν για  την εθνογραφία των λαών. Τούς αρκούσε να έχουν ισχυρό στρατό για να κατακτήσουν και να ισοπεδώσουν.

Ο Λούτβακ επισημαίνει ότι η επίδραση του Χριστιανισμού στο Βυζάντιο- Ρωμανία φαίνεται συν τοις άλλοις και στις συμβουλές που δίδονται:  Να προσπαθεί ο ηγεμών πρώτα να γίνει φίλος με έναν γειτονικό λαό και μόνον κατ’ ανάγκην να κάνει πόλεμο. Το Ελληνορθόδοξο Βυζαντινό Κράτος προτιμούσε, κατά κανόνα, να έχει φίλους και συμμάχους και όχι να ισοπεδώνει και να ταπεινώνει τα πολυάριθμα έθνη και φύλα που περιέβαλλαν τα σύνορα. Μία κλασική μέθοδος αποκτήσεως φίλων ήταν η βάπτιση άλλων λαών στον Χριστιανισμό.

Έρχομαι τώρα σε μία προπαγανδιστική χρήση του Βυζαντίου και μιας μεγάλης μορφής, του Αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Ο σπουδαίος αυτός κυβερνήτης διοίκησε το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως από το 527 έως το 565. Μεγάλωσε την έκταση, έκτισε την Αγία Σοφία και έγινε παγκοσμίως γνωστός για το νομοθετικό έργο του.

Επειδή πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στη σημερινή περιοχή των Σκοπίων, (άλλοι αναφέρουν τη Δαλματία), η οποία τότε ανήκε στην ενιαία Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τη Ρωμανία, ορισμένοι επιχειρούν σήμερα να τον παρουσιάσουν ως …Σλάβο Μακεδόνα. Χαρακτηριστικό είναι ένα πρόσφατο Επιστημονικό Συνέδριο Ιταλών και Σκοπιανών επιστημόνων σε συνεργασία με την Ιταλική Πρεσβεία στα Σκόπια. Στο Συνέδριο με τίτλο: Ημέρες Ιουστινιανού Α΄  (31 Οκτωβρίου- 2 Νοεμβρίου 2025) προβλήθηκε μεν το πολιτιστικό και νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού, αλλά η κληρονομιά  του χαρακτηρίσθηκε ως η κοινή κληρονομιά Ιταλών και «Μακεδόνων»!

Τέτοιες ενέργειες δεν τιμούν την Ιστορία και την Επιστήμη. Είναι σαφώς προπαγανδιστικές. Στους φίλους Ιταλούς θυμίζουμε ότι η νομοθεσία του Ιουστινιανού δεν εγράφη μόνο στα λατινικά, αλλά και στα ελληνικά, όπως πχ οι περίφημες «Νεαραί». Στους δε βόρειους γείτονες θυμίζουμε ότι όταν γεννήθηκε ο  Ιουστινιανός  δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στα ιστορικά κείμενα περί Μακεδόνων ως ξεχωριστού λαού. Είναι γνωστό ότι η εθνότητα αυτή δημιουργήθηκε με πολιτικά κριτήρια στα μέσα του 20ού αιώνος.

Ας μην αδιαφορούμε για τον Ελληνικό και Χριστιανικό Πολιτισμό της Ρωμανίας-Βυζαντίου. Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για το μεγαλείο της Αγίας Σοφίας, για τη συμβολή των Ορθοδόξων Βυζαντινών προγόνων μας στον παγκόσμιο πολιτισμό. Η πολιτιστική ταυτότητα του Βυζαντίου ήταν ελληνική και ταυτοχρόνως οικουμενική. Ας γνωρίσουμε καλύτερα την θαυμαστή υπερχιλιόχρονη Αυτοκρατορία που οικοδομήθηκε στα θεμέλια της Ορθόδοξης Παράδοσης και της διαχρονικής Ελληνικής Γλώσσας και Παιδείας.

Άρθρο στην ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, τεύχος Δεκεμβρίου 2025

Αναδημοσίευση από: Αντίβαρο| Κωνσταντίνος Χολέβας

Ἐπικό, ἐπιμορφωτικό και συνάμα συγκινητικό τραγούδι αφιερωμένο στην οικογένεια του δημιουργού Π.Κ. Χούλη, το Καστελλόριζο και τους Καστελλοριζιούς σε όλον τον κόσμο.

Το τραγούδι περιγράφει περιληπτικά τη σημαντική ιστορία (από αρχαιοτάτων χρόνων) και τη στρατηγική θέση του Καστελλορίζου (εμπόριο, ταξίδια Γερσίν για την εύρεση ίασης της πανώλης). Επιδεικνύει τους ήρωες του (Λάμπρος Κατσώνης, Δέσποινα Αχλαδιώτη, Νίκος Σάββας), θυμίζει τις καταστροφές (φωτιά του Empire Patrol και των σπιτιών που είχαν ήδη βομβαρδιστεί, σεισμός 8 ρίχτερ του 1926), τους λόγιους και ευεργέτες (Εμμανουήλ Κισθήνιος, Αχιλλέας Διαμαντάρας, Μιχαήλ Πετρίδης, Λουκάς Σαντραπές) και γενικά την πλούσια και περήφανη κουλτούρα (χορούς, φορεσιές και τις παραδόσεις αυτού του νησιού) η οποία αναλογικά είναι ασύγκριτη. Τελειώνει με μια νοσταλγική ευχή να επιστρέψουν (μόνιμα ή με επίσκεψη) σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο όλοι οι ξενιτεμένοι. Ένα «άγριο» και θαυμαστό νησί!

Στίχοι

ΓΗΣ ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ

Μια ιστορία να διηγηθώ, αλλιώτικη από άλλες, χωρίς φλυαρίες και πειθώ, και υπερβολές μεγάλες. Δέκα χιλιάδες κάτοικοι, συν πέντε χιλιάδες ακόμα, ψυχή μικρασιάτικη, στο λυκιακό το χώμα. Οι έμποροι μας αφεντιά, ανθούσε το λιμάνι, και καπετάνιοι λεβεντιά, ελπίδας πυροφάνι. Καράβια με παράδοση, τεράστιος ο στόλος, διαχρονική η διάδοση, παγκόσμιος ο ρόλος. Τούτο δεν είναι νησί, είναι ναυαρχίδα, κι έχουν οι Καστελλοριζιοί, το άγγιγμα του Μίδα. Δεινά ήλθανε μύρια, από σωτήρες ψεύτες, βόμβες, φωτιές, μαρτύρια, μας δώσαν οι αρχικλέφτες. Εχθροί υποτιμήσανε, τον Λάμπρο τον Κατσώνη, μέχρις που αισθανθήκανε, το πυρ απ΄το κανόνι. Η γαλανόλευκη ψηλά, περήφανη φαντάζει, στη νήσο Ρω με την κυρά, ποτέ δεν ξαναλλάζει. Ζημιές (μπουμ!) στα βομβαρδιστικά (μπουμ!), από τον Νίκο Σάββα, καήκαν σχέδια εχθρικά, στου ηρωισμού τη λάβα. Πάνω ψηλά χωρίζονται, η Μούντα από τη Βίγλα, για να μπορεί η Στρογγυλή, στη Ρω να γλυκομίλα. Κάθε γωνιά και εκκλησιά, τον τόπο ευλογήσαν, κι ο σταυρός με την καρδιά, αγκυροβολήσαν. Ηπείρους τρεις στο χάρτη, ενώνει μια κουκίδα, ενώνει και μια τετάρτη, κρυμμένη Ατλαντίδα. Το Καστελλόριζο δε ζει, ζει και βασιλεύει, και αρχοντιά οι Καστελλοριζιοί, έχουνε και περισσεύει. Θαύματα αρχιτεκτονικής, θεώρατα τα κτήρια, αρχαία της ελληνιστικής, σπηλιές και πατητήρια. Διαμαντάρας, Πετρίδης Μιχαήλ, από τους δοξασμένους και ο Κισθήνιος Εμμανουήλ, Διδάσκαλος του Γένους. Ο Σαντραπές με τη Σχολή, προσφέρει μεγαλεία, όπως και άλλοι Καστελλοριζιοί. ως την Αυστραλία. Το πέλαος κρυστάλλινο, αγκάλιασε τα κάστρα, το θάρρος το ατσάλινο, που φτάνει ως τα άστρα. Άστρο λαμπρό βοήθησε, να επιστρέψουν πάλι, όλοι οι ξενιτεμένοι μας, πίσω στο ακρογυάλι.

«Εφέντη, κουρτουλάμα θυμιαντό τζικάρ» («Κύριε μην πολυσκαλίζεις, θα βγει θυμιατήρι»). Αυτή η φράση καρδιάς ενός μωαμεθανού, κατοίκου της περιοχής του Όφι του Πόντου, όταν ο ανακριτής επίμονα του ζήτησε το όνομα του παππού του, χωρίς να ξέρει ότι ήταν ιερέας, είναι μια δυνατή φωνή ότι η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και ο ξερριζωμός, δεν έσβησαν, δεν αλλοίωσαν, δεν ξεύτισαν και δεν ψεύτισαν μέσα τους, όσων έμειναν πίσω, την πίστη τους.

Παρίσταναν εξωτερικά τους μωαμεθανούς, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, αλλά μυστικά ζούσαν ως ορθόδοξοι.

Ήταν ένα δράμα, αλλά ταυτόχρονα και μια ισχυρή απόδειξη της χριστιανικής συνείδησής τους.

Τι και αν κάτοικοι χωριών στον Πόντο εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ως μωαμεθανοί.

Παράλληλα σε ερημικά και εγκαταλελειμμένα παρεκκλήσια, όπου ιερείς ντυμένοι δερβίσηδες, που ταξίδευαν από χωριό σε χωριό, για να εξυπηρετούν κρυφά τις θρησκευτικές ανάγκες των κρυπτοχριστιανών, έψαλλαν τη θεία λειτουργία, κοινωνούσαν και εξομολογούνταν.

Τελούσαν νεκρώσιμη ακολουθία του δικού τους ανθρώπου, που πολλές φορές τον ενταφίαζαν κρυφά. Έτσι ένας χότζας πίστευε ότι στο χωριό Κρώμνη οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν, αφού, όπως έλεγε, «δέκα χρόνια δεν είδα ούτε μια κηδεία».

Τι και αν πήγαιναν υποχρεωτικά στα τζαμιά για το τακτικό ναμάζι, εκεί μέσα μυστικά και σιωπηρά η προσευχή τους ήταν χριστιανική.

Όσο πιο κρυφά γινόταν και με πολλές δυσκολίες, όταν μπορούσαν, έκαναν ορθόδοξο γάμο και βάφτιζαν τα παιδιά.

Τι και αν έκαναν περιτομή και έπαιρναν μουσουλμανικά ονόματα, οι ίδιοι μεταξύ τους χρησιμοποιούσαν χριστιανικά ονόματα και τα μεταβίβαζαν στους απογόνους τους.

Μεγάλη δύναμη έπαιρναν από τις εικόνες, που φύλαγαν μέσα στα αμπάρια και στα σεντούκια.

Και όταν θυμιάτιζαν έκλειναν τις πόρτες και τον φεγγίτη για να μη φτάνει ως έξω η μυρωδιά του λιβανιού.

***

Ένα συγκλονιστικό περιστατικό, που δείχνει ότι οι Έλληνες του Πόντου δεν εξισλαμίστηκαν, δεν πέταξαν την Ορθοδοξία στη λάσπη, δεν περιφρόνησαν την αρετή της πίστης, δεν έγιναν «ανθρωπάκια» και δεν απαρνήθηκαν και δεν πρόδωσαν τον Χριστό, διέσωσε (το πρωτοδημοσίευσε το 1858 στην εφημερίδα «Nord» των Βρυξελλών και ένα χρόνο αργότερα στο γερμανικό λογοτεχνικό περιοδικό «Magazin fur die Literatur des Auslandes»), ο Ρώσος γεωλόγος και γεωγράφος Τσίχατσεφ, ο οποίος επισκέφτηκε αρκετές φορές για τις έρευνές του τον Πόντο.

«Τον καιρό της παραμονής μου στην Κερασούντα, μ επισκέφτηκε ο Μουσουλμάνος Σουλεϊμάν. Εάν αυτός δεν επέμενε τόσο πολύ να μου μιλήσει, εγώ θα αρνιόμουν να τον δεχτώ, γιατί δεν είχα ούτε καιρό ούτε διάθεση να λογομαχώ μ ένα Μουσουλμάνο πάνω σε θέματα του Κορανίου.

Όταν όμως ο ψευτοϊερωμένος Μουσουλμάνος Σουλεϊμάν με πληροφόρησε ότι συγχρόνως είναι και Έλληνας ιερέας με το όνομα Παρθένιος η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Ακριβώς γι’ αυτό είχε αποφασίσει να μ’ ενοχλήσει.

Αυτός με παρακάλεσε ως χριστιανός να τον βοηθήσω να βγει από μια τρομερά δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται:

«Τη βοήθεια τη χρειάζομαι εγώ, μου είπε ο γέρος, και ένα χοντρό δάκρυ κύλησε στα άσπρα μακριά και μεταξωτά γένια του. Εμένα δε μου έμεινε πολύς καιρός να ζήσω και μπορώ να συνεχίσω κρυφά να υπηρετώ τον δικό μου Θεό, έτσι όπως τον υπηρετώ σχεδόν 70 χρόνια.

Εγώ, όμως, έχω μια κόρη την οποία μπροστά στον κόσμο τη φωνάζω Φατημέ, όμως όταν είμαστε οι δυο μας, τη σφίγγω στο στήθος μου, τη χαϊδεύω και τρυφερά προφέρω το όνομά της Σοφία.

Εγώ πρέπει να γλιτώσω το αγνό αυτό πλάσμα. Ήρθε ο καιρός να παντρευτεί και δεν μπορώ πολύ καιρό ακόμη να αρνούμαι να τη δώσω στους Μουσουλμάνους, που άκουσαν πολλά για την ομορφιά της.

Μεταξύ τους υπάρχουν και παντοδύναμοι Μουσουλμάνοι. Εγώ νιώθω ότι δεν θα επιζήσω εκείνη τη μέρα, όταν ο Τούρκος που θα την παντρευτεί θα κλείσει τον άγγελό μου στο χαρέμι.

Σας παρακαλώ να βοηθήσετε την καημένη μου Σοφία κι έναν συγγενή συνοδό της, κι αυτός χριστιανός, να περάσουν στην Κριμαία, στην Τιφλίδα ή σε κάποια άλλη χριστιανική χώρα.

Θα του δώσω λεφτά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της κόρης μου και θα αφιερώσω την υπόλοιπη ζωή μου στις προσευχές παρακαλώντας το Θεό να ανταμείψει την καλοσύνη σας.

»Τα λόγια του γέρου με συγκίνησαν βαθιά, γράφει ο Τσίχατσεφ, κι εγώ βιάστηκα να κάνω ό,τι μπορώ κι ό,τι μου επέτρεπε η θέση μου για την κόρη του ιερέα Παρθένιου».

***

Σήμερα σε 60 χωριά της Τραπεζούντας, κυρίως στην περιοχή του Όφι, ζουν –σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς–χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί.

Φανερά ανήκουν στο Ισλάμ. Σε δημόσια μέρη μιλούν τουρκικά. Αφανέρωτα, όμως, λατρεύουν το Χριστό.

Στο σπίτι μιλούν ελληνικά, που τα έμαθαν από τους προγόνους τους, και ο καθένας έχει δύο ονόματα.

Έτσι, αν κάποιος απ’ αυτούς παρουσιάζεται με ένα άσπρο ή πράσινο τουρμπάνι και ονομάζεται Μεχμέτ ή Σελίμ, το βράδυ ενώνεται με τους ομοθρήσκους του και δέονται ικετευτικά προς τον αληθινό Θεό.

Οι άνθρωποι αυτοί μιλούν ελληνικά και ονομάζονται Πέτρος ή Γεώργιος ή Συμεών κ.λπ.

***

Η αξία της πίστης των κρυπτοχριστιανών του Πόντου είναι μεγάλη, γιατί τη διατηρούν μέσα σε αντίξοες συνθήκες.

Με υπομονή: Να μην εγκαταλείψουν τον Σωτήρα.

Με επιμονή: Μέχρι τέλους μαζί Του.

Με Αναμονή της δικής Του παρουσίας.

Και δεν μπορούμε, παρά να θαυμάζουμε τις αντοχές τους. Πρόκειται στην ουσία για μαρτύριο αφανούς Ορθόδοξης μαρτυρίας.

Ομολογούν το Χριστό, όχι με το στόμα, αλλά με το πνεύμα. Και ζουν πνευματικές εμπειρίες.

Μέσα στις μεγάλες δυσκολίες, δεν τα χάνουν, Και όταν αλλεπάλληλες δοκιμασίες τους χτυπούν, ξέρουν, που να καταφύγουν, από που να αντλήσουν δύναμη.

Ἀναδημοσίευση ἀπό: Ρομφαία

FF.C. – Παραμύθι

Μουσική: Δημήτρης Πετσούκης
Στίχοι: Δημήτρης Πετσούκης
Eρμηνεία: Κώστας Κουρμένταλας

Β΄ Μέρος
      Ο γέροντας γονάτισε και μέσα σε αναφιλητά του έσκυψε και  φίλησε τα πόδια του π. Κυρίλλου. Αυτός ξαφνιάστηκε. Γρήγορα όμως συνήλθε, γονάτισε και αυτός και τον αγκάλιασε. Μείνανε έτσι για λίγη ώρα και ο γέροντας επαναλάμβανε «Παπά μου! Παπά μου!».
Σηκώθηκαν.
–         «Εμένα με φωνάζουν Αχμέτ, το δικό σου όνομα ποιο είναι;»
Του είπε ο π. Κύριλλος το όνομά του. Εν τω μεταξύ η σύζυγος του Αχμέτ είχε διακριτικά αποσυρθεί.
–         Παπά, του είπε ανάμεσα σε λυγμούς, είμαι ένας αμαρτωλός, ένας τιποτένιος, ένας προδότης της πίστης μου. Λέγομαι Τούρκος, ενώ είμαι βέρος Πόντιος  Ρωμιός. Δεν είχα και δεν έχω το κουράγιο του μαρτυρίου. Ο Θεός να με συγχωρέσει! Θέλω να με ευλογήσεις, να μου δώσεις την ευχή σου.
Ο π. Κύριλλος συγκινημένος προσπάθησε να τον στηρίξει.
–         Δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για το μαρτύριο  Αχμέτ. Και το ότι χύνεις αυτά τα δάκρυα μετανοίας είναι μεγάλο πράγμα.
Τον σήκωσε ο π. Κύριλλος, κάθισαν μαζί στον καναπέ και εκείνος του κρατούσε συνεχώς το χέρι, λες και ήταν κάτι πολύτιμο που δεν ήθελε να το χάσει, αν και ήξερε ότι σε λίγο θα μείνει πάλι μόνος με τις τύψεις και τη μετάνοια του.
–         Δεν έχω τη δύναμη παπά να δηλώσω ότι είμαι Έλληνας και Ορθόδοξος Χριστιανός επανέλαβε ο Αχμέτ θυμωμένος με τον εαυτό του. Δεν έχω το κουράγιο να σηκωθώ να φύγω από το χωριό μου για την Ελλάδα και εκεί  να βρω, αν υπάρχουν, συγγενείς μου… Θάθελα να προσευχηθείς πολύ για μένα, να μου δώσει ο Χριστός το θάρρος να πεθάνω σα Χριστιανός και όχι σα Μουσουλμάνος.
–         Ο Θεός είναι κοντά σου. Κάμε, ό, τι σε φωτίσει, του είπε ο π. Κύριλλος. Έχεις την πίστη σου, έχεις και τις υποχρεώσεις σου… Εγώ πάντως θα προσευχηθώ τα τέλη σου να είναι ειρηνικά και χριστιανικά. Μείνε ήσυχος. Έχεις παιδιά εκτός από τον Τζαμάλ;
–         Έχω τρία ακόμη παιδιά, τα δύο είναι δίδυμα κορίτσια, η Τζαμίλα και η Αμάλ. Ζουν και εργάζονται στην Κωνσταντινούπολη. Η μία είναι γιατρός και η άλλη νοσοκόμος. Παντρεύτηκαν Τούρκους, έκαμαν και παιδιά. Έρχονται μια δυο φορές το χρόνο να μας δουν. Ο άλλος γιός μας είναι ξενιτεμένος στη Γαλλία. Έκαμε εκεί οικογένεια. Παντρεύτηκε Γαλλίδα. Έχουν ένα παιδί. Να πω την αλήθεια λίγα μαθαίνω από εκείνον. Σχεδόν μας έχει ξεχάσει….
–         Ξέρουν τα παιδιά σου την καταγωγή σου; Τον ρώτησε.
–         Ο μόνος που είμαι βέβαιος ότι την ξέρει είναι ο Τζαμάλ και αυτός  δεν την έμαθε από εμένα, αλλά την κατάλαβε. Μπήκε μια νύχτα στην κρεβατοκάμαρα μας και με είδε να προσεύχομαι και να κάμω το σταυρό μου… Τότε του εξήγησα τι συνέβη με μένα και κατάλαβε. Δεν έχω κανένα παράπονο από αυτόν. Μένει κοντά μας και μας φροντίζει. Για τα άλλα παιδιά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά αν έχουν καταλάβει κάτι. Εγώ πάντως ποτέ δεν τους μίλησα για την καταγωγή μου. Όλα πήγαν σε τούρκικα σχολεία, όπου καλλιεργείται  μίσος κατά της Ελλάδος. Η μητέρα τους είναι τουρκάλα και γνωρίζει ότι είμαι Ρωμιός, αφούτης έχω μιλήσει για το παρελθόν μου, αλλά με αγαπά και μου δείχνει κατανόηση. Από μικρά που ήσαν τα παιδιά μας  προσπαθούσε να τα  κάνει να μην τρέφουν αρνητικά συναισθήματα για εμάς, τους Έλληνες. Μουσουλμάνος και εγώ, δεν είχαν λόγο να με ρωτήσουν, αν και θα μπορούσαν να θελήσουν να μάθουν για τον παππού και τη γιαγιά από τη μεριά μου, αφού  γνώρισαν τον παππού και τη γιαγιά μόνο από τη μεριά της μητέρας τους…
–         Ποια είναι η ιστορία σου Αχμέτ; Τον ρώτησε ο π. Κύριλλος.
–         Βαπτίστηκα Λάζαρος. Γεννήθηκα το 1913 σε κοντινό από εδώ χωριό. Το 1923 οι Τούρκοι σκότωσαν τον πατέρα μου και η μητέρα μου για να μην ατιμασθεί πνίγηκε μαζί με την αδελφή μου. Σκοτώσανε και άλλα δύο αδέλφια μου, μεγαλύτερα. Εμένα με έκαμαν Μουσουλμάνο, με έβαλαν στην αρχή σε ορφανοτροφείο και μετά με έδωσαν σε ένα ζευγάρι Τούρκων χωρίς παιδιά. Αυτοί, αν και ήξεραν την καταγωγή μου, μου   φέρθηκαν καλά. Σα νέος μισούσα μέσα μου κάθε τι το τουρκικό, με αυτά που έζησα στην τρυφερή μου ηλικία. Όμως χωρίς να το καταλαβαίνω με παράσερνε η καθημερινότητα. Στρατός, δουλειά, γάμος με τουρκάλα. Το μίσος κατασίγαζε από τη συνήθεια…
–         Λέγεται ότι υπάρχουν πολλοί κρυπτοχριστιανοί στον Πόντο. Ακούμε για αρκετές χιλιάδες. Εσείς επικοινωνείτε με κάποιον από αυτούς; Τον ρώτησα.
–         Προσωπικά δυσκολεύομαι. Δεν ξέρει κανείς ποιόν έχουν πιάσει οι τουρκικές αρχές και τον έχουν εκβιάσει να καταστεί σπιούνος. Και αν κοινοποιηθεί ότι κάποιος συμπεριφέρεται ως Χριστιανός θεωρείται προδότης και αγνώμων στην «Μητέρα Πατρίδα», την Τουρκία, που τον περιέθαλψε και τον περιμένουν βάσανα πολλά…

Ο Γέροντας Λάζαρος και μετά Αχμέτ, σηκώθηκε  από τον καναπέ που καθόταν και γονάτισε πάλι στον π. Κύριλλο.
–         Πάτερ ευλόγησέ με. Μου έδωσε ο Χριστός πολύ χαρά απόψε και κουράγιο. Νάσαι καλά. Και αφού πήρε την ευλογία σηκώθηκε όρθιος και φώναξε τη γυναίκα του να ειδοποιήσει τον Τζαμάλ, να έρθει να πάρει τον παπά…
Όταν κατέβηκε ο π. Κύριλλος στο μαγαζί είχε μια φωτισμένη όψη. Χαιρετίσαμε τον Τζαμάλ και εκείνος μας χαιρέτισε θερμά.
          Βγαίνοντας από το μαγαζί είδαμε τους «γκρίζους λύκους».
–         Τους ταλαιπωρήσαμε πολύ σήμερα, σχολίασε ο π. Κύριλλος  στον
 Ιμπραήμ και αυτός γέλασε.
–         Δεν πειράζει παπά, του είπε. Δείχνουν ότι αντέχουν την ταλαιπωρία, κυρίως όταν είναι να κάνουν με Έλληνες…
          Το βράδυ, στο ξενοδοχείο, όταν μου διηγήθηκε ο π. Κύριλλος τη συνάντησή του με τον Αχμέτ – Λάζαρο, του είπα εντυπωσιασμένος, μα και συγκινημένος:
–         Πάτερ μου, όπως είναι τα πράγματα οι κρυπτοχριστιανοί του Πόντου, της υπόλοιπης Μικράς Ασίας και της Κωνσταντινούπολης είναι χαμένοι για τον Χριστιανισμό και βέβαια για την Ελλάδα. Το τουρκικό  σύστημα τους αφομοιώνει και είναι σε ένα κλοιό από τον οποίο δεν μπορούν να βγουν…
–          Ουδείς γνωρίζει το σχέδιο του Θεού, μου απάντησε. Σαν άνθρωπος σωστά σκέφτεσαι. Όμως δεν ξέρουμε το πώς σκέφτεται Εκείνος…-

* Οι ιστορίες είναι αληθινές. Ο γράφων είναι στις περισσότερες  αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυράς. Τις υπόλοιπες τους τις διηγήθηκαν κληρικοί, που τις έζησαν. Πάνω στα πραγματικά γεγονότα πλέκεται η μυθοπλασία. 

Αναδημοσίευση από: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Πηγή: Βιβλίο «Κρυπτοχριστιανοί στη σύγχρονη Τουρκία, 8 διηγήματα με βάση την αλήθεια», Εναλλακτικές Εκδόσεις

Υ.Γ.
Αν σας άρεσε, διαβάστε επίσης: Το φαινόμενο του κρυπτοχριστιανισμού στην Τουρκία.

1. Πάρε την ἀπόφαση να μήν ἀρχίσεις μιά διένεξη
2. Μην ξεχνάς ὅτι ἔχεις κι ἐσύ ἐλαττώματα κι ἀδυναμίες
3. Μην ξεστομίσεις ποτέ ἐπιπόλαια κουβέντα που να δείχνει ὄτι μετάνιωσες γιά το γάμο σου
4. Ο Γάμος εἶναι ἄμιλλα, ἐταιρεία ἀμοιβαίων θυσιών, κερδίζει ὅποιος θυσιάσει τά περισσότερα!
5. Ἡ ὑπομονή εἶναι κορυφαία λέξη τῆς συζυγικῆς εὐτυχίας

Ἀπό τον γέροντα Γαβριήλ (Καρυές Ἁγίου Ὄρους)

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.