— لینوکس

سلام

مطلب امروز در مورد ویرایشگرهای متن Vim و Vi می باشد. در این مطلب ابتدا به معرفی این دو ویرایشگر پرداخته ام و سپس راهنمای استفاده از آنها را ارائه کرده ام.
البته مطلب امروز فقط راهنمای شروع به کار با این دو ویرایشگر می باشد و فقط دستورات پایه ای و اصلی آنها آورده شده اند. برای مشاهده دستورات بیشتر می توانید به لینک هایی که در آخر همین مطلب هستند مراجعه نمایید.
امیدوارم که این مطلب برای شما مفید باشد.

ویرایشگر Vi

Vi  ویرایشگر متن است که اولین بار توسط بیل جوی در سال ۱۹۷۶ با زبان C برای نسخه های اولیه BSD  ها نوشته شد. ویرایشگر های دیگری نیز در سال های بعد بر اساس vi  منتشر شدند که اکثر آنها متن باز و آزاد می باشند، مانند nvi و vim. برنامه های کامپیوتری بسیاری مانند eclipse , IntelliJ IDEA, NetBeans و حتی فایرفاکس و مایکروسافت ورد قابلیت استفاده از Vi شبیه سازی شده را در دل خود دارند.

ویرایشگر Vim

Vim  نسخه توسعه یافته Vi  می باشد. مهم ترین ویژگی هایی Vim عبارتند از تکمیل کردن (completion)، مقایسه و ترکیب فایل ها، راهنمای جامع داخلی، عبارات منظم (regular expressions) توسعه یافته، ویرایش فایل های فشرده و آرشیوی gzip,  bzip2 , zip  و tar، دسترسی و ویرایش فایل ها از طریق پروتکل های SSH, FTP, HTTP، غلطیابی (spell checking) و …

نصب

ویرایشگر vi به صورت پیش فرض بر روی سیستم شما نصب می باشد. برای نصب vim با توجه به توزیع لینوکس خود از دستور مربوطه در زیر استفاده نمایید:

توزیع Arch:

# pacman -S vim

توزیع دبیان و اوبونتو:

$ sudo aptitude install vim

نوزیع فدورا، ردهت و CentOS:

# yum install vim-X11 vim-common vim-enhanced vim-minimal

توزیع جنتو:

# emerge vim

حالت ها (Modes)

منظور از حالت، وضعیت پاسخ گویی برنامه به درخواست شماست. به عنوان مثال در یک فشردن دکمه j کاراکتر j را تایپ می کند و در حالت دیگر مکان نما (cursor یا اعلان) را به خط زیر می برد.

سه حالت اول در Vim  و vi موجود می باشند ولی حالت چهارم فقط در Vim وجود دارد:

1. حالت Insert: حالتی که در آن متن را تایپ و ویرایش می کنید
2. حالت Command: حالت صدور فرمان که همان حالت معمولی (Normal) است
3. حالت Ex یا Command line:  که همان حالت معروف “:” است که دستورات را در این حالت وارد می کنند.
4. حالت Visual:  که فقط در Vim موجود است و برای highlight کردن و انتخاب کردن متن استفاده می شود.

شروع  به کار با Vim

با استفاده از دستور vim یک فایل را باز کنید:

$ vim file

• (ورود با حالت Command) با استفاده از دکمه های l, k, j, h   مکان نما را به محل مورد نظر ببرید. لیست دکمه های بیشتر برای حرکت مکان نما در ادامه آمده است.
• دکمه i را برای ورود به حالت Insert کنید (ورود به حالت Insert). البته برای ورود به حالت Insert می توانید از دکمه های دیگری نیز استفاده کنید که لیست آنها در ادامه آمده است.
• متن مورد نظر را وارد کنید. دکمه Esc را برای خروج از حالت  Insert و ورود به حالت Command بزنید (ورود به حالت Command).
• برای خروج از فایل، دکمه “:” را بزنید تا به حالت Command line بروید و سپس یکی از دستورات را وارد کنید:
• • wq ابتدا فایل را ذخیره می کند و بعد خروج از برنامه
  • w برای ذخیره تغییرات
  • !q

    برای خروج از فایل بدون ذخیره فایل و تغییرات

  • qa برای بستن همه فایل های باز

شما با موفقیت یک فایل را توسط Vim ویرایش کردید

جدول دکمه های حرکت مکان نما

جدول زیر برخی از مهم ترین دستورات برای حرکت مکان نما را نمایش می دهد:

جدول دستورات در حالت Command

جدول زیر برخی از مهم ترین دستورات حالت Command را نمایش می دهد:

جستجو و جایگزینی (Find and Replace)

جستجو و جایگزینی در حالت Command line اجرا می شود. برای ورود به حالت Command line ابتدا با زدن Esc از حالت Insert به Command بروید و بعد با زدن “:” به Command line بروید.
در زیر چند مثال برای جستجو و جایگزینی آمده است:

چند نکته و دستور

در زیر چند نکته و دستور برای استفاده بهتر از vi و vim ارائه شده است.

1. هر دو این ویرایشگر ها به حروف کوچک و بزرگ حساس می باشند.
2. برای تسلط بیشتر می توانید از دستور vimtutor استفاده کنید. vimtutor مرحله به مرحله استفاده از ویرایشگر را به شما آموزش می دهد.
3. همانطور که پیش تر مشاهده کرده اید، در صورت استفاده از یک عدد قبل از دستور، باعث تکرار یک دستور به تعداد آن عدد می شود. مثلا ۱۷j باعث می شود که ۱۷ خط به پایین بروید.
4. به جای فشردن a یا i برای وارد کردن مطلب می توانید از دکمه Insert استفاده نمایید. این مطلب برای دکمه Delete و فرمان x نیز صادق است.

منابع و لینک های مفید

لینک های انگلیسی

لینک های فارسی

• ویرایشگر VI

موفق باشید

— لینوکس

سلام

با توجه به نیاز هایی که در نبود ابزار گرافیکی مناسب برای اتصال به شبکه برای شما ایجاد شود، در این مطلب به نحوه اتصال به شبکه های Dial up ، ADSL ، شبکه محلی LAN و شبکه بی سیم (Wireless) از طریق خط فرمان (ترمینال) می پردازم.

• اتصال به اینترنت Dial up (دایل آپ)

برنامه های مختلفی برای اتصال به اینترنت Dial up از طریق خط فرمان وجود دارد. در این مقاله از دو بسته های pppconfig و wvdial استفاده کرده ایم. (در صورت نیاز این دو بسته را نصب کنید)

نیازمندی های قبل از اتصال

قبل از هر چیز باید مودم خود را نصب کنید. برای راهنمایی نصب مودم به انجمن های فارسی اوبونتو مراجعه کنید.

همچنین شما به نام کاربری، رمز عبور و شما اتصال به اینترنت نیز نیازمندید.

تنظیم اتصال به Dial up توسط pppconfig

دستور زیر را در خط فرمان لینوکس وارد کنید:

# pppconfig

در منو اصلی برنامه گزینه “Create Create a connection” را انتخاب کنید.

— منو اصلی برنامه pppconfig

در بخش بعدی (Provider Name) نام ISP مورد نظر (یا یک نام دلخواه) را عنوان کنید.

— انتخاب provider در pppconfig

در بخش بعدی که مربوط به تنظیمات DNS است، گزینه “Dynamic Use dynamic DNS” را انتخاب کنید.

— انتخاب Use dynamic DNS در pppconfig

در بخش بعد نوع شناسایی را باید انتخاب کنید. در اینجا من گزینه “Chat :Use chat for login/password :Authentication” را انتخاب کرده ام. البته بیشتر ISP در ایران از PAP استفاده می کنند.

— انتخاب نحوه Authentication

مراحل بعدی به نوع انتخاب شما در مرحله قبل بستگی دارد.
مراحل بعدی ساده بوده و مربوط به گزینه های نام کاربری، رمز عبور و … . در صورتی که در ادامه از متوجه مفهوم و درخواست مرحله نشدید، مقدار پیش فرض را انتخاب کرده و ادامه دهید.

• اتصال به اینترنت ADSL

برای اتصال به اینترنت ADSL از دستور pppoeconf یا pppoe-setup استفاده می شود. pppoeconf به صورت پیش فرض در اوبونتو و pppoe-setup به صورت پیش فرض در آرچ وجود دارد. برای اجرایی این دستورات به دسترسی ریشه (root) نیاز دارید.

راه اندازی

دستورات pppoeconf و pppoe-setup به مشخصات یکسانی برای اتصال نیاز دارند:

• کارت شبکه (Ethernet card)
• نام کاربری (username)
• رمز عبور (password)

مراحل pppoeconf در اوبونتو

• تایید کردن کارت شبکه که به صورت اتوماتیک پیدا شده است.
• وارد کردن نام کاربری.
• وارد کردن رمز عبور.
• در صورتی که کانکشن PPPoE مشابهی داشته باشید، در مورد ویرایش آن پیغامی را مشاهده می کنید.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به تنظیمات route است.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به استفاده از DNS های ISP به صورت پیش فرض است. در صورت انتخاب گزینه “No” باید DNS های را دستی وارد کنید.
• گزینه “Yes” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به Limited MSS است.
• در صورتی که می خواهید به صورت پیش فرض بعد از هر بار boot شدن اتوماتیک این کانکشن وصل شود، گزینه “Yes” را انتخاب کنید.
• در آخر گزینه مربوط به وصل شدن به این کانشکن در این لحظه را می بینید که با انتخاب آن به ADSL وصل می شود.

مراحل pppoe-setup در Arch

• وارد کردن نام کاربری.
• تایید کردن کارت شبکه که به صورت اتوماتیک پیدا شده است.
• گزینه “no” را انتخاب کنید. این مرحله مربوط به تنظیمات demand است.
• فقط Enter بزنید. این مرحله مربوط به استفاده از DNS های ISP به صورت پیش فرض است. در صورت نیاز DNS ها را دستی وارد کنید.
• وارد کردن رمز عبور.
• تکرار کردن رمز عبور.
• عدد ۱ را وارد کنید. این قسمت مربوط به تنظیمات Firewall است. عدد ۱ نشان دهنده فایروال استاندارد است.
• عبارت y را برای تایید کردن تنظیمات وارد کنید.

کنترل دستی کانکشن ها

برای وصل شدن یک کانکشن ADSL دستور زیر را وارد کنید:

# pon dsl-provider

برای قطع کردن یک کانکشن ADSL دستور زیر را وارد کنید:

# poff dsl-provider

* dsl-provider نام اتصال ایجاد شده توسط شماست.

در صورت بروز هر مشکلی، با استفاده از دستور زیر، علت آن را می توانید بیابید:

# plog

• شبکه داخلی LAN

تنظیم آی پی (IP)

در صورتی که شبکه داخلی شما به صورت اتوماتیک آی پی می دهد (منظور همان dhcp است) در این صورت توسط یکی از دستور های زیر آی پی خود را تنظیم کنید:

برای اوبونتو

# dhclient  eth0

برای آرچ لینوکس

# dhcpcd  eth0

*eth0 همان interface مربوط به کارت شبکه شما است.

در صورتی که باید ip، broadcast و netmask را دستی تنظیم کنید از دستور زیر استفاده کنید:

# ifconfig eth0 1.2.3.4  netmask 255.255.255.0 broadcast 11.22.33.44

برای تنظیم دستی gateway می توانید از دستور زیر استفاده کنید:

# ip route add default via 1.2.3.4

یا

# route add default gw 1.2.3.4 eth0

برای فعال و غیر فعال کردن این اتصال از دستورات زیر استفاده کنید:

# ifconfig eth0 up

# ifconfig eth0 down

تنظیمات dns معمولا در فایل زیر ذخیره می شود:

/etc/resolv.conf

برای وارد کردن یک dns به آدرس ۱٫۲٫۳٫۴ خط زیر را به فایل بالا اضافه کنید:

nameserver 1.2.3.4

• اینترنت بی سیم (Wireless)

تنظیمات مربوط به اینترنت بی سیم بسیار شبیه به شبکه داخلی LAN می باشد. در اینجا interface مربوط به کارت بی سیم wlan0 می باشد.

لیست شبکه در دسترس

برای بدست آوردن لیست شبکه های در دسترس از دستور زیر استفاده کنید:

# iwlist wlan0 scan

اتصال به شبکه وایرلس

در صورتی که شبکه بی سیم مورد نظر بدون رمز می باشد از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid"

در صورت داشتن رمز WEP hexadecimal از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid" key 1234567890

در صورت داشتن رمز WEP ascii از دستور زیر استفاده کنید:

# iwconfig wlan0 essid "MyEssid" key s:asciikey

برای اتصال به شبکه WPA/WPA2 شما باید ابتدا فایل /etc/wpa_supplicant.conf را با توجه به شبکه مورد نظر خود ویرایش کنید و سپس دستور زیر را اجرا کنید:

# wpa_supplicant -B -Dwext -i wlan0 -c /etc/wpa_supplicant.conf

سپس باید مانند شبکه محلی LAN آدرس IP را تنظیم کنید. باید به جای eth0 از wlan0 استفاده کنید.

نرم افزار مکمل wifi-select

شما با استفاده wifi-select می توانید به راحتی به شبکه های بی سیم با رمز گزاری های مختلف وصل شوید. استفاده از آن بسیار راحت می باشد.

— برنامه wifi-select

برای نصب wifi-select در Arch از دستور زیر استفاده کنید:

# pacman -Sy wifi-select

• توضیحات

* اتصال به اینترنت در لینوکس روش های مختلف و ابزار های گوناگونی دارد. در مطلب بالا، اطالاعات اولیه و عمومی در مورد اتصال به شبکه های مختلف قید شدند. برای اطلاعات بیشتر به موتور های جستجو مراجعه فرمایید!
* دستورات بالا همگی بر روی آرچ لینوکس تست شده اند.
* مرجع دستورات خط فرمان لینوکس ممکن است برای شما مفید باشد.

موفق باشید

مقدمه

استفاده از ابزارهای آنلاین مزایا بسیاری دارد که یکی از مهم ترین آنها قابلیت دسترسی از همه جا و در هر زمانی است.

یکی از نیازهایی که بعد از استفاده از این ابزارها بوجود می آید، هماهنگ سازی اطلاعات (Synchronization) آنها با نرم افزارها و دستگاه های مختلف می باشد. مانند هماهنگ سازی لیست تماس ها (Contacts) بین موبایل، وب و کامپیوتر شخصی.

* راهنمای زیر بر روی کوبونتو ۹.۱۰ با محیط KDE 4.3.3 تست شده است.

هماهنگ سازی (Synchronization) ابزارهای گوگل با Kontact

برای این منظور ابتدا بسته akonadi-kde-resource-googledata را نصب کنید. این بسته در مخازن اوبونتو ۹.۱۰ و همچنین دبیان موجود است.

sudo aptitude install akonadi-kde-resource-googledata

بعد از نصب باید منبع گوگل را به Akonadi اضافه کنید. بدین منظور Akonadi Console را باز کنید:

akonadiconsole

در تب Agents بر روی Add کلیک کنید. برای اضافه کردن منبع تقویم گوگل، Akonadi Google Calendar Resource و برای اضافه کردن منبع لیست تماس ها و اشخاص Akonadi Google Contacts Resource را انتخاب کنید.

— انتخاب منبع گوگل در Akonadi Console

بعد از انتخاب منبع گوگل، در پنجره بعدی نام کاربری خود را بدون @gmail.com در وارد کنید:

— پنجره وارد کردن نام کاربری گوگلی در Akonadi Console

بعد از اضافه کردن منبع ها برنامه Kontact را باز کنید:

kontact

اضافه کردن لیست اشخاص

به قسمت Contact رفته و مطابق شکل زیر از قسمت Address Books منبع مربوط به گوگل در Akonadi را اضافه کنید:

— انتخاب منبع Akonadi برای Address Book

اضافه کردن تقویم گوگل به KOrganizer

به قسمت Calendar رفته و مطابق شکل زیر از قسمت Calendar منبع مربوط به گوگل در Akonadi را اضافه کنید:

— انتخاب منبع Akonadi برای تقویم

پی نوشت
جشن انتشار اوبونتو ۹.۱۰ در تهران برگزار شد.

موفق و شاد باشید

وقتی شما از نرم افزار های مدیریت ایمیل (پست الکترونیکی؟) استفاده می کنید، یکی از امکاناتی که بسیار به شما کمک می کند، امکان پیوست کردن فایل به ایمیل از طریق منو راست کلیک است.

— ارسال فایل در منو راست کلیک dolphin

این امکان به صورت پیش فرض در محیط KDE نسخه ۴.x وجود ندارد. اضافه کردن این امکان بسیار ساده و سریع است.
* راهنمای زیر بر روی کوبونتو ۹.۱۰ با میز کار KDE 4.3.3 تست شده است. ممکن است دایرکتوری services در توزیع های دیگر لینوکس در آدرس دیگری قرار داشته باشد.
ابتدا به دایرکتوری سرویس ها توسط دستور زیر بروید:

cd ~/.kde/share/kde4/services

فایلی با نام email.desktop ایجاد کنید:

touch email.desktop

از طریق KMail
برای ارسال فایل از طریق KMail اطلاعات زیر را در آن وارد کنید:

[Desktop Entry]
Type=Service
Icon=dolphin
ServiceTypes=KonqPopupMenu/Plugin,all/allfiles

Actions=Send_to_KMail
X-KDE-menu=Email
X-KDE-Priority=TopLevel

[Desktop Action Send_to_KMail]
Name=Send file(s) with KMail
Exec=kmail --attach %U
Icon=kmail

از طریق Thunderbird
برای ارسال از طریق Thunderbird اطلاعات زیر را در آن وارد کنید:

[Desktop Entry]
Type=Service
Icon=dolphin
ServiceTypes=KonqPopupMenu/Plugin,all/allfiles

Actions=Send_to_Thunderbird
X-KDE-menu=Email
X-KDE-Priority=TopLevel
Encoding=UTF-8
ServiceTypes=all/all

[Desktop Action Send_to_Thunderbird]
Name=Send file(s) with Thunderbird
Exec=thunderbird -P guest -compose "attachment=file://%U"
Icon=thunderbird

سپس فایل را ذخیره کرده و برنامه Dolphin را باز کنید. (در صورت باز بودن دلفین، آن را بسته و دوباره باز کنید)

تمام!

موفق باشید

— لینوکس

سلام

این روزها با اوبونتویی ها و غیر اوبونتویی ها، لینوکسی ها و ویندوزی ها و باقی دوستان در حال آماده شدن برای برپایی جشن اوبونتو ۹.۱۰ در تهران هستیم.

در کنار این فعالیت، دو بخش جدید “نرم افزارهای معادل ویندوز در لینوکس” و “مرجع دستورات خط فرمان لینوکس” را به وبلاگم اضافه کردم. امیدوارم که این دو بخش برای دوستان مفید باشد. در صورتی که انتقاد یا پیشنهادی دارید، لطفا اطلاع دهید تا با نظرات شما، آنها را بهبود بخشم.

شاد باشید

جشن انتشار اوبونتو ۹.۱۰ با نام Karmic Koala بزودی در تهران برگزار می شود:

— جشن انتشار اوبونتو ۹.۱۰ Karmic Koala

زمان: پنج‌شنبه ۲۱ آبان ۱۳۸۸ از ساعت ۹ الی ۱۴
مکان: تهران – خیابان شریعتی – بالاتر از چهارراه شهید قدوسی (قصر) – روبروی خیابان هویزه – تالار همایشهای شهید قندی

اطلاعات بیشتر در صفحه جشن انتشار و معرفی اوبونتو ۹.۱۰ در ویکی کاربران ایرانی اوبونتو

پی نوشت:

طرح گرافیکی بالا توسط خانم صدیقه احمدی طراحی شده است.

موفق باشید

در مطلب امروز می خواهم به مدیریت چاپگر ها از طریق مرورگر وب بپردازم. منظور از مدیریت چاپگر ها موارد زیر است:

• نصب چاپگر
• تنظیمات چاپگرها
• تنظیمات کارهای چاپگر ها (jobs)
• راه اندازی و مدیریت کلاس های چاپگرها

مقدمه

CUPS (که سابقا مخفف عبارت Common Unix Printing System بود) مجموعه سیستم چاپ متن باز، آزاد و استاندارد توسعه داده شده توسط شرکت اپل برای سیستم عامل مک و سایر سیستم عامل های یونیکس بیس می باشد. اوبونتو نیز از این سیستم برای مدیریت کلیه امور مربوط به چاپ استفاده می کند. به عبارت ساده تر CUPS رابط بین سیستم عامل و چاپگر می باشد.

شروع کار با CUPS

بعد از مطمئن شدن از نصب CUPS بر روی سیستم عامل خود(در خانواده به صورت پیش فرض نصب است)، آدرس https://localhost:631 را در مرورگر وب خود باز کنید.

در این صفحه شما نمای کلی برنامه مدیریت CUPS را مشاهده می فرمایید.

نصب چاپگر

در بعضی از لینوکس ها مانند اوبونتو، بعد از اتصال چاپگر به کامپیوتر، سیستم عامل به صورت اتوماتیک چاپگر را نصب می کند. در صورتی که بعد از اتصال چاپگر، عملیات نصب انجام نشد در بخش مدیریتی CUPS به قسمت Administrator رفته و بر روی Find New Printers کلیک کنید. در این بخش لیست چاپگر های یافت شده که نصب نشده اند، برای شما نمایش داده می شود. برای نصب چاپگر مورد نظر کافیست بر روی دکمه Add This Printer کلیک کنید و در ادامه بخش های مربوط به تنظیمات آن را انجام دهید.

نکته: در مرحله نصب شما به نام کاربری و رمز عبور کاربر ریشه نیاز دارید.

تنظیمات چاپگر ها

تنظیمات چاپگر ها به دو بخش اصلی تقسیم می شوند:

1. تنظیمات اصلی مانند نام چاپگر، محل، درایور، URI و…
2. تنظیمات مربوط به امکانات چاپگر مانند اندازه کاغذ، کیفیت چاپ و…

برای ورود به بخش تنظیمات چاپگر ها بر روی تب Printers کلیک کنید:

همانطور که در تصویر بالا شماره گذاری شده است، برای ورود به بخش تنظیمات اصلی بر روی Modify Printer و برای ورود به بخش تنظیمات امکانات بر روی  Set Printer Options کلیک نمایید.

تنظیمات کارهای چاپگر ها (jobs)

منظور از کارهای چاپگر همان اطلاعاتی است که برای چاپ به چاپگر ارسال می شوند.  با استفاده از این تنظیمات شما می توانید کارها را رد کنید، انتقال دهید و یا باطل کنید.

همانطور که در تصویر شماره گذاری شده است:

1. از Reject Jobs برای رد کردن کارها استفاده کنید.
2. از Move All Jobs برای انتقال تمامی کارها از یک چاپگر به چاپگر دیگر استفاده کنید.
3. از Cancel All Jobs برای باطل کردن تمامی کارها استفاده کنید.

راه اندازی و مدیریت کلاس های چاپگرها (Classes)

مفهوم کلاس های چاپگرها در اینجا همان گروه بندی آنهاست. به عنوان مثال شما می توانید ۳ چاپگر خود را به ترتیب اولویت در یک کلاس قرار بدهید. با اینکار در صورتی که کار فرستاده شده با چاپگر شماره یک به هر دلیلی موفقیت آمیز انجام نشود، این کار به چاپگر دوم منتقل می شود و نیز در صورت بروز مشکل برای چاپگر دوم، این کار به چاپگر سوم منتقل می شود.

برای افزودن یک کلاس در تب Home  بر روی Add Class کلیک کنید:

و در مرحله بعدی

و برای مدیریت کلاس ها بر روی تب Classes کلیک کنید:

بخش پایانی

مطالب بالا فقط کلیات بخش مدیریت CUPS را برای شما نمایش می دادند. با کمی گشت زدن در مرورگر خود می توانید تنظیمات بیشتری را فرا بگیرید.

پی نوشت:

اکانت تویترم غیر فعال شد. اگه فعال نشه به Identi.ca مهاجرت می کنم.

موفق باشید

امروزه یافتن یکی از مهم ترین هدف های هر فرد است. هم چون بقیه محیط ها، در محیط سیستم عامل نیز این نیاز وجود دارد. در این مقاله به روش های مختلف جستجو و یافتن فایل ها در سیستم عامل گنو/لینوکس از طریق خط فرمان می پردازم.
روش های مختلفی برای یافتن فایل در لینوکس وجود دارد. شما می توانید با توجه به نیاز های خود، سریع ترین روش را مورد استفاده قرار دهید.

۱- دستور locate

دستور locate یکی از سریع ترین راه های یافتن فایل های مختلف در لینوکس است. ساده ترین نوع استفاده از آن را در زیر مشاهده می کنید:

$ locate filename

یا

$ locate "*.html"

یکی از ضعف های این دستور، عدم جستجو در فایل سیستم های مانت شده ویندوز است. به عبارت دیگر این دستور به صورت پیش فرض پارتیشن ویندوزی من را برای یافتن فایل جستجو نمی کند.
در صورت زیاد بودن نتایج جستجو، از پارامتر n دستور locate برای ایجاد محدودیت استفاده نمایید:

$ locate "*.php" -n 10

و نیز می توانید نتایج را با دستورات less یا more ترکیب کنید:

$ locate "*.php" | more

نکته: در هنگام استفاده از locate برای نخستین بار ممکن است با پیغام خطای مروبوط به عدم وجود پایگاه داده مواجه شوید. برای رفع این مشکل از دستور زیر برای بروز کردن پایگاه داده استفاده نمایید:

$ sudo updatedb

۲- دستور find

find یکی از انعطاف پذیرترین  و قوی ترین دستورات برای جستجوی فایل هاست. در زیر ساده ترین ساختار استفاده از دستور find آمده است:

$ find  / -name 'index.php'

دستور بالا تمامی فایل های index.php موجود در پارتیشن ریشه (/) و زیر شاخه های آن را نمایش می دهد.
درصورتی که به خطای اجازه دسترسی در جستجو برخورد کردید، با اضافه کردن ۲>/dev/null آن را نادیده بگیرید. همچنین می توانید با اضافه کردن ۲>errors.txt آن خطا ها را در فایل errors.txt ذخیره نمایید:

$ find  / -name 'index.php' 2>/dev/null
$ find  / -name 'index.php' 2>errors.txt

در ادامه برخی از کاربرد های دستور find را بررسی می کنیم.

$ find /home/saeid -name 'index*'
$ find /home/saeid -iname 'index*'

دستور اول در بالا تمامی فایل هایی را که با عبارت index شروع شده و در دایرکتوری /home/saeid هستند را نمایش می دهد.
دستور دوم، عملکردی مشابه با دستور اول دارد، با این تفاوت در این دستور اندازه حروف (بزرگی و کوچکی) آنها در نظر گرفته نمی شود. یعنی فایل هایی مانند InDex.php یا iNDEX نیز در نتایج دیده می شوند.

$ find -name s*

دستور بالا تمامی فایل ها و دایکتوری هایی را که با حرف s شروع شده و در دایکتوری جاری می باشند را نمایش می دهد.

$ find /home/saeid/Music -name '*.mp3' -size -5000k
$ find / -size +10000k

دستور اول تمامی فایل های mp3 موجود در دایکتوری /home/saeid/Music که کمتر از ۵۰۰۰ کیلوبایت حجم دارند را نمایش می دهد.
دستور دوم تمامی فایل هایی را که بیش از ۱۰۰۰۰ کیلوبایت حجم دارند را نمایش می دهد.

$ find /home/saeid -amin -10 -name '*.php'
$ find /home/saeid -atime -2 -name '*.php'
$ find /home/saeid -mmin -10 -name '*.php'
$ find /home/saeid -mtime -2 -name '*.php'

دستور اول تمامی فایل های php موجود در پوشه خانگی کاربر saeid و زیر شاخه های آن را که در ۱۰ دقیقه اخیر مورد دسترسی قرار گرفته اند را نمایش می دهد.
دستور دوم عملکردی مشابه با دستور اول دارد، با این تفاوت که فایل های مورد دسترسی در ۲ ساعت اخیر را نمایش می دهد.
دستور سوم و چهار عملکردی مشابه با دستور اول و دوم دارند، با این تفاوت که فایل هایی را که در محتوای آنها تغییراتی صورت گرفته است را نمایش می دهند.

$ find / -mount -name 'win*'

دستور بالا تمامی فایل هایی را که با عبارت win شروع شده و در دایرکتوری / بوده و توسط فایل سیستمی مانت (mount) نشده باشند را نمایش می دهد. این دستور زمانی کاربردی تر است که پارتیشن های ویندوزی شما به صورت پیش فرض مانت می شوند و عبارت مورد جستجو (مانند عبارت win) نتایج بسیاری در این پارتیشن ها داشته باشد.

$ find /home/saeid/Music -name 'Metallica*' -and -size +10000k
$ find /home/saeid/Music -size +10000k ! -name "Metallica*"
$ find /home/saeid/Music -name 'Metallica*' -or -size +10000k

عملکرد های شرطی and و or و not دستور find را بسیار انعطاف پذیر می کنند. به عنوان مثال دستور دوم تمامی فایل هایی را که بیش از ۱۰۰۰۰ کیلو بایت حجم داشته و نام آن ها با عبارت Metallica شروع نشده باشد را نمایش می دهد.

گزینه exec یکی از مهمترین ویژگی های دستور find است. با استفاده از این گزینه شما می توانید دستوری را بر روی نتایج جستجو اعمال کنید. نمونه ساده استفاده از این دستور را در زیر مشاهده می کنید:

$ find / - name 'Metallica*' -exec ls -lh {} \;

دستور بالا یک لیست (ls -lh) با جزییات از نتایج جستجو را نمایش می دهد.

۳- دستور whereis

این دستور برای جستجو فایل های اجرایی، منبع و راهنمای یک دستور مورد استفاده قرار می گیرد:

$ wheris nano

۴- دستور which

دستور which برای بدست آوردن آدرس کامل دستور اجرایی مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان مثال خروجی دستور زیر عبارت /usr/bin/nano است.

$ which nano

موفق باشید

امروز نسخه جدید سایت Linux.com منتشر شد.

اگر اخبار لینوکس را پیگیری کرده باشید حتما می دانید که بنیاد لینوکس حدود ۲ ماه قبل دومین Linux.com را گرفت.

حدود ۳ ساعت خبر این انتشار از طریق ایمیل به کاربران قبلی بنیاد لینوکس رسید.
سایت بنیاد لینوکس امکانات زیر را برای کاربران خود فراهم کرده است:
• ایجاد و مدیریت گروه (Groups) برای گروه های لاگ، توسعه دهندگان و غیره
• ایجاد رویداد (Event) در تقویم لینوکس.کام
• انجمن های گفتگو (Forums) برای پرسش و پاسخ و گفتگو
• بخش پاسخ ها (Answers) برای پرسش پاسخ کاربران
• بخش فهرست راهنما (Directory) برای مشاهده نقد مرور و فهرست برنامه ها و عناوین
• بخش آموزش ها (Tutorials) که کاربران آموزش های خود را در این بخش قرار می دهند
• بخش وبلاگ ها (‌Blogs) که شما می توانید مطالب روزانه خود را به آن اضافه کنید

پی نوشت
• سایت Linux.com
• صفحه من در Linux.com
• صفحه Linux Foundation در فیس بوک

موفق باشید