tag:blogger.com,1999:blog-21502358Sat, 28 Jan 2012 03:36:45 +0000Nagis CycloneWorld PoliticsBlogBookHopeBicyclingNat Shin NaungFootnoteKa-HteinThoughtsmobile postModernMBAAGeneral StuffsRequestFacebook Like ButtonEssaysMBSMedia CampaignSuccessful PeopleDaw Aung San Suu KyiTravelHalloweenPoem ContestsPoems Talkmyanmar calendarHumorEthicsYouthtravellingNewsEOT ProblemBrotherhoodObituariesMeiktilaSasana MoliMyanmar PhilanthropistsPortalChristmasYaykhaengetTeamworksPersonalityTrainingsPrayerU KovidamettashinsayadawGeneral Aung SanTemplatesyanniUnicodeiPhoneNotable QuotesLoveRecent CommentNovelsFestivalsSocratesMyselfOscarGospelsRecipesShockscaliforniaMyanmar EntrepreneursEducationMomMyanmarShelleyMar Mar AyebloggersFlying KitesMemoirsColdPlayNew YearSharingProseDadFriendsUS ElectionPyi Hla PhayPoemsPrinter FriendlyRAMMBAMy PoliticsInterviewhelpMoral StoriesZawgyiVideosBurma VJThingyanSongsLas VegasLanguageSai Htee SaingResolutionDemonstrationsRockblog readerObamaMy ActivitiespianoMandalaySaya ZawgyiPageMakerCommitteeTagCeltic WomanEbooksMusicThadingyutKnowledgebaseInDesignDonationsOnline Tutoringmenu barCartoonsHobbyAnnouncementsAnecdotesBirthday WishBloggingCreedMaDead PiratesHunger StrikeMemorialsMg Sein WinSportsTrue Storieshttp://www.yanaung.net/noreply@blogger.com (Yan)Blogger607125iwannareadhttp://feedburner.google.comtag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5319553701155592266Tue, 03 Jan 2012 06:39:00 +00002012-01-03T01:52:49.826-05:00EssaysThoughtsMyselfYaykhaenget<div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-yzg-RRfGtUo/TwKftWVJkGI/AAAAAAAAEI0/SpBpKCppyp8/s1600/bedroom14-de.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-yzg-RRfGtUo/TwKftWVJkGI/AAAAAAAAEI0/SpBpKCppyp8/s320/bedroom14-de.jpg" width="250" /></a></div> …<br /> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span></div> <a name='more'></a><br /> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တလိပ္လိပ္တက္လာခဲ႔တဲ႔ တိမ္သားညိဳေတြက အဲဒီ႔ေန႔က်မွ အျငိဳးနဲ႔ ရြာခ်ခဲ႔တယ္.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အိမ္အျပင္ဖက္က ႏွင္းထုေတြကုိ ေဖာက္ခဲြထုိး၀င္လာခဲ႔တဲ႔ တိမ္ပုပ္မုိး…&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ႏွလုံးသည္းပြတ္ေတြကုိ တုိက္ေျခြဖဲ႔စားခဲ႔တဲ႔ သည္းေျခြမုိး..</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းေတြကုိ ကတိမ္းကပါးျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ ေလာကဓံမုိး…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မ်က္ရည္ျမစ္ေတြ ေပါင္းဆုံခဲ႔တဲ႔ အဲဒီ႔ေန႔က သကၠရာဇ္ေတြကုိ ၀ါးမ်ိဳစျပဳေနေပမယ္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ၊ အေတြးထဲ၊ ႏွလုံးသားထဲ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရွိေနခဲ႔ဆဲပါပဲ.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္မလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေသးတာပဲလား.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ကပဲ မလြတ္ေျမာက္ခ်င္ခဲ႔တာလား…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေဘာင္ေတြထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ကုိယ္သတ္မွတ္တဲ႔ ေဘာင္ကနားေတြထဲ ျပန္ပိတ္မိသြားတဲ႔ လြတ္လပ္ေသာ အက်ဥ္းသားတစ္ဦးဟာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနခဲ႔တာလား…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အုိးေကာင္းတစ္လုံးရဖုိ႔ ရႊံ႔ေစးပုံသြင္းေနဆဲမွာ နာနာရုိက္ေပးရတယ္တဲ႔</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဓားေကာင္းတစ္လက္ရဖုိ႔ သံရည္က်ိဳကုိ ပုံသြင္းေနဆဲမွာ နာနာထုေပးရတယ္တဲ႔.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဲဒီ႔ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ရုိက္လုိက္၊ ထုႏွက္လုိက္တဲ႔ ေလာကဓံရယ္ေလ. ခုခ်ိန္ထိ အျငိဳးကုိ မေျပႏုိင္ခဲ႔ေသးဘူး.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရုိက္ခ်က္ေတြမ်ားလာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ရုိးသားျခင္းေတြေတာင္ သူ႔ရုိက္ခ်က္ေတြေအာက္ လြင္႔ေမ်ာခဲ႔ရျပီ.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; mso-outline-level: 6;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရုိးသားျခင္းေတြ လြင္႔စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာကုိ ရုိးသားစြာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; mso-outline-level: 6;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျပန္မလာေတာ႔မွန္းလည္း သိေနခဲ႔ေတာ႔ ရုိးသားစြာနဲ႔ပဲ ႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔သည္ေပါ႔.</span></div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဲဒီ႔အခ်က္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ရုိးသားခဲ႔ဖူးတာကုိ ရုိးသားစြာ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">….</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျပတင္းေပါက္အျပင္ဖက္က ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကုိ ေငးၾကည္႔မိေတာ႔ လမင္းၾကီးက လေရာင္ေတြကုိ လူတုိင္းအတြက္ ရက္ရက္ေရာေရာ ၾကဲခ်ေပးေနခဲ႔တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္က လမင္းၾကီးကုိ ေငးလုိ႔ ေဆြး၊ လမင္းၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔အေဆြးေတြကုိ ေတြးဖုိ႔ေ၀း…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒီ႔ထက္လည္း ပုိလုိ႔မရ၊ ပုိႏုိင္ခြင္႔လည္းမရွိ၊ ပုိျပန္လွ်င္လည္း အဓိပၸါယ္မရွိ..</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေကာင္းကင္ျပင္ကုိေမာ႔ၾကည္႔လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္၀န္းေတြကတဆင္႔ ခံစားခ်က္ေတြက လမင္းၾကီးဆီကုိ ညစဥ္ ေျပးထြက္သြားခဲ႔ၾကတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အေျဖရယ္လုိ႔ေတာ႔ မဟုတ္ေပမယ္႔ ေျဖဆည္ရာရေစမယ္႔ စကားလုံးေလးေတြကုိ လမင္းၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ေတြထဲကုိ ညစဥ္ ပုိ႔လႊတ္ေပးခဲ႔တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လမင္းၾကီးၾကားမွာ လေရာင္ေတြပဲ ရွိခဲ႔တာပါ…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေငြႏွင္းမႈန္ေလးေတြ ေျမကမၻာေပၚကုိ သက္ဆင္းလာခဲ႔ျပီ…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူတုိ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ရင္ခြင္ထဲကုိေရာက္ဖုိ႔ အေ၀းၾကီးက လာခဲ႔ရတယ္တဲ႔..</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေဒါက္…ေဒါက္…ေဒါက္..</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေဟာ… သူလာျပီ…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကုိ စိတ္ပါလက္ပါ ဖြင္႔ခဲ႔လုိက္မိတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခရီးပန္းလာခဲ႔သူတစ္ေယာက္ အေမာေျဖဖုိ႔ ဒီရင္ခြင္ထဲမွာ၊ အေတြးစဥ္ေတြထဲမွာ ရွင္းလင္းေနဖုိ႔ေတာ႔လုိတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တံခါး၀ရဲ႔ အျပင္ဖက္ ေျပးထြက္လုိ႔ ၾကည္႔လုိက္မိေတာ႔ ႏြမ္းလ်တဲ႔ အျပဳံးတစ္ခုပန္ဆင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိျပန္ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔တဲ႔သူဟာ…</span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">…</span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">.</span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">.</span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေနခဲ႔တာပါပဲ…</span></div> <div class="MsoNormal"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-_Kfm3Q616z4/TwKludRN1HI/AAAAAAAAEJA/CLGBNorNpfU/s1600/snowy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="214" src="http://2.bp.blogspot.com/-_Kfm3Q616z4/TwKludRN1HI/AAAAAAAAEJA/CLGBNorNpfU/s320/snowy.jpg" width="320" /></a></div> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="color: lime;"> <b><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေရခဲငွက္) </span></b></div> <span class="fullpost"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5319553701155592266?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/-kYGpZgdemw/blog-post_03.htmlnoreply@blogger.com (Yan)11http://www.yanaung.net/2012/01/blog-post_03.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-57577245554993678Mon, 02 Jan 2012 10:24:00 +00002012-01-02T05:41:39.199-05:00KnowledgebaseFacebook Like Button<div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ မေတြ႔ျဖစ္ၾကတာလည္း အေတာ္ၾကာသြားၾကျပီေနာ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ေတြမ်ားေနေန ဘေလာ႔ဂ္ေလာကၾကီးနဲ႔ မကင္းကြာႏုိင္ေသးပါဘူး. တစ္လတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ႔ တင္ေကာင္းႏုိင္ရဲ႔လုိ႔ေလ… ဟတ္ဟတ္.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒီတစ္ခါေတာ႔ အားလုံးအတြက္ ရုိးရွင္းလြယ္ကူျပီး အသုံး၀င္အဆင္ေျပေစမယ္႔ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခု မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္. ဘာလဲဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္က ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ စာဖတ္သူတစ္စုံတစ္ေယာက္ ဖတ္မိျပီး ၾကိဳက္တယ္ဆုိရင္ Like လုပ္လုိက္တာနဲ႔ သူ႔ရဲ႔ Facebook account မွာ ကုိယ္႔ပုိ႔စ္ေလးက ေခါင္းစဥ္ေလးနဲ႔တကြ သြားေပၚေနမယ္႔ နည္းပညာပိုင္းေလးတစ္ခုပါ. ဒါ႔အျပင္ ကုိယ္႔ပုိ႔စ္ကုိ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကမ်ား Like လုပ္သြားသလဲ ဆုိတာေလးကုိပါ ေဖာ္ျပေနမွာပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒါတင္ပဲလား? ဘယ္ကလိမ္႔မလဲ.. (အညာေလသံနဲ႔ ေျပာၾကည္႔လုိက္တာ) း)</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိပဲ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဆီကုိ Email ပုိ႔ခ်င္တယ္ဆုိရင္လည္း ပုိ႔ရတာ လြယ္ကူအဆင္ေျပေအာင္ Send ဆုိတဲ႔ Button ေလးကုိပါ တဲြထည္႔ေပးသြားမွာပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဟုတ္ကဲ႔.. ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆုိေတာ႔ ဒီလုိလုပ္ပါ…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <a name='more'></a><br /> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေနဦးဗ်. ဘာမွမလုပ္ခင္ ဘယ္လုိလုပ္သင္႔တယ္ဆုိတဲ႔ Concept ေလးကုိ အရင္နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည္႔ရေအာင္လား..&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေလသံအေတာ္ေပါက္ေနျပီထင္ပါရဲ႔. ဟတ္ဟတ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အုိေက. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေနာက္ျပန္ပဲ စဥ္းစားၾကည္႔လုိက္ၾကရေအာင္. အဓိက အေရးၾကီး အဆင္႔ (၂) ဆင္႔ရွိပါတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <b><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဆင္႔(၁)</span></b></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Like Button ေလးကုိ ထည္႔ခ်င္တယ္ဆုိမွေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ Template မွာ Coding တစ္ခုခုကုိ Edit လုပ္ရေတာ႔မွာ ေသခ်ာသြားျပီေပါ႔. ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ Coding တစ္ခုကုိ လုိမယ္. ျပီးရင္ အဲဒါကုိ ကုိယ္႔ Template ရဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာ သြားထည္႔ရမယ္ဆုိတာကုိ အရင္ဆုံးစိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားေပးလုိက္ပါ.ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိထည္႔ရမယ္ဆုိတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ျပီးရင္ အေသးစိတ္ရွင္းျပေပးပါမယ္.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <b><br /></b></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <b><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဆင္႔ (၂)</span></b></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Facebook နဲ႔ Blogger က မတူပါဘူး. ဒါေၾကာင္႔ Facebook coding ေလးကုိ Blogger Template ထဲမွာ ေရာ႔. အင္႔ ဆုိျပီး ပစ္ထည္႔လုိက္ရုံနဲ႔ အဲဒီ႔ coding ေလးေတြက ထအလုပ္လုပ္မွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး. ဒီေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာလုပ္ရမလဲ.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဟုတ္ကဲ႔. ရွင္းပါတယ္. Facebook နဲ႔ Blogger ကုိ အဆင္ေျပေအာင္ ညွိေပးရပါမယ္. အဲဒီ႔ လုပ္ငန္းစဥ္ကုိ နည္းပညာေ၀ါဟာရနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ Namespace Declaration လုိ႔ေခၚပါတယ္. အဲဒါကုိ ဘယ္လုိ Declare လုပ္ရမယ္ဆုိတာကုိလည္း ေျပာျပေပးပါမယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကဲ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဒီေလာက္ဆုိ ကုိယ္ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာရယ္၊ ဘာေၾကာင္႔ အဲလုိလုပ္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္တယ္္ဆုိတာရယ္ကုိ သေဘာေပါက္နားလည္သြားၾကျပီလုိ႔ ယူဆပါတယ္.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စလုိက္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရင္ဆုံး Blogger Account ထဲကုိ ၀င္ပါ. ျပီးရင္ Design ကုိသြားပါ. Edit Html ကုိ ဆက္သြားပါ. ျပီးရင္ Expand Widget Templates ဆုိတဲ႔ Box ေလးကုိ Tick အမွတ္ေလးလုပ္ေပးလုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တကယ္လုိ႔ Design&gt;Edit Html ဆုိတာကုိ ရွာမေတြ႔ဘူးဆုိလည္းရပါတယ္.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Blogger Account ထဲကုိ ၀င္လုိက္ပါ. ဘယ္ဖက္မွာ Template ဆုိတာေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္၀ုိင္းျပထားပါတယ္. အဲဒါေလးကုိ ႏွိပ္လုိက္ပါ. ျပီးရင္. မွ်ားေလးထုိးျပထားတဲ႔ Edit Html ကုိ ႏွိပ္လုိက္ပါ.&nbsp;</span><br /> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <br /> <br /> <br /> <center> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-gFYMWO8B6sA/TwGDoUmx6NI/AAAAAAAAEHY/L5K8ldTEGzQ/FB+LIKE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="186" src="http://2.bp.blogspot.com/-gFYMWO8B6sA/TwGDoUmx6NI/AAAAAAAAEHY/L5K8ldTEGzQ/FB+LIKE.jpg" /></a></center><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <div style="text-align: center;"> <span style="color: blue;">&nbsp;</span></div> <div style="text-align: center;"> <span style="color: blue;">ပုံေလးေပၚကုိ ကလစ္ေခါက္ျပီး အၾကီးခ်ဲ႔ၾကည္႔ႏုိင္ပါတယ္.</span></div> <br /> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေနာက္တစ္ဆင္႔မွာ ဒီ Window ေလးေပၚလာပါလိမ္႔မယ္. Proceed ခလုတ္ေလးကုိ ႏွိပ္ေပးလုိက္ပါ. ျပီးရင္ Expand Widget Templates ဆုိတဲ႔ Box ေလးကုိ အမွတ္ေလးျခစ္ေပးလုိက္ပါ.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <br /> <br /> <br /> <center> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-5GppmQhpb0A/TwGD2-5PbiI/AAAAAAAAEIE/_1mtGJ_rL9c/FBLike2.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="152" src="http://4.bp.blogspot.com/-5GppmQhpb0A/TwGD2-5PbiI/AAAAAAAAEIE/_1mtGJ_rL9c/FBLike2.png" /></a></center><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <br /> <br /> <br /> <center> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-lc5vChHNGsY/TwGD81d1n7I/AAAAAAAAEIQ/CyUzy7Re5ns/FBlike3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="173" src="http://1.bp.blogspot.com/-lc5vChHNGsY/TwGD81d1n7I/AAAAAAAAEIQ/CyUzy7Re5ns/FBlike3.jpg" /></a></center><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp;ေဟာဒီမွာ FaceBook Like Button အတြက္ Coding ပါ.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: justify;"> <pre>&lt;div<span id="fb_float_code"></span>&gt;</pre> <pre>&lt;b:if cond='data:post.isFirstPost'&gt; </pre> <pre>&lt;script&gt;(function(d){</pre> <pre>&nbsp; var js, id = 'facebook-jssdk'; if (d.getElementById(id)) {return;}</pre> <pre>&nbsp; js = d.createElement('script'); js.id = id; js.async = true;</pre> <pre>&nbsp; js.src = "//connect.facebook.net/en_US/all.js#xfbml=1";</pre> <pre>&nbsp; d.getElementsByTagName('head')[0].appendChild(js);</pre> <pre>}(document));&lt;/script&gt;</pre> <pre>&lt;/b:if&gt; </pre> <pre>&lt;fb:like expr:href="data:post.url" layout='<span id="fb_layout_code">button_count</span>' send='<span id="fb_send_code">true</span>' show_faces='false' font="<span id="fb_font_code">arial</span>" action="<span id="fb_text_code">like</span>" colorscheme="<span id="fb_color_code">light</span>"&gt;&lt;/fb:like&gt;</pre> <pre>&lt;/div&gt;</pre> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အုိေက အဲဒါေလးကုိ ကူးယူခဲ႔ေပးပါ. ျပီးရင္ ဘယ္ေနရာမွာသြားထည္႔ရမလဲဆုိေတာ႔ကာ Template ေလးရဲ႔ Html Coding ေလးေတြၾကားထဲမွာ ကုိယ္႔ Mouse ေလးရဲ႔ Cursor ေလးကုိ ေနရာခ်လုိက္ပါ. Ctrl + F ကုိ တဲြႏွိပ္လုိက္ပါ. Search Box ေလးေပၚလာပါလိမ္႔မယ္. ဒါေလးကုိ ရုိက္ထည္႔လုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <b><i><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&lt;data:post.body/&gt;</span></i></b></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေတြ႔ျပီဟုတ္.&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဟုတ္ကဲ႔. အဲဒီ႔ Tag ေလးရဲ႔ေနာက္မွာ ကပ္လ်က္ေနရာခ်ျပီးေတာ႔ အေပၚက ကူးယူလာခဲ႔တဲ႔ Coding ေလးေတြကုိ ထည္႔ေပးလုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp; </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပထမအဆင္႔ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆုံးသြားပါျပီ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp; </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒုတိယအဆင္႔အေနနဲ႔ Namespace Declaration လုပ္ပါမယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒါေလးကုိ Copy ကူးလုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="color: blue; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: justify;"> <pre><span style="font-size: small;">&lt;html xmlns:fb="https://www.facebook.com/2008/fbml"</span></pre> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Template ရဲ႔ HTML Coding ေလးေတြထဲကုိ ျပန္သြားပါ. Ctrl+F တဲြႏွိပ္ျပီး &lt;html ဆုိတာေလးကုိ ရုိက္ထည္႔လုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <br /> <br /> <br /> <center> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-NrCfIJrBAYM/TwGEKYsR6WI/AAAAAAAAEIc/cYdGDfrzGfU/FBlike5.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="148" src="http://3.bp.blogspot.com/-NrCfIJrBAYM/TwGEKYsR6WI/AAAAAAAAEIc/cYdGDfrzGfU/FBlike5.png" /></a></center><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေတြ႔ျပီဟုတ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အေပၚက ကူးလာခဲ႔တဲ႔ Coding ေလးကုိ အဲဒီ႔ေရွ႔နားေလးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ၾကားေလးထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဟုိး ေနာက္ဆုံးနားေလးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကပ္ညွပ္ျပီး ထည္႔ေပးလုိက္ပါ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ သြားထည္႔ေပးလုိက္တယ္. ပုံေလးနွစ္ပုံ ဘာမ်ားကြာျခားသြားသလဲ ယွဥ္ၾကည္႔ၾကည္႔ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> </span></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"> </div> <br /> <br /> <br /> <center> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-QUQxPr1sFhs/TwGEY7CNnHI/AAAAAAAAEIo/coaEKj7wSeQ/FBlike4.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="130" src="http://1.bp.blogspot.com/-QUQxPr1sFhs/TwGEY7CNnHI/AAAAAAAAEIo/coaEKj7wSeQ/FBlike4.png" /></a></center><br /> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> </span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Template ေလးကုိ Save လုပ္လုိက္ပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေလးကုိ ျပန္ၾကည္႔လုိက္ပါ. </span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပုိ႔စ္ေလးတုိင္းရဲ႔ ေအာက္ေျခမွာ Facebook ရဲ႔ Like Button ေလးနဲ႔ Send Button ေလးကုိ ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp; </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘယ္သူမွ မ Like ေသးခင္ ကုိယ္႔ဖာသာကုိယ္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ Like ပစ္လုိက္ပါ. ဟတ္ဟတ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးမွာေနခဲ႔တုန္းက ကီးမားတင္၀င္းဆုိင္မွာ ညဖက္ေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားထုိင္ဖူးတယ္. အဲဒီ႔မွာ ေၾကာ္ျငာထားတာ တစ္ခုရွိတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">"သင္ စား၍ မေကာင္းလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေျပာပါ. စား၍ ေကာင္းလွ်င္ေတာ႔ သင္႔မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေျပာလုိက္ပါ" တဲ႔ေလ..</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကဲ. မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း စားလုိ႔ေကာင္းရင္. အဲေလ.. သုံးလုိ႔ေကာင္းရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေ၀မွ်ေပးလုိက္ပါ. မေကာင္းလွ်င္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဘာမွ မေျပာပါနဲ႔. မသုံးဘဲသာေနၾကပါ.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဟုတ္တယ္ေလ. Screenshot ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ရုိက္လုိ႔ ေက်ာေတြေတာင္႔ ခါးေတြေအာင္႔ေနေအာင္ ထုိင္ျပီးလည္း ေရးရေသး. အေျပာလည္း ခံရေသးဆုိ ဘယ္နိပ္ပါ႔မလဲလုိ႔.. ဟတ္ဟတ္</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စတာပါဗ်ာ... အဆင္မေျပတာေလးေတြရွိရင္ ေအာက္မွာ ေကာ္မန္႔ ခ်န္ခဲ႔ႏုိင္ပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္ေသခ်ာ ထပ္ရွင္းျပေပးပါဦးမယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မး္ေျမ႔စြာ ဘေလာ႔ဂင္းႏုိင္ၾကပါေစ..</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခင္မင္ေလးစားလ်က္</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရန္ေအာင္.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-57577245554993678?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/wNS-HS4S6i4/facebook-like-button.htmlnoreply@blogger.com (Yan)12http://www.yanaung.net/2012/01/facebook-like-button.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5330272309559556607Mon, 02 Jan 2012 05:06:00 +00002012-01-02T00:06:33.883-05:00BloggingMyself<span class="fullpost">ဘာရယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူး...&nbsp; </span><br /> <span class="fullpost">ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥေလးတစ္ခုေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂ္ကုိ ေခတၱပိတ္ထားခဲ႔တာပါ.&nbsp;</span><br /> <span class="fullpost">အားလုံးကုိ ၾကိဳတင္အသိမေပးခဲ႔မိတဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းပါဘူး.</span><br /> <span class="fullpost">မဂၤလာႏွစ္သစ္ပါလုိ႔ ၾကိဳဆုိရင္း ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ႔ဂ္ေလးကုိ ျပန္ဖြင္႔လုိက္ပါတယ္.&nbsp;</span><br /> <span class="fullpost"><br /></span><br /> <span class="fullpost">Menu Bar မွာ တင္ေပးထားတဲ႔ <a href="http://www.mmbloggershelpdesk.blogspot.com/">BloggerHelpDesk</a>, <a href="http://www.english4success.blogspot.com/">English4Success</a> စတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလးေတြကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျပီး အခ်ိန္ေပးလုိ႔ ပုိ႔စ္အသစ္ေလးေတြ တင္ေပးသြားႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားသြားပါမယ္.</span><br /> <span class="fullpost"><br /></span><br /> <span class="fullpost">ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကၾကီးရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိခ်စ္တဲ႔ စာဖတ္ပရိသတ္ မိတ္ေဆြေတြရယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ စြန္႔ပစ္သြားမွာမဟုတ္ပါဘူး.</span><br /> <span class="fullpost"><br /></span><br /> <span class="fullpost">အားလုံးပဲ မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ ခင္ဗ်ာ...</span><br /> <span class="fullpost"><br /> </span><br /> <span class="fullpost">ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္</span><br /> <span class="fullpost"><br /> </span><br /> <span class="fullpost">ရန္ေအာင္<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5330272309559556607?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/qr5BRFDd8Jg/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)4http://www.yanaung.net/2012/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-1250236732209401374Wed, 02 Nov 2011 06:06:00 +00002011-11-02T02:15:13.704-04:00EssaysThoughtsLove<div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-0A0wtQlCU1s/TrDaTHw4YPI/AAAAAAAAEGQ/Z0i-b3kU2mQ/s1600/bleeding+rose.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="179" src="http://2.bp.blogspot.com/-0A0wtQlCU1s/TrDaTHw4YPI/AAAAAAAAEGQ/Z0i-b3kU2mQ/s320/bleeding+rose.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“အရွိန္” ဆုိေသာ စကားလုံးသည္ ေတာ္ေတာ္အရွိန္အ၀ါၾကီးသည္ဟု သူထင္မိသည္။</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ တုိက္မိသည္။</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ တြန္းမိသည္။</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp; </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ ပစ္လဲသည္။</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ ထုိးဆင္းသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ပဲ အရွိန္တက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ေၾကာင္႔ပဲ အရွိန္ပ်က္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <a name='more'></a><br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရွိန္ဆုိေသာ စကားလုံးကုိ သူေကာင္းေကာင္း ခဲြျခမ္း စိတ္ျဖာျဖစ္ခဲ႔သည္မွာ ရူပေဗဒဘာသာရပ္ကုိ စတင္သင္ၾကားစဥ္က ျဖစ္မည္ထင္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“စက္၀ုိင္းပုံစံ လွည္႔ပတ္ေနတဲ႔ ဘယ္အရာ၀တၳဳမ်ိဳးမွာမဆုိ အားတစ္ခုရွိတယ္. အဲဒီ႔အားက ဗဟုိကုိ ဦးတည္ျပီး ျဖစ္ေပၚေနလုိ႔ ဗဟုိခ်ဥ္းအားလုိ႔ ေခၚတယ္. အဲဒီ႔အားကုိ ျဖစ္ေစတဲ႔ အရွိန္ကုိက်ေတာ႔ ဗဟုိခ်ဥ္းရွိန္လုိ႔ ေခၚတယ္.”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ခဲလုံးတစ္လုံးကုိ ၾကိဳးခ်ည္ျပီး စက္၀ုိင္းပုံစံအတုိင္း ေခါင္းေပၚမွာ ေ၀ွ႔ရမ္းၾကည္႔လုိက္ရင္ ခဲလုံးက မင္းကို ဆဲြေနတာကုိ မင္းရဲ႔လက္က ခံစားသိမိလိမ္႔မယ္. ဒီလုိပဲ မင္းရဲ႔လက္ကလည္း အေ၀းကုိ ထြက္ေျပးေနတဲ႔ ခဲလုံးကုိ ဆဲြထားတာကုိ ခဲလုံးက ခံစားသိမိလိမ္႔မယ္.”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ငယ္စဥ္က သင္ၾကားခဲ႔ရေသာ ရူပေဗဒသင္ခန္းစာမ်ားက လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲထိ အရွိန္ျပင္းျပင္း ရုိက္ခတ္ေနခဲ႔လိမ္႔မည္ကုိသာ သူၾကိဳသိႏုိင္ခဲ႔လွ်င္ ေစာေစာစီးစီးကတည္းက ခဲလုံးကုိခ်ည္ထားေသာၾကိဳးကုိ လႊတ္ခဲ႔မိမည္ ထင္သည္။&nbsp;</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ယခုေတာ႔ အရွိန္ေတြက ထိန္းရခက္ေခ်ျပီ…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-s6m-PM63rAI/TrDbw3XHuVI/AAAAAAAAEGg/WRjZGH0gZKY/s1600/broken+guitar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="246" src="http://4.bp.blogspot.com/-s6m-PM63rAI/TrDbw3XHuVI/AAAAAAAAEGg/WRjZGH0gZKY/s320/broken+guitar.jpg" width="320" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကမၻာလုံးထဲ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းျပေသာ ဆပ္ကပ္အဖဲြ႔သားမ်ား၏ စတန္႔သည္လည္း အရွိန္နင္႔ ကင္းကြာ၍ မရစေကာင္းေခ်။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပထမဦးစြာ အဖဲြ႔သားတစ္ဦးက ဆုိင္ကယ္ကုိ ကမၻာလုံးအတြင္းပုိင္း ထိပ္မွေန၍ အရွိန္ျဖင္႔ ထုိးဆင္းလ်က္ အရွိန္ယူကာ တစ္ဖက္သုိ႔ ေမာင္းတင္သြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရွိန္ျဖင္႔ ျပန္ထုိးဆင္းလာကာ တစ္ျခားတစ္ဖက္သုိ႔ ေမာင္းတင္သြားျပန္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ အရွိန္ကုိ တစ္ခ်က္ကေလးမွ ေလွ်ာ႔ခ်လုိက္၍ မျဖစ္ေခ်။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိအခ်ိန္တြင္ ေနာက္ထပ္ ဆုိင္ကယ္စတန္႔သမားတစ္ဦး ထပ္၀င္လာျပန္သည္။ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုအတုိင္း ကမၻာလုံးၾကီးထဲတြင္ ေမာင္းေနေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေနာက္တစ္ဦးထပ္၀င္လာျပန္သည္။ သူ႔ေရွ႔တြင္ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ေနာင္ေတာ္ ဆုိင္ကယ္စီးသမားမ်ား၏ လမ္းေၾကာင္းကုိ ေခတၱအကဲခတ္လွ်က္ သူ႔အတြက္ အဆင္ေျပမည္႔ လမ္းေၾကာင္းကုိ ေဖာက္ယူကာ ပတ္လမ္းတစ္ခုကုိ ဖန္တီးလိုက္ျပန္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဆုိင္ကယ္ကသုံးစီး၊ ပတ္လမ္းေၾကာင္းက သုံးခု၊ ကမၻာၾကီးက တစ္ခုတည္း…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကုိယ္႔လမ္းေၾကာင္းျဖင္႔ ကုိယ္ပတ္ေနသ၍၊ ကုိယ္႔အရွိန္ႏွင္႔ သူ႔အရွိန္ တသမတ္တည္း မျဖစ္ခဲ႔လွ်င္ေတာင္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေနေသးသ၍ ဆုိင္ကယ္သုံးစီးသည္ ကမၻာလုံးၾကီးထဲတြင္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ယွဥ္တဲြေမာင္းႏွင္လ်က္ ရွိၾကသည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဆုိင္ကယ္စီးသမားမ်ားက နည္းလြန္းေန၍လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ ကမၻာလုံးၾကီးက အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ၾကီးမားေန၍လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သို႔တည္းမဟုတ္ ဆုိင္ကယ္စီးသမားမ်ားက ကုိယ္႔လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ကုိယ္သတ္သတ္မွတ္မွတ္ သြားလာေန၍လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏုိင္သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သုိ႔မဟုတ္မူကား ကမၻာလုံးၾကီးက ေသးလြန္း၍ ဆုိင္ကယ္စီးသမားမ်ားအေနျဖင္႔ တစ္ေယာက္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္ မတုိက္မိေအာင္ ပုိမုိ သတိထားမိျခင္းလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနႏုိင္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲတြင္ေတာ႔ ကမၻာလုံးၾကီးက အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ က်ယ္ျပန္႔ၾကီးမားေနခဲ႔သလုိ ကမၻာလုံးၾကီးအတြင္းမွ လူသားမ်ားအေနျဖင္႔လည္း ကုိယ္႔လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ကုိယ္သြားႏုိင္ေအာင္ အားထုတ္ၾကိဳးစားေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သု႔ိေသာ္ ပတ္လမ္းေၾကာင္းမ်ား ျငိမိၾကသည္။ အတၱမ်ားတုိက္မိၾကသည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပတ္လမ္းေၾကာင္းမ်ား တစ္ခုႏွင္႔တစ္ခု ပူးကပ္ျခင္းတြင္ ထိပ္ဆုိင္တုိက္မိျခင္းေၾကာင္႔ လြင္႔စဥ္ပ်က္စီးၾကသူမ်ားလည္း ရွိ၏။ ေဘးမွ ၀င္တုိက္ျခင္းေၾကာင္႔ ယိုင္လဲျပိဳကဲြသူမ်ားလည္း ရွိ၏။ ေနာက္မွ၀င္ေဆာင္႔ခံရျခင္းေၾကာင္႔ ဟန္ခ်က္ပ်က္သူမ်ားလည္း ရွိ၏။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေသခ်ာသည္ကေတာ႔ ပတ္လမ္းေၾကာင္းမ်ား ပူးကပ္မိခ်ိန္တြင္ မိမိကုိယ္တုိင္ ထိန္းသိမ္းယုယထားခဲ႔ေသာ အရွိန္တစ္ခု ပ်က္စီးကာ အရွိန္ထိန္းမရဘဲ ကမၻာလုံးၾကီးထဲသုိ႔ တားမရဆီးမရ ျပဳတ္က်ၾကသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာရလွ်င္ေတာ႔ မုိးေပၚသုိ႔ ျပဳတ္က်သည္ေပါ႔…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-fAPQknybdcU/TrDax0ySzjI/AAAAAAAAEGY/b-Y03-CZCSE/s1600/falling+bridge.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="219" src="http://4.bp.blogspot.com/-fAPQknybdcU/TrDax0ySzjI/AAAAAAAAEGY/b-Y03-CZCSE/s320/falling+bridge.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကမၻာကုိလွည္႔ပတ္သြားလာေနေသာ အရာ၀တၳဳမ်ားကုိ ဆက္တယ္(လ္)လုိက္ (၀ါ) ျဂိဳဟ္တုဟု ေခၚသည္ဟုလည္း မွတ္သားဖူးသည္။ ျဂိဳဟ္တုတစ္ခု၏ ျဂိဳဟ္ပတ္လမ္းေၾကာင္း ျဖစ္တည္မႈကုိ ရူပေဗဒဆရာက ဤႏွယ္ ရွင္းျပခဲ႔ဖူးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ခဲလုံးတစ္လုံးကုိ ေကာက္ယူျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကုိ ေပါက္ႏုိင္သေလာက္ ပစ္ေပါက္လုိက္ရင္ ခပ္ေကြးေကြးလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း ခဲလုံးဟာ ကမၻာေျမၾကီးေပၚကုိ ျပန္က်လာလိမ္႔မယ္. အဲဒီ႔ ခပ္ေကြးေကြးလမ္းေၾကာင္းကုိ ရူပေဗဒမွာ ပရုိဂ်က္တုိင္းလ္ (Projectile) လုိ႔ ေခၚတယ္ကြ. </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေအး.. အဲဒီ႔ခဲလုံးကုိပဲ ဒီ႔ထက္ေ၀းေ၀း ပစ္ေပါက္လုိက္ရင္ ပရုိဂ်က္တုိင္းလ္ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း တစ္ျခားေနရာမွာ သြားက်လိမ္႔မယ္. ကဲကြာ.. အဲဒါကုိပဲ ကမၻာၾကီးရဲ႔ ဟုိးအျပင္ဖက္ထိေရာက္ေအာင္ ပစ္ေပါက္လိုက္ႏုိင္ရင္ ခဲလုံးဟာ သူ႔အရွိန္ တျဖည္းျဖည္းေသလာတဲ႔ေနာက္ ကမၻာ႔ဆဲြအားကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ျပန္ျပဳတ္က်လာလိမ္႔မယ္. ဒါေပမယ္႔ အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ ပရုိဂ်က္တုိင္းလ္ လမ္းေၾကာင္းက ၾကီးလြန္းလုိ႔ ကမၻာၾကီးရဲ႔ အျပင္ဖက္ထိေတာင္ ေရာက္သြားခဲ႔ျပီ. ဒါေပမယ္႔ ကမၻာ႔ဆဲြငင္အားကုိေတာ႔ မေက်ာ္လြန္ေသးဘူး. ဒီေတာ႔ ကမၻာေျမျပင္ဖက္ကုိ ျပန္ျပဳတ္က်လာလိမ္႔မယ္.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဆရာက ေျပာလည္းေျပာ၊ နံရံေပၚမွ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္လည္း စက္၀ုိင္းပုံစံ အ၀ုိင္းၾကီးတစ္ခုဆဲြျပကာ ဒါက ကမၻာ၊ ဒါက ျဂိဳဟ္တု၊ ဒါက ပတ္လမ္းေၾကာင္း စသည္ျဖင္႔ ျမဳိင္ျမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ ရွင္းျပခဲ႔သည္ကုိ သူမွတ္မိေနခဲ႔ေသးသည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဒီေတာ႔ အဲဒီ႔ေက်ာက္တုံး ျပန္ျပဳတ္က်လာခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ ပတ္လမ္းေၾကာင္းက ၾကီးလြန္းတဲ႔အတြက္ ကမၻာၾကီးကုိ ျပန္မထိႏုိင္ေတာ႔ဘူး. ဒါေပမယ္႔ ဆဲြငင္အားကုိလည္း မေက်ာ္လြန္နုိင္ေသးတဲ႔အတြက္ အေ၀းကုိလည္း လြင္႔ထြက္မသြားဘူး. အဲဒီ႔မွာတင္ တသမတ္တည္း လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုအတုိင္း ကမၻာေျမၾကီးကုိ လွည္႔ပတ္ေနေတာ႔တယ္. ဒါေၾကာင္႔ ျဂိဳဟ္တုေတြ အကုန္လုံးဟာ တကယ္ေတာ႔ ကမၻာေျမၾကီးေပၚကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ျပဳတ္က်ေနတဲ႔ အရာ၀တၳဳေတြပဲ ျဖစ္တယ္.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မ်က္စိထဲတြင္ ၀င္းခနဲ၊ ဦးေႏွာက္အသိဥာဏ္ထဲတြင္ လင္းခနဲ ျဖစ္သြားသည္ထိ ဆရာက အသင္အျပ ေကာင္းလြန္းလွသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သုိ႔ေသာ္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ တစ္စုံတစ္ရာေပၚသုိ႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ သူျပဳတ္က်ေနခဲ႔မိမည္ကုိေတာ႔ ၾကိဳတင္ေတြးဆႏုိင္ျခင္း မရွိခဲ႔ေခ်…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">......</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-y1ARxiybpps/TrDY4TlGmcI/AAAAAAAAEGA/JziyaxVwois/s1600/human-space-universe-cosmos.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" src="http://4.bp.blogspot.com/-y1ARxiybpps/TrDY4TlGmcI/AAAAAAAAEGA/JziyaxVwois/s320/human-space-universe-cosmos.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္စုံတစ္ရာသည္ သူ႔စိတ္ကူးျဖင္႔ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ထားေသာ စၾက၀ဠာ အဇဍာၾကီးတစ္ခုလုံး၏ ဗဟုိခ်က္မ အလယ္တည္႔တည္႔တြင္ ရွိေနခဲ႔သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိတစ္စုံတစ္ရာကုိ ဦးတည္လ်က္ ခ်စ္ျခင္းမ်ားကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မ်ားစြာျဖင္႔ သူ ပစ္ေပါက္ေနခဲ႔ဖူးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္စုံတစ္ရာအတြက္ ရည္စူးလ်က္ မုိးယံထိ ျမင္႔မားစြာ ပစ္ေပါက္ေနခဲ႔ေသာ သူ႔ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းမ်ားက မုိးကုပ္စက္၀ုိင္း အလြန္တြင္ ျပန္လည္ သက္ဆင္းၾကသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္စုံတစ္ရာက သူ႔ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းမ်ားကုိ ျပန္လည္ဖမ္းယူျခင္း မျပဳခဲ႔…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အေ၀းသုိ႔လည္း လြင္႔စဥ္မသြားႏုိင္ေသာ၊ အနီးသုိ႔လည္း ျပဳတ္မက်ႏုိင္ေသာ အရွိန္တစ္ခုျဖင္႔ တစ္စုံတစ္ရာကုိ သူလွည္႔ပတ္ေနခဲ႔သည္မွာ အေတာ္ၾကာပါျပီ…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အႏွီတစ္စုံတစ္ရာကုိ “သူမ” ဟုေခၚ၍ သူမက ျပန္လည္ဖမ္းယူျခင္း မျပဳေသာ္လည္း သူမေပၚသုိ႔ စဥ္ဆက္မျပတ္ မွန္းညႊတ္ဦးတည္ေနေသာ အရွိန္ကုိေတာ႔ “သံေယာဇဥ္” ဟုေခၚသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကမၻာေျမၾကီးေပၚ ျပဳတ္က်ေနေသာ ျဂိဟ္တုမ်ား၏အရွိန္ႏွင္႔ သူ၏ သူမအေပၚ ယုိဖိတ္သက္ဆင္းေနေသာ သံေယာဇဥ္အရွိန္တြင္ ျခားနားခ်က္တစ္ခုေတာ႔ ရွိသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျဂိဳဟ္တုမ်ား၏ အရွိန္က တသမတ္ဆန္လြန္းသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ၏ သံေယာဇဥ္အရွိန္ကေတာ႔ တုိးျပီးရင္းတုိးေနသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္ေန႔ေန႔ေတာ႔ သူမရင္ခြင္ထဲသုိ႔ တုိး၀င္သက္ဆင္းခြင္႔ ရေကာင္းရႏုိင္ေပမည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိသု႔ိသက္ဆင္းႏုိင္ရန္အတြက္ လက္ရွိလွည္႔ပတ္ေနေသာ သူ႔အရွိန္ကုိ ဖ်က္ေကာင္း ဖ်က္ရေပလိမ္႔မည္.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မေျပာေကာင္းမဆုိေကာင္း သူဖ်က္လုိက္ေသာ အရွိန္ေၾကာင္႔ သူမရင္ခြင္ထဲသုိ႔ မသက္ဆင္းႏုိင္ဘဲ သူမႏွင္႔ ေ၀းရာသုိ႔ လြင္႔စဥ္သြားခဲ႔လွ်င္ေကာ…….</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဟင္႔အင္း… ႏုိး…. လုံး၀ မျဖစ္ရဘူး…..</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ၏ မ်က္စိမ်ားကို စုံမွိတ္လုိက္သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားလုိက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အသက္ကုိ ခပ္ျပင္းျပင္းတစ္ခ်က္ရႉ၊ ရင္ကုိေကာ႔၊ ေခါင္းကုိေမာ႔လ်က္၊ ေကာင္းကင္ထဲသုိ႔ တစ္စုံတစ္ရာကုိ ပစ္ေပါက္လုိက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းမ်ားက အရွိန္အဟုန္ၾကီးစြာျဖင္႔ သူမကုိလွည္႔ပတ္ေနျမဲ…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ၏ သူမအေပၚထားရွိေသာ သံေယာဇဥ္အရွိန္တုိ႔ကလည္း တရွိန္ရွိန္ထုိးတက္ေနျမဲ….</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-Wj_LWWqHzRI/TrDZZfAzcdI/AAAAAAAAEGI/t7FIIu3ez94/s1600/heart+satellite.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://2.bp.blogspot.com/-Wj_LWWqHzRI/TrDZZfAzcdI/AAAAAAAAEGI/t7FIIu3ez94/s320/heart+satellite.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <b style="color: lime;">(ေရခဲငွက္)</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-1250236732209401374?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/6LwHArWh1JQ/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)9New York, NY, USA40.7143528 -74.005973140.5217853 -74.3218301 40.9069203 -73.69011610000001http://www.yanaung.net/2011/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-6287469440858737540Mon, 22 Aug 2011 07:11:00 +00002011-08-22T03:41:31.149-04:00EssaysMyselfLove<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-9eQNWnUDp_0/TlH-Kj-_VVI/AAAAAAAAEEs/uslb_pudCL0/s1600/two+becomes+one.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-9eQNWnUDp_0/TlH-Kj-_VVI/AAAAAAAAEEs/uslb_pudCL0/s320/two+becomes+one.jpg" width="212" /></a></div> <br /> <a name='more'></a><br /> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အျပာေရာင္ နာရီသံေတြက တခ်က္ခ်က္နဲ႔ ကဲြအက္ေနတယ္. တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ကၽြမ္းေလာင္ေနတယ္.&nbsp; အ၀ါေရာင္ ေနာက္ခံကားခ်ပ္ေလးေပၚမွာ တြန္႔ဆုတ္တြန္႔ဆုတ္ သြားေနတဲ႔ အနီေရာင္ စကၠန္႔လက္တံေလးကုိၾကည္႔ရင္း ကုိယ္ ေသြးပ်က္ေနမိတယ္. ညဟာ ဒီလုိပဲ က်ဆုံးရေတာ႔မွာလားကြယ္…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လူးလြန္႔သြားတဲ႔ ခန္းဆီးေလးၾကားထဲကုိ မရဲတရဲေလး တုိး၀င္လာတဲ႔ လေရာင္ေလးေနာက္ကုိ ကုိယ္ ေျခရာခံလုိက္မိတယ္. မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က အိမ္ေခါင္မုိးေပၚမွာ ေကြးေကြးေလးေမွးတင္ေနတဲ႔ လတစ္ျခမ္းပဲ႔ေလးကုိ ခံစားခ်က္မဲ႔စြာ ေငးၾကည္႔ေနမိရင္း အေတြးစဥ္ေတြက ဟုိးကမၻာေျမျပင္ တစ္ဖက္စြန္းကုိ အတားအဆီးမရွိ လြင္႔ေမ်ာစီးဆင္းသြားၾကတယ္…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“မင္း လြမ္းေနတာလားဟင္”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေယာင္ယမ္းျပီး ေခါင္းျငိမ္႔မိလုိက္ေတာ႔ လတစ္ျခမ္းပဲ႔ေလးက မပြင္႔တပြင္႔ေလး ျပန္ျပဳံးျပတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္ဆုိ႔တစ္ဆုိ႔ျဖစ္လာတဲ႔ ေ၀ဒနာစကားလုံးေလးေတြကုိ ရွင္းထုတ္ဖုိ႔ၾကိဳးစားရင္း ကုိယ္႔ရင္ဘတ္ေတြ လႈိက္ဖုိ ေမာဟုိက္လာခဲ႔တယ္…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp;“မင္း ေခ်ာင္းေတြျပန္ဆုိးေနတာလား…”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်က္ကုိ ရွည္လ်ားစြာခ်လုိက္ရင္း ေခါင္းတစ္ခ်က္ထပ္ျငိမ္႔ျပမိလုိက္တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စားပဲြေပၚမွာ တင္ျပီး အားသြင္းထားတဲ႔ ဖုန္းေလးကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း ကုိယ္႔ႏွလုံးေသြးေတြ ေခတၱရပ္တန္႔ေနခဲ႔တာကုိ၊ ကုိယ္႔မ်က္၀န္းေတြ အသက္မဲ႔ ေအးစက္ေနခဲ႔တာကုိ၊ ကုိယ္႔အင္အားေတြ ဆုတ္ယုတ္လြင္႔စင္ေနခဲ႔တာကုိ ပဲြၾကည္႔ပရိသတ္တစ္ေယာက္လုိ ေဘးကေန ထုိင္ၾကည္႔ေနမိလုိက္တယ္…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-PpFtZPzV6hQ/TlH_n9dWb7I/AAAAAAAAEEw/dEGsLlfWoJo/s1600/bookmark.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-PpFtZPzV6hQ/TlH_n9dWb7I/AAAAAAAAEEw/dEGsLlfWoJo/s1600/bookmark.JPG" /></a></div> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စားပဲြခုံေပၚ လက္ေထာက္အားျပဳျပီး ထလုိက္ရင္း အခန္းေထာင္႔က မီးခလုတ္ကုိ ေခ်ာက္ခနဲ ပိတ္လုိက္တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ညဟာပုိေမွာင္သြားတယ္. လေရာင္ဟာ ပုိလင္းလာတယ္. </span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခန္းထဲက ေတာက္ပတဲ႔ အေရာင္ေတြအားလုံး အျဖဴနဲ႔အမည္းျဖစ္ကုန္တယ္. နီရဲေနတဲ႔ နာရီက အမည္းေရာင္၊ စာအုပ္စင္ေလးက အျဖဴေရာင္၊ အခန္းေထာင္႔က ဂစ္တာေလးက အမည္းေရာင္၊ ဂစ္တာၾကိဳးတပ္ထားတဲ႔ လက္လွည္႔တံေလးေတြက အျဖဴေရာင္….</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘာမွန္းမသိတဲ႔ အေမွာင္ထုၾကီးတစ္ခုက ကုိယ္႔ကုိ စုိးမုိးထားသလုိပဲ..</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လုိက္ကာကုိ အဆုံးထိ ပင္႔တင္လုိက္ရင္း လေရာင္ကုိ အခန္းထဲ အျပည္႔အ၀ ဖိတ္ေခၚလုိက္တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တယ္လီဖုန္းေလးကေတာ႔ စားပဲြေပၚမွာ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ အထီးက်န္ေနရွာတယ္…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရုတ္ျခည္းဆုိသလုိပဲ ညဟာ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ေခါင္းငုိက္စုိက္ က်သြားခဲ႔တယ္….</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ေ၀ဒနာေမွာင္တုိက္မ်ား စုိးမုိးတဲ႔ညေတြ</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခ်စ္သူ မင္း အိပ္မက္မွာ</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကုိငုိသံ တုိးတုိးေလး မၾကားဘူးလား</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခ်စ္သူေရ ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ဖ်ား…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရင္မွာ ၾကယ္ေတြေၾကြတဲ႔ည</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ရင္ခုန္သံေတြ ရပ္ဆုိင္းသြား မင္းသိရဲ႔လား…”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-eSC5KppOc6c/TlH6OjsdPhI/AAAAAAAAEEg/jRcCJYe7ysE/s1600/moon+through+the+window.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-eSC5KppOc6c/TlH6OjsdPhI/AAAAAAAAEEg/jRcCJYe7ysE/s320/moon+through+the+window.JPG" width="320" /></a></div> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နင္႔ခနဲျဖစ္သြားတဲ႔ ဘယ္ဖက္ရင္အုံေပၚမွာ ေ၀ဒနာမီးေတာက္တစ္ခ်ိဳ႔က ေသြးပ်က္ေနတဲ႔ တေစၦတစ္ေကာင္လုိ ေဆာက္တည္ရာမဲ႔ ကခုန္ေနၾကတယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ကုိ မင္းကုိလြမ္းေနတယ္…… မင္းမသိဘူးလား အခ်စ္ရယ္….”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိင္ခုံေပၚထုိင္ေနရာက မထဘဲ စားပဲြေဘးမွာေထာင္ထားတဲ႔ ဂစ္တာေလးကုိ လွမ္းယူလုိက္တယ္. ျငိမ္သက္ေနတဲ႔ သန္းေခါင္ယံမွာ ဂစ္တာသံ သဲ႔သဲ႔ေလးက တဂုိးရဲ႔ ဂီတဥၹလီကဗ်ာရြတ္သံလုိလုိ လြမ္းဆြတ္မႈေတြ၊ တမ္းတမႈေတြနဲ႔ ျပည္႔လုိ႔….</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဂစ္တာၾကိဳးေလးေတြေပၚမွာ ေဆာ႔ကစားေနတဲ႔ ကုိယ္႔လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးေတြကုိ မင္း သိပ္ျမတ္ႏုိးတယ္လုိ႔ ေျပာဖူးတယ္ေနာ္. </span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျပီးေတာ႔ ဂစ္တာတီးေနခ်ိန္မွာ အေ၀းကုိ ခပ္ေဆြးေဆြးေလးၾကည္႔ေနတတ္တဲ႔ ကုိယ္႔မ်က္၀န္းေလးေတြကုိ မင္း သိပ္မက္ေမာတယ္တဲ႔.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မင္းျမတ္ႏုိးတယ္ဆုိတဲ႔ ကုိယ္႔လက္ဖ်ားေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ သိပ္ကို ေအးစက္ေနခဲ႔တာ မင္းသိရဲ႔လား.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မင္းမက္ေမာတယ္ဆုိတဲ႔ ကုိယ္႔မ်က္၀န္းေတြ ခုခ်ိန္မွာ တည္ျငိမ္မႈမဲ႔စြာနဲ႔ ေသြးပ်က္ေနခဲ႔တာကုိေရာ မင္းသိႏုိင္ပါ႔မလား..</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ကုိ ခံစားရ ခါးသည္းတဲ႔ညေတြ</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ခ်စ္သူ မင္းရင္ထဲမွာ&nbsp;</span><br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကုိ႔ကုိ နည္းနည္းေလးမလြမ္းဘူးလား…”</span><br /> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-XNRgnkuXadw/TlH6wukIhxI/AAAAAAAAEEk/Y1WJ1MmnZeY/s1600/guitar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-XNRgnkuXadw/TlH6wukIhxI/AAAAAAAAEEk/Y1WJ1MmnZeY/s320/guitar.jpg" width="248" /></a></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ေအးခ်မ္းမႈကုိ ျဖစ္ေစႏုိင္တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိတ္ဆိတ္မႈဟာ ေခ်ာက္ခ်ားမႈကုိလည္း ျဖစ္ေစႏုိင္တယ္.</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိတ္ဆိတ္မႈဟာ အသံေတြရဲ႔ ခြန္အားကင္းမဲ႔မႈတစ္ခု ျဖစ္ေနႏုိင္သလုိ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈတစ္ခုလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္..</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိ္တ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႔ အသံက ျပယုဂ္ကင္းမဲ႔စြာနဲ႔ ျမည္ဟည္းရုိက္ခတ္ေနတတ္တယ္လုိ႔ မင္းပဲ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္ေလ</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သက္ျပင္းေမာတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ တိတ္တဆိတ္ မႈတ္ထုတ္လုိက္ရင္း တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ ညလယ္သန္းေခါင္ယံမွာ ကုိယ္႔ရဲ႔ အျဖဴေရာင္ထုိင္ခုံေလးေပၚကေန တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလးပဲ ထရပ္လုိက္တယ္.</span><br /> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နာရီကုိ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မွတ္မွတ္ရရ ၂း၃၃....</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ အံတစ္ခ်က္ၾကိတ္မိလုိက္ခ်ိန္မွာ ခႏၵာကုိယ္တစ္ခုလုံးက အေၾကာအခ်င္ေတြ တုံ႔ဆုိင္းသြားတာ၊ ဘယ္ဖက္အခန္းထဲကုိ စီး၀င္ေနတဲ႔ ႏွလုံးေသြးတစ္ခ်ိဳ႔ ပြက္ခနဲ ဆူေ၀သြားတာ၊ တင္းတင္းေစ႔ထားတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေပၚမွာ &nbsp;ေထာက္ထားတဲ႔ ဘယ္ဖက္လက္သီးဆုပ္က ပုိျပီးက်စ္လ်စ္သိပ္သည္းသြားတာေတြကုိ ဂစ္တာအုိေလးက အထိတ္တလန္႔ လွမ္းၾကည္႔တယ္..</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“အနည္းဆုံးေတာ႔ မင္း ကုိယ္႔ကုိ လြမ္းဆြတ္ေၾကာင္းေျပာျပဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးရွိသင္႔တာေပါ႔….”</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မခ်င္႔မရဲနဲ႔ ကုိယ္ တမ္းတမိလုိ္က္တာ တကယ္ေတာ႔ ပကတိရူးသြပ္မႈတစ္ခုပါပဲေလ…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေကာင္းကင္ထက္မွာ စႏၵာ ေငြလမင္းၾကီးကေတာ႔ ျပိဳင္သူမဲ႔ သာခ်င္တုိင္းသာေနေလရဲ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကုိယ္ မင္းကုိ <a href="http://k003.kiwi6.com/hotlink/79ewtnzn4w/phyar_dae_nya3.mp3">လြမ္းဖ်ားဖ်ားေနတဲ႔ည</a> ကေတာ႔ အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရင္ကဲြပက္လက္…</span><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-NDT6y64YKaY/TlH7rDNKvjI/AAAAAAAAEEo/48PXzOqXRIo/s1600/voiceofbroken.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="241" src="http://1.bp.blogspot.com/-NDT6y64YKaY/TlH7rDNKvjI/AAAAAAAAEEo/48PXzOqXRIo/s320/voiceofbroken.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><b><span style="color: lime;">(ေရခဲငွက္) </span></b></span></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-6287469440858737540?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/JUAbpvfcCb4/blog-post_22.htmlnoreply@blogger.com (Yan)5http://www.yanaung.net/2011/08/blog-post_22.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-471201748016342947Mon, 15 Aug 2011 05:47:00 +00002011-08-18T00:23:51.073-04:00EssaysAnecdotesThoughtsMyself<div style="text-align: justify;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-h0dm8Ul4HPI/TkiqD1mNudI/AAAAAAAAEEQ/ntG2liNT8kQ/s1600/Umbrella-Clock-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://3.bp.blogspot.com/-h0dm8Ul4HPI/TkiqD1mNudI/AAAAAAAAEEQ/ntG2liNT8kQ/s320/Umbrella-Clock-1.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း နာရီတစ္လုံးကုိ ဒီတုိင္းထုိင္ၾကည္႔ေနရတာ တစ္မ်ိဳးေကာင္းေနတတ္ေသးသည္။ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ကေလးငယ္ေလးကဲ႔သုိ႔ တေခ်ာက္ေခ်ာက္တခ်က္ခ်က္ျဖင္႔ ေတာက္ေတာက္တက္တက္ သြားလာေနေသာ စကၠန္႔လက္တံငယ္ေလး၊ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ ေျခတစ္လွမ္း ကုေဋတစ္သန္းအလား ၀င္႔ထယ္ၾကီးမားေသာ ကၠဳေျႏၵပန္းၾကီးပန္ဆင္လ်က္ ရပ္ေနသလုိလုိ၊ သြားေနသလုိလုိ ဟန္မူပုိေနေသာ &nbsp;မိနစ္လက္တံလတ္၊ ထုိမွတဆင္႔ ပကတိျငိမ္သက္ေနသည္အလား ထင္မွတ္မွားေစရသည္႔ အဂၢမေဟသီ ထိပ္သီး နာရီလက္တံၾကီး….</span></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp;<a name='more'></a>&nbsp; </span></div> <div> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နာရီဟုဆုိလုိက္သည္ႏွင္႔ သူ႔မွတ္ဥာဏ္ထဲကုိ ထင္ထင္ရွားရွား ေျပး၀င္လာခဲ႔သည္က ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးမွ ဒုိင္ခြက္အၾကီးၾကီးျဖင္႔ နာရီၾကီးျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က ကုိယ္တုိင္ ခရီးသြားလာခဲ႔သည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ နယ္မွ အမ်ိဳးမ်ား အိမ္ျပန္သည္ကုိ လုိက္ပုိ႔သည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးသုိ႔ မၾကာခဏေရာက္ျဖစ္ခဲ႔သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိစဥ္က ယခုကဲ႔သုိ႔ ေရာင္စုံ တီဗြီမ်ား၊ အေသြးစုံ ေၾကာ္ျငာ ဆုိင္းဘုတ္မ်ား ျမင္ရေလ႔ မရွိေသးေသာ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ ကေလးတုိ႔ ဘာသာဘာ၀ ဘူတာရုံၾကီးတစ္ဖက္သုိ႔ ေျပးလုိက္၊ ဆုိင္တန္းမ်ားကုိ လုိက္ၾကည္႔လုိက္၊ စာအုပ္ဆုိင္ေတြ႔လွ်င္ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးမ်ား ခပ္ျမန္ျမန္လွန္ေလွာၾကည္႔ရႈလုိက္၊ အရုပ္မ်ားခ်ိတ္ထားသည္႔ ဆုိင္မ်ားေတြ႔လွ်င္ ပါးစပ္ေလးအေဟာင္းသားျဖင္႔ အရုပ္ၾကီးုမ်ားကုိ ေငးေမာၾကည္႔ရႈလုိက္ျဖင္႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စူးစမ္းေလ႔လာစရာမ်ား ကုန္သေလာက္ရွိသြားလွ်င္ေတာ႔ အေမ႔ေဘးတြင္ အသာေခြ၀င္ထုိင္ကာ မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚမွ တဲြေလာင္းခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ ဘူတာရုံမွ နာရီၾကီးကုိ စုိက္ၾကည္႔ေနတတ္သည္။ ဒုိင္ခြက္ အျဖဴခံတြင္ စာလုံးအမည္း၊ လက္တံအမည္းၾကီးမ်ားျဖင္႔ နာရီၾကီး၏ အသြင္သ႑ာန္က ခက္ထန္ ေနတတ္သည္။ ထူးျခားသည္က အႏွီနာရီၾကီးတြင္ စကၠန္႔လက္တံ မပါျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ စကၠန္႔ ေျခာက္ဆယ္ ျပည္႔သြားသည္႔ အခ်ိန္တိုင္း မိနစ္လက္တံၾကီးက ‘တစ္’ ခနဲ ေရြ႔သြားတတ္သည္။ ျဖည္းညွင္းစြာ ေရႊ႔လ်ားတတ္ေသာ မိနစ္လက္တံမ်ားကုိသာ ျမင္ေနက်ျဖစ္သူအတြက္ တုန္ခနဲ သိသိသာသာေရြ႔သြားေသာ မိနစ္လက္တံအၾကီးၾကီးကုိ ျမင္ရသည္က တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံ ထူးျခားေနတတ္သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူငယ္စဥ္က ဘူတာရုံတြင္ ေရႊ႔လ်ားေနေသာ နာရီၾကီးတစ္လုံးကုိ အေၾကာင္းမဲ႔ အၾကာၾကီး ေငးေမာၾကည္႔ရႈေနခဲ႔ဖူးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-HUWKV1OsRck/TkirrxA1wMI/AAAAAAAAEEY/WT8R15RC7NU/s1600/big+clock.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-HUWKV1OsRck/TkirrxA1wMI/AAAAAAAAEEY/WT8R15RC7NU/s320/big+clock.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကေလးငယ္တုိ႔ဘ၀တြင္ မိမိတုိ႔ ပုိင္ဆုိင္မႈေလးမ်ားကုိ အတန္းေဖာ္မ်ားကုိ ၾကြားေလ႔ရွိတတ္ၾကသည္။ ငယ္စဥ္က ေက်ာင္းတြင္ အတန္းေဖာ္တစ္ခ်ိဳ႔က လူရည္တတ္သားသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္ ခလုတ္ေျခာက္ခုပါေသာ သံလိုက္ကြန္ပါဗူးေလးမ်ားကုိ အတန္းေဖာ္မ်ားက ထုတ္ျပတတ္ၾကေသးသည္။ သူ မွတ္မွတ္ရရရွိေနခဲ႔ေသးသည္က သစ္ကုလားအုတ္ ခဲတံခၽြန္စက္ေလးႏွင္႔ မစ္ကီေမာက္စ္အဖုံးပါ လက္ပတ္ နာရီေလးတစ္လုံးပင္ျဖစ္သည္။ ထုိေန႔က အိမ္ကုိေရာက္ေတာ႔ အေဖ႔ကုိ ပူဆာျဖစ္ေသးသည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“မင္းမွာ ခၽြန္စက္ေတြရွိရဲ႔သားနဲ႔ အဲဒါကုိ ဘာလုိ႔လုိခ်င္တာလဲ. ခုိင္တာလည္းမဟုတ္ဘူး. အလွလုပ္ထားတာ. မေကာင္းဘူး.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူမေက်နပ္ပါ. သုိ႔ေသာ္ သူဘာမွမတတ္ႏုိင္ခဲ႔႔ပါ.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နာရီႏွင္႔ပတ္သက္၍ေတာ႔ ကတိတစ္ခု သူရခဲ႔သည္။ တတိယတန္းစာေမးပဲြတြင္ အဆင္႔ (၁)မွ (၃) အတြင္း ၀င္ေအာင္ၾကိဳးစားမည္ဟု ကတိေပးလွ်င္ ၀ယ္ေပးမည္တဲ႔.</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူကလည္း ကတိတည္ခဲ႔သည္။ အေဖကလည္း ကတိတည္ခဲ႔သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိႏွစ္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္က နာရီအသစ္စက္စက္ေလးကုိ ၀တ္လွ်က္ အေဖ႔ဇာတိ နတ္ကန္ရြာေလးသုိ႔ ရထားစီးျပန္ခဲ႔ၾကသည္။ ဘူတာၾကီးမွအထြက္တြင္ နာရီမ်ားဆဲြၾကဳိးမ်ားကုိ ရထားေအာက္မွ လွမ္း၍ ဆဲြျဖဳတ္လုတတ္သည္႔ အက်င္႔ရွိသည္မို႔ မိမိတုိ႔ကုိယ္ကုိ သတိထားရန္ အေဖ႔အသိဦးေလးၾကီးက ေျပာသည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဆဲြၾကိဳးကေတာ႔ ဟုတ္ပါျပီ. နာရီကုိက် ဘယ္လုိျဖဳတ္လုတာတုန္း”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အစ္ကုိျဖစ္သူ၏ အေမးကုိ ဒုန္းေ၀းရန္ေကာဟု တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔လုိက္ျပီး မိမိ၏ ဘယ္ဖက္လက္ကေလးကုိ ရထားျပတင္းေပါက္ အျပင္ဖက္သုိ႔ အနည္းငယ္ထုတ္လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔ကုိေအာ္ေျပာလုိက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဒီမွာေလကြာ… မင္းလက္က ဒီလုိေလး ထုတ္ထားတယ္. အဲဒါကုိ ေအာက္ကေန ဒီလုိ..”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔စကားမဆုံးခင္မွာပဲ သူ႔လက္ပတ္နာရီေလးက သူ႔လက္ေပၚမွ ၾကဳိးေလးျပဳတ္ကာ လႊတ္ခနဲ ေလွ်ာက်သြားခဲ႔သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အကုန္လုံး “ဟာ” ခနဲ ျဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ သူ႔မ်က္ႏွာ အရမ္းပ်က္ေနခဲ႔သည္ကုိ သူသတိထားမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ်က္၀န္းေထာင္႔မွ မ်က္ရည္စမ်ား စုိ႔တက္လာခဲ႔သည္ထိ ၀မ္းနည္းသြားခဲ႔မိသည္။ ျမင္ႏုိင္ေတာ႔မည္ မဟုတ္မွန္း၊ ျပန္ရႏုိင္ေတာ႔မည္ မဟုတ္မွန္းသိလ်က္နဲ႔ နာရီေလးျပဳတ္က်သြားေသာ ေနရာေလးက ရထားေနာက္တြင္ တရိပ္ရိပ္ျပတ္က်န္ခဲ႔သည္ကုိ သူ၀မ္းနည္းစြာ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔မိသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အေဖ႔အသိဦးေလးၾကီးက သူ႔အတြက္ နာရီတစ္လုံး အစားျပန္၀ယ္ေပးမည္ဟု ေျပာသည္။ အစ္ကုိကလည္း သူ႔ေက်ာကုိ အသာပုတ္လ်က္ အားေပးသည္။ သူေခါင္းငု႔ံလ်က္ တစ္ကုိယ္လုံးထူပူေနခဲ႔သည္။ မ်က္ေတာင္မ်ားကုိ လ်င္ျမန္စြာပုတ္ခတ္လ်က္ မ်က္ရည္စမ်ားကုိ အႏုိင္ႏုိင္လုိက္သိမ္းေနခဲ႔ရသည္ အေတြ႔အၾကဳံသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႔အတြက္ အဆန္းမဟုတ္ခဲ႔ေတာ႔ေပ….</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူငယ္စဥ္က ဆုံးရႈံးသြားေသာ ဆုရနာရီေလးတစ္လုံးအတြက္ ခရီးလမ္းတစ္ခုလုံး ပူေဆြးေသာကေရာက္ခဲ႔ရဖူးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-tGOWk02LgSs/TkisZsLECnI/AAAAAAAAEEc/yr_-TaXiSOs/s1600/little+watch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-tGOWk02LgSs/TkisZsLECnI/AAAAAAAAEEc/yr_-TaXiSOs/s320/little+watch.jpg" width="192" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လူပ်ိဳေပါက္ဘ၀တြင္မူ သူ႔အတြက္ နာရီက မရွိမျဖစ္ အေဖာ္မြန္တစ္ဦးပင္ျဖစ္သည္။ အိမ္မွာလည္း နာရီတၾကည္႔ၾကည္႔၊ ေက်ာင္းမွာလည္း နာရီတၾကည္႔ၾကည္႔၊ အျပင္မွာလည္း နာရီတၾကည္႔ၾကည္႔၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ခဲ႔လွ်င္လည္း နာရီတၾကည္႔ၾကည္႔၊ ေနာက္ဆုံး အိပ္ရာ၀င္ခါနီးေတာင္ ဘယ္အခ်ိန္အိပ္ရာ၀င္ျဖစ္လဲ သိရေအာင္ နာရီကုိ ၾကည္႔လုိက္ေသးသည္။ (၁၀) တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ နာရီကုိ သူအသုံးအျပဳဆုံးပင္ျဖစ္လိမ္႔မည္။ သတ္မွတ္ခ်ိန္အတြင္း အစမ္းစာေမးပဲြမ်ား ေျဖၾကည္႔ျခင္း၊ စာစီစာကုံးမ်ား ေရးက်င္႔ျခင္း စသည္ျဖင္႔ နာရီကုိၾကည္႔လွ်က္ အလုပ္လုပ္ရာမွ ေနာက္ဆုံးတြင္ နာရီကုိ ခဏခဏၾကည္႔တတ္သည္႔ အက်င္႔ကုိ သူရလာခဲ႔သည္။ ထုိအက်င္႔ကုိေဖ်ာက္ရန္ သူဘာလုပ္လွ်င္ ေကာင္းမည္လဲဟု စဥ္းစားမိသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ နာရီကုိ မပတ္ေတာ႔လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု သူဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နာရီမပတ္ေတာ႔သည္႔အတြက္ နာရီကုိ ခဏခဏၾကည္႔စရာမရွိေတာ႔ပါ. ထုိ႔အတြက္ တစ္မ်ိဳးစိတ္ခ်မ္းသာရသည္။ သုိ႔ေသာ္ တျပိဳင္တည္းတြင္ အခ်ိန္ကုိ သိလိုသည္႔အခါတုိင္း ေဘးမွျဖတ္သြားျဖတ္လာတစ္ေယာက္ကုိ ေမးရျခင္းကုိလည္းေကာင္း၊ မေမးခ်င္လွ်င္ သူလက္လဲႊသြားသည္ကုိ စူးစူးရွရွ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔လ်က္ နာရီကုိ လွမ္းၾကည္႔ရျခင္းကုိလည္းေကာင္း၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ ေရႊဆုိင္စသည္တုိ႔ထဲသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔လ်က္ နာရီလွမ္းၾကည္႔ရျခင္းကုိလည္းေကာင္း သူစက္ဆုပ္လာမိျပန္သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထုိ႔ေၾကာင္႔ သူနာရီျပန္ပတ္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ခဏခဏမၾကည္႔ရဟု ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ တင္းၾကပ္စြာ သတိေပးထားသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခ်ိန္ေလးစားတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔သည္မွာလည္း သူ၏ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ ခ်ိန္းဆုိထားေသာေနရာတစ္ခုသုိ႔ အနည္းဆုံး ၁၀ မိနစ္ခန္႔ ေစာေရာက္ေနေစရန္ သူ႔နာရီကုိ ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားသည္႔ အက်င္႔ကုိ သူရလာခဲ႔သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“၁၀ မိနစ္ျမန္ထားတဲ႔ ကုိယ္႔နာရီေလး… တကယ္တမ္း သုံးလုိ႔မရဘူးကြယ္…” ဟု မ်ိဳးေက်ာ႔ျမိဳင္က ေရးစပ္သီဆုိလာေတာ႔ ငါ႔လုိလူေတြ နာမည္ၾကီးေတြမွာေတာင္ ရွိေသးတာပဲဟု မဆီမဆုိင္ ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ ျဖစ္ခ်င္သြားေသးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သု႔ိေသာ္ ျပႆနာက မၾကာခင္တြင္ အသစ္အစျပဳျပန္သည္။ ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားျပီးခါမွ ၁၀ မိနစ္ပုိေနာက္က်လာတတ္သည္ကုိ သတိထားမိလာသည္။ “ငါ႔နာရီက ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားတာပဲ” ဆုိေသာ အေတြးက အလုပ္လုပ္ရာတြင္ ျမန္ဆန္ေစမည္႔အစား ပုိမုိေႏွးေကြး အခ်ိန္ဖင္႔ေလးေစလာသည္ကုိ သတိထားမိလာသည္။ ထုိ႔အျပင္ တစ္စုံတစ္ေယာက္က အခ်ိန္ေမးတုိင္း ၁၀ မိနစ္ေနာက္က်ျပီး ျပန္ေျပာရသည္ကုိလည္း စိတ္ပ်က္လာမိျပန္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ သူ႔နာရီကုိ ၁၀ မိနစ္ျမန္ထားျခင္းကိစၥသည္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပဲြျပီးမီးေသ ျဖစ္သြားရျပန္ေလသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ နာရီေရာဂါက တစ္မ်ိဳးထလာျပန္သည္။ ဆီကုိမွ၊ ဆီတီဇင္မွ၊ ကြာ႔ဇ္ဆုိ သိပ္မေကာင္းဘူး… ရုိးလက္စ္ဆုိရင္ေတာ႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ…</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အက်ၤီလက္ရွည္ေလး၀တ္လ်က္၊ ေဘာလ္ပင္ေလးတစ္ေခ်ာင္း အက်ၤီအိတ္ထဲထုိးထည္႔ကာ အေကာင္းစားနာရီၾကီးမ်ား ၀တ္ထားတတ္ေသာ ဘီးဇီးနက္မန္းန္မ်ားကုိ သူအားက်လာခဲ႔သည္။ တစ္ေန႔အသုံးျပဳရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ကာ သူစုထားေသာ ေဘာလ္ပင္ေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား ရွိသည္။ မရွိသည္က နာရီ.&nbsp;</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္ေန႔ေန႔ေတာ႔ အေကာင္းစားနာရီတစ္လုံး သူပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ရဦးမည္ဟု အိပ္မက္မက္ေနခဲ႔ဖူးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-aach_epQ7lk/TkireNQOa3I/AAAAAAAAEEU/nXN0KFMR0KY/s1600/watch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-aach_epQ7lk/TkireNQOa3I/AAAAAAAAEEU/nXN0KFMR0KY/s320/watch.jpg" width="320" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တေလာက လူမ်ိဳးျခား အသိတစ္ေယာက္ႏွင္႔ စကားစပ္မိ၍ ကမၻာႏွင္႔တ၀ွမ္းကုိ ရုိက္ခတ္ေနေသာ စီးပြားပ်က္ကပ္ၾကီး အေၾကာင္း မမွီမကမ္းျဖင္႔ လက္လွမ္းကာ စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ခဲ႔သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ကမၻာေပၚမွာ စီးပြားေရး အတည္ျငိမ္ဆုံး ႏုိင္ငံ ဘယ္ႏုိင္ငံ ျဖစ္မယ္လုိ႔ မင္းထင္လဲ.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ႏုိင္ငံၾကီးေပါင္းမ်ားစြာ၏ နာမည္က သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ ဓာတ္ပုံဆရာေပါင္းမ်ားစြာ၏ ဖလက္ရွ္ဂန္းမ်ား တျပိဳင္တည္းပြင္႔သြားသလုိ တဖ်တ္ဖ်တ္ လင္းလက္စီးဆင္းသြားၾကသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ႏုိင္ငံနာမည္ ၁၀ ခုခန္႔မနည္း ေျပာျပီးေသာအခါ သူ႔မိတ္ေဆြက သူ႔ကုိ ျပဳံးလ်က္ တစ္ခ်က္စိုက္ၾကည္႔သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“မင္း အံ႔ဩသြားမလားပဲ. ဆြစ္ဇာလန္ကြ”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဟာဗ်ာ” (ဟာဗ်ာ ဆုိသည္မွာ ျမန္မာႏုိက္ေဇးရွင္း လုပ္ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္ေတာ႔ ထုိအခ်ိန္က သူေျပာမိခဲ႔သည္မွာ “အာယူဆီးရီးယပ္စ္ မန္းန္” ျဖစ္မည္ဟု ထင္မိသည္။)</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ေသခ်ာတာေပါ႔ကြာ… ဒီေကာင္ရဲ႔ ထူးျခားခ်က္က International Banking ပဲကြ. ႏုိင္ငံတကာမွာရွိတဲ႔ စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြ၊ ၾကီးၾကီး မာစတာေတြမွန္သမွ် ဆြစ္ဇာလန္မွာ ဘဏ္အေကာင္႔ ဖြင္႔ထားဖုိ႔ဆုိတာ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းထက္မနည္း ေသခ်ာတယ္.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ယူႏုိး၀ွက္. ခင္ဗ်ားသိလားဗ်..”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔မိတ္ေဆြက ဘာလဲဆုိေသာ အေမးျဖင္႔ ေမာ႔ၾကည္႔ေတာ႔ သူက ၁၀၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေသခ်ာသည္႔ ဟန္ျဖင္႔ အားရပါးရ ေျပာထည္႔လုိက္သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဆြစ္ေတြက နာရီလုပ္တာမွာ နာမည္ၾကီးပဲဗ်. ကမၻာေပၚမွာ နာမည္အၾကီးဆုံး၊ တန္ဖုိးအၾကီးဆုံး နာရီေတြကုိ ဆြစ္ေတြက ထုတ္လုပ္ေနခဲ႔တာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ႔ဘူး. ဒါဟာလည္း သူ႔ႏုိင္ငံရဲ႔ ပင္မစီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီး တစ္ခုပဲ မဟုတ္ဘူးလား.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ရုိက္တ္. မင္းေျပာတာမွန္တယ္. ငါဘာလုိ႔ မစဥ္းစားမိတာပါလိမ္႔.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔မိတ္ေဆြက တစ္ခ်က္ျငိမ္ျပီး သူ႔စကားကုိ ထပ္ဆက္သည္။ </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဒါေပမယ္႔ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြ တြင္က်ယ္လာျပီးေနာက္ပုိင္းမွာ လူေတြ နာရီပတ္တဲ႔ အေလ႔အထ နည္းလာတယ္. ငါလည္း အစက နာရီကုိ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး ပတ္ခဲ႔တယ္. ဒါေပမယ္႔ အခု နာရီကုိသိခ်င္ရင္ ဖုန္းကုိပဲ ထုတ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔တယ္. ငါ႔လုိလူမ်ိဳးေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိေနမယ္ မေျပာႏုိင္ဘူး. ဒါဟာလည္း နာရီေစ်းကြက္ကုိ အၾကီးအက်ယ္ ထုိးႏွက္မႈတစ္ခု ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္ကြ.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔မိတ္ေဆြက စကားကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ရင္း နာရီပတ္မထားေသာ သူ႔လက္ကုိ အကဲခတ္သလုိ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔သည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေခါင္းတစ္ခ်က္ အားရပါးရ ညိတ္လုိက္ရင္း သူျပန္ေျပာလုိက္မိသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">“ဟုတ္တယ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း အရင္က နာရီကုိ လုိအပ္ခ်က္တစ္ခုအေနနဲ႔ ပတ္ခဲ႔တယ္. အခုေနာက္ပုိင္း နာရီကုိ လက္ေပၚတင္ထားရတာကုိက စိတ္ကုိ က်ဥ္းၾကပ္မႈတစ္ခု ျဖစ္ေစတယ္လုိ႔ ခံစားမိလာတာေၾကာင္႔ မပတ္ျဖစ္ေတာ႔တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီဗ်.”</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သူ႔မိတ္ေဆြက အားရသြားဟန္ျဖင္႔ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္သည္။ ေမးေစ႔ကုိလည္း ပြတ္ရုံတင္မက လက္ညွိႈးေလးျဖင္႔ တစ္ခါတစ္ခါ တဆတ္ဆတ္ အသာေလး ရုိက္ေနလုိက္ေသးသည္။</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔လည္း နာရီတစ္လုံးကုိ ဒီတုိင္းထုိင္ၾကည္႔ေနရတာ တစ္မ်ိဳးေကာင္းေနတတ္ေသးသည္။ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ကေလးငယ္ေလးကဲ႔သုိ႔ တေခ်ာက္ေခ်ာက္တခ်က္ခ်က္ျဖင္႔ ေတာက္ေတာက္တက္တက္ သြားလာေနေသာ စကၠန္႔လက္တံငယ္ေလး၊ ထုိ႔ေနာက္တြင္မွ ေျခတစ္လွမ္း ကုေဋတစ္သန္းအလား ၀င္႔ထယ္ၾကီးမားေသာ ကၠဳေျႏၵပန္းၾကီးပန္ဆင္လ်က္ ရပ္ေနသလုိလုိ၊ သြားေနသလုိလုိ ဟန္မူပုိေနေသာ &nbsp;မိနစ္လက္တံလတ္၊ ထုိမွတဆင္႔ ပကတိျငိမ္သက္ေနသည္အလား ထင္မွတ္မွားေစရသည္႔ အဂၢမေဟသီ ထိပ္သီး နာရီလက္တံၾကီး….</span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကမၻာ႔စီးပြားေရးကုိလည္း ဟုိက္စပိဒ္ျဖင္႔ နာလန္ထူလာေစခ်င္ပါသည္။ ဆြစ္ေတြကုိလည္း အားနာပါသည္။ သူ နာရီမပတ္ျဖစ္ေတာ႔သည္မွာ အေတာ္ၾကာပါျပီ…. </span></div> <div style="text-align: justify;"> </div> <div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-x5QAUZS2W6E/Tkip0tVq3eI/AAAAAAAAEEI/2_70m-mi1rQ/s1600/ismash.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-x5QAUZS2W6E/Tkip0tVq3eI/AAAAAAAAEEI/2_70m-mi1rQ/s320/ismash.jpg" width="300" /></a></div> <div class="MsoNormal" style="color: lime; text-align: justify;"> <b><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">(ေရခဲငွက္)</span></b></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-471201748016342947?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/Koaxt6bOfAA/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (Yan)5http://www.yanaung.net/2011/08/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-7260209300143971890Mon, 08 Aug 2011 06:01:00 +00002011-08-08T02:04:25.181-04:00AnecdotesThoughtsPoems<div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-uEo_cj0Bq2Y/Tj9368OMdzI/AAAAAAAAEDw/FTvHXLTENIM/s1600/light.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-uEo_cj0Bq2Y/Tj9368OMdzI/AAAAAAAAEDw/FTvHXLTENIM/s320/light.jpg" width="320" /></a></div> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> </span><br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><a name='more'></a></span><br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရပ္မ်က္ႏွာေပါင္းစုံမွာ</span></div> <div style="color: blue;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လူေတြက ျငင္ျငင္သာသာ စီးဆင္းေနလုိ႔….</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မာန္ခ်ထားတဲ႔ ညေနခင္း ေလျပည္က</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">လူးလူးလြန္႔လြန္႔ ေမ်ာလြင္႔ တုိက္ခတ္ေနလုိ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျဖဴစင္ရွင္းသန္႔တဲ႔ ခေရပြင္႔ေလးေတြက</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေျမျပင္ထက္ကုိ ခုံခုံမက္မက္ ဆင္းသက္ေနလုိ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">၀ါးလုံးေတာင္ေ၀ွးေတြကုိ ေထာက္ကန္အားျပဳေနရတဲ႔</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေညာင္ပင္အုိကလည္း သူမအိပ္ေသးေၾကာင္း တရွဲရွဲနဲ႔ အားခဲျပေနလုိ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေထာင္႔နားေလးက ပုတီးေစ႔ခ်င္း ထိေတြ႔သံကေတာ႔</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ထြင္းေဖာက္ “ေဖ်ာက္.. ေဖ်ာက္..ေဖ်ာက္..ေဖ်ာက္..”</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">န႔ံသာျဖဴ၊ ကရမက္၊ အေမႊးနံ႔သာစုံ ေရာယွက္ေနတဲ႔ </span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပတ္၀န္းက်င္က ခက္ထန္ေနတဲ႔ စိတ္အာရုံကုိ ညႊတ္ေပ်ာင္းေစလုိ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေလအေ၀ွ႔မွာမွ ဆုံေတြ႔ခြင္႔ရၾကရွာတဲ႔</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဆည္းလည္းရြက္ပြင္႔ေလးေတြကလည္း ေခါင္းေလာင္းနံရံေလးေတြကုိ </span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျမတ္ႏုိးႏွစ္သက္စြာ ပြတ္သပ္က်ီစယ္ေနလုိ႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ထိန္ထိန္ငြားစြင္႔ ဆီမီးပြင္႔ေလးေတြကလည္း</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေလအသိမ္းမွာ ဘယ္ညာယိမ္းလုိ႔ ပြင္႔သူကပြင္႔ လြင္႔သူကလြင္႔…</span></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ပုစြန္ဆီေရာင္ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံမွာ</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တင္႔တယ္၀င္႔၀ါေနတဲ႔ ေရႊေတာင္ၾကီးက သူ႔အရိပ္ခုိသူေတြကုိ</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ တေထြေထြေပးေ၀ေနလုိ႔…</span></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-C63KuJABSeI/Tj92zUlyy-I/AAAAAAAAEDs/FHaXkXX25Uo/s1600/shwedagon.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <br /> &nbsp;<span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အုိ….</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေ၀းခါမွ ေရာ္ရမ္း တမ္းတမိတယ္..</span></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div class="MsoNormal" style="color: blue; text-align: center;"> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေရႊတိဂုံရဲ႔ ညေနခင္းေတြရယ္….</span><br /> <br /> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-C63KuJABSeI/Tj92zUlyy-I/AAAAAAAAEDs/FHaXkXX25Uo/s1600/shwedagon.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/-C63KuJABSeI/Tj92zUlyy-I/AAAAAAAAEDs/FHaXkXX25Uo/s320/shwedagon.JPG" width="320" /></a><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">&nbsp;</span><br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> </span><br /> <span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><b><span style="color: lime;">(ေရခဲငွက္)</span></b></span></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-7260209300143971890?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/6U7aOt7PNdo/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)4http://www.yanaung.net/2011/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-3821647870025586176Thu, 21 Jul 2011 04:07:00 +00002011-07-21T00:08:19.606-04:00AnecdotesThoughtsPoems<div style="text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/--91YCqUb3Oc/TieiX8yE6vI/AAAAAAAAEDM/cXAFjRxPgZ0/s1600/3+mirrors.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/--91YCqUb3Oc/TieiX8yE6vI/AAAAAAAAEDM/cXAFjRxPgZ0/s320/3+mirrors.jpg" width="320" /></a></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /> တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြကုိ စားသုံးရင္း</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဘ၀ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ၾကီးျပင္းလာခဲ႔တယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> မွန္သားလက္လက္မွာရွိတဲ႔ ေန႔စဥ္ပုံရိပ္ေတြက </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဒီေရအတက္အက်ေတြကုိ လွည္႔စားထားရဲ႔…</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <a name='more'></a><br /> <div style="color: blue; text-align: center;"> မွန္ေပၚကလူ </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> မေန႔ကနဲ႔ တူေသးရဲ႔လား?</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> မွန္ထဲကလူ </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဒီေန႔မနက္နဲ႔ တူေသးရဲ႔လား?</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> မွန္ျပင္ကလူ </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဒီေန႔ညေန ရွိေနဦးမလား?</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> တစ္ခ်ိဳ႔က မွန္ထဲကုိ စူးစုိက္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ကုိယ္႔မုိက္မဲမႈေတြကုိ ခုံရုံးတင္တယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> တစ္ခ်ဳ႔ိက မွန္ထဲမွာ သာယာ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ကုိယ႔္အျပစ္အနာအဆာေတြကုိ ဖုံးဖိတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> တစ္ခ်ိဳ႔က မွန္ျပင္ထက္ မိန္းေမာ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ကိုယ္႔ေသာကေတြကုိ စီးေမ်ာပစ္တယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> တစ္ခ်ိဳ႔က မွန္ခ်ပ္ကုိ ရုိက္ခ်</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> အာဃာတေတြအတြက္ ခုတုံးလုပ္ၾကတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> တစ္ခ်ိဳ႔က မွန္ကင္းကုိ ျငင္ျငိဳ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> မွန္လြန္းလုိ႔ အျပစ္သုိၾကတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေၾကးမုံခုံးလည္း သူ႔သမၻာနဲ႔သူ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေၾကးမုံခြက္လည္း သူ႔အထာနဲ႔သူ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေၾကးမုံျပင္လည္း သူ႔ေနရာနဲ႔သူ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ရည္ရြယ္ခ်က္ေပၚမူတည္ျပီး </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဆုံခ်က္ေတြကုိ စုစည္းေပးၾကတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> အရြယ္ ငယ္စဥ္က ေၾကးမုံျပင္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> အရာရာကုိ အရွိအတုိင္း ရႈျမင္ခဲ႔တယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> နီးေတာ႔လည္းနီးေပါ႔</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေ၀းေတာ႔လည္းေ၀းေပါ႔</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဆုံခ်က္မိသေလာက္ပဲ ဆဲြခဲ႔မိတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> အရြယ္လတ္ေတာ႔ ေၾကးမုံခုံး </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ကုိယ္မမ်ိဳႏုိင္တာကုိေတာင္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ၀မ္းဗုိက္ထဲ ဆန္႔ေအာင္ ထည္႔ၾကည္႔ခ်င္လာတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဆုံခ်က္မိရင္ျပီးေရာ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေဗ်ာေဗ်ာေဗ်ာဆုိ ဆဲြခ်</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ေပၚလာတဲ႔ ပုံရိပ္က ကုန္းကုန္းကြကြ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> အရြယ္ရင္႔ေတာ႔ ေၾကးမုံခြက္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ထင္တုိင္းမျဖစ္ေတာ႔ စိတ္ပ်က္လာတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ကုိယ္႔ေရွ႔ လူ၀ လာရပ္ရင္ ပိန္ျပလုိက္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> လူသိမ္လာရပ္ရင္ ျဖိဳးျပလုိက္နဲ႔</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဟုိးဟုိးဟဟ ေလွာင္ရယ္သံေတြၾကားမွာ</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ႏွစ္သက္လာေနမိခဲ႔တယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဒါမွမဟုတ္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စိတ္ပ်က္ေနခဲ႔မိတယ္.</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> <br /></div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ခုေတာ႔လည္း ေၾကးမုံရယ္…</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဆုံခ်က္ေတြက မွားတတ္လြန္းလုိ႔</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ဘယ္အရာမွ မလဲြေခ်ာ္ျဖစ္ေအာင္</div> <div style="color: blue; text-align: center;"> </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ထစ္ခနဲရွိ မွန္သုံးခ်ပ္လုံး </div> <div style="color: blue; text-align: center;"> ထုတ္သုံးဖုိ႔ အသင္႔ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီေလ...</div> <div style="text-align: center;"> <b><br /></b></div> <div style="color: #274e13; text-align: center;"> <b>~ ေရခဲငွက္ ~</b></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-3821647870025586176?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/_8o2BiljEjU/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (Yan)6http://www.yanaung.net/2011/07/blog-post_21.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-7306003856051638203Thu, 21 Jul 2011 03:27:00 +00002011-07-21T00:07:26.737-04:00Myself<div style="text-align: justify;"> အားလုံးပဲ မဂၤလာပါ.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ မေတြ႔ၾကတာလည္း အေတာ္ၾကာျပီပဲဗ်ာ.ေနာ္.&nbsp; ဟုတ္တယ္ဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘ၀အေမာေတြနဲ႔ လုံးလည္ခ်ာလည္ လုိက္ေနတာနဲ႔ ၀ါသနာပါတဲ႔ စာေရးတဲ႔ဖက္ကုိ မလွည္႔ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္. အခုလည္း အေမာေျပလုိ႔ လာေရးတာမဟုတ္ပါဘူး. ေမာလ်က္နဲ႔ပဲ ေရးေနတာပါ. း)</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ဘေလာ႔ဂ္မေရးတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲဆုိရင္ အခု Blogger ထဲကုိ ၀င္ၾကည္႔ေတာ႔မွ ပုံစံေတြ၊ အထာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာင္းေနတာကုိ သတိထားမိလုိက္ရတယ္ဗ်. အင္း... ေတာ္ေတာ္ ေနာက္ေကာက္က်ေနပါလားလုိ႔ေတြးမိတယ္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ေနာက္ထပ္ျပႆနာတစ္ခုကလည္း ကၽြန္ေတာ္စာေရးရမွာ နည္းနည္း ရြံ႔ေနသလုိပဲ. ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ အသက္ေလးက အရင္ကထက္စာရင္ မသိမသာ၊ မဆုိစေလာက္၊ နည္းနည္းေလး ပုိၾကီးလာေတာ႔ အရင္လုိခံစားခ်က္၊ အရင္လုိ လက္ရာမ်ိဳးနဲ႔ ျပန္ေရးဖုိ႔ မ၀ံ႔မရဲ ျဖစ္ေနတယ္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <a name='more'></a><div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖစ္ေနတယ္ေပါ႔ဗ်ာ. ဟတ္ဟတ္ဟတ္.. (အဲဒါေတာ႔ မေပ်ာက္ေသးဘူးဗ်.) ဟတ္ဟတ္.. (ေဩာ္. ေျပာမွ ပုိဆုိးေနျပန္ျပီ.) း)</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ကၽြန္ေတာ္႔ဆီေဘာက္စ္ၾကည္႔ရတာလည္း စိတ္မခ်မ္းသာစရာပါပဲဗ်ာ. Porn Site ေတြက ၀င္ဖြလုိက္၊ ခရီးသြားဟန္လဲႊ၀င္သမခ်င္သူေတြက ဆုိဆဲလုိက္နဲ႔ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေျပာရရင္ အျမင္မတင္႔တယ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ေပါ႔ဗ်ာ. ဒဲ႔ေျပာရရင္ေတာ႔ က်က္သေရတုံးေနတယ္. ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔ကစျပီး ဆီေဘာက္စ္ကုိ မတပ္ေတာ႔ဘူးလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း အခ်ိန္တုိင္း မသင္႔ေတာ္တဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ေတြကုိ မဖ်က္ႏုိင္၊ စာျပန္ဖုိ႔လည္း သိပ္စိတ္မ၀င္စားဆုိေတာ႔ ဘာမွ ဆုံးရႈံးတဲ႔ ရလာဒ္ျဖစ္လာမယ္လုိ႔ မထင္မိပါဘူး. ေကာ္မန္႔ေတြကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရသလုိ Publish လုပ္ေပးပါမယ္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ဒီစာက စာမဟုတ္ပါဘူး. စာမဟုတ္ဘူးလားဆုိေတာ႔လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး. ရႈပ္ကုန္ျပီ ထင္တယ္. ဟတ္ဟတ္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> စာမဟုတ္ပါဘူး ဆုိတာက ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္အေနနဲ႔ တကူးတကေရးတဲ႔ စာမဟုတ္ပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ႔ဂ္မွာ ဆီေဘာက္စ္တင္လာတာ စာစေရးျဖစ္ကတည္းကပါ. အခုျဖဳတ္လုိက္ေတာ႔မယ္ဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္သူေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြကုိ တေလးတစား အသိေပးျပီး တင္ေပးတဲ႔ စာတုိေလးပါ. အဲဒါေၾကာင္႔ စာမဟုတ္ပါဘူး.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> စာမဟုတ္ျပန္ဘူးလားဆုိေတာ႔လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး. ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္မွေတာ႔ တုိသည္ျဖစ္ေစ၊ ရွည္သည္ျဖစ္ေစ ပုိ႔စ္ဟာပုိ႔စ္ပါပဲ. ဒါေၾကာင္႔ စာလည္း ဟုတ္ပါတယ္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ကဲ. အားရေအာင္ ရႈပ္ျပီးပါျပီ.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> အားလုံးပဲ ေကာင္းေသာေန႔သစ္ေလးမ်ား၊ ညခ်မ္းေလးမ်ား ပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကပါေစ.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ခင္မင္ေလးစားလ်က္</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ရန္ေအာင္.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> p.s</div> <div style="text-align: justify;"> ဗုိက္ဆီဗာဆာ = Vice Versa ... အျပန္အလွန္လုိ႔ သေဘာရပါတယ္. း)</div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-7306003856051638203?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/HAbROk46NLc/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)1http://www.yanaung.net/2011/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-4861251979637585358Tue, 15 Mar 2011 05:19:00 +00002011-03-15T01:28:08.750-04:00EssaysAnecdotesMyself<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-IRx3hLotDoU/TX71PpO98BI/AAAAAAAAD-w/lTLwHY8naY4/s1600/Burma+Holiday+shopping+buddhist+painting+Monks.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://lh6.googleusercontent.com/-IRx3hLotDoU/TX71PpO98BI/AAAAAAAAD-w/lTLwHY8naY4/s1600/Burma+Holiday+shopping+buddhist+painting+Monks.jpg" /></a></div><br /> <a name='more'></a><br /> <br /> အရုဏ္ဆြမ္းခံၾကြျပီး ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔အလွ်ိဳအလွ်ိဳ ျပန္လာခ်ိန္တြင္ ေျခလွမ္းတုိ႔က ပုိမုိသြက္လက္ေနတတ္ၾကသည္။ သြက္ေခ်ျပီေကာ၊ တစ္ေန႔တာလုံး ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားထားသည္႔အျပင္ တစ္ညလုံးလည္း အရည္မွလဲြ၍ မည္သည္႔ အစားအစာမွ စားေသာက္ခြင္ ႔မရွိသည္႔ ရွင္သာမေဏတုိ႔ ဘ၀တြင္ အရုဏ္ဆြမ္းသည္ တစ္ေန႔တာ အတြက္ အားသစ္ေလာင္းေပးေသာ အဖုိးတန္ ေဘာဇဥ္ရတနာ တစ္ပါးပင္တည္း…<br /> <br /> ေက်ာင္းတုိက္သု႔ိျပန္ေရာက္လွ်င္ မိမိတုိ႔၏ သပိတ္ေလးမ်ားကုိ စင္ေပၚသုိ႔ အစီအရီတင္ရသည္။ ကုိရင္ၾကီးမ်ားက သပိတ္အတြင္းမွ ဆြမ္းခြက္ေလးမ်ားကုိ ထုတ္၍ စားပဲြ၀ုိင္းေလးေပၚသုိ႔ တင္သည္။ သပိတ္ထဲတြင္ က်န္သည္႔ ဆြမ္းထမင္း မ်ားကုိမူ ဇလုံၾကီးတစ္ခုထဲသုိ႔ ေလာင္းထည္႔သည္။ ကုိရင္ၾကီးတစ္ပါးက ဆြမ္းထမင္းမ်ားကုိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ပန္းကန္ ေလးမ်ားထဲသုိ႔ ထည္႔လ်က္ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ရန္ ျပင္ဆင္ေနစဥ္ အျခားကုိရင္ၾကီး တစ္ပါးက ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား ဆြမ္းဘုဥ္း ေပးႏုိင္ရန္ ဆြမ္းပဲြကုိ ျပင္ဆင္ေပးသည္။ ကပၸိယၾကီး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ၀ုိင္း၀န္းကူညီေပးၾကသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကုိရင္ငယ္မ်ားႏွင္႔ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ ေက်ာင္းတုိက္ေအာက္ရွိ ကြပ္ပ်စ္ေလးမ်ားေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ မိမိတုိ႔ အိပ္ရာေလးမ်ားေပၚတြင္ လည္းေကာင္း ထုိင္သူထုိင္၊ လဲေလ်ာင္းသူလဲေလ်ာင္းလ်က္ ေခၚသံကုိ ေစာင္႔ေနတတ္ၾကသည္။ <br /> <br /> ဆြမ္းခံထြက္ရာတြင္ လုိက္ရသည္႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ားမွာ ကုိယ္႔အလွည္႔ႏွင္႔ ကုိယ္ျဖစ္ၾကသည္။ ဆြမ္းခံမလုိက္ ရသည္႔ အခ်ိဳ႔ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားက ထုိအခ်ိန္က်မွ အလူးအလဲအိပ္ယာထလ်က္ မ်က္ႏွာသစ္ၾက၊ သြားတုိက္ၾကသည္။ မ်က္ႏွာသစ္သည္ဆုိသည္မွာ ေရျဖင္႔ မ်က္ႏွာကုိ ပက္လ်က္ ပုဆုိးခါးပုံစျဖင္႔သုတ္လုိက္ျခင္း ျဖစ္ျပီး သြားတုိက္သည္ ဆုိသည္မွာကား ဆားအနည္းငယ္ခန္႔ကုိ လက္ညိႈးျဖင္႔ ထုိးကေလာ္လ်က္ သြားကုိပြတ္တုိက္ ျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႔ကား ေရျဖင္႔ ပလုတ္က်င္းလုိက္ျခင္းသည္ သြားတုိက္ျခင္းမည္၏။ အခ်ိဳ႔မူကား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေအာက္တြင္ ထားေသာ ေသာက္ေရအုိးစင္မွ ေရတစ္မႈတ္ကုိ ယူေသာက္ျပီး ဂလုခနဲ မ်ိဳခ်လုိက္ရုံမွ်ျဖင္႔ သြားတုိက္ျခင္း အမႈကိစၥ ျပီး၏။ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ား၊ ကုိရင္ၾကီးမ်ားႏွင္႔ တစ္ခ်ိဳ႔ ကုိရင္ငယ္မ်ား မွလဲြ၍ အမ်ားစုမွာ သြားပြတ္တံကုိင္ျခင္း၊ သြားတုိက္ေဆး ညွစ္ထည္႔ျခင္း၊ မ်က္ႏွာကုိ ဆပ္ျပာျဖင္႔ တုိက္ျခင္း၊ အျပင္သြားလွ်င္ ဖိနပ္စီးျခင္းတုိ႔ကုိ အေလးတယူ ျပဳေလ႔မရွိတတ္ၾက။<br /> <br /> “ကုိရင္ေတြ…………………………..”<br /> <br /> “ေတြ” ဟူသည္႔အသံကုိ ခပ္ရွည္ရွည္ဆဲြျပီး ေအာ္လုိက္သည္႔ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီး၏ အသံသည္ ေက်ာင္းတုိက္ေအာက္တြင္ စုရုံးထုိင္ေနေသာ ကုိရင္မ်ားအားလုံးကုိ ေက်ာင္းတုိက္ေပၚသုိ႔ အျမန္ဆုံးေရာက္ရွိေစသည္႔ ဒီဃသံရွည္ တစ္ခုပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။<br /> <br /> ေက်ာင္းတုိက္ေပၚေရာက္လွ်င္ ဦးစြာပထမ အစိေႏၱယ် ျမတ္ဗုဒၶအား မွန္းဆေတြးျမင္ ဦးေတာ္တင္ၾကရသည္။ ထုိ႔ေနာက္သကာလ မိမိတုိ႔ႏွင္႔မလွမ္းမကမ္းတြင္ထုိင္လ်က္ အခ်ိဳပဲြမ်ား ဘုဥ္းေပးေနေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားကုိ ဦးခ်ဂါရ၀ ျပဳၾကရသည္။ ျပီးလွ်င္ သင္႔ေတာ္သည္႔ စားပဲြ၀ုိင္းေလးထဲသုိ႔ အသာတုိး၀င္ေခြ႔ျပီး ထုိင္ၾကရသည္။ မိမိတုိ႔၀ုိင္းတြင္ ၀ါအၾကီးဆုံးကုိရင္ၾကီးမ်ားက ၄င္းတုိ႔၏ ဆြမ္းပန္းကန္မ်ားထဲသုိ႔ ဆြမ္းဟင္းမ်ား အသီးသီးအသက ထည္႔ျပီးမွသာ ကုိရင္ငယ္မ်ားက တစ္လွည္႔စီ ထည္႔ၾကရသည္။ ဆြမ္းဟင္းမ်ားမိမိတုိ႔ ပန္းကန္ျပားေလးထဲသုိ႔ ေရာက္ျပီးသည္ႏွင္႔ ေခါင္းတစ္ခ်က္ပင္မေဖာ္ႏုိင္ ငုံ႔လ်က္ကုိယ္စီသာ ဆုပ္ကာေလြးၾကေတာ႔သည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားမွလဲြ၍ ကုိရင္မ်ားသည္ အရုဏ္ဆြမ္းအခ်ိန္တြင္ အခ်ိဳပဲြ ဘုဥ္းေပးရေလ႔မရွိ။ <br /> <br /> ကုိရင္မ်ား ဘုဥ္းေပးျပီးသည္႔ေနာက္တြင္မူ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးက ေလွကားႏွစ္ထစ္ခန္႔မွ် ဆင္းလ်က္ “ေက်ာင္းသားေတြ…………….” ဟူ၍ အသံ၀ါၾကီးျဖင္႔ ေအာ္ျပန္ေခ်သည္။<br /> <br /> အရုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးခ်ိန္တြင္ မိမိတုိ႔ သပိတ္ေလးမ်ား၊ ဆြမ္းဟင္းခြက္ေလးမ်ားကုိ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ေဆးေၾကာသန္႔ စင္ၾကရသည္။ ပန္းကန္ျပားမ်ား၊ ဇလုံၾကီးမ်ားကုိမူ ေက်ာင္းသားမ်ားက ေဆးေၾကာၾကရသည္။ အရုဏ္ဆြမ္းစားျပီးခ်ိန္ တြင္ ေက်ာင္းတုိက္တစ္ခုလုံးသည္ ေခတၱခဏ ျငိမ္သက္ေနေလ႔ရွိသည္။ အခ်ိဳ႔က ရသေလာက္အခ်ိန္ေလးတြင္ ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔ ျပဳတတ္ၾကျပီး အခ်ိဳ႔ကမူ ေက်ာင္းတုိက္အတြင္း ဟုိေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ လုပ္ေနတတ္ ၾကသည္။<br /> <br /> ထုိ႔ေနာက္ ေက်ာင္းတုိက္သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကရသည္။ တံျမက္စည္းလွည္းသူလွည္း၊ အမႈိက္ေကာက္သူေကာက္၊ ေစတီငယ္ေလးတြင္ ဆြမ္း၊ ေရခ်မ္းကပ္သူကပ္၊ ဘုရားပန္းအုိးေရ ျဖည္႔သူျဖည္႔၊ ဆရာေတာ္ၾကီးမ်ားသုံးသည္႔ ကုဋီအိမ္သာ သန္႔ရွင္းသူသန္႔ရွင္းျဖင္႔ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ရုတ္ရုတ္ရက္ရက္ ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္။ မိမိတုိ႔၏ ၀တၱရား ကုိယ္စီျပီးစီး သည္႔ေနာက္တြင္ကား ေက်ာင္းတုိက္တစ္ခုလုံး စာအံသံတစ္ခ်ဳိ႔မွလဲြ၍ ျငိမ္သက္သြားျပန္သည္။ <br /> <br /> ေန႔ခင္း ဆြမ္းခံမၾကြခင္အခ်ိန္ထိ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အနားရၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကုိရင္မ်ားက ရြာထဲရွိ မိဘမ်ားအိမ္သုိ႔ အေျပးအလႊားသြားတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကမူ ရြာအ၀င္၀ရွိ မန္က်ည္းပင္တန္းေအာက္တြင္ ဟုိနားစုစု၊ ဒီနားစုစု လုပ္ေနတတ္ၾကသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းတုိက္ေနာက္ဖက္ရွိ တဲပုတ္ျပတ္ေလးထံမွ တရွီးရွီး တရွဲရွဲ အသံေလးတစ္ခု ထြက္ေပၚလာတတ္ေသးသည္။ ကပၸိယၾကီး သူ၏ ဓာတ္ခဲေရဒီယုိေလးကုိ ဟုိလွည္႔ဒီလွည္႔ လုပ္္လ်က္ ေရဒီယိုလုိင္း လုိက္ဖမ္းေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။<br /> …<br /> <br /> ေန႔ခင္းအခ်ိန္တြင္ ဆြမ္းခံထပ္ၾကြရျပန္သည္။ အရုဏ္ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္တြင္ မလုိက္ေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား ေန႔ခင္းဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္တြင္ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔ လုပ္ၾကရသည္။ ကိုရင္မ်ားကား ဆြမ္းခံၾကြျမဲၾကြရသည္။ ေက်ာင္းတုိက္တြင္ ဆြမ္းအလႉရွင္ရွိလွ်င္ သူသူကုိယ္ကိုယ္ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ် ရွိတတ္ၾကသည္။ ဆြမ္းခံမထြက္ရသည္႔အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထူးေထြစုံလင္သည္႔ ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္တုိ႔ကုိ သုံးေဆာင္ရမည္႔ အေရးကုိ ေမွ်ာ္ေတြးမိ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ထုတ္ေဖာ္မေျပာဆုိေစကာမူ တျပဳံးျပဳံးတေပ်ာ္ေပ်ာ္ ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္။ အခါၾကီးရက္ၾကီးမ်ားမွလဲြ၍ ေတာရြာငယ္ေလးမွ မထင္မရွား ေက်ာင္းတုိက္ေလး တစ္ခု၀ယ္ ထမင္းရည္ေခ်ာင္းစီး မီးခုိးတိတ္ အလႉရွင္ကား မင္းေလာင္းေမွ်ာ္သည္႔ႏွယ္ ေပၚေပါက္ခဲလွပါဘိ…<br /> <br /> ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္တြင္ ေရွ႔မွေက်ာင္းသားငယ္က “ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔” ဟုေအာ္လ်က္ ေၾကးစည္ေလးကုိ ထုကာထုကာ သြားေနခ်ိန္တြင္ ေနာက္မွ ကုိရင္မ်ားက ေျခလွမ္းခပ္မွန္မွန္ေလးလွမ္းလ်က္ လိုက္ရသည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာကုိ အကဲခတ္ျခင္း၊ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည္႔ရႈျခင္း မျပဳရ။ သု႔ိေပသိ ပုထုဇဥ္လူသားမ်ား ျဖစ္ဘိရကား ေဘးဘီကုိ မၾကည္႔ျဖစ္ေသာ္လည္း ေရွ႔တည္႔တည္႔ကုိမူ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည္႔ျဖစ္သည္။ စကၡဳအာရုံကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ခ်ိန္တြင္ ေသာတအာရုံက လြင္႔ျပားေနတတ္သည္။ ေသာတာရုံကုိ ဖမ္းမိခ်ိန္တြင္ ေျခေထာက္ေအာက္က ၾကမ္းတမ္းေသာ ေျမၾကီး၏ အေတြ႔အထိ၀ယ္ ျငိဳျငင္မိျပန္သည္။ သဲပူပူေပၚတြင္ ဖိနပ္မစီးဘဲ ေခၽြးသံတရႊဲရႊဲျဖင္႔ ဆြမ္းခံၾကြေနခ်ိန္တြင္ လက္ကေတာ႔ထုိး ရုံထားသည္ကုိ မေျပက်ေစရန္လည္း ဂရုစိုက္ရသလုိ သံဃာတစ္ပါးႏွင္႔တစ္ပါးၾကားတြင္ အလွမ္းမျပတ္သြားေစရန္လည္း သတိထားျပီး ခ်ိန္၍ လမ္းေလွ်ာက္ၾကြခ်ီရသည္။ <br /> <br /> ဆြမ္းခံၾကြခ်ီလာသည္႔ ကုိယ္ေတာ္မ်ားကုိျမင္လွ်င္ တဘက္ေလးမ်ား ပုခုံးတစ္ဖက္ေပၚတြင္တင္၍ျဖစ္ေစ၊ ဆြမ္းထမင္းဇလုံေလးကုိ လက္ထဲတြင္ ေပြ႔၍ ျဖစ္ေစ တဲအိမ္ေလးမ်ားထဲမွ အလႉရွင္ ဒကာဒကာမတုိ႔ ကုိယ္စီကုိယ္စီ ထြက္လာတတ္ၾကသည္။ ဒကာဒကာမမ်ားႏွင္႔ မနီးလြန္းမေ၀းလြန္းတြင္ ရပ္လ်က္ မိမိတုိ႔၏ သပိတ္ကုိ ဘယ္ဖက္လက္ျဖင္႔ ေပြ႔ထားစဥ္ ညာဖက္လက္ျဖင္႔ သပိတ္အဖုံးကုိ တစ္၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ ဖြင္႔ျပီး ဆြမ္းေလာင္းသည္ကုိ ခံယူရသည္။ သပိတ္အဖုံးကုိဖြင္႔ရာတြင္လည္း ပကတိဖြင္႔ခ်လုိက္ျခင္း မျပဳရ၊ အဖုံးကို အေပၚတြင္အသာေလး ေလွ်ာ၍ ဖြင္႔ရျပီး ေလွ်ာ၍ ျပန္ပိတ္ရသည္။ ဆြမ္းထမင္း မကပ္ျဖစ္သူအခ်ိဳ႔က သပိတ္အဖုံးေပၚတြင္ ငွက္ေပ်ာသီးျဖစ္ေစ၊ မုန္႔ခဲဖြယ္ျဖစ္ေစ မိမိတုိ႔တြင္ ရွိရာကို ကပ္လႉတတ္သည္။ မည္သုိ႔မွ် အဆင္မေျပခဲ႔သူအခ်ိဳ႔ကမူ လက္အုပ္ေလးခ်ီလ်က္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင္႔ “ကန္ေတာ႔ဆြမ္းပါဘုရာ႔” ဟူ၍ အသံခပ္အုပ္အုပ္ေလးျဖင္႔ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ိဳးတတ္ၾကသည္။ <br /> <br /> အခ်ိဳ႔ဒကာဒကာမမ်ားက ဆြမ္းေလာင္းလႉျပီးလွ်င္ ေနာက္ကုိ အသာယုိ႔လ်က္ မိမိတုိ႔ဆြမ္းဟင္းခြက္ေလးမ်ားကုိ ေနာက္မွ လုိက္ပါလာသည္႔ ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားထမ္းလာေသာ အုပ္ေဆာင္းထဲသုိ႔ ထည္႔ေပးတတ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ အဘြားအုိၾကီးမ်ားကမူ ေျမၾကီးတြင္တဘက္ေလးျဖန္႔ခင္းလ်က္ ကုိယ္တုိင္ဦးခ်ပူေဇာ္လိုက္ရမွ ေက်နပ္တတ္ၾကသည္။ ဤအခ်ိန္တြင္လည္း ဆက္လက္ၾကြခ်ီသြားျခင္း မျပဳရဘဲ ဒကာဒကာမၾကီးတုိ႔၏ ကန္ေတာ႔ျခင္းကုိ ရပ္လ်က္ အသာခံယူရသည္။ မိမိအားဆြမ္းေလာင္းလႉျပီးခ်ိန္တြင္ ရပ္တန႔္၍မေနရဘဲ ဆက္လက္ၾကြခ်ီရသည္။ မေႏွးလြန္း မျမန္လြန္းေသာေျခလွမ္းတုိ႔ျဖင္႔ မိမိေနာက္မွ လုိက္ပါလာမည္႔ ကုိရင္မ်ားကုိလည္း ေစာင္႔တတ္ရသည္၊ မိမိက ေနာက္က်က်န္ေနခဲ႔လွ်င္လည္း ခပ္သုတ္သုတ္ျဖင္႔ အမွီလုိက္တတ္ရသည္။ <br /> <br /> အခ်ိဳ႔ဒကာဒကာမၾကီးမ်ားကမူ မိမိတုိ႔အား ရင္းႏွီးေနသျဖင္႔ ပဋိသႏၱာရစကား ဆုိတတ္ၾကေသးသည္။<br /> <br /> “ျမိဳ႔သားကုိရင္ေလးေတြ…ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ၀တ္မွာတုန္း ဘုရာ႔” ဟုေမးလွ်င္..<br /> <br /> “ေက်ာင္းေတြ ျပန္မဖြင္႔ခင္ထိပါပဲ ဒကာၾကီး/ဒကာမၾကီး” ဟု အလုိက္သင္႔ ျပန္ေျဖျဖစ္သည္။<br /> <br /> တစ္ခ်ိဳ႔ကမူ ျပဳံးျပဳံးျပဳံးျပဳံးျဖင္႔ ေျပာတတ္ေသးသည္။<br /> <br /> “သကၤန္းနဲ႔လုိက္တယ္. မထြက္ပါနဲ႔ေတာ႔လား ဘုရား” ဟုဆုိလွ်င္မူ မည္သည္႔စကားမွ် မတုံ႔ျပန္ျဖစ္ဘဲ ခပ္ျပဳံးျပဳံး ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိတတ္သည္။<br /> <br /> အဘြားအိမ္ေရွ႔ေရာက္လွ်င္ အဘြားထုိင္ေနက် ကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚသုိ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ မ်က္စိကစားျဖစ္သည္။ တုန္တုန္ရီရီျဖင္႔ အိမ္ေအာက္မွ ထြက္လာျပီး မိမိတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္အား ပီတိအျပဳံးျဖင္႔ ျပဳံးၾကည္႔လ်က္ ဆြမ္းေလာင္းလႉတတ္ေသာ အဘြားမ်က္ႏွာေလးသည္ ဇရာ၏ အမွတ္သေကၤတတုိ႔ျဖင္႔ တြန္႔ေၾကေဟာင္းႏြမ္း ေနသေယာင္ ထင္ရေသာ္လည္း ပီတိအျပဳံးတုိ႔ျဖင္႔ ရႊင္ၾကည္ဟုန္ထေနတတ္သည္။<br /> <br /> “အရွင္ဘုရားတုိ႔ အဆင္ေျပၾကလား…”<br /> <br /> “ကုိရင္႔အၾကိဳက္ ႏြားႏုိ႔ခ်က္ေလး ခ်က္ထားတယ္…”<br /> <br /> “ညေနက်ရင္ အိမ္ကုိၾကြခဲ႔ပါဦးဘုရား…”<br /> <br /> စသည္ျဖင္႔ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရုိးေစရေသာ ဖိတ္မႏၱက စကားတုိ႔ျဖင္႔ အဘြား၏ အိမ္ေလးသည္ အျမဲ ပ်ဴငွာေႏြးေထြးေနတတ္သည္။<br /> <br /> ရံဖန္ရံခါတြင္မူ အေမ႔ကုိ အဘြားႏွင္႔အတူ ဆြမ္းေလာင္းရာတြင္ ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ခ်င္စိတ္ ျဖစ္မိသည္။ အေမျပန္လာသည္႔ အခ်ိန္မ်ားတြင္ အဘြားအိမ္ေရွ႔သုိ႔ ဆြမ္းခံၾကြတုိင္း ေျခလွမ္းတုိ႔က ရႊင္ျမဴးတက္ၾကြေန တတ္သည္။ သပိတ္အဖုံးကုိ ဖြင္႔လုိက္စဥ္ အနားသုိ႔ကပ္ျပီး ဆြမ္းေလာင္းလႉေသာ အေမ႔ကုိယ္သင္းနံ႔ကုိ မက္မက္ေမာေမာ တိတ္တခုိး ရႉရႈိက္မိသည္။ အေမ႔ကုိေက်ာခုိင္းလ်က္ ဆြမ္းခံဆက္ၾကြခ်ိန္တြင္ စိတ္အစဥ္တုိ႔က ၾကြခ်ီေနေသာ ေျခလွမ္းတုိ႔ႏွင္႔ ဆန္႔က်င္ဖက္အရပ္သုိ႔ ေျပးျငိတြယ္ကပ္တတ္ၾကေလသည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh3.googleusercontent.com/-_74gSQbCjnU/TX72vJqoOXI/AAAAAAAAD-0/jnD92o46AvM/s1600/5314.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://lh3.googleusercontent.com/-_74gSQbCjnU/TX72vJqoOXI/AAAAAAAAD-0/jnD92o46AvM/s320/5314.jpg" width="320" /></a></div><br /> ဆြမ္းခံၾကြျပီး ေက်ာင္းတုိက္သု႔ိ ျပန္၀င္ခ်ိန္တြင္လည္း အရုဏ္ဆြမ္းခံၾကြစဥ္ကအတုိင္း လုပ္ထုံးလုပ္နည္းတုိ႔ကုိ လုပ္ရသည္။ ကြာျခားသည္တစ္ခုကား ေန႔ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးခ်ိန္တြင္ အခ်ိဳပဲြ ပါတတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ငါးေယာက္၀ုိင္းထုိင္သင္႔သည္႔ ေနရာတြင္ ငွက္ေပ်ာသီး ငါးလုံးတင္ေပးထားတတ္ျပီး ကိတ္မုန္႔ ငါးခ်ပ္၊ သၾကားလုံးငါးလုံး စသည္ျဖင္႔ တင္ေပးထားတတ္သည္။ ဆြမ္းစားျပီး မိမိတုိ႔၏ ဇရပ္ေလးေပၚသုိ႔ တက္၍ နားေနခ်ိန္တြင္ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးက သကၤန္းစကို လက္ျဖင္႔ အသာအုပ္၍ မိမိတုိ႔ရွိရာသုိ႔ လွမ္းလာတတ္သည္။ အနားေရာက္လွ်င္ သကၤန္းစကုိ အသာလွစ္ျပီး ခပ္ျပဳံးျပံဳးမ်က္ႏွာျဖင္႔ တစ္စုံတစ္ခုကုိ လွမ္းေပးတတ္သည္။<br /> <br /> သူ႔အတြက္ရေသာ မုန္႔ခဲြတမ္းကုိ မစားဘဲ သူတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္အတြက္ ယူလာေပးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က အားနာရေကာင္းမွန္းမသိဘဲ ေက်ာင္းတုိက္ေပၚမွ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီး ယူလာမည္႔ တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ေနမိတတ္ သည္ကုိ သူ၀န္ခံမိသည္။ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီး၏ ဘဲြ႔နာမည္ရင္းကုိ သူမသိ၊ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီး ကလည္း ဘဲြ႔နာမည္ျဖင္႔ ေခၚျခင္းကုိ မလုိလား။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ မိမိက ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးဟု ေခၚျပီး သူက “ဟဲ႔ေကာင္ေလး” ဟု ျပန္ေခၚတတ္သည္။<br /> <br /> ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးမွာ မ်က္ႏွာရႊင္လန္းျပီး လူခ်စ္လူခင္မ်ားသည္။ ေက်ာင္းတုိက္တြင္ ဘုန္းၾကီးျပီးလွ်င္ ဩဇာအေညာင္းဆုံးမွာ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးပင္ျဖစ္သည္။ အရုိက္လည္းၾကမ္းလွသည္။ သူ၏ အားနည္းခ်က္မွာ ခါးတုိ႔လွ်င္ ေယာင္တတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ရံဖန္ရံခါ သူအမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ေနစဥ္တြင္ ခါးကုိ တစ္ခ်က္တုိ႔လုိက္ပါက “ဟုိင္း..ယား..” ဟုဆုိျပီး သုိင္းခ်မည္႔ ပုံစံသူလုပ္တတ္သည္။ ထိုအခါတြင္ ခါးကုိတုိ႔သူလည္းရယ္၊ သူလည္းရယ္ျဖင္႔ ေက်ာင္းတုိက္ေလးတြင္ တ၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ တဆက္တည္း ေျပာတတ္ေသးသည္။<br /> <br /> “မလုပ္နဲ႔. ဟဲ႔ေကာင္ေလးရဲ႔. မေတာ္တဆ ထုိးမိတုိက္မိလိမ္႔မယ္.”<br /> <br /> ေျပာသာေျပာသည္။ သူ႔ေၾကာင္႔ ဒဏ္ရာအနာတရ ျဖစ္သူဟူ၍ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မၾကားမိ။ သူသာလွ်င္ တစ္ေန႔ အနည္းဆုံး သုံးေလးၾကိမ္ခန္႔ ေက်ာင္းတုိက္ထဲတြင္ “ဟုိင္း..ယား” လုပ္ေနရသည္ကုိသာ ေတြ႔ရတတ္ သည္။<br /> <b><br /> </b><br /> <div style="color: lime;"><b>~ ေရခဲငွက္ ~</b><br /> <br /> <b><span style="color: black;">(အပုိင္း ၅ မၾကာမီေမွ်ာ္) </span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-4861251979637585358?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/ew98HF0bZeQ/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)7http://www.yanaung.net/2011/03/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-9074832026386473041Wed, 16 Feb 2011 22:24:00 +00002011-02-16T17:24:27.469-05:00AnecdotesMyselfHumorအားလုံးပဲ မဂၤလာပါ...<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္လည္း အညာအေၾကာင္းအက္ေဆးေရးရင္းနဲ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အညာမွာ ဇာတ္ျမဳပ္မိလုိက္တယ္. ဘာရယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူး. ရုပ္ျမင္သံၾကားစီးရီး ဇာတ္လမ္းတဲြေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက အၾကည္႔မ်ားသြားျပီး အပုိင္းလုိက္ခဲြေရးရတာ ေတာ္ေတာ္၀ါသနာထုံသြားခဲ႔ပုံ ေပါက္တယ္ဗ်. အဟတ္.<br /> <br /> ႏွစ္သစ္မွာ ခရီးေလးကလည္းထြက္၊ အိမ္သစ္ကုိလည္း ေျပာင္း၊ အလုပ္သစ္ကုိလည္း ေျပာင္းနဲ႔မုိ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘေလာ႔ဂ္ဖက္ကုိ ျပန္မလွည္႔ႏုိင္ဘူး ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္. ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးကလည္း အစစအရာရာ ေစ်းၾကီးတယ္ဗ်ာ. သက္ျပင္းေမာေတြကုိသာ အႏုိင္ႏုိင္ မႈတ္ထုတ္ရင္းက လူပ်ိဳၾကီးလုပ္တာပဲေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္မိလုိက္ေတာ႔တယ္. (ေၾကာ္ျငာ၀င္ၾကည္႔တာပါ. ဟတ္ဟတ္)<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> အိမ္သစ္ေလးမွာ ေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမိတယ္. မနက္ခင္းေတြမွာ အခန္းေလးထဲကုိ ေနေရာင္ျခည္က အျပည္႔အ၀က်ေရာက္တယ္. ေယာဂက်င္႔ဖုိ႔ ပါဖက္စစ္က်ဴေရးရွင္း(Perfect Situation) ပဲလုိ႔ေတာင္ ေတြးမိေသး. ဒါေပမယ္႔ ခုတေလာ ေနထြက္မွာခ်ည္းပဲ အိပ္ယာႏုိးေနေတာ႔ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ေယာဂက်င္႔ေနမိေတာ႔တယ္. <br /> <br /> ဒီေန႔မနက္ အိပ္မက္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္. အိပ္မက္ထဲမွာ အေမက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အိပ္ယာက ထဖုိ႔ အနမ္းေလးတစ္ခ်က္နဲ႔ လာလႈပ္ႏႈိးတယ္. ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာက ထခ်င္ေအာင္ တုိးတုိးေလးေျပာလုိက္ေသးတယ္. <br /> <br /> "မီးဖုိေခ်ာင္ထဲက စားပဲြေပၚမွာ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္ရွိတယ္. ပူပူေလးသြားစားခ်ည္.. ထထထ" တဲ႔ေလ.<br /> <br /> "ဒုန္း"<br /> <br /> အလူးအလဲထလုိက္ေတာ႔ ပထမဦးဆုံး ကုတင္ေပၚကေန ျပဳတ္က်ပါတယ္.<br /> <br /> အရာရာဟာ အိပ္မက္ေတြပါပဲလားလုိ႔ သိလုိက္ရတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ဟုိးအေ၀းၾကီးမွာ ေရာက္ရွိေနခဲ႔ျပီပဲ...<br /> (အဲဒီ႔မွာ ကုိငွက္ၾကီးက သီခ်င္းဆက္ဆုိ၊ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အေမ႔ကုိသတိရျပီး ဆက္ငုိေပါ႔ဗ်ာ...)<br /> <br /> ေစာေစာစီးစီး အလြမ္းမင္းသားေလးလုပ္လုိက္ရျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲေျပး၀င္၊ သြားေတြ တျဗီးျဗီးတဗ်င္းဗ်င္းတုိက္၊ ျပီးလည္းျပီးေရာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ၀င္လုိက္ေတာ႔ စားပဲြေပၚမွာ....<br /> <br /> လက္သုတ္ပု၀ါေလးတစ္ထည္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ မခ်ိျပဳံးျပဳံးျပေလရဲ႔.<br /> <br /> စိတ္နာနာနဲ႔ အဲဒီ႔ အႏွီလက္သုတ္ပု၀ါကုိ မီးဖုိေဘးခ်၊ အေပၚက ဒယ္အုိးကုိ ဇာတ္ခနဲ ဆဲြယူ၊ မီးဖုိကုိ ေခ်ာက္ခနဲဖြင္႔၊ ေရခဲေသတၱာအေပၚထပ္က ပလာတာအထုပ္ကုိ ဗ်ိခနဲ ဆဲြျဖဲ၊၊ ေနာက္ထပ္ ၅ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ႔ လက္ဖက္ရည္ေလးတစ္ခြက္နဲ႔ ပလာတာႏွစ္ခ်ပ္ကုိ ဒူးေလးႏွံ႔ျပီး မနက္စာကုိ ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ သုံးေဆာင္ေနလုိက္ပါေတာ႔တယ္.<br /> <br /> ဦးေက်ာ္ဟိန္းရဲ႔ သီခ်င္းထဲကလုိ...<br /> <br /> "ဘာအေရးၾကီးဆုံးလဲ...." လုိ႔ ျပန္ေမးမိေတာ႔<br /> <br /> ေလာေလာဆယ္မွာ ကုိယ္႔အားကုိယ္ကုိး ကုိယ္တုိင္ေၾကာ္စားတဲ႔ ပလာတာက အိပ္မက္ထဲမွာ အေမလာေပးတဲ႔ ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္ေပါင္းထက္ လက္ေတြ႔ပုိက်တယ္.<br /> <br /> မုတ္ဆိတ္ေမြးေလးတစ္မွ်င္ႏွစ္မွ်င္ကုိ ပြတ္သပ္ရင္း၊ မ်က္လုံးေလးေမွးရင္းက ျပန္ေျဖမိလုိ္က္တာက...<br /> <br /> "ပလာတာ အေရးၾကီးဆုံးပါပဲ" လုိ႔....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-9074832026386473041?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/OrqPFAqQxeg/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)5http://www.yanaung.net/2011/02/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-6778093980888193459Tue, 18 Jan 2011 12:50:00 +00002011-01-18T07:53:42.617-05:00NewsTrue Storiesဘရာဇီးမွာ မုိးေတြအရမ္းရြာျပီး ေရေတြၾကီးေနတယ္. အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ ေျမျပိဳတာေတြလည္း ျဖစ္ျပီး ခုခ်ိန္ထိ လူေပါင္း ၆၅၅ ေယာက္ ေသသြားျပီလုိ႔ သတင္းေတြထဲမွာ ေဖာ္ျပေနၾကတယ္. အဲဒီ႔ထဲမွာ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ ျဖစ္တဲ႔ Cristina Maria Cesario Santana ကေတာ႔ သူမေသသြားေပမယ္႔လည္း သူမေဘးမွာ ေျခတစ္ဖ၀ါးမွ မေရြ႔ဘဲ ေနပူမုိးရြာ အေဖာ္ လုပ္ေပးေနတဲ႔ သက္ရွိ တစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္.<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTWKnMn7GzI/AAAAAAAAD9w/HEcrvcyQJoI/s1600/t1larg.graves.gi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTWKnMn7GzI/AAAAAAAAD9w/HEcrvcyQJoI/s400/t1larg.graves.gi.jpg" width="400" /></a></div><br /> Leao ဆုိတဲ႔ သူမရဲ႔ ေခြးေလးပါ. သူ႔ကုိ အဲဒီ႔ေျမပုံေလးနားက သြားခုိင္းတာလည္း မသြားဘဲ ဒီပုံေလးထဲကအတုိင္းေလး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ၀ပ္ျပီး ေစာင္႔ၾကပ္အေဖာ္ လုပ္ေပးေနေလရဲ႔...<br /> <br /> ဒီပုံေလးၾကည္႔ရတာ ရင္ထဲမွာ စိတ္ထိခုိက္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္.<br /> <br /> I love you, Leao.....<br /> <br /> အခု အဲဒီ႔ပုံေလးထဲက ေခြးေလးကို ေမြးစားဖုိ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာက ကမ္းလွမ္းေနၾကတယ္.<br /> <br /> <div style="color: blue;">Picture: Courtesy of CNN</div><div style="color: blue;"><br /> </div><div style="color: blue;">Read Full News<a href="http://news.blogs.cnn.com/2011/01/17/in-brazil-flooding-loyalty-to-the-dea/" target="_blank"> Here.</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-6778093980888193459?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/hqr-8KPLuMU/leaos-heart.htmlnoreply@blogger.com (Yan)11http://www.yanaung.net/2011/01/leaos-heart.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5006376983841668680Mon, 17 Jan 2011 09:20:00 +00002011-01-17T04:42:46.275-05:00EssaysAnecdotesMyselfဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ျပန္လာေတာ႔ ရြာလယ္လမ္းကေလးက တိတ္ဆိတ္စြာ အိပ္ေမာက်ေနေလျပီ။ လမ္းေဘး သစ္ပင္ေလးမ်ားၾကားမွ ျဖိဳးျဖိဳးေျဖာက္ေျဖာက္ က်ေနေသာ လေရာင္အပုိင္းအစေလးမ်ားကုိ နင္းလ်က္ စိတ္လက္ ေပါ႔ပါးစြာ အိမ္ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔တဲအိမ္ေလးမ်ားက ရြာခံမဟုတ္ေသာ ဧည္႔သည္မ်ားကုိ ခပ္ေစာင္းေစာင္း လွမ္းၾကည္႔ၾကသည္။ ေလအေ၀ွ႔တြင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ႏြားတင္းကုပ္မ်ားဆီမွ ေနာက္ေခ်းနံ႔(ႏြားေခ်း) က ေ၀႔ခနဲ ပ်ံ႔လြင္႔လာသည္။ <br /> <br /> အိမ္ေရွ႔ကြက္လပ္ေလးထဲတြင္ လေရာင္က ျပိဳင္ဖက္မရွိ မင္းမူထားသည္။ အေပၚထပ္သုိ႔ အေမတက္သြားျပီး အိပ္ရာမ်ား ခင္းေနခ်ိန္တြင္ သူကေတာ႔ အဘြား၏ ၀ါးပက္လက္ကုလားထုိင္ေလးကုိ ထုတ္လ်က္ ကြင္းျပင္ထဲတြင္ ထုိင္ရင္း ေလညင္းခံ ေနမိသည္။ ျမိဳ႔ျပမီးေရာင္မ်ားႏွင္႔ ကင္းကြာသည္႔ ေက်းလက္ေတာရြာငယ္ေလး၏ လသာညသည္ ဆိတ္ျငိမ္ေအးခ်မ္း ေနသည္၊ သိမ္ေမြ႔ ျငိမ္႔ေညာင္းေနသည္။ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးက ၾကယ္နကၡတ္ေတြကို ခါတုိင္းထက္ ပုိမုိစုံလင္စြာ ခင္းက်င္းျပထား ေနသည္ဟုပင္ ထင္ျမင္မိသည္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္းတြင္ ပူျပင္းေတာက္ေလာက္ေနေသာ သဲေျမျပင္ကအစ ညအခ်ိန္တြင္ေတာ႔ သူ၏ မာန္မာနမ်ားကုိ ခ၀ါခ်လ်က္ လေရာင္၏ ေအးျမေသာ ေမတၱာဓာတ္ေလးမ်ားကုိ ႏူးညံ႔စြာ စားသုံးေနေလသည္။ <br /> <a name='more'></a><br /> ေျခေထာက္ေရေဆးျပီး အိမ္ေပၚထပ္သုိ႔ သူတက္လာခဲ႔ခ်ိန္တြင္ အေမတုိ႔ အိပ္ေမာက်ေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ ေစ႔ထားေသာ တံခါးကုိ မင္းတုန္းထုိးလ်က္ ပိတ္လုိက္ျပီး ၀ါးၾကမ္းခင္းေလးမ်ားကုိ အသံမျမည္ေအာင္ ေျခဖြနင္းလ်က္ ေခါင္းရင္းဖက္ရွိ အိပ္ရာေဘးသုိ႔ လွမ္းလာခဲ႔လုိက္သည္။ ခပ္ေစာေစာ အိပ္ရာ၀င္ေလ႔ မရွိေသာသူ႔အတြက္ ညတာသည္ ရွည္လ်ားလြန္း လွသည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQPB0g5inI/AAAAAAAAD9o/UYxQJq7BkMY/s1600/moon-1-night-sky.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="300" width="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQPB0g5inI/AAAAAAAAD9o/UYxQJq7BkMY/s400/moon-1-night-sky.jpg" /></a></div><br /> <center>….</center><br /> ေနာက္တစ္ေန႔ ညေနခင္းတြင္ အေမ၊ အန္တီႏွင္႔ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသုိ႔ အတူတူသြားၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးကုိ ဦးခ်၀တ္ျပဳျပီးေနာက္ ဆံခ်ရန္ ေက်ာင္းေအာက္သို႔ ဆင္းလာခဲ႔ၾကသည္။ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးက သင္တုန္းဓားကုိ ရာဘာျပားေပၚတြင္ တရႊန္းရႊန္းေသြးလ်က္ အုတ္ေရကန္ေလးေဘးတြင္ ဓားေရးျပေနေလသည္။ လြန္ခဲ႔သည္႔ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က ရွင္ျပဳ၊ နားသမဂၤလာပဲြတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ႔ေသာ ဆံခ်ပဲြကဲ႔သုိ႔ အေဖႏွင္႔ အေမက ပိတ္စတစ္ဖက္စီ ကုိင္လ်က္ သာမေဏေလာင္းလ်ာအား ျပဳံးၾကည္႔ေနသည္႔ ျမင္ကြင္းကုိ သူလြမ္းမိသည္။ <br /> <br /> ေခါင္းရိတ္ျပီးေနာက္ အုတ္ေရကန္ေလးေဘးတြင္ပင္ ေရကို စတိသေဘာ ခပ္ျမန္ျမန္ခ်ိဳးကာ ေက်ာင္းေပၚသုိ႔ ျပန္တက္ခဲ႔ၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးေရွ႔ လင္ဗန္းေလးထဲတြင္ သကၤန္းႏွစ္ထုပ္ကိ ု ထပ္လ်က္ တင္ထားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ ဘုန္းၾကီးေရွ႔တြင္ ေဆာင္႔ေၾကာင္႔ကုိယ္စီ ထုိင္လ်က္ သီလယူ၊ သကၤန္းေတာင္းေနခ်ိန္တြင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ရိတ္ထားေသာ သူ႔ေခါင္းေပၚမွ အပူေငြ႔မ်ား တရွိန္ရွိန္ ထုိးထြက္ေနသည္ကုိ ခံစားမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးက သကၤန္းကူစည္းေပးသည္။ သူ႔အတြက္ သကၤန္းက အနည္းငယ္ၾကီးေနေသာ ေၾကာင္႔ ထက္၀က္ခ်ိဳးကာ သကၤန္းရုံရသည္။ <br /> <br /> ဘုန္းၾကီးႏွင္႔ ေခတၱစကားစျမည္ ေျပာျပီးေနာက္ အေမႏွင္႔ အန္တီက အာဂႏၱဳ ကုိရင္အသစ္စက္စက္ေလး ႏွစ္ပါးကုိ သူတုိ႔သီတင္းသုံးရမည္႔ ေက်ာင္းတုိက္သို႔ လုိက္ပုိ႔ေပးသည္။ ကိုရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးတုိ႔ႏွင္႔ အတူတူေနရမည္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းတုိက္ဟုသာ ဆုိရေသာ္လည္း ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မုိးထားေသာ တဲေက်ာင္းေလးသာ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> ကုိရင္ဖုိးတုတ္ၾကီးတုိ႔၊ ကုိရင္စိန္ေဗဒါၾကီးတုိ႔က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရွိ ကုိရင္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီး မ်ားအား ၀တ္ျဖည္႔ရာတြင္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းတုိက္ေ၀ယ်ာေ၀စၥ အ၀၀ ျပဳလုပ္ထိန္းသိမ္းရာ တြင္လည္း ေကာင္း၊ အလႉအတန္းရွိလွ်င္လည္းေကာင္း၊ ကိုရင္ငယ္၊ ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားအား ထိန္းသိမ္း ၾကပ္မတ္ရာတြင္ လည္းေကာင္း ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီး၏ အာဏာကုန္လဲႊအပ္ထားျခင္း ခံရေသာ ကုိရင္ၾကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္တုိင္း ရြာကုိလာေနၾက ျဖစ္ေသာ သူတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွင္႔ ကုိရင္ၾကီးမ်ားက ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာမ်ား သဖြယ္ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQOA9OS_7I/AAAAAAAAD9g/DEqJV_RZYfk/s1600/52.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQOA9OS_7I/AAAAAAAAD9g/DEqJV_RZYfk/s400/52.JPG" width="400" /></a></div><br /> <center><span style="color: blue;">အုတ္ေက်ာင္းျဖစ္သြားသည္႔ တစ္ခ်ိန္က တဲေက်ာင္းကေလး</span></center><br /> <br /> ေမွာင္ရီပ်ိဳးခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းတုိက္ေပၚမွ ေၾကးစည္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ေက်ာင္းေလွကားရင္းရွိ ေခါင္းေလာင္းၾကီးကုိလည္း ကိုရင္တစ္ပါးက အခ်က္မွန္မွန္ ထုိးသည္။ အေပၚထပ္မွ ေၾကးစည္သံ တစ္ခ်က္၊ ေအာက္ဖက္မွ ေခါင္းေလာင္းသံတစ္ခ်က္စီျဖင္႔ အခ်က္ (၂၀) ခန္႔ ထုိးခ်ိန္တြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကုိရင္မ်ား၊ သံဃာေတာ္မ်ား အားလုံး ေက်ာင္းတုိက္ေပၚသုိ႔ တက္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ေခါင္းေလာင္းသံမ်ား ညံေနခ်ိန္တြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ေခြးမ်ားကလည္း သံရွည္ဆဲြကာ အူၾကသည္။ သာဓုေခၚျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကိုရင္ၾကီးမ်ားက ရွင္းျပသည္ကုိ မွတ္သားဖူးသည္။ ဘုရား၀တ္ျပဳခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> ဘုရား၀တ္ျပဳခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးက ေရွ႔ဆုံးမွ ထုိင္သည္။ ေနာက္တစ္တန္းတြင္ ဦးဇင္းၾကီးမ်ားက ထုိင္သည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ ကုိရင္ၾကီးမ်ားႏွင္႔ ကုိရင္ငယ္မ်ားက ညာမွဘယ္သုိ႔ ၀ါစဥ္အလုိက္ ထုိင္ၾကရသည္။ ေနာက္တန္းတြင္မူ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေနထုိင္ေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ား ထုိင္ၾကရသည္။ ဘုရားစင္တြင္ ထြန္းညွိထားေသာ ၀ါဆုိဖေယာင္းတုိင္ၾကီးမ်ားက မိမိတုိ႔၏ ရွိန္ရွိန္လြန္႔ျငီး၊ ေရာင္ဆီမီးျဖင္႔ သုံးလူ႔ရွင္ပင္ ႏႈိင္းသူမျမင္သည္႔ ရွင္ေတာ္မုနိအား ရွိခုိးေကာ္ေရာ္ ဖူးေျမာ္ၾကည္ညိဳလ်က္…<br /> <br /> ဩကာသမွ ဆယ္ပါးသီလ ေဆာက္တည္သည္အထိ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အားလုံးႏွင္႔အတူ သံျပိဳင္လုိက္ဆုိ ႏုိင္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္ေတာ႔ လက္အုပ္ေလးခ်ီလ်က္ မ်က္လုံးေလးမွိတ္လ်က္ ဆရာေတာ္၊ သံဃာေတာ္မ်ား ဆက္လက္ရြတ္ဆုိေနသည္ကုိ အသာေလးျငိမ္လ်က္ နားေထာင္ေနလုိက္ၾကသည္။ ဘုရား၀တ္ျပဳ ျပီးခ်ိန္သည္ တစ္ေန႔တာ၏ ကုန္ဆုံးခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္က မိမိ၏အခန္းတြင္းသုိ႔ ၀င္သြားသည္။ ေက်ာင္းတုိက္ေပၚတြင္ အိပ္စက္သည္႔ ကုိရင္ငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားက ေဘးတြင္ စီတန္းခ်ထားသည္႔ ေသတၱာေလးမ်ားေပၚတြင္ တင္ထားေသာ မိမိတုိ႔၏ အိပ္ရာခင္းေလးမ်ားအား ယူၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မိမိတုိ႔ ဘုရား၀တ္ျပဳသည္႔ အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲတြင္ပင္ အစီအရီခင္းကာ အိပ္စက္အနားယူဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ <br /> <br /> အခ်ိဳ႔ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကုိရင္မ်ားကမူ မိမိတုိ႔ အိပ္ရာမ်ားကုိ ခင္းကာ မအိပ္ေသးဘဲ ေက်ာင္းတုိက္ေအာက္သုိ႔ ျပန္ဆင္းၾကသည္။ အခ်ိဳ႔က ရြာထဲသုိ႔ ျပန္ၾကြကာ မိမိတုိ႔၏ အိမ္သုိ႔ ေခတၱျပန္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကမူ ရြာ၏ေတာင္ဖက္ ယြန္းယြန္းသုိ႔ တစုိက္မတ္မတ္ ခ်ီတက္ၾကသည္။ ထုိေနရာတြင္ ရြာ၏ တစ္ခုတည္းေသာ အပန္းေျဖစခန္းတစ္ခု ရွိသည္။ ဗီြဒီယုိရုံ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> ရြာတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းႏွစ္ေက်ာင္းရွိသည္။ အေရွ႔ေက်ာင္းနွင္႔ အေနာက္ေက်ာင္းဟူ၍ျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔ေက်ာင္းက အေနာက္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ မည္သည္႔အတြက္ေၾကာင္႔ ႏွစ္ေက်ာင္းကဲြရသည္ကုိ အေသးစိတ္မသိေသာ္လည္း ထုိေက်ာင္းတုိက္ႏွစ္ခု အဆက္အစပ္ အေခၚအေျပာသိပ္မရွိသည္ကုိေတာ႔ သိသည္။ အေရွ႔ေက်ာင္းဘုန္းၾကီးက အေနာက္ေက်ာင္းအလႉသုိ႔ ၾကြေလ႔မရွိသလုိ အေနာက္ေက်ာင္းဘုန္းၾကီး ကုိလည္း အေရွ႔ေက်ာင္းက ဖိတ္ၾကားေလ႔ မရွိေခ်။ ဒကာဒကာမမ်ားက အစ အေရွ႔ေက်ာင္းဒကာ၊ အေနာက္ေက်ာင္းဒကာဟူ၍ သီးသီးသန္႔သန္႔ အမည္တြင္တတ္ ၾကေသးသည္ တမုံ႔။<br /> <br /> အေရွ႔ေက်ာင္းႏွင္႔ အေနာက္ေက်ာင္းသည္ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ႏွင္႔ လွည္းလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုသာ ျခားသည္။ တစ္ရြာလုံးသုံးၾကေသာ ေသာက္ေရကန္တြင္ အေရွ႔ေက်ာင္းက လာေရာက္ ေရခပ္ျခင္း မျပဳလုပ္။ သူတုိ႔အတြက္ အ၀ီစိတြင္းတစ္တြင္း သီးသန္႔တူးထားၾကသည္။ ေရတြင္းတြင္ ေရးထိုးလႉဒါန္းထားေသာ စာကမၸည္းကုိက အေရွ႔ေက်ာင္း တုိက္နာမည္ကို ရည္ညႊန္းေရးထုိးထားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ထုိေရတြင္းတြင္ အေရွ႔ေက်ာင္းကုိရင္မ်ားမွ အပ မည္သူမွ် ေရခပ္ျခင္း ျပဳလုပ္သည္ကုိ မေတြ႔ရေခ်။ အခ်ိဳ႔က အေရွ႔ေက်ာင္း ဘုန္းၾကီးလြန္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ကမူ အေနာက္ေက်ာင္းဘုန္းၾကီးက မာနၾကီးသည္ဟု ဆုိၾကျပန္သည္။ <br /> <br /> မည္သုိ႔ဆုိေစ ေက်ာင္းတုိက္ႏွစ္ခုၾကားမွ လွည္းလမ္းေလးသည္ တစ္ရြာလုံး၏ မုခ္ဦး၀င္ေပါက္ ျဖစ္သည္။ ထုိလမ္းေၾကာင္းေလးမွတဆင္႔ ရြာသူရြာသားတုိ႔ လယ္ထဲဆင္းၾကသည္၊ ေတာထဲသြားၾကသည္၊ ျမိဳ႔သုိ႔ ကူးၾကသည္။ ထုိလမ္းေၾကာင္းေလးေပၚတြင္ပင္ နံနက္ခင္းတြင္ ႏြားမ်ားကုိ ေတာထဲသုိ႔ ေက်ာင္း၍ ညေနခင္းတြင္ ေတာထဲမွ ရြာထဲသုိ႔ ျပန္ေမာင္း၀င္လာၾကသည္။ အေရွ႔ေက်ာင္းႏွင္႔ အေနာက္ေက်ာင္း အဆက္အစပ္ သိပ္မရွိၾကေသာ္လည္း ေက်ာင္းတုိက္ႏွစ္ခု ၾကားမွ မန္က်ည္းပင္တုိ႔က အခ်ိန္မွန္မွန္ သီးဆဲ၊ ရွဥ္႔ကေလးမ်ားကလည္း ဟုိဟုိဒီဒီ ကူးလူးေျပးလႊားဆဲ၊ မုိးတြင္းတြင္ ေသာက္ေရကန္သည္ ကမ္းနဖူးထိ ေရတက္ျမဲ၊ ေညာင္ပင္ေဘးမွ တစ္ခုတည္းေသာ စာသင္ေက်ာင္းေလးသည္လည္း စာအံသံေလးမ်ားကုိ အခ်ိန္မွန္မွန္ ဖြင္႔ထုတ္သီေၾကြးေနဆဲ… <br /> <br /> <br /> <center>….</center><br /> <br /> နံနက္ခင္း တုံးေမာင္းေခါက္ခ်ိန္တြင္ ကပ်ာကသီ မ်က္ႏွာသစ္၊ သကၤန္းကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရုံကာ ေက်ာင္းတုိက္ေပၚသုိ႔ တက္၍ ဘုရား၀တ္ျပဳရသည္။ အရုဏ္ဆြမ္းကပ္သည္႔ အလႉရွင္ရွိလွ်င္ ဆြမ္းခံၾကြစရာမလုိဘဲ အာရုံဆြမ္းတစ္ခါတည္း ဘုဥ္းေပး၍ ရသည္။ မရွိလွ်င္မူ ဆြမ္းခံၾကြရန္ ျပင္ဆင္ၾကရသည္။ <br /> <br /> ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္တြင္ ရုံရေသာ သကၤန္းရုံနည္းသည္ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ျပဳလုပ္ေသာ သကၤန္းရုံနည္းႏွင္႔မတူ။ သကၤန္းအေပၚရုံကုိ ေခါင္းပါျမဳပ္ေအာင္ ျခဳံလိုက္ျပီး အနားစႏွစ္ဖက္ကုိ ညီေအာင္ညွိရသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ အနားစမွ စတင္ကာ သကၤန္းကုိ တျဖည္းျဖည္းလိပ္ယူလ်က္ လက္ေမာင္းေအာက္ဖက္သုိ႔ သြင္းယူရသည္။ ေအာက္ေျခအနား ညီရန္လည္း ဂရုျပဳရေသးသည္။ လည္ပင္းေနာက္မွ သကန္းစကို ေကာ္လာသဖြယ္ ေထာင္လ်က္ လည္ပင္းသား မေပၚေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖုံးဖိရေသးသည္။ လက္ကေတာ႔ထုိးရုံသည္ဟု ေခၚေလ႔ရွိၾကသည္။ လိပ္ထားေသာ သကၤန္းမွ ထြက္လာသည္႔ သကၤန္းလိပ္ကေလးကုိ ဘယ္ဖက္လက္ဖ၀ါးေလးထဲတြင္ ဆုပ္ကုိင္ထားရသည္။ မေတာ္တဆ ထုိသကၤန္းလိပ္ကေလးအား လႊတ္ခ်မိလုိက္လွ်င္ လက္ေမာင္းတေလွ်ာက္ အရစ္လည္း ေလွ်ာက်ကာ သကၤန္းတစ္ခုလုံး ေျပက်သြားတတ္သည္။ သူတုိ႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကုိ ေဘးမွ ကုိရင္မ်ားက ကူ၍ လက္ကေတာ႔ထုိးရုံေပးၾကသည္။ <br /> <br /> ထုိ႔ေနာက္တြင္မူ ကိုရင္ငါးပါးတန္သည္၊ သုံးပါးတန္သည္ျဖင္႔ အုပ္စုေလးမ်ားခဲြလ်က္ မိမိတုိ႔အတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ လမ္းေၾကာင္းေလးမ်ားအတုိင္း ရြာထဲသုိ႔ ကိုယ္စီ ဆြမ္းခံၾကြၾကရသည္။ ေရွ႔တြင္ ေၾကးစည္ေလးကုိင္ထားေသာ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးက ပုဆုိးခပ္တုိတုိ၀တ္လ်က္ ေၾကးစည္ေလးကုိ ေနာင္ခနဲ တစ္ခ်က္ထုကာ ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔ဟု လမ္းေၾကာင္းတေလွ်ာက္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေအာ္သြားသည္။ သူ႔ေနာက္တြင္ ၀ါစဥ္အလိုက္ ကုိရင္ၾကီးမ်ား၊ ကုိရင္ငယ္ ေလးမ်ားက သပိတ္ကုိယ္စီပိုက္လ်က္ လုိက္ၾကရသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္မူ ေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ဦးက ဆုိင္းထမ္းပုိးကုိ ထမ္းလ်က္ လိုက္ရသည္။ ဆုိင္းထမ္းပုိး၏ ေရွ႔ႏွင္႔ေနာက္တြင္ လင္ဗန္းတစ္ခုစီ ဆဲြခ်ိတ္ထားလ်က္ ထိုအေပၚတြင္မွ အုပ္ေဆာင္းေလးျဖင္႔ အုပ္ထားတတ္သည္။<br /> <br /> ေက်ာင္းသားငယ္ဘ၀အျဖစ္လည္း ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔ဟု ရြာရုိးကုိးေပါက္ ေအာ္ကာ ဆြမ္းခံထြက္ဖူးသည္။ ကုိရင္ဘ၀အျဖစ္ ႏွင္႔လည္း သပိတ္ကုိပိတ္လ်က္၊ မ်က္လႊာေလးကုိ အသာခ်လ်က္ ဆြမ္းခံၾကြဖူးသည္။ <br /> <br /> ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္တြင္ ၀မ္းဗုိက္ထဲမွ တက်ဳတ္က်ဳတ္ျမည္လ်က္ ခပ္သုတ္သုတ္ ဆြမ္းခံၾကြရေသာ ရြာနံနက္ခင္း ေလးမ်ားကုိ လြမ္းမိပါဘိ….<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQH0CXVRcI/AAAAAAAAD9Y/R-nO9Dh-IIQ/s1600/41.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TTQH0CXVRcI/AAAAAAAAD9Y/R-nO9Dh-IIQ/s400/41.JPG" width="400" /></a></div><br /> <center><span style="color: blue;">ဆြမ္းေတာ္ဗ်ိဳ႔!!!</span></center><br /> <div style="color: lime;"><b><br /> </b></div><div style="color: lime;"><b>~ ေရခဲငွက္ ~</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5006376983841668680?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/G-jZH7v5ziE/blog-post_17.htmlnoreply@blogger.com (Yan)5http://www.yanaung.net/2011/01/blog-post_17.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-4102107766698524034Sun, 16 Jan 2011 00:01:00 +00002011-01-15T19:08:25.988-05:00MusicRockDead Piratesအျပင္မွာ ရာသီဥတုက ေအးစက္စက္နဲ႔ သူစိမ္းတျပင္ဆန္ေနတယ္.<br /> <br /> အဲဒါနဲ႔ အိမ္ထဲမွာပဲေအာင္းျပီး စာဖတ္လိုက္၊ ကုတင္ေပၚလူးလြန္႔လိုက္နဲ႔ ရွိေနတုန္း ဂီတတစ္ခုရဲ႔ ဖမ္းစားျခင္းကုိ ခံလုိက္ရတယ္.<br /> <br /> အဖဲြ႔နာမည္က Dead Pirates တဲ႔. UK က Band တစ္ခုပါပဲ.<br /> <br /> ၀ူဖာကုိ ခပ္က်ယ္က်ယ္အေနအထားမွာထား၊ အခန္းအလယ္မွာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ခဲြရပ္လုိက္ျပီး မ်က္စိႏွစ္ဖက္ကုိ ေမွးစင္းလုိ႔ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ Dead Pirate တစ္ေယာက္ လုပ္ပစ္လုိက္မိတယ္. ေခါင္းကို ေရွ႔ငုိက္လုိက္၊ ေနာက္ကုိ စည္းခ်က္နဲ႔အညီ ေမာ႔ပစ္လုိက္၊ ေဘးႏွစ္ဖက္ကုိ ယမ္းပစ္လုိက္နဲ႔ ဆံပင္ေတြေတာင္ ပုိရွည္လာသလုိလုိ...<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> ဒရမ္ဘိ(တ္)ေတြက တအုံးအုံး၊ ေဘ႔စ္သံက တဒုံးဒုံးနဲ႔ လိဒ္သံကလည္း ကေ၀တစ္ေကာင္လုိ အခန္းေထာင္႔က ေျပးထြက္လာလုိက္၊ မ်က္ႏွာၾကက္ေပၚကုိ ေျပးတက္သြားလုိက္၊ တခါတရံမွာ ကုိယ္႔ခႏၶာကုိယ္ထဲကုိ ေဖာက္၀င္လာလုိက္...<br /> <br /> သီခ်င္းသံရပ္သြားတဲ႔ အခုိက္အတန္႔ေလးတစ္ခု ရိွတယ္. အဲဒီ႔အခ်ိန္ေလးမွာ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေတာအုပ္ေလးထဲ ေရာက္ေနျပီး ဇြန္ဘီ (Zombie) ေတြက တျဖည္းျဖည္း ကုိယ္႔ကုိ ၀ုိင္းလာသလုိလုိ ခံစားမိလာတယ္.<br /> <br /> ျပီးလည္းျပီးေရာ ဂစ္တာသံနဲ႔အတူ ဇြန္ဘီေတြပါ ကုိယ္နဲ႔ လုိက္ကၾကလိမ္႔မယ္....<br /> <br /> သီခ်င္းနာမည္က Wood တဲ႔...<br /> <br /> <br /> <br /> <center><br /> <object height="385" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cD1Rrfc0y-M?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cD1Rrfc0y-M?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /> </center><br /> <br /> Original Link က <a href="http://www.dirtymelody.com/videos.html" target="_blank">ဒီမွာပါ.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-4102107766698524034?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/65X04jFyxIk/mesmerized-by-dead-pirates.htmlnoreply@blogger.com (Yan)3http://www.yanaung.net/2011/01/mesmerized-by-dead-pirates.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5254781783396283996Thu, 13 Jan 2011 10:15:00 +00002011-01-13T14:00:57.668-05:00EssaysAnecdotesMyselfအိမ္ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္တြင္ ထုိင္ရင္း ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ၾက၊ အဘြားခ်ေပးသည္႔ အညာလက္ဖက္ႏွင္႔ ပဲၾကမ္းကုိ တဂၽြမ္းဂၽြမ္း စားၾကျပီး ခဏေနေတာ႔ ကုိေထြးနဲ႔ ကုိမုိးတုိ႔ ၀မ္းတြင္းကုိ ျပန္ၾကသည္။ အေမက ကုိမုိးတုိ႔ကုိ ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္း နွင္႔ စက္ဘီးေကာင္းေကာင္းစီးျပန္ရန္ မွာသည္။ ကုိမုိးက စက္ဘီးေပၚတက္၍ မသြားခင္ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္အား ၀မ္းတြင္းကုိ လာလည္ဖုိ႔ ေအာ္ေျပာသြားေသးသည္။ <br /> <br /> အဘြားမ်က္ႏွာကမူ ၾကည္လင္၀င္းပေနေလသည္။ အဘြားတုိ႔ အိမ္ျခံ၀င္းက အေတာ္အသင္႔ က်ယ္သည္။ အိမ္၏ အေနာက္ဖက္တြင္ အေဖ႔ညီ၊ အဘြား၏ ဒုတိယသားႏွင္႔ သူ႔မိသားစုတုိ႔က အိမ္တစ္လုံး သက္သက္ ခဲြေနၾကသည္။ အိမ္၏ ေတာင္ဖက္တြင္ အေဖ႔ညီမ၊ အန္တီေပါမယ္ႏွင္႔ သူတုိ႔မိသားစုေနသည္႔ တဲေလးတစ္လုံး ရွိသည္။ ၀င္းေလးထဲတြင္ မန္က်ည္းပင္ရွိသည္၊ ထေနာင္းပင္ရွိသည္။ ေဘာစကုိင္းပင္မ်ား ရွိသည္။ ယခင္က ျခံ၀င္းအလယ္တြင္ ဥသွ်စ္သီးပင္ တစ္ပင္လည္း ရွိခဲ႔ဖူးသည္။ အေဖဦးစီးျပဳလုပ္သည္႔ ရွင္ျပဳရဟန္းခံ နားသမဂၤလာပဲြကုိ ဒီျခံ၀င္းေလးထဲမွာပဲ မ႑ပ္ထုိးျပီး ျခိမ္႔ျခိမ္႔သဲ က်င္းပခဲ႔ဖူးသည္။ ထုိစဥ္က မ႑ပ္ထုိးရာတြင္ ေနရာမလြတ္သည္ႏွင္႔ ဥသွ်စ္ပင္ကုိ ခုတ္ပစ္လုိက္ရသည္။<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TS7OcRFk5DI/AAAAAAAAD9M/HzYwHuG9MxE/s1600/Hut.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="192" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TS7OcRFk5DI/AAAAAAAAD9M/HzYwHuG9MxE/s400/Hut.jpg" width="263" /></a></div><br /> အေဖ႔ညီမ နာမည္က ေဒၚခင္လွ။ သူက ေမြးခ်င္းမ်ားထဲတြင္ အငယ္ဆုံးလည္း ျဖစ္၊ အပ်ိဳၾကီးလည္းျဖစ္ျပီး အဘြားႏွင္႔ တစ္အိမ္တည္း အတူတူေနသည္။ ယခင္ သမ၀ါယမေခတ္ေကာင္းစဥ္က ရြာတြင္ရွိသည္႔ တစ္ဆုိင္တည္းေသာ သမ၀ါယမဆုိင္မွ တစ္ဦးတည္းေသာ ၀န္ထမ္းလည္း ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ႔ ၀မ္းတြင္းသဲေတာထြက္ ပုဆုိးေလးမ်ားကုိ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာဖက္ လွည္႔ေရာင္းျပီး အျပန္တြင္ ေအာက္ျပည္ထြက္ ကုန္ပစၥည္း အေျခာက္အျခမ္းေလးမ်ားကုိ ရြာသို႔ ျပန္သယ္လာေလ႔ ရွိသည္။ အန္တီခင္လွကုိ သူတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္က အန္တီဟုပဲ ေခၚေလ႔ရွိၾကသည္။ <br /> <br /> အဘြားက ညစာစားျပီးမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားရန္ အေမ႔ကုိ ေအာ္ေျပာေနသည္။ <br /> <br /> “ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဘုရား၀တ္တတ္ခ်ိန္ ျဖစ္ေနျပီ။ ထမင္းေလးဘာေလး စားျပီးမွ ေအးေအးေဆးေဆး သြားၾကေပါ႔…”<br /> <br /> အဘြားအသက္အေတာ္ၾကီးပါျပီ။ အသံတုန္တုန္၊ ေျခေတြလက္ေတြ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖင္႔ စကားကုိ တစ္လုံးခ်င္း အားယူေျပာေနေသာ အဘြားသည္ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ကုိ အေတာ္ခ်စ္သည္။ ရြာကုိေရာက္တုိင္း အဘြားက်ိဳေပးသည္႔ ႏြားႏုိ႔စစ္စစ္ႏွင္႔ အန္တီခ်က္သည္႔ အညာပဲဟင္းကုိ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စားျဖစ္သည္။ မေရာက္တာ ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာ အဘြား၏ အိမ္အုိေလးသည္ သူ႔အတြက္ေတာ႔ ပကတိ မေျပာင္းလဲဘဲ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> အဘြား၏ အိမ္ေလးသည္ သက္ကယ္မုိး ႏွစ္ထပ္တဲအိမ္ေလး ျဖစ္သည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း ေအးေအးလူလူ နားေနႏုိင္ဖုိ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အညာေန၏ အပူဒဏ္ကုိ ေရွာင္ႏုိင္ရန္လည္းေကာင္း ၊ ဧည္႔သည္မ်ားကုိ ဧည္႔ခံ စကားေျပာရန္ေသာ္လည္းေကာင္း ကြပ္ပ်စ္ေလးတစ္ခု၊ စားပဲြေလးတစ္လုံးႏွင္႔ ခုံတန္းလ်ားေလး တစ္ခု ခ်ထားသည္။ ျပီးေတာ႔ အဘြားထုိင္ေလ႔ရွိသည္႔ ၀ါးျဖင္႔ ျပဳလုပ္ထားေသာ ပက္လက္ကုလားထုိင္ေလး တစ္လုံးရွိသည္။ စားပဲြခုံေလး၏ ညာဖက္တြင္ ယက္ကန္းစင္ေလးတစ္ခု ရွိသည္။ အဘြားက သူငယ္စဥ္က အေဖတုိ႔ ၀တ္သည္႔ ပုဆုိးမ်ားကို သူကုိယ္တုိင္ ယက္လုပ္ခဲ႔သည္ဟု ဂုဏ္ယူစြာ ေျပာျပခဲ႔ဖူးသည္။ ယခုေတာ႔ ယက္ကန္းစင္ေလးလည္း အေရာင္အဆင္း မဲြေျခာက္လ်က္၊ ပင္႔ကူမွ်င္မ်ား သြယ္တန္းလ်က္ အိမ္ေအာက္ဖက္ ေထာင္႔ေလးတစ္ေနရာတြင္ ငုိက္ျမည္းေနခဲ႔သည္မွာ အေတာ္ၾကာေလျပီ။ <br /> <br /> ယက္ကန္းစင္ေလး၏ ေနာက္ဖက္တြင္ ခ်ည္ငင္ ရစ္လုံးေလးတစ္ခု ေထာင္ထားသည္။ ရြာတြင္ ဗုိင္းငင္သည္ ေျပာေလ႔မရွိ၊ ခ်ည္ငင္သည္ဟုသာ ေျပာေလ႔ရွိသည္။ ခ်ည္ငင္စက္ကေလးကေတာ႔ ယခုထိ အသုံး၀င္ေနေသးပုံေပၚသည္။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ဆုိေသာ္ ေလာေလာလတ္လတ္ ငင္ထားပုံရသည္႔ ခ်ည္လုံးေလးမ်ားထည္႔ထားေသာ ျခင္းေလးကုိ ေဘးနားတြင္ ေထာင္ထားသည္ကုိ ေတြ႔ရေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ မိမိတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ယက္ကန္းမရက္ ေတာ႔သည္တုိင္ ခ်ည္ငင္စက္ကေလးမ်ားကေတာ႔ အိမ္တုိင္းလုိလုိတြင္ ရွိတတ္ၾကသည္။ ခ်ည္ရစ္လုံးတစ္လုံးလွ်င္ အဖုိးအခ မည္ေရြ႔မည္မွ် စသည္ျဖင္႔ အငွားခ်ည္ငင္ေလ႔ ရွိၾကသည္။ <br /> <br /> အိမ္ေအာက္ထပ္ အဘြားအိပ္ခန္းေအာက္ တည္႔တည္႔ေလာက္တြင္ ပစၥည္းေဟာင္းမ်ား သုိေလွာင္ထားေသာ စတုိခန္းေလးတစ္ခု ရွိသည္။ က်ိဳးပဲ႔ေနသည္႔ ခ်ည္ငင္စက္ အေဟာင္းေလးမ်ား၊ ခ်ည္ရစ္လုံးအပဲ႔မ်ား၊ ျခင္းေတာင္းမ်ား၊ အိတ္အေဟာင္းမ်ား၊ ကုလားထုိင္ အက်ိဳးအပဲ႔မ်ားကုိ ထည္႔ထားေလ႔ရွိသည္။ ထုိပစၥည္းမ်ားကုိ လႊင္႔ပစ္ရန္ ေျပာသည္႔အခါတုိင္း အဘြားက “ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြဟဲ႔” ဟု ျပန္ေျပာေလ႔ ရွိသည္။ <br /> <br /> အေပၚထပ္တြင္ အခန္းႏွစ္ခုသာ ဖဲြ႔ထားသည္။ အိပ္ခန္းေလးတစ္ခန္းႏွင္႔ ဧည္႔ခန္းတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ဧည္႔ခန္းဟု ဆုိရမည္ထက္ အခန္းက်ယ္ဟုသာ ေခၚလွ်င္ ပုိမွန္မည္ ထင္သည္။ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္လွ်င္၊ တရားနာလွ်င္ ဒီအခန္းေလးက ေၾကးစည္သံေလး တညံညံ၊ ေရစက္ခ်သံေလး တေတာက္ေတာက္ျဖင္႔ တင္႔တယ္၀င္႔ၾကြားေနတတ္သည္။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွ ဧည္႔သည္မ်ား ညဥ္႔အိပ္ညဥ္႔ေန လာေရာက္လွ်င္မူ ဒီအခန္းေလးက ေစာင္ေတြ၊ ျခင္ေထာင္ေတြျဖင္႔ ဟုိတယ္အေသးစားေလး ျဖစ္ေနတတ္ျပန္သည္။ <br /> <br /> အထဲမွ အိပ္ခန္းေလးတြင္မူ သနပ္ခါးတုံးေလးမ်ား၊ ေက်ာက္ျပင္ေလးတစ္ခု၊ မွန္ေလးတစ္ခ်ပ္၊ ေပါင္ဒါဘူးေဟာင္း ေလးမ်ား၊ အာခ်ီမိတ္ကပ္ဘူးခြံေဟာင္းေလးမ်ား ႏွင္႔ အ၀တ္အစားေသတၱာေလး ႏွစ္ခုက ကပုိကရုိေလး ေနရာယူ ထားတတ္သည္။ အခန္းေထာင္႔တြင္ ဖ်ာၾကမ္းေလးတစ္ခ်ပ္ကုိလည္း ေထာင္ထားတတ္ေသးသည္။<br /> <br /> အရာရာသည္ မေျပာင္းလဲ၊ မႏွစ္ကလည္း ဒီတုိင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဒီႏွစ္ သူလာေတာ႔လည္း ဒီတုိင္းပင္ ျဖစ္သည္။ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ တကၽြိကၽြိ ျမည္တတ္သည္႔ ၀ါးၾကမ္းခင္းမ်ား၏ အသံမ်ားပင္ သူ ေျခလွမ္းတစ္ခ်က္ လွမ္းလုိက္တုိင္း စည္းခ်က္ညီညီ၊ နရီက်က် ကခုန္ေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ရွိသည္႔ ပန္းေျခာက္တုိ႔က ႏြမ္းလွျပီ။ အခန္းေလး၏ ဘယ္ဖက္ေထာင္႔တြင္မူ လုိက္ကာအနီေလးျဖင္႔ ကာရံထားသည္႔ အိမ္တြင္း နတ္စင္ေလးတစ္စင္ ရွိသည္။ နတ္စင္ေလးတြင္ တင္ထားသည္႔ အုန္းသီးေျခာက္ေလးေပၚမွ ၾကြက္ျမီးေျခာက္ အေရာင္ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးက သူ႔ကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လွ်က္ တစ္ျခားအရပ္ဖက္သုိ႔ မ်က္ႏွာလွည္႔ေနေလသည္။ ေရခ်မ္းကပ္ထားသည္႔ ဖန္ခြက္ေလး ကလည္း အေရာင္အဆင္း သိပ္မေပၚလြင္ခ်င္ေတာ႔။ ဖန္ခြက္ေအာက္ေျခတြင္ ၀ါၾကင္ၾကင္ ေရခ်ိဳးေလးမ်ား ကပ္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ ဘုရားစင္ေပၚတြင္ တင္ထားသည္႔ အေႏွာင္႔ေလးမ်ား ျပဲစုတ္ေနေသာ ဘုရားစာအုပ္ေဟာင္း ေလးမ်ား၊ ဇာတာေဟာင္းေလးမ်ားက ဖုန္အလိမ္းလိမ္းေအာက္တြင္ အသက္ကုိ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရႉရႈိက္ေနၾကရပုံ ေပၚသည္။ အေပၚေခါင္မုိးကုိ ေမာ႔ၾကည္႔မိေတာ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာတြင္ သက္ကယ္ေလးမ်ား ေပါက္ျပဲေနသည္ ကို ေတြ႔ရသည္။ <br /> <br /> “ငါ႔တူၾကီးေတြလည္း လူပ်ိဳၾကီးေတြကုိ ျဖစ္လုိ႔… ဒီႏွစ္ေကာ ကုိရင္၀တ္ၾကဦးမွာလား…”<br /> <br /> အိမ္ေပၚထပ္သုိ႔ တက္လာရင္း ခပ္ျပဳံးျပဳံး လွမ္းေမးေသာ အန္တီ႔ကုိ လွည္႔ၾကည္႔ရင္း ျပဳံးျပမိသည္။.<br /> <br /> “၀တ္မွာေပါ႔ အန္တီရဲ႔. ၀တ္ဖုိ႔ လာတာပဲကုိ.”<br /> <br /> တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ရြာတြင္လာျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား လာလုပ္ေနၾကျဖစ္ေသာ သူတုိ႔အဖုိ႔ ကုိရင္၀တ္ျခင္းသည္ အဆန္းမဟုတ္ေတာ႔။ အေဖက တာ၀န္တစ္ဖက္ျဖင္႔ ရြာသုိ႔ ႏွစ္စဥ္ မေရာက္လာႏုိင္သည္႔တုိင္ သူတုိ႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ကုိေတာ႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္တုိင္း ရြာသို႔ ပုိ႔ေလ႔ရွိသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ကုိရင္၀တ္ျဖင္႔ ထားခဲ႔ျပီး ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနလွ်င္ အေမ ရန္ကုန္ ျပန္မည္ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> အိမ္ေအာက္သု႔ိ သူျပန္ဆင္းလာျပီး မီးဖုိေခ်ာင္တဲေလးေပၚသုိ႔ တက္လုိက္ေတာ႔ အထဲမွာ အန္တီရယ္၊ အေမရယ္၊ အဘြားရယ္ ညစာစားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ရြာတြင္ ညစာကုိ အေစာစားေလ႔ရွိၾကသည္။ ျမိဳ႔ျပအခ်ိန္ ၅ နာရီႏွင္႔ ၆ နာရီၾကားေလာက္တြင္ စားေလ႔ရွိၾကျပီး စားျပီးသည္ႏွင္႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္၊ စကား၀ုိင္းဖဲြ႔ေျပာရင္း ၈ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္တြင္ အိပ္ရာ၀င္တတ္ၾကသည္။ ဗီြဒီယုိၾကည္႔သူမ်ားကေတာ႔ ၉ နာရီခဲြ ၁၀ နာရီ၀န္းက်င္ေလာက္မွ အိမ္ျပန္လာတတ္ၾကသည္။ <br /> <br /> ညစာကုိ အိမ္ေရွ႔ကြက္လပ္ထဲတြင္ စားပဲြႏွင္႔ ခုံတန္းလ်ားခ်လ်က္ ၀ုိင္းဖဲြ႔စားေသာက္ၾကသည္။ ေဘးအိမ္မွ အသိအကၽြမ္း မ်ားက “ဧည္႔သည္ေတြစားဖုိ႔” ဆုိျပီး ဟင္းတစ္ခြက္ လာေပးတတ္ေလ႔ရွိၾကသည္ကုိက ေက်းလက္၏ ခ်စ္စရာ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ ညေနခင္း ႏြားရုိင္းသြင္းခ်ိန္မတုိင္မီ ညစာကုိ အျပီးစားေလ႔ရွိၾကျပီး ညီအစ္ကိုမသိတသိ အခ်ိန္ေလာက္တြင္မူ ေရေႏြးၾကမ္းေလးေသာက္လ်က္၊ ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား ၀ုိင္းဖဲြ႔ေျပာဆုိလ်က္ ထမင္းလုံးစီေနေလ႔ ရွိၾကသည္။ ရြာ၏ ညခ်မ္းခ်ိန္ခါမ်ားသည္ ပကတိ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္းခ်မ္းလြန္းလွသည္။<br /> <br /> စားေသာက္ျပီး ခဏေနေတာ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ အေမက ဘုန္းၾကီးကို ကန္ေတာ႔ရန္ အိတ္ထဲမွ ပစၥည္းမ်ားဆဲြထုတ္ေနစဥ္ အန္တီက ဓာတ္မီးထဲသုိ႔ ဓာတ္ခဲထည္႔လ်က္ စမ္းေနေလသည္။ တစ္ေနကုန္ ဓာတ္ခဲထည္႔ထား လွ်င္ အားကုန္လြယ္ေသာေၾကာင္႔ ေန႔ခင္းအခ်ိန္တြင္ ဓာတ္မီးမွ ဓာတ္ခဲမ်ားကုိ ထုတ္ထားေလ႔ရွိသည္ဟု အန္တီက ျပန္ရွင္းျပသည္။ <br /> <br /> ရြာလယ္လမ္းေလးအတုိင္း သူတုိ႔ထြက္လာေတာ႔ မလွမ္းမကမ္းတြင္ စကားတေျပာေျပာသြားေနၾကေသာ ကာလသားအုပ္စုကုိ ေတြ႔ရသည္။ ေဘးဘီ၀ဲယာမွ တဲအိမ္ေလးမ်ားတြင္မူ ေရနံဆီမီးခြက္ေလးမ်ားမွ အလင္းေရာင္ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ေလးမ်ားက ေလအတိမ္းတြင္ ဘယ္ယိမ္းလုိက္၊ ညာယိမ္းလိုက္။<br /> <br /> ဖိနပ္ၾကားထဲသုိ႔ သဲမ်ားကပ္မပါလာေစရန္ ေျခေထာက္ႏွင္႔ ဖိနပ္ကုိ ကုပ္ႏုိင္သမွ် ကုပ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနခုိက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ကာလသားတစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ဖိနပ္မပါဘဲ ေျခဗလာျဖင္႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသည္။ ရြာရွိ တစ္ဦးတည္းေသာ ေအာ္ဂင္ပညာရွင္ ဦးဖုန္းေက်ာ္အိမ္နားမွ ျဖတ္ေလွ်ာက္မိေတာ႔ အိမ္ႏွင္႔ မ်က္ေစာင္းထုိးေလာက္တြင္ ကာလသား တစ္သိုက္ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေပၚ ထိုင္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ သူတုိ႔ထုိင္ေနသည္ႏွင္႔ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရွိေနသည္က ရြာရွိ နာမည္ၾကီး ကြမ္းေတာင္ကုိင္ မိေရႊ၏ အိမ္ျဖစ္သည္။ အနားျဖတ္သြားေတာ႔ ကာလသားတစ္ခ်ိဳ႔က သူတုိ႔အုပ္စုကို လွမ္းအကဲခတ္သည္။ ရြာခံ အန္တီ႔ကုိ သူတုိ႔ မွတ္မိၾက၍ အခ်င္းခ်င္း ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ <br /> <br /> မသိမသာ သူလွမ္းအကဲခတ္ၾကည္႔ေတာ႔ ပုဆုိးခပ္တုိတုိ၀တ္ထားေသာ ကာလသားတစ္ေယာက္၏ ခါးၾကားထဲတြင္ ေလးခြတစ္လက္ကုိ ေဘးတုိက္ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ထုိးထည္႔ထားသည္ကို ေတြ႔လုိက္ရသည္။ ဗီြဒီယုိကားနာမည္ ေရးထားေသာ ဘလက္ဘုတ္ခ်ိတ္ထားသည္႔ ထေနာင္းပင္၏ ဘယ္ဖက္ကုိ ခ်ိဳးလုိက္ေတာ႔ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ေညာင္ပင္ၾကီးက ဘြားခနဲ ျမင္ကြင္းေရွ႔ေပၚလာသည္။ <br /> <br /> ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္ ေလွ်ာက္ေတာ႔ အေပၚကုိ မရဲတရဲ ေမာ႔ၾကည္႔မိသည္။ ကိုရင္ဖုိးတုတ္ ေျပာျပဖူးသည္႔ အႏွီေညာင္ပင္ၾကီးႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ တေစၦသရဲ ဇာတ္လမ္းမ်ားက သူ႔မွတ္ဥာဏ္ထဲတြင္ ဟီးဟီးဟားဟား ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနၾကဆဲ။ <br /> <br /> ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ပင္ ဖိနပ္ကုိ ခၽြတ္ရသည္။ ေညာင္ပင္ၾကီးက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအ၀င္၀ အမွတ္အသားပင္ ျဖစ္ေတာ႔သည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းတစ္ခုလုံးက တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ေက်ာင္းေအာက္ထပ္တြင္ တန္းစီအိပ္ေနၾက ေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ား ဆီမွ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႔ ေလအေ၀႔တြင္ သူတုိ႔ဆီ လြင္႔ေမ်ာလာၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအေပၚထပ္သုိ႔ တက္သည္႔ ေလွကားရင္းမွ ေခါင္းေလာင္းၾကီးကလည္း အရင္အတုိင္း။ ေခါင္းေလာင္းၾကီးကုိ ထုိးသည္႔ သစ္သား ေခါင္းေထာင္းထုိးတံ၏ ထိပ္ဖ်ားကမူ မႏွစ္ကထက္ ပုိျပီး ဖြာထြက္လာသည္ဟု သူထင္မိသည္။ <br /> <br /> အေပၚထပ္သုိ႔ တက္သြားေတာ႔ ဆြမ္းစားခန္းထိပ္တြင္ လဲွအိပ္ေနေသာ ၀၀ဖုိင္႔ဖုိင္႔ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကုိ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ေဘးတြင္ ကုိရင္ႏွစ္ပါးက ထုိင္လ်က္ ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳေနၾကသည္။ <br /> <br /> “ဦးဇင္းၾကီး ေနေကာင္းလားဘုရား…”<br /> <br /> အန္တီက လွမ္းႏႈတ္ဆက္လုိက္ေတာ႔ ဦးဇင္းၾကီးက ေခါင္းေထာင္ၾကည္႔သည္။ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းၾကည္႔မိၾကသည္။ သူကေတာ႔ စိတ္ထဲတြင္ တစ္ခ်က္ ၾကိတ္ရယ္မိလုိက္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ပင္ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ေသးသည္။ “ဦးဇင္းတုတ္ေပါၾကီး” လုိ႔..<br /> <br /> ဦးဇင္းတုတ္ေပါၾကီးက ဆြမ္းဘုဥ္းေပးရာတြင္ အေတာ္ၾကမ္းသည္။ အရပ္စကားျဖင္႔ ေျပာရလွ်င္ အေတာ္အစားပုပ္သည္ဟု ေခၚရမည္။ ျပီးေတာ႔ ဇိမ္လည္း အင္မတန္ခံတတ္ေသးသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးက ကုိရင္ေတြကုိ သိပ္ခုိင္းေလ႔မရွိ၊ ဦးဇင္းတုတ္ေပါၾကီးကသာ ညစဥ္သူ႔ကို ၀တ္ျဖည္႔ဖုိ႔ ကုိရင္ေတြကုိ အလွည္႔က် ေခၚခုိင္းေလ႔ရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ေရွ႔တြင္ သူ႔ကုိ ဘာမွ မေျပာတတ္ၾကေသာ္လည္း ကြယ္ရာတြင္မူ ေက်ာင္းသားတုိင္းလုိလုိ၊ ကုိရင္တုိင္းလုိလုိ ဦးဇင္းတုတ္ေပါၾကီး အေၾကာင္း အတင္းတုပ္တတ္ ၾကသည္။ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ဖက္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေသာ ကုိရင္ၾကီးတစ္ပါး၏ မ်က္ႏွာက ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြားျပီး ခပ္ျပဳံးျပဳံး မ်က္ႏွာေပးျဖင္႔ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆတ္ျပသည္။ ကိုရင္ေဗဒါၾကီးပင္ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီးနာမည္ကို သူတုိ႔ သိပ္မသိ၊ လူနာမည္ႏွင္႔တဲြလ်က္သာ မွတ္ထားၾကသည္။ ဦးဇင္းခင္ေအာင္ဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းသားတုိင္း ၊ ကုိရင္တုိင္း ဖိမ္႔ခနဲ၊ သိမ္႔ခနဲ။ သူ႔ကုိျမင္လွ်င္ ခပ္ေ၀းေ၀းမွ ေရွာင္သြားတတ္ၾကသည္။ ကုိရင္၀တ္မွ လူထြက္ျပီး အိမ္ေထာင္က်ေနသူမ်ားပင္လွ်င္ ဦးဇင္းခင္ေအာင္ကုိ လမ္းမွာျမင္လွ်င္ ေျခမကုိင္မိ လက္မကိုင္မိ ျဖစ္ေနၾကဆဲပင္ ျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းၾကီးသည္႔ေနရာတြင္ သူမတူ၊ ရုိက္သည္႔ေနရာတြင္ ႏွစ္ေယာက္မရွိ။ ၾကိမ္လုံးက်ိဳး ေအာင္ ရိုက္တတ္သည္ဟု နာမည္ၾကီးသည္။ ယခင္က ဦးဇင္းခင္ေအာင္၊ ယခုေတာ႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားသည္႔ ေက်ာင္းထုိင္ဘုန္းၾကီး အရုိက္အရာကို ဆက္ခံေသာ ဘုန္းဘုန္းခင္ေအာင္။ ေဗဒင္တြက္ရာတြင္လည္း နာမည္အေတာ္ ၾကီးသည္။ ၀မ္းတြင္း၊ သဲေတာ၊ ဟံဇား၊ ေလွ်ာ္ပင္၊ ဇခ်မ္းကုန္း စသည္႔ ျမိဳ႔မ်ား၊ ရြာမ်ားကပင္လွ်င္ ဦးဇင္းခင္ေအာင္ဆုိလွ်င္ သိၾကသည္။ <br /> <br /> ကုိရင္ၾကီးတစ္ပါးက ဘုန္းၾကီးအခန္းတံခါးကုိ ခပ္တုိးတုိး ေခါက္လ်က္ ဧည္႔သည္မ်ားလာေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားသည္။ ဘုရားအား ၀တ္ျပဳျပီးေနာက္ ဘုန္းၾကီးထြက္လာမည္ကုိ ေစာင္႔ေနရင္း အေမ႔ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ အေမ႔အရိပ္ကုိ ကြယ္လ်က္ သူထုိင္ေနလုိက္သည္။ အစ္ကုိျဖစ္သူက အန္တီ႔ေနာက္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ပုဆစ္တုပ္ေလးထုိင္လ်က္ ျငိမ္ေနသည္။ <br /> <br /> “ဘယ္သူေတြလဲမွတ္တယ္. ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလည္း အေၾကာင္းမၾကား ဘာမၾကား”<br /> <br /> ဩဇာသံပါသည္႔ ဘုန္းဘုန္း၏ ပဋိသႏၱာရ စကားေနာက္တြင္ သူတုိ႔မိသားစုအေပၚ ခင္တြယ္သည္႔ သံေယာဇဥ္က အထင္းသားေပၚလြင္ေနသည္။ ဘုန္းဘုန္းကုိ ဦးခ်၀တ္ျပဳျပီးေနာက္ လူၾကီးမ်ား စကားေျပာေနၾကသည္ကုိ သူတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္လ်က္ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ပင္ မဟန္႔ရဲဘဲ အျငိမ္သား ထုိင္ေနၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးက အေမ႔မ်က္ႏွာကုိ ေက်ာ္လ်က္ သူတုိ႔ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္အား တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔ လိုက္လွ်င္ ဘုန္းၾကီးအား သြားသုံးဆယ္႔ႏွစ္ေခ်ာင္းလုံး ေပၚေအာင္ ျပဳံးရယ္ျပျပီး ဇက္ကေလးမ်ားကုိ ကုိယ္စီ ပုထားတတ္ၾကသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚမွ ျပန္ဆင္းလာျပီး ေက်ာင္းေအာက္ထပ္တြင္ ေထာင္ထားေသာ ဖိနပ္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္မိခ်ိန္တြင္မွ သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ကုိ ခပ္ရဲရဲ ခ်မိသည္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TS7JLQ1eZOI/AAAAAAAAD88/thKn8S9XLoU/s1600/50.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TS7JLQ1eZOI/AAAAAAAAD88/thKn8S9XLoU/s400/50.jpg" width="400" /></a></div><br /> <center>အေမႏွင္႔ နတ္ကန္ရြာသူ တူမေလး</center><br /> <br /> <br /> ~ ေရခဲငွက္ ~<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5254781783396283996?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/XDHE0woq8Zk/blog-post_13.htmlnoreply@blogger.com (Yan)5http://www.yanaung.net/2011/01/blog-post_13.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-771202918399232003Tue, 11 Jan 2011 10:37:00 +00002011-01-13T14:01:24.290-05:00EssaysAnecdotesMyself<b>"လွည္းက မုိးလဲြရြာအ၀င္ ေခ်ာက္နက္ၾကီးကုိ ဒေရာေသာပါးဆင္းသည္။ လွည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘီးျပဳတ္လွည္းက်ိဳး သည္႔ေနရာ။ နတ္ပဲြလွည္းေတြဆီက ေခ်ာက္အဆင္းမွာ ေဟးခနဲ ေအာ္သံေတြ ညံလာ၏။ အေ၀းလွည္းေတြက လွည္းခ်င္းဆက္ေအာင္ အေျပးေမာင္းလာၾကသည္။ လွည္းအုပ္ၾကီးျဖစ္မွ အားေတာင္႔သည္ဆုိ၏။ ဧရာ၀တီျမစ္ အေနာက္ဖက္ကမ္း ရြာပုလဲ၊ ေရႊလွံရြာေတြက လွည္းေတြ၊ ဘုရားျပိဳ ဘုရားပ်က္၊ ဇရပ္တန္း၊ လယ္ခင္း ယာခင္း၊ ထန္းေတာ၊ ဇီးပင္ေတာ၊ အညာ scene စစ္စစ္…" </b><br /> <br /> ဆရာေန၀င္းျမင္႔၏ သရုပ္ေဖာ္အေရးအသားက ေျပာင္ေျမာက္လွသည္။ စာဖတ္သူကုိယ္တုိင္ လွည္းအုပ္ၾကီး ျပိဳဆင္းလာ သည္ကုိ ျမင္လုိက္ရသလုိ၊ တေဟးေဟး ေအာ္သံမ်ားက နားထဲသု႔ိ အလုံးအရင္း ၀င္ေရာက္လာသလုိ၊ ႏြားမ်ား၊ ၾကိမ္တံေျမွာက္ထားၾကသည္႔ လွည္းေမာင္းသူမ်ား၊ လွည္းလမ္းေၾကာင္းေနာက္မွ ဖုန္လုံးၾကီးမ်ား၊ ၀င္းပရႊင္ပ်ေနၾကသည္႔ ရြာသူရြာသားမ်ားက ျမင္ကြင္းထဲတြင္ အထင္အရွားေပၚလြင္လာသည္။<br /> <br /> ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကုိ ေခတၱပိတ္လုိက္ရင္း စကားလုံးအခ်ိဳ႔ကို တီးတုိးေရရႊတ္မိသည္။<br /> <br /> “လွည္း”….“ရြာ”…. “အညာ”……<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSww_vJsoyI/AAAAAAAAD80/8HHxCuXNJDI/s1600/train2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSww_vJsoyI/AAAAAAAAD80/8HHxCuXNJDI/s400/train2.jpg" width="400" /></a></div><br /> <br /> သူငယ္ငယ္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္လွ်င္ အေတာ္ေပ်ာ္သည္။ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္တုိင္း အေဖက သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ကုိရင္၀တ္ခုိင္း၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဘုရားစာတက္ခုိင္းတတ္သည္။ ေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းၾကီးကုိ အူတုန္သဲတုန္ေအာင္ ေၾကာက္တတ္ၾကေသာ္လည္း အေဖတုိ႔ရြာကို သြားရေတာ႔မည္ ဆုိတုိင္း သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အျမဲေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ၾကသည္။<br /> <br /> အေဖတုိ႔ရြာသည္ ျမန္မာျပည္အလယ္ပုိင္း ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔နယ္အတြင္းမွ မထင္မရွား ေက်းလက္ ေတာရြာေလး တစ္ရြာ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္မွ ညေနထြက္သည္႔ ရန္ကုန္-မႏၱေလးအဆန္ အျမန္ရထားၾကီးကုိ စီးလွ်င္ သဲေတာျမိဳ႔ကေလးသုိ႔ ေ၀လီေ၀လင္း အခ်ိန္ေလာက္တြင္ ရထားဆုိက္သည္။ သဲေတာျမိဳ႔ကေလးက ၾကားဘူတာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင္႔ ရထားက ၾကာၾကာရပ္ေလ႔မရွိ။<br /> <br /> ဘူတာသုိ႔ ရထားမဆုိက္မီကတည္းက ရထားေပၚမွ လူမ်ားက လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ သဲေတာဘူတာတြင္ ဆင္းမည္႔သူမ်ားကလည္း ကုိယ္႔အထုပ္ကိုယ္ဆဲြလုိဆဲြ၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္႔သူမ်ားကုိ ႏႈိးလုိႏႈိးႏွင္႔ ႏုိးၾကားထၾကြ ေနတတ္ၾကသလုိ ဘူတာတြင္ မဆင္းမည္႔သူမ်ားကလည္း ကုိယ္႔အထုပ္ကုိယ္ပိုက္လ်က္၊ ကုိယ္႔ပစၥည္းေသတၱာမ်ားကုိ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္းၾကည္႔လ်က္ သတိ၀ီရိယျဖင္႔ ႏုိးထေနတတ္ၾကသည္။ ျခဳံေျပာရလွ်င္ ေဘးတြင္ ခရီးသြားေဖာ္ပါသည္႔ မိသားစုမ်ားမွအပ ရထားတစ္တဲြလုံးနီးပါး စိတ္လႈပ္ရွားေနတတ္ၾကသည္႔ အခ်ိန္မ်ိဳးျဖစ္သည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwm2WJz5I/AAAAAAAAD8k/zNEShtn0Ikc/s1600/Yangon-Burma-Myanmar-Circular-Railway-20.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwm2WJz5I/AAAAAAAAD8k/zNEShtn0Ikc/s400/Yangon-Burma-Myanmar-Circular-Railway-20.jpg" width="400" /></a></div><br /> <br /> “ေဘာ္…… ဘူး….. ေဘာ္….”<br /> <br /> ရထားကဆဲြလိုက္သည္႔ ဥဩသံသည္ ရထားေပၚပါလာသည႔္ ခရီးသည္မ်ားအတြက္လည္း ျဖစ္သည္။ ဘူတာတြင္ ေစာင္႔ဆုိင္းေနသည္႔ ခရီးသည္မ်ား၊ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထုိး ေစ်းသည္မ်ားအတြက္လည္း ျဖစ္သည္။ ရထားအရွိန္က တျဖည္းျဖည္းေႏွးလာသည္။<br /> <br /> ျပတင္းတံခါးမွ ဘူတာဖက္သုိ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ သူေမွ်ာ္ၾကည္႔ေနျဖစ္သည္။ မ်ားျပားလွသည္႔ လူအုပ္ၾကီးထဲတြင္ မိမိတုိ႔ကုိ လာၾကိဳမည္႔သူကုိ ရွာရသည္မွာ လြယ္ေတာ႔မလြယ္လွ။ ရထားေပၚမွ သူမ်ားကလည္း ျပတင္းေပါက္မွ ေအာက္ဖက္ကုိ စုိးရိမ္တၾကီးျဖင္႔ ရွာေဖြေနၾက၊ ရထားေအာက္မွ သူမ်ားကလည္း ရထားေပၚကုိ အေမာတေကာျဖင္႔ ေမာ႔ၾကည္႔ေနၾက၊ ရထားမဆုိက္ခင္ကတည္းက ပစၥည္းမ်ားကုိ ျပတင္းေပါက္မွ ပစ္တင္ကာ ရထားႏွင္႔အတူ ေျပးလုိက္လာၾကသည္႔ ကုန္ထမ္းသမားမ်ားကလည္း ေခၽြးသံမ်ားရႊဲနစ္ကာ ေဟာဟဲေဟာဟဲျဖင္႔ ေဘးျပတင္းေပါက္မွ ကပ္ပါလာၾက၊ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထုိး ေစ်းသည္ေလးမ်ားကလည္း ကုန္ထမ္းသမားမ်ားႏွင္႔အတူ အေရာေရာအေထြးေထြး ေျပးလုိက္ေနၾကျဖင္႔ ဘူတာရုံသည္ ေခတၱကမၻာပ်က္ေနခဲ႔သည္။ ရထားက ၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ရပ္မည္ဆုိေတာ႔လည္း သူသူကုိယ္ကုိယ္ လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ သြက္သြက္လက္လက္ လႈပ္ရွားတုိးေ၀ွ႔ႏုိင္မွ ေတာ္ကာက်မည္ မဟုတ္ေပလား။<br /> <br /> “ကုိမုိး!!! ဒီမွာ ဒီမွာ ကုိမုိး….”<br /> <br /> လက္လည္းျပ အသံကုန္လည္း ဟစ္ေအာ္လုိက္ေတာ႔ လူအုပ္ၾကားထဲမွ တစ္ေယာက္က လက္ျပန္ျပသည္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပင္ အေနာက္ဖက္ကုိ လွည္႔ျပီး အေမ႔ကုိ ျပန္ေျပာျဖစ္သည္။<br /> <br /> “အေမ.. ကုိမုိးနဲ႔ ကုိေထြး လာၾကိဳတယ္.”<br /> <br /> အေမက ခုမွ စိတ္ေအးသြားသလုိ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ဟင္းခနဲခ်သည္။ အေမ႔ဆီမွ ပစၥည္းမ်ား၊ ျခင္းမ်ားကုိ မႏုိင္မနင္း ကူသယ္ေပးကာ ရထားတံခါးေပါက္ဖက္သုိ႔ ထြက္ရန္တာစူလုိက္ၾကသည္။ ကုိယ္႔ေရွ႔တြင္ ဆင္းမည္႔သူမ်ားကလည္း တန္းစီလ်က္ ရပ္ေနၾကသည္။ အထုပ္မ်ား၊ ျခင္းေတာင္းမ်ား၊ ဟင္းနံ႔ထမင္းနံံ႔၊ ေခၽြးနံ႔ လူနံ႔ေပါင္းစုံျဖင္႔ ေရာေထြးယွက္တင္ေနေသာ ရထားတဲြၾကီးေပၚက ဆင္းခြင္႔ရလုိက္ျခင္းသည္ လြတ္ေျမာက္မႈတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ရထားေပၚမွ အဆင္း ၊ ကြင္းျပင္မ်ားဖက္မွ ျဖတ္တုိက္လာသည္႔ ေ၀လီေ၀လင္း ေလျပည္ေလညွင္းကုိ ေခတၱရႉရႈိက္ခြင္႔ ရျခင္းက ဆီးၾကိဳမႈတစ္ခုျဖစ္သည္။<br /> <br /> ရထားေပၚမွ အဆင္းတြင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးသတိထားရသည္။ မိမိစီးလာသည္႔ ရထားတဲြက ဘူတာရုံထဲတြင္ ရပ္ထားမိသည္ဆုိလွ်င္ မဆုိးလွ။ သုိ႔မဟုတ္ဘဲ ဘူတာပလက္ေဖာင္းအေက်ာ္တြင္ ရပ္ထားမိပါက ရထားေလွကားႏွင္႔ ေျမၾကီးသည္ ေတာ္ေတာ္ေလး အလွမ္းကြာေနတတ္သည္။ ေလာေလာေလာေလာျဖင္႔ ဆင္းမိသည္႔ ခရီးသည္အခ်ိဳ႔ ေျခေခါက္လဲတတ္ၾကသည္။ သားအမိသုံးေယာက္ သတိထားဆင္းျပီး ရထားေနာက္မွ ေျပးလုိက္လာသည္႔ ကုိမုိးႏွင္႔ကုိေထြးကုိ ေစာင္႔ေနလုိက္ၾကသည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwvIvDyHI/AAAAAAAAD8s/6bv18deAgTM/s1600/train.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwvIvDyHI/AAAAAAAAD8s/6bv18deAgTM/s400/train.jpg" width="400" /></a></div><br /> “အၾကီး… ေနေကာင္းလား… အေမက လာၾကိဳခုိင္းလုိက္လုိ႔”<br /> <br /> ကုိမုိးတုိ႔ ကုိေထြးတုိ႔က အေမ႔ကုိ ၾကီးၾကီးဟုမေခၚ. အၾကီးဟုေခၚသည္။ သူတုိ႔မိသားစုႏွင္႔ အေဖတုိ႔က သိခဲ႔သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာျပီဟု ဆုိသည္။<br /> <br /> လူအုပ္ၾကီးကုိ တုိးေ၀ွ႔ျဖတ္ေက်ာ္လာခဲ႔ျပီး ျမင္းလွည္းဂိတ္နားတြင္ ရပ္ထားေသာ စက္ဘီးမ်ားရွိရာသုိ႔ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ ၾကသည္။ ျမင္းလွည္းသမားမ်ားက “သဲေတာလား ၀မ္းတြင္းလား..” စသည္ျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးေမးကာ အနားတြင္ ကပ္ပါလာၾကသည္။ အေမက ဘာမွမေျပာ၊ ေခါင္းကုိသာ တြင္တြင္ခါသည္။ ေလးငါးခြန္းေလာက္ေမးျပီး အေၾကာင္းထူးပုံမရေတာ႔ ျမင္းလွည္းဆရာတုိ႔ ေနာက္ခရီးသည္တစ္ေယာက္ဆီ အာရုံေျပာင္းသြားၾကသည္။<br /> <br /> အေမက သြားေနသည္႔ စက္ဘီးေပၚ ခုန္မတက္္တတ္ပါ။ ကုိမုိးက စက္ဘီးကုိ ထိန္းထားေပးစဥ္ ေနာက္ထုိင္ခုံေပၚ အရင္တက္သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ျခင္းေတာင္းထဲထည္႔၊ ျခင္းေတာင္းကုိ ေပါင္ေပၚတင္လ်က္ ထုိင္ခုံေပၚတက္ထုိင္ လုိက္သည္။ သူက ကုိေထြးစက္ဘီး၏ ေရွ႔ဘားတန္းေပၚတြင္ တင္ပါးလဲႊထုိင္သည္။ စက္ဘီးထြက္ေတာ႔ သူ႔အစ္ကိုက ေနာက္မွ ေျပးလုိက္တက္သည္။<br /> <br /> ဆူညံပြက္ေလာရုိက္ေနသည္႔ ဘူတာၾကီးႏွင္႔ ေ၀းကြာလာ၍ထင္႔၊ ပတ္၀န္းက်င္က စိတ္ထဲတြင္ ခါတုိင္းထက္ ပိုမုိ ျငိမ္းခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနသလုိ ခံစားရသည္။ စက္ဘီးကုိ အားစုိက္နင္းေနသည္႔ ကုိေထြး၏ အသက္ရႉသံ၊ ဆီထည္႔ထားပုံရသည္႔ စက္ဘီးခ်ိန္းၾကိဳးမွ တစ္တစ္တစ္တစ္ ျမည္သံ၊ ေဘးမွ ပန္းတက္သြားသည္႔ ျမင္းလွည္းမွ တခြပ္ခြပ္ ခြာသံတုိ႔ျဖင္႔ သဲေတာျမိဳ႔ေလး၏ မနက္ခင္းသည္ အထီးက်န္မေနေၾကာင္း သက္ေသျပေနခဲ႔သည္။<br /> <br /> စကားတေျပာေျပာျဖင္႔ သဲေတာအထကေက်ာင္းၾကီးကုိေက်ာ္ေတာ႔ ေဘးမွ ကပ္ပါလာသည္႔ ကုိမုိးကုိ လွမ္းေအာ္ျပီး ေမးျဖစ္သည္။<br /> <br /> “ကုိမုိးတုိ႔ ေဘာလုံးကန္ၾကေသးလား”<br /> <br /> “ကန္တာေပါ႔ကြ.”<br /> <br /> ဤသုိ႔ျဖင္႔ ခရီးတစ္၀က္သည္ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္း၊ က်န္ခရီးတစ္၀က္သည္ ေဘာလုံးအေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြမ်ား အေၾကာင္း စကားေဖာင္ဖဲြ႔ရင္း မိမိတုိ႔ ေခတၱနားေနမည္႔ ေနရာေလးသို႔ ေရာက္လာခဲ႔ၾကသည္။<br /> <br /> စက္ဘီးေပၚမွ အဆင္း လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးသုိ႔ အ၀င္ ၀၀ဖုိင္႔ဖုိင္႔ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ဆီသုိ႔ အေျပးလာျပီး သူ႔ပါးႏွစ္ဖက္ကုိ ဆဲြညွစ္သည္။<br /> <br /> “ေကာင္ေလး.. ထြားလာလုိက္တာ. မွတ္ေတာင္မမွတ္မိဘူး”<br /> <br /> မ်က္ရည္ေလး၀ဲလ်က္ သူ႔ကုိၾကည္႔ျပီးေျပာေနေသာ အမ်ိဳးသမီးၾကီး၏ ရင္ခြင္ထဲ ပါးအပ္လ်က္ ခါးကုိ ခပ္တင္းတင္း ေပြ႔ဖက္ထားမိသည္။<br /> <br /> “အန္တီေပြးၾကီးးးး”<br /> <br /> ….<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီး ေဖ်ာ္တုိက္ေသာ လက္ဖက္ရည္ပူပူေလး၊ ကုိမုိးကုိယ္တုိင္ ဖုတ္ေပးေသာ နံျပားေထာပတ္သုတ္တုိ႔က ခရီးပန္းျပီး ဆာေလာင္လာေသာ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္အတြက္ နတ္သုဒၶါသဖြယ္ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီးတြင္ သားငါးေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ ရွိသည္။ ကုိသိန္းႏုိင္၊ ကုိေက်ာ္စုိးႏုိင္၊ ကုိမုိး၊ ကုိႏုိင္၀င္း၊ ကုိေထြး၊ မခ်ိဳတုိ႔ျဖစ္ျပီး အန္တီေပြးၾကီး၏ အမ်ိဳးသားက ၀မ္းတြင္းမီးသတ္မွ အရာခံဗိုလ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အန္တီေပြးၾကီးကုိ ဘာေၾကာင္႔ ေဒၚေပြးၾကီးဟု ေခၚလဲသူမသိ. သူသိသည္က အန္တီေပြးၾကီးသည္ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းေသာ၊ စိတ္သေဘာထားျပည္႔၀ေသာ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူ႔အမ်ိဳးသားနာမည္ကလည္း ခပ္ဆန္းဆန္းျဖစ္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ ကာလသားမ်ားက အန္တီေပြးၾကီးကုိ စခ်င္လွ်င္ လမ္းတစ္ဖက္မွ ေအာ္ေျပာျပီး ထြက္ေျပးသြားေလ႔ရွိသည္။<br /> <br /> “ဟုိမွာ မေပြး မေပြး… ေက်ာက္ခဲႏွင္႔ထု. ေက်ာက္ခဲႏွင္႔ထု….”<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီး၏ အမ်ိဳးသားနာမည္ကား ဦးေက်ာက္ခဲ ဟူ၏…<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီး၏ သမီး မခ်ိဳမွာလည္း အေမတူသမီးဟု ေခၚရမည္ ထင္သည္။ စိတ္ထားအလြန္ျပည္႔၀သည္။ မ်က္ႏွာထား အျမဲခ်ိဳလြင္ေနသည္ကုိက သူ႔နာမည္ႏွင္႔ လိုက္ဖက္လွသည္။ ကူညီတတ္သည္။ စိတ္မေကာင္းစရာတစ္ခုက သူမငယ္စဥ္ကတည္းက ေဆးထုိးမွား၍ ပုိလီယိုေရာဂါျဖစ္ကာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္စလုံး မသန္ေတာ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ ခ်ိဳင္းေထာက္ကေလးျဖင္႔ ဟုိမွဒီမွ သြားလာေနတတ္ေသာ သူမကုိ ျမင္တုိင္း သူ႔ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ ၀မ္းသာစရာေကာင္းသည္တစ္ခုက မခ်ိဳသည္ အျမဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီး၏ သားကုိသိန္းႏုိင္က ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔ေပၚရွိ ရုံးတစ္ရုံးမွ စာေရးတစ္ဦးျဖစ္ျပီး သူ႔အမ်ိဳးသမီး မတုတ္မွာလည္း ခင္မင္ႏွစ္လုိဖြယ္ေကာင္းေသာ ၀မ္းတြင္းသူတစ္ဦးပင္ ျဖစ္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ကုိသိန္းႏုိင္ႏွင္႔ မတုတ္တုိ႔၏ ဆုိင္ျဖစ္ျပီး အန္တီေပြးၾကီးတုိ႔ ကုိမုိးတုိ႔ ကုိေထြးတုိ႔က ဆုိင္တြင္ လက္ဖက္ရည္ေဖ်ာ္သည္၊ ပလာတာရုိက္သည္၊ နံျပားဖုတ္သည္၊ ဆႏြင္းမကင္းထုိးသည္။ ျပင္ပအလုပ္သမားမရွိ၊ မိသားစုစီးပြားေရးေလး တစ္ခုကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုပ္ေနၾကေသာ အိမ္ေထာင္စုေလးႏွစ္ခု ျဖစ္သည္။<br /> <br /> ေန႔ခင္းတြင္ အေမက တေရးတေမာအိပ္စဥ္ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္က ၀မ္းတြင္းမီးသတ္အေနာက္ဖက္တြင္ ရွိေသာ ေဆာက္လုပ္ေရး၀င္းထဲ ေလွ်ာက္သြားလုိသြား၊ တစ္ႏွစ္တာ ခြဲြခြာထားရသည္႔ မိတ္ေဆြေဟာင္းမ်ားကုိ လုိက္လံႏႈတ္ဆက္၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔ လာထုိင္ေသာ ကာလသားအစ္ကုိၾကီးမ်ား၏ စကား၀ုိင္းတြင္ တုိးေ၀ွ႔နားေထာင္ျဖင္႔ ရန္ကုန္သားႏွစ္ေယာက္ အညာေလ၊ အညာေျမ၏ အေငြ႔အသက္ကုိ ခံစားသက္၀င္ေနတတ္ၾကသည္။<br /> <br /> ေနေအးခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ အေမလည္းႏုိးျပီ။ ခရီးဆက္ရဦးေပမည္….<br /> <br /> ....<br /> <br /> အန္တီေပြးၾကီးတုိ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးမွ သူတုိ႔ထြက္လာေတာ႔ အညာေနက ေတာက္ေလာင္စြာ ခရီးဦးၾကိဳျပဳ၏။ စက္ဘီးေရွ႔ဘားတန္းေပၚတြင္ထုိင္ရင္း စက္ဘီးတစ္ခ်က္နင္းတုိင္း ထြက္ေပၚလာသည္႔ ‘စီး…စီး’ ဟူသည္႔ အသံအေၾကာင္းေမးမိေတာ႔ ကုိေထြးက ရွင္းျပသည္။<br /> <br /> “ေနသိပ္ပူလုိ႔ ကတၱရာေတြ အရည္ေပ်ာ္တာ. စက္ဘီးတာရာနဲ႔ ကပ္ျပီး အသံျမည္ေနတာကြ…”<br /> <br /> အေမက ထီးဖြင္႔ေဆာင္းလ်က္၊ သူတုိ႔ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္က လွ်ာထုိးဦးထုပ္ေလးကိုယ္စီေဆာင္းလ်က္၊ အညာေလပူက ပါးျပင္ႏွစ္ဖက္ကုိ တုိးေ၀ွ႔လ်က္ အေဖတုိ႔ရြာကုိ ခ်ီတက္ခဲ႔ၾကသည္။ ၀မ္းတြင္းျမိဳ႔ေလးတြင္ ျမင္းလွည္းပဲ ရွိသည္။ ဆုိက္ကားမရွိပါ။ စတုိးဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္အေက်ာ္တြင္ ေညာင္ပင္ၾကီးတစ္ပင္ရွိသည္။ ေညာင္ပင္ေအာက္တြင္ ျမင္းလွည္းဂိတ္ရွိသည္။ ထုိေနရာသည္ အေဖတုိ႔ရြာသုိ႔သြားသည္႔ ခရီးအစပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ <br /> <br /> ခရီးလမ္းညႊန္ဆုိင္းဘုတ္ မရွိ၊ ရွိစရာလည္း မလိုပါ။ လမ္းတြင္ေတြ႔ရသည္႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ “နတ္ကန္ကုိ ဘယ္လုိသြားရလဲ” ဟု ေမးလိုက္လွ်င္ အေမးခံရသူတုိင္းလုိလုိက သိၾကသည္။ <br /> <br /> ေညာင္ပင္ေအာက္သုိ႔ ေရာက္သည္ႏွင္႔ ကုိမုိးႏွင္႔ ကုိေထြး ေခၽြးစျပန္ေလျပီ။ နတ္ကန္ကုိ သြားသည္႔လမ္းက တရား၀င္ ေဖာက္လုပ္ထားသည္႔ လမ္းမဟုတ္၊ လမ္းအလယ္တြင္ လွည္းလမ္းေၾကာင္းရွိသည္။ လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ လူသြားႏုိင္ရုံ ေျမနီလမ္းေလးရွိသည္။ ေျမနီလမ္းေလးက ေနရာတုိင္းမရွိ၊ ရံဖန္ရံခါ ေပၚလာသည္။ ရံဖန္ရံခါတြင္ လွည္းလမ္းေၾကာင္းႏွင္႔ ပူးေပါင္းသြားသည္၊ ရံဖန္ရံခါတြင္ သဲဖုတ္ထူထူထဲ ငုပ္လွ်ိဳးကြယ္ေပ်ာက္သြားတတ္ေသးသည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာတြင္ ဆူးကုိင္းပင္မ်ားကလည္း ေရာျပြမ္းေနတတ္ေသးသည္။ <br /> <br /> စက္ဘီးစီးမကၽြမ္းက်င္လွ်င္၊ ကၽြမ္းက်င္ဦးေတာ႔ လမ္းမသိလွ်င္၊ လမ္းသိဦးေတာ႔ သြားေနၾကမဟုတ္လွ်င္ လမ္းေဘးမွာ ဆူးမ်ားျဖင္႔ ျငိႏုိင္သည္။ သဲဖုတ္ထဲတြင္ စက္ဘီးနစ္ျပီး ပစ္လဲႏုိင္သည္။ ေျမနီလမ္းေလးေပၚမွ ေခ်ာ္က်ျပီး လွည္းလမ္းေၾကာင္းေပၚသုိ႔ ျပဳတ္က်ႏုိင္သည္။ ဆန္႔က်င္ဖက္အရပ္မွ လာသည္႔ စက္ဘီး၊ လူကုိ မေရွာင္တတ္ဘဲ တုိက္မိတတ္သည္။ <br /> <br /> သူအစုိးရိမ္ၾကီးလြန္းေနျခင္းလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္သည္။ ရြာဖက္မွ ျမိဳ႔ေပၚသုိ႔ လာသည္႔ စက္ဘီးမ်ားေပၚတြင္ တစ္ခ်ိဳ႔က ဘက္ထရီအုိးဆယ္လုံးခန္႔ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ ခ်ိတ္ဆဲြလ်က္၊ လက္ကုိင္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ဘက္ထရီအုိးတစ္လုံးစီ ခ်ိတ္လ်က္ နင္းလာသူတစ္ခ်ိဳ႔ပင္ ရွိေသးသည္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> အငွားဘက္ထရီအုိးျဖည္႔သူမ်ားျဖစ္သည္။ ရြာတြင္ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ။ ရြာသူရြာသားအမ်ားစုအတြက္ မီးခြက္၊ ဖေယာင္းတုိင္သည္သာ အလင္းေပးေသာ ပင္ရင္းမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႔က ဘက္ထရီအုိးမ်ားထားၾကသည္။ ရြာထဲတြင္ ရွိေသာ ဘက္ထရီအုိး အငွားျဖည္႔သူမ်ားက အိမ္မ်ားတြင္ တစ္အိမ္တက္ဆင္း လုိက္ယူကာ ျမိဳ႔ေပၚသုိ႔ အားသြားျဖည္႔တတ္ၾကသည္။ လူႏွစ္ေယာက္တင္ရုံျဖင္႔ လွ်ာထြက္ေနေသာ ျမိဳ႔သား စက္ဘီးစီးသူမ်ားကုိ အႏွီရြာသားမ်ားက ကြယ္ရာတြင္ တိတ္တိတ္ပုန္း ရယ္ခုိးေနၾကေလာက္သည္။<br /> <br /> ၀မ္းတြင္းမွ နတ္ကန္သုိ႔သြားေသာ ခရီးလမ္းသည္ ေျပျပစ္သည္လည္း ရွိသည္။ ၾကမ္းတမ္းသည္လည္းရွိသည္။ ေျဖာင္႔တန္းသည္လည္း ရွိသည္။ ေကြ႔ေကာက္သည္လည္းရွိသည္။ ေခ်ာေမာသည္လည္းရွိသည္။ မတ္ေစာက္သည္လည္း ရွိသည္။ မည္သုိ႔ဆုိေစကာမူ ကားသံ၊ လူသံမ်ား ကင္းေ၀းလ်က္၊ ေက်းငွက္သာရကာတုိ႔၏ ဘာသာဘာ၀ ျမည္ေၾကြးသံတုိ႔ျဖင္႔ အလွဆင္လ်က္၊ လမ္းေဘး၀ဲယာရွိ လယ္ေတာယာေတာထဲမွ လယ္သမားၾကီးမ်ား၏ လယ္ထြန္သံ၊ ႏြားအားၾကိမ္းေမာင္းသံတုိ႔ျဖင္႔ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံ ထူးေထြဆန္းျပားလ်က္ ျမင္ျမင္သမွ် ပတ္၀န္းက်င္သည္ ရုတ္ခ်ည္း ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ေလသည္။<br /> <br /> လယ္ေတာမ်ားေပၚတြင္ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္လ်က္ ေအာက္ကုိ ခပ္စိမ္းစိမ္း ငုံ႔ၾကည္႔ေနတတ္သူမ်ားက ဧရာမ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးတုိင္ၾကီးမ်ား ျဖစ္သည္။ ေလာပိတလွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးစက္ရုံမွ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔သုိ႔ ျဖန္႔ထြက္သြားေသာ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားလုိင္းၾကိဳးၾကီးမ်ားက မနီးမေ၀းတြင္ ရွိေနၾကေသာ ေက်းလက္ရြာငယ္ေလးမ်ားမွ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ဆီမီးေရာင္ေလးမ်ားကုိ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳသြားၾကသည္။ ထုိဓာတ္အားေပးတုိင္ၾကီးမ်ားက အနီးတ၀ုိက္မွ ရြာငယ္ေလးမ်ားအတြက္မူ မေကာင္းဆုိး၀ါးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္သည္။ မိမိတုိ႔လည္း မည္သုိ႔မွ် အက်ိဳးမခံစားရသည္႔ အျပင္ မုိးတြင္းေလတြင္းဆုိလွ်င္ လယ္ထြန္ရင္းျဖစ္ေစ၊ ေတာထဲမွ ထင္းခုတ္၀ါးခုတ္ျပီး ျပန္လာရင္းျဖစ္ေစ ထုိဓာတ္တုိင္နားေရာက္သြားတတ္ေသာ ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႔ ဓာတ္လုိက္ေသဆုံးတတ္ၾကသည္႔ ျဖစ္ရပ္မ်ားကလည္း မၾကာခဏ ရွိတတ္ေသးသည္။ ပကတိ ေအးခ်မ္း လွပေနတတ္သည္႔ ေက်းလက္ရႈခင္းႏွင္႔ အႏွီဓာတ္တုိင္ၾကီးမ်ားက အျမင္မေတာ္ ဆင္ေတာ္ႏွင္႔ ခေလာက္ဆုိသလုိပင္ ျဖစ္သည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwZI7fhnI/AAAAAAAAD8c/boaJ8MJvcaI/s1600/cart%2Band%2Bpower%2Bgrid.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwwZI7fhnI/AAAAAAAAD8c/boaJ8MJvcaI/s400/cart%2Band%2Bpower%2Bgrid.JPG" width="400" /></a></div><br /> <br /> <br /> ၀မ္းတြင္း-နတ္ကန္ ရြာလမ္းေလးတြင္ အမွတ္အသားသုံးခု ရွိသည္။ ၀မ္းတြင္းမွ အထြက္ မၾကာမီတြင္ ေတြ႔ရေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးက ခရီး၏ သုံးပုံတစ္ပုံ အမွတ္အသား ျဖစ္သည္။ ထုိေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္သုိ႔ ျဖတ္တုိင္း သူၾကက္သီးထမိသည္။ ၾကည္႔ဦးေလ. ေခၚၾကသည္ကုိက “ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္” တဲ႔.<br /> <br /> ယုံရခက္ခက္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကလည္း ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္၏ အရွိန္အ၀ါကုိ အားျဖည္႔ေပးထားေသးသည္ တမုံ႔။ <br /> <br /> ကုိေထြးက သူၾကားဖူးသည္ကုိ ျပန္ေျပာျပဖူးသည္။<br /> <br /> “တစ္ခါက အဲဒီ႔အပင္ေအာက္ကေန ရြာသားတစ္ေယာက္ စက္ဘီးနင္းျပီး ျပန္လာတာ. ‘ဖုန္း’ ခနဲ အေရွ႔ကေန ပိတ္ရုိက္ခံလုိက္ရသလုိျဖစ္ျပီး အပင္ေအာက္မွာ စက္ဘီးပစ္လဲသြားတယ္. အဲဒီ႔ရြာသားလည္း စိတ္တုိျပီး လဲက်သြားရက ျပန္ထ၊ သူ႔ကုိရုိက္လုိက္တဲ႔လူကုိ ျပန္ရုိက္မယ္ဆုိျပီး လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လည္ပင္းမွာ ၾကိဳးစြပ္ျပီး တန္းလန္းၾကီးျဖစ္ေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္. ရြာသားလည္း စက္ဘီးေတာင္ ျပန္မယူႏုိင္ေတာ႔ဘဲ ထြက္ေျပးတာ တန္းေနတာပဲ. ေနာက္ပုိင္း အဲဒီ႔လူ ရူးသြားတယ္လုိ႔ေတာင္ ေျပာေနၾကတယ္. အဲဒီ႔ကတည္းက အဲဒီ႔အပင္ၾကီးကုိ ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္လုိ႔ ေခၚၾကတာ”<br /> <br /> မည္သု႔ိဆုိေစ ထုိအပင္ေအာက္က ျဖတ္တုိင္း သူေဇာေခၽြးျပန္မိသည္။ တုိက္ဆုိင္သည္ဟု ေခၚရမည္ထင္သည္။ ထုိအပင္ေအာက္တြင္ စက္ဘီးနင္းရန္ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ သဲမ်ားျဖင္႔ ျပည္႔ေနေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ ထုိအပင္ေအာက္ေရာက္တုိင္း စက္ဘီးနစ္တတ္၍ ဆင္းတြန္းသြားၾကသူက မ်ားသည္။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ဆုိေသာ္ စက္ဘီးနစ္ျပီး လဲပါက ေျမကိုင္ခံရမည္ကုိ စုိးေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးမနင္းႏုိင္ဘဲ ဆင္းတြန္းရသည္ကလည္း ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္ၾကီးအား မိမိတုိ႔က အရုိအေသျပဳေနရ သေယာင္ေယာင္။<br /> <br /> ဆဲြၾကိဳးခ်ပင္ကုိ ေက်ာ္ျပီး အေတာ္ေလး စက္ဘီးနင္းမိလွ်င္ ဇရပ္ေလးတစ္ခုကုိ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ထုိဇရပ္ေလးက လမ္းတစ္၀က္ေရာက္ျပီ ဆုိသည္႔ အမွတ္အသား။ ဇရပ္ေလးကုိေက်ာ္ျပီး ၁၅ မိနစ္ခန္႔ နင္းမိလွ်င္ေတာ႔ အေရာင္ျပယ္ေနသည္႔ အုတ္ဂူေလးမ်ား၊ ေျမပုံအမွတ္အသားေလးမ်ားျဖင္႔ သခ်ၤိဳင္းငယ္တစ္ခုကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ရသည္။ ထုိအရာက လမ္း၏ တတိယေျမာက္ အမွတ္အသားျဖစ္ျပီး သခ်ိၤဳင္းကုိေက်ာ္လွ်င္ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ေညာင္ပင္ၾကီးနွင္႔ မန္က်ည္းပင္အုပ္အုပ္ကုိ ေတြ႔ရတတ္သည္။ မန္က်ည္းပင္အုပ္အုပ္ဟု ဆုိရသည္က မန္က်ည္းပင္မ်ား တစ္ပင္ႏွင္႔တစ္ပင္၊ တစ္ကုိင္းနွင္႔ တစ္ကုိင္း ကူးလူးဆက္သြယ္လ်က္ အရိပ္ေပါင္းမုိးၾကီးကဲ႔သုိ႔ ျဖစ္ေနတတ္ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ <br /> <br /> ရြာထဲကုိ၀င္ေတာ႔ ညေနေစာင္းျပီျဖစ္သည္။<br /> <br /> ....<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwuHC8LDmI/AAAAAAAAD8E/MEbdiGR5zOE/s1600/35.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSwuHC8LDmI/AAAAAAAAD8E/MEbdiGR5zOE/s400/35.JPG" width="400" /></a></div><br /> ရြာအ၀င္လမ္းေလးေဘးတြင္ တစ္ရြာလုံး၀ုိင္းသုံးၾကေသာ အ၀ီစိေရတြင္းတစ္တြင္း ရွိသည္။ ထုိေရတြင္းေလး၏ အေနာက္ဖက္တြင္ ေသာက္ေရကန္ဟု ေခၚၾကသည္႔ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္ရွိျပီး ထုိေရကန္ႏွင္႔ ကပ္လ်က္တြင္မူ ဆည္ကန္ဟု ေခၚသည္႔ ရြာသားမ်ား၀ုိင္း၀န္း ဆည္ဖုိ႔ထားသည္႔ ေရကန္တစ္ကန္ရွိသည္။ <br /> <br /> ေရတြင္းတြင္ ေရပုံးမ်ား တန္းစီခ်ထားသည္။ လွည္းမ်ားေပၚတြင္ ေရတုိင္ကီတင္ထားေသာ ေရတုိင္ကီလွည္းမ်ားက ေရတြင္းနားတြင္ အစီအရီ ရပ္ထားၾကသည္။ ေရတြင္းေပၚတြင္ ခ်ိတ္ဆဲြထားေသာ ေရဆဲြစက္သီးမ်ားက တကၽြီကၽြီျဖင္႔ မရပ္မနား ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္။ စက္သီးၾကိဳးကုိ ဘယ္တစ္လွည္႔ ညာတစ္ခါ မာန္ပါပါျဖင္႔ ဆဲြရင္း ေရပုံးကုိ ဆဲြတင္ေနသည္႔ ရြာသားလူငယ္က ရြာသူလုံမပ်ိဳတုိ႔ေရွ႔တြင္ သူ႔ၾကြက္သားမ်ားကုိ ပုိမုိညွစ္ျပေနသလုိလုိ။ လုံမပ်ိဳတုိ႔ကလည္း ေရခပ္လာသည္႔ ကာလသားတုိ႔ေရွ႔တြင္ စကားကုိ တုိးတုိးတစ္မ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး ေျပာေနသလုိလုိ။<br /> <br /> စာထဲေပထဲတြင္ ဖတ္ထားဖူးသလုိ လုံမပ်ိဳတုိ႔ ေရခပ္ဆင္းလာခ်ိန္တြင္ ဟန္ေရးျပ ျခင္းခတ္ေနတတ္ၾကသည္႔ ထုိးကြင္းမင္ေၾကာင္ ကာလသားလူပ်ိဳမ်ားကုိ မေတြ႔ရပါ။ အားလုံးေရဆိပ္တြင္ ေရငင္သူငင္၊ လွည္းျဖဳတ္သူျဖဳတ္ျဖင္႔ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အလုပ္ရႈပ္ေနၾက သည္ကုိသာ ေတြ႔ရသည္။ ျမိဳ႔မွလာသည္႔ သူတုိ႔ကုိ တစ္ခ်ိဳ႔က တည္႔တည္႔စုိက္ၾကည္႔ျပီး စူးစမ္းသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔က ခပ္ေစာင္းေစာင္း ေစြၾကည္႔ရင္း စပ္စုသည္။ ေရငင္ေနသူမ်ားထဲတြင္ မိမိတုိ႔ အသိမ်ား ပါေလႏုိးျဖင္႔ စက္ဘီးေပၚမွ သူလွမ္းၾကည္႔ျဖစ္သည္။<br /> <br /> ရြာဦးဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဖက္ကုိ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကုိရင္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ေဆာ႔ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ အိမ္ကုိ အရင္သြားမည္။ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ျပီးလွ်င္ ဘုန္းၾကီးကုိ လာေရာက္ဂါရ၀ျပဳရမည္။<br /> <br /> ရြာဦးေက်ာင္းေဘးကုိ ျဖတ္လ်က္ စက္ဘီးနင္းသြားလုိက္ေတာ႔ ရြာလယ္ လမ္းမၾကီးကုိ ေရာက္သည္။ လမ္းမထိပ္ရွိ ထေနာင္းပင္တြင္ ဘလက္ဘုတ္တစ္ခုခ်ိတ္ဆဲြထားျပီး ေျမျဖဴခဲျဖင္႔ ေရးထားသည္က ယေန႔ညျပမည္႔ ဗြီဒီယုိကား။<br /> <br /> ရြာလယ္လမ္းမၾကီးအတုိင္း ၅ မိနစ္ခန္႔နင္းသြားျပီး ဘယ္ဖက္ကုိ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး၊ ထုိ႔ေနာက္ ညာဖက္ကုိ တစ္ဆစ္ခ်ိဳးလုိက္ေတာ႔ ကြင္းျပင္ေလးအလယ္တြင္ ေဆာက္ထားေသာ တဲေလးသုံးလုံးကုိ ေတြ႔ရသည္။ ျဖန္႔ခင္းထားေသာ ငရုတ္သီးေျခာက္မ်ားေဘးမွ အသာေလးနင္းျပီး စက္ဘီးကုိ အိမ္ေရွ႔ရပ္လုိက္ေတာ႔ အိမ္ေအာက္ထပ္ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနသည္က အဘြားရယ္…<br /> <br /> ညာဖက္လက္ျဖင္႔ မ်က္ခုံးေပၚကာလ်က္ သူ႔အိမ္ထဲလွမ္း၀င္လာသူမ်ားကုိ လွမ္းၾကည္႔ရင္း အဘြားတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚသုိ႔ လွမ္းေအာ္သည္။<br /> <br /> “ခင္လွေရ… ဟဲ႔ ခင္လွ… ငါ႔ေျမးေတြ လာတယ္ဟဲ႔….”<br /> <br /> အဘြားအသံသည္ တုန္ရီေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတုိ႔ျဖင္႔ ျပည္႔ႏွမ္းေနသည္။<br /> <br /> စက္ဘီးေပၚမွ ေစြ႔ခနဲဆင္းျပီး အဘြားျဖစ္သူ၏ ပိန္လွီလွီ ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိ ခပ္တင္းတင္း ေပြ႔ဖက္လုိက္ေတာ႔ မ်က္ရည္ေလးစမ္းတမ္းစမ္းတမ္းျဖင္႔ သူ႔ဆံႏြယ္မ်ားကုိ ထုိးဖြရင္း ငိုသံပါျဖင္႔ ေျပာသည္က….<br /> <br /> &nbsp;“ငါ႔ေျမးေလးရယ္…” တဲ႔....<br /> <br /> <br /> <br /> <div style="color: lime;"><b>~ ေရခဲငွက္ ~</b></div><br /> <b>Credits: Photos are taken from web except the sunset picture. :D</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-771202918399232003?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/QaJxsKiPBps/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (Yan)7http://www.yanaung.net/2011/01/blog-post_11.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-3086857063821145208Mon, 10 Jan 2011 03:56:00 +00002011-01-09T23:07:05.748-05:00AnecdotesMyselfခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးလုိ႔မရပါ.<br /> <br /> စာေရးရန္အေၾကာင္းကလည္း ရွိျပီးသား၊ ေရးဖုိ႔ အခ်ိန္လည္း ဖယ္ျပီးသား၊ ေရးရန္ ဆႏၵကလည္း အျပည္႔…<br /> <br /> ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ေရးခ်လုိ႔ မရပါ…<br /> <br /> ရထားစီးေနရင္း အေတြးေတြက တဖ်တ္ဖ်တ္၊ ညစာစားေနရင္း စာေရးခ်င္စိတ္ေတြက တဆတ္ဆတ္၊ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ကာရန္ေတြက တလွပ္လွပ္…<br /> <br /> ဒါေပမယ္႔ တကယ္တမ္း ကြန္ျပဴတာေရွ႔ထိုင္ျပီး ေရးမယ္ၾကံေတာ႔ အေတာင္က်ိဳးေနတဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္လုိ ပ်ံခ်င္တုိင္း မပ်ံႏုိင္၊ ေတာင္ေ၀ွးလဲလုိ႔ မထႏုိင္တဲ႔ ဖုိးသူေတာ္လုိ မရႈႏုိင္မကယ္ႏုိင္၊ ပင္႔ကူအိမ္မွာ ျငိတြယ္ေနတဲ႔ ပုိးဖလံလုိ မလူးႏုိင္မလြန္႔ႏုိင္နဲ႔ မႈိင္ေတြျပီး ထုိင္ေလေနရတဲ႔ ညေပါင္းလည္း မနည္းေတာ႔ပါဘူး…<br /> <br /> မနာလုိျဖစ္မိပါတယ္..<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> ‘ကဗ်ာဥာဏ္အာေဘာ္ကလည္း ကေလာ္တုိင္း ထြက္ေသာေၾကာင္႔’ ဆုိတဲ႔ စေလဦးပုညကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး မနာလုိျဖစ္မိပါတယ္…<br /> <br /> ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ‘ငါဘာေတြမ်ား ျဖစ္ေနတာလဲ’ ဆုိျပီး ဆန္းစစ္ခ်က္ေတြ ထုတ္ေပါင္းလည္းမ်ားျပီ. စိတ္ဖိစီးမႈေၾကာင္႔လား၊ အလုပ္ပင္ပန္းလုိ႔လား၊ ၾကီးပြားေရးလား၊ စီးပြားေရးလား၊ ႏွလုံးသားေရးရာလား… လား.. လား… စတဲ႔ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကိုယ္တုိင္ ေဗဒင္ဆရာ မျဖစ္ရုံတမယ္၊ မဟာဘုတ္တုိင္ မထူရုံတမယ္၊ ကတ္ကင္းနင္းလုိ႔ ေ၀ဒက်မ္းဂန္လာအတုိင္း ကုိယ္႔နာမည္ကိုယ္ မေျပာင္းရုံတမယ္ ဆန္းစစ္ခ်က္ေတြ ထုတ္လုိက္တာလည္း စုံပါေလေရာ႔…<br /> <br /> ေနာက္ဆုံးေတာ႔လည္း မုိက္ကရုိေဆာ႔ဖ္၀ါ႔ဒ္ရဲ႔ ေဒါ႔ကရုမင္႔တ္မွာ နယူးေပ႔ဂ်္ေလးက မလႈပ္ပါ. တုတ္တုတ္မွကုိ မလႈပ္ပါ…<br /> <br /> ထားေတာ႔… တကယ္ စာေရးခ်င္စိတ္မရွိလည္း ထားေတာ႔… ဘာမွကုိ စဥ္းစားအေျဖရွာေနစရာ အေၾကာင္းမရိွ…<br /> <br /> ခုေတာ႔ အလုပ္ပိတ္ရက္ေလး ပတ္၀န္းက်င္ရႈခင္းေလးေတြကုိ ဓာတ္ပုံရိုက္မိရင္ေတာင္မွ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ငါဘယ္လုိေရးလုိက္မွာ၊ ဘယ္လုိတင္လုိက္မွာ စသည္ျဖင္႔ အေတြးေလးေတြ စီကာစဥ္ကာနဲ႔ရယ္…<br /> <br /> အားလပ္ခ်ိန္ေလး ထုိင္ခုံေပၚမွာ ေခါင္းအုံးေလးေနာက္ခုမွီထုိင္ရင္း ဟုိဟုိဒီဒီစာေလးေတြ ဖတ္ေနခုိက္ အေတြးအေခၚေလးတစ္ခု လတ္ခနဲ ျဖစ္သြားရင္ ဒါေလးကုိေတာ႔ ဘယ္လုိပုိ႔စ္ေလးမွာ ဘယ္လုိမ်ိဳး ေနသားတက် ထည္႔ေရးလုိက္ရင္ ဘယ္လုိေကာင္းလာမွာ စသည္ျဖင္႔ စိတ္ကူးေလးေတြ သုိးကာသီကာနဲ႔ရယ္…<br /> <br /> မျဖစ္ေတာ႔ဘူး… ဒီအေျခအေနကုိ လက္မခံႏုိင္ဘူး. ရုန္းထြက္မွျဖစ္မယ္ဆုိျပီး ရွိသမွ်အင္အားနဲ႔ တြန္းကန္ထြက္ျပီး ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အတင္းထုိင္ခုိင္း၊ ေတြးခုိင္း၊ ေရးခုိင္းေတာ႔လည္း ေရးလုိ႔ေတာ႔ရပါရဲ႔. ဒါေပမယ္႔ ႏွလုံးသားက ထြက္က်လာတဲ႔ စာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ၾကက္တူေရြးတစ္ေကာင္ စာျပန္အံေနသလုိမ်ိဳး ဖတ္ရတာ အရသာမရွိလုိက္တာ… ဖတ္လုိ႔ေကာင္းတဲ႔ စာဆုိတာမ်ိဳးကလည္း စာေရးသူကုိ တြန္းအားေပး၊ ဖိအားေပးေရးခုိင္းေနတာမ်ိဳးထက္ သက္ေတာင္႔သက္သာအေနအထားမ်ိဳးမွာ စာေရးသူကုိယ္တုိင္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ကြန္႔ျမဴးပ်ံသန္း ေရးစြမ္းႏုိင္တာမ်ိဳးမွ စာေကာင္းေပမြန္ ထြက္တတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေပလား…<br /> <br /> အဲသလုိနဲ႔ ႏွစ္ေဟာင္းလည္းကုန္လုိ႔ ႏွစ္သစ္ကုိလည္း ေရာက္ခဲ႔ျပီ. ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ပုံစံက ဘာမွ ထူးျခားေျပာင္းလဲမလာခဲ႔ပါ…<br /> <br /> ကုိယ္ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ပုိ႔စ္ေတြ၊ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြ ျပန္ဖတ္မိေတာ႔ ‘အဲဒါေတြေရးခဲ႔တာ ငါမွ ဟုတ္ရဲ႔လား’ ဆုိတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးေတာင္ ၀င္လာမိတယ္.<br /> <br /> BLOGGER ရဲ႔ DRAFT ထဲမွာ ေရးျပီး မတင္ျဖစ္ဘဲ သိမ္းထားတဲ႔ စာေတြလည္း ရွိလားရွိရဲ႔… ဘာေၾကာင္႔လဲမသိဘူး. ကုိယ္ေရးတဲ႔စာကုိ ကုိယ္ျပန္မၾကိဳက္ျဖစ္ေနမိတယ္. ကုိယ္တုိင္မၾကိဳက္မွေတာ႔ ပရိသတ္ကုိ ခ်မျပေတာ႔ပါဘူးကြာဆုိျပီး ျပန္ျပန္သိမ္းလိုက္ရင္းက အသိမ္းလြန္ျပီး ေနာက္ဆုံး ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျပန္စိတ္ေကာက္သြားတယ္နဲ႔ တူပါတယ္. ဘာမွကုိ ခ်မေပးေတာ႔ဘူးဗ်ာ…<br /> <br /> ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ၾကည္႔ဖူးတဲ႔ရုပ္ရွင္ကားေလးတစ္ခုကုိ သြားသတိရမိတယ္.<br /> <br /> "Finding Forrester" ဆုိတဲ႔ ဇာတ္ကားေလးထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းကုိပါ. အဲဒီ႔ဇာတ္ကားေလးထဲမွာ မင္းသားၾကီး Sean Connery က တုိက္ခန္းေလးတစ္ခန္းမွာ ဇာတ္ျမွဳပ္ျပီး ေနေနတဲ႔ ပူလစ္ဇာဆုရ တစ္ခ်ိန္က နာမည္ၾကီး စာေရးဆရာ William Forrester အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္. သူနဲ႔တဲြဖက္သရုပ္ေဆာင္ရတဲ႔ မင္းသားက Rob Brown လုိ႔ေခၚတဲ႔ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္တဲ႔ လူမည္းေက်ာင္းသားေလး Jamal Wallace ပါ. အေသးစိတ္သိခ်င္ရင္ေတာ႔ ဇာတ္လမ္းကုိ ကုိယ္တုိင္သာ ငွားၾကည္႔ၾကေတာ႔ဗ်ာ. ၾကည္႔ဖုိ႔ထုိက္တန္တဲ႔ ဇာတ္ကားေကာင္းေလးတစ္ခုပါ. ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အဲဒီ႔ကားေလးထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းပါ.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <center><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSqBZkIwRYI/AAAAAAAAD70/iSPLnG9tLDo/s1600/FindingForrester.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="274" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TSqBZkIwRYI/AAAAAAAAD70/iSPLnG9tLDo/s400/FindingForrester.jpg" width="400" /></a></div></center><br /> Jamal က Forrester ေနတဲ႔ တုိက္ခန္းေလးမွာ လာျပီး သူ႔ရဲ႔ Writing Class အတြက္ စာမူတစ္ခုကုိ ေရးဖုိ႔ၾကိဳးစားေနရင္း ဘာမွ ေရးမရျဖစ္ေနခဲ႕ပါတယ္. အဲဒီ႔မွာ Forrester က<br /> <br /> <div style="color: blue;">Forrester: Is there a problem?</div><div style="color: blue;"><br /> </div><div style="color: blue;">Jamal: No, I’m just thinking….</div><div style="color: blue;"><br /> </div><div style="color: blue;">Forrester: No thinking - that comes later. You must write your first draft with your heart. You rewrite with your head. The first key to writing is... to write, not to think!</div><br /> အဲဒီ႔အခန္းေလးပါ. ၾကည္႔ခ်င္သူေတြ အျမည္းသေဘာၾကည္႔ႏုိင္ေအာင္ youtube က Trailer ေလးတင္ေပးလုိက္ပါတယ္. ခုနက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ႔ ဇာတ္၀င္ခန္းေလးပါတဲ႔ေနရာက 2:58 မိနစ္မွာပါ.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <center><br /> <object height="385" width="640"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Pgy4PcSpUkI?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Pgy4PcSpUkI?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="640" height="385"></embed></object><br /> </center><br /> ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ႔ဇာတ္၀င္ခန္းေလးကုိ ျပန္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္.<br /> <br /> ျပီးေတာ႔ စိတ္ကုိေလွ်ာ႔ခ်လုိက္တယ္.<br /> <br /> ဘာကုိမွ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ႔ဘူး.... <br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလုံးသားက အသံကုိပဲ နားေထာင္လိုက္ေတာ႔တယ္.<br /> <br /> “.............….”<br /> <br /> <br /> အားလုံးကုိခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္<br /> <br /> ရန္ေအာင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-3086857063821145208?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/fAa5hMoO2MQ/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)10http://www.yanaung.net/2011/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-4825935658625361281Tue, 16 Nov 2010 05:44:00 +00002010-11-16T00:53:25.319-05:00SongsPoemsLove<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TOIcLiSePzI/AAAAAAAAD6o/uJGBPjT9nKU/s1600/Smallin+Moonlit+Night+02+1-3-09.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="204" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TOIcLiSePzI/AAAAAAAAD6o/uJGBPjT9nKU/s320/Smallin+Moonlit+Night+02+1-3-09.jpg" width="320" /></a></div><br /> <br /> <br /> <center><br /> <span style="color: blue;">I can write the saddest poem of all tonight.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Write, for instance: "The night is full of stars,</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> and the stars, blue, shiver in the distance."</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> The night wind whirls in the sky and sings.</span><br style="color: blue;" /> <a name='more'></a><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I can write the saddest poem of all tonight.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I loved her, and sometimes she loved me too.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> On nights like this, I held her in my arms.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I kissed her so many times under the infinite sky.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> She loved me, sometimes I loved her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> How could I not have loved her large, still eyes? </span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I can write the saddest poem of all tonight.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> To think I don't have her. To feel that I've lost her.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> To hear the immense night, more immense without her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> And the poem falls to the soul as dew to grass.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> What does it matter that my love couldn't keep her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> The night is full of stars and she is not with me.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> That's all. Far away, someone sings. Far away.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> My soul is lost without her.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> As if to bring her near, my eyes search for her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> My heart searches for her and she is not with me.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> The same night that whitens the same trees.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> We, we who were, we are the same no longer.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I no longer love her, true, but how much I loved her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> My voice searched the wind to touch her ear.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Someone else's. She will be someone else's. As she once</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> belonged to my kisses.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Her voice, her light body. Her infinite eyes.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> I no longer love her, true, but perhaps I love her.</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Love is so short and oblivion so long.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Because on nights like this I held her in my arms,</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> my soul is lost without her.</span><br style="color: blue;" /> <br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> Although this may be the last pain she causes me,</span><br style="color: blue;" /><span style="color: blue;"> and this may be the last poem I write for her.</span><br /> <br /> <span style="color: #e69138;">Pablo Neruda </span><br /> <br /> <object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jEmk1zMrkhM?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jEmk1zMrkhM?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /> <br /> </center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-4825935658625361281?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/vl_V2QhjczU/promise.htmlnoreply@blogger.com (Yan)2http://www.yanaung.net/2010/11/promise.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-1960470739453817175Mon, 18 Oct 2010 05:54:00 +00002010-10-18T02:01:59.058-04:00KnowledgebaseRAMအားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.<br /> <br /> ကြန္ျပဴတာကုိ ဖက္ျပီးအိပ္တတ္ၾကတဲ႔ ကြန္ျပဴတာသမားစစ္စစ္ေတြ အျမဲညည္းညဴေတာင္႔တတတ္တာ တစ္ခုရွိပါတယ္. <br /> <br /> Memory ျမွင္႔လုိ႔ရရင္ေကာင္းမယ္. ျမွင္႔လုိက္ခ်င္တယ္.<br /> <br /> အဲလုိစိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ တခဲခဲနဲ႔ ရွိေနေပမယ္႔လည္း လူတုိင္း memory ျမွင္႔တဲ႔ဖက္ကုိ မေရာက္ႏုိင္ၾကပါဘူး. အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ေပါ႔ဗ်ာ. RAM Card ေတြ ေစ်းၾကီးတာကလည္းတစ္ေၾကာင္း၊ စက္ကုိဖြင္႔ျပီး လုပ္ရမွာလည္း မရဲတာကလည္း ႏွစ္ေၾကာင္း၊ အဲ. လက္ေတြ႔အက်ဆုံးေျပာရရင္ေတာ႔ (ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ႔) လုပ္ရမွာ ပ်င္းေနတာ.. ဟတ္ဟတ္. <br /> <br /> ကဲဗ်ာ. ဘာမွမပူနဲ႔... ျမန္.လြယ္.ေကာင္း နည္းလမ္းေလးတစ္ခုေပးမယ္. ညီအစ္ကုိတုိ႔ရဲ႔ RAM ျမင္႔လြန္းလုိ႔ စိတ္ေတာင္ညစ္သြားမယ္. <br /> <br /> တကယ္တကယ္... း)<br /> <br /> ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ ဟုတ္လား... <br /> <br /> ဂလုိလုပ္ပါဗ်ာ..<br /> <a name='more'></a><br /> <b>နံပါတ္တစ္... </b><br /> <br /> အနည္းဆုံး 1 GB ေလာက္ရွိမယ္႔ Thumb Drive ေလးတစ္ခု ၀ယ္လုိက္ပါ. ရွာလုိက္ပါ. မ၀ယ္ႏုိင္ရင္လည္း သယ္ရင္းတစ္ေယာက္ဆီက ခဏငွားျပီး အေပ်ာက္ရုိက္လုိက္ပါ. (အဲလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ ဖလက္ရွ္ ဒရုိက္ဗ္ေတြ ဆုံးလြန္းလုိ႔စိတ္နာတယ္. )<br /> <br /> Capacity မ်ားေလေကာင္းေလဆုိပါေတာ႔ဗ်ာ. ဒါေပမယ္႔ သိပ္အမ်ားၾကီးလည္း မလုိပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္႔မွာေတာ႔ 4 GB Thumb Drive ေလးရွိတယ္. (ဒီတစ္ခါေတာ႔ ဘယ္သူ႔မွ မေပးေတာ႔ဘူး. း) )<br /> <br /> <b>နံပါတ္ႏွစ္...</b><br /> <br /> အဲဒီ႔ Thumb Drive ေလးကုိ ကြန္ျပဴတာမွာ တပ္လုိက္ပါ. ကုိယ္႔ကြန္ျပဴတာမွာ အဲဒီ႔ Drive ေလးေပၚလာေအာင္ေစာင္႔ပါ. မွတ္ထားလုိက္ပါ. ဥပမာ Drive F: စသည္ျဖင္႔ေပါ႔ဗ်ာ.<br /> <b><br /> နံပါတ္သုံး...</b><br /> <br /> တစ္ျခားစက္ေတြ ဘယ္လုိေနတယ္ေတာ႔မသိဘူး. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ XP ေရာ Windows 7 ေရာကုိ သုံးေနတယ္ သေဘာတရားခ်င္းအတူတူပဲ. ဒါေၾကာင္႔ Vista Users ေတြ၊ တစ္ျခား Windows သုံးသူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ခု ေဆြးေႏြးမယ္႔ အုိင္ဒီယာေလးကုိပဲ ၾကည္႔လုိက္ပါ. လုိက္ရွာၾကည္႔လုိက္ပါ. အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္.<br /> <br /> ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ XP/Win 7 သမားေတြအတြက္ပဲ ရည္ရြယ္ေျပာလုိက္မယ္ဗ်ာ. ေနာ္. Windows 7 မွာက်ေတာ႔ နည္းနည္းေလး ကဲြတယ္. အဲဒါကုိ ၾကားညွပ္ျပီး ေဆြးေႏြးေပးသြားပါမယ္.<br /> <br /> (၁) My Computer ကို သြားပါ. Right Click ႏွိပ္ျပီး Properties ကုိသြားလုိက္ပါ. <br /> <br /> <i>XP သမားေတြမွာ ဒီလုိေပၚတယ္.</i><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvbEjWkV_I/AAAAAAAADbM/CPiPtfgS4sI/s1600/ThumbDrive+as+Ram1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="274" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvbEjWkV_I/AAAAAAAADbM/CPiPtfgS4sI/s320/ThumbDrive+as+Ram1.jpg" width="320" /></a></div><br /> <i>Windows 7 သမားေတြမွာေတာ႔ ဒီလုိေပၚတယ္.</i><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvdQKX7R3I/AAAAAAAADbU/80g2rJo-3LA/s1600/win7_1.PNG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="124" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvdQKX7R3I/AAAAAAAADbU/80g2rJo-3LA/s320/win7_1.PNG" width="320" /></a></div><br /> (၂) Advanced Tab ေလးကုိ ႏွိပ္ပါ. (Win 7 သမားေတြအတြက္ကေတာ႔ ဘယ္ဖက္ ေကာ္လန္ေလးမွာ ရွိေနတဲ႔ Advanced System Settings ဆုိတာေလးကုိ ေရြးေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္.) ျပီးရင္ေတာ႔ Performance Settings ကုိ ဆက္သြားပါ. <br /> <br /> (၃) Advanced ကို ဆက္ႏွိပ္ပါ.<br /> <br /> (၄) Virtual Memory ဆုိျပီး Pop Up Window ေလးတစ္ခု ပြင္႔လာပါလိမ္႔မယ္. Change ကုိႏွိပ္ပါ. အဲဒီ႔ထဲမွာမွ ခုနက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ Thumb Drive ေလးကုိ ေရြးေပးပါ. ကၽြန္ေတာ္႔မွာေတာ႔ Drive F လုိ႔ေပၚပါတယ္. အဲလုိေရြးလုိက္တာနဲ႔ Paging File Size for Selected Drive ဆုိတဲ႔ စာေၾကာင္းေလးေအာက္မွာ ကုိယ္႔ရဲ႔ Thumb Drive ေလးေပၚလာမွာျဖစ္ျပီး Space Available ဆုိတာေလးလည္း ေပၚလာပါလိမ္႔မယ္.<br /> <br /> ၤ<i>For XP</i><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvbF0iIEzI/AAAAAAAADbQ/9v_GHpgku0Y/s1600/ThumbDrive+as+Ram2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="296" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvbF0iIEzI/AAAAAAAADbQ/9v_GHpgku0Y/s320/ThumbDrive+as+Ram2.jpg" width="320" /></a></div><br /> <i>For Win 7</i><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvdRYHFEHI/AAAAAAAADbY/YiCITA4ol3E/s1600/win7_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvdRYHFEHI/AAAAAAAADbY/YiCITA4ol3E/s320/win7_2.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /> (၅) Win 7 သမားေတြအတြက္ကေတာ႔ Automatically manage paging file size for all drives ဆုိတဲ႔ Box ေလးကုိ Uncheck ျပန္လုပ္ေပးရပါမယ္. XP သမားေတြကေတာ႔ မလုိပါဘူး. ျပီးသြားရင္ေတာ႔ Custom Size ကုိ ေရြးုလိုက္ပါ. Space Available မွာ ေပၚေနတဲ႔ Thumb Drive ရဲ႔ storage capacity ေလးကုိ အေပၚကြက္လပ္ေလးမွာေရာ ေအာက္ကြက္လပ္ေလးမွာပါ ရိုက္ထည္႔ေပးလုိက္ပါ. <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvgiEFdKFI/AAAAAAAADbo/c08Az9mIWNA/s1600/win7_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvgiEFdKFI/AAAAAAAADbo/c08Az9mIWNA/s320/win7_3.jpg" width="246" /></a></div><br /> (၆) Set ကိုႏွိပ္ပါ. Ok ကုိႏွိပ္ပါ. <br /> <br /> (၇) ကြန္ျပဴတာကုိ Restart ျပန္လုပ္ပါ.<br /> <br /> (၈) ၀ါးးးးးးးးးးးးးး သိုင္းက်ဴး ကုိရန္ေအာင္. သုိင္းက်ဴးဘဲထီးမတ္ခ်္ ကုိရန္ေအာင္လုိ႔ ၈ ခြန္းျပည္႔ေအာင္ေျပာလုိက္ပါ. <br /> <br /> (ကၽြန္ေတာ္က ၈ ရက္ေန႔ ေမြးတာမုိ႔လုိ႔ေလ. ဟတ္ဟတ္)<br /> <br /> <br /> အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာ ဘေလာ႔ဂင္းႏုိင္ၾကပါေစ...<br /> <br /> <div style="color: blue;">ခ်စ္ခင္စြာျဖင္႔</div><div style="color: blue;"><br /> </div><div style="color: blue;">ရန္ေအာင္</div><br /> မွတ္ခ်က္။<br /> <br /> <a href="http://1001-tricks.blogspot.com/2009/01/use-your-pendrive-as-ram-xp.html" target="_blank">ဒီေနရာက</a> ပုိ႔စ္ေလးကုိ သင္႔ေတာ္သလုိ ဘာသာျပန္ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-1960470739453817175?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/LmDO32Emjhc/ram.htmlnoreply@blogger.com (Yan)17http://www.yanaung.net/2010/10/ram.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5434269107585297120Mon, 18 Oct 2010 04:42:00 +00002010-10-18T00:50:52.039-04:00Knowledgebaseအားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.<br /> <br /> ဒီတစ္ခါေတာ႔ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ အျမဲတေစ ထိေတြ႔ကုိင္တြယ္ အသုံးျပဳေနရတဲ႔ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြအတြက္ က်န္းမာေရးအရ အသုံးတည္႔မယ္႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲလ္ေလးတစ္ခု လက္ဆင္႔ကမ္းမွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္. <br /> <br /> ကြန္ျပဴတာကုိ အျမဲလုိလုိအသုံးျပဳေနရသူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တာေတြက အေညာင္းမိတာ၊ ခါးနာတာ၊ မ်က္ရည္ပူေတြ က်လာတာ စတဲ႔လကၡဏာေတြျဖစ္တတ္ပါတယ္. ခါးနာတာတုိ႔ အေညာင္းမိတာတုိ႔အတြက္ ေနာက္ဆုံးေပၚ memory foam လု႔ိေခၚတဲ႔ ေခါင္းအုံးေလးေတြ၊ ေက်ာမွီေလးေတြနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ျပဳျပင္လုိ႔ရပါတယ္. <br /> <a name='more'></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvR4lEzlxI/AAAAAAAADbE/p-QgcLfFLrA/s1600/memory+foam1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvR4lEzlxI/AAAAAAAADbE/p-QgcLfFLrA/s1600/memory+foam1.jpg" /></a></div><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvR6cM_NwI/AAAAAAAADbI/oSqKxhKUpX0/s1600/memory+foam2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvR6cM_NwI/AAAAAAAADbI/oSqKxhKUpX0/s320/memory+foam2.jpg" width="298" /></a></div><br /> မ်က္စိေညာင္းတာ၊ မ်က္ရည္ပူက်တာေတြကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ သိပ္ျပီး အာရုံစုိက္ေလ႔ မရွိတတ္ၾကပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔ ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ အဲဒီ႔ ျပႆနာပါပဲ.<br /> <br /> မ်ားေသာအားျဖင္႔ မ်က္စိကုိ မထိခိုက္ေစခ်င္ရင္ ေမာ္နီတာေရွ႔မွာ Filter အျပားေလးခံလုိ႔ရပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ အဲဒါက Desktop monitor အၾကီးၾကီးေတြ သုံးသူေတြအတြက္ပဲ အသုံး၀င္မွာပါ. Laptop ကြန္ျပဴတာေလးေတြ သုံးေနသူေတြအတြက္ကေတာ႔ ေမာ္နီတာေရွ႔မွာ Filter ျပားခံဖုိ႔ အဆင္မေျပႏုိင္ပါဘူး. ဒါေၾကာင္႔ အခု ကၽြန္ေတာ္ေပးမယ္႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲလ္ေလးကုိ အင္စေတာလ္လုပ္လုိက္ရင္ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းျပီးသားျဖစ္သြားမယ္႔အျပင္ ေရရွည္အတြက္လည္း အက်ိဳးမ်ားေစပါလိမ္႔မယ္.<br /> <br /> နာမည္က F.lux ပါ. သူ႔ရဲ႔ အထူးျပဳအေၾကာင္းအရာကေတာ႔ ေမာ္နီတာေတြအတြက္ အလင္းေရာင္ကုိ အလိုအေလွ်ာက္ခ်ိန္ေပးတာပါပဲ.<br /> <br /> ေန႔ခင္းမွာ ေန႔ခင္းအေလွ်ာက္၊ ညေနခင္း အလင္းေရာင္နည္းသြားခ်ိန္မွာ နည္းသြားတဲ႔အေလွ်ာက္၊ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ သန္းလဲြအခ်ိန္မွာလည္း သူ႔အခ်ိန္အခါအေလွ်ာက္ ရွိသင္႔တဲ႔အလင္းေရာင္ပမာဏကုိ ခ်ိန္ေပးသြားတာပါ.<br /> <br /> <b>Download Links:</b><br /> <br /> 1. <a href="http://stereopsis.com/flux/flux-setup.exe">For XP/Vista/Windows 7 Users</a><br /> <br /> 2. <a href="https://secure.herf.org/flux/Flux.zip">For Mac OS X</a><br /> <br /> 3. <a href="https://secure.herf.org/flux/Flux.zip">For Linux Users</a><br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvQW5B2CQI/AAAAAAAADbA/BsmA-fWcgOk/s1600/flux-shot.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="162" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLvQW5B2CQI/AAAAAAAADbA/BsmA-fWcgOk/s320/flux-shot.png" width="320" /></a></div><br /> သုံးစဲြၾကည္႔လုိက္ပါ. ၾကိဳက္ရင္ဆက္သုံးပါ. မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြကုိလည္း မွ်ေ၀ေပးလုိက္ပါ. <br /> <br /> မၾကိဳက္ရင္ေတာ႔ ျပန္ျဖဳတ္လုိက္ပါ. No Big Deal!<br /> <br /> း)<br /> <br /> အားလုံးပဲ ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္တဲ႔ ေမာ္နီတာေလးေတြကုိ အားရပါးရ မ်က္စိမေညာင္းတမ္း ရႈစားအရသာခံႏုိင္ၾကပါေစဗ်ားးးးး<br /> <br /> မွတ္ခ်က္။<br /> <br /> <a href="http://stereopsis.com/flux/#comments" target="_blank">ဒီေနရာက</a> ပုိ႔စ္ေလးကုိ သင္႔ေတာ္သလုိ ဘာသာျပန္ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္.<br /> <br /> ခ်စ္ခင္စြာျဖင္႔<br /> <br /> ရန္ေအာင္.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5434269107585297120?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/Rq5Ez2shMmw/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (Yan)13http://www.yanaung.net/2010/10/blog-post_18.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-2082775722559386797Tue, 12 Oct 2010 06:29:00 +00002010-10-12T02:46:10.975-04:00EssaysAnecdotesMyself<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLP-B2J_IvI/AAAAAAAADa8/JuKgbk1v6ug/s1600/Rain+atNight+blue.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLP-B2J_IvI/AAAAAAAADa8/JuKgbk1v6ug/s320/Rain+atNight+blue.jpg" width="299" /></a></div><br /> အျပင္မွာမုိးေတြရြာေနတယ္. <br /> <br /> ျပတင္းမွန္တံခါးကုိ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ရုိက္ခတ္ေနတဲ႔ မုိးစက္ေတြက တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္မွာ အေတြးေတြမ်ားေစတယ္.<br /> <br /> အထူးသျဖင္႔ အခုလုိ ညဥ္႔နက္သန္းေခါင္ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ေသးဘဲ တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႔ အရသာကုိ ခံစားသက္၀င္ေနတဲ႔ သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္အတြက္ေပါ႔..<br /> <a name='more'></a><br /> တစ္ခါတစ္ရံမွာ မုိးေရစက္ေတြက စည္း၀ါးကုိက္ညီစြာ ကခုန္ေနတဲ႔ ကေခ်သည္တစ္ေယာက္ရဲ႔ ခႏၵာကုိယ္ေပၚက တန္ဆာပလာေတြအခ်င္းခ်င္း ရုိက္ခတ္ေနတဲ႔ အသံလုိမ်ိဳး... ခၽြင္.. ခၽြင္.. ေဖ်ာက္..ေဖ်ာက္... နဲ႔..<br /> <br /> တစ္ခါတစ္ရံမွာေတာ႔ အခန္းထဲမွာ တိတ္တဆိတ္စာဖတ္ေနတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ကုိ မနာလုိတဲ႔ တေစၦတစ္ေကာင္ကပဲ ကုိယ္႔မွန္တံခါးကုိ သူ႔လက္သည္းနဲ႔ လာျပီး ကုတ္ျခစ္ေနတဲ႔ အသံမ်ိဳး... ေတာက္... ေဖ်ာက္...ေဖ်ာက္..ေတာက္..နဲ႔...<br /> <br /> မုိးေရစက္ေတြထဲမွာ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႔ ၀ိညာဥ္ေတြ ပူး၀င္ေနတယ္.<br /> <br /> ဟုတ္တယ္. <br /> <br /> စဥ္းစားၾကည္႔ေလ...<br /> <br /> ညက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္. ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ႔ အိမ္ခန္းေတြက မီးလုံးေတြ ကုိယ္စီေမွးမွိတ္ၾကလုိ႔ ညရဲ႔ ပဥၥလက္အတတ္မွာ မိန္းမူးေမ႔ေမ်ာေနၾကတယ္.<br /> <br /> တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ အေ၀းက ၾကားရတဲ႔ လူနာတင္ကားက ဥဩဆဲြသံလုိမ်ိဳး၊ အိမ္ေခါင္မုိးေပၚက ကပ္ျပီး ဆင္းသြားတဲ႔ ေလယာဥ္ဆင္းသံလုိမ်ိဳး၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ရထားတစ္စင္းရဲ႔ ၀ုန္း၀ုန္းဂ်ဳံးဂ်ဳံးအသံလုိမ်ိဳး တစ္ခ်ိဳ႔က လဲြရင္ ညက ပကတိ အေမွာင္က်လုိ႔... အျပစ္ကင္းစြာ (သုိ႔မဟုတ္) ေျခာက္ျခားဖြယ္ေကာင္းစြာ တိတ္ဆိတ္လုိ႔...<br /> <br /> ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုိးေရစက္ေတြက သူတုိ႔ရဲ႔ ရွင္သန္ႏုိးထျခင္းေတြကုိ ဂုဏ္ယူ၀ံ႔ၾကြားစြာနဲ႔ က်ဴးရင္႔သီဆုိေနၾကတယ္.<br /> <br /> ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကုိ ရင္ဘတ္ေပၚ အသာေမွာက္တင္လုိက္ျပီး ေခါင္းအုံးကုိ နံရံနဲ႔ တစ္သားတည္းျဖစ္သြားေအာင္ ေနရာခ်လုိက္တယ္.<br /> <br /> ျပီးေတာ႔ ေဘးတစ္ေစာင္းအသာေလးမွီခ်လုိက္ျပီး ျပတင္းတံခါးအျပင္ဖက္က ဟုိး အေမွာင္ထုၾကီးထဲကုိ ရည္ရြယ္ခ်က္မဲ႔စြာ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္...<br /> <br /> သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္က တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ညကုိ မရည္ရြယ္ဘဲ ျပက္ရယ္ျပဳလုိက္မိတယ္...<br /> <br /> ....<br /> <br /> ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ဘ၀ခရီးလည္း အေတာ္ေရာက္ခဲ႔ျပီ...<br /> <br /> ဘာေတြကုိ ျပီးေျမာက္ခဲ႔ျပီလဲ. ဘယ္လုိေတြ ခရီးဆက္ေနလဲ... ဘာေတြကုိ ဦးတည္ေနလဲ...<br /> <br /> ဒီေမးခြန္းေတြကုိ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးရတာ သိပ္ေတာ႔ မသက္သာလွဘူး...<br /> <br /> ကုိယ္႔ဘ၀မွာ အျမဲမွတ္မိ သတိရေနမယ္႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခု ရွိခဲ႔ဖူးတယ္.<br /> <br /> ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဘုရင္႔ေနာင္ေက်ာ္ထင္ေနာ္ရထာရဲ႔ "ေနာင္ရုိးတုိက္ပဲြ" သင္ခန္းစာပဲ...<br /> <br /> အဲဒီ႔တိုက္ပဲြမွာ ဘုရင္႔ေနာင္ ျပဳမူေျပာဆုိခဲ႔ပုံေတြက ကုိယ္႔စိတ္ဓာတ္ကုိ အျမဲလႊမ္းမုိးခဲ႔တယ္.<br /> <br /> အထူးသျဖင္႔ ကုိယ္႔ထက္ အင္အားအဆမတန္ၾကီးမားတဲ႔ ရန္သူကုိ ရင္ဆုိင္ရာမွာ သူအသုံးျပဳခဲ႔တဲ႔ စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး နည္းဗ်ဴဟာကုိေပါ႔...<br /> <br /> ရန္သူနဲ႔ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ တစ္ဖက္ကမ္းကုိ ကူးျပီးတာနဲ႔ ရဲမက္ဗုိလ္ပါေတြစီးနင္းလာတဲ႔ ေဖာင္ေတြ အကုန္လုံးကုိ ဖ်က္ဆီးခုိင္းတယ္. အမတ္ေတြက ကန္႔ကြက္စကားဆုိျပီး အေရးၾကဳံေသာ္ အသုံးမျပဳရာေလာ လုိ႔ ေစာဒကတက္ၾကတယ္.<br /> <br /> ဘုရင္႔ေနာင္ျပန္ေျပာတဲ႔ စကားက ကုိယ္႔ရင္ထဲကုိ စူးနစ္၀င္သြားခဲ႔တယ္.<br /> <br /> <div style="color: red;">"ေနာက္ျပန္ဆုတ္စရာ လမ္းစမရွိ၊ ကိုယ္႔အသက္ရွင္သန္ဖုိ႔ရာ အခြင္႔အေရးကား တစ္ဖက္ရန္သူကုိ အႏုိင္တုိက္ႏုိင္မွသာ ျဖစ္၍ ရဲမက္တုိ႔ သက္စြန္႔ၾကိဳးပမ္း အမႈေတာ္ ထမ္းစိမ္႔ေသာငွာ ေလွေဖာင္တုိ႔ကုိ ဖ်က္ေပ၏"</div><br /> ဒီတုိက္ပဲြကုိ ဘုရင္႔ေနာင္ ႏုိင္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ဒီသင္ခန္းစာကုိ စသင္ခဲ႔ရတုန္းက ကုိယ္က မူလတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ပဲ ရွိခဲ႔ေသးတယ္. ဒါေပမယ္႔ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထေအာင္ ဘုရင္႔ေနာင္ရဲ႔ ေနာင္ရုိးတုိက္ပဲြ သင္ခန္းစာကုိ ႏွစ္သက္ခဲ႔ဖူးတယ္.<br /> <br /> ဒီလုိနဲ႔ ဘ၀တစ္ေကြ႔မွာ ဘုရင္႔ေနာင္ေပးခဲ႔တဲ႔ သင္ခန္းစာကုိ အသုံးျပဳခြင္႔ ၾကဳံၾကိဳက္လာခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ....<br /> <br /> တကၠသုိလ္၀င္တန္းေအာင္ျပီးခ်ိန္...<br /> <br /> တစ္အိမ္လုံးရဲ႔ ဆႏၵကုိ ဆန္႔က်င္ျပီး ကုိယ္၀ါသနာပါတဲ႔ စက္မႈတကၠသုိလ္ကုိ ေရြးခ်ယ္တက္ခြင္႔ရတာကိုကပဲ ကုိယ္႔ရဲ႔စိတ္ဓာတ္အင္အားကုိ ပုိျပီး အားေကာင္းလာေစခဲ႔တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ေန႔စဥ္သင္ေနရတဲ႔ သင္ခန္းစာေတြထဲမွာ အာရုံအျပည္႔ႏွစ္ထားလုိ႔...<br /> <br /> ဒုတိယႏွစ္မွာ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ေျဖဆုိမယ္႔ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံပညာေတာ္သင္ ကိစၥကုိ အျပည္႔အ၀ဦးတည္ခ်က္ထားလုိ႔...<br /> <br /> ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေတြ အကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ေက်ာင္းပိတ္သြားတဲ႔ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ တတ္ႏုိင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္ျပီး ပညာကုိ ဆက္လက္သင္ယူၾကလုိ႔..<br /> <br /> တစ္ခ်ိဳ႔ကလည္း ရန္ကုန္ကို ဆင္းျပီး ကြန္ျပဴတာသင္တန္းေတြ တက္ခါ ေက်ာင္းကုိ သိပ္ျပီး ဦးတည္ခ်က္မထားေတာ႔ဘဲ အဆင္ေျပသလုိ က်င္လည္ေနၾကလုိ႔...<br /> <br /> ကုိယ္ကေတာ႔ သႏၷိဌာန္ျပင္းျပစြာနဲ႔ပဲ မႏၱေလးမွာ ရေအာင္ေနခဲ႔တယ္. <br /> <br /> အျပင္အလုပ္လုပ္ရင္ ကုိယ္႔အတြက္ အခ်ိန္မရွိမွာစုိးလုိ႔ဆုိျပီး တကၠသုိလ္၀င္တန္းေက်ာင္းသားေတြကုိ စာျပေပးတဲ႔အလုပ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ႔တယ္. <br /> <br /> အားတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ အမ်ိဳးသားစာၾကည္႔တုိက္မွာ မွတ္စုစာအုပ္ေလးနဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္လုိ႔၊ ညေနခင္းေတြမွာ နန္းေရွ႔က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဂ်ပန္စကားေျပာနဲ႔ သဒၵါကုိ အပတ္တကုတ္ ေလ႔က်က္သင္ယူလုိ႔...<br /> <br /> ကုိယ္႔ရဲ႔ Roll No. ကလည္း အုိေကတယ္. ဂ်ပန္စကားေျပာ ကၽြမ္းက်င္အဆင္႔ကလည္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအျပည္႔ရွိတယ္.<br /> <br /> ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာတဲ႔ေနာက္ ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင္႔ခဲ႔တယ္. ေက်ာင္းကုိ ျပန္သြားျပီး ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုအေၾကာင္း စုံစမ္းမိခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ျပိဳက်သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္.<br /> <br /> ပညာေတာ္သင္ဆု အစီအစဥ္ မရွိေတာ႔ဘူးတဲ႔...<br /> <br /> အဲဒီ႔တုန္းက မႏၱေလးက်ဳံးေဘးက ခုံတန္းလ်ားေလးေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ ထုိင္ျပီး အသံတိတ္ေၾကကဲြေနခဲ႔တဲ႔ ကုိယ္႔ခံစားခ်က္နဲ႔ ကုိယ္႔မ်က္ရည္ေတြကုိ ဘယ္သူမွ မသိမျမင္ခဲ႔ဘူး...<br /> <br /> "ေတာက္!"<br /> <br /> အိမ္ျပန္လာေတာ႔ ကုိယ္ဖတ္မွတ္ေလ႔လာေနဆဲ ဂ်ပန္စာအုပ္ေလးေတြကုိ ေနာက္ဆုံးအၾကိမ္ အၾကာၾကီး စုိက္ၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္. <br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က ေနာက္ဆုံးပဲ...<br /> <br /> သံေသတၱာအနီေလးရဲ႔ ဟုိးေအာက္ဖက္နားမွာ ကုိယ္ သုံးႏွစ္သုံးမုိးေလ႔လာသင္ယူခဲ႔တဲ႔ ဂ်ပန္စကားေျပာစာအုပ္ေလးေတြ၊ သဒၵါစာအုပ္ေလးေတြ၊ အဘိဓာန္ေလးေတြ တိိတ္ဆိတ္စြာ အနားယူသြားခဲ႔တယ္...<br /> <br /> စိတ္နာတယ္.. သြားၾကေတာ႔..........<br /> <br /> ဒီေနရာကုိ ျပန္မလာေတာ႔ဘူး... ဒီေက်ာင္းၾကီးကုိလည္း ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ႔ဘူး. <br /> <br /> ေနာက္လ အနည္းငယ္အၾကာမွာ ရန္ကုန္ကုိ အျပီး ေျပာင္းခဲ႔တယ္. ကြန္ျပဴတာသင္တန္းတစ္ခုမွာ စာရင္းသြင္းျပီး ကုိယ္႔စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြကုိ ပရုိဂရမ္ေတြ ေရးတဲ႔ဖက္ ေျပာင္းယူခဲ႔တယ္.<br /> <br /> သင္တန္း ဒုတိယအဆင္႔ျပီးခ်ိန္မွာပဲ ေဆာ႔ဖ္၀ဲလ္ ကုမၸဏီၾကီးတစ္ခုက ျပဳလုပ္တဲ႔ ေရးေျဖစာေမးပဲြကုိ လက္တည္႔စမ္း၀င္ေျဖၾကည္႔တယ္. <br /> <br /> ကုိယ္ေအာင္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိေတာင္ မယုံႏုိင္ခဲ႔ဘူး. ကုိယ္႔ကုိသင္ေပးတဲ႔ ဆရာလည္း မယုံႏုိင္ခဲ႔ဘူး. <br /> <br /> ေရးေျဖျပီးေတာ႔ ႏႈတ္ေျဖအင္တာဗ်ဴးအဆင္႔ဆင္႔ကုိ ျဖတ္သန္းျပီးတဲ႔ေနာက္ ကုိယ္အလုပ္ရခဲ႔တယ္. <br /> <br /> တစ္ပတ္လုပ္ျပီးေတာ႔ ကုိယ္ထြက္စာျပန္တင္ခဲ႔တယ္. ကန္႔သက္ခ်က္ေတြမ်ားလြန္းတဲ႔ ေနရာမွာ ကုိယ္႔အစြမ္းအစေတြကုိ မေပးဆပ္ႏုိင္ဘူး. ျပီးေတာ႔ ကုိယ္႔ခြန္ကုိယ္အားနဲ႔ သြားႏုိင္တဲ႔ ႏုိင္ငံတစ္ခုကုိ သူတုိ႔ပုိ႔မွ ေရာက္ျပီး တစ္သက္လုံး သူတုိ႔ကုိ ျပန္အလုပ္အေကၽြးျပဳေနရတာမ်ိဳး ကုိယ္မျဖစ္ခ်င္ဘူး..<br /> <br /> ကန္ေတာ္ၾကီးေဘးက ေရျပင္က်ယ္ၾကီးကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း အလုပ္ထြက္စာတင္ခဲ႔တဲ႔ေန႔က ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ ျပဳံးျပီး ေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္.<br /> <div style="color: red;"><br /> </div><div style="color: red;">"ငါဟာ လုိခ်င္တာကုိ ထုိက္တန္စြာ ေပးဆပ္ၾကိဳးစားျပီး ရေအာင္ယူတတ္သလုိ ငါမႏွစ္သက္တဲ႔အရာတစ္ခုက ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းေနပါေစ ျငင္းပယ္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္"</div><br /> ............<br /> <br /> ကုမၸဏီအလုပ္ကထြက္ျပီး ကြန္ျပဴတာသင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ဆရာ၀င္လုပ္ရင္း ကုိယ္၀ါသနာပါတဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေလ႔လာေနခဲ႔တယ္. <br /> <br /> ကုိယ္႔မွာ အားကုိးစရာ အေဖက မ်က္ကြယ္ျပဳသြားခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ျပီ. အေမကလည္း အိမ္ေထာင္ရွင္မ စစ္စစ္... သားသမီးေတြကုိ ခ်စ္ဖုိ႔၊ ဂရုစုိက္ဖုိ႔၊ ၾကင္နာဖုိ႔... ဒါကလဲြရင္ ကမၻာၾကီးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြ၊ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းေတြ အေမနားမလည္ဘူး. သိလည္းမသိဘူး. <br /> <br /> ဒါေပမယ္႔ အေမေပးခဲ႔တဲ႔ အဲဒီ႔ ခ်စ္ျခင္းၾကင္နာမႈေတြနဲ႔ပဲ ကုိယ္ ဒီေလာကၾကီးကုိ စိန္ေခၚခဲ႔တယ္... ဒီ႔ထက္ပုိျပီး အေမဘာမွ လုပ္ေပးစရာမလုိဘူး. ကုိယ္႔ကုိ ခ်စ္ၾကည္ျမတ္ႏုိး ယုံမွတ္ကုိးစားတဲ႔ အေမ႔မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ပဲ ကုိယ္ တုိက္ပဲြအလီလီအတြက္ အသင္႔ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ပုိက္ဆံမရွိတဲ႔ ကုိယ္လုိ ငမဲြအတြက္ ႏုိင္ငံျခားကုိ ေက်ာင္းသြားတက္ရဖုိ႔ဆုိတာလည္း ခဲမွန္ဖူးတဲ႔ စာသူငယ္လုိ အထိနာခဲ႔ဖူးျပီ...<br /> <br /> တက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ စက္မႈတကၠသုိလ္ကုိလည္း ျပန္မသြားခ်င္ေတာ႔ဘူး. သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ႔ အလုပ္ေလးလုပ္လုိက္၊ ေက်ာင္းေလးေျပးတက္လုိက္၊ စာေမးပဲြေလးေျဖလုိက္နဲ႔ အတန္းေတြ တစ္တန္းျပီးတစ္တန္းတက္လာေနၾကတယ္.<br /> <br /> သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ စင္ကာပူကုိထြက္ျပီး ေက်ာင္းဆက္တက္ၾကတယ္.<br /> <br /> ကုိယ္႔ကုိလည္း ေခၚတယ္. <br /> <br /> စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္းသြားတက္ဖုိ႔အတြက္ သင္တန္းေတြတက္ေနစဥ္မွာပဲ ဒီ႔ထက္ပုိေကာင္းတဲ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြ ရွိေနေသးပါလားဆုိတာ ကုိယ္သိလာခဲ႔ရတယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔အခြင္႔အေရးအတြက္ ကုိယ္ဘာလုိမလဲ. ကုိယ္ဘာေတြ ေပးဆပ္ရမလဲ စုံစမ္းတယ္. ေလ႔လာတယ္. ေမးျမန္းတယ္. စူးစမ္းတယ္.<br /> <br /> အုိေက... ဒါလား.. ရတယ္.. ဒီဥစၥာလား... ျဖစ္တယ္. အက်ိဳးအျမတ္ ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ... ဒီလိုဒီလုိရွိတယ္.<br /> <br /> အခင္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေနာက္ဆုံးတုိင္ပင္ၾကည္႔တယ္. သူကေတာ႔ မယုတ္မလြန္ေျပာပါတယ္. <br /> <br /> စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္းသြားတက္ဖုိ႔ဆုိရင္ အနီးစပ္ဆုံး ေနာက္ႏွစ္ျဖစ္ႏုိင္တယ္. အဲဒီ႔ႏုိင္ငံဖက္ကုိလုပ္ရင္ေတာ႔ တစ္ျခားစာေမးပဲြေတြ ထပ္ေျဖရမွာနဲ႔ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္သုံးႏွစ္ေလာက္ ၾကာသြားႏုိင္တယ္..<br /> <br /> မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီ႔စကားကုိ သူေျပာလုိက္ခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ကုိယ္နဲ႔က (၄၅) ကားၾကီးေပၚမွာ အတူတူစီးလာလုိ႔ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္ေရွ႔ကုိ ေရာက္ေနခ်ိန္...<br /> <br /> အေ၀းမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ေလးဆူဓာတ္ပုံေရႊတိဂုံဘုရားၾကီးကုိ စိတ္ထဲက ဦးခ်ရွိခုိးလုိက္ရင္း ရင္ဘတ္ထဲကုိ မာန္သြင္းလုိက္တယ္. <br /> <br /> "ငါရေအာင္လုပ္မယ္."<br /> <br /> .......<br /> <br /> ဗီဇာရဖုိ႔ သိပ္ခက္တဲ႔ ႏုိင္ငံတစ္ခုကို ပိုက္ဆံမရွိဘဲ ေက်ာင္းသြားတက္ဖုိ႔ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ကုိ ရူးႏွမ္းျပီး လက္ေတြ႔မဆန္တဲ႔အၾကံတစ္ခုလုိ႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေျပာလာရင္ ကုိယ္စိတ္မဆုိးဘူး. သူေျပာတာမွန္တယ္. <br /> <br /> ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ ကုိယ္ ဒီႏုိင္ငံကုိေရာက္ဖုိ႔ ရူးသြပ္စြာ ၾကိဳးစားခဲ႔လုိ႔ပဲ...<br /> <br /> မနက္ခင္း အိပ္ယာထ ေရတစ္ခြက္ေသာက္ခ်ိန္မွာ ေရခြက္နားပါးစပ္ေတ႔လုိ႔ ကုိယ္ဒီလုိေျပာခဲ႔ဖူးတယ္.<br /> <br /> "ငါ တုိဖယ္လ္ ၆၀၀ ေက်ာ္ရမယ္. အေမရိကားေရာက္ရမယ္."<br /> <br /> ည အိပ္ယာ၀င္ခါနီး အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ရင္ဘတ္ေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ယွက္တင္လုိ႔ လက္မေလးႏွစ္ခုကုိ ထိထားျပီး ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ၾကားရုံေလာက္အသံေလးနဲ႔ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္.<br /> <br /> "ငါ စေကာလားရွစ္ ရရမယ္. အေမရိကားေရာက္ရမယ္."<br /> <br /> သူမ်ားေတြ အၾကံျပဳသလုိ အုန္းမႈတ္ခြက္မတီးခဲ႔ဘူး. ေဗဒင္ေတြ ယၾတာေတြ မေခ်ခဲ႔ဘူး.<br /> <br /> ကုိယ္ယုံၾကည္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္အင္အားနဲ႔ပဲ အခက္အခဲေတြကုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ကုိယ္႔ကုိ မာနၾကီးတယ္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႔က ေျပာတယ္.<br /> <br /> ျပန္ေျပာခြင္႔ျပဳပါ...<br /> <br /> ကုိယ္႔မွာ ဥစၥာမရွိဘူး.. အသုိင္းအ၀ုိင္းမရွိဘူး.. အေထာက္အပံ႔မရွိဘူး. <br /> <br /> ဒါေပမယ္႔ ေအာက္က်ေနာက္က်မခံခ်င္တဲ႔ စိတ္ရွိတယ္. မာန္ရွိတယ္. <br /> <br /> ငါလုိခ်င္တာကုိ ငါရေအာင္ၾကိဳးစားယူမယ္ဆုိတဲ႔ မာနရွိတယ္. <br /> <br /> ဒီမာနမ်ိဳး မရွိသင္႔ဘူးလား.. ဒီမာန္မ်ိဳး မထားသင္႔ဘူးလား...<br /> <br /> ဒီမာန္ကုိ ကုိယ္တန္ဖုိးထားျမွင္႔တင္တတ္သလုိ ဒီမာန္ကုိ ထိပါးေစာ္ကားလာသူေတြကုိလည္း ကုိယ္႔ဘ၀ထဲက အျပီးအပိုင္ ထုတ္ပယ္ပစ္လုိက္သည္အထိ ကုိယ္က အျငိဳးအေတးၾကီးတယ္.<br /> <br /> သူမ်ားေတြနဲ႔ တန္းတူ ပညာေတာ္သင္ဆုေတြ ကုိယ္ရခဲ႔တယ္. ဒါေပမယ္႔ စိုက္ထုတ္ရမယ္႔ ပမာဏမ်ားလုိ႔ ဗီဇာမ၀င္ျဖစ္ခဲ႔ဘူး.<br /> <br /> သုံးနွစ္အၾကာမွာ စိတ္ၾကိဳက္ေက်ာင္းတစ္ခုကုိ ၀င္ခြင္႔ရတယ္. ပညာေတာ္သင္ဆုလည္း အျပည္႔နီးပါးရတယ္. ဒါေၾကာင္႔ အဲဒီ႔ေက်ာင္းကုိ ေရြးခ်ယ္ျပီး ဗီဇာ၀င္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ဗီဇာမရဘူး...<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က မွတ္မွတ္ရရ မုိးဖဲြဖဲြေလးေတြ က်ေနခဲ႔တယ္...<br /> <br /> ဖုိင္တဲြအျဖဴေရာင္ေလးကုိ ကုိင္လုိ႔ အဓိပတိလမ္းမၾကီးအတုိင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္တုန္းက ကုိယ္ ေခါင္းငိုက္စုိက္က်မေနခဲ႔ဘူး..<br /> <br /> ေခါင္းေမာ႔ထားခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ေကာင္းကင္ေပၚက က်ဆင္းလာေနတဲ႔ မုိးေရစက္ေတြကုိ ဆီးၾကိဳဖုိ႔..<br /> <br /> ျပီးေတာ႔ ကုိယ္႔မ်က္ရည္ပူေတြနဲ႔အတူတူ အဓိပတိလမ္းမၾကီးေပၚကုိ ျဖတ္စီးဆင္းသြားေစႏုိင္ဖုိ႔....<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က အဓိပတိလမ္းမၾကီးအတုိင္း ေခါင္းကုိေမာ႔လုိ႔၊ ဖုိင္တဲြေလးကုိ လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားလုိ႔ ဘဲြ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေဆာင္ၾကီးဖက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔တယ္...<br /> <br /> ကုိယ္နဲ႔အတူတူ ဗီဇာမရတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႔က ေျပာတယ္.<br /> <br /> ေတာ္ပါျပီ. တစ္ျခားႏုိင္ငံကုိပဲ သြားေတာ႔မယ္. အဲဒီ႔ဖက္ကုိ ခြေလွ်ာက္ထားတာ ေတာ္ေသးတယ္ တဲ႔...<br /> <br /> ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးမိတယ္. မင္း အဲဒီ႔ႏုိင္ငံေတြဖက္ကုိ ေက်ာင္းမေလွ်ာက္ထားမိတာ မွန္သလား မွားသလားလုိ႔...<br /> <br /> တုံဆုိင္းမေနဘဲ ကုိယ္႔ရင္ဘတ္ထဲက တုံ႔ျပန္တယ္.<br /> <br /> "တစ္ျခားႏုိင္ငံေတြကုိ ခြျပီး ေက်ာင္းမေလွ်ာက္ခဲ႔တာ မွန္တယ္. မင္းေဖာင္ဖ်က္ခဲ႔တာ မွန္တယ္. မင္း ဒီႏုိင္ငံကုိပဲ ေရာက္ေအာင္ ထပ္ၾကိဳးစားရမယ္."<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က မုိးေရစက္ေတြက ေအးစက္ေနေပမယ္႔ ကုိယ္႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ ပူေလာင္ေနခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလုံးပဲ ေရစုန္ေမ်ာရေတာ႔မလုိ...<br /> <br /> ...............<br /> <br /> တစ္စစီ ျပိဳကဲြသြားတဲ႔ ကုိယ္႔စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ဘာသာတရားနဲ႔ ျပန္လည္စုစည္းျပီး ေနာက္ တစ္လအၾကာမွာ ဗီဇာျပန္၀င္ခဲ႔တယ္. နာမည္ဆုိးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ႔ ကုိယ္႔ကုိ အရင္တစ္ခါ ျငင္းပယ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေကာင္စစ္၀န္နဲ႔ပဲ ျပန္ေတြ႔တယ္. <br /> <br /> ဒီတစ္ခါလည္း ျငင္းပယ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားျပန္တယ္.<br /> <br /> ခံျပင္းစိတ္က ဟုန္းခနဲထေတာက္တယ္.<br /> <br /> ဗီဇာ၀င္တဲ႔အခါ ဘာေမးရင္ ဘာျပန္ေျပာရမယ္ဆုိတာေတြ ကုိယ္႔ျဖစ္ရပ္မွာ အက်ဳံးမ၀င္ေတာ႔ဘူး...<br /> <br /> ကုိယ္ရင္ဆုိင္ေနရတဲ႔ အေျခအေနကုိ ကုိယ္ပဲ အေကာင္းဆုံးသိတယ္.<br /> <br /> ေကာင္စစ္၀န္နဲ႔ အေခ်အတင္စကားေျပာေနခ်ိန္မွာ လုံျခဳံေရး၀န္ထမ္းက အသင္႔အေနအထားနဲ႔ ကုိယ္႔ကုိ စုိက္ၾကည္႔ေနတယ္.<br /> <br /> ဟင္႔အင္း... သူတုိ႔ ငါ႔ကုိ မႏုိင္ေစရေတာ႔ဘူး...<br /> <br /> ဒီေန႔ ဒီေနရာမွာ ငါ႔အခြင္႔အေရးအတြက္ ငါရေအာင္ တုိက္ပဲြ၀င္မယ္....<br /> <br /> ကုိယ္တင္ျပတဲ႔ ထုေခ်လႊာကုိ ေသခ်ာမဖတ္ဘဲ ကုိယ္႔ကုိ ျငင္းဆန္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနတဲ႔ ေကာင္စစ္၀န္ကုိ စကားလုံးလွလွေလးေတြနဲ႔ ကုိယ္စကားစစ္ထုိးႏုိင္ခဲ႔တယ္. <br /> <br /> ေနာက္ဆုံးမွာ ကိုယ္႔ရဲ႔ ဖုိင္တဲြကုိ အထက္ကုိ တင္ျပမယ္ဆုိျပီး ျပန္ေျပာတယ္.<br /> <br /> ေနာက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ႔ ကုိယ္ ဗီဇာလာယူရတယ္.<br /> <br /> အိမ္ကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ႔ အစ္မက စုိးရိမ္တၾကီးေမးတာကုိ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ျပန္ေျဖျပီး မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ၀င္သြားခဲ႔လုိက္တယ္.<br /> <br /> "ေကာင္ဆယ္လာက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္လာစရာမလုိေတာ႔ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္.."<br /> <br /> အစ္မခမ်ာ သနားစရာ... မ်က္ႏွာကုိ ပ်က္သြားလုိ႔...<br /> <br /> ပါးစပ္က ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ေျပာျပီး ကုိယ္႔ကုိဆူတယ္.<br /> <br /> "နင္က ဘာေတြ သြားေျပာလဲမွ မသိတာ... စိတ္ညစ္ပါတယ္ဟယ္..." ဆုိတဲ႔ အသံေလးကုိ ခုထိၾကားေယာင္ေနမိတယ္. <br /> <br /> တကယ္ေတာ႔ မိသားစုထက္ ကုိယ္႔ကုိ ဂရုစုိက္ႏုိင္တဲ႔သူ၊ ခ်စ္ၾကင္နာတဲ႔သူဆုိတာ မရွိပါလားဆုိတာကုိ နားလည္လုိက္မိတယ္.<br /> <br /> ကုိယ္႔ဖုိင္တဲြကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြေနတဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္ ခဏေနေတာ႔ အသံကုန္ဟစ္ေအာ္လုိက္သံကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္.<br /> <br /> မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ကုိ လွီးစားေနရင္း ေနာက္ကုိလွည္႔မၾကည္႔ဘဲ ကုိယ္အားရပါးရ ျပဳံးေနမိခဲ႔တယ္.<br /> <br /> လမ္းထဲမွာ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ဆူညံသြားခဲ႔တယ္. <br /> <br /> "အေမ... အေမ... အေမ႔သား ဗီဇာရျပီ....ဒီမွာၾကည္႔..." <br /> <br /> အစ္မေနာက္က ကပ္ျပီး မတ္တပ္ရပ္ရင္း တစ္ဖက္လမ္းက တုိက္ခန္းေပၚက အေမနဲ႔ အစ္မၾကီးတုိ႔ရဲ႔ မ်က္ႏွာအေျပာင္းအလဲကုိ အရသာခံျပီး ၾကည္႔ေနမိခဲ႔တယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔ညက ကုိယ္တုိ႔မိသားစု ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ရယ္၊ ၾကက္သားခ်ဳိခ်ဥ္ေၾကာ္ရယ္ ၀ယ္စားျပီး ေအာင္ပြဲခံခဲ႔ၾကတယ္.<br /> <br /> ညဖက္က်ေတာ႔ အားလုံးအိပ္သြားခ်ိန္္မွာ အေဖဆယ္တုန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဆုရခဲ႔တယ္ဆုိတဲ႔ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္စာအုပ္ေလးကုိထုတ္၊ စာမ်က္ႏွာတစ္ေနရာမွာ ညွပ္ထားတဲ႔ အေဖ႔ဓာတ္ပုံေလးကုိ ထုတ္ၾကည္႔ရင္း ဗီဇာတံဆိပ္တုံးထုထားတဲ႔ ပတ္စပုိ႔စာအုပ္ေလးကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔ျပီး ဒုိင္ယာရီထဲမွာ စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းကုိ ရုိးရွင္းစြာေရးခဲ႔ဖူးတယ္..<br /> <br /> "ကၽြန္ေတာ္ ဗီဇာရျပီ အေဖ..."<br /> <br /> ............<br /> <br /> <br /> "၀ုန္းးးးးးးးးးးး.... ဂ်ိမ္းးးးးးးးးးးး"<br /> <br /> လွ်ပ္စီးနဲ႔ အတူ တဲြပါလာတဲ႔ မုိးျခိမ္းသံက သူ႔အေတြးစမ်ားကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္သည္...<br /> <br /> အိမ္ေခါင္မုိးေပၚရွိ ေရတေယာက္မွ မုိးေရတုိ႔က တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ ေအာက္ကုိ က်ဆင္းေနသည္...<br /> <br /> ကားလမ္းမဖက္သုိ႔ စီးဆင္းသြားေသာ မုိးေရတုိ႔ၾကားထဲတြင္ သစ္တုိသစ္စေလးမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္...<br /> <br /> ထုိအရာမ်ားသည္ သူျဖတ္သန္းလာေသာ ဘ၀လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ိဳးဖ်က္ခဲ႔သည္႔ သစ္ေဖာင္မ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳေနသည္ဟု ခံစားလာမိသည္...<br /> <br /> ဒီႏုိင္ငံကုိ လာႏုိင္ဖုိ႔အတြက္လည္း ေဖာင္ဖ်က္ျပီး ၾကိဳးစားခဲ႔သည္...<br /> <br /> ဒီႏုိင္ငံကုိေရာက္ျပီးေတာ႔လည္း ရည္မွန္းခ်က္ အဆင္႔ဆင္႔အတြက္ ေဖာင္တုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ခဲ႔သည္. ခ်ိဳးဖ်က္ခဲ႔သည္...<br /> <br /> ေရွ႔တြင္ ကမ္းတစ္ခုကုိ ခပ္ေရးေရးျမင္ရသည္... လွ်ပ္စီးမုိးၾကိဳးမ်ားလက္ခနဲ အျဖစ္တြင္ ျမင္လုိက္ရေသာ ျမင္ကြင္းက ေျခာက္ျခားဖြယ္ ေကာင္းလွသည္... <br /> <br /> အေရွ႔ဖက္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကုန္းေျမေပၚတြင္ ရန္သူ ဆူးေျငာင္႔ ခလုတ္ကန္သင္းတုိ႔က ဒင္းၾကမ္းျပည္႔ႏွက္ေနလ်က္...<br /> <br /> အေနာက္ဖက္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔လည္း ခက္ထေရာ္ထန္ေနသည္႔ ပင္လယ္၀ဲဂယက္တုိ႔က ဟီးဟီးဟားဟား ျမည္ေၾကြးလ်က္...<br /> <br /> မုိးေရစက္တုိ႔က သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ေျပး၀င္ဆီးပက္သည္...<br /> <br /> ကမ္းေျခဖက္သု႔ိ ၀ံ႔စားစြာ လွမ္းၾကည္႔လုိက္သည္...<br /> <br /> ဘ၀ေခၽြးစက္တုိ႔ျဖင္႔ ေစးထန္းေနေသာ လက္ထဲတြင္ ကုိင္ထားေသာ မာန္ဟုန္ဓားကုိ အားမာန္အျပည္႔ျဖင္႔ သူ ေျမွာက္လုိက္သည္...<br /> <br /> လွ်ပ္စီးက လက္ခနဲ... ဓားသြားက ၀င္႔ခနဲ... ၀ါးေဖာင္ကုိ ခ်ည္ထားေသာ ေလွ်ာ္ၾကိဳးတုိ႔က တိခနဲ...<br /> <br /> <div style="color: red;"><b>"မင္းကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ငါကမ္းတက္ခဲ႔ျပီ ေလာကဓံေရ...."</b></div><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLP9IloAolI/AAAAAAAADa0/zDzirZypjBI/s1600/bamboo+barge1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TLP9IloAolI/AAAAAAAADa0/zDzirZypjBI/s320/bamboo+barge1.jpg" width="240" /></a></div><br /> အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္...<br /> <br /> ရန္ေအာင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-2082775722559386797?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/PtmKdIL6Kcs/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)9http://www.yanaung.net/2010/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5939718602718926258Fri, 03 Sep 2010 06:38:00 +00002010-09-12T16:47:06.052-04:00californiaAnecdotestravelling<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICVNzaN-CI/AAAAAAAADac/CnUpsZC5Im4/s1600/diary.PNG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="217" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICVNzaN-CI/AAAAAAAADac/CnUpsZC5Im4/s320/diary.PNG" width="320" /></a></div><br /> <a name='more'></a><br /> ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀တုန္းက အိပ္မက္ေလးေတြ မက္ခဲ႔ဖူးတယ္. မနက္မုိးလင္းေတာ႔ အေမ႔ကုိ ဖက္ျပီး ညက မက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ထဲမွာ ဘယ္လုိေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ေနရာေတြကုိ သြားရေၾကာင္း၊ ဘယ္သူေတြနဲ႔ေတြ႔ေၾကာင္း၊ ဘယ္လုိအစားအစာေတြကုိ စားရေၾကာင္း စသည္ျဖင္႔ ျပန္ေျပာေလ႔ရွိခဲ႔ဖူးတယ္. အိပ္မက္ေလးေတြက ေကာင္းရင္ အေမက ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျပဳံးျပီး စုိက္ၾကည္႔ေနတတ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ အိပ္မက္ေတြက မေကာင္းခဲ႔ရင္ေတာ႔ အေမက ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းေလးကို ပုတ္ျပီး 'အိပ္မက္ဆုိတာ ေျပာင္းျပန္ယူရတယ္ သားရဲ႔' လုိ႔ ႏွစ္သိမ္႔အားေပးတတ္တယ္.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔လည္း အိပ္မက္ေတြ ဆက္မက္ေနခဲ႔တုန္းပဲ. အိပ္မက္ေလးေတြေကာင္းရင္ အေမ႔ကုိ ေျပာျပျပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ရယ္ေမာတတ္ၾကေပမယ္႔ အိပ္မက္ဆုိးေတြ မက္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔ကုိ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ႔ဘူး. အေဖမရွိေတာ႔တဲ႔ အေမ႔ဘ၀ေလးထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္႔အိပ္မက္ဆုိးေတြနဲ႔ အက်ည္းမတန္ေစခ်င္ေတာ႔လုိ႔ပါ.<br /> <br /> အိပ္မက္ဆုိးေတြကုိ ေျပာင္းျပန္ယူျပီး အိပ္မက္ေကာင္းေတြကုိ အတည္႔ယူတတ္တဲ႔ အက်င္႔ေလးတစ္ခုကုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားေနခဲ႔တုန္းပါပဲ.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္အိမ္နဲ႔ခဲြခြာျပီး အေ၀းတစ္ေနရာမွာ ဘ၀ခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနခဲ႔ခ်ိန္မွာလည္း အိပ္မက္ေတြက ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ကူးအစဥ္ကုိ ေနရာယူထားဆဲပါပဲ. ဒီအိပ္မက္ေတြထဲမွာေတာ႔ နန္းေတာ္ၾကီးေတြ မရွိေတာ႔ဘူး. နတ္သမီးေလးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကခုန္သီဆုိေနတာလည္း မရွိေတာ႔ဘူး. စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ အလွ်ံပယ္ေတြလည္း ပန္းကန္ေလးေတြထဲမွာ အဆင္သင္႔ ရွိမေနေတာ႔ဘူး. ကုိယ္ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ရတဲ႔ မိသားစုေမာင္ႏွမ ခ်စ္သူခင္သူ အသုိင္းအ၀ုိင္းေတြၾကားထဲမွာလည္း ကုိယ္ရွိမေနခဲ႔ေတာ႔ဘူး....<br /> <br /> အေ၀းေရာက္အိပ္မက္ေတြက ပိုျပီး သဘာ၀က်လာခဲ႔တယ္. ပုိျပီး လက္ေတြ႔ဆန္လာခဲ႔တယ္. ပုိျပီး ရွတ လာခဲ႔တယ္. ပုိျပီး စိန္ေခၚလာခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ဘ၀ခရီးတေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာ႔တိေလွ်ာ႔ရဲ အမွတ္အသားလုပ္ခဲ႔တဲ႔ မွတ္တုိင္တစ္ခ်ိဳ႔ရွိတယ္. နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းစုိက္ထူခဲ႔တဲ႔ ေက်ာက္တုိင္တစ္ခ်ဳိ႔လည္း ရွိတယ္. မုိင္တုိင္အမွတ္အသားေတြ မ်ားျပားလာခဲ႔သလုိ အေတြ႔အၾကဳံစာမ်က္ႏွာေတြလည္း ထူထဲလာခဲ႔တယ္. <br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ရဲ႔ မွတ္တုိင္တစ္ခ်ိဳ႔ဆီကုိ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ျပီး လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႔ခဲ႔ျဖစ္တယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒုိင္ယာရီထဲက အိပ္မက္ေဟာင္းတစ္ခ်ိဳ႔ အျပင္ေလာကကုိ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ မီးေရာင္စုံေတြနဲ႔ လွပထည္၀ါေနတဲ႔ ျမိဳ႔ေတာ္ၾကီးတစ္ခုမွာ ရွိေနခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ေတြးသြားေလးေတြနဲ႔အတူ စည္းခ်က္ညီစြာ အလုိက္သင္႔ကခုန္ေနတဲ႔ ေရပန္းေလးေတြရယ္၊ ေလျပည္အသုတ္မွာ စုိးရြံ႔စြာ ယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ရွားေနတဲ႔ ပန္းျခဳံေလးေတြရယ္၊ ဘယ္သူကမွ ဂရုမျပဳ လ်စ္လ်ဴရႈခံထားရတဲ႔ လျပည္႔၀န္းၾကီးရယ္၊ ဥဒဟုိ လူးလာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ႔ လူေတြကုိ တိတ္ဆိတ္စြာ ေငးၾကည္႔ေနတဲ႔ ေလွကားထစ္ ျဖဴျဖဴေလး သုံးခုရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ သိပ္ေကာင္းခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္၊ ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ အဲဒီ႔ညက စကားလက္ဆုံက်ခဲ႔ၾကတယ္. <br /> <br /> လူငယ္တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခုကုို တစ္ေထာင္႔တစ္ညပုံျပင္တစ္ပုဒ္လုိ သူတုိ႔ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ႔ၾကတယ္. <br /> <br /> မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ အေမ႔အိမ္နဲ႔ေ၀းကြာခဲ႔တာ ေျခာက္ႏွစ္တင္းတင္းျပည္႔ခဲ႔တယ္.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICVro86aGI/AAAAAAAADag/BjkEvL5O4dw/s1600/las-vegas-strip-paris.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICVro86aGI/AAAAAAAADag/BjkEvL5O4dw/s320/las-vegas-strip-paris.jpg" width="320" /></a></div><br /> <br /> <center>............</center><br /> <br /> ဒီႏွစ္အတြက္ ရတဲ႔ ခြင္႔ႏွစ္ပတ္ကုိ တစ္ပတ္စီ ခဲြယူမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္. ဒီတစ္ပတ္အတြင္းမွာ ကုိယ္႔အတြက္ အပန္းလည္းေျပ၊ ဗဟုသုတလည္းရ၊ အက်ိဳးလည္းရွိမယ္႔ ခရီးစဥ္တစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ရွာေဖြခဲ႔ပါတယ္. တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ႔ ေနရာေဒသလည္း ျဖစ္ရမယ္. ကုိယ္သုံးမယ္႔ ေငြေၾကးပမာဏေဘာင္အတြင္းမွာလည္း ရွိရမယ္. ရာသီဥတု အေနအထားနဲ႔လည္း ကုိက္ညီရမယ္ဆိုတဲ႔ အခ်က္သုံးခ်က္နဲ႔ စိစစ္လုိက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကုိသြားခ်င္ေနခဲ႔တယ္၊ ဘယ္ကုိသြားသင္႔တယ္ဆုိတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေပၚလြင္လာခဲ႔ပါတယ္.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ အေနာက္ဖက္ကမ္းေျခ ကယ္လီဖုိးနီးယားျပည္နယ္ကုိ သြားမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္.<br /> <br /> တကယ္ေတာ႔ ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိ ကၽြန္ေတာ္သြားခ်င္ေနခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ပါျပီ. ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အိပ္မက္ခရီးစဥ္တစ္ခုပါ. ကၽြန္ေတာ္ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိ ငါးတန္းႏွစ္ကတည္းက သြားခ်င္ေနခဲ႔တာဆုိရင္ ရယ္စရာတစ္ခုလုိ ျမင္ၾကမလားပဲ.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ငါးတန္းႏွစ္တုန္းက တစ္ရက္မွာ အေဖ႔ရဲ႔ စာအုပ္စင္ကုိ ခါတုိင္းလုိပဲ ေမႊေနခဲ႔ဖူးတယ္. အဲဒီ႔မွာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ေဒါက္ခနဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚကုိ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔တယ္. ေကာက္ယူျပီး ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မ်က္ႏွာဖုံးမွာ သိပ္ကုိလွပခန္႔ညားတဲ႔ တံတားၾကီးတစ္စင္းကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္. ေအာက္မွာေရးထားတာက "Golden Gate" Poems တဲ႔...<br /> <br /> အေဖ႔ဆီကုိ အဲဒီ႔စာအုပ္ေလးယူသြားျပီး ေမးၾကည္႔ေတာ႔ အေဖက ဂုိးလ္ဒင္းဂိတ္တံတားၾကီးရဲ႔ ၾကီးက်ယ္လွပပုံအေၾကာင္းကုိ အက်ယ္တ၀င္႔ေျပာျပခဲ႔ဖူးပါတယ္. ခေနာ္ခနဲ႔ ၾကိဳးတံတားေလးေတြကုိပဲ ေတြ႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဂုိးလ္ဒင္းဂိတ္ၾကိဳးတံတားၾကီး အေၾကာင္းကုိ ၾကားလုိက္ရေတာ႔ ရင္သပ္ရႈေမာ ျဖစ္ခဲ႔မိတယ္. ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ႔ေန႔က အေဖ႔နားမွာ ထုိင္ျပီး ဂုိးလ္ဒင္းဂိတ္ဆုိတာကုိ အေခါက္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါးစပ္က တုိးတုိးေလးေရရြတ္ေနခဲ႔ဖူးတယ္. <br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏုိင္ငံထဲကုိ စ၀င္လာေတာ႔ ဆန္ဖရန္စစ္စကုိျမိဳ႔မွာ အရင္ဆင္းရပါတယ္. အဲဒီ႔တုန္းက မွတ္မိေသးတယ္. ေလယာဥ္ၾကီးက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သမုဒၵရာေရျပင္က်ယ္ၾကီးနဲ႔ နီးကပ္လာေနရာကေန ျမဴခုိးျမဴမႈန္ေတြၾကားက ဘြားခနဲ ထြက္ေပၚလာတဲ႔ အနီေရာင္ ဂုိးလ္ဒင္းဂိတ္တံတားၾကီးကုိ္ျမင္လိုက္ရေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱခဏ အသက္႐ႉရပ္တန္႔သြားရေလာက္တဲ႔အထိ ႏွစ္သက္မိန္းေမာခဲ႔ဖူးတယ္. ဒါအိပ္မက္မဟုတ္ဘူး. ဒါတကယ္ျဖစ္ေနတာ ဆုိျပီးေတာ႔လည္း ကုိယ္႔လက္ကုိယ္ ျပန္ျပီး ဆဲြဆိတ္ခဲ႔ဖူးတယ္. ျပီးေတာ႔ တစ္ေန႔မွာ ဒီတံတားၾကီးရွိတဲ႔ေနရာဆီကုိ ျပန္လာျပီး အမွတ္တရ ဓာတ္ပုံေတြရုိက္ဦးမယ္လုိ႔ ေတးထားခဲ႔ဖူးတယ္. <br /> <br /> ေျခာက္ႏွစ္ၾကာခဲ႔ျပီ. <br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ လူ႔ဘ၀အေမာေတြထဲမွာ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနခဲ႔ရင္းက ကၽြန္ေတာ္႔အိ္ပ္မက္ေတြကုိ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔ရတယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔ေန႔က ကၽြန္ေတာ္႔ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးရဲ႔ ဟုိးေရွ႔ဖက္ခပ္က်က် စာမ်က္ႏွာေလးဆီကုိ ျပန္လွန္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. <br /> ျပီးေတာ႔ စကားလုံးေလးႏွစ္လုံးရဲ႔ ေဘးနားမွာ အမွတ္ကေလးႏွစ္ခုျခစ္ခဲ႔လုိက္တယ္. <br /> <br /> တစ္ခုက ကယ္လီဖုိးနီးယား..<br /> <br /> ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ ဂုိးလ္ဒင္းဂိတ္တံတားၾကီး...<br /> <br /> အဲဒီ႔စာမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ႏွစ္ရြက္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေခါင္းစဥ္ေလးတစ္ခုခဲြျပီး ေရးထားတဲ႔ လူနာမည္တစ္ခ်ိဳ႔ ရွိပါေသးတယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔နာမည္ေလးေတြထဲက လူတစ္ေယာက္နာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေရြးျပီး သူ႔နာမည္ေလးေဘးနားမွာ အမွတ္ေလးတစ္ခု ျခစ္ခဲ႔လုိက္တယ္.<br /> <br /> သူ႔နာမည္က မုိးျမင္႔မာန္... (ကုိယ္ေရးကုိယ္တာအတြက္ နာမည္လဲႊေျပာင္းေရးထားပါသည္.)<br /> <br /> <br /> <br /> <center>............</center><br /> <br /> မုိးျမင္႔မာန္က ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းပါ. သူက ဒီႏုိင္ငံကုိ ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ေလးႏွစ္ေလာက္ေစာျပီး ေရာက္ခဲ႔တယ္. သူက ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀အတြက္ အေရးပါတဲ႔ေနရာတစ္ခုမွာ ရပ္တည္ေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး. ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ခက္ခက္ခဲခဲ ရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းေနရခ်ိန္မွာ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ေက်းဇူးျပဳခဲ႔ဖူးတယ္. သူ႔အတြက္ အမွတ္မထင္ ျဖစ္ခဲ႔ရေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္. သူက ေပးသူ. ကၽြန္ေတာ္က ယူသူျဖစ္ေနခဲ႔တာလည္း တစ္ပိုင္း. သူက မွ်ေ၀သူ. ကၽြန္ေတာ္က လုိအပ္ေနသူ ျဖစ္ခဲ႔တာလည္း တစ္ပုိင္းရယ္ေပါ႔.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ဒီႏုိင္ငံကုိ ပညာေတာ္သင္ဆုနဲ႔ ေရာက္လာခဲ႔ရတာဆုိေပမယ္႔ အျပည္႔မရခဲ႔ပါဘူး. တစ္ႏွစ္ကုိ ေဒၚလာ ရွစ္ေထာင္ေလာက္ ကုိယ္႔ဖာသာကုိယ္စုိက္ရမွာပါ. Full Tuition Scholarship လုိ႔ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းစရိတ္ပညာေတာ္သင္ဆုကို အျပည္႔ရခဲ႔ေပမယ္႔ Room and Board လုိ႔ဆုိတဲ႔ ေနထုိင္စရိတ္နဲ႔ စားစရိတ္ကုိ ကုိယ္႔အိတ္ထဲကပဲ စိုက္ထုတ္ရမွာပါ. ကံေကာင္းခ်င္ေတာ႔ Work Study လုိ႔ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းမွာပဲ အလုပ္လုပ္ခြင္႔ရေအာင္ ဖန္တီးေပးထားျပီး အဲဒီ႔အလုပ္က ရတဲ႔ လုပ္အားခနဲ႔ ေက်ာင္းစရိတ္တစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ကုိ ေပးေခ်ႏုိင္တဲ႔ အစီအစဥ္ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ရထားပါတယ္. အဲဒါက တစ္ႏွစ္လုံးအတြက္ ေဒၚလာ ၂၈၀၀ နဲ႔ ၃၀၀၀ ၾကားမွာ ရွိပါတယ္. အဲဒီ႔ေတာ႔ ေဒၚလာ ၄၀၀၀ ေလာက္ ကြာေနတုန္းပါပဲ. ျပီးေတာ႔ ေက်ာင္းမွာ က်န္းမာေရးအတြက္ အာမခံ (Health Insurance) ကုိလည္း မ၀ယ္မေနရ ၀ယ္ရပါေသးတယ္. အဲဒါက ေဒၚလာ ၄၀၀ ေက်ာ္ေလာက္ရွိပါတယ္. ဒီေတာ႔ တစ္ႏွစ္ကုိ ေဒၚလာ ၄၅၀၀ နီးပါးေလာက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကုိ္ယ႔္နည္းကုိယ္ဟန္နဲ႔ ရွာေဖြရမွာပါ.<br /> <br /> အိမ္ကစထြက္လာေတာ႔ ေက်ာင္းစရိတ္ရဖုိ႔ ေနေနသာသာ၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖုိးအတြက္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံေခ်းခဲ႔ရပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀မွာ ၀န္အေလးဆုံးအရာက ပိုက္ဆံေခ်းရတာပါပဲ. ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႔မ်က္ႏွာေနာက္ထားျပီး အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ကုိယ္႔ဘ၀အေျပာင္းအလဲအတြက္ ေထာင္ျမင္ရာစြန္႔ဆုိသလုိ ေဒၚလာ ၅၅၀၀ ကို ေလးနွစ္အၾကာမွာ အတုိးေရာအရင္းပါျပန္ဆပ္မယ္ဆုိတဲ႔ ကတိက၀တ္နဲ႔ အျပတ္ေခ်းခဲ႔တယ္. အဲဒီ႔အေၾကာင္းေတြကုိ "<a href="http://www.yanaung.net/2009/05/blog-post_25.html" target="_blank">အုိဘယ္႔ႏုိင္ငံျခား</a>" ပုိ႔စ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ ေရးျပခဲ႔ဖူးပါတယ္. <br /> <br /> ေလယာဥ္လက္မွတ္ဖုိးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အ၀တ္အစား၊ ခရီးေဆာင္အိတ္၊ အသုံးအေဆာင္ ဘာညာသာရကာေတြ ၀ယ္ျပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲ ေဒၚလာ ၄၅၀၀ ပဲ က်န္ပါေတာ႔တယ္. အဲဒီ႔ပိုက္ဆံကလည္း ေက်ာင္းကုိေရာက္ေတာ႔ တစ္ခါတည္းေပးလုိက္ရပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္႔ေခါင္းထဲမွာ ပညာသင္ဖုိ႔အတြက္ကို အာရုံအျပည္႔အ၀ မစူးစုိက္ႏုိင္ခဲ႔ပါဘူး. တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေက်ာင္းစရိတ္ပုိက္ဆံကို ဘယ္လုိရွာေဖြရမယ္ဆုိတာကုိပဲ အပူတျပင္းစဥ္းစားေနခဲ႔ရပါတယ္. <br /> <br /> ေက်ာင္းကုိေပးလုိက္တဲ႔ ပိုက္ဆံ ၄၅၀၀ ကုိဖယ္လုိက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေပးရမွာက ၃၀၀၀ ေလာက္က်န္ပါေသးတယ္. အဲဒါက အလုပ္လုပ္ရင္း ရလာမယ္႔ လခ ေဒၚလာ ၃၀၀၀ နဲ႔ ျပန္ေခ်လုိက္ရင္ တစ္ႏွစ္စာေတာ႔ ေလာက္ႏုိင္ေကာင္းပါတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္တြက္ထားခဲ႔တာပါ. ကြက္တိမွ တကယ္႔ကို ကြက္တိပါပဲ. <br /> <br /> အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဘဏ္အေကာင္႔မွာ မထည္႔မေနရ ထည္႔ထားရတဲ႔ ေဒၚလာ ငါးဆယ္ေလာက္က လဲြရင္ အပုိမရွိပါဘူး. ႏွစ္ပတ္ကုိ တစ္ခါရွင္းေပးတဲ႔ လုပ္အားခကလည္း ေက်ာင္းကုိပဲ ေက်ာင္းစရိတ္ေပးဖုိ႔ လုံး၀အတိမ္းအေစာင္းမခံ သီးသီးသန္႔သန္႔ စုခဲ႔ရပါတယ္.ညသန္းေခါင္ယံ အိမ္စာေတြ ထုိင္လုပ္ေနရင္း ဗုိက္ဆာလာလုိ႔ Vending Machine ေရွ႔မွာ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္ကုိ တစ္ေဒၚလာေပးျပီး စားသင္႔မစားသင္႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ရပ္စဥ္းစားခဲ႔ဖူးရတယ္. <br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ႔တုန္းက သိပ္ကိုကၽြမ္းက်င္တဲ႔ ကြန္ျပဴတာေဆာ႔ဖ္၀ဲလ္တစ္ခု ရွိခဲ႔ဖူးတယ္. အဲဒါကေတာ႔ Excel ပါ.<br /> <br /> Excel Worksheet ထဲမွာ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ၊ တစ္ႏွစ္စာအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေငြ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တုိေလးေတြမွာ ဆရာေတြအိမ္က ေခၚခုိင္းရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း အကူအညီလုိလုိ႔ ေခၚရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သြားကူညီလုပ္ေပးရင္ ရတဲ႔ ေငြတုိေငြစေလးေတြ စသည္ျဖင္႔ အားလုံးေပါင္းလုိက္ရင္ေတာင္ ေဒၚလာ ၇၀၀၀ မေက်ာ္တဲ႔ ကိန္းဂဏန္းေလးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏ ကစားေနခဲ႔ဖူးပါတယ္.<br /> <br /> ဒီတစ္ႏွစ္အတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ေပးႏုိင္ျပီပဲထားဦး. ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းမလဲ. ေက်ာင္းစရိတ္မေပးႏုိင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး. အဲဒါဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘာျဖစ္သြားမလဲ. ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ အနာဂတ္ ဘယ္လုိေတြျဖစ္သြားမလဲ...<br /> <br /> ပြင္႔လင္းရုိးသားစြာေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္သိပ္စိတ္ပူတယ္. ျပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သိပ္တုန္လႈပ္ေနခဲ႔မိတယ္. ဒီတစ္ႏွစ္ျပီးရင္ကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ေက်ာင္းသားဘ၀ၾကီးက ျပီးဆုံးသြားသလုိ ခံစားေနခဲ႔မိတယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔ႏွစ္က ေဆာင္းတြင္းက သိပ္ျပင္းလြန္းခဲ႔တယ္. <br /> ႏွင္းေတြ ထူထူထဲထဲက်ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းကုိသြားရတာ၊ အလုပ္ကုိသြားရတာ သိပ္ကုိခက္ခဲေစခဲ႔တယ္. ညဖက္ အိမ္စာေတြလုပ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္ပုိင္ကြန္ျပဴတာေလးတစ္လုံးေလာက္ရွိရင္ သိပ္ကုိ အဆင္ေျပမယ္လုိ႔ ေတာင္႔တခဲ႔ဖူးပါတယ္. <br /> <br /> အဲဒီ႔အခ်ိန္မွာ မုိးျမင္႔မာန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္. သူက ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ပညာသင္ဆုရေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ႔ပုံေတြကုိ စိတ္၀င္တစားေမးခဲ႔သလုိ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႔ႏွစ္ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကုိ ဘယ္လုိေျဖရွင္းမလဲဆုိတာကုိလည္း ေမးပါတယ္.<br /> <br /> အဲဒီ႔တုန္းက ကၽြန္ေတာ္ အားငယ္ခဲ႔ရဖူးပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ စိတ္ေတာ႔ မပ်က္ခဲ႔ပါဘူး. အေကာင္းျမင္စိတ္ေလးေမြးျပီးေတာ႔ပဲ ျပန္ေျဖခဲ႔ဖူးပါတယ္.<br /> <br /> "ငါမသိေသးဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ. ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ငါဘာေတြလုပ္ႏုိင္မလဲဆုိတာကုိ ၾကည္႔ရေတာ႔မွာပဲ" လုိ႔ ျပန္ေျဖခဲ႔ဖူးတယ္.<br /> <br /> မုိးျမင္႔မာန္က အေထြအထူးမေျပာခဲ႔ပါဘူး. တစ္ျခားအေၾကာင္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းေတြ၊ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပီး ခဏေနေတာ႔ ဖုန္းခ်သြားပါတယ္.<br /> <br /> ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔နာမည္နဲ႔ ကတ္ထူပုံးခပ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုရယ္၊ စာအိတ္ေလးတစ္အိတ္ရယ္ကုိ ေက်ာင္းက စာတုိက္မွာ သြားေရြးရပါတယ္. <br /> <br /> အခန္းထဲေရာက္လုိ႔ ကတ္ထူပုံးၾကီးကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ အထဲမွာ လက္ပ္ေတာ႔ ကြန္ျပဴတာေလးတစ္လုံးကုိေတြ႔ရပါတယ္.<br /> စာအိတ္ေလးကုိေဖာက္လုိက္ေတာ႔ ေဒၚလာတစ္ေထာင္တန္ ခ်က္လက္မွတ္ေလးတစ္ခုကို ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္.<br /> <br /> ပုိ႔လုိက္တဲ႔သူက မုိးျမင္႔မာန္...<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔ဆီကုိ ဖုန္းေကာက္ဆက္လုိက္ေတာ႔ သူက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ခပ္ေပါ႔ေပါ႔ေလးပဲ ျပန္ေျပာပါတယ္. <br /> <br /> "မင္းျပန္ေပးစရာမလုိဘူး. ငါက ပညာဒါနျပဳခ်င္ရုံသက္သက္ပါ. မင္းတစ္ေန႔ တတ္ႏုိင္လုိ႔ ျပန္ေပးခ်င္ရင္လည္း မင္းလုိပဲ အမွန္ တကယ္လုိအပ္ေနတဲ႔ လူငယ္ေတြကုိ ဒါနျပဳလိုက္ပါ.." တဲ႔ေလ<br /> <br /> လက္ပ္ေတာ႔ကိစၥေမးေတာ႔လည္း မုိးျမင္႔မာန္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ရုိးရုိးေလးပဲ ျပန္ေျဖပါတယ္.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICXpgOAkaI/AAAAAAAADao/VguOvxRFahk/s1600/laptop.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICXpgOAkaI/AAAAAAAADao/VguOvxRFahk/s320/laptop.jpg" width="320" /></a></div><br /> "ငါကေတာင္ မင္းကုိ ျပန္အားနာေနတာ. လက္ပ္ေတာ႔က အသစ္မဟုတ္ဘူး. အေဟာင္း. ျပီးေတာ႔ Pentium 3. ေမာ္နီတာရဲ႔ ညာဖက္ေထာင္႔မွာလည္း အစင္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚေနတယ္. မင္းအတြက္ အဆင္ေျပမွေျပ ပါ႔မလားလုိ႔ေတာ႔ မသိဘူး.." လုိ႔ ျပန္ေျပာပါတယ္.<br /> <br /> ကြန္ျပဴတာေလးကုိဖြင္႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ နည္းနည္းေတာ႔ ေႏွးပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ Microsoft Word, Excel ေကာင္းေကာင္း အလုပ္လုပ္တယ္. သီခ်င္းေကာင္းေကာင္းနားေထာင္လုိ႔ရတယ္. အင္တာနက္သုံးလုိ႔ရတယ္. ေမာ္နီတာမွာ ထင္ေနတဲ႔အစင္းေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္စိထဲမွာ အသားက်ေအာင္ က်င္႔ယူပစ္လုိက္တယ္.<br /> <br /> မုိးျမင္႔မာန္ကုိ ကၽြန္ေတာ္စကားေတြ အမ်ားၾကီး ထပ္မေျပာခဲ႔ပါဘူး. ရုိးရွင္းစြာနဲ႔ တစ္လုံးခ်င္းျပန္ေျပာခဲ႔တာေတာ႔ ရွိတယ္.<br /> <br /> "Thank you so much, man! I will give you back one day.."<br /> <br /> သူ႔အတြက္ေတာ႔ ဘာမွမဟုတ္ေလာက္တဲ႔ အကူအညီေလးတစ္ခုပါလုိ႔ သူေျပာခဲ႔ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ သိပ္ကုိလုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ အဆင္ေျပသြားေစခဲ႔လုိ႔ လုိအပ္ခ်က္ေၾကာင္႔ အဖုိးသိပ္တန္တဲ႔ အကူအညီတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔ဖူးတယ္..<br /> <br /> အဲဒီ႔ညက ကၽြန္ေတာ္႔ဒုိင္ယာရီထဲမွာ မုိးျမင္႔မာန္ဆုိတဲ႔ နာမည္တစ္ခုကို ေရးခ်ခဲ႔တယ္. ျပီးေတာ႔ "တစ္ေန႔ လူကုိယ္တုိင္ေတြ႔ရန္" ဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္က လူေတြထဲမွာ ေပါင္းထည္႔လုိက္တယ္. သူ႔နာမည္ေဘးနားမွာ ေဒၚလာ တစ္ေထာင္ကုိလည္း မင္နီနဲ႔ ေရးထားခဲ႔လုိက္တယ္. <br /> <br /> လြန္ခဲ႔တဲ႔ သုံးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သူ႔ပိုက္ဆံကုိ ျပန္ေပးႏုိင္တဲ႔ အေျခအေန ရွိခဲ႔ပါတယ္. စာတုိက္ကေန လဲႊရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔အေကာင္႔ထဲကုိ လဲႊရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကုိ လူကုိ္ယ္တုိင္ေတြ႔ျပီး ေက်းဇူးစကားေျပာခ်င္စိတ္ေတြ ရွိေနခဲ႔တယ္. လူကုိယ္တုိင္ေတြ႔ျပီး ေဒၚလာတစ္ေထာင္ကုိ သူ႔လက္ထဲကုိ ထည္႔ေပးခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္.<br /> <br /> မုိးျမင္႔မာန္က ကယ္လီဖုိးနီးယားျပည္နယ္မွာေနတယ္.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္သိပ္သြားခ်င္ေနခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္ထဲက တံတားၾကီးတစ္စင္းကလည္း ကယ္လီဖုိးနီယားမွာ ရွိေနခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိ သြားဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ႔တာဟာ သာမန္ခရီးစဥ္တစ္ခုဆုိတာထက္ ကၽြန္ေတာ္႔ဒုိင္ယာရီထဲက အိပ္မက္စာမ်က္ႏွာေလးေတြကုိ အသက္သြင္းလုိက္တာဆုိရင္ ပုိမွန္ပါလိမ္႔မယ္.<br /> <br /> <br /> <br /> <center>............</center><br /> <br /> မုိးျမင္႔မာန္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လာလည္မယ္႔ အေၾကာင္းရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္သြားခ်င္တဲ႔ အထင္ကရေနရာေတြရယ္ကုိ ေျပာျပလုိက္ေတာ႔ သူလည္း စိတ္၀င္စားျပီး လုိက္ခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာလာပါတယ္.<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ သူ႔အတြက္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ ထပ္ေဆာင္း၀ယ္လုိက္ပါတယ္.<br /> <br /> သူလည္းသိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္. ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္ကုိေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္သြားခဲ႔ရပါတယ္.<br /> <br /> ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာေလးေတြ အဲဒီ႔ေန႔က ရုပ္လုံးၾကြလာခဲ႔တာကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွစ္ျခိဳက္လြန္းစြာ ထုိင္ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICUkzSRtxI/AAAAAAAADaY/8HiIL4vhk60/s1600/golden+gate+painting.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/TICUkzSRtxI/AAAAAAAADaY/8HiIL4vhk60/s320/golden+gate+painting.jpg" width="320" /></a></div><br /> (ဆက္ရန္....)<br /> <br /> အားလုံးကုိခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္<br /> <br /> ရန္ေအာင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5939718602718926258?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/Rn3ofcY_v5M/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)13http://www.yanaung.net/2010/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-368862455213011680Thu, 26 Aug 2010 04:06:00 +00002010-08-26T00:09:30.313-04:00AnecdotesRecipesHumor<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.mattperko.com/nature/young_man_sea.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://www.mattperko.com/nature/young_man_sea.jpg" width="320" /></a></div><br /> ဟုိးအရင္တစ္ပတ္က ခရီးထြက္ျဖစ္ခဲ႔တယ္. အရင္တစ္ပတ္က ျပန္ေရာက္တယ္.<br /> <br /> ခရီးစဥ္အေၾကာင္း စာေရးမယ္ ေရးမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနပါေသာ္လည္း မုဒ္က မကပ္တာနဲ႔ စာတစ္လုံးမွ ထြက္က်မလာဘူးျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ. မေရးတာလည္း ၾကာျပီဆုိေတာ႔ စာတစ္လုံးတစ္လုံး ေရးရမွာကိုပဲ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖစ္ေနသလုိလုိ… အင္း… ခက္ရခ်ည္ရဲ႔…<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> အဲဒါနဲ႔ပဲ မေန႔ကေတာ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိျပီး အလုပ္ကျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အိတ္ကုိ အခန္းထဲ ၀ုန္းခနဲပစ္ထည္႔၊ ဖိနပ္ကုိ ဖိနပ္စင္ေပၚ ပစ္ကန္ထည္႔လုိက္ျပီး ေရခဲေသတၱာအေပၚထပ္ကုိ ဆဲြဖြင္႔ျပီးသကာလ စိတ္အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေစမယ္႔ စားဖြယ္ရာေလးတစ္ခုကို ဆဲြလုိက္ပါေတာ႔တယ္.<br /> <br /> ဘာလဲဟုတ္စ….<br /> &nbsp; <br /> ပီ.အာရ္.ေအ.တီ.ေအ ပါ..<br /> <br /> ဟုတ္… ပလာတာပါ. (prata) <br /> <br /> ဘာရယ္ေတာ႔မဟုတ္ဘူးဗ်. စိတ္ကူးေပါက္လာတာနဲ႔ ဆီကုိ ခါတုိင္းထက္ နည္းနည္းေလးပုိထည္႔လုိက္တယ္. ရြရြေလး ေၾကာ္စားမယ္ဆုိျပီးေတာ႔ေပါ႔.<br /> <br /> ဒါက ပုံ ၁ ပါ. မေၾကာ္ရေသးခင္အေျခအေနေပါ႔.<br /> <center><br /> <div class="separator" style="clear: both;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiKeCvITI/AAAAAAAADZw/TDsbKEyEO34/s1600/photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiKeCvITI/AAAAAAAADZw/TDsbKEyEO34/s320/photo.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiQ8Ss7JI/AAAAAAAADZ0/ncA_jx6oYRI/s1600/photo%282%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiQ8Ss7JI/AAAAAAAADZ0/ncA_jx6oYRI/s320/photo%282%29.jpg" width="320" /></a></div></center><br /> ဒါကေတာ႔ ေၾကာ္ေနဆဲ..<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiTNGgCLI/AAAAAAAADZ4/JPikCD9uaSI/s1600/photo%283%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiTNGgCLI/AAAAAAAADZ4/JPikCD9uaSI/s320/photo%283%29.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiUlI3tgI/AAAAAAAADZ8/1HrCmCkf1f8/s1600/photo%284%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiUlI3tgI/AAAAAAAADZ8/1HrCmCkf1f8/s320/photo%284%29.jpg" width="320" /></a></div><br /> ဒါကေတာ႔ ေၾကာ္ျပီးသကာလ အေနအထားေပါ႔ဗ်ာ..<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiYBuFmFI/AAAAAAAADaA/iXDvYIFrgtU/s1600/photo%285%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXiYBuFmFI/AAAAAAAADaA/iXDvYIFrgtU/s320/photo%285%29.jpg" width="240" /></a></div><br /> ပလာတာ ေၾကာ္ေနရင္းနဲ႔ သူမကုိ သြားသတိရလုိက္ေသးတယ္. ကုလားစာၾကိဳက္တယ္ဆုိတဲ႔ သူမ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေၾကာ္ေကၽြးတဲ႔ ပလာတာၾကြပ္ၾကြပ္ရြရြေလးကုိ ႏွစ္ျခိဳက္တိမ္မူးစြာနဲ႔ပဲ စားေနမလားရယ္ေပါ႔.<br /> <br /> တဆက္တည္းမွာပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိယ္ၾကည္႔ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုကုိ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သြားသတိရလုိက္မိေသးတယ္. <br /> <br /> အဲဒီ႔ကားကုိ မွတ္မိၾကမလားမသိဘူး. စစခ်င္းမွာပဲဗ်ာ. ပင္လယ္ၾကီးကုိ မ်က္ႏွာမူျပီး ထြန္းအိျႏၵာဗုိက ေအာ္ေျပာတယ္.<br /> <br /> “မယ္မဒီ…. နင္႔ကုိ ငါမုန္းတယ္…နင္႔ကုိ ငါသိပ္မုန္းတယ္.”<br /> <br /> အဲဒီ႔မွာပဲ ေနာက္တစ္ခန္းမွာက်ေတာ႔ ေမသန္းႏုထင္တယ္. ပင္လယ္ၾကီးကုိပဲ ကြိဳင္ထပ္ရွာျပန္တယ္..<br /> (နာမည္ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိပါ.ေဆာရီးကုိပဲသုံးလုိက္ေတာ႔မယ္.)<br /> <br /> “ေဆာရီးးးးးးးး… နင္႔ကုိ ငါသိပ္မုန္းတယ္…နင္႔ကုိ ငါသိပ္မုန္းတယ္.”<br /> <br /> အဲ႔မွာ စေတြ႔တာပဲ… <br /> <br /> ေျပာခ်င္တာက မုန္းတဲ႔အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး. ခ်စ္တဲ႔အေၾကာင္း ဟတ္ဟတ္.<br /> <br /> ဒါေပမယ္႔ အဲဒီ႔ဇာတ္ကားကုိမ်ား ပရိသတ္မွတ္မိေလမလားလုိ႔ အစေဖာ္ေပးတာပါ.<br /> <br /> အဲဒီ႔ကားထဲမွာ လြင္မုိးက စာေရးဆရာေပါ႔ဗ်ာ. ျမိဳ႔ထဲမွာ တုိက္ခန္းေလးတစ္ခန္းငွားေနတယ္. သူက ထြန္းအိျႏၵာဗိုကုိ သူ႔တုိက္ခန္းလုိက္လည္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚတဲ႔အခန္းေလးကုိ ေျပာခ်င္တာပါ…<br /> <br /> “ကုိယ္႔ဆီ လုိက္လည္ပါလား”<br /> <br /> ထြန္းအိျႏၵာဗိုက ဘာလဲေပါ႔ ျပန္ၾကည္႔လုိက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ လြင္မုိးက ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈအျပည္႔ရွိတဲ႔ပုံနဲ႔ မထိတထိေလးေျပာလုိက္တယ္.<br /> <br /> “မင္းကုိ ကုိယ္ေကာင္းေကာင္းဧည္႔ခံမွာပါ. ကုိယ္ ေကာ္ဖီေကာင္းေကာင္းေဖ်ာ္တတ္တယ္ကြ” တဲ႔ေလ..<br /> <br /> လြင္မုိးလည္း အဲဒီ႔လုိနဲ႔ ေမသန္းႏုကုိ သူ႔တုိက္ခန္းအလည္ေခၚျပန္ေရာ… အဲဒီ႔ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က ေတးထားတာ. <br /> <br /> ငါတစ္ေန႔ ကုိယ္႔တုိက္ခန္းေလးနဲ႔ ကုိယ္ေနရရင္…<br /> <br /> ငါတစ္ေန႔ ကမၻာေက်ာ္ဘက္ဆဲလား စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႔ရင္…<br /> <br /> ငါတစ္ေန႔ ငါစိတ္၀င္စားတဲ႔ ေၾကာင္မေလး (အဲေလ. ေကာင္မေလးကုိ) ငါ႔အခန္းအလည္ေခၚခြင္႔ရခဲ႔ရင္…<br /> <br /> ရင္…<br /> ရင္..<br /> ရင္… ေပါ႔ဗ်ာ.<br /> <br /> ဖုန္းလာတာမဟုတ္ပါဘူး. ဒါေတြသာျဖစ္ခဲ႔ရင္ ဆုိရင္ေပါ႔ဗ်ာ. အဟတ္..ဟတ္..<br /> <br /> အဲဒီ႔မွာတင္ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ႔ အေတြးေလးက တစ္ခ်က္၀င္လာခဲ႔တယ္.<br /> <br /> ခုဆုိ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလည္း အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္အျဖစ္ လက္ခံၾကတယ္ေပါ႔ဗ်ာ. အဲ. သြယ္၀ုိက္ေသာအားျဖင္႔ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ တုိက္ရုိက္ေျပာထည္႔လုိက္ရရင္ေတာ႔ နည္းနည္းပါးပါးလူသိမ်ားတဲ႔ စာတစ္အုပ္မွ မထုတ္ရေသးေသာ စာေရးဆရာေပါက္စေပါ႔ဗ်ာ. ဟတ္ဟတ္. (သူမ်ားေတြေျပာေနရင္ မျပည္႔စုံမွာစုိးလုိ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိပဲ ဟိမ၀ႏၱာခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင္႔လိုက္ေတာ႔တယ္.)<br /> <br /> စိတ္ကူးၾကည္႔လိုက္မိတယ္.<br /> <br /> ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္လုိ႔ သူမနဲ႔ ဆုံေတြ႔ခြင္႔ရခဲ႔ရင္ေပါ႔.<br /> <br /> ရန္ကုန္ျမစ္ကမ္းေဘးက ခုံတန္းလ်ားေလးေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ပလာတာ (အဲေလ. ပါဂ်ဲရုိး) ကားအသစ္စက္စက္ၾကီးကုိ ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေလးထုိးရပ္.<br /> <br /> ကားမွန္ေလးကုိ အသာေလးခ်ေပးလိုက္ျပီး သူမဖက္ကုိ မခုိ႔တရုိ႔ေလးလွမ္းၾကည္႔.<br /> <br /> သူမက ေလတုိက္တဲ႔ဖက္ကုိ ေခါင္းေလး အသာေလးေစာင္းလုိက္ျပီး ဆံႏြယ္ေလးေတြကုိ ညာဖက္လက္ကေလးနဲ႔ အသာအယာသပ္တင္..<br /> <br /> သူမ လည္ပင္းမွာစည္းထားတဲ႔ ပရာဒါ လည္စည္းေလးက ေလထဲမွာ တလြင္႔လြင္႔.<br /> <br /> သုတ္ခနဲေဆာင္ယူလာတဲ႔ ေလျပည္ေလးနဲ႔အတူ ဘားဘယ္ရီ (Burberry) ေရေမႊးနံ႔ေလးက ကားေလးထဲမွာ သင္းပ်ံ႔ေန…<br /> <br /> အဲဒီ႔မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္က သူမမ်က္ႏွာဖူးရြရြေလးကုိ ျမတ္ႏုိးျခင္းေပါင္း ေထာင္ေသာင္း ကုေဋကုဋာမ်ားစြာနဲ႔ ေဂၚရႈိးရႈိး(အဲေလ. စုိက္ၾကည္႔လုိက္ရင္း) <br /> <br /> “ကုိယ္႔ဆီလုိက္လည္ပါလား ေဘဘီ..”<br /> <br /> သူမက မပြင္႔တပြင္႔ေလးျပဳံးျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္လွည္႔အၾကည္႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လြင္မုိးထက္ ပုိျပီး ဆဲြေဆာင္မႈရွိတဲ႔ အျပဳံးေလးနဲ႔ၾကည္႔လိုက္ရင္း<br /> <br /> “မင္းကုိ ကုိယ္ ဧည္႔ခံမွာပါ… ကုိယ္ ပလာတာေကာင္းေကာင္းေၾကာ္တတ္တယ္ကြ..”<br /> <br /> ေကာင္မေလး ခုိက္သြားမွာေသခ်ာတယ္ေနာ္..<br /> <br /> ဟတ္ဟတ္..<br /> <br /> အခုိက္လြန္ျပီးေတာ႔… “သူရယ္… ဟုိေလ နံျပားေရာဖုတ္တတ္လားဟင္” ဆုိလုိ႔ကေတာ႔ ေသျပီဆရာ..<br /> <br /> ကဲဗ်ာ.. စကားျပန္ဆက္မယ္ေနာ္…<br /> <br /> စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ႏွစ္ခ်ပ္တိတိေၾကာ္ျပီးေတာ႔ ကုလားေ၀႔ရြက္ေလးျဖဴးထားတဲ႔ ကုလားပဲဟင္းေလးကုိ မုိက္ကရုိေ၀႔ဖ္ထဲ ပစ္ထည္႔ျပီး ၃ မိနစ္ေလာက္ အပူေပးလုိက္ပါတယ္. <br /> <br /> အဲဒီ႔ေနာက္မွာေတာ႔ သရက္သီးေဖ်ာ္ရည္ေအးေအးေလးကုိ ရွန္ပိန္ခြက္ေလးထဲ အသာေလးငွဲ႔ထည္႔လုိက္ျပီးေတာ႔ မယ္မဒီရယ္၊ ေဆာရီးရယ္၊ ပင္လယ္ၾကီးရယ္ကုိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ရင္း သူမ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီလုိက္လည္မယ္႔ တစ္ေန႔ (သုိ႔မဟုတ္) သူမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သီးသီးသန္႔သန္႔ေလးေတြ႔ႏုိင္မယ္႔ တစ္ေန႔ေလးကုိ စိတ္ကူးေလး ယဥ္ေနလုိက္ေတာ႔တယ္.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXj-GSiXwI/AAAAAAAADaE/P2B2hUy5cYc/s1600/photo%286%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_n_MLLA-ikmU/THXj-GSiXwI/AAAAAAAADaE/P2B2hUy5cYc/s320/photo%286%29.jpg" width="320" /></a></div><br /> Y.<br /> <br /> (ဘာစာေရးေရး ထြက္က်မလာဘူးျဖစ္ေနလုိ႔ ေရးခ်င္ရာေရးထည္႔ပစ္လုိက္တာပါ. စာျမည္းလုိ႔ပဲ သေဘာထားလုိက္ေပးပါဗ်ာ ေနာ႔. ;D )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-368862455213011680?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/rdo3AHnJ5Tk/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Yan)26http://www.yanaung.net/2010/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-2244385047676989703Wed, 18 Aug 2010 20:58:00 +00002010-09-12T17:18:37.518-04:00Las VegastravellingWell, well, well, it has been for a while I couldn't update my itinerary. Today's the 5th day of our tour trip and i am writing this post from somewhere in Utah state.<br /> <br /> We have already visited Bryce Canyon, Yellowstone National Park, Bear world, old faithful geyser, mammoth hot spring, and many other tourist attractions...<br /> <br /> ^^^^^^^^^^<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> <br /> Yan is taking pictures of the tour guide and I, his friend, am taking over the blogging a bit. So where are we now? Ah, let me roll down and read the blog in progress. Wait for me ...<br /> <br /> Only three sentences for the whole hour? Sorry, blogging with the G1 blogaway app and have a limited screen space so don't see how much he has written so far. Well, anyway, he has taken the picture now and giving him back the ph to him to continue blogging.<br /> <br /> ^^^^^^^^^^^^^^^^^<br /> <br /> Oops! It's my friend who is messing up my post while i'm taking pic of the tour guide he is into. Haha...<br /> <br /> Anyway, where are we?<br /> <br /> I thought i would be able to write my travelling posts at the hotels we stayed overnight. But, in reality, i am too tired to do that. Once we got to hotel, my friend popped up his laptop and transfer the pictures we took that day.<br /> <br /> As for me, i took a shower quickly and went straight to the bed to cozy myself up. Later on, i might watch some movies on HBO channel or check my emails briefly. So, i couldn't persuade myself into blogging at all. Too bad, huh? Or may be too good. Haha.<br /> <br /> Well, i'd better to shorten my preludes. We went to Zion national park this morning and had lunch at mongolia barbecue restaurant. We are now heading to Las Vegas and the estimated arrival time is around 4:30 pm.<br /> <br /> We shall be touring around the city and will also watch a broadway-style show. We might gamble whatever we have tonight if we are going nuts or may be not...<br /> <br /> ;)<br /> <br /> Miss you all&nbsp; and.....<br /> <br /> See you a little bit.....<br /> <br /> Y.<br /> <br /> <span style="font-size: xx-small;"><b>Location : </b><a href="http://maps.google.com/maps?q=36.79215610027313,-114.12440478801727">Las Vegas Fwy, Mesquite, NV 89027, </a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-2244385047676989703?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/wcoRT_6CiFs/from-las-vegas-with-nuts.htmlnoreply@blogger.com (Yan)1http://www.yanaung.net/2010/08/from-las-vegas-with-nuts.htmltag:blogger.com,1999:blog-21502358.post-5935979311238210049Sat, 14 Aug 2010 17:52:00 +00002010-09-12T17:18:11.850-04:00mobile postcaliforniatravellingHow are you doing, guys or girls or ladies or gentlemen or whatever? ;)<br /> <br /> This is my very first post written with my mobile. I wish i could write in burmese, but can't do that on my mobile. So, pls put up with my english post.<br /> <br /> The first reason i am writing this post is that i'd love to keep in touch with my friends, readers and (of course) my family members as well, while i'm travelling.<br /> <br /> <a name='more'></a><br /> <br /> The second reason will be more interesting. I've never tried mobile blogging before even though I really wanted to. <br /> <br /> The third reason is simply challenging myself to blog in english. Yes! I've been willing to practise my english writing skills since long time ago. Practising by that i mean to express my feelings and thoughts by applying the best command of english vocabularies and sentence patterns i've learned. Hence, to put it in a netshell, this mobile post is simply awakening my long_time dreams.<br /> <br /> Enough to be said. Let's get to the point. ;)<br /> <br /> I flew from New York to California yesterday to spend my vacation with my childhood friend. We shall be travelling together with a 7-day-vacation package. The trip will cover the breathtaking scenarios of west coast such as golden gate bridge, Sanfrancisco, Bay Bridge, yellowstone national park, grand canyon, zion national park, bryce canyon, grand theton and many other tourist attractions. I'll cover more details of this trip if i could have managed to get Wi-Fi at the Hotels we'll be lodging or upload my written posts when i get back to NYC.<br /> <br /> We are now on our way from Sanfrancisco to Sacramento. This post is written on the bus. The weather today is pretty sunny and lovely. I'd better stop writing here to save my phone battery for the rest of the day,<br /> <br /> Love you all....<br /> <br /> And greetings from California...<br /> <br /> ;)<br /> <br /> And, as usual and as always, guess what?<br /> <br /> Mwahhhhhhh.... <br /> <br /> Gotcha! Haha<br /> <br /> All the best to you,<br /> <br /> Y,<br /> <br /> <span style="font-size: xx-small;"><b>Location : </b><a href="http://maps.google.com/maps?q=38.578330278396606,-121.50075316429138">520 Capitol Mall, Sacramento, CA 95814, </a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21502358-5935979311238210049?l=www.yanaung.net' alt='' /></div>http://feedproxy.google.com/~r/iwannaread/~3/ZPzPFZppG_A/greetings-from-california.htmlnoreply@blogger.com (Yan)9http://www.yanaung.net/2010/08/greetings-from-california.html