Yan Aung

အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္မယ္ဆုိရင္ (၁)

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 28 Oct 2017 04:29:00 +0000

အားလုံးပဲ မဂၤလာပါ ခင္ဗ်ာ…

ျမန္မာျပည္က အထက္တန္းေအာင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ အေမရိကားမွာ တကၠသိုလ္တက္ေရာက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိမ်ိဳးေတြ ျပင္ဆင္ထားသင္႔တယ္၊ ဘာအခ်က္အလက္ေတြ သိထားသင္႔တယ္ ဆုိတာကုိ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးေလးေတြ အေနနဲ႔ ေဆြးေႏြးတင္ျပေပးခ်င္ပါတယ္။ အခါအားေလ်ာ္စြာ အေမရိကားက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကုိ အင္တာဗ်ဴးထားတာေလးေတြကိုလည္း တင္ဆက္ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ႔မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ပထမဦးဆုံး စဥ္းစားရမယ္႔ အခ်က္က စေကာလားရွစ္ လုိမလုိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔ သည္လုိေမးရတာလဲဆုိေတာ႔ အေမရိကားကုိ ေက်ာင္းလာတက္မယ္ဆုိရင္ မိဘက စုိက္ထုတ္ေပးတဲ႔ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ လာတက္သူေတြ ရွိသလုိ၊ ပညာသင္ဆု အကူအညီနဲ႔ လာတက္သူေတြလည္း ရွိတာျဖစ္တဲ႔အတြက္ အုပ္စုတစ္ခုခ်င္းစီရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္အတုိင္း အဆင္႔ဆင္႔ ေျပာျပေပးသြားဖုိ႔ လုိတဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ေက်ာင္းေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ ကုိယ္႔ဖက္က ျပင္ဆင္ရမယ္႔ စာရြက္စာတမ္းေတြ၊ ေျဖဆုိရမယ္႔ စာေမးပဲြေတြ၊ ဗီဇာေျဖဆုိရမွာ တင္ျပရမယ္႔ အေထာက္အထားေတြ စသည္ျဖင္႔ မ်ားျပားလြန္းလွတဲ႔အတြက္ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ေတာ႔မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ စိတ္ဓာတ္အင္အား ၾကံ႔ခုိင္ဖုိ႔ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဘယ္လုိေက်ာင္းတက္ခ်င္တယ္၊ ဘာေမဂ်ာယူခ်င္တယ္ စတာေတြအျပင္ မိဘအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထိ ပံ႔ပုိးေပးႏုိင္တယ္၊ ေက်ာင္းၿပီးရင္ ဘာေတြဆက္လုပ္မယ္ ရည္ရြယ္ထားတယ္ စသည္ျဖင္႔ေပါ႔။

ေယဘုယ်အားျဖင္႔ အေမရိကားကို တကၠသိုလ္ပညာေရးအတြက္ ေက်ာင္းလာတက္ေတာ႔မယ္ဆုိ အဓိကအခ်က္ (၅) ခ်က္လုိပါတယ္။ အဓိကအခ်က္ေတြကုိ ေဆြးေႏြးသြားရင္းနဲ႔ တစ္ျခားလုိအပ္မယ္႔ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကုိလည္း ၾကားျဖတ္ေျပာျပေပးသြားပါမယ္။

အဓိက လုိအပ္တဲ႔ အခ်က္ (၅) ခ်က္ကေတာ႔

(၁) High School Diploma & Transcripts

တကၠသုိလ္ဝင္တန္း ေအာင္ျမင္ေၾကာင္းလက္မွတ္ (သုိ႔) ဆယ္တန္းေအာင္လက္မွတ္ႏွင္႔ ရမွတ္မ်ား

တကယ္လုိ႔ စာဖတ္သူဟာ Private High School ေက်ာင္းထြက္ မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ စာဖတ္သူရရွိထားတဲ႔ ေက်ာင္းေအာင္လက္မွတ္နဲ႔ ရမွတ္ေတြဟာ အဂၤလိပ္လုိ မျဖစ္ဖုိ႔ မ်ားပါတယ္။ မိိမိရဲ႕ ေအာင္လက္မွတ္နဲ႔ ရမွတ္မူရင္းကို ယူၿပီး ႏုိၾတီျပန္လုိက္ရင္ ကိစၥၿပီးပါတယ္။

(၂) Standardized Tests (TOEFL, ACT, SAT I, SAT II etc.)

ေက်ာင္းေလွ်ာက္ရင္ ေျဖဆုိရမယ္႔ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပဲြရမွတ္မ်ား

အဂၤလိပ္စကားေျပာတဲ႔ တုိင္းျပည္မွာ အနည္းဆုံး ၂ ႏွစ္အထက္ေနထုိင္ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔တာ မဟုတ္တဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားတုိင္းဟာ TOEFL (Test of English as a Foreign Language) ကုိ ေျဖဆုိဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ အခုဆုိရင္ TOEFL ဟာ paper-based တင္ မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ computer-based နဲ႔ပါ ေျဖဆုိလုိ႔ ရေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

ACT (American College Testing) ကုိ အေမရိကားက ေက်ာင္းတုိင္းနီးပါး လက္ခံပါတယ္။ အမွတ္က 1 ~ 36 အတြင္းမွာ ျဖစ္ၿပီး ပါဝင္တဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကေတာ႔ English, Math, Reading, Science, and Writing (Optional) တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာင္းေတြက်ေတာ႔ ACT with Writing လုိ႔ကို အတိအလင္းေျပာဆုိၿပီး ေတာင္းခံတာမ်ိဳး ရွိတဲ႔အတြက္ ေျဖမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ Writing ကုိပါ တစ္ပါတည္း ေျဖဆုိထားတာ ပုိေကာင္းပါတယ္။

SAT (Scholastic Aptitude Test) ကုိ စေကာလားရွစ္ေလွ်ာက္မယ္႔ ေက်ာင္းသားတုိင္း ေျဖဆုိၾကပါတယ္။ SAT I နဲ႔ SAT II ဆုိၿပီး ထပ္ကဲြပါေသးတယ္။ SAT I မွာ Verbal & Math ဆိုၿပီး Section ၂ ခု ရွိပါတယ္။ တစ္မ်ိဳးကုိ ေပးမွတ္ ၈၀၀ နဲ႔ စုစုေပါင္း အမွတ္ ၁၆၀၀ ျဖစ္ပါတယ္။ SAT II ကုိေတာ႔ Subject Tests လုိ႔ ေခၚပါေသးတယ္။ ေျဖဆုိႏုိင္္တဲ႔ ဘာသာရပ္ေတြကေတာ႔
English Literature,
History (U.S. or World),
Language (Chinese, French, Hebrew, German, Italian, Japanese, Korean, Latin, Spanish or German),
Math (Level 1 or Level 2),
and Science (Biology-Ecological, Biology-Molecular, Chemistry or Physics)

စတာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဘာသာကုိ ၂၀၀ နဲ႔ ၈၀၀ ၾကားမွာ အမွတ္ေပးပါတယ္။ Perfect Score ကေတာ႔ ၈၀၀ ျဖစ္ပါတယ္။

Scholarship ေလွ်ာက္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ SAT I အမွတ္ကုိ ၁၃၀၀ အထက္မွာ ရွိေစခ်င္ပါတယ္။ SAT II အမွတ္ကေတာ႔ ၇၃၀ အထက္မွာ ရွိေနရင္ ေကာင္းပါတယ္။ SAT I ကုိ သုံးၾကိမ္အထိ ေျဖဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ၃ ၾကိမ္အထက္ ေျဖဆုိလည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေက်ာင္းေတြဖက္က သိပ္မၾကိဳက္ပါဘူး။ အမွတ္ယူတဲ႔အခါမွာ ေျဖဆုိတဲ႔ အၾကိမ္ေတြထဲက အမ်ားဆုံး အမွတ္ေတြကုိပဲ ယူၿပီး ေပါင္းသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ Superscoring လုပ္တယ္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။

Superscoring is the process by which colleges consider your highest section scores across all the dates you took the SAT. Rather than confining your scores to one particular date, these schools will take your highest section scores, forming the highest possible composite score.

ဆုိလုိတာက ေမာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ဟာ SAT I ကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ၃ ၾကိမ္ ေျဖဆုိပါတယ္။

(က) First Try: Test No. 1

Verbal ရမွတ္ 550၊ Math ရမွတ္ 690

(ခ) Second Try: Test No. 2

Verbal ရမွတ္ 650၊ Math ရမွတ္ 720

(ဂ) Third Try: Test No.3

Verbal ရမွတ္ 620၊ Math ရမွတ္ 750

Superscore လုပ္ပါမယ္။ ေမာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေျဖဆုိသမွ်ထဲမွာ Verbal ရမွတ္ အျမင္႔ဆုံးက 650 ျဖစ္ၿပီး Math ရမွတ္ အျမင္႔ဆုံးက 750 ျဖစ္တဲ႔အတြက္ SAT Composite Score ဟာ 1400 ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ အေျဖထြက္ပါတယ္။

SAT II ကုိေတာ႔နာမည္ေက်ာ္ ေက်ာင္းႀကီးေတြက ပုိေတာင္းေလ႔ ရွိပါတယ္။ ေျဖဆုိတဲ႔အခါမွာ ဘာသာရပ္ေတြကုိ ရမ္းသမ္းမေျဖဆုိသင္႔ပါဘူး။ Math (or) Writing ကုိ တစ္ဘာသာ အေနနဲ႔ ေျဖသင္႔ပါတယ္။ က်န္တဲ႔ တစ္ဘာသာကုိေတာ႔ Science ထဲက ေျဖဆုိတာ ပုိေကာင္းပါတယ္။ ကုိယ္ေလွ်ာက္မယ္႔ ေက်ာင္းရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ကုိလည္း မျပတ္ၾကည္႔ရႈၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္တာ ပုိေကာင္းပါတယ္။ ဥပမာ. စာဖတ္သူဟာ Liberal Arts College တစ္ခုခုကုိ သြားမယ္ဆုိပါေတာ႔။

Math IC (or) Math IIC နဲ႔ U.S History/Global History ေျဖလုိ႔ရပါတယ္။ Engineering ေက်ာင္းတစ္ခုခုကုိ ေလွ်ာက္မယ္ဆုိပါေတာ႔။ Math IIC နဲ႔ Phy/Chem/Bio တစ္ခုခုကုိ ေရြးေျဖႏုိင္ပါတယ္။ SAT II Subject ကုိ ၃ ခုထိေျဖထားလည္း အေကာင္းဆုံး ရမွတ္ရွိတဲ႔ ၂ ခုကုိပဲ ေက်ာင္းဖက္က ၾကည္႔ပါတယ္။ မိမိစိတ္ဝင္စားတဲ႔ ေက်ာင္းရဲ႔ Testing Requirement ကို ၾကည္႔ၿပီးမွ ေျဖဆုိဖုိ႔ ဘာသာရပ္ကုိ ေရြးခ်ယ္တာ စိတ္အခ်ရဆုံးပါပဲ။

ေလာေလာဆယ္မွာ ဘယ္ေက်ာင္းကုိေလွ်ာက္ရမယ္ဆုိတာလည္း မသိ။ နာမည္ႀကီးေက်ာင္းေတြကုိ စေကာလားရွစ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္လုိ႔လည္း ဆုိတဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးသူ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားကုိေတာ႔ အခုလုိမ်ိဳး Rule of Thumb အေနနဲ႔ ေယဘုယ် အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

· TOEFL ကုိ ၂ ၾကိမ္ထိေျဖဆုိပါ။ Paper-Based မွာ ၆၀၀ နဲ႔ ၆၅၀ ၾကားေလာက္ရေအာင္လုပ္ပါ။ Computer-Based မွာ ဆုိရင္ေတာ႔ ၉၀ နဲ႔ ၁၁၀ ၾကားရေအာင္လုုပ္ပါ။
· SAT I ကုိ ၂ ၾကိမ္ (သုိ႔) ၃ ၾကိမ္ထိ ေျဖဆုိပါ။ ၁၄၅၀ နဲ႔ ၁၆၀၀ ၾကားရေအာင္ လုပ္ပါ။
· SAT II ကုိ Math IIC, Physics, Chemistry, Literature, History, Language စတာေတြထဲက ၂ ခု (သုိ႔) ၃ ခုထိ ေျဖဆုိပါ။ ၇၅၀ နဲ႔ ၈၀၀ ၾကား ရေအာင္လုပ္ပါ။
· ACT ကုိလည္း ေျဖပါ။ ၃၁ နဲ႔ ၃၄ ၾကား ရေအာင္လုပ္ပါ။ ၃၆ ရဖုိ႔ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ခဲယဥ္းပါတယ္။ မရလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

သည္႔ထက္အေသးစိတ္ကုိေတာ႔ ေနာက္ဆက္တဲြ ေဆာင္းပါးမ်ားမွာ ဆက္လက္ ရွင္းျပေပးသြားပါမယ္။

(၃) Recommendation Letters

မိမိအေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားဆီမွ ေထာက္ခံစာ (၂) ေစာင္ (သုိ႔) ၃ ေစာင္ထိ လိုအပ္ပါတယ္။

ေထာက္ခံစာတစ္ေစာင္ဟာ သခ်ာၤဆရာ၊ ဆရာမဆီက ျဖစ္ဖုိ႔ လုိၿပီး ေနာက္တစ္ေစာင္ကေတာ႔ Social Science (ပထဝီ၊ သမုိင္း၊ ေဘာဂ) (သုိ႔မဟုတ္) Science (ရူပ၊ ဓာတု၊ ဇိီဝ) စတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားဆီက ျဖစ္ဖုိ႔လုိပါတယ္။ ေထာက္ခံစာ (၂) ေစာင္ အနည္းဆုံးလုိပါတယ္။ ေက်ာင္းတံဆိပ္ (Letterhead) ေအာက္မွာ အဂၤလိပ္လုိ ေရးသားထားၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမရဲ႕ လက္မွတ္ပါရွိရပါမယ္။ မိမိေလွ်ာက္မယ္႔ ေက်ာင္းေတြဆီကုိ တုိက္ရုိက္ပုိ႔ေပးႏုိင္သလုိ ေက်ာင္းေလွ်ာက္တဲ႔ စာအိတ္ႀကီးထဲမွာ အတူတကြ စာအိတ္ေနာက္တစ္လုံးနဲ႔ တဲြထည္႔ၿပီးေတာ႔လည္း ပုိ႔ေပးလုိ႔ ရပါတယ္။

(၄) Extracurricular Activities

ေက်ာင္းျပင္ပလႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈမ်ားလုိ႔ နားလည္ထားလုိ႔ ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႔အတြက္ေတာ႔ အျမင္စိမ္းေကာင္း စိမ္းေနႏုိင္ပါတယ္။ အေမရိကားမွာ ရွိတဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းသားတုိင္းဟာ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ကာလမွာ ေက်ာင္းတြင္း ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ လုိအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည္္႔ရရုံသာမကဘဲ Volunteer Hours (or) Community Service Hours လုိ႔ေခၚတဲ႔ မိမိေနထုိင္ရာ ပတ္ဝန္းက်င္၊ နယ္၊ ျမိဳ႔၊ ေက်ာင္း၊ ေဆးခန္း၊ စာၾကည္႔တုိက္ စသည္ျဖင္႔ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာေတြမွာ အခမဲ႔ကူညီလုပ္ေဆာင္ေပးရပါေသးတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အတြက္ ပ်မ္းမွ် Community Service Hour Requirement ဟာ နာရီ ၄၀ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လုိေနရာေတြမွာ သြားၿပီး Volunteer လုပ္မလဲ ဆုိတာကလည္း အေရးႀကီးပါေသးတယ္။ တကၠသုိလ္တက္ရင္ ေဆးပညာဘာသာရပ္ဖက္ကုိ ေလ႔လာမယ္လုိ႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ေဆးရုံေတြမွာ Volunteer လုပ္တာ ပုိသင္႔ေတာ္သလုိ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ကုိ လုိက္စားခ်င္သူ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ ဆားကစ္စက္ရုံေတြ၊ ေလယာဥ္ကြင္းလုိ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ Volunteer လုပ္တာ ပုိေလ်ာ္ကန္ပါတယ္။ ဒါမွ တကၠသုိလ္ေတြကုိ ေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ အက္ေဆးေရးတာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူေတြ႔အင္တာဗ်ဴးေမးတာမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္ဟာ ဘာေၾကာင္႔ သည္ေက်ာင္းအတြက္ သင္႔ေတာ္တဲ႔ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ဒုိးဒုိးေဒါက္ေဒါက္ ေျပာဆုိႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားစိစစ္ေရြးခ်ယ္ေရးအဖဲြ႔ကလည္း ပုိသေဘာက်မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၅) College Application Essays & Personal Interview

ေက်ာင္းေတြကုိေလွ်ာက္တဲ႔အခါမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အဆင္ေျပေအာင္ ေက်ာင္းေတြဖက္ကလည္း Common Application ဆုိတဲ႔ ေက်ာင္းေလွ်ာက္လႊာေလးကုိ ျပဳလုပ္ထားပါတယ္။ ဆုိလုိတာက Application ကုိ တစ္ၾကိမ္ျဖည္႔ၿပီးရုံနဲ႔ ကုိယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ႔ ေက်ာင္းေတြကုိ ဆက္တုိက္လွမ္းပုိ႔ရုံပါပဲ။ အဲသည္႔ေလွ်ာက္လႊာေလးကို အခုဆုိရင္ အြန္လုိင္းမွာ ျဖည္႔ၿပီး ေက်ာင္းေတြကုိလည္း အြန္လုိင္းကေန တုိက္ရုိက္ေလွ်ာက္ႏုိင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ www.collegeboard.org မွာ မိမိကုိယ္ပုိင္ အေကာင္႔လုပ္ထားႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာေက်ာင္းသားေတြအတြက္ကေတာ႔ www.international.collegeboard.org/ မွာ သြားၿပီး အေကာင္႔တစ္ခု လုပ္ယူႏုိင္ပါတယ္။ သည္စာကုိ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ အေကာင္႔တစ္ခု သြားယူထားဖုိ႔ တုိက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ဆက္ေရးမယ္႔ ေဆာင္းပါးေတြမွာ အဲသည္႔ Collegeboard Account ကေန ေက်ာင္းေတြကုိ ဘယ္လုိရွာတယ္၊ မိမိနဲ႔ ကိုက္မကုိက္ ဘယ္လုိမ်ိဳး ဆန္းစစ္သုံးသပ္တယ္၊ ေမဂ်ာေတြကုိ ဘယ္လုိေရြးခ်ယ္တယ္၊ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကုိ ဘယ္လုိတြက္ခ်က္တယ္ စတာေတြကုိ Screen Shot မ်ား၊ Video Files မ်ားနဲ႔ ရွင္းျပသြားမွာ ျဖစ္လုိ႔ပါ။

Common Application အေၾကာင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႔ ေက်ာင္းေတြလည္း Application Form ေတြအတြက္ ကုန္က်စရိတ္သက္သာ၊ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္လည္း ေဖာင္ေတြ ခဏခဏျဖည္႔ေနရတဲ႔ အခ်ိန္သက္သာတဲ႔အတြက္ ႏွစ္ဦးနွစ္ဖက္ အက်ိဳးမ်ားေစပါတယ္။ ဒါကေတာ႔ သူ႔ရဲ႔ ဝက္ဘ္ဆုိက္ပါ။

ေဖာင္ထဲမွာ ဘယ္လုိျဖည္႔ရမယ္ဆုိတာကုိလည္း ေနာက္ပုိင္းေဆာင္းပါးမ်ားမွာ အေသးစိတ္ရွင္းလင္းျပသြားပါမယ္။ အခုဆက္ေျပာျပခ်င္တာကေတာ႔ College Essay ပါ။ ေက်ာင္းေလွ်ာက္တဲ႔သူတုိင္း ေရးရပါတယ္။ ၂၀၁၇ ~ ၂၀၁၈ အတြက္ Common Apps က သတ္မွတ္ေပးထားတဲ႔ အက္ေဆးေခါင္းစဥ္ေလးေတြကုိ တစ္ခ်က္ၾကည္႔ၾကည္႔ပါ ခင္ဗ်ာ။

2017-2018 Common Application Essay Prompts

1. Some students have a background, identity, interest, or talent that is so meaningful they believe their application would be incomplete without it. If this sounds like you, then please share your story.

2. The lessons we take from obstacles we encounter can be fundamental to later success. Recount a time when you faced a challenge, setback, or failure. How did it affect you, and what did you learn from the experience?

3. Reflect on a time when you questioned or challenged a belief or idea. What prompted your thinking? What was the outcome?

4. Describe a problem you've solved or a problem you'd like to solve. It can be an intellectual challenge, a research query, an ethical dilemma - anything that is of personal importance, no matter the scale. Explain its significance to you and what steps you took or could be taken to identify a solution.

5. Discuss an accomplishment, event, or realization that sparked a period of personal growth and a new understanding of yourself or others.

6. Describe a topic, idea, or concept you find so engaging that it makes you lose all track of time. Why does it captivate you? What or who do you turn to when you want to learn more?

7. Share an essay on any topic of your choice. It can be one you've already written, one that responds to a different prompt, or one of your own design.

သည္ေခါင္းစဥ္ေလးေတြက ဘာကုိမီးေမာင္းထုိးျပေနလဲဆုိေတာ႔ သက္ဆုိင္ရာ ေက်ာင္းေတြအေနနဲ႔ မိမိတုိ႔ေက်ာင္းကုိ ေလွ်ာက္လာတဲ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအေၾကာင္းကုိ Academic (ပညာေရး)၊ Standardized Tests (TOEFL/SAT/ACT etc.) အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပဲြ စတာေတြနဲ႔တင္ အလုံးစုံ မသိႏုိင္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ သင္ဟာ ဘယ္လုိလူစားမ်ိဳးလဲဆုိတာကုိ ဆန္းစစ္ဖုိ႔အတြက္ Personal Statement (မိမိကုိယ္ကုိ ဖြင္႔ဟဝန္ခံခ်က္) သေဘာမ်ိဳး ေရးခုိင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အက္ေဆးေကာင္းရင္ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းကုိ ရႏုိင္သလုိ အက္ေဆးမေကာင္းရင္ အမွတ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း ဝင္ခြင္႔ဆုံးရႈံးနုိင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသားေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႔က ဘယ္လုိအက္ေဆးမ်ိဳးေတြကုိ သေဘာက်တယ္ဆုိတာကုိလည္း ေနာက္အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးေတြမွာ ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမယ္။

ေနာက္ဆုံးတစ္ဆင္႔ကေတာ႔ Personal Interview (လူေတြ႔စစ္ေဆးျခင္း) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိနဲ႔ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ အၾကိတ္အနယ္ ယွဥ္ျပဳိင္ေနစဥ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ (သုိ႔မဟုတ္) မိမိအေၾကာင္းကုိ ပုိၿပီးေသခ်ာေအာင္ သိခ်င္တာမ်ိဳးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိမိေလွ်ာက္ထားတဲ႔ ေက်ာင္းကေန လူေတြ႔စစ္ေဆးဖုိ႔ စာပုိ႔ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ေတာ႔ မျဖစ္လာႏုိင္ဘူးလုိ႔ မထင္ပါနဲ႔။ နည္းပညာေခတ္မွာ Skype ကေနလည္း အင္တာဗ်ဴးလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးတဲ႔ လူငယ္မ်ားအေနနဲ႔ စကားေျပာစြမ္းရည္နဲ႔ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးကုိပါ ျမွင္႔တင္ထားဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ေနာက္ဆက္မယ္႔ ေဆာင္းပါးမွာ ၂ ႏွစ္တက္ၿပီး ဒီပလုိမာရတဲ႔ Community College ေတြ အေၾကာင္းနဲ႔ ၄ ႏွစ္တက္ၿပီး ဒီဂရီရတဲ႔ 4-Year College ေတြအေၾကာင္းကို အက်ယ္တဝင္႔ ေဆြးေႏြးေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ….

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရနေ္အာင္

Citations:

1. https://international.collegeboard.org/prepare-to-study-in-the-us
2. https://www.capella.edu/blogs/cublog/5-differences-of-associates-vs-bachelors-degree/
3. http://www.commonapp.org/whats-appening/application-updates/common-application-announces-2017-2018-essay-prompts
4. https://www.quora.com/Whats-a-good-TOEFL-score-Asking-for-a-friend-who-scored-102

သစ္ေၾကြရြတ္ေသာ ဟုိက္ကူ....

noreply@blogger.com (Yan) — Wed, 05 Oct 2016 05:52:00 +0000

တနလၤာနဲ႔ အဂၤါႏွစ္ရက္ ကေလးေတြ ေက်ာင္းပိတ္တာနဲ႔ SPEC ေက်ာင္းေလးကုိလည္း ပိတ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းဖြင္႔ရက္ေတြမွာ အလုပ္မ်ားလြန္းတာေၾကာင္႔ ဘယ္ကုိမွ မသြားႏုိင္ျဖစ္ေနတုန္း ေက်ာင္းေလးႏွစ္ရက္ပိတ္လုိက္တာ အျပင္ထြက္ဖုိ႔ အခြင္႔အေရး တစ္ခုရလုိက္သလုိပဲ။

သူငယ္ခ်င္းကုိ ဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ႔ သူကလည္း သစ္ရြက္ေတြ အေရာင္ေျပာင္းခ်ိန္ ဓာတ္ပုံထြက္ရုိက္ဖုိ႔ စုိင္းျပင္းေနတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ ျဖစ္သြားခဲ႔တယ္။ သည္လုိနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရယ္၊ သူ႔အေမရယ္၊ ေနာက္ထပ္ညီေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ မြန္းၾကပ္တဲ႔ နယူးေယာက္ၿမိဳ႔ျပႀကီးကေန တိတ္တဆိတ္ ေျပးထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။

ရက္သိပ္မရတာေၾကာင္႔ ေန႔ခ်င္းျပန္ခရီးစဥ္ပဲ ဆြဲလိုက္ၿပီး နယူးေယာက္ျပည္နယ္ရဲ႕ ၿမိဳ႔ေတာ္ Albany ရွိတဲ႔ဖက္ သြားမယ္၊ လမ္းမွာရွိတဲ႔ သက္သက္လြတ္ တရုတ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ဝင္မယ္ဆုိၿပီး မနက္အေစာ ထြက္လာခဲ႔လုိုက္ၾကတယ္။ ကားလမ္းတေလွ်ာက္ တရိပ္ရိပ္လွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြက အဝါတစ္ဖက္၊ အနီစြက္လုိ႔၊ အစိမ္းရင္႔ေမွာင္၊ အေရာင္လုေနခဲ႔ၾကေလရဲ႕။

ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာရွိတဲ႔ Chung Yen သက္သက္လြတ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးကုိေရာက္ေတာ႔ မနက္ ၉ နာရီခဲြ။ စဖြင္႔ခ်ိန္က ၉ နာရီဆုိေတာ႔ လူေျခတိတ္လုိ႔။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေတာအုပ္ေလးထဲက ငွက္ေအာ္သံေလးေတြ၊ သစ္ရြက္ေလတုိးသံေလးေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္တုိင္း ေျခေထာက္ေအာက္က မေက်မခ်မ္း ျမည္တြန္ေနၾကတဲ႔ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြ၊ ဟုိဟုိသည္သည္ တဝီဝီနဲ႔ ပ်ံဝဲေနၾကတဲ႔ ပ်ားပိတုန္းေလးေတြကုိ စိတ္လုိလက္ရ ေငးၾကည္႔ရင္း မနက္ခင္းရဲ႕ က်က္သေရအလွထဲမွာ ေပ်ာ္ဝင္ေနခဲ႔မိေပါ႔။

ေတာအုပ္ေလးကုိ ေနာက္ခံထားၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးအလား ထီးထီးမားမားႀကီး တည္ရွိေနတဲ႔ Great Buddha Hall ႀကီးကုိ ၾကည္႔ရတာ အားမာန္ေတြ ဟုတ္ခနဲ ျပည္႔ဝလာသလုိ ခံစားရေစတယ္။ အခုခ်က္ခ်င္းပဲ ဘုန္းတန္ခုိးႀကီးမားတဲ႔ ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားၾကြခ်ီလာေတာ႔မလုိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ သိဂၤါရရသ ေငြ႔ေငြ႔ေလးခံစားလုိက္ရၿပီး တစ္ခ်က္ျပဳံးမိလုိက္တယ္။ ေဘးႏွစ္ဖက္မွာရွိတဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ဗုံႀကီးႏွစ္လုံးကလည္း တက္ၿပီးေတာ႔ ထီခနဲ၊ ထိန္ခနဲ တက္တီးခ်င္စရာ။

Great Buddha Hall ႀကီးေပၚကုိ တက္လာလုိက္ေတာ႔ ေလွွကားထိပ္ဆုံးမွာ အေမႊးတုိင္ထြန္းဖုိ႔ အုိးႀကီးတစ္လုံး ေတြ႔တာနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အသင္႔ထားေပးထားတဲ႔ အေမႊးတုိင္ေတြထဲက သုံးတုိင္ကုိ ယူလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔မွ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္တုိင္ထပ္ယူလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ အနေႏၱာအနႏၱ (၅)ပါးဆုိတာ ခဲြျခားလုိ႔မွ မရစေကာင္းပဲ။ အေမႊးတုိင္ေလးေတြကုိ ကုိင္ၿပီး ျပာပုံေလးထဲ စုိက္ထူခါနီး အေရွ႔ကုိၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ စက်င္ေက်ာက္နဲ႔ ထုထားတဲ႔ ဘုရားရုပ္ထုႀကီးက အေပၚကေနမုိးၿပီး ျပဳံးၾကည္႔ေနေလရဲ႕။

ဖိနပ္ကုိ အျပင္ဖက္က စင္ေလးေပၚ ခၽြတ္ခဲ႔ၿပီး ခန္းမထဲကုိဝင္လို႔ ဘုရားဝတ္ျပဳေနခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကေတာ႔ ဓာတ္ပုံေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ လုိက္ရုိက္ေနခဲ႔တယ္။ ဘာသာမတူေပမယ္႔ သူ႔ဘုရားေက်ာင္းသြားရင္လည္း ကၽြန္ေတာ္က ၾကဳံၾကိဳက္ရင္ လုိက္သြားေလ႔ရွိသလုိ ကၽြန္ေတာ္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဘုရားသြားရင္လည္း အေဖာ္လုိက္ေပးေလ႔ရွိသူ၊ ေကာလိပ္တက္ခါစက ကြန္ပ်ဴတာလုိႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး သူ႔ရဲ႔ လက္ပ္ေတာ႔ အပုိတစ္လုံးကုိ ကယ္လီဖုိးနီးယားကေန အေဆာင္ထိ စရိတ္ကုန္ခံကာ ပုိ႔ခဲ႔ေပးသူ၊ SPEC ေက်ာင္းေလး စဖြင္႔ေတာ႔ ပိုက္ဆံနည္းနည္းလုိခ်ိန္ လိုိေနတဲ႔ ပမာဏကုိ အေမးအျမန္းမရွိဘဲ ခ်က္လက္မွတ္ေရးပုိ႔ေပးသူ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိ ပုိ႔စ္ေပးေပး မၿငီးမျငဴနဲ႔ ဓာတ္ပုံရုိက္ေပးသူ။ သည္လုိသူငယ္ခ်င္းမ်ိဳး တစ္ေယာက္ရထားတာလည္း ဘဝမွာ ေကာင္းခ်ီးေပးခံရတာပါပဲ။

ခန္းမထဲက ဘုရားဆင္းတု ေသးေသးေလးေတြကုိ ျမင္ေတာ႔ မုံရြာက မုိးညွင္းသမုေဒၶ ေစတီေတာ္ႀကီးကုိ သြားသတိရမိခဲ႔တယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ရုံးခန္းထဲက လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးကုိ ယူဖတ္ၾကည္႔ရင္း သဒၶါတရား ေကာင္းလွတဲ႔ အလွဴရွင္ Dr. Chia Theng Shen ကုိ စိတ္ထဲကေန ခ်ီးမြမ္းမိတယ္။ ၁၂၅ ဧကက်ယ္တဲ႔ ေျမေနရာႀကီး အတြက္ ငွားရမ္းခက တစ္ႏွစ္ကုိ တစ္ေဒၚလာတဲ႔။ ၁၉၇၅ ကေန ၁၉၈၉ ထိ ငွားရမ္းခဲ႔ၿပီးေနာက္ အၿပီးလွဴလုိက္တယ္လုိ႔ သိရတယ္။ ၂၀၀၇ မွာ ဆုံးသြားခဲ႔တဲ႔ Dr. Shen ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစ…

In November 1975, the Buddhist Association of the United States (BAUS) leased 125 acres of land in Putnam County from Dr. C.T. Shen (one of the co-founders of BAUS and late Vice President of BAUS) for the development of Chuang Yen Monastery. According to the temple, the lease was for ninety-nine years with an annual payment of one dollar. As suggested by the local government, Dr. Shen donated the land to BAUS in 1989.

ခန္းမႀကီးထဲက ထြက္လာၿပီး အေနာက္ဖက္က Gift Shop မွာ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းေလးေတြ ေလွ်ာက္ၾကည္႔ျဖစ္တယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းကုိ အေသအခ်ာ သိခ်င္လာတာနဲ႔ ဖုန္းဖြင္႔လုိ႔ အြန္လုိင္းမွာ လုိက္ဖတ္ၾကည္႔ေတာ႔ အေဆာက္အဦးေတြက Tang Dynasty (တန္ မင္းဆက္) ေခတ္က ပုံစံမ်ိဳး ေဆာက္ထားတာလုိ႔ သိလုိ္က္ရတယ္။ Great Buddha Hall ႀကီးက နန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ တူေနတာ ဒါေၾကာင္႔ကုိးလုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်မိရင္း ပထမဦးဆုံး အေဆာက္အဦးျဖစ္တဲ႔ Kuan Yin Hall ဖက္ သြားၾကည္႔ျဖစ္တယ္။

အမ်ိဳးအမည္ မသိတဲ႔ ပန္းဝါဝါေလးေတြ၊ နဂါးေမာက္လုိလုိ အဖူးအပြင္႔ေလးေတြနဲ႔ ပန္းပင္ေလးေတြ၊ ေရပန္းေလးေတြၾကားထဲက ပိန္းၾကာဖက္ေလးေတြကုိ လုိက္ေငးၾကည္႔ရင္း Kuan Yin Hall ရဲ႕ တစ္ဖက္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဝါးတံတားေလးေတြကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ “လွလိုက္တာ” လုိ႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိေနတုန္း ေျခလွမ္းေတြက ဝါးတံတားေလးရဲ႔ အစပ္ကုိ ေရာက္ႏွင္႔ေနခဲ႔ၿပီ။

တံတားေလးေပၚမွာ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ဓာတ္ပုံရိုက္ၿပီး Seven Jewels Lake ဖက္ကုိ သြားခဲ႔လုိက္တယ္။ လမ္းမွာ ေတာင္ကုန္းေလးတစ္ခုေပၚကုိ တက္သြားတဲ႔ ေလွကားေလးေတြ႔တာနဲ႔ တက္သြားၾကည္႔လုိက္တယ္။ အေပၚေရာက္ခါနီး ဘုန္းၾကီး ဘုရားစာရြတ္ေနသံလုိလုိ ၾကားရတာနဲ႔ သိခ်င္စိတ္က ပုိျပင္းျပသြားခဲ႔မိတယ္။

ခပ္သြက္သြက္ ေျပးတက္သြားရင္း ေလွကားေလးလည္း ဆုံးေရာ ေတာင္ကုန္းေနာက္ခံနဲ႔ ေသတၱာေလးေတြ စီထားတဲ႔ နံရံအျမင္႔ၾကီးကုိ ဘြားခနဲ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာ “ေဩာ္….” လုိ႔ ေတြးၿပီး နံရံေလးကုိ မီွလုိ႔ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မိသားစု တစ္စု စားပဲြေလး ခ်ခင္းလုိ႔ စားစရာ၊ ေသာက္စရာေလးေတြ စီၿပီး ဆုေတာင္းေနၾကတယ္။ အဘုိးေတြ၊ အဘြားေတြကုိ မေမ႔မေလ်ာ႔ လာၿပီးဂါရဝျပဳတတ္တဲ႔ ဓေလ႔ေလးက ခ်စ္စရာ။

ေနာက္ကေန ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လုိက္တက္လာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း အေမက အေပၚေရာက္ေတာ႔မွ သူလည္း သေဘာေပါက္သြားခဲ႔တယ္။

“ေၾသာ္… ျပာအုိးေတြပဲ” တဲ႔။

ေဘးဘီႏွစ္ဖက္ကုိ ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ အန္တီက ဆက္ေျပာပါတယ္။

“သူတုိ႔ စကားေျပာေနတာ အန္တီတုိ႔နဲ႔ အမ်ိဳးတူတယ္။ စကားလုံးေတြ တူတူပဲ။ သည္ေနရာေလးက တရုတ္အယူအဆအရဆုိ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ေနာက္ဖက္မွာ ေတာင္ကုန္းနဲ႔ ေတာအုပ္ေလးရွိတယ္။ အေရွ႔ဖက္မွာ ေရကန္ရွိတယ္။ ေသၿပီး ေနာက္ဘဝေတြမွာ ေကာင္းစားဖုိ႔ အေထာက္အပံ႔ေကာင္းေတြပဲ…”

အန္တီရွင္းျပတာကုိ နားေထာင္ရင္း ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္စိေတြကုိ ခဏမွိတ္ထားလုိက္မိတယ္။

“ ေသျခင္းတရားဆုိတာကုိ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ ငါျဖတ္သန္းခဲ႔ရၿပီလဲ….”

Memorial Terrace ေပၚက ဆင္းလုိ႔ Seven Jewels Lake ဖက္ကုိ ေတာလမ္းေလးအတုိင္း ဆက္ေလွ်ာက္သြားခဲ႔လုိက္တယ္။ အေရာင္စုံ သစ္ရြက္ေလးေတြၾကားထဲကေန ျမင္ေနရတဲ႔ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ ရုပ္တုၾကီးက တည္ၿငိမ္ေနတဲ႔ ကန္ေရျပင္ထက္မွာ ေအးခ်မ္းတင္႔တယ္စြာ စကၠဳေျႏၵခ်လုိ႔…

ဗြက္ခနဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေရပြက္ကေလး ထသြားခ်ိန္ ကန္ေရျပင္ထက္က ပုံရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ ရိုက္ခတ္သြားေပမယ္႔ ခဏေနေတာ႔ တိတ္ဆိတ္မႈက သူ႔ေနရာသူ ျပန္ယူေနခဲ႔တယ္။ ကဗ်ာဆရာ Matsuo Basho ရဲ႕ Haiku ကဗ်ာေလးကုိ ခပ္တုိးတုိးေလး ေရရြတ္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ခပ္တုိးတုိးေလးပဲ။

An old silent pond,

A frog jumps into the pond,

Splash!

Silence again…

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ႔ တစ္ခုခုပဲ က်န္ခဲ႔သလုိလုိ၊ တစ္ခုခုပဲ ျပန္ပါလာခဲ႔သလုိလုိ…

က်န္ခဲ႔တာ အတိတ္ေတြ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ ျပန္ပါလာခဲ႔တာ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ျဖစ္ႏုိင္တယ္…

ဒါမွမဟုတ္ က်န္ခဲ႔တာ မွတ္ဥာဏ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး ျပန္ပါလာခဲ႔တာ အတိတ္ေတြ ဆုိရင္ေရာ….

ကားေလးက ေတာင္ဆင္းလမ္းေလးအတုိင္း တရိပ္ရိပ္ေျပးဆင္းေနခ်ိန္မွာ သစ္ရြက္ေလးေတြက တရွီးရွီးတရွဲရွဲနဲ႔ လြမ္းေမာနာက်င္စြာ ညည္းညဴက်န္ခဲ႔ၾကတယ္…

ကားေရဒီယုိေလးထဲ သီခ်င္းသံက Cold Play ရဲ႕ “Every Teardrop is a Waterfall…” တဲ႔…

ကားမွန္ကုိ အဆုံးထိတင္လုိက္တယ္...

သီခ်င္းသံပဲ ၾကားရေတာ႔တယ္….

~ ေရခဲငွက္ ~

ေအာက္တုိဘာ (၄) ရက္၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ ။

သ႑ာန္မဲ႔ တိမ္တုိက္မ်ား

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 20 Aug 2016 07:36:00 +0000

တိမ္ေတြ လြင္႔ေမ်ာေနၾကတယ္…

အႏႈိင္းမဲ႔ က်ယ္ေျပာတဲ႔ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးထဲ အိပ္ေမာက်ခြင္႔မရတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီပဲ…

စီးထားတဲ႔ ဖိနပ္ကုိခၽြတ္၊ ေျခအိတ္ကုိ အေပၚပစ္တင္ၿပီး လည္ပင္းေစ႔ေအာင္ တပ္ထားတဲ႔ အေပၚဆုံး အက်ၤီၾကယ္သီးတစ္လုံးကုိ ျဖဳတ္လုိက္တယ္.

ခုံတန္းေလးေပၚကုိ လွဲခ်လုိက္ၿပီး ေခါင္းေအာက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ယွက္လုိ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြၾကားထဲက ေနျခည္ကုိ မက္မက္ေမာေမာနဲ႔ ေငးၾကည္႔ေနခ်ိန္မွာ ပုံရိပ္ေတြက လွစ္ခနဲ လွပ္ခနဲ…

တစ္ခါတေလ မစဥ္းစားခ်င္ဘဲနဲ႔လည္း အေတြးေတြက ေခါင္းထဲကုိ ေရာက္ေရာက္လာတတ္သလုိ နက္နက္နဲနဲ ေတြးေတာခ်င္ေပမယ္႔ ဘယ္ကစလုိ႔ စဥ္းစားရမွန္း မသိတာမ်ိဳးေတြလည္း ျဖစ္တတ္တယ္.

“လူပဲေလ. စက္ရုပ္မွ မဟုတ္တာ” ဆုိတဲ႔ ေျဖသိမ္႔မႈေလးေတြနဲ႔ပဲ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ႏွစ္သိမ္႔လုိ႔ အေတြးစဥ္ေတြ စိတ္ျပန္လည္လာမယ္႔ အခ်ိန္ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ေစာင္႔ေနလုိက္ေတာ႔တယ္.

မေလာခ်င္ေတာ႔ပါဘူး. ႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ၾကာေအာင္ ေလာခဲ႔ၿပီပဲ…

…..

“စာေတြ ျပန္ေရးျဖစ္ေသးလား သား”

Viber ကေန တစ္ခုတ္တရ လွမ္းေမးတဲ႔ အေမ႔မ်က္ႏွာကုိ ျပန္ၾကည္႔ၿပီး မခ်ိျပဳံးတစ္ခ်က္ ျပန္ျပဳံးျပမိခဲ႔တယ္…

“အလုပ္ေတြ နည္းနည္းပါးတဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ႔ ျပန္ေရးျဖစ္မွာပါ.. အခုေတာ႔ သိပ္မလြယ္ေသးပါဘူးဗ်ာ”

သည္လုိနဲ႔ပဲ ပ်ိဳမ်စ္မႈေတြ ပါးလ်ားသြားခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာေပါ႔. အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာေတာ႔လည္း ႏုပ်ိဳမႈေတြ ဆုံးရႈံးသြားတယ္လုိ႔ မျမင္မိေတာ႔ဘဲ ရင္႔က်က္မႈေတြကုိ သိမ္းပုိက္ဖုိ႔ ပုိနီးစပ္လာတယ္လုိ႔ပဲ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္အားေပးျဖစ္ေတာ႔တယ္.

အေဝးမွာ ပ်ံသန္းေနတဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း မိသားစုနဲ႔ အေဝးမွာ ဘာေၾကာင္႔မ်ား (၁၂) ႏွစ္ၾကာေအာင္ ေနခဲ႔ရတာလဲလုိ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အျပစ္တင္မိျပန္တယ္.

ႏွင္းေတြက်ေနတဲ႔ မနက္ခင္းထဲ တုိးဝင္လုိ႔ ေက်ာင္းခ်ိန္မီေအာင္ ေျပးခဲ႔ရတာေတြ၊ ေက်ာင္းစရိတ္မရွိလုိ႔ ရရာ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း မာနေတြကုိ မ်ိဳသိပ္ခဲ႔ရတာေတြ၊ ေန႔တဓူဝ ဆက္ဆံေတြ႔ၾကဳံခဲ႔ရင္းက အေရာင္မတူညီတဲ႔ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြေပၚမွာ ကိုယ္ေရးတဲ႔ ေဆးရုပ္ေတြ စည္းအျပင္ဖက္ေရာက္ခဲ႔ရတာေတြကုိ ျပန္ေတြးမိေတာ႔လည္း (၁၂) ႏွစ္ဆုိတာေတာင္ မေလာက္ခ်င္ေသးသလုိလုိ…

စိတ္မွာ အသားမာေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီပဲ…

…

ဘာသာေရးဆုိတာ တံဆိပ္ခတ္ႏွိပ္ျခင္း တစ္မ်ိဳးတဲ႔.

သည္လုိနဲ႔ပဲ ငါ႔တံဆိပ္က အမွန္၊ သူ႔တံဆိပ္က အမွားဆုိတာေတြ ျဖစ္လာသလုိ၊ ငါ႔မွာ ဘာတံဆိပ္မွ မရွိဘူးဆုိတာကုိ ျပခ်င္တဲ႔ အတၱေတြကလည္း ပုိႀကီးလာၾကတယ္.

ေတာ္ၿပီေပါ႔. တံဆိပ္ေတြက အေရးမႀကီးပါဘူး. က်င္႔သုံးမယ္႔ ႏွလုံးသားကပဲ အေရးႀကီးတာ.

ၾကာလာေတာ႔လည္း တုိင္းတစ္ပါးသား လူမ်ိဳးျခားေတြ ေရးတဲ႔ ကုိယ္႔ဘာသာအေၾကာင္းကုိ ဖတ္ရတာမွ ပုိၿပီး စိတ္ထဲရွင္းသန္႔သလုိ ခံစားလာရေတာ႔တယ္.

အမွန္တရားဆုိတာ သူ႔အတုိင္းေလးပဲ ေကာင္းတယ္. မွန္ပါတယ္ ဆုိတာကုိ အပုိဆာဒါးေတြ သိပ္ထည္႔လြန္းရင္ ျပင္ဆင္လြန္းလုိ႔ ပင္ကုိယ္အလွ ေပ်ာက္သြားတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္လုိပဲ အေရာင္ေတြ စြန္းထင္းလြန္းအားႀကီးသြားတတ္တယ္.

ရုိးရုိးေလးက ရွင္းပါတယ္…

မနက္တုိင္း အိပ္ယာမထခင္ ရင္ဘတ္ေပၚ လက္ႏွစ္ဖက္ယွက္လုိ႔ စကားတစ္ခြန္း အျမဲေျပာျဖစ္တယ္.

“သည္ေန႔ အသက္ရွင္သန္ခြင္႔ ရေနေသးလုိ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…”

ညဖက္ အိပ္ယာဝင္ခါနီးတုိင္း ကုိယ္႔အသက္ရႈဳသံကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း နားေထာင္လုိ႔ ခပ္တုိးတုိးေလး အျမဲေျပာျဖစ္တယ္.

“သည္ေန႔ အေကာင္းဆုံး ေနထုိင္ခဲ႔ပါတယ္….”

ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကုိ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ ေငးေမာၾကည္႔ႏုိင္မယ္႔ တစ္ေန႔ေတာ႔ ေရာက္လာဦးမွာပါေလ…

….

အတၱေတြနဲ႔ ထြန္းညွိတဲ႔ စစ္မီးလွ်ံေတြၾကားထဲ မိသားစုေတြ ဆုံးရႈံး၊ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းလုံး ေသြးသံရဲရဲ ျဖစ္ေနတဲ႔ ကေလးငယ္ေလး လူနာတင္ကားထဲမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလး ထုိင္ေနတာကုိ ၾကည္႔ရင္း သတင္းေၾကျငာသူခမ်ာမွာလည္း ဆုိ႔နင္႔၊ ကိုယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ရင္ထဲမွာ စကားလုံးေတြ ေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ႔တယ္.

John Lennon ရဲ႕ Imagine သီခ်င္းေလးထဲကအတုိင္း ျဖစ္ရင္သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔လည္း မခ်င္႔မရဲ ျဖစ္မိျပန္ရဲ႕.

Imagine there’s no countries

It isn’t hard to do,

Nothing to kill or die for,

No religion too,

Imagine all the people

Living life in peace…

မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေလ… မေမြးခင္ကတည္းကလည္း စစ္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ. အခုထိလည္း ျဖစ္ေနတုန္း. ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွာလည္း မတူညီတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ စစ္မီးလွ်ံေတြကုိ ဆက္လက္ထြန္းညွိၾကဦးမွာပဲ….

မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔အရာကုိ မျဖစ္ႏုိင္မွန္းသိၿပီး အရွိကုိ အရွိအတုိင္း လက္ခံနားလည္လုိက္ရတာကုိ ရင္႔က်က္မႈ လုိ႔ ေတြးေခၚပညာရွင္ တစ္ေယာက္က ေျပာသြားခဲ႔ဖူးတာကုိပဲ ေၾကကဲြစြာ လက္ခံရေတာ႔မယ္. လူေတြအားလုံးကုိ မေျပာင္းလဲႏုိင္မယ္႔အတူတူ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေျပာင္းလဲႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတာ အေကာင္းဆုံးပဲ.

စိတ္မေကာင္းပါဘူး ကေလးေရ…

ဒါေပမယ္႔ အနည္းဆုံးေတာ႔ မင္းအသက္ရွင္ေနေသးတယ္ေလ.

သည္ခံစားခ်က္ေတြကုိ အရင္းျပဳလုိ႔ အနာဂတ္မွာ မင္းႏုိင္ငံရဲ႕ စစ္ပဲြေတြကုိ ရပ္တန္႔ႏုိင္မယ္႔ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္ပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳေပးပါတယ္ ကေလးငယ္…

….

လမ္းမီးတုိင္ေလးေတြ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ လင္းလက္လာၾကၿပီ..

အိပ္တန္းတက္ဖုိ႔ စုိးစီစုိးစီ ျပင္ဆင္ေနတဲ႔ ငွက္ကေလးေတြ၊ အေမႊးပြ ေခြးေလးကုိ ထိန္းေက်ာင္းရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကတဲ႔ အဘုိးႀကီးနဲ႔ အဘြားႀကီးစုံတဲြ၊ သမီးငယ္ေလးကုိ စက္ဘီးစီးသင္ေပးေနရင္းက လက္လႊတ္ေပးလုိက္ရင္း “You can do it, Honey” လုိ႔ ေအာ္ေျပာေနတဲ႔ ဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမတၱာျပည္႔လွ်မ္းေနတဲ႔ အသံ၊ ေရပန္းေလးေတြေအာက္မွာ ခုန္ေပါက္ရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေရေသနတ္ေလးေတြနဲ႔ လုိက္ပစ္ေနတဲ႔ ကေလးအုပ္စု၊ ပန္းျခံေထာင္႔၊ လမ္းေထာင္႔ေလးေတြမွာ စုရပ္လုိ႔ အေကာင္ဖမ္းေနတဲ႔ ပုိကီမြန္ဂိမ္မာေတြ၊ တီးလုံးတစ္ခုတည္းကုိပဲ ျပန္ျပန္ေက်ာ႔ေနတဲ႔ ေရခဲမုန္႔ေရာင္းတဲ႔ ကားႀကီး၊ ဟုိဟုိသည္သည္ လမ္းသလားေနတဲ႔ ၿမီးေကာင္ေပါက္မေလးေတြ၊ စကိတ္ေလးေတြ စီးရင္း ဟန္ေရးျပေနတဲ႔ ခ်ာတိတ္ေလးေတြ၊ ခါးပတ္ေပၚ လက္တင္ရင္း ျမင္ျမင္သမွ်လူေတြကုိ ေျခဆုံးေခါင္းဆုံး လုိက္ၾကည္႔ေနတဲ႔ ပန္းျခံထဲ ကင္းလွည္႔ေနသူ ရဲသားႀကီး….

ကမာၻႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ စစ္ပဲြေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။

ကမာၻႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာေတာ႔ ငွက္ကေလးေတြ ေတးဆုိေနၾကတယ္….

ကမာၻႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ အလုပ္ကုိ အေလာတႀကီး ေျပးလႊားေနၾကတယ္…

ကမာၻႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာေတာ႔ ညေနခင္းကုိ စိတ္လုိလက္ရ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္…

…..

ဖိနပ္နဲ႔ ေျခအိတ္ကုိ စုကုိင္လုိ႔ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးအတုိင္း ေျခဗလာနဲ႔ လွ်ပ္တုိက္ေလွ်ာက္လာခဲ႔ခ်ိန္မွာ အသက္မ်ားစြာ ျပန္ငယ္သြားသူ တစ္ေယာက္လုိ ခံစားလိုက္ရတယ္…

ဆံပင္ေတြကုိ အားရပါးရ ခါပစ္လုိုက္ၿပီး အေပၚကုိ ေမာ႔ၾကည္႔လုိက္တယ္…

တိမ္ေတြ လြင္႔ေမ်ာေနၾကတယ္…

အႏႈိင္းမဲ႔ က်ယ္ေျပာတဲ႔ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးထဲ အိပ္ေမာက်ခြင္႔မရတာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီပဲ…

~ ေရခဲငွက္ ~

ၾသဂုတ္ (၂၀) ရက္၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ ။

ေရမရေသာ ေတာင္စဥ္မ်ား...

noreply@blogger.com (Yan) — Fri, 27 May 2016 17:38:00 +0000

နာရီသံ တခ်က္ခ်က္ၾကားမွာ ဘဝေတြဟာ မိန္းေမာေနၾကတယ္။ ေယာင္ယမ္းၿပီးေတာ႔မ်ား ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ သတိမရလုိက္နဲ႔။ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြ အေၾကာင္းေျပာၾကမယ္။ အနာဂတ္ေတြအေၾကာင္း ခ်ေရးၾကမယ္။ လတ္တေလာထြက္ထားတဲ႔ ဒရာမာကားထဲက မင္းသမီး သိပ္ေခ်ာတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ ရုရွသေဘၤာေတြ ေရာက္လာတာ သိပ္အရသာရွိတယ္။ တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ေန႔ မတူေအာင္ဝတ္၊ မထပ္ေအာင္စားေနၾကေပမယ္႔ အေတြးအေခၚေတြ ဆန္းသစ္လာမွာ၊ အေနအထားေတြ ေျပာင္းလဲသြားမွာ ဒါေတြကုိေတာ႔ သိပ္ေၾကာက္တယ္။ ေအးေအးေဆးေဆးေပါ႔။ တစ္ေန႔ ေသရမယ္႔ သူေတြခ်ည္းပဲေလ…

ေျပာင္းလဲသြားတဲ႔ ဘဝေနထုိင္မႈ တစ္ခုအေၾကာင္းကို ဆန္းစစ္ရင္း စိတ္က်န္းမာေရးကုိ ဂရုစုိက္ခဲ႔ရျပန္တယ္။ ဘာလုိ႔မ်ား လူတစ္ခ်ိဳ႔ဟာ သိမ္ငယ္စိတ္ကုိ အားျပဳၿပီး ျငင္းခုန္ခ်င္ၾကရတာလဲ။ ျငင္းခုန္သူကုိ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင္႔မားသူလုိ႔ ျမင္ေယာင္တတ္ၾကၿပီး ျငင္းခုန္ရမွာ စက္ဆုပ္သူကုိေတာ႔ ၿမဳံေစ႔ေစ႔၊ အုံ႔ပုန္း၊ ကုပ္ကျမင္း စသည္ျဖင္႔ ရစရာ မရွိေအာင္ ေျပာတတ္ၾကျပန္တယ္။ သည္လုိနဲ႔ပဲ က်ီးအာသီးတစ္ခ်ိဳ႕ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြထဲမွာ စံနမူနာျဖစ္ခဲ႔ရျပန္ေပါ႔။

အသက္ေလးဆယ္နား နီးလာေလေလ ဘဝႀကီးကုိ ျမင္တဲ႔အျမင္ေတြကုိ နည္းနည္းလန္႔လာေလေလပဲ။ ႏုိက္ကလပ္ထဲ ဝင္ၾကည္႔မိတယ္။ ဒီေဂ်ရဲ႕ ျမဴးၾကြတဲ႔ သံစဥ္ေတြေအာက္မွာ ႏွလုံးသားေတြေတာ႔ တဆတ္ဆတ္ ခုန္လာပါရဲ႕။ ေျခေတြလက္ေတြက လုိက္လာဖုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ေနခဲ႔ၾကတယ္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေနေတာ႔ အခန္းထဲက ထြက္ေျပးလာခဲ႔ျဖစ္တယ္။ လေရာင္ေအာက္မွာ ေဆးလိပ္ပဲ ထုိင္ဖြာေနမလား။ ျမစ္ကမ္းနံေဘး ကားထုိးရပ္လုိ႔ ေရလႈိင္းသံေလးေတြၾကားမွာ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး နစ္ေမ်ာေနမလား။ ကုိယ္႔အႀကိဳက္နဲ႔ ကုိယ္ေပါ႔။ မတူတာကုိ တြန္းၿပီးတုလုပ္ရင္းက ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး ေပ်ာက္ဆုံးသြားမွာကုိေတာ႔ မလုိလားဘူး။

သဇင္ေတြလွသလုိ ခေရေတြလည္း လွပါတယ္။ ဘုရားစင္ေပၚတင္ထားတဲ႔ ခေရနဲ႔ မိန္းမပ်က္တစ္ေယာက္ ပန္ဆင္ထားတဲ႔ သဇင္ဆုိၿပီး ခုိင္းႏႈိင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားလာရင္ေတာ႔ ဒါဟာ လုပ္ဇာတ္ထြင္ၿပီး လုိရာဆဲြေျပာျခင္း (ဝါ) ဒရာမာတုိက္ေဇးရွင္း (သုိ႔မဟုတ္) ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ႔ အုိဗာတင္းေဖ်ာ္ျခင္း တစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္။ တစ္ဖက္သားရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင္႔နဲ႔ အက်ိဳးစီးပြားကုိ မထိခုိက္တဲ႔ ေပ်ာ္ပါးမႈမွန္သမွ်ဟာ အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ အျပစ္ကင္းပါတယ္။ အေပ်ာ္တမ္း အမဲလုိက္သူေတြ၊ ငါးဖမ္းသူေတြကုိေတာ႔ ေနာက္ထပ္အုပ္စုတစ္ခုထဲ ထည္႔ရလိမ္႔မေပါ႔။

……

မွ်ေျခဆုိတဲ႔ အရာသာမရွိရင္ စီးဆင္းမႈဆုိတာလည္း ျဖစ္ေပၚလာမယ္ မထင္ဘူး။ ေရပံုးႏွစ္ခုၾကားထဲ ပိုက္နဲ႔ဆက္လုိက္ရင္ ေရမ်ားတဲ႔ေရပုံးဖက္က စီးဆင္းမႈျဖစ္ေပၚလာမွာ ဓမၼတာပဲ။ ဒါဟာ မွ်ေဝျခင္းလုိ႔ ျမင္သူေတြ ရွိတတ္သလုိ ေလ်ာ႔ပါးသြားတာလုိ႔ ျမင္သူေတြလည္း မရွား။ ကပ္တစ္ခုခုက်ေရာက္လုိ႔ လူေတြပ်က္စီးကုန္ၾကရင္၊ ေလယာဥ္ပ်ံတစ္စီးစီး ပ်က္က်လုိ႔ ခရီးသည္ေတြ တိမ္းပါးကုန္ၾကရင္၊ သံေဝဂသံေလးေႏွာလုိ႔ ေျပာတတ္ၾကျပန္ရဲ႕။ “လူေတြကုိေတာ႔ ေလွ်ာ႔ေနၿပီေနာ္။ ဘုရားတရားနဲ႔ ေနၾက…”

ျမန္မာျပည္ကုိ ေစာင္႔ေရွာက္ေနတဲ႔ သာသနာျပဳ နတ္မင္းႀကီးေတြလည္း အယ္နီညိဳေၾကာင္႔ ဂုဏ္သိကၡာေမွးမွိန္ကုန္ၾကရၿပီ။

သစ္ပင္ေတြ ေလ်ာ႔ေနၿပီ။

မဟုတ္ဘူး။ သစ္ပင္ေတြ အေလွ်ာ႔ခံေနရၿပီ။

သတိဝီရီယနဲ႔ ေနၾက…

….

စာသင္ေနရင္း ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္က ထေမးတယ္။

“ဆရာ အႀကိဳက္ဆုံး အေမရိကန္သမၼတက ဘယ္သူလဲ” တဲ႔.

“ေရာ္နယ္လ္ေရဂင္” ဆုိေတာ႔..

“ဘာလုိ႔ ႀကိဳက္တာလဲ” တဲ႔.

“အင္အားႀကီးတဲ႔ ဆုိဗီယက္ယူနီယံႀကီးကုိ ျပဳိကဲြသြားေအာင္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ၊ စီးပြားေရးပုိင္းဆုိင္ရာ၊ ႏုိင္ငံေရးပုိင္းဆုိင္ရာ အျမင္ေတြနဲ႔ ထုိးစစ္ဆင္ႏုိင္ခဲ႔လုိ႔ပဲ”

“But, he lied.”

“Yup. That’s also one of the trades politicians have to master.”

ကေလးေတြကုိ အျပစ္ကင္းတဲ႔ ယုန္သူငယ္ေလးေတြျဖစ္ေအာင္ မသင္ေပးခ်င္ဘူး။ လိမၼာပါးနပ္ၿပီး စြမ္းေဆာင္ရည္ထက္ျမက္သူ၊ မ်က္စိပြင္႔ နားစြင္႔တတ္တဲ႔သူေတြပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ေလာကမွာ အျပစ္ကင္္းသူေတြဟာ အစားခံရတယ္။ ကုိယ္ကလည္း မစားနဲ႔။ ကိုယ္တုိင္လည္း သူမ်ားအစာ မျဖစ္ေစနဲ႔။ မက္ဒဂတ္စတား ကၽြန္းေလးေပၚက တိရစာၦန္ေတြမွာ မတူထူးျခားတဲ႔ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာေတြ ပါဝင္ေနတာ ေရေျမသဘာဝရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေၾကာင္႔ပဲလုိ႔ ခ်ားလ္စ္ဒါဝင္ ကုိယ္တုိင္ေျပာခဲ႔ဖူးသားပဲ။ သည္ေလာကႀကီးမွာ Survival of the fittest… ေတြပဲ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ႏုိင္မယ္။ လူသားေတြဟာ အေျပာင္းအလဲကုိ ညွိယူႏုိင္ဆုံး သတၱဝါေတြ ျဖစ္သလုိ အေျပာင္းအလဲေတြအေပၚမွာ အသုံးခ်ႏုိင္ဆုံး သတၱဝါေတြလည္း ျဖစ္တယ္။

အေတြးအေခၚပညာရွင္ႀကီး ကြန္ျဖဴးရွပ္က သူ႔တပည္႔ေတြကုိ သြန္သင္ဆုံးမခဲ႔ဖူးတယ္။

By three methods, we may learn wisdom: First, by reflection, which is noblest; Second, by imitation, which is easiest; and third by experience, which is the bitterest.

ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ပဲ႔ျပင္ဆုံးမျခင္း၊ တစ္ပါးသူရဲ႕ အမွားကေန သင္ခန္းစာယူျခင္း၊ ကုိယ္ပုိင္အေတြ႔အၾကဳံကေန ေလ႔လာသင္ယူျခင္း ဆုိတာေတြ အကုန္လုံးကုိ နားလည္ေနေပမယ္႔လည္း အရြဲ႕တုိက္ၿပီး ဘာမွကုိ ဂရုမစို္က္ဘဲ ေနခ်င္မိတယ္။ သံပတ္ေပးထားသလုိ လည္ပတ္ေနတဲ႔ ဘဝရထားႀကီးကုိ တစ္ခါတစ္ရံ စက္ဆုပ္ေနမိျပန္ရဲ႕။

ဘာပဲေျပာေျပာ House of cards တီဗြီ ဇာတ္လမ္းတဲြထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ သိပ္သဘာဝက်တယ္။ အျပဳံးမပ်က္ဘဲ ကုိယ္ေျပာခ်င္တဲ႔ အခ်က္ကုိ ထိေရာက္ေအာင္ ျငင္းခုန္ေျပာဆုိႏုိင္စြမ္းဟာ အေတြ႔အၾကဳံအရဘဲ ဆည္းပူးေလ႔လာႏုိင္မယ္ ထင္ပါတယ္ေလ။ ခံႏုိင္ရည္မရွိရင္ေတာ႔လည္း အခါးသည္းဆုံး ခံစားမႈေတြနဲ႔ ႏွလုံးသားဟာ ပြင္႔ထြက္သြားႏုိင္ေလာက္တယ္။

….

မ်ားေျမာင္လွတဲ႔ အလုပ္ေတြၾကားထဲ နစ္မြန္းေနရင္းက ဘဝဆုိတာကုိ ေတြးဖုိ႔ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနတတ္ျပန္ေရာ။ ဖိအားေတြ၊ မလြန္ဆန္ႏုိင္မႈေတြ၊ အလုိက္မသိတတ္မႈေတြ၊ စိတ္အလုိမျပည္႔ႏုိင္မႈေတြကုိ ခပ္တုိးတုိးေလး ထုိင္ၾကည္႔ေနရင္း တရားေတြ ရေနမိျပန္တယ္။ အရင္တစ္ပတ္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ဆရာေတာ္တစ္ပါးကုိ ဆြမ္းကပ္လုိ႔ တရားသြားနာျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဆရာေတာ္က ေမတၱာသုတ္ကုိ အက်ယ္တဝင္႔ ေဟာေျပာေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္႔ကုိ ေမတၱာရွိသူေတြ၊ ကုိယ္က ေမတၱာရွိသူေတြ၊ ကုိယ္႔အေပၚ ေမတၱာခမ္းသူေတြ၊ ကုိယ္က ေမတၱာခမ္းမိသူေတြ အေၾကာင္းကုိ ရုပ္ရွင္ဖလင္ကြက္ေတြလုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ျမင္ေယာင္ခဲ႔မိတယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း ျပဳျပင္ယူရမွာေတြ အမ်ားႀကီးပဲလုိ႔ ေျပာမိသလုိ “အုိး.. လူပဲေလ. သည္ေလာက္ေတာ႔ ရွိမွာေပါ႔” လုိ႔လည္း ေျဖေတြးေတြးမိျပန္တယ္။ ကုိယ္႔စိတ္နဲ႔ကုိယ္မွ ညီညြတ္ေအာင္ မေနတတ္ရင္ သည္ေလာကႀကီးထဲေနရတာ သိပ္အဓိပၸါယ္ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။

ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ကုိ အုန္းသီးတစ္လုံးနဲ႔ ေထာင္ဖမ္းတဲ႔ အေၾကာင္း သတိသြားရမိတယ္။ ေတာထဲမွာ ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ကုိ အရွင္ဖမ္းမိဖုိ႔အတြက္ အုုန္းသီးတစ္လုံး၊ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အခ်ိဳမုန္႔ေလး တစ္ခုပဲ လုိတယ္။ အုန္းသီးကုိ ေမ်ာက္ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ဝင္ဆန္႔ႏုိင္ရုံေလး အေပါက္ေဖာက္ၿပီး အထဲကုိ အခ်ိဳမုန္႔ေလး တစ္ခုထည္႔ထား၊ ၿပီးေတာ႔ ေမ်ာက္ေတြအေနမ်ားတဲ႔ သစ္ပင္ေအာက္မွာ အုန္းသီးကုိ ႀကိဳးခ်ည္ၿပီး တိုင္နဲ႔ ေျမႀကီးမွာ ငုတ္ရုိက္ထားလုိက္ရုံနဲ႔တင္ ေမ်ာက္အုန္းသီး ေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခု ရတယ္။

မုန္႔နံ႔ရတဲ႔ေမ်ာက္က စပ္စုၿပီး အုန္းသီးေပါက္ထဲ လက္ဝင္လွ်ိဳလုိ႔ မုန္႔ကုိႏႈိက္တယ္။ မုန္႔ကုိ ကုိင္လ်က္သား လက္သီးဆုပ္နဲ႔ ျပန္ထုတ္တဲ႔အခါ သူ႔လက္က အေပါက္ဝမွာ တစ္ေနခဲ႔တယ္။ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ရုန္းေလေလ အားကုန္ေလပဲေပါ႔။ ေနာက္ဆုံးမွာ မုဆုိးေရာက္လာခဲ႔ၿပီး ေမ်ာက္ကုိ အသာေလး ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္လုိ႔ ဖမ္းသြားခဲ႔ေတာ႔တယ္။ တကယ္ဆုိ ေမ်ာက္ဟာ သူ႔လက္ထဲက မုန္႔ကုိလႊတ္ၿပီး ရုန္းရင္ အုန္းသီးအေပါက္ကေန လြတ္ထြက္သြားမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ လက္ထဲရၿပီးသား အရာကုိ မလႊတ္ဘဲ ဆုပ္ကုိင္ထားမိရင္းက ေနာက္ဆုံးမွာ ပ်က္စီးျခင္းကုိ ေရာက္ခဲ႔ရတယ္။

အသက္အရြယ္ေလး ရလာခ်ိန္မွာ ဘဝေပၚျမင္တဲ႔ အျမင္ေတြ၊ လူေတြအေပၚ ျမင္တဲ႔အျမင္ေတြ နည္းနည္းေျပာင္းလဲလာခဲ႔ေပမယ္႔ ခံစားခ်က္ေတြကေတာ႔ ေလွာင္ပိတ္မိေနဆဲဆုိတာ အထိတ္တလန္႔ ေတြ႔လုိက္ရခ်ိန္ အျပင္မွာ ေနမြန္းတည္႔ခဲ႔ၿပီ။ မျဖစ္ေသးဘူး။ လႊတ္ခ်င္သင္႔တာ လႊတ္ခ်ၿပီးခရီးဆက္မွ။ မဟုတ္ရင္ေတာ႔ သည္ေထာင္ေခ်ာက္မွာ ဘဝေပါင္းမ်ားစြာ ပိတ္မိေနႏုိင္တယ္။

ဟုိးထား…

သိပ္မေျပာနဲ႔. သိပ္မေတြးနဲ႔…

ဘုရားေတာင္မွ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ က်င္႔သုံးဖုိ႔ တုိက္တြန္းခဲ႔ေသးတာပဲ။

သည္လုိနဲ႔ပဲ ကမာၻတစ္ျခမ္းကုိ အေမွာင္ျပန္ခ်ျဖစ္ခဲ႔တယ္….

တုိင္ကပ္နာရီကေတာ႔ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သံစုံတီးလုံးျမည္ဖုိ႔ အားယူေနဆဲ….

~ ေရခဲငွက္ ~

ေမ (၂၇)၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ ။

အတၱစုတ္တံႏွင္႔ ေစတသိတ္ ကင္းဗတ္စ္...

noreply@blogger.com (Yan) — Sun, 15 May 2016 16:08:00 +0000

တေရြ႕ေရြ႕လြင္႔ေမ်ာေနတဲ႔ တိမ္ေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း ဘဝဆုိတဲ႔ ရထားႀကီးကုိ တစ္ခါတေလ ေခတၱခဏေလာက္ ရပ္တန္႔ထားၾကည္႔မိတယ္။ တစ္ရက္တစ္ရက္ လုပ္စရာကုိင္စရာေတြကလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ ကုန္ဆုံးသြားတတ္တာမ်ိဳး မရွိ။ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြကုိ ထပ္ခါထပ္ခါလုပ္ရင္း ပုိကၽြမ္းက်င္လာသလုိ ဒါေတြကုိပဲ အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ေနရလုိ႔ တစ္ခါတရံက်ေတာ႔လည္း လူ႔ဘဝႀကီးကုိ ၿငီးေငြ႔တတ္လာျပန္တယ္။

ဘာလုပ္မွာလဲ ေငြေၾကးဥစၥာေတြ။ ဘာလုပ္မွာလဲ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကား လူသိမ်ားမႈေတြ။ ဘာလုပ္မွာလဲ အိမ္၊ ကား၊ ျခံေတြ၊ ပုိင္ဆုိင္မႈေတြ။ ဒါမ်ိဳးေတြ ေမးဖူးမွာေပါ႔။ အထူးသျဖင္႔ ကုိယ္သိကၽြမ္းတဲ႔ တစ္စုံတစ္ေယာက္ မေမွ်ာ္လင္ဘဲ အေၾကာင္းတစ္စုံတစ္ရာနဲ႔ ကြယ္လြန္သြားတတ္တဲ႔ အခါမ်ိဳးေတြမွာ။

တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေတာ႔ ခံစားေနရသူေတြကုိ အားေပး၊ စုတ္ေလးတစ္ခ်က္သတ္၊ ေခါင္းေလးတစ္ခ်က္ရမ္းရင္း သည္လုိေမးခြန္းေလးေတြကုိ ေမးမိေကာင္းေမးမိႏုိင္ရဲ႕။ ခဏပါပဲ။ ၿပီးေတာ႔လည္း ရထားႀကီးက သူ႔အရွိန္နဲ႔သူ ဆက္ခုတ္ေမာင္းလုိ႔။ လုိင္းကားေပၚမွာ ကားၾကပ္ခဲ႔သမွ် ကားေပၚကဆင္းလုိက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးသြားသလုိမ်ိဳး သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲေတြကုိ အခ်ိန္ေပး မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။ ျဖစ္ကာမွျဖစ္ေရာ အခုထိေတာ႔ ကုိယ္႔ဘဝထဲမွာ ကုိယ္အဆင္ေျပေအာင္ ေနလုိက္ဦးမယ္။

ကန္ေဘးနားမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထုိင္ရင္း ဘဲအုပ္မိသားစုေလး အစာရွာေနတာကုိ ေငးၾကည္႔ေနရတာမ်ိဳး။ ပန္းျခံထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစ ကေလးငယ္ေလး မတ္တပ္ထလုိက္၊ ျပန္လဲက်လုိက္ ျဖစ္ေနတာေလးကုိ စိတ္လုိလက္ရ ျပဳံးၾကည္႔မိေနတာမ်ိဳး။ ျမဴမႈန္ေတြဆုိင္းေနတဲ႔ မနက္ခင္းထဲကုိ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုင္ရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ခံစားလုိ႔ ေအးေအးလူလူ တုိးဝင္လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာမ်ိဳး။ ဒါေတြကုိ ခံစားတတ္ဖုိ႔ အခ်ိန္မွ မရွိရင္ ဘဝဆုိတာ ေက်ာ႔ကြင္းတစ္ခုလုိပဲ ရုန္းေလနစ္ေလ။ စိတ္ထဲမွာ ရွင္သန္ျခင္းေတြရွိဖုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္ေက်ာ႔ေနရတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ိဳးေတြကုိ ပါးပါးနပ္နပ္ ကုိင္တြယ္တတ္ဖုိ႔ လုိတယ္။

ပန္းသီးကုမၸဏီတည္ေထာင္ခဲ႔တဲ႔ စတိေဂ်ာ႔ဘ္က သူ႔အိမ္မွာ ဘာပရိေဘာဂမွ မထားဘဲ ရုိးရုိးရွင္းရွင္းထားတာကုိ ႏွစ္သက္သတဲ႔။ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္လူမႈကြန္ယက္ကုိ စတင္ခဲ႔တဲ႔ ဇူကာဘတ္(ခ္)ကေတာ႔ သူ႔အဝတ္ဗီရုိထဲမွာ မီးခုိးေရာင္ တီရွပ္အက်ၤီေတြပဲထားၿပီး တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဘာအေရာင္၊ ဘယ္အက်ၤီဝတ္ရမလဲဆုိတာကုိ စဥ္းစားဖုိ႔အတြက္ အခ်ိန္မေပးခ်င္ဘူးတဲ႔။ ဘဝကုိ ရုိးရုိးရွင္းရွင္း ေနထုိင္ၿပီး သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ေတြကုိ အေရးႀကီးတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ၊ အၾကံဥာဏ္ေတြ အတြက္ပဲ ေနရာေပးထားခ်င္သူေတြကုိ ေလးစားမိပါရဲ႕။ Eleanor Roosevelt ေျပာခဲ႔တဲ႔ အဖုိးတန္ စကားတစ္ခြန္းလုိေပါ႔။

Great minds discuss ideas. Average minds discuss events. Small minds discuss people. တဲ႔။

ကုိယ္ေတြကေတာ႔ လူေတြအေၾကာင္း၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြအေၾကာင္း မ်ားမ်ားေျပာေနမိရင္း ကမာၻႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲေနသူေတြထဲမွာ ပါေနသလုိမ်ိဳး ေသြးနားထင္ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ေနမိတတ္တာ။ အင္း. ဒါလည္း လူ႔သဘာဝ တစ္ခုပဲလုိ႔ဆုိရင္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ရေသ႔စိတ္ေျဖေတြးမိျပန္ေရာ။ ေျဖသိမ္႔ေတြးတာမ်ိဳးဟာ ကုိယ္ဘယ္လုိမွ လက္လွမ္းမမီတဲ႔ အရာမ်ိဳးေတြအတြက္ ပူေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ႔ စိတ္ကုိႏွစ္သိမ္႔ေပးႏုိင္သလုိမ်ိဳး ေကာင္းတာေတြလည္း ရွိပါရဲ႕။ ရုန္းထြက္သင္႔တဲ႔ အေျခအေနဆုိးေတြကုိ မရုန္းထြက္ဘဲ ကံကိုယုိးမယ္ဖြဲ႔လုိ႔ ေျဖသိမ္႔ေတြးေနတာမ်ိဳးက်ျပန္ေတာ႔လည္း နစ္မြန္းမႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ေစျပန္တယ္။ ဘယ္အရာမွ အစြန္းမေရာက္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲေလ။ ေျဖသိမ္႔သင္႔၊ မသင္႔ဆုိတဲ႔ အစြန္းတရားႏွစ္ခုကုိ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏုိင္ဖုိ႔ သင္႔ေတာ္တဲ႔ ပညာဥာဏ္တစ္ခုရယ္၊ ဘက္မလုိက္တဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရယ္ေတာ႔ လုိအပ္မွာ ေသခ်ာတယ္။

ခုတေလာ ရာသီဥတုကလည္း အေျပာင္းအလဲ သိပ္ျမန္လြန္းတယ္။ မေန႔ကပဲ ေႏြရာသီအတုိင္း ေနက်ဲက်ဲေတာက္ပူေနခဲ႔ၿပီးေတာ႔ သည္မနက္က်ေတာ႔ ေလတဟူးဟူးနဲ႔ အေႏြးထည္ ႏွစ္ထပ္ဝတ္တာေတာင္ သိပ္မေႏြးခ်င္လွဘူး။ လူသားေတြရဲ႕ အေတာမသတ္တဲ႔ အတၱေတြထဲမွာ ကမာၻႀကီးရဲ႕ သစ္ပင္ေတြ စေတးခံခဲ႔ရတာ ဘယ္ေလာက္မ်ားေနၿပီလဲ မသိ။ အယ္လ္နီညိဳ သက္ေရာက္မႈဆုိတာ တကယ္ေတာ႔ ခုတ္လွဲခံလုိက္ရတဲ႔ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ အရုိးတြန္သံ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ။ သစ္ပင္တစ္ပင္ျဖစ္ဖုိ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတတ္ေပမယ္႔ ခုတ္လွဲပစ္လုိက္ဖုိ႔က တခဏပဲ လုိအပ္သလုိ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ၾကား ယုံၾကည္ခ်စ္ခင္မႈေတြ ျဖစ္ထြန္းဖုိ႔ အခ်ိန္အတုိင္းအတာ တစ္ခုလုိအပ္ေပမယ္႔ မုန္းတီးျပတ္စဲဖုိ႔က တဒဂၤအထင္လဲြမွားမႈ တစ္ခုပဲ လုိအပ္ေနတတ္တာ သိပ္ေတာ႔ မတရားလွဘူး။ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ပုိႀကီးေနတတ္တာမ်ိဳးလား။ ဒါမွမဟုတ္ လူသားေတြရဲ႕ ခံယူမႈဟာ အဆုိးဖက္ကုိ တိမ္းလြန္းေနတာမ်ိဳးလား။

တစ္ခါတုန္းက ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ထုိင္စကားေျပာရင္း သူမႏႈတ္ခမ္းလႊာလွလွေလးက စကားေလးတစ္ခြန္း အမွတ္မထင္ ထြက္က်ခဲ႔ဖူးတယ္။

“အက်င္႔တစ္ခုကုိ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ (ဒါမွမဟုတ္) ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔ ပ်မ္းမွ် အခ်ိန္ သုံးပတ္ၾကာတယ္” တဲ႔။ အဲဒီ႔တုန္းက ရုတ္တရက္ ျပန္ေျပာျဖစ္လုိက္တဲ႔ ကုိယ္႔စကားကုိ ရယ္သြမ္းေသြးေနတဲ႔ သူမမ်က္ႏွာေလးကုိေတာ႔ သုံးႏွစ္ၾကာေတာင္ ေမ႔လုိ႔မရေသးဘူး။

“စစ္မွန္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ ကမာၻေတြျခားေနခဲ႔ရင္ေတာင္ ေမ႔ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ မလြယ္ေလာက္ဘူး ထင္တယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္လုိုက္တာနဲ႔ သူ႔ကုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိကၽြမ္းခ်စ္ခင္ခဲ႔ဖူးသလုိမ်ိဳး မင္းမွာ မျဖစ္ဖူးဘူးလား။ ကုိယ္ေတာ႔ ျဖစ္ဖူးတယ္။ မင္းကို စျမင္လုိက္တဲ႔ အခ်ိန္အခုိက္အတန္႔ကေပါ႔…”

“ခံစားခ်က္ ႀကီးတာ၊ အစဲြအလမ္းႀကီးတာမ်ိဳးက မေကာင္းဘူး အစ္ကုိရဲ႕။ ေသရင္ မကၽြတ္မလြတ္ ျဖစ္တတ္တယ္”

ႏႈတ္ခမ္းေလးတြန္႔ၿပီး မ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ျပတဲ႔ သူမမ်က္ႏွာေလးကုိ ႏွလုံးသားေထာင္႔တစ္ေနရာက ျပန္ထုတ္ၾကည္႔ရင္း ခပ္တုိးတုိးေလး ေျပာမိတယ္။

“ကုိယ္ ခုထိ မကၽြတ္မလြတ္ ျဖစ္ေနဆဲပါပဲ ကေလးရယ္…”

ဖ်တ္ခနဲ ထလင္းတဲ႔ လမ္းမီးတုိင္ေတြက အတိတ္ကုိ ေရာက္သြားတဲ႔ ကုိယ္႔စိတ္ကူးေတြကုိ ပစၥဳပၸန္ထဲ ျပန္ဆဲြေခၚတယ္။ ေန႔ၿပီးရင္ ညလာသလုိ အခက္အခဲေတြကုိ ေက်ာ္လႊားၿပီးရင္ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္တဲ႔ ဘဝတစ္ခုကုိ ရဖုိ႔ ပုိနီးစပ္လာတတ္စၿမဲပါပဲ။ ပိုင္ဆုိင္ျခင္း၊ ဆုံးရႈံးျခင္း၊ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း၊ ေၾကကဲြျခင္း၊ ခ်ီးမြမ္းခံရျခင္း၊ ကဲ႔ရဲ႕ခံရျခင္းဆုိတဲ႔ အစြန္းတရားေတြၾကားထဲမွာ တတ္ႏုိင္သေလာက္ တည္႔မတ္ေအာင္ ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝခရီးလည္း ေနမြန္းတည္႔ခဲ႔ၿပီ။

ကုိယ္႔ေဘးမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ရွိခဲ႔ေပမယ္႔ သူတုိ႔ မရွိခဲ႔ဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕မရွိခဲ႔ေပမယ္႔ သူတုိ႔ ရွိေနခဲ႔တယ္။ ငွက္ကေလးေတြလည္း အိပ္တန္းဝင္ကုန္ၾကၿပီ။ တစ္ေန႔တာ ေလာင္ကၽြမ္းေတာက္ပမႈေတြကုိ အသာရုပ္သိမ္းလုိ႔ ဘဝဇာတ္ခုံကုိ ေခတၱပိတ္သိမ္းၾကဦးစုိ႔။ ထုိင္ခုံေတြကုိေတာ႔ မသိမ္းလုိက္နဲ႔ဦး။ မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ လုိခ်င္လုိဦးမွာ။

မျမင္ေစခ်င္ရင္ ကန္႔လန္႔ကာ ခ်ထားလုိက္ရုံပဲေပါ႔။

အဝတ္ဘီရုိကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔လုိ႔ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ ဝတ္စားဆင္ယင္ရမယ္႔ ဝတ္စုံကုိ အဆင္ေျပမေျပ တစ္ခ်က္စစ္ၾကည္႔တယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ႔ အဝတ္အစားေတြ အားလုံးဟာ အေရာင္တစ္ေရာင္တည္း မဟုတ္ၾကဘူး…

~ ေရခဲငွက္ ~
ေမ (၁၅)၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္။ ။

အစြန္းမ်ား၏ အျခားတစ္ဖက္...

noreply@blogger.com (Yan) — Tue, 12 Jan 2016 07:46:00 +0000

သည္ရက္ပုိင္း နယူးေယာက္ ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးဟာ အပူအေအး ေတာ္ေတာ္ေလး မမွ်မတ ျဖစ္ေနခဲ႔သလုိ ရာသီဥတုကလည္း မွန္းရခပ္ခက္ခက္ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ အရင္တစ္ပတ္က အပူခ်ိန္ အႏုတ္ေအာက္ ၁၈ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ေလာက္ထိ က်သြားခဲ႔သလုိ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ရက္ေလာက္ကက်ေတာ႔လည္း တိမ္ညိဳေတြ တစ္ေနကုန္ အုံ႔မႈိင္းၿပီး မုိးေတြ တစြပ္စြပ္ ရြာေနခဲ႔တယ္။ မေန႔က ျမဴေတြဆုိင္းေနၿပီး သည္ေန႔က်ျပန္ေတာ႔ ေလေတြက ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ေအးခဲေနျပန္ေရာ။ ဖုန္းထဲက Weather Apps ေလးကုိ ၾကည္႔ရုံနဲ႔တင္ မလုံေလာက္ဘဲ ကုိယ္တုိင္ အျပင္ထြက္ၿပီး လမ္းေလး နည္းနည္းေလွ်ာက္ၾကည္႔လုိက္မွပဲ အက်ၤီဘယ္ေလာက္ထူထူ ဝတ္သင္႔တယ္၊ လက္အိတ္ေဆာင္သင္႔၊ မေဆာင္သင္႔ကုိ ဆုံးျဖတ္လုိ႔ရတယ္။

မေန႔က Seminar ကုိ ျမန္မာမိသားစုေတြ သိပ္မလာႏုိင္ျဖစ္ခဲ႔ၾကေပမယ္႔ သူတုိ႔ကုိယ္စား ေမးခြန္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္လည္း ေမးျဖစ္သလုိ သူမ်ားေတြ ေမးတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္႔မွတ္စုေလးထဲမွာ မွတ္လာခဲ႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ႔လည္း ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ျပန္ဆုံးမေနရတယ္။ လူဆုိတာ ဘာမဆုိ ကုိယ္ကခ်ည္းပဲ အရင္ဆံုး ရခ်င္တတ္တဲ႔အျပင္ သိထား၊ တတ္ထားတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို သိပ္မေပးခ်င္တတ္ၾကတဲ႔ စိတ္အခံေလးက ရွိတတ္ၾကစၿမဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ စိတ္တစ္မ်ိဳးကလည္း ရွိတတ္ျပန္တယ္။ ကုိယ္သိထားတတ္ထားတဲ႔ အခံနည္းနည္းေလးနဲ႔ အရာအားလုံးကုိ သိၿပီးတတ္ၿပီးသေယာင္ ထင္မိလုပ္မိတတ္ျပန္တယ္။ သည္အစြန္းႏွစ္ဖက္ကုိ လြတ္ေအာင္ေရွာင္ၿပီး ကုိယ္႔စိတ္အေနအထား ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနသလဲဆုိတာကုိ မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင္႔ၾကည႔္ဖုိ႔အတြက္ မာန္မာနဆုိတဲ႔ သေဘာတရားကုိ နားလည္ဖုိ႔ရယ္၊ အတို္င္းအတာတစ္ခုထိ ရင္႔က်က္ျပည္႔ဝတဲ႔ စိတ္အခံတစ္ခုရယ္ ရွိဖုိ႔လုိအပ္တယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။

“ျမန္မာေက်ာင္း ဖြင္႔သတဲ႔၊ ငါတုိ႔ ကေလးေတြအတြက္ ျမန္မာလုိ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးေပးႏုိင္မယ္႔ ေနရာတစ္ခု၊ အျပင္က အခုမွ ေရာက္လာမယ္႔ ျမန္မာလူငယ္၊လူႀကီးေတြအတြက္ အဂၤလိပ္စကား ေရး၊ဖတ္၊ေျပာ သင္ေပးႏုိင္မယ္႔ ေနရာတစ္ခု၊ ကေလးေတြ ဘယ္လုိစာေမးပဲြေတြ ေျဖသင္႔တယ္၊ ဘယ္လုိေက်ာင္းေတြ ေလွ်ာက္သင္႔တယ္၊ ေက်ာင္းေလွ်ာက္တဲ႔ အက္ေဆးကုိ ဘယ္လုိေရးသင္႔တယ္ဆုိတာကုိ လမ္းညႊန္ေပးႏုိင္မယ္႔ ေနရာတစ္ခုေတာ႔ ေပၚလာၿပီဟဲ႔” ဆုိၿပီး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာနဲ႔ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ခ်ီးက်ဳးဂုဏ္ျပဴသူေတြ ရွိၾကသလုိ “သူက ဘာမို႔လဲ၊ ဒီမွာ Born တာမုိ႔လုိ႔လား၊ E ကေရာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိ႔လဲ၊ ျမန္မာလုိ သင္ေနရင္ေတာ႔ ကေလးေတြ ဟုိမေရာက္သည္မေရာက္ ျဖစ္ဦးမယ္၊ သည္ေက်ာင္းက ဘယ္ေလာက္မ်ား စနစ္က်မွာမုိ႔လဲ၊ သည္ဆရာနာမည္ ၾကားေတာင္မၾကားဖူးဘူး၊ အေမရိကားမွာ ေက်ာင္းေတြက အကုန္တာဝန္ယူ သင္ေပးၿပီးသား၊ ငါတုိ႔ကေလးေတြက သည္လုိေက်ာင္းေတြ ထားဖုိ႔ မလုိဘူး၊ အျဖဴဆရာေတြ သုံးေတာ႔ေရာ သူတုိ႔က အေတြ႔အၾကဳံ ဘယ္ေလာက္ရွိလုိ႔လဲ” စသည္ျဖင္႔ ေနာက္ကြယ္ကေန ေထာမနာျပဳသူေတြလည္း မ်ားလွပါတယ္။

သည္းခံရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ခ်စ္ခင္သူ၊ အားကုိးလုိသူ၊ တုိင္ပင္လုိသူေတြ အတြက္ ညီတစ္ေယာက္လုိ၊ တူတစ္ေယာက္လုိ၊ သားတစ္ေယာက္လုိ ဝုိင္းဝန္းကူညီ အေျဖရွာေပးတဲ႔အခါမွာ တစ္ခုခု ျပန္ရမွ ဆုိတဲ႔ စိတ္မ်ိဳး လုံးဝမေမြးဘဲ ကုိယ္သိထား၊ တတ္ထားတဲ႔ အခ်က္အလက္ေပၚ မူတည္ၿပီး သူတုိ႔ စိတ္ထဲမွာ သံသယေတြ၊ ဒြိဟေတြ ကင္းပါေစေရာ႔ဆုိတဲ႔ စိတ္ေစတနာ သန္႔သန္႔ထားႏုိင္ဖုိ႔ ကိုယ္႔ကုိယ္ကုိ အၿမဲသြန္သင္ဆံုးမထားပါတယ္။ သည္လုိပါပဲ။ ကုိယ္႔အရည္အခ်င္းကုိ မယုံၾကည္သူ၊ ကုိယ္႔ကုိ မခ်စ္ခင္ မႏွစ္ၿမိဳ႕သူ၊ ကုိယ္႔ထက္ သူတုိ႔သိတဲ႔အရာေတြက သာတယ္၊ ပုိတယ္လုိ႔ မွတ္ယူယုံၾကည္ၿပီး ခပ္ကင္းကင္း ေနလုိသူေတြအတြက္လည္း လႈိင္းဘယ္ေလာက္ပုတ္ပုတ္ ေက်ာက္ေဆာင္ဟာ မတုန္လႈပ္တတ္သလုိမ်ိဳး ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးကုိ တည္ၿငိမ္ရင္႔က်က္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ဖက္က ေလ႔က်င္႔ထားရျပန္ပါတယ္။

သမုိင္းပညာရွင္လည္းျဖစ္၊ စာေရးဆရာလည္းျဖစ္တဲ႔ Jacques Barzun ေျပာထားဖူးတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းရွိတယ္။

“You should have education enough so that you won’t have to look up to people; and then more education so that you will be wise enough not to look down on people.

“ခင္ဗ်ားဟာ တစ္ဖက္သားအေပၚ အထင္ေတြ အရမ္းႀကီးေနရတဲ႔ အေနအထားမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ လံုေလာက္တဲ႔ ပညာတစ္ခုကုိ တတ္ေျမာက္ထားသင္႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔ တစ္ဖက္သားကုိ အထင္ေသးႏွိမ္႔ခ်တဲ႔ အျမင္မ်ိဳး မဝင္မိေအာင္ သည္႔ထက္ပုိၿပီး ပညာတတ္ထားသင္႔တယ္” တဲ႔။

လူဆုိတာေတာ႔ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ေျပာၾကဆုိၾကမွာပဲေလ။ သူတုိ႔အားလုံးမွာ သံသယျဖစ္ပုိင္ခြင္႔ ရွိပါတယ္။ အဓိက အခ်က္က သူတုိ႔ထားတဲ႔ သံသယေတြေအာက္မွာ ကုိယ္ဟာ နစ္မြန္းသြားဖုိ႔ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ္႔အရည္အခ်င္းကုိ ျပသႏုိင္ဖုိ႔က လုိရင္းလုိ႔ မွတ္ယူၿပီး ပုံမွန္ထက္ ပုိႀကိဳးစားျဖစ္ေအာင္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္တြန္းအားေပးျဖစ္ပါတယ္။

ပထမတစ္ႀကိမ္ Seminar လုပ္ၿပီးကတည္းက ေက်ာင္းသားမိဘေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ႔တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က လူကုိယ္တုိင္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ဖုန္းကတစ္ဆင္႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေမးလ္ကတစ္ဆင္႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ ခ်က္ေဘာက္စ္က တစ္ဆင္႔ သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ အတန္းေပၚမူတည္ၿပီး ဘယ္အရာေတြကုိ စလုပ္သင္႔တယ္၊ ဘယ္အရာေတြကုိေတာ႔ တုိက္တြန္းသင္႔တယ္ စသည္ျဖင္႔ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျဖေပးျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ အသက္အရြယ္ ရလာတာနဲ႔အမွ် ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အေတြ႔အၾကဳံေတြ ပုိရလာတတ္တာေၾကာင္႔ တစ္ခါတေလမွာ ကုိယ္ကၽြမ္းက်င္တဲ႔ နယ္ပယ္ရပ္ မဟုတ္ေပမယ္႔လည္း အနည္းငယ္သိရုံနဲ႔ အလုံးစုံ တတ္ကၽြမ္းနားလည္သေယာင္ လုပ္မိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေတြဟာ လူအမ်ားစုရဲ႕ သေဘာ သဘာဝ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပမယ္႔လည္း သတိေရွ႔ထားၿပီး ဆင္ျခင္ဆုံးမႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ဘယ္လုိအခ်ိန္မွာ စကားေျပာၿပီး၊ ဘယ္လုိအခ်ိန္မွာ နားေထာင္သင္႔တယ္ဆုိတဲ႔ အစြန္းႏွစ္ဖက္ကုိ ေကာင္းေကာင္းခ်ိန္ဆႏုိင္မွာပါပဲ။ သည္အစြန္းႏွစ္ဖက္ၾကားမွာ အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္ဘဲ ငါ႔စကားႏြားရ ေျပာမိဆုိမိတဲ႔ အခုိက္အတန္႔ေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ႔ဖူးရဲ႕။

သည္ညေန စာသင္ဖုိ႔အတြက္ စာရြက္ေတြ အိမ္မွာ မိတၱဴဆဲြေနတုန္း မက္ေဆ႔ခ်္တစ္ခု ဝင္လာတာနဲ႔ ဖြင္႔ၾကည္႔မိလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္စာသင္ေပးေနတဲ႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေဖဆီက မက္ေဆ႔ခ်္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႔ ရပ္ကြက္နားမွာ သူ႔အိမ္တစ္လုံး ရွိတယ္။ အဲသည္႔အိမ္ကုိ လာစစ္ရင္း အျပန္ သူ႔သမီးကုိ စာသင္ဖုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခါတည္း လုိက္မလားလုိ႔ လွမ္းေမးတာပါ။ ေနာက္နာရီဝက္ေလာက္ေနေတာ႔ Supermaket တစ္ခုနားမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုံျဖစ္ၾကတယ္။ သူ႔အိမ္ကုိ ေမာင္းရင္း ကားထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပမယ္႔ စကားေျပာတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ယဥ္ေက်းၿပီး ပညာတတ္ပီသပါတယ္။ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိလည္း နာမ္စား “ကၽြန္ေတာ္” လုိ႔ သုံးတတ္ၿပီး သူ႔ထက္ အသက္အမ်ားႀကီးငယ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလည္း “ကုိရန္ေအာင္” လုိ႔ တေလးတစား ေခၚေဝၚေျပာဆုိတတ္တဲ႔အတြက္ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ႔္ဖက္က ပိုလုိ႔ေတာင္ ျပန္ေလးစားမိပါတယ္။

ဟုိဟုိသည္သည္ စကားစပ္မိရင္းက ေဒါက္တာေစာေဝလွ အေၾကာင္းကုိ ေရာက္သြားခဲ႔တယ္။ သူ႔ဘဝျဖတ္သန္းမႈ အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရင္းကေန ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ အခြင္႔အေရးသာ ရခဲ႔မယ္ဆုိရင္ တကယ္ကုိ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ႀကိဳးစားသင္ယူႏုိင္သူေတြ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ဆက္ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူကုိယ္တုိင္ ျဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ရုန္းကန္မႈေတြအေၾကာင္း ေဖာက္သည္ခ်ေျပာဆုိခဲ႔သလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိလည္း အားမေလွ်ာ႔ဘဲ ေအာင္ျမင္တဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ခု ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖုိ႔ အားေပးပါတယ္။

အဲသည္႔ေနာက္ သူသိထားတဲ႔ ထူးခၽြန္တဲ႔ ျမန္မာေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအေၾကာင္း၊ သာမန္မိဘေတြ ျဖစ္ေပမယ္႔လည္း အားေပးပုံ မွန္ကန္တဲ႔အတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕ ကေလးငယ္ေတြ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ေအာင္ျမင္ထူးခၽြန္သြားၾကတဲ႔ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္သိထားတဲ႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြထဲကမွ Harvard တုိ႔၊ Princeton University တုိ႔၊ Standford တုိ႔ကုိ ေရာက္သြားသူေတြအေၾကာင္း၊ Columbia University မွာ ပေရာ္ဖက္ဆာ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း၊ ဩစေၾတးလ်မွာ ပညာသင္ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ Management Institute ဖြင္႔ထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေလးစားမိတဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္မွာပဲေနၿပီး ႏုိင္ငံတကာေက်ာင္းတစ္ခုကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ဖြင္႔လွစ္ႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ တုိင္းရင္းသားေက်ာင္းဆရာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း စသည္ျဖင္႔ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။

ေကာင္းတာေတြ ေျပာၿပီးေတာ႔ မေကာင္းတာေတြဖက္ကုိ ေရာက္သြားခဲ႔ျပန္တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင္႔စြာ စနစ္တက် ဖ်က္ဆီးခံထားရတာမုိ႔ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ စည္းလုံးမႈ၊ တာဝန္သိတတ္မႈေတြ ေလ်ာ႔ရဲတဲ႔ အေၾကာင္း၊ အလုပ္နဲ႔ တာဝန္ ဝတၱရားကို ကုိယ္ေရးကုိယ္တာနဲ႔ မခဲြျခားႏုိင္ဘဲ တာဝန္မဲ႔စြာ ျပဳမူလုပ္ကုိင္တတ္ၾကတဲ႔ အေၾကာင္း၊ ကုိယ္သိထားတတ္ထားတာကုိ တစ္ဖက္လူကုိ မေဝမွ်ႏုိင္ဘဲ ၾကိတ္ပုန္းေလးေတြ လုပ္ၿပီး ခြင္ေတြနဲ႔ လႈပ္ရွားလုပ္စားေနတတ္ၾကတဲ႔ အေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ ပညာေတာ္သင္ဆုေတြ၊ နုိင္ငံျခားမွာ သင္ယူဖုိ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြ ခ်ေပးတာကုိေတာင္ အစုိးရက အားမေပးဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ပိတ္ပင္တားဆီးတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ၾကျပန္တယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေလာက္ အလုပ္ျပန္လုပ္ခဲ႔လုိက္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာလည္း ေျပာစရာစကားေတြက ျပည္႔ႏွက္ေနရဲ႕။ ေလးႏွစ္တိတိ ေခၽြးႏွဲစာနဲ႔ လုပ္ကုိင္စုေဆာင္းလုိ႔ အိမ္အျပန္မွာ မိသားစုလုပ္ငန္းအတြက္ စာအုပ္ခ်ဳပ္စက္နဲ႔ ပံုံႏွိပ္စက္ေတြကုိ ကြန္တိန္နာနဲ႔ သြင္းခဲ႔ပါတယ္။ စက္ေတြကုိ ဆိပ္ကမ္းမွာ သြားထုတ္ေတာ႔ ကာစတန္ဗုိလ္မွဴးဆုိသူက ကြန္တိန္နာတစ္လုံးကုိ ၇၅ သိန္း ေပးမွ ထုတ္ခြင္႔ေပးမယ္ဆုိလုိ႔ အသားလြတ္ ေပးခဲ႔ရပုံေတြ၊ တရားမွ်တတဲ႔ စနစ္တစ္ခု မရွိတဲ႔အတြက္ အာဏာလက္ဝယ္ရွိသူေတြက အာဏာမဲ႔ ျပည္သူေတြအေပၚ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ အခြင္႔အေရးယူ ႏွိပ္စက္ကလူ လုပ္ေဆာင္ေနပုံေတြ၊ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေခၚတဲ႔ ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ ရိုက္ႏွိပ္ေရးတင္ဒါမွာ ညႊန္မွဴးဆုိသူေတြ၊ ဒုဝန္ႀကီးသားဆုိသူေတြနဲ႔ ဆုိင္ရာေတြက ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ၾကားကေန ေမႊေနွာက္ျဖတ္စားသြားပုံေတြ စတဲ႔အေၾကာင္းေတြကုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္ခဲ႔လုိက္ဘူး။

စကားခဏနားခ်ိန္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ေမးျဖစ္လုိက္ခဲ႔တယ္။

“ဦးေရာ Retire ယူရင္ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေနဖုိ႔ အစီအစဥ္ ရွိလား”

သူ႔ဖက္က ခ်က္ခ်င္း အေျဖမထြက္လာေသးဘဲ ေရွ႕ကုိ ေငးၾကည္႔ေနရင္း ခပ္ဆဆေလး ျပန္ေျဖခဲ႔ပါတယ္။

“ကေလးေတြ တကၠသုိလ္ ေရာက္ၿပီးရင္ေတာ႔ မေျပာတတ္ဘူးဗ်။ ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔မိန္းမကလည္း မျပန္ခ်င္ဘူး။ သည္မွာေနတာလည္း အသားက်သေလာက္ျဖစ္ေနၿပီဆုိေတာ႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္တယ္ဆုိလည္း အလည္အပတ္ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေတာ႔မွာပါေလ”

ဆုိတဲ႔ စကားၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနမိခဲ႔တယ္။

----------

အေဝးေျပးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ဦးတည္ရာ မတူတဲ႔ ကားေတြ ရွိသလုိ ဦးတည္ရာ တူညီတဲ႔ ကားေတြလည္း ရွိေနခဲ႔တယ္။ ကားတုိင္းကေတာ႔ ကုိယ္မွန္မယ္ထင္တဲ႔ လမ္းကုိ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေမာင္းႏွင္ေနၾကဆဲ။

ခပ္လွမ္းလွမ္းကုိ ေငးၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနတဲ႔ သစ္ေျခာက္ပင္ တစ္ပင္မွာ ငွက္တစ္ေကာင္နားလုိ႔ သူ႔ႏႈတ္သီးကုိ သစ္ကုိင္းနဲ႔ ပြတ္တုိက္ရင္း ေသြးေနခဲ႔တယ္။ ေဆာင္းခုိေနတဲ႔ သစ္ေျခာက္ပင္ေပၚမွာ ေနာက္ဆုံးသစ္ရြက္ေလးမ်ား တစ္ရြက္တေလ က်န္မလားရယ္လုိ႔ အားစုိက္ၾကည္႔မိလိုက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္စီးလာတဲ႔ ကားေလးက လွစ္ခနဲ အေဝးကုိ ေရာက္သြားခဲ႔ၿပီ။

တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြဟာ တကယ္မရွိလုိ႔ မျမင္ႏုိင္တာ ျဖစ္ႏုိင္မွာပါ။

တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြကေတာ႔ တကယ္ရွိေပမယ္႔လည္း အလွမ္းေဝးသြားလုိ႔ မျမင္ႏုိင္တာမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သိပ္အလွမ္းေဝးေနခဲ႔ၿပီလား။

ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ ရင္ဘတ္ထဲက နရီမဲ႔ေအာ္သံေတြကုိ ႀကိဳးညွိရင္း သည္ညေနေတးသြားကုိ နားဝင္ခ်ိဳေအာင္ တီးခတ္ရဦးမယ္...

~ ေရခဲငွက္ ~

ဇန္နဝါရီ ၁၂၊ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္

ေလဆန္ငါး

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 02 Jan 2016 05:45:00 +0000

ႏွစ္ေဟာင္းတစ္ခု ကုန္ဆုံးလုိ႔ ႏွစ္သစ္ကုိ ေရာက္ခဲ႔ျပန္ၿပီ။

မနက္ခင္း သတင္းေတြ လုိက္ဖတ္ၾကည္႔ေတာ႔ ဒူဘုိင္းမွာ ဟုိတယ္ႀကီးတစ္ခု မီးေလာင္၊ အစၥေရးမွာ ေသနတ္နဲ႔ပစ္လုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ေသ၊ ပီကင္းမွာေတာ႔ အေစာဆုံးထြက္တဲ႔ေနကုိ ေစာင္႔ေမွ်ာ္ၾက၊ ဂ်ပန္မွာေတာ႔ ဘုရားရွိခုိးလုိ႔ ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုမြန္ေကာင္းေတြ ေတာင္းၾကနဲ႔ ကမာၻတလႊားမွာ ႏွစ္သစ္ဟာ မဂၤလာလည္းရွိ၊ အမဂၤလာလည္း ရွိခဲ႔ၾကတယ္။

တစ္ႏွစ္တာရဲ႕ ကုန္ဆုံးခ်ိန္ျဖစ္လုိ႔ တစ္ႏွစ္လုံး ဘာေတြပဲလုပ္ခဲ႔လုပ္ခဲ႔၊ ဘယ္လုိေတြပဲ ေမ႔ေမ႔ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ ေနခဲ႔ေနခဲ႔ ေနာက္တစ္ႏွစ္စာ အတြက္ေတာ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေလးေတြ ခ်မွတ္တတ္ၾကစၿမဲပါပဲ။ သည္ႏွစ္ကုိေတာ႔ ခါတုိင္းႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူေအာင္ ႀကိဳဆုိမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ ဘာဆုံးျဖတ္ခ်က္မွ မခ်ဘဲ၊ ဘာကုိမွ ခ်မေရးဘဲ စႏၵရားသံေလးကုိ နားေထာင္လုိ႔ အိပ္ယာဝင္ခဲ႔တယ္။

မနက္ခင္း အိပ္ယာႏုိးလာေတာ႔ ပထမဦးဆုံး ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ေျပာလုိက္မိတာက “အခုလုိ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ အိပ္ယာႏုိးထခြင္႔ရတဲ႔ ရွင္သန္မႈတစ္ခုအတြက္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဆုိတာပါပဲ။ ေကာင္းတာတစ္ခုခု ျဖစ္ခဲ႔ရင္ “ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင္႔ပဲေလ” ဆုိတဲ႔ ခရစ္ယာန္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အေလ႔အထေကာင္းေလးတစ္ခုကုိ သေဘာက်ႏွစ္သက္မိၿပီး ေမြးျမဴျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေကာင္းျမင္စိတ္ေလးကုိ ၾကဳံႀကိဳက္တုိင္း က်င္႔သုံးေနျဖစ္ခဲ႔ၿပီ။

တကယ္ေတာ႔ ဘဝဆုိတာ ေနတတ္ဖုိ႔လည္း လုိသလုိ စိတ္ထားတတ္ဖုိ႔လည္း လုိတယ္လုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ က်ရႈံးခဲ႔ဖူးတဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံေတြက သင္ေပးခဲ႔ၿပီ။ ေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ ေကာင္းသတင္းေတြ မျဖစ္လာတတ္ဘဲ မေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ မေကာင္းသတင္းေတြ ျဖစ္လာတတ္သလုိ ထိတ္လန္႔ေနခဲ႔တဲ႔ စုိးရြံ႔မႈေတြ ျဖစ္မလာဘဲ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ ကံေကာင္းတိုက္ဆုိင္မႈေတြလည္း ျဖစ္လာတတ္တာမို႔ ကုိယ္႔စိတ္ကုိ ေျဖေလ်ာ႔ေနထုိင္ရင္း အလုိက္သင္႔ ေနထုိင္တတ္ခဲ႔ၿပီ။

….

ေက်ာင္းဖြင္႔ဖုိ႔ ကိစၥေၾကာင္႔ အလုပ္နည္းနည္းမ်ားေနခဲ႔တာနဲ႔ မဝင္ျဖစ္လုိက္တဲ႔ စာသင္ခ်ိန္ေလးေတြကုိ အစားျပန္ေပးဖုိ႔ ခပ္ေစာေစာပဲ ထြက္လာခဲ႔ျဖစ္လုိက္တယ္။ အျပင္ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးက ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ စုိးစီစုိးစီ ေအာ္ျမည္သံေလး တစ္ခ်ိဳ႔ကလဲြလုိ႔ ပကတိ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လုိ႔။ လူေတြအားလုံး ႏွစ္သစ္ကူးညမွာ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူူးၿပီး ႏွစ္သစ္ရဲ႕ မနက္ခင္းမွာ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ေနၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕ေလ။

အခ်ိန္နည္းနည္းေလး ေစာေနေသးတာနဲ႔ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးထဲ ဝင္ၿပီး ေပါက္စီတစ္လုံးနဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ မွာေသာက္လုိ႔ မနက္ခင္း ေနျခည္ေလးက ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ လမ္းေလးေတြထဲကုိ ခ်ဥ္းနင္းတုိးဝင္လာပုံေလးကုိ ညင္ညင္သာသာေလး ေစာင္႔ၾကည္႔ေနျဖစ္လုိက္တယ္။ ေနေရာင္ျခည္က မေျပာင္းလဲပါဘူး၊ ေနေရာင္ျခည္ကုိ ျမင္ေတြ႔ေနတဲ႔ လူေတြကသာ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲေနၾကတာ။

ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးထဲမွာ လူနည္းနည္းမ်ားလာခ်ိန္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ လာထုိင္လုိ႔ အမွတ္မထင္ လွမ္းၾကည္႔ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၃ ႏွစ္ေလာက္က သူ အလုပ္လုပ္တဲ႔ စားေသာက္ဆုိင္မွာ ဘဲကင္ဝယ္ခဲ႔ဖူးတာကုိ ျပန္သတိရမိတယ္။ ေဖာက္သည္ကုိ ေကာင္းေကာင္းမဆက္ဆံဘဲ ႀကိဳက္ရင္ယူ၊ မႀကိဳက္ရင္ မယူနဲ႔ဆုိတဲ႔ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးဟာ ေကာ္ဖီေသာက္ေနခ်ိန္မွာလည္း မ်က္ႏွာေၾကာ ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ပါပဲ။ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကုိ ဂရုမစုိက္ဘဲ နားၾကပ္တပ္လုိ႔ ဖုန္းေျပာလုိက္၊ မ်က္မွန္ကုိ ဟန္ပါပါနဲ႔ ပင္႔တင္လုိက္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕စိ္တ္ေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္ခတ္ေနတာကုိ အတုိင္းသားၾကားေနခဲ႔ရတယ္။ အမွတ္မထင္ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုံမိခဲ႔တယ္။ ျမင္တာေတြက မေျပာင္းလဲပါဘူး၊ ျမင္တာရဲ႕ေနာက္က သိစိတ္၊ ထိစိတ္ေတြကသာ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲေနၾကတာ။

ေကာ္ဖီကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း မႈတ္ေသာက္ရင္း လမ္းမေပၚမွာ အေရာင္အေသြးေတြ စီးဆင္းေနတာကုိ အလိုက္သင္႔ ၾကည္႔ေနမိတယ္။ ရာသီဥတု ေအးလာတာနဲ႔ အမွ် လူေတြက အေႏြးထည္ထူထူေတြ ဝတ္ၿပီး ပုိႀကီးထြားလာသလုိလုိ။ ကုန္းတံတားေပၚမွာ ရထားတစ္စင္းက အရွိန္နဲ႔ ခုတ္ေမာင္းသြားခဲ႔တယ္။ ေလအရွိန္နဲ႔ လႈပ္ခတ္သြားတဲ႔ အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္း သစ္ကုိင္းေလးေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း ႏွင္းမႈန္ေလးေတြ က်လာခဲ႔ရင္ ဘယ္လုိပုံေလးေတြ ျဖစ္ေနမလဲလုိ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ ပုံေဖာ္ေနၾကည္႔ခဲ႔တယ္။

သည္ႏွစ္က်မွ ႏွင္းက လာခဲပါဘိေတာင္း။

….

ေက်ာင္းသားအိမ္မွာ စာသင္ၿပီး ျပန္ထြက္လာေတာ႔ အသိအန္တီ တစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။

“ကုိရန္ေအာင္ ေပးလို္က္တဲ႔ ပန္းအုိးေလးက ပန္းေလးေတြ ပြင္႔ေနၿပီ၊ သည္ဖက္ေရာက္ရင္ ဝင္ခဲ႔ပါဦး၊ လက္ေဆာင္ေပးစရာလည္း ရွိလုိ႔” တဲ႔။

ေက်ာင္းဖြင္႔ပဲြေန႔က အသိညီမေလး တစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ႔ Lily ပန္းအုိးေလးကုိ လုိခ်င္တယ္ဆုိၿပီး ယူသြားခဲ႔တာကုိ အမွတ္ရမိတယ္။ ႏွစ္သစ္မွာ ပန္းပင္ေလး ပြင္႔တယ္ဆုိေတာ႔ ေကာင္းတာေပါ႔။

“ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းသားေနာက္တစ္ေယာက္ဆီကုိ ဆက္သြားေနလုိ႔ အဲသည္႔ဖက္ မေရာက္ျဖစ္ေလာက္ေတာ႔ဘူး အန္တီ၊ ဟက္ပီးနယူးရီးယားပါ၊ ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ရာထူးေတြ တက္ပါေစ အန္တီ..” ဆုိေတာ႔ တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေနေလရဲ႕။ ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ေပမယ္႔ အက်ိဳးလုိလားသူ အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခင္မင္ၾကတာ ဓမၼတာပါပဲေလ။ ေက်ာင္းဖြင္႔ပဲြေန႔က ဧည္႔သည္ေတြ ျပန္သြားေတာ႔ တံျမက္စည္း တစ္ေခ်ာင္းယူၿပီး ခန္းမတစ္ခုလုံးကုိ လွည္းက်င္းေပးေနတဲ႔ အန္တီကုိ ျမင္လုိက္ရေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အားနာသြားခဲ႔ရတယ္။

“ရတယ္ ကုိရန္ေအာင္၊ ေတာ္ၾကာ ေျပာစရာ ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔၊ ကုိယ္လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ပါ” တဲ႔။

တကယ္ေတာ႔ ေက်ာင္းဖြင္႔ဖုိ႔အတြက္ အခန္းရွာေနခ်ိန္မွာ ကူညီခဲ႔တာလည္း အဲသည္႔အန္တီပါပဲ။ အိမ္ပဲြစား ႏွစ္ေယာက္ ေျပာင္းရွာတာေတာင္ စာသင္ခန္းအတြက္ ေနရာအဆင္မေျပ ျဖစ္ေနခဲ႔ရာကေန သူက တရုတ္သတင္းစာ တစ္ေစာင္ယူလာခဲ႔လုိ႔ ေၾကာ္ျငာေတြကုိ အကုန္ဖတ္ျပေပးတယ္။ သတင္းစာထဲက ေၾကာ္ျငာေတြကုိ ဖုန္းေခၚၿပီး တရုတ္လုိေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ျမန္မာလုိ ျပန္ေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာကုိ ဟုိဖက္ျပန္ေျပာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးမွာ လုိခ်င္တဲ႔ အခန္းကုိ လုိခ်င္တဲ႔ ေနရာမွာ ရလုိက္တယ္။

သူ႔သမီးအငယ္ ေကာလိပ္အက္ေဆးေရးဖုိ႔ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ဖုန္းဆက္ေခၚလုိ႔ တစ္ပတ္ေလာက္ ေခါင္းခ်င္းဆုိင္ၿပီး ကူညီေရးေပးခဲ႔ေတာ႔ သူကလည္း ေက်းဇူးေတြျပန္တင္ၿပီး ေခါက္ဆဲြေတြ ကုိယ္တုိင္ေၾကာ္ေကၽြးေလရဲ႕။

ဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ပုံျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကုိ အမွတ္ရမိျပန္တယ္။

တစ္ခါက ခရီးသြားတစ္ေယာက္ သူတစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးတဲ႔ ၿမိဳ႔တစ္ၿမိဳ႔ကုိ ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ၿမိဳ႔အဝင္တံခါးဝေဘးမွာ ပန္းေတာင္းႀကီးခ်လုိ႔ ေစ်းေရာင္းေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ပ်ဴငွာစြာနဲ႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္။

“ႀကိဳဆုိပါတယ္ ေမာင္ရင္”

ခရီးသြားက အမ်ိဴးသမီးႀကီးကုိ တစ္လွည္႔၊ ပန္းေတာင္းႀကီးကုိ တစ္လွည္႔ၾကည္႔ၿပီး ေမးလုိက္တယ္။

“အေဒၚႀကီးေရ. သည္ၿမိဳ႔ကလူေတြက ဘယ္လုိပုံစံေတြ ရွိလဲခင္ဗ်.”

အမ်ိဳးသမီးႀကီးက တစ္ခ်က္ျပဳံးလိုက္ၿပီး ခရီးသြားကုိ ျပန္ေမးလုိက္တယ္။

“ေမာင္ရင္ လာခဲ႔တဲ႔ ၿမိဳ႔ေလးက လူေတြကေရာ ဘယ္လုိပုံစံေတြရွိလဲ”

ခရီးသြားက စုတ္တစ္ခ်က္သပ္လုိ႔ ညည္းညဴလုိက္ပါတယ္။

“သိပ္ဆုိးတယ္ အေဒၚေရ. သူတုိ႔ေတြက ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတယ္၊ လိ္မ္ညာလွည္႔ျဖားတတ္တယ္၊ ယုံလည္း မယုံရဘူး၊ ဘနဖူး သိုက္တူးမယ္႔ သူေတြခ်ည္းပဲဗ်.”

“သည္ၿမိဳ႔ကလူေတြလည္း အဲလုိပါပဲ၊ သိပ္မျခားနားပါဘူး ေမာင္ရင္.” လုိ႔ေျပာၿပီး အမ်ိဳးသမီးႀကီးဟာ ပန္းေတြကုိ ဆက္စည္းေနခဲ႔တယ္။

ခဏၾကာေတာ႔ ေနာက္ထပ္ ခရီးသြားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ႔ျပန္တယ္။ အမ်ိဴးသမီးႀကီးက ထုံးစံအတုိင္း ျပဳံးလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔တယ္။

“ႀကိဳဆုိပါတယ္ ေမာင္ရင္”

ခရီးသြားက အမ်ိဳးသမီးႀကီးကုိ ျပဳံးျပလုိ႔ ေမးျပန္တယ္။

“အေဒၚေရ. သည္ၿမိဳ႔ကလူေတြက ဘယ္လုိပုံစံေတြ ရွိပါသလဲ ခင္ဗ်ာ.”

အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ျပဳံးၿပီး ခရီးသြားကုိ ျပန္ေမးျပန္တယ္။

“ေမာင္ရင္ လာခဲ႔တဲ႔ ၿမိဳ႔ေလးက လူေတြကေရာ ဘယ္လုိပုံစံေတြရွိလဲ”

ခရီးသြားက အားရပါးရျပဳံးလုိက္ၿပီး ဝမ္းသာအယ္လဲ ျပန္ေျပာပါတယ္။

“အရမ္းခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ႔ လူေတြေပါ႔ဗ်ာ။ ကူညီတတ္တယ္၊ အလုပ္လည္းႀကိဳးစားၾကတယ္၊ ခင္မင္ဖုိ႔လည္း သိပ္ေကာင္းၾကတယ္.”

အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ျပဳံးၿပီး ခရီးသြားကုိ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

“သည္ၿမိဳ႔မွာလည္း အဲလုိလူေတြကုိ ေမာင္ရင္ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္ကြယ္” တဲ႔…

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အျမင္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အတြင္းစိတ္ကုိ ဖန္တီးသလုိ အတြင္းစိတ္ေတြရဲ႕ တုံ႔ျပန္မႈကလည္း အျမင္အာရုံရဲ႕ အေရာင္ေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစတာကုိ သတိခ်ပ္မိမယ္ဆုိရင္ အျပန္အလွန္ ကူညီရင္းက ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကုိ ပုိင္ဆုိင္လာမွာ ေလာကရဲ႕ နိယာမတစ္ခုေပပဲေပါ႔။

မေကာင္းသူေတြ ရွိေပမယ္႔ ကုိယ္႔ဖက္က စိတ္ထားျပန္ယုတ္မာစရာ မလုိဘဲ ကူညီခ်င္လုိ႔ ကူညီေပးလုိက္တာ ဆုိတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးထားႏုိင္သေရြ႔ “လူတုိင္းဟာ ေစတနာနဲ႔ မတန္ဘူး” ဆုိတဲ႔ စကားကုိ ေျပာမိၾကမွာ မဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။

သည္ႏွစ္အတြက္ ႏွစ္သစ္ဒုိင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာမွာ ဂႏၵီႀကီးရဲ႕ ဆုံးမစကားတစ္ခုကုိ ထည္႔ေရးဖုိ႔ ေတးထားမိလုိက္တယ္။

“Be the change you want to see in the world.”

….

ဒုတိယေက်ာင္းသားအိမ္မွာ စာသင္ၿပီး အိမ္ခ်င္းနီးေနတာမို႔ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္အိမ္ကုိ မက္ေဆ႔ခ်္ပုိ႔လုိ႔ လွမ္းေမးျဖစ္ခဲ႔တယ္။

“တနလာၤေန႔အတြက္ ေပးရမယ္႔ Global History Paper ေရးတာ ဘယ္လုိေနလဲ သမီး၊ ဆရာလာၿပီး စစ္ေပးဖုိ႔ လုိေသးလား”

"”အဆင္ေျပပါတယ္ ဆရာ” ဆုိတာနဲ႔ ေဆးဆုိင္ဖက္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ခဲေရာင္ ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ဝယ္ေနခ်ိန္မွာပဲ မက္ေဆ႔ခ်္တစ္ခု ဝင္လာခဲ႔တယ္။

“သမီး ဘာဆက္ေရးရမွန္း မသိေတာ႔ဘူး ဆရာ”

သည္ကေလးမေလးဟာေလ ဆုိၿပီး တစ္ခ်က္ျပဳံးလုိက္မိတယ္။

“သမီးအိမ္နဲ႔ ဆရာနဲ႔ ေဝးသြားၿပီ၊ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စာအုပ္သယ္ၿပီး ေကာ္ဖီဆုိင္ဖက္ကုိပဲ လာခဲ႔လုိက္ေတာ႔” လုိ႔ ျပန္ပုိ႔လုိက္ရတယ္။

ေကာ္ဖီဆုိင္ထဲမွာ ေကာ္ဖီမွာေနခ်ိန္မွာပဲ ဖုန္းထပ္ဝင္လာခဲ႔တယ္။

“ဆရာ ကုိရန္ေအာင္လား မသိဘူး”

“ဟုတ္ကဲ႔. ေျပာေနပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.”

"”ေက်ာင္းဖြင္႔တယ္ဆုိလုိ႔ စုံစမ္းခ်င္လုိ႔ပါ"”

"အစ္ကုိ႔ သမီးက ဘယ္ႏွစ္တန္းလဲ မသိဘူး”

“၂ တန္းပါ၊ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ သခ်ၤာပုိင္းေလး နည္းနည္း အားနည္းေနလုိ႔ အဲဒါ လာသင္ေပးလုိ႔ ရမလား မသိဘူး”

အတတ္ႏုိင္ဆုံး ခ်ိဳသာစြာနဲ႔ ျငင္းဆန္လုိ္က္ရပါတယ္။

“အိမ္ေတြကုိ လုိက္သင္တာ သည္ေန႔ ေနာက္ဆုံးပါပဲ အစ္ကုိ. ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ရက္ေတြ ေက်ာင္းမွာပဲ ရွိပါလိမ္႔မယ္”

ေက်ာင္းခ်ိန္ေတြ၊ သင္တန္းေၾကးေတြ ဆက္ေမးတာကုိ ျပန္ေျဖၿပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ သူ႔ဖက္က ျပန္ေျပာပါတယ္။

“ေက်းဇူးပါပဲ ကုိရန္ေအာင္၊ ကၽြန္ေတာ္႔သမီးကုိ လာပုိ႔လုိက္ပါမယ္” တဲ႔.

ဖုန္းခ်ၿပီး ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ေကာင္တာက ကုလားမေလးက သြားေဖြးေဖြးေလးေတြ ေပၚေအာင္ ျပဳံးၿပီး ေျပာပါတယ္။

“Your coffee is ready, sir!”

ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ကုိ ခုံေပၚတင္ၿပီး ေအးစက္ေနတဲ႔ လက္ေတြကုိ အခ်င္းခ်င္း ပြတ္သပ္ရင္း အေႏြးဓာတ္ရေအာင္ ယူေနခဲ႔လုိက္တယ္။ ခဏေနေတာ႔ ေက်ာင္းသူဝင္လာတာနဲ႔ လက္ျပလွမ္းေခၚၿပီး သူေရးလက္စ အက္ေဆးကို ဝုိင္းဖတ္ေပးျဖစ္ခဲ႔တယ္။

သူေရးထားတဲ႔ အက္ေဆးေလးကုိ ဖတ္ၿပီး လုိတာေလးေတြကုိ ျပင္ေပးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထပ္ျဖည္႔သင္႔တာေလးေတြကုိ အၾကံေပးၿပီး အင္တာနက္ေပၚမွာ ရွာဖတ္သင္႔တဲ႔ ေဆာင္းပါးေလးေတြကုိ နည္းနည္း ရွင္းျပေပးလုိက္တယ္။ ေက်ာင္းသူေလးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းသလုိ ေရးဖုိ႔လည္း ခက္ပါတယ္။

“How did the French Revolution and Haitian Revolution affect the respective countries? Discuss your points of view politically, socially and economically.” တဲ႔ေလ။

အေမရိကားရဲ႕ သင္ၾကားေရးစနစ္မွာ စဥ္းစားေတြးေခၚပုံကုိ အဓိကထားၿပီး သင္တာကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ႏွစ္သက္မိတယ္။ ပါးစပ္ထဲကုိ အဆင္သင္႔ ခြံ႔ေကၽြးတာထက္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူကုိ စဥ္းစားခုိင္းၿပီး ကုိယ္ထင္တာကုိ ရဲရဲဝံ႔ဝံ႔ သုေတသနလုပ္ၿပီး တင္ျပခုိင္းတာ တကယ္ေတာ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ စဥ္းစားေတြးေခၚပုံကုိ ေလ႔က်င္႔ေပးရုံသာမက ကုိယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ ေရွ႔ထြက္ရဲတဲ႔ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးကုိပါ ေလ႔က်င္႔ေပးေနတယ္လုိ႔ ခံစားမိတယ္။

ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈ အျပည္႔နဲ႔ ျပန္သြားတဲ႔ ေက်ာင္းသူေလးကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ကုိ ခပ္သြက္သြက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ႔လုိက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ ေစာင္႔ေနရွာေရာ႔မယ္။

….

အိမ္ေရာက္ၿပီး ထမင္းအျမန္စားလုိ႔ Singapore Math စာအုပ္ေလးကုိ ကုိင္ၿပီး ေက်ာင္းသားေလးအိမ္ဖက္ကုိ ထြက္လာခဲ႔တယ္။ အိမ္ေပၚကုိ ေရာက္ေတာ႔ မ်က္ႏွာစိမ္း မိသားစု တစ္စုကုိေတြ႔တယ္။ ေက်ာင္းသားမိဘေတြရဲ႕ ဧည္႔သည္ေတြပဲေလလုိ႔ ေတြးလုိက္ခ်ိန္မွာပဲ သူတုိ႔က မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္။

“ဆရာ႔ကုိ ေတြ႔ခ်င္လုိ႔ ေစာင္႔ေနတာ” တဲ႔။

အခ်င္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေတာ႔မွ သူတုိ႔မိသားစုေလး အေၾကာင္းကုိပါ သိခြင္႔ရလုိက္တယ္။ မေလးရွားက ေျပာင္းလာၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ႔ သူတုိ႔သားေလးရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ လာေဆြးေႏြးတာပါတဲ႔။

ကေလးက ၇ တန္းေက်ာင္းသားေလးပါပဲ။ International School မွာ တက္လာခဲ႔တယ္ ဆုိတာနဲ႔ နည္းနည္းေမးျမန္းၾကည္႔လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ Report Card ေလးကုိ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကေလးက အိမ္စာေတြမွာ အမွတ္သိပ္မနည္းေပမယ္႔ ေက်ာင္းတြင္းစာေမးပဲြေတြ၊ အဂၤလိပ္စာ ဖတ္တာနဲ႔ ေရးတာေတြမွာ အမွတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး နည္းေနတာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

ကေလးနဲ႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာၿပီးခ်ိန္မွာ သိလုိက္ရတာက Immigrant ကေလးေတြရဲ႕ ရုန္းကန္ရင္ဆုိင္ရတဲ႔ Culture Shock (ယဥ္ေက်းမႈ အေျပာင္းအလဲ) က အဓိက ျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ မိဘေတြကုိ စိတ္မပူဖုိ႔နဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခု ေပးၿပီး ကေလးကုိ ဆဲြေခၚသြားဖုိ႔ ရွင္းျပေပးၿပီး သူတုိ႔ေမးတဲ႔ S.P.E.C စာသင္ေက်ာင္းမွာ သင္မယ္႔ အတန္းေတြအေၾကာင္း အေသးစိတ္ ျပန္ရွင္းျပေပးခဲ႔တယ္။

အျပန္အလွန္ စကားေတြေျပာ၊ ကေလးအတြက္ သိသင္႔တာေလးေတြ ရွင္းျပၿပီးခ်ိန္မွာ အေဖလုပ္သူက လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္လုိ႔ ဝမ္းသာအားရ ေျပာပါတယ္။

“ေက်းဇူး အရမ္းတင္ပါတယ္ ဆရာ၊ ခရီးထြက္စရာေလး ရွိေနေသးလုိ႔ ျပန္လာတာနဲ႔ ကေလးကိစၥ အေသးစိတ္ ထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္၊ ျမန္မာစာနဲ႔ အဘိဓမၼာသင္မယ္႔ ကိစၥကုိလည္း အရမ္းစိတ္ဝင္စားပါတယ္၊ ကေလးကုိလည္း လာပုိ႔ခ်င္ပါတယ္၊ ေက်ာင္းအခ်ိန္ဇယားေလးကုိ တစ္ခ်က္ ေမးလ္ပုိ႔ေပးလုိ႔ ရမလား” တဲ႔.

သူတုိ႔ မိသားစုေလး ျပန္သြားေတာ႔မွ ေက်ာင္းသားေလးကုိ စာဆက္သင္ျဖစ္တယ္။

ေက်ာင္းသားေလး စာထုိင္လုပ္ေနခ်ိန္မွာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၄ ႏွစ္ေလာက္က အဝတ္ေလွ်ာ္ဆုိင္မွာ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ခဲ႔ရတဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကုိ ျပန္ေတြးမိျဖစ္ခဲ႔တယ္။

ငွက္ေတြရဲ႕ အားဟာ ေလ၊ ငါးေတြရဲ႕ အားဟာ ေရ တဲ႔။

ဒါဆုိ ပညာျဖန္႔ေဝလုိသူရဲ႕ အားဟာ စာသင္ေက်ာင္းပဲေပါ႔လုိ႔ ေတြးၿပီး ျပဳံးမိလိုက္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေလးက ေမာ႔ၾကည္႔လုိ႔ ေမးပါတယ္။

“Is Santa Claus real?” တဲ႔…

 ~ ေရခဲငွက္ ~

ဇန္နဝါရီ (၁) ရက္၊ ၂၀၁၆ 

၁၂း၃၀

အလြမ္းသင္႔ဒုိင္ယာရီ...

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 12 Dec 2015 05:59:00 +0000

တစ္ခါတေလေတာ႔လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္းကင္ျပာမွာ ေျပးခ်င္တုိင္းေျပးေနတဲ႔ တိမ္လႊာျဖဴျဖဴေလးေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း စိတ္ကူးေတြ ပ်ံ႔လြင္႔ေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကေလးေတြမွပဲ တိမ္ေတြကုိ အကန္႔အသတ္မဲ႔ ေငးၾကည္႔ခြင္႔ ရထားတာမွ မဟုတ္တာ။ တကယ္ဆုိ ေငးၾကည္႔ျဖစ္ဖုိ႔ စိတ္ေလးရယ္၊ ေငးၾကည္႔ျဖစ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးရယ္ပဲ လုိတာပါ။

ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္ငယ္ခ်င္လားေမးေတာ႔လည္း အေျဖက မေရမရာ။ စာေတြျပန္မက်က္ခ်င္ေတာ႔လုိ႔ မငယ္ခ်င္တာလည္း မဟုတ္။ အခုခ်ိန္ထိ အလုပ္အတြက္ လုိအပ္တဲ႔ စာေတြကုိ ေန႔တုိင္းလုိလုိ က်က္မွတ္ေနရတာ ကုိယ္တုိင္သာ အသိဆုံး။ ျပန္ငယ္ခ်င္လား၊ မငယ္ခ်င္ေတာ႔ဘူးလား။ မွားယြင္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ အမွားတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ျပန္ျပင္ဆင္ဖုိ႔အတြက္ေတာ႔ ငယ္ခ်င္မိတယ္။ အဲသလုိ ျပန္ျပင္ခြင္႔ရလုိက္ရင္ေရာ အခုလက္ရွိအေနအထားထက္ ပုိေကာင္းမြန္တဲ႔ ေနရာမွာ ရွိေနမွာလား။ Click ဆုိတဲ႔ ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ ရီမုတ္ကြန္ထရုိးေလးကုိ ႏွိပ္ၿပီး အတိတ္ကုိ ျပန္သြား၊ ျပင္ခ်င္တာေတြ သြားျပင္ၿပီး ကုိယ္လုိခ်င္တဲ႔ ရလာဒ္ေတြရေအာင္ လုပ္ယူခ်င္မိသလား။ အဲလုိမ်ိဳး လုပ္ခ်င္တုိင္း လုပ္ခြင္႔ရေနရင္လည္း ဘဝဆုိတာ အခက္အခဲေတြ၊ အမွားအယြင္းေတြ နည္းလြန္းလုိ႔ ဆားမပါတဲ႔ ဟင္းတစ္ခြက္လုိ ေပါ႔ခၽြတ္ခၽြတ္ ျဖစ္ေနေလာက္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ က်ရႈံးျခင္းေတြ၊ နာက်င္ခံခက္ျဖစ္ရျခင္းေတြက ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ဝမ္းေျမာက္ပီတိ ျဖစ္ရျခင္းေတြအတြက္ အျဖည္႔ခံေတြလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရတယ္၊ တြန္းအားေတြလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရတယ္။ မငယ္ခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြကုိေတာ႔ ျပန္လုိခ်င္မိတယ္။ နည္းနည္းေတာ႔ အၿမီးအေမာက္မတည္႔သလုိပဲ။ အဟတ္။ အဲသလုိ ရယ္ခ်လုိက္တာပဲ ခပ္ေကာင္းေကာင္း။

ဘေလာ႔ဂ္မေရးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ အခ်ိန္ေတြ ပိုထြက္လာၿပီး ကုန္ၾကမ္းေတြပုိရလာမယ္ဆုိတဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးေတြ၊ တစ္ပတ္တစ္ခါ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမွာ ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ၿပီး အေတြးေလးေတြကုိ ကြန္႔ျမဴးလုိ႔ စာေလးေတြ ေရးမယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေတြ၊ ေတာင္တန္းေဒသေတြကုိ စိတ္ရွိတုိင္း ခရီးထြက္လုိ႔ ဓာတ္ပုံေလးေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ရုိက္ရင္း ေဒသႏၱရ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေရးပစ္လုိက္မယ္ဆုိတဲ႔ ခပ္တုိးတုိး ရင္ခုန္သံေလးေတြ။ ဒါေတြအားလုံးက ေလယာဥ္ကြင္းက ဆင္းလုိ႔ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ အလုပ္ထဲ ေရာက္တဲ႔အခ်ိန္ကတည္းက ေျပးထြက္သြားလုိက္တာ မ်က္ျခည္ကုိျပတ္လုိ႔။ ေဩာ္ မယုံႏုိင္စရာပဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ႏွစ္နဲ႔ ရွစ္လေတာင္ ေနျဖစ္ခဲ႔လုိက္တယ္။

သည္ႏုိင္ငံကုိ ျပန္ေရာက္လုိ႔ ေလယာဥ္ကြင္းက စထြက္လုိက္ေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၁ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က အိပ္မက္ေတြ တပုံႀကီးနဲ႔ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ဖူးတဲ႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေျပးျမင္မိတယ္။ ကိုယ္႔အနာဂတ္အတြက္ ဘယ္လုိအခက္အခဲေတြပဲ လာလာ ရင္ဆုိင္ပစ္လုိက္မယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္ေတြ၊ ကုိယ္႔ေက်ာင္းစရိတ္ရဖုိ႔အတြက္ ဘယ္လုိအလုပ္မ်ိဳးပဲ လုပ္ရလုပ္ရ လုပ္ပစ္လုိက္မယ္ဆုိတဲ႔ ခုိင္က်ည္ျပတ္သားတဲ႔ စိတ္ေတြ၊ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ႔ ပညာေရးအတြက္ ဘယ္လုိအတားအဆီးနဲ႔ပဲ ၾကဳံၾကဳံ ထုိးေဖာက္ပစ္မယ္ဆုိတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ။

လူငယ္တစ္ေယာက္မွာ ေကာင္းမြန္တဲ႔ စိတ္ကူးေတြကုိ အကန္႔အသတ္မဲ႔ ပုိင္ဆုိင္ခြင္႔ ရွိသလုိ အိပ္မက္ပုိင္ခြင္႔လည္း ရွိတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕အရာေတြကုိ ႀကိဳျမင္ႏုိင္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ တစ္ခ်ိဳ႔အရာေတြကုိ မလုပ္ျဖစ္ဘဲ တစ္ခ်ိဳ႔အရာေတြကုိ လုပ္ခဲ႔မိမွာေပါ႔။ ေမ႔ပစ္သင္႔တဲ႔ ျဖစ္ရပ္တစ္ခ်ိဳ႔ရွိသလုိ မေမ႔သင္႔တဲ႔ ဘဝသင္ခန္းစာ တစ္ခ်ိဳ႔လည္း ရွိခဲ႔တယ္။ တကယ္ေတာ႔ အဲသည္႔လူငယ္ေလးဟာ ေအာင္လည္း ေအာင္ျမင္ခဲ႔တယ္၊ ရႈံးလည္းရႈံးနိမ္႔ခဲ႔တယ္။ တိမ္လႊာျဖဴျဖဴေတြေနာက္ကုိ ေျပးလုိက္ရင္း လဲက်ခဲ႔ဖူးသလုိ တိမ္လႊာျဖဴျဖဴေတြကုိ ေငးေမာရင္း ဆုံးရႈံးခဲ႔ရတဲ႔ အားအင္ေတြကုိ ျပန္ျဖည္႔တင္းခဲ႔ရတယ္။ ဘဝဆုိတာ ခရီးရွည္တစ္ခုပဲေလ။

ေလပူတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ မႈတ္ထုတ္ရင္း ေလယာဥ္ကြင္းထဲက ထြက္လာေတာ႔ ရင္ခုန္သံေတြက လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၁ ႏွစ္တုန္းကေလာက္ေတာ႔ မျမန္ေတာ႔တာ ေသခ်ာတယ္။ လုပ္သင္႔တာတစ္ခ်ိဳ႔ လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။ လုပ္ခ်င္တာတစ္ခ်ိဳ႔ ျပန္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ထားသင္႔တဲ႔ စိတ္ဓာတ္မ်ိဳး ထားတတ္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးခဲ႔ၿပီေလ။ မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ အခက္အခဲေတြကုိ မတုန္မလႈပ္ ရင္ဆုိင္ႏုိင္ဖုိ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေလ႔က်င္႔ေနသူတစ္ေယာက္အတြက္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထုိင္ေနရင္း ကားရထား မွန္ျပတင္းေပါက္မွာ ေပၚလာတဲ႔ သစ္ပင္ေတြ၊ တုိက္တာအေဆာက္အအုံေတြ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေျပးလႊားေနတဲ႔ ကားေတြ၊ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ အဆက္မျပတ္ ပ်ံဝဲေနတဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံေတြကုိ သည္တုိင္းေလး ေငးၾကည္႔ေနရတာ ပုိၿပီးေတာ႔ ေနလုိ႔ေကာင္းသလုိ ခံစားရတယ္။

ဖတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဇင္ ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးကုိ သတိရမိတယ္။ ဇင္ ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါး ခရီးသြားရင္း လမ္းခုလတ္မွာ ေရစီးသန္တဲ႔ ျမစ္တစ္စင္းကုိ ေတြ႔တယ္။ အဲသည္႔ျမစ္နားမွာ ျဖတ္ကူးဖုိ႔ မဝံ႔မရဲ ျဖစ္ေနတဲ႔ အင္မတန္မွ ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳတစ္ေယာက္ကုိလည္း ေတြ႔တယ္။ မိန္းမပ်ိဳက ျမစ္ကုိ ျဖတ္ကူးဖုိ႔ သူမကုိ အကူအညီေပးႏုိင္မလားလုိ႔ ေမးတဲ႔အခါ ရဟန္းေတာ္ႏွစ္ပါးဟာ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ၾကည္႔လိုက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ရဟန္းေတာ္ အႀကီးက ဘာမွမေျပာဘဲ မိန္းမပ်ိဳကုိ ထမ္းပုိးလုိ႔ ျမစ္တစ္ဖက္ကုိ ေခၚသြားၿပီး တစ္ဖက္ကမ္းမွာ အသာအယာ ခ်ေပးခဲ႔လုိက္တယ္။ ရဟန္းေတာ္အငယ္ဟာ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ကသိကေအာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ တစ္နာရီ၊ ႏွစ္နာရီ၊ ေနာက္ သုံးနာရီေလာက္ ခရီးဆက္ၿပီးတဲ႔ အခါက်ေတာ႔ ဘယ္လုိမွ သည္းမခံႏုိင္ေတာ႔တာနဲ႔ ရဟန္းေတာ္အႀကီးကုိ သူက ေမးခြန္းထုတ္လုိက္တယ္။

“ငါ႔ရွင္ဟာ ရဟန္းတရားနဲ႔ မညီဘဲ အႏွီ မာတုဂါမကုိ ထမ္းပုိးလု႔ိ ကမ္းတစ္ဖက္ကုိ ပုိ႔ခဲ႔တယ္။ အသင္႔လုပ္ရပ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ ရုပ္ဆုိးတယ္ဆုိတာ သင္သိပါရဲ႔လား” တဲ႔။

အဲသည္႔ေတာ႔ ရဟန္းေတာ္အႀကီးက

“အရွင္ဘုရား၊ တပည္႔ေတာ္က မာတုဂါမကုိ သယ္ပုိးၿပီးခဲ႔လုိ႔ ကမ္းတစ္ဖက္မွာ ခ်ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ အရွင္ဘုရားက အနွီမာတုဂါမကုိ အခုထိ သယ္ပုိးေနတုန္းပဲလား” လုိ႔ ျပန္ေမးလုိက္ပါတယ္။

အႏွစ္ခ်ဳပ္လုိက္ေတာ႔ လူသားေတြဟာ အတိတ္က သူတုိ႔ရဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ၊ နာက်င္မႈေတြကုိ လႊတ္မခ်ႏုိင္ဘဲ လက္ရွိအခ်ိန္ထိ ဆက္လက္သယ္ယူရင္း ဘဝကုိ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွင္းရွင္းသန္႔သန္႔ ေနထုိင္ဖုိ႔ကုိ ေမ႔ေလ်ာ႔ေနၾကတယ္။ အတိတ္ရဲ႕ ေက်းကၽြန္ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိတဲ႔ ဇင္ တရားေတာ္ေလးကုိ မွတ္သားမိခဲ႔ဖူးတယ္။

တကယ္ေတာ႔ အတ္ိတ္ကုိ လႊတ္ခ်ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ သတၱိနဲ႔ ဥာဏ္ပညာလုိတယ္ဆုိတာကုိ အေတြ႔အၾကဳံနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးမွ သိခဲ႔ရတယ္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ ျပန္မငယ္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႔အခ်ိန္ေတြက ကုန္ဆုံးခဲ႔ေပမယ္႔ အရင္းအႏွီးေတြ အျဖစ္ ဘဝမွာ ျပန္အေရးပါလာတတ္တယ္။ ထုိက္တန္တဲ႔ ေပးဆပ္မႈ မရွိဘဲ ခုိင္မာတဲ႔ ဘဝအေတြးအေခၚေတြ ရလာဖုိ႔ဆုိတာ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူးေလ။

နီးစပ္ရာ ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ဖုန္းကဒ္ဝယ္၊ ကုိယ္႔နံပါတ္အသစ္ကုိ မွတ္မိေအာင္ ခ်ေရးၿပီး ဖုန္းစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေရးမွတ္ထားတဲ႔ အေရးႀကီးဖုန္းနံပါတ္ေလးေတြကုိ ဆက္သြယ္လုိက္တယ္။

“ဟုတ္ကဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရာက္ပါၿပီ။ လက္ေဆာင္ေတြလည္း ပါလာခဲ႔တယ္။ ဘယ္ေတာ႔ေလာက္ ေတြ႔ရင္ အဆင္ေျပမလဲ”

ေျမေအာက္ခန္းေလးထဲကုိ ျပန္ဝင္လုိက္ေတာ႔ တစ္ခ်က္ျပဳံးမိလုိက္တယ္။ သမုိင္းမွ တစ္ပတ္ျပန္လည္တာ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္တုိင္လည္း တစ္ပတ္ျပန္လည္ေနခဲ႔ၿပီ ဆုိတဲ႔ အေတြးတစ္ခုနဲ႔ရယ္ေပါ႔။ ဘယ္လုိအလုပ္ ျပန္လုပ္မလဲ၊ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ျပန္ဆက္သြယ္မလဲ၊ ဘာေတြကုိ ဝယ္ရမလဲ၊ ဘယ္ေနရာမွာ ေရရွည္ေနထုိင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္မလဲ ဆုိတဲ႔ အေတြးေတြကုိ ခဏေဘးဖယ္လုိ႔ ေရေႏြးအုိးေလးတည္ၿပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္ေသာက္ေနလုိက္တယ္။

“Well, it’s so good to be here again!”

အခန္းထဲမွာ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ေနသားတက် ျပန္ထားၿပီးတာနဲ႔ ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကုိ ထုတ္လုိ႔ အခန္းသစ္တစ္ခု စေရးလုိက္တယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြ မေရးခင္ မလုပ္ခ်င္တာေတြ အရင္ ခ်ေရးလုိက္တယ္။

“ဘယ္သူ႔လက္ေအာက္မွာမွ အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး”

“ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာကုိမွ ၾကည္႔ၿပီး အလုပ္မလုပ္ခ်င္ဘူး”

“ပိုက္ဆံပဲရၿပီး မတုိးတက္တဲ႔ အလုပ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္မကုန္ခ်င္ဘူး”

မလုပ္ခ်င္တဲ႔ စာရင္းကုိ ေရးၿပီးေတာ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ စာမ်က္ႏွာမွာ လုပ္ခ်င္တဲ႔ စာရင္းကုိ ေရးျဖစ္တယ္။

“လူေတြ မက္ေမာတမ္းတတဲ႔ အရာေတြထက္ ကုိယ္႔ႏွလုံးသားက လာတဲ႔ အသံကုိပဲ နားေထာင္ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္”

“အြန္လုိင္းမွာ အခ်ိန္ကုန္ေနမယ္႔အစား လက္ေတြ႔ဘဝထဲမွာ လက္ေတြ႔လူသားေတြနဲ႔ ထိစပ္လုိ႔ ဘဝကုိ အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေနသြားခ်င္တယ္”

“ကုိယ္တတ္ကၽြမ္းတဲ႔ ပညာနဲ႔ သမၼာအာဇီဝ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို စိတ္ဝင္တစား လုပ္သြားခ်င္တယ္”

ဘာလုပ္ရမယ္ဆုိတာနဲ႔ ဘာမလုပ္ခ်င္ဘူးဆုိတာကုိ ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ ဆုံးျဖတ္ထားလုိက္ၿပီးတဲ႔ေနာက္ ဘာေတြပဲလာလာ ဘယ္အရာဟာ လုပ္သင္႔ၿပီး ဘယ္အရာဟာ မလုပ္သင္႔ဘူးဆုိတာ အေျဖထြက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ ဘာေတြရခ်င္တယ္ဆုိတာထက္ ဘာေတြေပးႏုိင္မလဲ ဆုိတဲ႔ ေရႊေရာင္စည္းမ်ဥ္းတစ္ခုကုိ အေျခတည္လုိက္တာက ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္မယ္႔ အညွာတစ္ခု ရလုိက္သလုိပါပဲ။

ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါမခ်ိဳးႏုိင္ေပမယ္႔ စီးေနတဲ႔ ေရေတြကုိေတာ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေငးၾကည္႔ႏုိင္တယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔လည္း ေျပာဆုိဆက္ဆံခဲ႔ဖူးၿပီ။ ကုိယ္႔ကုိ လွည္႔စားသူေတြနဲ႔ ၾကဳံခဲ႔ဖူးသလုိ ကုိယ္က လွည္႔စားခဲ႔သူေတြရဲ႕ ဒဏ္ရာေတြအတြက္လည္း ကုိယ္ခ်င္းစာမိခဲ႔ၿပီ။ မေသခင္စပ္ၾကားမွာ ဘဝကုိ အေကာင္းဆုံးေနေတာ႔မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္မိလုိက္ကတည္းက ရရွိျခင္း၊ မရရွိျခင္း၊ ပုိင္ဆုိင္ျခင္း၊ မပုိင္ဆုိင္ျခင္း၊ ခ်စ္ခင္ျခင္း၊ မုန္းတီးျခင္းေတြက သိပ္အေရးမပါေတာ႔သလုိ ခံစားလာမိခဲ႔တယ္။ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္တာ လုပ္ေပး၊ ကုိယ္လုပ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ေပးဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးတယ္။ တစ္ဖက္က ကုိယ္႔ေစတနာကုိ သေဘာေပါက္ျခင္း၊ မေပါက္ျခင္း၊ တုံ႔ျပန္ျခင္း၊ မတုံ႔ျပန္ျခင္းက အေရးမႀကီးေတာ႔ဘူး။ သည္လုိနဲ႔ပဲ ဘဝကုိ ကြက္လပ္ေတြနဲ႔ ေနတတ္လာခဲ႔တယ္။ ကြက္လပ္ေတြ မ်ားတာေၾကာင္႔လည္း နားလည္ရခက္သူရယ္လုိ႔ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႕က ေနာက္ကြယ္မွာ တီးတုိးတီးတုိး သဖန္းပုိး လုပ္ၾကျပန္တယ္။

ဘဝကုိ အေကာင္းဆုံးေနဖုိ႔ နည္းႏွစ္ခုကုိ ေတြ႔လာမိတယ္။ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေနဖုိ႔ (သုိ႔မဟုတ္) လူဆုိးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ မေနဖုိ႔။ ကုိယ္တုိင္လည္း အျပစ္ကင္းသူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေလေတာ႔ လူတုိင္းမ်က္စိထဲမွာေတာ႔ ပန္းသီးတစ္လုံး မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေပါ႔ေလ။ အတိတ္ကုိ လႊတ္ခ်ႏုိင္ခဲ႔ၿပီးေနာက္မွေတာ႔ ပစၥဳပၸန္ကုိ ေကာင္းေကာင္း စူးစုိက္ႏုိင္ၿပီေပါ႔။ မသယ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဘဝက တစ္ခါတေလ သိပ္ေလးလြန္းတယ္။

တစ္ခါတေလေတာ႔လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ကမ္းစပ္ကုိ တဝုန္းဝုန္း ပုတ္ခတ္ေနတဲ႔ ေရလႈိင္းေလးေတြရယ္၊ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ဖြာခနဲ ျဖာဆင္းသြားတဲ႔ လႈိင္းေခါင္းျဖဴေလးေတြရယ္ကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကေလးေတြမွပဲ ေရလႈိင္းေလးေတြကုိ အကန္႔အသတ္မဲ႔ ေငးၾကည္႔ခြင္႔ ရထားတာမွ မဟုတ္တာ။ တကယ္ဆုိ ေငးၾကည္႔ျဖစ္ဖုိ႔ စိတ္ေလးရယ္၊ ေငးၾကည္႔ျဖစ္ဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးရယ္ပဲ လုိတာပါ။

~ ေရခဲငွက္ ~

ဒီဇင္ဘာ ၁၂ ရက္၊ ည ၁၂း၅၈

မက္တာေမာ္ဖုိးဆစ္ ေကာက္ေၾကာင္း

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 31 Aug 2013 09:38:00 +0000

(၁)

ဘေလာ႔ဂ္ဆုိတာႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စတင္ ရင္းႏွီးခဲ႔တာ ၂၀၀၆ ခုနွစ္ ေႏွာင္းပုိင္းကာလေလာက္မွာပါ။ အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းေလးေျပးတက္လုိက္၊ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ေလး ေျပးလုပ္လုိက္နဲ႔ ဘဝရည္မွန္းခ်က္ေတြေနာက္ကုိ မ်က္ျခည္မျပတ္ ဆက္တုိက္လုိက္ေနခဲ႔ေပမယ္႔လည္း အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ အိမ္ကထည္႔ေပးလုိက္တဲ႔ ျမန္မာစာအုပ္ေလးေတြကုိ ဖတ္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏွစ္သက္ခဲ႔မိတာမ်ိဳး မရွိခဲ႔ဖူးဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သတင္းဝက္ဘ္ဆုိက္ေလးေတြ ေခတ္စားလာေတာ႔ ေခတ္ၿပိဳင္၊ ဒီဗြီဘီ၊ မုိးမခ စတဲ႔ ေနရာေလးေတြမွာ က်င္လည္ျဖစ္ခဲ႔သလုိ ရသစာေပေလးေတြကုိ စုစည္းတင္ေပးထားေလ႔ရွိတဲ႔ အိပ္မက္ေဒါ႔ကြန္း၊ သံလြင္အိပ္မက္ စတဲ႔ဝက္ဘ္ဆုိက္ေလးေတြဆီကုိပါ ေရာက္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔မွာပဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေခတ္ဦးဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႕ ေရးထားတဲ႔စာေလးေတြကုိ စတင္ဖတ္ရႈခြင္႔ ရလာခဲ႔တယ္။ ေရွ႕ကစီနီယာ ဘေလာ႔ဂါေတြကေတာ႔ ေယာက်ၤားေလးေတြထဲမွာဆုိရင္ ကုိညီလင္းဆက္၊ ကုိေမာင္လွ၊ ကုိသခင္ႀကီး၊ Arloo၊ ByteOrder နဲ႔ ကုိကယ္(လ္)ဗ်င္ႀကီး၊ မိန္းကေလးေတြထဲမွာဆုိရင္ေတာ႔ မေမဓာဝီ၊ မႏုိင္းႏုိင္းစေန၊ မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔နဲ႔ မဟနစံ စတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြပါပဲ။

ဘေလာ႔ဂ္ဆုိတာကုိအဂၤလိပ္လုိ ေရးေနၾကတာ ျမင္ဖူးဖတ္ဖူးေနခဲ႔ေပမယ္႔လည္း ျမန္မာလုိ ေရးလုိ႔ရတယ္ဆုိတာကုိ သိလုိက္ရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အရမ္းကုိ ရူးသြပ္သြားခဲ႔မိတယ္။ ‘ငါလည္း သူတုိ႔လုိ ရင္ထဲရွိသမွ် အေၾကာင္းအရာေလးေတြကုိ ေရးတတ္ခ်င္လုိက္တာ၊ ျမန္မာဘေလာ႔ဂ္ေလးတစ္ခု လုပ္တတ္ခ်င္လုိက္တာ’ ဆုိတဲ႔စိတ္ေလး တဖြားဖြားနဲ႔ေပါ႔။

အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက တစ္ျခားျမန္မာစကားလုံးေတြ ေပၚေနခဲ႔ၿပီ ဆုိေပမယ္႔ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ျမန္မာလုိေရးျဖစ္ဖုိ႔ အမ်ားစုေရြးခ်ယ္ျဖစ္ခဲ႔ၾကတာကေတာ႔ ေဇာ္ဂ်ီေဖာင္႔ပါ။ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခု တည္ေဆာက္နည္းကစလုိ႔ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ျမန္မာေဖာင္႔သြင္းနည္း၊ FireFox တုိ႔ Internet Explorer တုိ႔မွာ ျမန္မာစာေပၚေအာင္ Setting ေျပာင္းနည္းစတာေတြကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးေတြတင္ၿပီး ရွင္းလင္းေရးသားေပးခဲ႔တဲ႔ ေခတ္ဦးဘေလာ႔ဂါေတြကို တကယ္ပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ရာမွာ ၾကဳံေတြ႔လာရႏုိင္တဲ႔ အခက္အခဲေလးေတြကုိ Screenshot ပုံေလးေတြရုိက္လုိ႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပလုိရွင္းျပ၊ ေကာ္မန္႔မွာလာေမးတဲ႔ ေမးခြန္းေလးေတြကုိ ျပန္ေျဖလုိျပန္ေျဖနဲ႔ တကယ္ကုိ လက္တဲြေခၚခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္နာမည္ေလးေတြကုိ စုစည္းၿပီး ေဖာ္ျပေပးထားတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂ္လမ္းညႊန္(Myanmar Blogs Directory) ဘေလာ႔ဂ္ေလးတစ္ခုကုိလည္း လုပ္ေပးထားခဲ႔ၾကတယ္။ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္နာမည္ေလး ပါခ်င္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီ႔ဘေလာ႔ဂ္လမ္းညႊန္ရဲ႕ ပုိ႔စ္ေလးေအာက္မွာ ေကာ္မန္႔ေလးသြားေရးခဲ႔ရုံပဲ။ ေနာက္ သုံးေလးရက္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာရင္ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္နာမည္ေလးကုိ ျမင္လာရတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ရင္ထဲမွာ ပီတိေလးတစ္ခုကုိ ျဖစ္လုိ႔။

(၂)

ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခု စတည္ေဆာက္လုိက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူမ်ားေတြလုိ ကေလာင္နာမည္ေတြ ဘာေတြေပးဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိခဲ႔ေသးဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေရးခ်င္တာေရးရၿပီးေရာ ဆုိတဲ႔စိတ္ေလးနဲ႔ပဲ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခုကုိ ခပ္လြယ္လြယ္ တည္ေဆာက္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ျမန္မာေဖာင္႔ေလးေတြ သြင္းတယ္။ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေလးကုိ ေက်ာင္းခန္းထဲက တစ္ျခားကြန္ပ်ဴတာေလးေတြနဲ႔ ျပန္လုိက္ဖတ္ၾကည္႔လုိက္၊ Template ေျပာင္းတာေလးေတြ လုပ္ၾကည္႔လုိက္နဲ႔ စ်ာန္ဝင္စားၿပီး နစ္ေမ်ာေနခဲ႔မိလုိက္တာမ်ား ေသာၾကာ၊ စေနလုိ ညမ်ိဳးေတြဆုိ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းသားေတြ ပါတီမွာ ကဲေနသေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ အခန္းေလးထဲမွာ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းကလိေနခဲ႔မိတဲ႔အထိ။ ဘာေတြျပန္ရမယ္ မရဘူးဆုိတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးေတာ႔ စုိးစဥ္းမွ် မရွိခဲ႔ပါဘူး။ လုပ္ခ်င္တာေလးကုိ စိတ္ဝင္စားမႈအျပည္႔နဲ႔ လုပ္ေနရရင္ကုိ ေက်နပ္ေနတတ္တဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ိဳးေလးနဲ႔ပါပဲ။

စေရးျဖစ္ခါစတုန္းကေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးတဲ႔ စာတုိေပစေလးေတြကုိ တစ္ျခားသူေတြ ဖတ္ေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ေလးနဲ႔ ျပန္ၿပီးရိုက္တင္တာမ်ိဳး၊ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းမႈ ဘဝပုံရိပ္ေလးေတြထဲက အဆင္မေျပမႈေလးေတြကုိ ဟာသေလးေႏွာၿပီး ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်တာမ်ိဳး၊ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္စၾက၊ ေနာက္ၾကတဲ႔ တက္(ဂ္)ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ အေပ်ာ္သေဘာ ေရးတာမ်ိဳးေလာက္ပဲ ရွိခဲ႔တယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္အတြက္ လုိင္းတစ္ခုခုေတာ႔ ယူၿပီးေရးသင္႔တယ္လုိ႔ ထင္လာမိတယ္။ သူမ်ားေတြလုိ ရသဝတၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ကၽြန္ေတာ္က မေရးတတ္ေလေတာ႔ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တာကုိ ျပန္ၾကည္႔တဲ႔အခါမွာ ဘေလာ႔ဂ္ ကလိတာကုိ စိတ္ဝင္စားတယ္လုိ႔ ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ မွတ္ခ်က္ခ်မိလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခုကုိ အီးအုိတီထည္႔နည္း (ျမန္မာစာမထည္႔ထားတဲ႔ ဘယ္ကြန္ပ်ဴတာကေနမဆုိ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ ျမန္မာလုိ ဖတ္လုိ႔ရေအာင္လုပ္တာပါ)၊ Music Player ေလးေတြနဲ႔ သီခ်င္းတင္နည္း၊ CBox ေလးေတြကုိ အလွဆင္နည္း၊ တန္းပလိတ္ေလးေတြကုိ ျပင္နည္းစတဲ႔ နည္းပညာပိုင္းဆုိင္ရာTutorial ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ ေရးျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔နည္းတူ နည္းပညာပုိင္းဆုိင္ရာပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ေရးျဖစ္ေနတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ထင္ထင္ရွားရွား မွတ္မိေနခဲ႔တာေတြကေတာ႔ ကုိေစတန္ေဂါ႔၊ ကုိဖုိးခ်မ္း (ခ်မ္းျမစုိး)နဲ႔ ကုိမင္းေက်ာ္ တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္မ်ိဳးဆက္သစ္အေနနဲ႔ ကုိသံလုံငယ္၊ ကုိညီေနမင္း စတဲ႔ဘေလာ႔ဂါေတြက နည္းပညာပုိင္းဆုိင္ရာ ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ဆက္လက္ေရးသားျဖစ္တာကုိ သတိထားလာမိခဲ႔တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ႔ဂ္စေရးျဖစ္တဲ႔ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ ကုိညီလင္းဆက္တို႔၊ ကုိေမာင္လွတုိ႔က နည္းပညာပုိင္းဆုိင္ရာပုိ႔စ္ေတြကုိ သိပ္ၿပီးမေရးေတာ႔သေလာက္ ျဖစ္သြားၾကတယ္။ သူတုိ႔လုပ္ေပးႏုိင္သေလာက္ လုပ္ေပးခဲ႔ၿပီးၿပီလုိ႔ ယူဆမိလုိ႔လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အေနနဲ႔ေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္နည္းပညာပုိ႔စ္ေလးေတြအတြက္ ကုန္ၾကမ္းရႏုိင္မယ္႔ တစ္ျခားႏုိင္ငံေပါင္းစုံက ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ Tutorial Post ေလးေတြကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ လုိက္လံဖတ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူတုိ႔ေျပာတာေလးေတြကုိ စမ္းသပ္ၾကည္႔ဖုိ႔အတြက္ Test Blog ေလးေတြကုိလည္း တည္ေဆာက္ခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းကျပန္လာတာနဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္ကုိ ကုတင္ေပၚပစ္တင္၊ အဆာေျပမုန္႔စားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ထား၊ စမ္းထားတာေလးေတြကုိ ပုံေလးေတြနဲ႔တဲြလုိ႔ ေဝေဝဆာဆာေလးေတြ တင္ေပးခဲ႔တယ္။ စာသင္တာကုိ ဝါသနာပါခဲ႔တဲ႔ အထုံပါရမီေၾကာင္႔ပဲ ထင္ပါရဲ႕။ နည္းပညာပုိ႔စ္ေလးေတြအတြက္ ရွင္းျပ၊ ေရးျပေပးခဲ႔ရတာေတြကုိ ေမာတယ္ပမ္းတယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္မယူဆခဲ႔မိဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔မိတယ္။ နည္းပညာပုိ႔စ္ေလးေတြအျပင္ ၾကားညွပ္လုိ႔ ကဗ်ာေလးေတြ၊ အက္ေဆးေလးေတြ၊ အေပ်ာ္တမ္း ဝတၳဳတုိေလးေတြ စမ္းသပ္ေရးၾကည္႔ျဖစ္ခဲ႔တယ္။

ဒါ႔အျပင္ စိတ္တူကုိယ္တူ ဘေလာ႔ဂါေတြ စုေပါင္းတည္ေထာင္ထားခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါဖုိရမ္မွာလည္း ဖုိရမ္ထိန္း (ေမာ္ဒေရတာ) တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တက္တက္ၾကြၾကြ ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အတုိင္းအတာတစ္ခုထိ ကုိယ္႔ဖက္က အခ်ိန္ေတြ ေပးဆပ္ခဲ႔ရတဲ႔အတြက္ ဘဝေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစားေနခဲ႔ခ်ိန္ေလးေတြထဲက ပဲ႔ထြက္ဆုံးရႈံးမႈေတြ ရွိေကာင္းရွိခဲ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္႔ျမန္မာလူငယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ နည္းပညာျပန္႔ပြားသည္ထက္ ျပန္႔ပြားေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အျပန္အလွန္ ယုိင္းပင္းကူညီေနျခင္းဆုိတဲ႔ ခံစားခ်က္ေလးက အလုပ္ကိစၥ၊ ေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ ပင္ပန္းႏြမ္းလ်ေနတဲ႔ စိတ္အေမာကုိ ေျဖေဖ်ာက္ေပးစြမ္းႏုိင္ခဲ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ ေက်ာင္းစာေတြကုိလည္း ႏုိင္ေအာင္ထိန္းရင္း တစ္ဖက္မွာလည္း ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ပုံမွန္ဆက္ေရးျဖစ္ခဲ႔တယ္၊ ဖုိရမ္မွာလည္း အခ်ိန္မွန္မွန္ ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အခုေတာ႔ အဲဒီ႔ျမန္မာဘေလာ႔ဂါ ဖုိရမ္ေလးလည္း ဘယ္ဆီေရာက္သြားတယ္ မသိေတာ႔ပါဘူး။

ဒါေပမယ္႔ အဲဒီ႔ဖုိရမ္ေလးကတဆင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြ ပုိမုိစည္းလုံးလာခဲ႔ၾကတယ္။ ကမာၻအရပ္ရပ္မွာ ရွိေနခဲ႔ၾကတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါေတြ စုေပါင္းၿပီး အေပ်ာ္တမ္း စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ စုစည္းထုတ္ေဝဖုိ႔ထိ ႀကိဳးစားခ႔ဲၾကတယ္။ စိတ္ဝင္စားတဲ႔ ဝါသနာရွင္ေတြရဲ႕ ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ စုစည္းၿပီး စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ျဖစ္ေျမာက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကရာမွာ စာမူစုစည္းေဖာ္ျပေရးအဖဲြ႔၊ စာမူေရြးခ်ယ္ေရးအဖဲြ႔၊ ရန္ပုံေငြေကာက္ခံေရးအဖဲြ႔၊ စာအုပ္နာမည္ေရြးခ်ယ္ေရးအဖဲြ႔ စသည္ျဖင္႔ ေကာ္မတီေလးေတြဖဲြ႔လုိ႔ တက္ညီလက္ညီ လက္တဲြေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကမာၻႀကီးတစ္ဖက္ဆီမွာ ျခားေနခဲ႔တယ္ဆုိတဲ႔ နယ္ေတြစည္းေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြအၾကားမွာေတာ႔ ရယ္စရာတစ္ခုလုိကုိ ျဖစ္လုိ႔။ အဲဒီ႔တုန္းက ေပးခဲ႔တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္စာအုပ္ေလးရဲ႕ နာမည္ေလးကုိ မွတ္မိေနေသးတယ္။ “အနာဂတ္လႈိင္း၏ ဆုံမွတ္မ်ား” တဲ႔။

(၃)

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔အတူ ျမန္မာဘေလာ႔ဂ္ေတြ တဟုန္ထုိးေခတ္စားလာခဲ႔တယ္။ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ရတာဟာလည္း ငွက္ေပ်ာသီးအခြံခြာစားရတာထက္ေတာင္ ပုိမုိလြယ္ကူလာခဲ႔တယ္။ ဒါ႔အျပင္ ဒီမုိကေရစီ အေရးလႈပ္ရွားတက္ၾကြတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြနဲ႔ စစ္အစိုးရဖက္ ေထာက္ခံေရးသားတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြဆုိၿပီး ကဲြျပားလာၾကျပန္တယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေတြရဲ႕ လႊမ္းမုိးလႈပ္ကုိင္ႏုိင္စြမ္းကုိ သေဘာေပါက္နားလည္ခဲ႔တဲ႔ စစ္အစုိးရကလည္း ျမန္မာဘေလာ႔ဂ္ေတြကုိ အၿငိဳးထားၿပီးေတာ႔ကုိ ပိတ္ပင္ေခ်မႈန္းခဲ႔တယ္။ ဘေလာ႔ဂါ ကုိေနဘုန္းလတ္ကုိ အီလက္ထရြန္းနစ္ အက္ဥပေဒအေၾကာင္းျပၿပီး ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ႔တယ္။ ဘေလာ႔ဂါေတြ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ဆုိတဲ႔ သေဘာနဲ႔ စံနမူနာထားၿပီး ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အေရးယူျပခဲ႔တယ္။

အေရာင္ေတြဝင္လာတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြအၾကားမွာ အရင္တုန္းကလုိ ဘေလာ႔ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကူးလူးယွက္ႏြယ္ၿပီး စခဲ႔ေနာက္ခဲ႔ၾကတာေတြဟာလည္း အရွိန္နည္းနည္းတန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေတြရဲ႕ ေကာ္မန္႔ေတြေနရာမွာလည္း ခ်စ္စဖြယ္ စကားလုံးေလးေတြအစား ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ႔ ေဝါဟာရတစ္ခ်ိဳ႕ အစားဝင္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ဘေလာ႔ဂါတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦးၾကားမွာလည္း သတိေလးထားလုိ႔ ဆက္ဆံေျပာဆုိတတ္လာၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႕ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ၿပီး ဘေလာ႔ဂ္ေရးသားျခင္းကေန အၿပီးအပုိင္ အနားယူခဲ႔ၾကသလုိ ဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႕လည္း ဂုဏ္သတင္း ပုိမုိထင္ေပၚလာခဲ႔ၾကတယ္။ နစ္ေနမန္း၊ ဆုံစည္းရာ၊ ရဲရင္႔(ကေနဒါ)၊ ဖုိးတရုတ္၊ ေယာဟန္ေအာင္၊ မင္းဒင္စတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြကုိ လူသိပိုမ်ားလာခဲ႔ၾကတယ္။

ဘေလာ႔ဂါေတြၾကား က်ယ္ျပန္႔လာခဲ႔တဲ႔ အက္ေၾကာင္းေလးတစ္ခုနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္စာအုပ္ ထုတ္ေဝဖုိ႔အစီအစဥ္ေလးဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေရစုန္ေမ်ာသြားခဲ႔ရတယ္။ တစ္ခုအဖတ္တင္လုိက္တာကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါဖုိရမ္ကေန တဆင္႔ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ပထမဆုံးဘေလာ႔ဂ္ေဒးကုိ က်င္းပဖုိ႔ တုိင္ပင္စီစဥ္ႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေဒး က်င္းပဖုိ႔အတြက္ ရန္ပုံေငြေလးေတြကုိေတာင္ လုပ္ခလစာေလးထဲကေန တစ္ႏုိင္ပုိ႔ျဖစ္လုိက္ေသးတယ္။ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၱေလးမွာ ဘေလာ႔ဂ္ေဒး က်င္းပၾကတာေလးေတြကုိ လုိက္ဖတ္ရင္း ဘေလာ႔ဂ္ေဒးကုိ တစ္ေန႔ေတာ႔ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် တက္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဦးမယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္ေလးေတာင္ ျဖစ္ခဲ႔မိဖူးပါရဲ႕။ ဘေလာ႔ဂ္ေဒးနဲ႔အတူ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါရပ္ဝန္း (သုိ႔) Myanmar Bloggers Society (MBS) ဆုိတဲ႔ အဖဲြ႔အစည္းေလးတစ္ခုကုိလည္း တည္ေထာင္ႏုိင္ခဲ႔ၾကတယ္။ MBS ရဲ႕ လက္စဲြေဆာင္ပုဒ္ေလးက “We Unite. We Blog” တဲ႔။

၂၀၀၇ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တျဖည္းျဖည္း စာေရးက်ဲလာခဲ႔တယ္။ ေနာက္ပုိင္း တစ္လကုိ တစ္ပုဒ္မေျပာနဲ႔၊ သုံးေလးလေနလုိ႔မွ တစ္ပုဒ္ေတာင္ ေရးမထြက္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ဂ္ေလးလည္း ဖုတ္လႈိက္ဖုတ္လႈိက္နဲ႔ အသက္ငင္ေနခဲ႔တာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ထိပါပဲ။ ပုိဆုိးသြားေစတာက ျမန္မာလုိေရးႏုိင္တဲ႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ဆုိတာႀကီး ေပၚလာခဲ႔တယ္။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ရဲ႕ လႊမ္းမုိးမႈကုိ အစက အဲဒီ႔ေလာက္ထိ ထည္႔တြက္မထားမိခဲ႔ဘူး။ ကုိယ္႔ဖာသာ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ေရးတာက တစ္ပုိင္း၊ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္သုံးတာက တစ္ပုိင္းလုိ႔ပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ မွတ္ယူထားခဲ႔မိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ပုိင္းမွာ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ရဲ႕ လႊမ္းမုိးမႈက အက္ဆစ္တုိက္စားသလုိ တေရြ႕ေရႊ႕နဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြကုိ တုိက္စားလာခဲ႔တယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာ ပုိ႔စ္တစ္ခုတင္ဖုိ႔အတြက္ ျပင္ဆင္ေရးသားရတာ ၾကာသေလာက္၊ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာက်ေတာ႔ စာတစ္ေၾကာင္း၊ စာတစ္ပုိဒ္ေလာက္နဲ႔တင္ ပုိ႔စ္တစ္ခု ျဖစ္လာတတ္ေလေတာ႔ လုိရင္းတုိရွင္းေျပာၾက ဆုိၾက၊ အေတြးအျမင္ေတြ ဖလွယ္ၾကတဲ႔ဖက္ကုိ ပိုအားသန္လာၾကတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘေလာ႔ဂါေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္ေလးေတြကုိ ဖယ္ခြာၿပီး ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာပဲ အခ်ိန္ပုိသုံးလာၾကေတာ႔တယ္။

ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္က လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ စိတ္ကုိဖမ္းစားထားႏုိင္တယ္။ သူ႔ေပၚမွာ စေတးတပ္စ္ေလးတစ္ခု တင္လုိက္တာနဲ႔တင္ ကုိယ္႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္တစ္ခုခုကုိ ေျပာျပႏုိင္ေလေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ပုိ႔စ္ေတြ မတင္ႏုိင္ၾကေတာ႔တာ သိပ္ေတာ႔မဆန္းေလဘူးလုိ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွာ တင္လုိက္တဲ႔ စေတးတပ္စ္ေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြေပၚမွာ ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြေလာက္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္က်န္ခဲ႔တာမ်ိဳး မရွိတတ္ၾကျပန္ဘူး။ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခံစားခ်က္ေတြ သြန္ၿပီးေရးခဲ႔တင္ခဲ႔တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပုိ႔စ္ေလးေတြဟာ အခုခ်ိန္ထိ မဂၢဇင္း၊ ဂ်ာနယ္ စတာေတြကုိ ပုိ႔ဖုိ႔အတြက္ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ အစမ္းသပ္ခံႏုိင္ၾကသလုိ ဘေလာ႔ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္း စုစည္းထုတ္ေဝၾကတဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြအတြက္လည္း ဝံ႔ဝံ႔စားစား စင္ေတာ္ေကာက္ခံႏုိင္ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ တစ္ခုခုအတြက္ ျပန္ၿပီးညႊန္းဆုိတာမ်ိဳးေလးေတြ လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္လည္း ခုိင္ခုိင္မာမာ ေနရာေလးတစ္ခုကုိ ရယူထားတတ္ၾကျပန္တယ္။ ဒါ႔အျပင္ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ စာေရးဖုိ႔လုပ္ေပးထားတဲ႔ Notes ဆုိတဲ႔ Feature ေလးကလည္း စာပုိဒ္ေတြကုိ အဆင္ေျပေအာင္ စီမံခန္႔ခဲြတာမ်ိဳး၊ ျပင္ဆင္ေနရာခ်တာမ်ိဳးေလးေတြ လုပ္မရျပန္ေလေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ဖက္ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ လုံးလုံးႀကီး စိတ္မကုန္ႏုိင္ၾကျပန္ေလဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဘေလာ႔ဂ္ကုိ စိတ္မကုန္ႏုိင္ေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြဟာ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာလည္း စာေရးလုိ႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားရင္း ဘေလာ႔ဂ္မွာ ေရးျဖစ္တဲ႔ ပုိ႔စ္အသစ္ေလးေတြကုိလည္း ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္မွာ ေဝမွ်တာမ်ိဳးေလးေတြကုိ တၿပိဳင္တည္း လုပ္လာၾကတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳးလုပ္လာရလိမ္႔မယ္လုိ႔ ဘယ္သူကမွ မေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ၾကေပမယ္႔လည္း ၾကဳံဆုံလာတဲ႔ အေျခေအနမွာ ကုိယ္သံေယာဇဥ္ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ လက္တဲြေခၚယူေနၾကတဲ႔ လုပ္ရပ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးမိတယ္။

(၄)

အခ်ိန္ေတြေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔အမွ် အြန္လုိင္းေပၚက ဘေလာ႔ဂါစာေရးဆရာေတြဟာ အေပ်ာ္တမ္းေရးသားရုံတင္ မကေတာ႔ဘဲ ပုံႏွိပ္စာေပေလာကထဲကုိပါ ေျခလွမ္းဆန္႔လာခဲ႔ၾကပါေတာ႔တယ္။ သက္ေဝ၊ ေနဘုန္းလတ္၊ သတုိး၊ ဏီလင္းညိဳ၊ ပန္ဒုိရာ၊ ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)၊ ညီညီသံလြင္၊ ခ်စ္ၾကည္ေအး၊ ျမေသြးနီ၊ သူရႆဝါ၊ အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔၊ ေမာင္ေရခ်မ္း စတဲ႔နာမည္ေလးေတြဟာ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြထက္မွာ ဟုိဟုိသည္သည္ ေတြ႔လာခဲ႔ရပါတယ္။ ကဗ်ာက႑မွာ ဆုိရင္လည္း ဘေလာ႔ဂါ ပန္ဒုိရာရဲ႕ စီစဥ္မႈနဲ႔ “ႀကိဳးညွိျခင္း” ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးကဗ်ာမ်ား စုစည္းမႈဆုိတဲ႔ စာအုပ္ေလးဟာ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ ဩဂုတ္လမွာ ထြက္ရွိခဲ႔ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က မျဖစ္ေျမာက္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ အေကာင္အထည္ ျပန္ေဖာ္ဖုိ႔အတြက္ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါ ဆယ္ဦးပါဝင္တဲ႔ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကုိ စာေရးဆရာ ဘေလာ႔ဂါ မျမေသြးနီရဲ႕ ဆက္သြယ္ေပးမႈနဲ႔ ၂၀၁၂ ေမလမွာ အေဝးကေနပဲ ကၽြန္ေတာ္စီစဥ္ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔ေနာက္ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာလကုန္ေလာက္မွာ AMK Creations က ကုိေမာ္ႀကီး (သုိ႔) စာေရးဆရာ ကုိညိဳရင္႔ရဲ႕ အနီးကပ္ပံ႔ပုိးကူညီေပးမႈေတြနဲ႔အတူ “သက္တံဆယ္စင္း” ဆုိတဲ႔ ရသစာစု စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကုိ ထုတ္ေဝႏုိင္ခဲ႔တယ္။ အက်ိဳးအျမတ္ကုိ ပဓာနမထားဘဲ မက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ အိပ္မက္ေလးတစ္ခုကို ျပန္လည္အသက္သြင္းႏုိင္ခဲ႔တာေၾကာင္႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္မႈေတြ တက္လာခဲ႔သလုိ ခံစားခဲ႔ရတယ္။

အဲဒီ႔ေနာက္မွာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြၾကား စုစည္းထုတ္ေဝတဲ႔ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ေလးေတြဟာ ဆက္တုိက္ဆုိသလုိ AMK Creations ကေန ထြက္ရွိလာခဲ႔ၾကတယ္။ “မုိင္တုိင္ႏွစ္ဆယ္”၊ “ၾကယ္စင္ဆယ္႔တစ္” စသည္ျဖင္႔ေပါ႔။ ဘေလာ႔ဂါ အိန္ဂ်ယ္လႈိင္ စီစဥ္ထုတ္ေဝတဲ႔ “မုိင္တုိင္ႏွစ္ဆယ္” စာအုပ္ေလးရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈက အခုခ်ိန္ထိ စာေပေလာကရဲ႕ အေရာင္းရဆုံး စာအုပ္စာရင္းမွာ မွတ္တမ္းဝင္ေနတုန္း။

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္း ထုတ္ေဝမႈအေနနဲ႔လည္း Synergy Publications က မိတ္ေဆြ ကုိသုတရဲ႕ စီစဥ္ျဖန္႔ခ်ိမႈနဲ႔အတူ ထြက္ရွိခဲ႔တဲ႔ မႏုိင္းႏုိင္းစေနရဲ႕ စာအုပ္ေလးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သတိထားလာမိခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒီ႔ထဲမွာမွ “အေမ႔လက္ေရး” ဆုိတဲ႔စာအုပ္ေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ေပါက္ခဲ႔တယ္လုိ႔ ဆိုရပါလိမ္႔မယ္။

ေနာက္ထပ္ တစ္ဦးခ်င္း စီစဥ္ထုတ္ေဝမႈအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်ကေတာ႔ “အိပ္မက္ေကာက္ေၾကာင္း” (ျမေသြးနီ)၊ “လမင္းရႈိက္သံ” (အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔)၊ “ကၽြန္ေတာ္လြတ္က်ခဲ႔တဲ႔ ၿမိဳ႔ေတာ္” (ေနဘုန္းလတ္)၊ “ညီေလးေရ” (ေနဘုန္းလတ္)၊ “အသင္နားမလည္ႏုိင္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္”(မယ္႔ကုိး)၊ “ေသာ႔ေလးတစ္ေခ်ာင္း”(သက္တံ႔ခ်ိဳ)၊ “စိန္ပန္းနဲ႔ ကံ႔ေကာ္ေတြ အတူပြင္႔ခဲ႔တယ္”(ေကသြယ္)၊ “ကၽြႏု္ပ္ႏွင္႔ ကေမာက္ကမ အုိင္တီေလာက သေရာ္စာမ်ား” (သူရႆဝါ)၊ “မိေတာရဲ႕ ရွတတေန႔စဲြမ်ား”(အိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔)၊ “စိတ္လုိလက္ရမ်ား” ကဗ်ာစုစည္းမႈ (ရွင္မားရု)၊ “ထင္က်န္ရစ္ေစ” (မိဇုစံ) စတဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြ စဥ္ဆက္မျပတ္ အသီးသီး ဆက္လက္ထြက္ရွိခဲ႔ၾကတယ္။ မၾကာခင္မွာပဲ ဘေလာ႔ဂါ စာေရးဆရာ သူရႆဝါရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ေျခလွမ္းျဖစ္တဲ႔ “ထိထိရွရွ သေရာ္စာမ်ား” ဆုိတဲ႔စာအုပ္ေလးကုိ စံပယ္စာအုပ္တုိက္ကေန ထုတ္ေဝဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၅)

“ဘေလာ႔ဂ္ေတြ ေသသြားၾကၿပီ”၊ “ဘေလာ႔ဂါေတြ ဘေလာ႔ဂ္မေရးၾကေတာ႔ဘူး” ဆုိတဲ႔အသံေလးေတြကုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရပါတယ္။ လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင္႔ တစ္စုံတစ္ရာဟာ ေပၚေပါက္လာခဲ႔ရသလုိ လုိအပ္ခ်က္တစ္ခုေၾကာင္႔ပဲ တစ္စုံတစ္ရာဟာ ကြယ္ေပ်ာက္တတ္ရျပန္တယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေတြ ေပၚေပါက္ခဲ႔တယ္။ စာေရးေကာင္းတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြကုိ ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ခဲ႔တယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြ လုံးဝကြယ္ေပ်ာက္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂါေတြလည္း ဘေလာ႔ဂ္ေတြဖက္ကုိ ေျခဦးလွည္႔ခ်င္မွ လွည္႔ျဖစ္ႏုိင္ပါေတာ႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါဟာ ဘေလာ႔ဂ္ေသဆုံးသြားျခင္းေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ျပန္ဘူး။ စာေရးဆရာ ေနဝင္းျမင္႔ရဲ႕ “မႏုႆီဟ ဝတၳဳတုိမ်ား” ထဲက အက္ေဆးေခါင္းစဥ္ေလးတစ္ခုကုိ အငွားသုံးစဲြလုိက္ရရင္ေတာ႔ ဒါဟာ ‘မက္တာေမာ္ဖုိးဆစ္’ (Metamorphosis) အသြင္ကူးေျပာင္းျခင္း ျဖစ္စဥ္တစ္ရပ္လုိ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဆုိခ်င္ပါတယ္။

စာေရးသူနဲ႔ စာဖတ္သူၾကား ကူးလူးဆက္သြယ္ေပးႏုိင္တဲ႔ လုိအပ္ခ်က္ကုိ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ျဖည္႔စြမ္းေပးႏုိင္ခဲ႔တာေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြဟာ ဝက္ဘ္ဆုိက္ေတြထက္ ပုိၿပီးထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔အခ်က္ကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ရုံသာမက သတင္းအခ်က္အလက္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျပန္႔ပြားေပးႏုိင္တဲ႔ အားသာခ်က္ကုိပါ ျဖည္႔စြမ္းေပးႏုိင္ခဲ႔လုိ႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ဟာ ဘေလာ႔ဂ္ေတြကုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ အႏုိင္ပုိင္းႏုိင္ခဲ႔ျပန္တယ္။ ဒီအားသာခ်က္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြအေနနဲ႔ မုန္းတီးေရွာင္ခြာေနလုိ႔ မရပါဘူး။ မီးကုိ ေကာင္းေကာင္းအသုံးခ်တတ္ရင္ ကုိယ္႔အတြက္ အသုံးဝင္သလုိပါပဲ။ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ရဲ႕ အားသာခ်က္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ မွန္မွန္ကန္ကန္ အသုံးခ်တတ္ရင္ အင္မတန္လွပတဲ႔ မက္တာေမာ္ဖုိးဆစ္ ျဖစ္စဥ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ဖန္တီးကူးေျပာင္းႏုိင္ပါလိမ္႔မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြအေနနဲ႔လည္း ပဓာနနဲ႔ သာမညကုိ ခဲြျခားသိျမင္တတ္ဖုိ႔ လုိပါလိမ္႔မယ္။ ထမင္းစားတဲ႔အခါမွာ ပန္းကန္နဲ႔ စားတတ္ၾကေပမယ္႔ ပန္းကန္ဟာ တကယ္ေတာ႔ အေရးမပါလွပါဘူး။ အထဲက ထမင္းက ပုိအေရးပါတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေတြးၾကည္႔လိုက္တာနဲ႔တင္ သိႏုိင္ပါတယ္။ ပန္းကန္မရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ငွက္ေပ်ာဖက္ေလးေတြေပၚ ထမင္းပုံလုိ႔ လက္ရည္တျပင္တည္း ခင္းစားလုိ႔ရတယ္။ သန္႔ရွင္းတဲ႔ သတင္းစာစကၠဴေပၚမွာ ပုံစားလုိ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ပန္းကန္ေတြဆုိတာဟာ ၾကားခံပစၥည္းတစ္ခုသာသာပါပဲ။ ထမင္းကသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ရွင္သန္မႈအတြက္ လုိရင္းပဓာနဆုိတာ သတိခ်ပ္မိဖုိ႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီလုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေရးသားဖတ္ရႈေနၾကတဲ႔ စာေပအကၡရာေတြကုိ ပညာရွင္ေတြက ဆူးေတြ၊ ေဆာက္ေတြသုံးလုိ႔ ေက်ာက္ထက္အကၡရာေပၚ တစ္ခ်ိန္က တပင္တပန္း ေရးထြင္းခဲ႔ၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ အင္ကညစ္သုံးလုိ႔ ထန္းရြက္ေပရြက္ေတြေပၚမွာ ေရးသားခဲ႔ၾကတယ္။ အဲသည္႔ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ မင္ေျခာက္၊ မင္စုိေတြသုံးလုိ႔ စကၠဴေတြေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ႔ၾကတယ္။ နည္းပညာေတြ တုိးတက္ေျပာင္းလဲလာတဲ႔ေနာက္ စီဒီ၊ ဒီဗြီဒီေတြေပၚမွာ မွတ္တမ္းတင္ရုံသာမက မုိက္ကရုိခ်စ္(ပ္)ေလးေတြမွာ ထည္႔လုိ႔ စာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာကုိ သုိေလွာင္သိမ္းဆည္းလာႏုိင္တဲ႔အထိ ဆင္႔ကဲေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္ေတြကုိ ၾကဳံေတြ႔ရင္ဆုိင္လာခဲ႔ရတယ္။ သူ႔ေခတ္သူ႔အခါနဲ႔ သူ႔အသုံးအေဆာင္ သူ႔ပစၥည္းေတြဟာ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အသုံးဝင္ခဲ႔ၾကမွာပါပဲ။ ဆူးေဆာက္ကုိင္ထားတဲ႔ ပေဝသဏီက ပညာရွင္ေတြကုိ ကီးဘုတ္ကုိင္ထားတဲ႔ ေခတ္သစ္နည္းပညာရွင္ေတြက သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မရင္႔က်က္ မျပည္႔ဝတဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထားပဲ ျဖစ္မွာပါ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြအေနနဲ႔လည္း “ဘာေၾကာင္႔ဘေလာ႔ဂါ ျဖစ္ခဲ႔ရသလဲ၊ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔သလဲ” ဆုိတာကို ကုိယ္တုိင္ျပန္ေမးၾကည္႔ဖုိ႔ လုိပါလိမ္႔မယ္။ စာေရးခ်င္တဲ႔စိတ္ အရင္းခံနဲ႔ ဘေလာ႔ဂါျဖစ္လာသူေတြ အတြက္ကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေသဆုံးျခင္း၊ မေသဆုံးျခင္းဟာ ျပႆနာတစ္ရပ္ မျဖစ္သင္႔သလုိ လြမ္းေမာတမ္းတေနရမယ္႔ ငုိခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္း မျဖစ္သင္႔ဘူး။ မိမိေရးလုိက္တဲ႔စာကုိ စာဖတ္သူအၾကား ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ပ်ံ႔ႏွံ႕ေရာက္ရွိေစမယ္ဆုိတဲ႔ လုိရင္းအခ်က္ကုိသာ အာရုံစုိက္ၿပီး မိမိခ်စ္ျမတ္ႏုိးတဲ႔ စာေပေရးသားျခင္း အႏုပညာကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဆက္လက္ဖန္တီးသင္႔တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆမိတယ္။

အဲသလုိေရးသားတဲ႔အခါမွာ ပုံနွိပ္စာေရးဆရာေသာ၊ ဘေလာ႔ဂါ စာေရးဆရာေသာလုိ႔ ခဲြျခားရႈျမင္မႈမရွိဘဲ ျမန္မာစာေပေလာကေကာင္းကင္ႀကီး ပုိမုိျပည႔္စုံ၊ လင္းလက္လွပေစဖုိ႔အတြက္ ဝုိင္းဝန္းျဖည္႔ဆည္းေပးေနၾကတဲ႔ ၾကယ္စုေလးေတြ၊ အလင္းတန္းေလးေတြ၊ ဂလက္ဆီေလးေတြအျဖစ္ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး အျပန္အလွန္ ရႈျမင္မိၾကဖုိ႔ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္႔တမိတယ္။ ပုံႏွိပ္စာေရးဆရာေတြမွာ သူတုိ႔ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ စာေပခရီးက အယ္ဒီတာစားပဲြေပါင္းမ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၿပီးမွ နာမည္တစ္ခုကုိ ထူေထာင္ႏုိင္ခ႔ဲတာေၾကာင္႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ခံႏုိင္တဲ႔ စာေပအေရးအသားတစ္ရပ္ ရွိတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ယူဆမႈ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ျငင္းဆုိေနရမယ္႔ အခ်က္တစ္ရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အဲသလုိမ်ိဳး အယ္ဒီတာစားပဲြေတြကုိ မျဖတ္သန္းဘဲ မိမိဖာသာ သုတ္သင္ေရးသားျပဳစုလုိက္တဲ႔ အေရးအသား၊ အေတြ႔အၾကဳံေတြဟာ အဆင္႔မမီႏုိင္ဘူးလုိ႔ သတ္မွတ္လာမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ ဒါဟာတစ္ဖက္သတ္ အေတြးအေခၚ တစ္ရပ္ျဖစ္သြားၿပီ။ ဘက္မမွ်တဲ႔ ဆင္ျခင္သုံးသပ္မႈ တစ္ခုျဖစ္သြားၿပီလုိ႔ ဆုိရပါလိမ္႔မယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြဟာ စာကုိခ်စ္လုိ႔ ေရးၾကသူေတြ မ်ားပါတယ္။ ခ်စ္လုိ႔ေရးတဲ႔အတြက္ ေရးခ်င္မွ ေရးသလုိ အလုပ္မအားလပ္တဲ႔အခါမ်ိဳး၊ စာေရးခ်င္စိတ္မရွိတဲ႔ အခါမ်ိဳးက်ျပန္ရင္လည္း မေရးၾကျပန္ပါဘူး။ ဒါဟာသိပ္ေကာင္းတဲ႔ လကၡဏာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ စာေရးၿပီဆုိရင္ေတာ႔ တကယ္ကုိ ေရးခ်င္လာလုိ႔ ေရးတဲ႔အတြက္ စိတ္အားထက္သန္မႈက တရွိန္ရွိန္နဲ႔ စီးဆင္းျဖစ္ေပၚေနတတ္ပါတယ္။ ေရးၿပီဆုိတဲ႔အခါမွာလည္း တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ဆင္ဆာျဖတ္ေတာက္မႈ မရွိတဲ႔အတြက္ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚပါတယ္။ စံစနစ္တစ္ခုနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားမႈ မရွိတဲ႔အတြက္လည္း လြတ္လပ္စြာ ေရးသားပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂါေတြရဲ႕ စာေတြကုိ ဖတ္ရတာ စာဖတ္သူရဲ႕ ႏွလုံးသားကုိ တုိက္ရုိက္ထိမွန္ေစသလုိ ခံစားရတယ္။ ကိုယ္႔အနားမွာ လာထိုင္ၿပီး တတြတ္တြတ္ ေျပာျပေနသလုိ အသက္ဝင္တယ္။

စာေရးတဲ႔ဘေလာ႔ဂါေတြက ပုံႏွိပ္စာေရးဆရာေတြကုိ ဘယ္လုိမွ သေဘာမထားတတ္ၾကေပမယ္႔လည္း ပုံႏွိပ္ေလာကထဲက စာေရးဆရာတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြေပၚကုိ အျမင္တိမ္းေစာင္းမႈေတြ၊ ျပစ္တင္ကဲ႔ရဲ႕မႈေလးေတြ ရွိတယ္လုိ႔ ၾကားရတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ စာေရးတယ္ဆုိတာဟာ စာသင္ခန္းမွာ ဆရာမက စာသင္သလုိမ်ိဳး ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိေရး၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိဖဲြ႔ဆုိၿပီး ေရးရတဲ႔အရာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ အဆင္႔မီတယ္၊ မမီဘူးဆုိတဲ႔ ေပတံေတြ၊ စည္းကနားေတြနဲ႔ အႏုပညာေျမာက္တယ္၊ မေျမာက္ဘူးဆုိတာကုိ သတ္မွတ္တုိင္းတာလုိ႔ ရတဲ႔အရာေတြမွ မဟုတ္တာ။ ဂ်က္လန္ဒန္ဟာ ေရႊတူးသမား မဟုတ္ခဲ႔ဘဲ ပညာတတ္ လူကုံထံ အသုိင္းအဝုိင္းကသာ လာခဲ႔သူတစ္ေယာက္ဆုိရင္ ‘Call of the Wild’ တုိ႔၊ ‘The White Fang’ တုိ႔လုိမ်ိဳး ကမၻာေက်ာ္ ဝတၳဳရွည္ေတြ ေရးႏုိင္ခဲ႔ပါ႔မလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္သံသယ ဝင္မိတယ္။

ဒီလုိေျပာလုိ႔လည္း ဘေလာ႔ဂါေတြဟာ ၾကဳံရာက်ပမ္း လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနၾကသူမ်ားရယ္လုိ႔ မမွတ္ယူေစခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြမွာ ရာထူးရာခံ ႀကီးႀကီးမားမားေတြကုိ တာဝန္ယူလုပ္ကုိင္ေနၾကတဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ အေတြ႔အၾကဳံ ျပည္႔ဝရင္႔က်က္သူေတြ ပါသလုိ၊ အဆင္႔ျမင္႔တကၠသုိလ္ေတြမွာ ပညာဆည္းပူးေလ႔လာေနၾကတဲ႔ ပညာရွင္ေတြလည္း ပါပါတယ္။ ေက်ာင္းသားအရြယ္ ငခၽြတ္ေလးေတြလုိ႔ ထင္ရေပမယ္႔လည္း ကုိယ္႔လက္ကုိယ္႔ေျခနဲ႔ ကုိယ္႔ထမင္းကုိယ္ရွာစားၿပီး ကုိယ္႔ဝမ္းကုိယ္ေက်ာင္းေနၾကရတဲ႔ ကုိယ္႔ထူးကုိယ္ခၽြန္သမားေတြလည္း ပါပါတယ္။ ဘဝျဖတ္သန္းမႈ အေတြ႔အၾကဳံအားျဖင္႔ ေလ်ာ႔တိေလ်ာ႔ရဲ ရွိၾကသူေတြ မဟုတ္ဘူး၊ ဝမ္းစာမျပည္႔သူေတြ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိခ်င္တာပါ။ စုန္းျပဴးတစ္ခ်ိဳ႕ေတာ႔ ပါေကာင္းပါလိမ္႔ေလမေပါ႔။ ဒါကေတာ႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ ေရွာင္လဲႊလုိ႔ မရတ႔ဲ သဲအေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ ျဖစ္စဥ္မ်ိဳးပါ။

ျမန္မာစာေပေလာက ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔ဆုိတာ စာေပလုိက္စားတဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေမြးထုတ္ေပးေနႏုိင္ဖုိ႔၊ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးေနႏုိင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အင္အားအျပည္႔နဲ႔ စီးဆင္းလာတဲ႔ ႏုိင္ငံတကာက ျမန္မာဘေလာ႔ဂါလူငယ္ထုႀကီးကုိ မႀကိဳဆုိ မဝမ္းေျမာက္ႏုိင္တာကေတာ႔ အင္မတန္မွ ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာ ဆုံးရႈံးမႈတစ္ရပ္ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြဟာ ျမန္မာစာေပကုိ ခ်စ္လြန္းလုိ႔ ေရးတာပါ။ ျမတ္ႏုိးလြန္းလုိ႔ ေရးတာပါ။ ဒါကုိ လက္တဲြေခၚယူမႈ မလုပ္ႏုိင္ရင္ေန၊ ျပစ္တင္ကဲ႔ရဲ႕မႈလုပ္တာမ်ိဳး၊ တန္းညွိတာမ်ိဳးေတြေတာ႔ မလုပ္သင္ဘူးလုိ႔ ယူဆမိတယ္။ ဒီလုိေတြ ေျပာေနလုိ႔ အသနားခံေနတယ္လုိ႔လည္း မယူဆပါနဲ႔။ ဒါဟာ မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ခ်က္ျပည္႔ဝေၾကာင္း ျပသေနတာပါ။ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္လုိ႔လည္း မေတြးေခၚပါနဲ႔။ ဒါဟာ ေခတ္ၿပိဳင္ေရစီးေၾကာင္းတစ္ရပ္ ရွိတယ္ဆုိတာကုိ သိသာေစခ်င္ရုံ သက္သက္ပါ။

(၆)

ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေလးတစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ သတ္မွတ္ေလ႔ရွိတာဟာ အဲဒီ႔ေန႔ရက္ေလးကုိ ေရာက္တုိင္းေရာက္တုိင္း အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခု (သုိ႔မဟုတ္) ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုကုိ အထူးတလည္ အမွတ္ရေအာက္ေမ႔ေနေစခ်င္တဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေလး အရင္းခံလုိ႔ပါပဲ။ သစ္ေတာသစ္ပင္ေတြကုိ ထိန္းသိမ္းစုိက္ပ်ိဳးဖုိ႔ အခ်ိန္တုိင္း သတိရခ်င္မွ ရတတ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ “ကမာၻ႔သစ္ပင္စုိက္ပ်ိဳးေရးေန႔” လုိ ေန႔မ်ိဳးေလးမွာေတာ႔ သစ္ေတာသစ္ပင္ေတြရဲ႕ အေရးပါပုံကုိ တဒဂၤေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္မိၿပီး သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဝုိင္းဝန္းပံ႔ပုိးဖုိ႔ သတိခ်ပ္မိႏုိင္ၾကပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ မၾကာခဏ သတိရမိခ်င္မွ ရမိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အာဇာနည္ေန႔မွာေတာ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔တကြ က်ဆုံးေလၿပီးေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အေၾကာင္းကုိ ခဏေလာက္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ေပးၿပီးေတာ႔ကုိ ေတြးေတာဆင္ျခင္မိတတ္ၾကတယ္။

ဒီလုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ခ်ိန္က ဘေလာ႔ဂ္ေတြေပၚမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေရးခဲ႔ၾကတာ၊ ဘေလာ႔ဂါအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ရင္းနွီးစြာ က်ီစယ္ေနာက္ေျပာင္ခဲ႔ၾကတာ၊ ကုိယ္႔ဘဝျဖတ္သန္းမႈ ပုံရိပ္ေလးေတြကုိ လြတ္လပ္ရဲတင္းစြာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ႔ၾက၊ ရုိးသားပြင္႔လင္းစြာ ေဆြးေႏြးခဲ႔ၾကတာေလးေတြကုိ သတိရမိေကာင္း ရမိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေမ႔ေလ်ာ႔ေကာင္းလည္း ေမ႔ေလ်ာ႔ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကမာၻ႔ဘေလာ႔ဂင္းေဒး (World Bloggers’ Day) ျဖစ္တဲ႔ ဩဂုတ္ (၃၁) ရက္ေန႔မွာေတာ႔ တစ္ခ်ိန္က ကုိယ္တုိင္ ရင္ခုန္ယစ္မူးစြာနဲ႔ စီးဆင္းျဖတ္သန္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂ္ေလးေတြအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ တခုတ္တရေလး တမ္းတလြမ္းဆြတ္ သတိရေနၾကမယ္ဆုိရင္ျဖင္႔….

အားလုံးကုိ ခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္.
မွတ္ခ်က္။ ။ ဘေလာ႔ဂါတုိင္းရဲ႕ နာမည္ကုိ ပါေအာင္ေရးဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔အတြက္ တစ္ခ်ိဳ႕က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ နာမည္ေလးေတြကုိယ္စား နားလည္ေပးႏုိင္ၾကမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အမ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ႔ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခုလုိ႔ နားလည္ေပးမယ္ဆုိရင္ ေရးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္. :)

အိတ္ေမွာက္သြန္ပစ္ ႏွစ္ဆယ္႔ရွစ္

noreply@blogger.com (Yan) — Thu, 29 Aug 2013 02:43:00 +0000

“လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိခ်င္ရင္ သူနဲ႔ခရီးအတူတူ ထြက္ၾကည္႔” တဲ႔။ ခရီးတူတူထြက္တဲ႔ အခါက်ေတာ႔မွ အဲဒီ႔လူဟာ ၾကဳံလာသမွ် အခက္အခဲေတြကုိ ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းတတ္သူလား၊ ျခဴသံပါေအာင္ ညည္းညဴျပစ္တင္ၿပီး ဇီဇာေၾကာင္တတ္သူလား ဆုိတာေတြကုိ သိလာႏုိင္သလုိ ထၾကြလုံ႔လရွိမရွိ၊ တစ္ကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းမႈရွိမရွိ၊ တစ္ဖက္သားအေပၚ စိတ္ေစတနာေကာင္း ထားမထား စတာေတြကုိပါ အကဲခတ္ေလ႔လာႏုိင္ပါတယ္တဲ႔။ ဘေလာ႔ဂါမသက္ေဝကေတာ႔ သူနဲ႔အတူတူ ခရီးတူတူထြက္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ အေဝးက လူေတြအေၾကာင္းကုိ လွမ္းၿပီး စနည္းနာခ်င္ပုံ ေပါက္ပါတယ္။ ပညာသားပါပါနဲ႔ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ အိတ္ေတြဖာေတြကုိ သြန္ခုိင္းေမွာက္ခုိင္းပါေလေတာ႔တယ္။ အထဲမွာ ဘာေတြမ်ား ရွိမလဲဆုိၿပီးေတာ႔ေပါ႔ေလ။

တစ္ဖက္ကၾကည္႔မယ္ဆုိရင္လည္း ေန႔စဥ္ကုိင္တြယ္ေနက် ပိုက္ဆံအိတ္၊ လက္ဆဲြအိတ္ေလးေတြထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ ပစၥည္းပစၥယေလးေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လူမႈဘဝ ေနပုံထုိင္ပုံကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေန တတ္တယ္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးေတြ ဖြင္႔ျပခုိင္းတဲ႔ တက္(ဂ္)ပုိ႔စ္ေလးေတြကုိ ေရးခုိင္းတာဟာ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ တစ္ေယာက္က ပိုမုိသိရွိနားလည္လာေစႏုိင္တဲ႔ အခြင္႔အေရးတစ္ခုလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိတယ္။

ေနာက္တစ္ခု ရွိေသးတာက ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္နဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ သူတုိ႔ေန႔စဥ္ ကုိင္တြယ္သုံးစဲြေလ႔ရွိတဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္အရြယ္အစား ကြာျခားမႈရွိသလုိ ရုံးသြားရုံးျပန္ သယ္ေဆာင္သြားေလ႔ရွိတဲ႔ ပစၥည္းပစၥယေတြလည္း အနည္းအမ်ား ကြာျခားတတ္ျပန္တယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ မိန္းမေတြဟာ ေယာက်ၤားေတြထက္ ပစၥည္းေတြကုိ ပုိသယ္ေဆာင္ထားတတ္ေလ႔ ရွိတယ္။ ဒါဟာလည္း သိပ္ေတာ႔ မဆန္းၾကယ္လွပါဘူး။ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္အတြက္ သူ႔အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေခါင္းၿဖီးေတြ၊ ေရေမႊးေတြ ေဆာင္ထားဖုိ႔ မလုိအပ္ေပမယ္႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ႔ အလွျပင္ပစၥည္းေတြနဲ႔ တစ္ျခားအေရးေပၚ အသုံးအေဆာင္ေတြကုိ ထည္႔ထားေဆာင္ထားဖုိ႔ လုိအပ္ေနတတ္တယ္။

ဒီမွာတင္ပဲ မိန္းမေတြဟာ ပစၥည္းမ်ားမ်ား ဝင္ဆန္႔မယ္႔ စလင္းဘတ္အႀကီးႀကီးေတြ၊ ပိုက္ဆံအိတ္အႀကီးႀကီးေတြ ကုိင္ေဆာင္လာရုံသာမက တစ္ခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ရုံးသြားရုံးျပန္ အိတ္ႏွစ္လုံးလြယ္တဲ႔အထိ ျဖစ္လာခဲ႔ပါတယ္။ ရုံးသြားခ်ိန္မနက္ခင္းေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိသေလာက္ မိန္းမေတြဟာ လက္တစ္ဖက္မွာ စလင္းဘတ္ေတြ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြကုိ လြယ္ထား၊ ကုိင္ထားတတ္သလုိ တစ္ျခားလက္တစ္ဖက္မွာလည္း ထမင္းခ်ိဳင္႔၊ ေရဗူး၊ စာအုပ္စတာေတြကုိ သယ္ဖုိ႔ ေနာက္ထပ္အိတ္တစ္လုံးကုိ ကုိင္ထားတတ္ျပန္တယ္။ ဒါေတာင္ Laptop ကြန္ပ်ဴတာထည္႔တဲ႔ အိတ္မပါေသးဘူး။

ေယာက်ၤားေလးေတြအတြက္ကေတာ႔ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ၊ ကုတ္အက်ၤီအိတ္ထဲ ထုိးထည္႔ထားတတ္ၿပီး ေန႔လယ္စာကုိေတာ႔ ထမင္းခ်ိဳင္႔ေလး (သုိ႔) ထမင္းခ်ိဳင္႔ထည္႔ထားတဲ႔ အိတ္ကေလး ကုိင္သူကုိင္၊ ဒါမွမဟုတ္ အျပင္မွာ ဝယ္စားသူဝယ္စား လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေယာက်ၤားေလးေတြ ရုံးသြားရုံးျပန္ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈဟာ ဘာမွအပုိဆာဒါး မပါသေလာက္ ရုိးရွင္းမႈရွိပါတယ္။ ဒီေတာ႔လည္း တစ္ဖက္က ၾကည္႔ျပန္ရင္ ေယာက်ၤားေလးေတြဟာ ပစၥည္းထည္႔ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ အိတ္ကပ္ပါတဲ႔ အက်ၤီ၊ ေဘာင္းဘီေတြကုိ မိန္းမေတြထက္ ပုိၿပီးေရြးခ်ယ္ ဝတ္ဆင္တတ္ၾကပါတယ္။

ဒါကေတာ႔ အိတ္ဋီကာ ဖြင္႔ဆုိခ်က္ပါ။ ဘာေၾကာင္႔ ဒီလုိမ်ိဳး ရွည္လ်ားေထြျပား ဖြင္႔ဆုိရသလဲ ဆုိရင္ေတာ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ သူတုိ႔ကုိင္ေနတဲ႔ အိတ္တစ္လုံးကုိ ဖြင္႔ျပလုိက္ရုံနဲ႔ သူတုိ႔ဘာေတြ သယ္လာတယ္ဆုိတာကုိ သိႏုိင္ေပမယ္႔ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ႔ သူတုိ႔ဝတ္စားထားတဲ႔ အက်ၤီ၊ ေဘာင္းဘီေတြထဲမွာ ဘာေတြထည္႔ထားသလဲ ဆုိတာထိပါ လုိက္ၾကည္႔တတ္ဖုိ႔ လုိတယ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

….

ေဩာ္… သူမ်ားတကာေတြ အိတ္ေတြသြန္ၾက၊ ဖာေတြေမွာက္ၾကေလေတာ႔ သူ႔ဖာသာသူ သြန္ၾက၊ ေမွာက္ၾကတာပဲဆုိၿပီး သူမ်ားေတြ ေမွာက္ထားသြန္ထားတာေတြကုိ သြားၾကည္႔လုိက္၊ ခုိးခုိးခိခိ လုပ္လုိက္၊ ေဖ႔စ္ဘြတ္(ခ္)မွာ တင္ထားတာဆုိရင္ လုိက္ခ္လုပ္လုိက္၊ ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္ထားတာဆုိရင္ ေကာ္မန္႔ေရးလုိက္ လုပ္ေနခဲ႔တယ္။ မေန႔ကေတာ႔ မုိးေအးေအးေလးရွိတာမုိ႔ အခန္းထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေလး တစ္ေယာက္တည္း ‘မိုးစက္တင္ေလ’ သီခ်င္းေလးနဲ႔ တန္ဂုိအကေလ႔က်င္႔ေနမယ္ၾကံေသး၊ ကုိရန္ေအာင္လည္း ေမွာက္ျပသင္႔တယ္၊ မဟုတ္ဘူး၊ ေမွာက္ျပရမယ္၊ ႏုိး. ႏုိး. ေမွာက္ရမယ္ဆုိၿပီး တက္(ဂ္)လာၾကပါေလေရာ။

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဘဝမွာ ေၾကာင္လက္သည္းဝွက္သလုိ ရုိးရုိးကုတ္ကုတ္ေလးပဲ ေနခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ေျမျပန္႔က ျမန္မာအမ်ိဳးသားေလး တစ္ေယာက္ပါ။ (အဟမ္း.. အဟမ္း.. ေခ်ာင္းဆုိးသံၾကားလုိက္မိသလုိပဲ။ အဟတ္ဟတ္.) အဲလုိေျပာလုိက္လုိ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔အိတ္ထဲမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘာမွမရွိဘူးလုိ႔လည္း မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ ကမၻာေပၚမွာ စိတ္ဝင္စားစရာ အေကာင္းဆုံးသတၱဝါဟာ မိမိကုိယ္တုိင္ပါပဲဆုိတဲ႔ စကားေလးလုိေပါ႔။ လူတုိင္းက ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိေတာ႔ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ထင္ျမင္ယူဆတတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ အေပၚမွာ စကားပလႅင္ခံခဲ႔သလုိပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႔အိတ္ကုိ ေမွာက္တဲ႔အခါမွာ ပုိက္ဆံအိတ္သာမကဘဲ ေဘာင္းဘီအိတ္ကုိပါ သြန္ေမွာက္ျပပါမယ္။

ရွိရွိသမွ် ေမွာက္ျပလိုက္ရရင္ေတာ႔ ဒါေလးေတြ ထြက္လာပါတယ္။

ပိုက္ဆံအိတ္ေလးရယ္၊ ေသာ႔ေလးတစ္စုံရယ္၊ ဖုန္းေလးတစ္လုံးရယ္၊ နားၾကပ္ေလးတစ္ခုရယ္၊ ေဘာင္းဘီေဘးအိတ္ထဲ ထည္႔ထားေလ႔ရွိတဲ႔ သင္ပုန္းကြန္ပ်ဴတာေလးတစ္ခုရယ္နဲ႔ အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ႔ မင္နီေဘာလ္ပင္ေလးတစ္ေခ်ာင္းရယ္ပါပဲ။

ေသာ႔ေလးကေတာ႔ အျပင္တံခါးနဲ႔ အခန္းတံခါးေသာ႔ပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ေသာ႔ေလးကုိ ကီးခ်ိန္းေလးေတြ တပ္ၿပီးထားတတ္ေပမယ္႔ အခုႀကီးလာေတာ႔ ဘာမွကုိ တပ္ထားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ႔ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေသာ႔ေလးလည္း အခုလုိမ်ိဳး တုံးတိတိေလး ျဖစ္ေနရွာေတာ႔တယ္။ ဖုန္းနဲ႔ နားၾကပ္ေလးကေတာ႔ ဘာမွရွင္းျပေနစရာ မလုိတဲ႔ ေန႔စဥ္အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းေလးေတြပါပဲ။

သင္ပုန္းကြန္ပ်ဴတာေလးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ အေရးပါတဲ႔ အေနအထားမွာ ရွိေနခဲ႔တယ္။ ေက်ာင္းသားငယ္ေလးေတြကုိ စာသင္တဲ႔အခါမွာ အသံထြက္ေျပာျပခ်င္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သူတုိ႔မသိမျမင္ဖူးတဲ႔ အရာတစ္ခုခုကုိ ျပဖုိ႔အတြက္ ပုံေလးေတြျပခ်င္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သက္ဆုိင္ရာ ဝက္(ဘ္)ဆုိက္ေလးေတြကုိ သြားခ်င္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အတန္းႀကီးသမားေတြကုိ Reading Assignment ေလးေတြ ေပးဖုိ႔အတြက္ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ရွာေပးတဲ႔အခါမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၿမဲတမ္း အသုံးျပဳေနရတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ရထားေစာင္႔၊ ကားေစာင္႔ေနတုန္း၊ ေကာ္ဖီဆုိင္၊ အေအးဆုိင္ထုိင္ေနတုန္း အခ်ိန္ျဖဳန္းခ်င္ရင္ သင္ပုန္းကြန္ပ်ဴတာေလးထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ Ebook ေလးေတြကုိ ထုတ္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ အထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕ ဘဝဇာတ္ေၾကာင္း၊ ဆရာေနဝင္းျမင္႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕ျပပုိးမႊားမ်ား၊ မႏုႆီဟအက္ေဆးမ်ား၊ ဆရာပါရဂူရဲ႕ စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕၊ ဆရာမ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ရက္ကန္းလြန္း၊ ဆံရစ္ဝုိင္း ဝတၳဳတိုေလးေတြ၊ ဒႆနစာအုပ္ေလးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ အဂၤလိပ္စာအုပ္ နည္းနည္းပါးပါးေပါ႔။ အခ်စ္အလြမ္း သရုပ္ေဖာ္ဝတၳဳ အေရးအသားေတြထက္ အက္ေဆး၊ ေဆာင္းပါး၊ အေတႊးအေခၚစတဲ႔ စာအုပ္ေလးေတြကုိ ပုိဖတ္ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္းရင္းက ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိစာေတြ ေရးျဖစ္တယ္ ဆုိတာေပၚမွာ အမ်ားႀကီး လႊမ္းမုိးသက္ေရာက္မႈ ရွိေနခဲ႔တယ္။

ပုိက္ဆံအိတ္ေလးကေတာ႔ ရန္ကုန္ကအျပန္မွာ တစ္ေယာက္ေသာသူေလးက အမွတ္တရေလး ေပးခဲ႔တာေပါ႔။ အဲဒီ႔ေန႕က သာေကတ ေရႊပုဇြန္မွာ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုံျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူေလးက ညေနခင္း ပုစြန္ဆီေရာင္ေလးနဲ႔ လုိက္ဖက္လွတဲ႔ ပန္းေသြးေရာင္ ဂါဝန္ေလးဝတ္လုိ႔။ အခုမွ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးခါစ ပုံစံေလးနဲ႔ ဆံပင္ရွည္ေလးေတြဆီက ေမႊးရနံ႕ေလးေတြက ေလအေဝွ႔မွာ သင္းခနဲပ်ံ႕ခနဲ။ ကၽြန္ေတာ္က သူေလးကုိ ကားပါကင္ထဲမွာ ဆင္းႀကိဳခဲ႔တယ္။ ေရႊပုစြန္ရဲ႕ ေနာက္ဖက္က ပန္းျခံေလးထဲမွာ သူေလးကုိ ထုိင္ခုိင္းထားၿပီး ေကာင္တာမွာ Mocha ေကာ္ဖီေလးႏွစ္ခြက္ မွာေနခ်ိန္ ေက်ာက္ခတ္ေရေမွာ္ေလးေတြကုိ ျဖတ္သန္းလာတဲ႔ ေရစီးသံေလးေတြက တလြင္လြင္နဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြၾကားမွာ ရိုက္ခတ္လုိ႔။ ဆက္မေျပာေတာ႔ပါဘူးေလ။ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ မဆီေလ်ာ္တာေတြ ေျပာမိေတာ႔မယ္။ အဟတ္ဟတ္.

အဲဒီ႔ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကုိ ဆက္ဖြင္႔လုိက္ရင္ အထဲမွာ ေဟာသလုိေလး စျမင္ရပါလိမ္႔မယ္။ ျပည္နယ္မွတ္ပုံတင္ကဒ္ျပားေလးပါ။ သူ႔ေနာက္မွာေတာ႔ ရထားစီးတဲ႔ Metro ကဒ္ေလးေပါ႔။

ဆက္ဖြင္႔လုိက္ရင္ ဒီလုိေလးေတြ ျမင္ရပါလိမ္႔မယ္။

ပထမေကာ္လန္မွာ ရွိေနခဲ႔တာေတြကေတာ႔ နယူးေယာက္မွာ ရွိတဲ႔ဘဏ္အမ်ားစုရဲ႕ ကဒ္ျပားေတြပါ။ TD၊ Chase၊ Citi ဘဏ္သုံးခုလုံးရဲ႕ ကဒ္ျပားကုိ ကုိင္ထားႏုိင္ရင္ နယူးေယာက္တခြင္ ဘယ္ကုိသြားသြား ပုိက္ဆံထုတ္ရတာ အဆင္ေတာ္ေတာ္ေျပပါတယ္။ ATM စက္ေတြကုိလည္း တကန္တက လုိက္ရွာေနစရာ မလုိေတာ႔ဘူးေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕ေဆးဆုိင္ေတြမွာ Chase ATM ရွိတတ္သလုိ ရထားမွတ္တုိင္၊ ကားမွတ္တုိင္ေတြနဲ႔ အနီးဆုံးေတြမွာက်ေတာ႔ Citi ATM ေတြ ရွိေနတတ္ျပန္တယ္။ အဝါေရာင္ကဒ္ျပားေလးကေတာ႔ စာၾကည္႔တုိက္ အသင္းဝင္ကဒ္ျပားေလးပါ။ အဲဒီ႔ေနာက္မွာ ဆက္ရွိေနခဲ႔တဲ႔ တံဆိပ္တုံးထုထားတဲ႔ ကဒ္ျပားေလးကေတာ႔ အစဥ္အၿမဲ အားေပးေနက် Bubble Tea ဆုိင္ေလးက Promotion ကဒ္ျပားေလးပါ။ ဆယ္ခြက္ဝယ္ရင္ တစ္ခြက္အလကားေပးမယ္ဆုိတဲ႔ သေဘာေပါ႔။

ဒုတိယေကာ္လန္ရဲ႕ စစခ်င္းမွာ ေတြ႔ရတာကေတာ႔ ျမန္မာျပည္ကုိ ဖုန္းေခၚဖုိ႔ အသင္႔ေဆာင္ထားတဲ႔ Real Asia ဖုန္းကဒ္ေလးေတြပါ။ ဖုန္းကဒ္ေတြက ၂ ေဒၚလာတန္နဲ႔ ၅ ေဒၚလာတန္ဆုိၿပီး ရွိပါတယ္။ ၅ ေဒၚလာတန္နဲ႔ ေခၚရင္ ၁၈ မိနစ္ေလာက္ ရတတ္ၿပီး ၂ ေဒၚလာတန္ တစ္ကဒ္နဲ႔ ေခၚရင္ေတာ႔ ၈ မိနစ္ကေန ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ရတတ္ပါတယ္။ ၂ ေဒၚလာတန္ ၃ ကဒ္ဝယ္ရင္ ၅ ေဒၚလာပဲ ေပးရတာကတစ္ေၾကာင္း၊ ကဒ္ျပားအေသးနဲ႔ ဖုန္းေခၚရင္ လုိရင္းတုိရွင္းေျပာလုိ႔ ရတာကတစ္ေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၂ ေဒၚလာတန္ေလးေတြပဲ ေနာက္ပုိင္းအားေပးျဖစ္ေတာ႔တယ္။ Viber ေတြ၊ Tango ေတြ ရလာၿပီ ဆုိေပမယ္႔လည္း ျမန္မာျပည္ရဲ႕ MPT က အမ်ားသိၾကတဲ႔အတုိင္းပဲ ဆုိေတာ႔ ဖုန္းကဒ္ေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲမွာ အၿမဲရွိေနတတ္တာ အဆန္းမဟုတ္ေတာ႔ပါဘူး။

ဖုန္းကဒ္ေလးေတြေအာက္မွာက ရထားကဒ္၊ ၿပီးေတာ႔ ကားေမာင္းသင္တန္းေက်ာင္းက ယူလာခဲ႔တဲ႔ လိပ္စာကဒ္ ၂ ကဒ္။ တစ္ေနရာေရာက္လုိ႔ လိပ္စာကဒ္ယူရင္ ၂ ကဒ္ယူေလ႔ရွိတာ ကၽြန္ေတာ္႔အက်င္႔တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနခဲ႔ပါၿပီ။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေျပာျပလုိ႔ရေအာင္ တစ္ကဒ္အပုိယူလုိက္ရုံ သက္သက္ပါပဲ။

တတိယေကာ္လန္ရဲ႕ စစခ်င္းက ဇယားကြက္ေလးေတြကေတာ႔ အသည္းေရာင္ အသားဝါဘီပုိး ကာကြယ္ေဆးထုိးဖုိ႔ ရက္ေတြကုိ ဆရာဝန္က မွတ္ေပးထားတာပါ။ အတဲြလုိက္ထုိးရမွာဆုိေတာ႔ ရက္ေတြေနာက္မက်ေအာင္ ကဒ္ျပားေလးမွာ ေရးေပးထားတာကုိ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲ ေဆာင္ထားခဲ႔တာပါ။ တတိယ ကာကြယ္ေဆးကုိ ႏုိဝင္ဘာ ၁၅ ရက္ဝန္းက်င္မွာ ထုိးရဦးမယ္။ တစ္ပတ္ႀကိဳေလာက္ ထုိးလုိ႔ရတယ္ဆုိေတာ႔ ႏုိဝင္ဘာ ၈ ရက္မွာ ထုိးလုိ႔ရၿပီေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္သတိေမ႔ေနခဲ႔ရင္ သတိေပးၾကဦးေနာ႔။ မွတ္မိၾကမယ္ဟုတ္။ ေအာက္ဖက္ကုိ ဆက္ဆင္းသြားလိုက္ရင္ေတာ႔ သြားေဆးခန္းက လိပ္စာကဒ္၊ အေထြေထြကုသတဲ႔ ဆရာဝန္ရဲ႕ လိပ္စာကဒ္နဲ႔ ဆီးဝမ္းအထူးကုဆရာဝန္ရဲ႕ လိပ္စာကဒ္ေလးေတြကုိ အစီအရီေလး ျပထားတာ ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္။

စတုတၱေကာ္လန္မွာေတာ႔ ျပည္နယ္မွတ္ပုံတင္ကဒ္ျပား၊ ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္၊ က်န္းမာေရး အာမခံကဒ္ျပား (Health Insurance Card) နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေစ်းအတူတူ ဝယ္ထားတဲ႔ ေျပစာျဖတ္ပုိင္းေလးေတြကုိ ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္။ ၄၆ ေဒၚလာနဲ႔ ၇၅ ဆင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔သူငယ္ခ်င္းကုိ ေပးခဲ႔ၿပီးေနာက္ ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိ လႊင္႔မပစ္ျဖစ္ေသးဘဲ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးထဲကုိ ထုိးထည္႔ထားခဲ႔မိတာပါ။ ျဖတ္ပုိင္းေလးရဲ႕ ဘယ္ဖက္မွာေတာ႔ အေရးအေၾကာင္းဆုိရင္ အသုံးျပဳဖုိ႔အတြက္ ေဆာင္ထားတဲ႔ ေဆးပလာစတာေလးပါ။

ေဆးပလာစတာေလး ေဆာင္ဖုိ႔အက်င္႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ယူခဲ႔တာ အခုဆုိရင္ ၃ ႏွစ္ထဲကုိ ေရာက္ခဲ႔ပါၿပီ။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ သြားရင္းလာရင္း၊ လုပ္ရင္းကုိင္ရင္း ထိခုိက္ဒဏ္ရာရခဲ႔တဲ႔အခါ အေရးေပၚ အသုံးျပဳလုိ႔ရေအာင္ ေဆာင္ထားခဲ႔တာပါ။ ကုိယ္႔အတြက္တင္ မဟုတ္ဘဲ တစ္ျခားသူေတြအတြက္ပါ အသုံးတည္႔ခဲ႔တာေတာ႔ ဝမ္းသာစရာပါပဲ။ တစ္ခါ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ခ်ိတ္နဲ႔ထုိးမိၿပီး လက္ေခ်ာင္းၿပဲသြားတဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္တစ္ေယာက္ကုိ ေပးခဲ႔ဖူးတယ္။ ဘူတာရုံကအထြက္မွာ ေခ်ာ္လဲလုိ႔ ေျခေထာက္နည္းနည္း ထိသြားခဲ႔တဲ႔ မ်က္ႏွာစိမ္း မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကုိလည္း ေပးခဲ႔ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ စကူတာစီးရင္း ေခ်ာ္လဲသြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေက်ာင္းသားေလးရဲ႕ ဒူးေခါင္းက ဒဏ္ရာကုိလည္း ကုိယ္တုိင္ ကပ္ေပးခဲ႔ဖူးတယ္။

ပလာစတာေလးရဲ႕ ေအာက္ဖက္မွာေတာ႔ ထီလက္မွတ္ေလးေတြေပါ႔။ ေပါက္ႏုိးေပါက္ႏုိးနဲ႔ ထုိးခဲ႔ရတာလည္း ရွစ္နွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ပါၿပီ။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ႔ ထုိးသာထုိးလုိက္တယ္၊ ထီေတာင္မတုိက္ျဖစ္ေတာ႔ျပန္ဘူး။ အဲသလုိနဲ႔ ထီလက္မွတ္အေဟာင္းေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ပုိက္ဆံအိတ္ေလးထဲမွာ အခန္႔သားထုိင္ရင္း အခ်င္းခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကုိ ျဖစ္လုိ႔။

ေနာက္ဆုံးတစ္ခုကေတာ႔ ဒီႏုိင္ငံရဲ႕ ေငြစကၠဴေလးေတြပါပဲ။

ကဲ. ကၽြန္ေတာ္႔အိတ္ေလးထဲက ပစၥည္းေလးေတြက ကၽြန္ေတာ္႔အေၾကာင္းကုိ တစ္စုံတစ္ရာေသာ အတုိင္းအတာထိ ေျပာျပေပးေနမယ္ဆုိရင္ ဒီပုိ႔စ္ေလး ေရးရက်ိဳးနပ္ၿပီလုိ႔ ယူဆပါတယ္။

ထပ္ၿပီး တက္(ဂ္)လုပ္ခ်င္တာကေတာ႔ ကုိႀကီး၊ ကုီညီလင္းသစ္၊ ကုိဏီလင္းညိဳ၊ ကုိသတုိးနဲ႔ ေမာင္မ်ိဳးတုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ဘေလာ႔ဂါမဟုတ္တဲ႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္(ခ္)ေပၚက မိတ္ေဆြႀကီး ကုိရန္မင္းေအာင္ကုိလည္း တက္(ဂ္)လုပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား.....

အားလုံးကုိခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္.

ပႏၷက္တုိင္မ်ား...

noreply@blogger.com (Yan) — Thu, 06 Jun 2013 20:24:00 +0000

တရံတစ္ခါမွာ သိပ္ကုိႀကီးက်ယ္

ျမင္႔ျမတ္လြန္းခ်င္ခဲ႔သလုိ

တစ္ခါတရံမွာ အတတ္ႏုိင္ဆုံး

သုိသိပ္လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားခ်င္တယ္...

တစ္ခါတစ္ေခါက္မွာ အျမင္႔ဆုံးထိ
တက္မဟဲ႔လုိ႔ ၾကဳံးဝါးႀကိဳးစားခ်င္မိသလုိ
တစ္ေခါက္တစ္ခါမွာ ရွိတာေလးနဲ႔ ေရာင္႔ရဲၿပီး
သူလုိကုိယ္လုိေလးပဲ ေနခ်င္မိတယ္...

ေႏြမွာ ငွက္ေက်းစုံလင္
ပန္းမာန္ပုရစ္ဖူးေလးေတြနဲ႔ လွပက်ဴးရင္႔ေနတတ္သလုိ
ေႏြဟာ တဖ်စ္ဖ်စ္နဲ႔ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႔လြန္းလွတယ္...

မုိးမွာ စုိျပည္စိမ္းလန္း
ေတာေတာင္စိမ္႔စမ္းေတြ တသြင္သြင္နဲ႔ စီးဆင္းေနတတ္သလုိ
မုိးဟာ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ စြတ္စုိထိုိင္းမႈိင္းလြန္းလွတယ္.

ေဆာင္းမွာ ႏွင္းမႈန္ႏွင္းစက္
ေရခဲေက်ာက္ခက္ေတြနဲ႔ လွပဆန္းၾကယ္မႈေတြ ရွိေနတတ္သလုိ
ေဆာင္းဟာ တေဝါေဝါနဲ႔႔ ေျခာက္ေသြ႔ကၽြတ္ဆတ္လြန္းလွတယ္...

ဒီလုိပါပဲ..
အေကာင္းနဲ႔အဆုိး ဒြန္တဲြေနသမွ်မွာ
ကုိယ္႔ခံစားခ်က္အတုိင္း ေလာကဟာ
ရုပ္ဆင္းပ်ိဳျမစ္ ကညာအပ်ိဳစင္စစ္ေလး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လုိက္
ရုပ္ဆုိးခက္ထန္ ယကၡဂုမၻာန္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္လုိက္..

တကယ္ေတာ႔ ခံစားတတ္တဲ႔ ႏွလုံးသားဟာ
ဟုိး အတြင္းထဲမွာ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္းရွိေနတတ္သားနဲ႔
ထစ္ခနဲဆုိ ျပင္ပကမၻာကုိပဲ အျပစ္ဆုိေနမိတာ
မရင္႔က်က္မႈရဲ႕ ျပယုဂ္တစ္ခုေလပဲလား...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္နဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး ရုိးသားတယ္လုိ႔
ပႏၷက္တုိင္ေတြ ရုိက္မိေနတုန္း....

~ ေရခဲငွက္ ~

ပန္းေျခြမုိး

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 25 May 2013 07:22:00 +0000

(၁)

မေန႔ညက သတင္းမွာ ေၾကျငာထားတာ မုိးႀကိဳးမုန္တုိင္းရွိတယ္တဲ႔။ ညေနကတည္းက မုိးေလးက တစ္ခါတေလမွာ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းဟန္ျပဳၿပီး မစုိ႔မပုိ႔ေလး ရြာလုိက္၊ တစ္ခါတေလမွာ ေလနဲ႔အတူ ခပ္ရဲရဲေလး စီးေမ်ာလာလုိက္၊ တစ္ခါတေလမွာေတာ႔ ပ်ိဳးႀကဲသလုိ ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ ပက္ခ်လာလုိက္နဲ႔ တစိမ္႔စိမ္႔ေလး ရြာခ်င္တုိင္း ရြာေနခဲ႔တယ္။ ေန႔လယ္ခင္းေလာက္က်ေတာ႔ လွ်ပ္စီးေတြ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားလက္ၿပီး ကမၻာ႔စည္ႀကီးက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အက်ယ္ႀကီး ထတီးလာခဲ႔တယ္။ ေဩာ္… မ်က္ႏွာမည္းႀကီးလည္း ငုိခ်ိန္တန္ပါေပါ႔လား…

ၿမိဳ႕ထဲမွာေတာ႔ မုိးကပုိသည္းတယ္လုိ႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ သူေျပာတဲ႔အတုိင္း အတိအက် ေျပာရရင္ေတာ႔ “ရြာတာက ဟက္ပက္ႀကီးပဲဗ်” တဲ႔။ အလုပ္ဒီဖက္ေျပာင္းလာကတည္းက ၿမိဳ႕ထဲဖက္ကုိ ရထားမစီးျဖစ္တာလည္း အေတာ္ၾကာခဲ႔ၿပီပဲ။ သည္ေတာ႔လည္း သူေျပာတဲ႔ ဟက္ပက္ႀကီးရြာတယ္ဆုိတာကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ပဲ ျမင္ေယာင္ၾကည္႔လုိက္ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မေန႔ညက မုိးသံေလသံ တရွဲရဲွ တဟဲဟဲနဲ႔ အိပ္လုိ႔ေတာ႔ အေကာင္းသား။

(၂)

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ယာထလုိ႔ အျပင္ဖက္ကုိ လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မွန္ျပတင္းတံခါးေလးက မုိးစက္ေလးေတြကုိ ဟုိနားတစ္စက္၊ သည္နားတစ္စက္ လိမ္းျခယ္လုိ႔ ေရမႈန္ေရမႊားေလးေတြၾကားထဲမွာ မခုိးမခန္႔ေလးရပ္ေနခဲ႔တယ္။ အျပင္မွာ မုိးေလးကေတာ႔ ခပ္ပါးပါးေလး အုံ႔ေနတုန္း။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက သစ္ရြက္ေလးေတြက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အရုိင္းဆန္ခ်င္သြားတဲ႔ ေလျပည္ကုိ ဟုိဖက္ယိမ္းလုိက္၊ သည္ဖက္ယိမ္းလုိက္နဲ႔ မထိတထိ ေရွာင္တိမ္းရင္း ခုိးခုိးခစ္ခစ္ လုပ္ေနၾကေလရဲ႕။ သူတုိ႔ေလးေတြကုိၾကည္႔ရင္း ကုိယ္ပါစိတ္ထဲက ျမဴးတူးေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္လာမိတယ္။

ျပတင္းတံခါးကုိ အသာေလးဆဲြတင္လုိက္ေတာ႔ ေလႏုေအးေလးက အခန္းထဲကုိ ကသုတ္ကရက္နဲ႔ တုိးဝင္လာခဲ႔တယ္။ မ်က္ေစ႔ကုိမွိတ္၊ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေခါင္းေပၚေျမွာက္လုိ႔ အေၾကာဆန္႔လုိက္ရင္း ေလကုိတစ္ဝႀကီး ရႉသြင္းပစ္လုိက္တယ္။ ေဘးအိမ္ေခါင္မုိးေပၚမွာ မုိးစက္ေလးေတြက စစ္ခ်ီတက္သလုိ အတန္းလုိက္ေလးေတြ စီးဆင္းေနရင္း ေရတံေလွ်ာက္ေလးထဲကုိ အဆက္မျပတ္ခုန္ခ်ေနၾကလုိက္တာ အုိလံပစ္ၿပိဳင္ပဲြဝင္ အားကစားသမားေတြအလား။

သူ႔ရဲ႕ မသိစိတ္က တစ္စုံတစ္ရာကုိ လုိက္ရွာေနခဲ႔မိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ျခံစည္းရုိးေလးေတြေပၚမွာ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ေနတတ္တဲ႔ ရွဥ္႔ညိဳေလးေတြ ဒီေန႔ ဘယ္ေခ်ာင္မွာ သြားကုပ္ေနပါလိမ္႔။ သူတုိ႔ေလးေတြက ရာသီဥတု ပြင္႔လင္းသာယာခ်ိန္မွာ အစာေရစာေလးေတြကုိ တကုပ္ကုပ္နဲ႔ စုေဆာင္းသိမ္းဆည္း ထားတတ္ၾကတာမ်ိဳးဆုိေတာ႔ အခုလုိ မုိးေလးတဖဲြဖဲြ ရြာေနခ်ိန္မွာ သစ္ေခါင္းေလးေတြထဲ ခပ္ေကြးေကြးေလး ဇိမ္ယူၿပီး အိပ္ေနမလားပဲ။

အိမ္ေနာက္ေဖးမွာရွိတဲ႔ ျမက္ခင္းစိမ္းေလးကေတာ႔ မုိးစက္ေလးေတြၾကားထဲမွာ တဖ်တ္ဖ်တ္ လႈပ္ခါေနလုိက္တာ အပ်ိဳမေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ကုိယ္လုံးေလးကုိ ရမ္းခါၿပီး စိတ္လုိလက္ရ ရယ္ေမာေနသလုိမ်ိဳး။ ေပ်ာ္ရွာမွာေပါ႔ေလ။ တစ္ေဆာင္းတြင္းလုံး သူတုိ႔ေခါင္းေလးေတြကုိ တုိးလွ်ိဳးႏွစ္ျမဳပ္ထားခဲ႔ရၿပီပဲ။ သည္လုိေႏြဦးရာသီမွာ ပထမဆုံးေတြ႔ခြင္႔ရတဲ႔ မုိးစက္ေလးေတြက သူတုိ႔ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ အမ်ားႀကီးအေရးပါေနႏုိင္တာကုိး။

တစ္ခ်ိဳ႕ျမက္ပင္ေလးေတြကေတာ႔ ပိုင္ရွင္မရိတ္သိမ္းဘဲ ပစ္ထားခဲ႔တာ ၾကာလုိ႔ထင္႔။ အရွည္လြန္ၿပီး တစ္ဖက္ကုိေတာင္ ကုိင္းက်ေနလုိက္ေသးတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကည္႔လိုက္ရင္ ျမက္ပင္တံတားေလး ျဖစ္ေနသလုိမ်ိဳး။ ခပ္ေကြးေကြးေလးက်ခ်င္ေနတဲ႔ ျမက္ပင္တံတားေလးေပၚမွာမွ ကပ္သီးကပ္သတ္ တြယ္ကပ္ခ်င္ေနတဲ႔ မုိးစက္ေလးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ ခက္လုိက္ပါဘိႏွယ္။

ေလျပင္းေလးတစ္ခ်က္ သုတ္ခနဲ တုိက္လုိက္ရင္ ျမက္ပင္ေလးေတြေပၚမွာ တင္ေနတဲ႔ မုိးေရစက္ေလးေတြ ေဝ႔ဝဲလြင္႔စင္သြားတာေလးေတြက စင္ျမင္႔ေပၚမွာ ေရာ႔ခ္အဆုိေတာ္တစ္ေယာက္ သူ႔ဆံပင္ရွည္ေတြကုိ အားရပါးရ ခါယမ္းၿပီး သီခ်င္းဆုိေနသလုိမ်ိဳး ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ။ ေဩာ္. ေႏြမွာ ပန္းတုိ႔ပြင္႔မွ လွတတ္တာမဟုတ္ဘူး။ မုိးမွာလည္း သဘာဝရဲ႕သမီးပ်ိဳက မုိးစက္ေလးေတြ စြတ္စုိလုိ႔ လွခ်င္တုိင္းလွေနတတ္ေသးတာပဲ။

(၃)

မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္၊ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးေတာ႔ ေကာ္ဖီပူေလးတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ၿပီး အခန္းေလးထဲ ျပန္ဝင္လာခဲ႔လုိက္တယ္။ စားပဲြေပၚမွာ တင္ထားတဲ႔ လက္(ပ္)ေတာ႔ကြန္ပ်ဴတာေလးကုိ ျပတင္းေပါက္နားမွာ ထားထားတဲ႔ အံဆဲြေလးေပၚ ေျပာင္းတင္လုိက္တယ္။ ကြန္ပ်ဴတာအဖုံးေလးကုိ လွပ္လိုက္ေတာ႔ မေန႔ညက အိပ္ခါနီး နားေထာင္ခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္က ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ ရွိေနဆဲပဲ။ Play ခလုတ္ေလးကုိ ႏွိပ္လုိက္ၿပီး ထုိင္ခုံေနာက္ေက်ာကုိ မွီလုိ႔ အျပင္ဖက္ကုိ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔လုိက္တယ္။ ေကာ္ဖီနံ႔ေလးက သူ႔ႏွာေခါင္းထဲ တစိမ္႔စိမ္႔ တုိးဝင္ျမွဴဆြယ္ေနတာကုိ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳရင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္က ေခါင္မုိးေလးေပၚ မုိးစက္ေတြ တဖဲြဖဲြက်ေနတာကုိ သည္အတုိင္း စုိက္ၾကည္႔ေနခဲ႔လုိက္တယ္။

ေရညွိေလးေတြတက္ေနတဲ႔ အိမ္ေခါင္မုိးေလးေပၚမွာ မုိးစက္ေလးေတြ စီးဆင္းေနပုံက အာရုံစုိက္ၿပီး ၾကည္႔ေလေလ စိတ္ထဲမွာ ႏွစ္လုိခ်စ္ခင္ဖြယ္ သိဂၤါရ ရသေလးကုိ ခံစားလာရေလေလပါပဲ။ လက္ဆင္႔ကမ္း ေျပးပဲြဝင္ေနၾကတဲ႔ အေျပးသမားေတြလုိ အေရွ႕က စီးသြားတဲ႔ မုိးစက္ေလးက တစ္ေနရာမွာ ခဏရပ္ေနတုန္း အေနာက္က စီးလာတဲ႔ မုိးစက္ေလးက ဆတ္ခနဲလာၿပီး ထိေတြ႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ဦးသား အတူတူေပါင္းၿပီး ေရစက္ေလးေနာက္တစ္ခုအျဖစ္ ထပ္မံစီးဆင္းရင္း ေရတံေလွ်ာက္ေလးထဲကုိ ေတာက္ခနဲ က်သြားတယ္။

မုိးစက္ေလးေတြ ေရတံေလွ်ာက္ထဲက်သြားတဲ႔ေနာက္ သူ႔ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ႔ေပမယ္႔ သူကေတာ႔ မုိးစက္ေလးေတြနဲ႔အတူ ေရတံေလွ်ာက္အဆုံးထိ လုိက္ပါစီးဆင္းေနခဲ႔မိတယ္။ တစ္စက္ခ်င္း စုေဆာင္းလာတဲ႔ မုိးေရစက္ေလးေတြက ေရတံေလွ်ာက္အဆုံးမွာ ရွိတဲ႔ ထြက္ေပါက္ေလးကေန အားရွိတဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းေလး တစ္ခုအျဖစ္ ဆက္လက္စီးဆင္းသြားမွာကုိ ေတြးရင္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ အင္အားတစ္ခု တုိးပြားလာေနတာကုိ ခံစားသိရွိေနခဲ႔မိတယ္။

မုိးစက္ေလးေတြကုိ ေငးၾကည္႔ေနဆဲမွာပဲ သင္းကဲြငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အိမ္ေခါင္မုိးေပၚ လာနားတယ္။ မုိးေရစက္ေတြရႊဲရႊဲစုိလုိ႔ တစ္ကုိယ္လုံး ဖြာလန္ၾကဲေနတဲ႔ ငွက္ကေလးကုိ ၾကည္႔ရင္း သနားစိတ္ေတြက တဖြားဖြားေပၚေပါက္လာေနမိတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔ သူကဲြလာတာပါလိမ္႔။ ငွက္ဖုိေလးလား၊ ငွက္မေလးလား။ သူ႔မွာ သားသမီးေတြေရာ မရွိဘူးလား။ ကေလးေတြရွိရင္ သူ႔ကုိေမွ်ာ္ေနရွာေတာ႔မွာပဲ။ အေတာင္ေညာင္းလုိ႔ ဆက္မပ်ံႏုိင္ေတာ႔ရင္ သည္မုိးသည္ေလနဲ႔ သူအိမ္ျပန္ႏုိင္ပါဦးေတာ႔မလား။ အစာရွာထြက္တဲ႔ သိမ္းငွက္၊ စြန္ရဲေတြနဲ႔ ေတြ႔ခဲ႔ရင္ အသက္ေဘးက လြတ္ေအာင္ သူေျပးႏုိင္ပါဦးေတာ႔မလား။ သူမရွိေတာ႔ရင္ က်န္ခဲ႔မယ္႔ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ဘယ္လုိရွိလိမ္႔မလဲ။

ငွက္ကေလးကေတာ႔ သူ႔အေတြးေတြကုိ သိႏုိင္ပုံမထင္။ ဟုိဖက္ၾကည္႔လုိက္ သည္ဖက္ၾကည္႔လုိက္နဲ႔ လမ္းေပ်ာက္ေနသလုိလုိ၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကုိ လုိက္ရွာေနသလုိလုိ။ ၿပီးေတာ႔ သူ႔ႏႈတ္သီးေလးနဲ႔ အေမႊးေလးေတြၾကားထဲ ဟုိဟုိသည္သည္ ထုိးထည္႔လုိက္၊ ကုိယ္လုံးေလးကုိ တဖြားဖြားခါလုိက္နဲ႔ အေတာင္ပံေလးေတြကုိ ေျခာက္ေသြ႔ေအာင္ မနည္းလုပ္ေနရရွာတယ္။

ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ရင္ထဲမွာ သနားခ်စ္ခင္စိတ္ေလးေတြ ေပၚလာလုိ႔ ထုိင္ေနရာက ရုတ္ခနဲထၿပီး စာအုပ္စင္ေလးေအာက္မွာ သိမ္းထားတဲ႔ ကင္မရာကုိ ဆဲြယူလုိက္မိတယ္။ မွန္ဘီလူးအနီးအေဝးခ်ိန္ၿပီး သုံးေလးခ်က္ေလာက္ ဆက္တုိက္ရုိက္ခ်လုိက္တယ္။ ငွက္ကေလးကလည္း တစ္ေကာင္တည္း၊ သူကလည္း အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း။ ငွက္ကေလးကလည္း လမ္းေပ်ာက္ေနသူ၊ သူကလည္း ဘဝအဓိပၸါယ္ကုိ မ်က္ျခည္ျပတ္ေနသူ။ ငွက္ကေလးကလည္း ျပဴးျပဴးၿပဲၿပဲ၊ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း စိတ္ဖိအားေတြနဲ႔ အလူးလူးအလဲလဲ။ သင္းကဲြငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း သင္းကဲြလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ထဲမွာ အင္နဲ႔အားနဲ႔ ပြင္႔အန္ထြက္လာခ်င္ေနၾကတယ္။

ကင္မရာကုိ ေနသားတက် ျပန္ထားၿပီး ျပတင္းေပါက္ေလးဖက္ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ခ်ိန္မွာ ငွက္ကေလးက ေနရာမွာ မရွိေတာ႔။ ေဩာ္. သူ လမ္းပဲေတြ႔သြားခဲ႔တာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ပ်ံမိပ်ံရာကုိပဲ စြတ္ပ်ံသြားတာလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ဘဝရွင္သန္ေရးအတြက္ တစ္စုံတစ္ခုကုိေတာ႔ သူလုပ္ရမွာပဲမဟုတ္လား။

ေကာ္ဖီတစ္က်ိဳက္ကုိ ႏွစ္ႏွစ္ၿခဳိက္ၿခိဳက္ ေသာက္ခ်လုိက္ရင္း အိမ္ေခါင္မုိးေလးကုိ ဆက္ၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္။ သည္တစ္ခါေတာ႔ သူ႔မ်က္စိထဲမွာ တုံ႔ဆုိင္းဆုိင္း စီးဆင္းေနတဲ႔ မုိးစက္ေလးေတြကုိ မေတြ႔ေတာ႔ဘဲ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေရစီးေၾကာင္းေလးကုိပဲ ေတြ႔ရေတာ႔တယ္။ အရွိန္တစ္ခု ရသြားခဲ႔ၿပီပဲ။

ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔နားေလးေတြ ေကြးတက္သြားသည္ထိ ျပဳံးလုိက္ၿပီး ေနာက္ဆုံးလက္က်န္ ေကာ္ဖီကုိ ေမာ႔ခ်လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကုိ စားပဲြေပၚ အသံျမည္ေအာင္ ေဆာင႔္ခ်လုိက္ရင္း “Hotel California” သီခ်င္းေလးထဲက စာသားေလးတစ္ေၾကာင္းကုိ ခပ္ျမဴးျမဴးေလး အသံထြက္ရြတ္လိုက္မိတယ္။

“Some days to remember… Some days to forget….”

သတိရတတ္ဖုိ႔လည္း လုိသလုိ စနစ္တက် ေမ႔ေဖ်ာက္တတ္ဖုိ႔လည္း လုိမွာပဲေလ။ တစ္ေနရာကုိ ခရီးေရာက္ေအာင္ သြားခ်င္ရင္ ေျခလွမ္းေတြကုိ လက္ရွိေရာက္ေနတဲ႔ ေနရာတစ္ခုကေန လွမ္းၾကြႏုိင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုေတာ႔ ရဲရဲခ်ရမွာပဲ မဟုတ္လား။

(၄)

ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔ဆုိၿပီး အိမ္အျပင္ဖက္ ခဏလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔လုိက္တယ္။ အိမ္ထဲမွာ ေနတုန္းက သိပ္မသိသာေပမယ္႔ အျပင္ထြက္လုိက္ေတာ႔မွ ရာသီဥတုက တကယ္႔ကုိ ေအးစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ရယ္။ ထီးလည္းမေဆာင္းခ်င္ေတာ႔တာနဲ႔ အေႏြးထည္ေလးမွာပါတဲ႔ ေခါင္းစြပ္ေလးကုိပဲ ထုတ္ၿပီးေဆာင္းလုိက္တယ္။ ဇစ္ကုိ လည္ပင္းနားထိေရာက္ေအာင္ ဆဲြတင္၊ အေႏြးထည္ေလးထဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ထုိးထည္႔လုိက္ၿပီး ေလမဝင္ႏုိင္ေအာင္ ကုိယ္ကုိ အနည္းငယ္က်ဳံ႕လုိ႔ လမ္းထိပ္ဖက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ႔လုိက္တယ္။

မုိးစက္ေလးေတြက မ်က္ႏွာျပင္ကုိ တဖဲြဖဲြနဲ႔ အေျပးအလႊား က်ီစယ္ႏႈတ္ဆက္ၾကတာေလးကုိ အသာတၾကည္ပဲ ခံယူလုိက္တယ္။ ေႏြဦးရာသီ အမီပြင္႔ဖူးလာၾကတဲ႔ လမ္းေဘးဝဲယာက ဒက္ဖုိးေဒးလ္ပန္းဝါဝါေလးေတြက ေလျပည္အသုတ္ မုိးအရုတ္မွာ ဟုိဟုိသည္သည္ ယိမ္းႏြဲ႔ေနလုိက္ၾကတာ တစ္ပင္နဲ႔တစ္ပင္ တြတ္တီးတြတ္တာ စကားမျမည္ ေျပာေနၾကသလုိမ်ိဳး။ သူတုိ႔ဘာေတြမ်ား ေျပာေနၾကပါလိမ္႔၊ သိစမ္းခ်င္ပါဘိ။

လမ္းထိပ္နားမေရာက္ခင္ ညာဖက္ေဘးမွာ ႏွစ္ထပ္တုိက္ျဖဴႀကီး တစ္လုံးရွိတယ္။ တုိက္ပုိင္ရွင္ အဘြားႀကီးက ဥေရာပသူ မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္ခါတေလ မာဖလာေလးကုိ သူ႔လည္ပင္းမွာ ပတ္ထားလုိ႔ ႏွင္းဆီရုံေလးေတြကုိ ပန္းညွပ္ကတ္ေၾကးေလးတစ္လက္နဲ႔ ဟုိညွပ္သည္ညွပ္ လုပ္ေနတတ္တယ္။ သူနဲ႔ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံမိတုိင္း ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္လုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳ ျပဳံးျပေလ႔ရွိတဲ႔ အဘႊားႀကီးလည္း မုိးေအးေအးမွာ အိမ္ထဲေအာင္းလုိ႔ ေရွးသီခ်င္းေတြမ်ား နားေထာင္ေနေရာ႔မလား။ ပိုင္ရွင္ကိုယ္တုိင္ တယုတယ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားခဲ႔တဲ႔ ႏွင္းဆီပင္ပ်ိဳေတြကေတာ႔ အၿပိဳင္းအရုိင္းနဲ႔ သဘာဝေလာကရဲ႕ အင္အားစြမ္းပကားကုိ ကုိယ္စားျပဳေနလုိက္ၾကတာ တကယ္႔ကုိ အားရစရာ။ ခုပဲရုတ္ခ်ည္း ပြင္႔အာေတာ႔မေယာင္ ဟန္ေရးျပင္ေနၾကတဲ႔ ႏွင္းဆီဖူးငုံေလးေတြကလည္း မုိးေရစက္ေလးေတြၾကားထဲမွာ ၾကြားဝင္႔ငြားစြင္႔ေနလုိက္တာမ်ား သဇင္၊ သစ္ခြတုိ႔ေတာင္ အရႈံးေပးရေတာ႔မလုိ။

လမ္းေထာင္႔ပန္းျခံနားေလးမွာေတာ႔ အျဖဴေရာင္ ဂါဝန္ရွည္ႀကီး ဝတ္ထားသလုိ တစ္ပင္လုံး အျဖဴေရာင္ပန္းဖူးပန္းငုံေတြနဲ႔ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနၾကတဲ႔ အမ်ိဳးအမည္မသိ သစ္ပင္ႀကီးေတြရွိတယ္။ အၿမဲလုိလုိ ေခါင္းေမာ႔ရင္ေကာ႔ေနၾကတဲ႔ သစ္ပင္ျမင္႔ႀကီးေတြ သည္တစ္ခါေတာ႔ မုိးေရစက္ေတြ တစ္ကုိယ္လုံး လႊမ္းျခဳံထားလုိ႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းက်ေနၾကပုံပဲ။ သူတုိ႔ေတြရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ႔ မုိးနဲ႔ေလ ႏွစ္ဦးသား စိတ္တူကုိယ္တူ ဝုိင္းဝန္းဖဲ႔ေျခြထားၾကတဲ႔ ပန္းပြင္႔ အေၾကြေလးေတြ၊ ပြင္႔ဖတ္ေလးေတြက ဟုိမွာသည္မွာ ေတာင္လုိယာလုိ ပုံလုိ႔။

သစ္ပင္ႀကီးေရ။ ဝမ္းနည္းေနသလား။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ႔ သဘာဝပါပဲေလ။ ပန္းဆုိတာ ေဝခ်ိန္ရွိသလုိ ေၾကြခ်ိန္လည္း ရွိတတ္တာပဲ။ ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွလုိ႔ အေၾကြေစာသြားတတ္ၾကတဲ႔ ပန္းပြင္႔ငယ္ေလးေတြလည္း ရွိတတ္တာပဲေလ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အစဥ္အလာမပ်က္၊ အျပဳံးမပ်က္ ပန္းဖူးငုံေလးေတြ ဆက္လက္ပြင္႔အာေပးႏုိင္ဖုိ႔က သင္႔တာဝန္ပဲ မဟုတ္လား။ ဝမ္းနည္းပါ၊ ခံစားပါ။ ၿပီးရင္ေတာ႔ ေနာက္ေန႔ေတြ၊ ေနာက္လေတြ၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြအတြက္ အားအင္အသစ္ေတြ ေမြးလုိ႔ ဘဝႀကီးမွာ ဆက္လက္ရွင္သန္ႏုိင္ပါေစ သစ္ပင္ႀကီးေရ။

သည္စကားေတြဟာ တကယ္ေတာ႔ သစ္ပင္ႀကီးကုိ ေျပာေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ သူ႔ကုိယ္သူ ေျပာေနတာလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ သည္လုိပါပဲေလ။

“Good Judgment comes from experience, and a lot of that comes from bad judgment.” ဆုိၿပီးေတာ႔ Will Rogers ဆုိတဲ႔ ပညာရွိတစ္ေယာက္က ေျပာသြားခဲ႔ဖူးတယ္ မဟုတ္လား။ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔သမွ် ဘဝတေလွ်ာက္မွာ မွန္ကန္တဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြေၾကာင္႔ အက်ိဳးရခဲ႔ဖူးသလုိ မွားယြင္းတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ေတြေၾကာင္႔လည္း သင္ခန္းစာအေတြ႔အၾကဳံေတြ ရယူခဲ႔ဖူးတယ္။ ျမတ္တယ္၊ ရႈံးတယ္ဆုိတာထက္ ဘဝဆုိတာ ေနတတ္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းၿပီးေတာ႔ ယူတတ္ရင္ ေနရာတကာမွာ ပညာေတြရွိေနတတ္တာပဲေလ။

သစ္ပင္ႀကီးကုိ အားေပးရင္း မုိးနဲ႔ေလကုိ သည္တစ္ခါေတာ႔ နည္းနည္းစိတ္တုိသြားခဲ႔မိတယ္။ အထူးသျဖင္႔ အခ်ိန္အခါထက္ နည္းနည္းေစာၿပီး ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ မုိးကုိေပါ႔။ လက္ဖဝါးတစ္ဖက္ကုိ ျဖန္႔လုိက္ရင္း ေကာင္းကင္ထက္က ခရီးရွည္ႀကီး နွင္လာခဲ႔ရတဲ႔ မုိးစက္ကေလးတစ္ပြင္႔ကုိ ဖမ္းဆုပ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ႏႈတ္ခမ္းနားကပ္လုိ႔ ခပ္တုိးတုိးေလး အမည္ေပးလုိက္တယ္။

“ပန္းေျခြမုိး” လုိ႔…

~ ေရခဲငွက္ ~

ခံစစ္

noreply@blogger.com (Yan) — Wed, 08 May 2013 19:13:00 +0000

အတၱေတြ စစ္ခ်ီသံေပးေနၾကတယ္.

အားလုံးကေတာ႔ မွန္ၾကတာခ်ည္းပဲ

ေနပါဦးေလ.

ကိုယ္မွန္တယ္ဆုိရုံနဲ႔ မရေသး

အားလုံးသိေအာင္ ေၾကျငာေပးရဦးမယ္တဲ႔.

ငါကေတာ႔ ဘယ္သူဘယ္ဝါ

နင္ကေတာ႔ ဘယ္ပုံဘယ္မ်ိဳး

မဲျပာပုဆုိးေတြကုိ ဝတ္လုိ႔

မရုိးတမ္း ကခုန္ေနလုိက္ၾကတာမ်ား

ေသရည္ေတြေတာင္ မူးယစ္ဖုိ႔ေမ႔ကုန္တယ္.

အမဲလုိက္အကတဲ႔ကြ

ရႈံးတဲ႔သူ လဲက်လိမ္႔မယ္.

တစ္ခ်ိဳ႕က မလဲခင္ကတည္းက ရႈံး

တစ္ခ်ဳ႔ိလည္း မရႈံးခင္ကတည္းက လဲ

လူသိရွင္ၾကား တရားေစာင္႔ျပၾကတယ္.

လူသိရွင္ၾကား မုိးခါးရည္ေတာ႔ မေသာက္ျပၾကေသးဘူး.

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ

ကုိယ္တုိင္ေတာင္ ဥပုသ္မေစာင္႔ျဖစ္တာၾကာၿပီပဲ

မုဆုိး မဟုတ္ခဲ႔ေသးရင္ေတာင္

အလိုက္ခံရရင္ ကတတ္ဖုိ႔

ခံစစ္ေတြကုိ အသင္႔ျပင္ထားတယ္.

ခၽြန္လုိ႔ျမလုိ႔…

~ ေရခဲငွက္ ~

အိပ္တန္းျပန္ငွက္

noreply@blogger.com (Yan) — Fri, 16 Nov 2012 16:38:00 +0000

ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ ေနရာစုံမွာ ခြန္အားရွိသမွ် ျဖန္႔က်က္ပ်ံသန္း က်င္လည္က်က္စားခဲ႔ၿပီး ေနျခည္ေတြ မ်က္ကြယ္မျပဳခင္ အခ်ိန္မီေလး အိပ္တန္းတက္ဖုိ႔ ျပန္လာခဲ႔ၿပီ။ အေဝးခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ မုိးကုပ္စက္ဝုိင္းဟာ သူ႔အေတာင္ပံတစ္ခ်က္ခတ္လုိက္တုိင္း ပုိမုိနီးကပ္လာေနတယ္ဆုိတဲ႔ အသိနဲ႔ သူ႔ကုိယ္သူ အားေပးရင္း ဆက္လက္ပ်ံသန္းေနခဲ႔တယ္။ သူနဲ႔အတူတူ ခရီးႏွင္ ပ်ံသန္းေနၾကတဲ႔ ငွက္မ်ိဳးစုံကုိလည္း ေတြ႔ရဲ႕။ ဟုိးအေဝးခပ္ျမင္႔ျမင္႔မွာ၊ သူနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္းေလာက္မွာ၊ သူ႔ေအာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ၊ သူ႔နဲ႕ဦးတည္ခ်က္တူရာ၊ သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္လားရာ စသည္ စသည္ အသီးသီးအသက ပ်ံသန္းေနၾကတဲ႔ ငွက္မ်ိဳးစုံဟာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္၊ သူ႔အေၾကာင္းတရားနဲ႔သူ၊ သူ႔လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္နဲ႔သူ ရွိၾကမွာပဲေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႔က အိပ္တန္းရွာတဲ႔ငွက္၊ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ အိပ္တန္းကုိ ခြာတဲ႔ငွက္။

သူျမင္ႏုိင္သေလာက္ ငွက္ေတြရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြကုိ အကဲခတ္ၾကည္႔မိတယ္။ ငွက္တစ္ခ်ိိဳ႕ရဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြက ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းႀကီးစြာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ေအးတိေအးစက္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ဖာသိဖာသာ။ အေတာင္ပံေတြကုိ ျဖန္႔က်က္လုိ႔ ေလထဲမွာ အရွိန္ေလးတစ္ခုနဲ႔အတူ အလုိက္သင္႔စီးေမွ်ာရင္း မ်က္ဝန္းေတြကုိ ေခတၱပိတ္ထားမိလုိက္တယ္။

သူ႔မ်က္ဝန္းေတြေရာ ဘယ္လုိအေရာင္ေတြ ေျပာင္းလဲေနခဲ႔ၿပီလဲ။ သူ႔စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ႏွလုံးသားေရာ ဘယ္လုိခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည္႔ႏွက္ေနတတ္ၿပီလဲ။ ဒီမ်က္ဝန္းေတြ ရုိးသားေတာက္ပေနဖုိ႔မလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း အလ်ဥ္းမရွိဖုိ႔လုိတယ္။ ဒီႏွလုံးသားက ႏူးညံ႔ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းေနဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ေမတၱာဓာတ္ခမ္းေျခာက္ၿပီး ေအးစက္မာေက်ာမေနဖုိ႔ေတာ႔ လုိတယ္။ သူဟာ အစကတည္းက သုိးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ႔ခ်င္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူဟာ အျမင္႔ပ်ံ ငွက္တစ္ေကာင္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ။ အျမင္႔ပ်ံခ်င္လုိ႔ ငွက္အုပ္ထဲက ေဖာက္ထြက္ခဲ႔ၿပီး အိပ္တန္းကုိ ခြာခဲ႔တာ။

တစ္ခ်ိန္ကေတာ႔ သူဟာ အခုထက္ အမ်ားႀကီး ႏုပ်ိဳငယ္ရြယ္ခဲ႔တဲ႔ ငွက္ပ်ိဳတစ္ေကာင္ေပါ႔။ မိဘေမာင္ဖြား စုံစုံလင္လင္နဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါ ပုံရိပ္ေတြဟာ တခုတ္တရ သူျပန္ေတြးမိလုိက္တဲ႔အခါတုိင္း အၿမဲတမ္း လန္းဆန္းသစ္လြင္ခဲ႔တယ္။ ဖခင္ႀကီးနဲ႔အတူတူ ေက်ာက္ေဆာင္ကမ္းပါးေတြထဲမွာ အပ်ံသင္ခါစက ဖခင္ႀကီးရဲ႕ႀကီးမားက်ယ္ေျပာတဲ႔ အေတာင္ပံႏွစ္ဖက္ကုိ အားကုိးတႀကီးနဲ႔ ေဘးကေန လွမ္းၾကည္႔ခဲ႔ဖူးတယ္။ သူအေတာင္ပံအခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ခတ္မွ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ အေတာင္ပံတစ္ခါ ခတ္ခါစေလာက္ပဲ ရွိတာကုိ အားမလုိအားမရျဖစ္ၿပီး စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးနဲ႔ အားကုန္ဆက္တုိက္ခတ္ေတာ႔ ဖခင္ႀကီးက ခပ္ျပဳံးျပဳံးနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔ေနခဲ႔သလုိ မိခင္ႀကီးကလည္း သူ႔ေခါင္းကုိ အသာေလးပြတ္ေပးၿပီး ႏူးညံ႔ညင္သာစြာေလး ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္။

“မေလာပါနဲ႔ သားရယ္. တစ္ခ်ိဳ႔အရာေတြက အခ်ိန္မတန္ေသးတာကုိ အားစုိက္လုပ္ရင္ အားကုန္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္. အခန္႔မသင္႔ရင္ အေတာင္ေညာင္းၿပီး ပင္လယ္ထဲ ျပဳတ္က်သြားႏုိင္တယ္. ပ်ံသန္းရမယ္႔ ခရီးက အရွည္ႀကီးရယ္. အားကုိထိန္းၿပီး ပ်ံရတယ္ သားရဲ႕. အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ေတာ႔ သားမပ်ံခ်င္လည္း အားကုန္ပ်ံရမွာပဲေလ. အခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ အေတာင္ပံေတြကုိ အသုံးျပဳတတ္ေအာင္ အရင္သင္လုိက္ပါဦး”

ဖခင္ႀကီးကေတာ႔ သူ႔ကုိ မခံခ်င္ေအာင္ စလုိက္ေသးရဲ႕။

“ငါ႔သား တစ္ခ်ိန္မွာ အေတာင္အလက္စုံလာခဲ႔ရင္ အေဖ႔လုိ ခပ္ေဝးေဝး ခပ္ျမင္႔ျမင္႔ ပ်ံႏုိင္ပါ႔မလားကြ…” တဲ႔..

သူကေတာ႔ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာဘဲ ႏႈတ္ခမ္းကုိ တင္းတင္းေစ႔ထားခဲ႔မိတယ္။

အဲဒီ႔ေန႔က မွတ္မိေနေသးတာတစ္ခုကေတာ႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မွာ သူ႔ကုိ အလယ္မွာထားၿပီး ဖခင္ႀကီးနဲ႔ မိခင္ႀကီးက တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကေန တဲြၿပီးထိန္းပ်ံလာခဲ႔တာကုိပဲ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ႔ အစ္ကုိနဲ႔ အစ္မေတြက သူတုိ႔ရဲ႕ အေတာင္ပံေတြကုိ က်င္လည္စြာ အသုံးျပဳလုိ႔ ပ်ံသန္းေဆာ႔ကစားေနၾကေလရဲ႕။ မုိးကုပ္စက္ဝိုင္းထဲကုိ တေရြ႕ေရြ႕ ငုပ္လွ်ိဳးစျပဳေနတဲ႔ ေနလုံးဝါဝါႀကီးကုိ တရႈိက္မက္မက္ ေငးၾကည္႔ရင္း ဖခင္ႀကီးနဲ႔ မိခင္ႀကီးၾကားမွာ ပ်ံသန္းေနရတာဟာ သူ႔အတြက္ေတာ႔ တကယ္႔ကုိ လွပတဲ႔ေန႔ရက္မ်ားပါပဲ။

ေလဟုန္ေမွ်ာစီးေနရင္းက သူ႔မ်က္ဝန္းေတြကုိ ဖြင္႔ၾကည္႔မိလုိက္တယ္။ ေနမင္းႀကီးက မုိးကုပ္စက္ဝုိင္းကုိ ေမးတင္စျပဳေနၿပီပဲ။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ေဘးမွာေတာ႔ ဖခင္ႀကီးလည္းမရွိ၊ မိခင္ႀကီးလည္းမရွိ၊ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြလည္း မရွိ။ ဒီအခ်ိန္သူ အေတာင္ေညာင္းလုိ႔ ပင္လယ္ထဲ ျပဳတ္က်သြားခဲ႔ရင္လည္း အားေပးဆယ္ယူမယ္႔သူမရွိ။ ေဘးကေန တဲြၿပီးေဖးမ ပ်ံသန္းေပးမယ္႔သူလည္း မရွိ။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ႔ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ၾကဳံေတြ႔ရမယ္႔ အမွန္တရားတစ္ခုဆုိတာကုိ သိေနခဲ႔လည္း ခ်ိဳျမတဲ႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါ ပုံရိပ္ေလးေတြကုိ အခုအခ်ိန္မွာ သိပ္ကုိတမ္းတေနမိခဲ႔တယ္။ ဒီႏွလုံးသားက ေက်ာက္သားနဲ႔ ထုဆစ္ခဲ႔ထားတာမွ မဟုတ္ဘဲေလ။ နင္႔ခနဲ ျဖစ္သြားတဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲက ခံစားခ်က္က ခပ္ျပင္းျပင္း အားစုိက္ပ်ံသန္းလုိက္တဲ႔ အေတာင္ပံတစ္ခ်က္ ခတ္သံထဲမွာ စီးေမ်ာလြင္႔စင္သြားခဲ႔တယ္။ ဒီႏွလုံးသား ႏူးညံ႔ခြင္႔ ရွိပါတယ္။ ေပ်ာ႔ညံ႔ခြင္႔ေတာ႔ မရွိေစရဘူး။

တစ္ရက္မွာ ဖခင္ႀကီး အိပ္တန္းကုိ ျပန္မလာႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ (၅၅) ႏွစ္တာ ပင္ပင္ပန္းပန္း ပ်ံသန္းခဲ႔ၿပီးေနာက္ ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အေတာင္ပံေတြ အားကုန္ေမာပန္းခဲ႔ရွာတယ္။ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ ေနာက္ဆုံးခရီးမွာ တြင္းဝကေနၿပီး ေျမစာခဲေလးေတြကုိ သူ႔အေတာင္ပံေလးေတြနဲ႔ ခတ္ၿပီးပစ္ထည္႔ေနခဲ႔ရင္း ေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ အသုိက္အျမဳံေလးတစ္ခု တစ္စစီ ၿပိဳကဲြလြင္႔စင္ သြားခဲ႔တာကုိ မယုံၾကည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္။ တကယ္ဆုိ အခ်ိန္မတန္ေသးဘူးပဲ ေမေမရယ္. တစ္ခ်ဳိ႕အရာေတြက အခ်ိန္မတန္လည္းဘဲ ဆုံးရႈံးပ်က္စီးရတာပဲလားဟင္။ ဒီေမးခြန္းေတြကုိ မေမးျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ ေမးလည္း မေမးရက္ခဲ႔ပါဘူး။

ဖခင္ႀကီး မရွိေတာ႔ကတည္းက ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ရွာေဖြရင္း သူတုိ႔မိသားစု အိပ္တန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာင္းလဲအိပ္စက္ခဲ႔ရတယ္။ လုံျခဳံစိတ္ခ်ရမယ္ထင္ခဲ႔တဲ႔ အိပ္တန္းေတြဟာ တကယ္ေတာ႔ ေမွ်ာ္လင္႔သလုိ မျဖစ္ခဲ႔တာေတြ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကဳံေတြ႔ရၿပီးေနာက္ ေကာင္းတဲ႔ အိပ္တန္းကုိ ရွာေဖြဖုိ႔ထက္ အိပ္တန္းေကာင္းတစ္ခုကုိ ကုိယ္တုိင္ဖန္တီးယူမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ဒီမခံခ်င္စိတ္ေတြက သူခ်စ္တဲ႔ မိသားစုကို စြန္႔ခြာၿပီး အေဝးတစ္ေနရာကုိ ရွစ္ႏွစ္ၾကာ ပ်ံသန္းေနထုိင္ခဲ႔ရတဲ႔ အေၾကာင္းတရား ဇစ္ျမစ္ေတြပဲေပါ႔။ အခုေတာ႔ သူဖန္တီးယူထားခဲ႔တဲ႔ အိပ္တန္းေလးဆီကုိ ျပန္လာခဲ႔ၿပီ။ သည္ေျမ သည္ေရ သည္ေလေတြဟာ အရင္လုိ ေႏြးေထြးပ်ဴငွာေနဦးမလား။ အရင္လုိ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ေနဦးမလား။ အရင္လုိ ေဖာ္ေရြလႈိက္လဲွေနဦးမလား။

ေဒါင္းဖန္ဝါေနမင္းႀကီးက အေနာက္စြန္းစြန္းကုိ ယြန္းေလၿပီ။ ေနဝင္ဆည္းဆာဟာ တကယ္ေတာ႔ ပင္လယ္နဲ႔ ေကာင္းကင္ႀကီးၾကား ေနမင္းႀကီးကုိ အညီအမွ် ခဲြေဝေပးတဲ႔ တရားသူႀကီး တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ပင္လယ္ထဲတစ္ဝက္၊ ေကာင္းကင္ျပင္ထဲမွာ တစ္ဝက္ ရွိေနတဲ႔ ေနမင္းႀကီးကုိ ၾကည္႔ရင္း သူ႔အေတာင္ပံေတြကုိ ခပ္တင္းတင္း အားစုိက္ပ်ံသန္းလုိက္တယ္။

အေဝးမွာ လွမ္းျမင္ေနရတဲ႔ အဝါေရာင္ ေနဝန္းႀကီးထဲမွာေတာ႔ အေတာင္ပံႏွစ္ဖက္ အစြမ္းကုန္ျဖန္႔လ်က္ ပ်ံသန္းေနတဲ႔ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ ပုံရိပ္ေယာင္တစ္ခုကုိ သူေတြ႔လုိက္ရတယ္။ မရည္ရြယ္ဘဲ စကားတစ္ခ်ိဳ႕ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက လြင္႔စင္က်လာခဲ႔တယ္။

"အေဖေရ… အခုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ရယ္ေလ အေဖမသိတဲ႔ အေဝးႀကီးက နယ္ေျမသစ္တစ္ခုမွာ ကုိယ္႔ခြန္ကုိယ္႔အားနဲ႔ အစြမ္းကုန္ ပ်ံသန္းေနတတ္ခဲ႔ၿပီ။ အေဖေခါင္းခ်ခဲ႔တဲ႔ ေနရာကုိ ျပန္လည္ေျခခ်ဖုိ႔အတြက္လည္း အေဝးႀကီးကေန ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာေနခဲ႔ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔အေတာင္ပံေတြ အေဖ႔ေလာက္ မႀကီးမားခဲ႔ေပမယ္႔ ေရာက္ရာေနရာ၊ က်ရာဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္လိမ္မာစြာ ကၽြန္ေတာ္ပ်ံသန္းေနတတ္ခဲ႔ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္႔အေတာင္ပံေတြ အေဖ႔ေလာက္ ပြန္းတီးစုတ္ျပတ္ခဲ႔ျခင္း မရွိခဲ႔ေပမယ္႔လည္း ဘဝေပးအသိနဲ႔ ေလာကဓံကို အထုိက္အေလ်ာက္ ခံယူက်င္႔သုံးေနတတ္ခဲ႔ပါၿပီ။

တကယ္ေတာ႔ ခရီးေဝးေဝး ပ်ံႏုိင္တယ္ မပ်ံႏုိင္ဘူး၊ ခပ္ျမင္႔ျမင္႔ ပ်ံႏုိင္တယ္ မပ်ံႏုိင္ဘူးဆုိတာထက္ ေရာက္ရာဘဝ က်ရာေနရာမွာ အေတာင္ပံတစ္ခ်က္ခတ္လုိက္တုိင္း ဘဝအားမာန္ေတြ တရႊမ္းရႊမ္း ျမည္ေၾကြးေနႏုိင္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးတယ္လုိ႔ အေဖပဲ ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္ေလ..

ငွက္ဆုိတာ ပ်ံရင္းေသတယ္တဲ႔…

ဘဝထဲကပညာေတြကုိ ဆည္းပူးေလ႔လာခဲ႔တဲ႔ ငွက္တစ္ေကာင္ကေတာ႔ အေတာင္ပံေတြကုိ မရပ္မနား ရုိက္ခတ္ပ်ံသန္းလုိ႔ အိပ္တန္းတက္ဖုိ႔ ျပန္လာေနခဲ႔ၿပီ အေဖ..."

~ ေရခဲငွက္ ~

(ဒီစာစုေလးကုိ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေရးခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ပ်ံသန္းေနတယ္ဆုိတဲ႔ ခံစားခ်က္မ်ိဳးရေအာင္ ျပတင္းတံခါးေလးကုိ ဖြင္႔ထားခဲ႔ခ်ိန္မွာ အျပင္က ေနမင္းႀကီးက အရမ္းကုိ လွပေနခဲ႔တယ္...)

တံခါးမဲ႔ ႏုိဝင္ဘာ...

noreply@blogger.com (Yan) — Thu, 08 Nov 2012 01:20:00 +0000

စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘဝေအာင္ျမင္တုိးတက္ေရးအတြက္ စဥ္ဆက္မျပတ္ႀကိဳးစားေနဖုိ႔ လုိအပ္သလုိ ရံဖန္ရံခါမွာလည္း ကုိယ္သြားေနတဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေလးကေန ေဘးကုိခဏေဖာက္ထြက္ၿပီး လာရာလမ္းေၾကာင္းကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္တတ္ဖုိ႔လည္း လုိအပ္တယ္တဲ႔။ သုိးေဆာင္းစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ႔ Reflection Time ေပါ႔။

လူေတြဟာ သိပ္ကုိ ေအာင္ျမင္ထြန္းေပါက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္္ဖုိ႔ သတိမရတတ္ၾကသလုိ သိပ္ကုိ စိတ္ဆင္းရဲအားငယ္ေနခ်ိန္ေတြမွာလည္း ျပန္လည္သုံးသပ္မႈေတြ လုပ္ဖုိ႔အတြက္ ခြန္အားမျပည္႔ဝတတ္ၾကျပန္ဘူး။ သင္႔ေတာ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ သင္႔ေတာ္တဲ႔ အတုိင္းအတာနဲ႔ သင္႔ေတာ္စြာ ျပန္လည္သုံးသပ္တတ္ဖုိ႔အတြက္ သင္႔ေတာ္တဲ႔ အားစုိက္မႈတစ္ခုေတာ႔ ရွိသင္႔တာအမွန္ပါပဲ။ ဒီ႔အတြက္ သင္႔ေတာ္တဲ႔ အခြင္႔အေရးတစ္ခုေတာ႔လည္း လုိအပ္ေပလိမ္႔ဦးမယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ တစ္ႏွစ္မွာ ေလးၾကိမ္ ကုိယ္႔ကုိ္ယ္ကုိ မျဖစ္မေန ျပန္လည္သုံးသပ္ဖုိ႔ ကိုယ္တုိင္အၾကံျပဳထားတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ႔ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္၊ ဇန္နဝါရီ (၂) ရက္၊ ဇူလုိင္ (၄) ရက္နဲ႔ ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္တုိ႔ပါပဲ။

ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္ေန႔ကေတာ႔ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္လုိ႔ ႏွစ္သစ္ကုိ ကူးခ်ိန္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တင္ မကဘူး၊ လူတုိင္းလုိလုိ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိနဲ႔ ကုိယ္ေရာက္ရွိေနတဲ႔ အေနအထားကုိ ျပန္လည္သုံးသပ္ျဖစ္ၾကမယ္႔ အခ်ိန္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ သင္ယူခဲ႔ရတဲ႔ ဘဝသင္ခန္းစာေတြကုိ အေျချပဳၿပီး ႏွစ္သစ္အတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အသစ္ေတြ ခ်မွတ္တဲ႔အခါမွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ အကုန္လုံးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔ကေတာ႔ မလြယ္လွပါဘူး။ လူေတြမွာ ျဖစ္ခ်င္တာေတြက အေတာ္မ်ားလွတာကုိး။

ခ်မွတ္ထားတဲ႔ ေဆာင္ရြက္ရန္ အမ်ားစုထဲက တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ေလကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ႔ၿပီး အဲဒီ႔တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ေလကလည္း ကုိယ္႔အတြက္ တကယ္႔ကုိ အက်ိဳးမ်ားေစမယ္႔ အရာေတြ ျဖစ္ခဲ႔မယ္ဆုိရင္ေတာ႔ အတုိင္းထက္အလြန္ တံခြန္နဲ႔ ကုကၠားေပပဲေပါ႔။ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္ ညခ်မ္းေတြမွာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ အတူတူ ႏွစ္သစ္ကုိ တေပ်ာ္တပါး ႀကိဳဆုိတတ္သလုိ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႔ ႏွစ္ေဟာင္းက လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိလည္း ျပန္လည္သုံးသပ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ႏွစ္သစ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္အသစ္ေတြကုိလည္း ခ်မွတ္ျဖစ္တယ္။

ဇန္နဝါရီ (၂) ရက္ကေတာ႔ ဖခင္ႀကီး ဆုံးပါးသြားခဲ႔တဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ႔တုန္းပဲ။ အဲဒီ႔ေန႔ကုိေရာက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ခ်စ္ခင္ယုံၾကည္တဲ႔ ဖခင္ႀကီးအေၾကာင္း တစိ္မ္႔စိမ္႔ေတြးၿပီး တိတ္ဆိတ္တဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္စာေရးခ်င္ေရးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ျမစ္ကမ္းစပ္နားေလးမွာ ထုိင္ၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ထုထည္ႀကီးမားတဲ႔ သေဘာၤႀကီးေတြကုိ အမ်ိဳးအမည္မဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ေငးၾကည္႔ခ်င္ ၾကည္႔ေနတတ္တယ္။ ဖခင္ႀကီးေမွ်ာ္မွန္းခဲ႔တဲ႔ ဘဝပန္းတုိင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔ရတဲ႔ ဘဝလမ္းေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္မ်ား နီးစပ္မႈရွိလဲ။ ဖခင္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္ခဲ႔တဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖုိးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လက္ရွိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေနတဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး ဘယ္ေလာက္မ်ား တုိက္ဆုိင္မႈရွိလဲ။ ဒါေတြတင္မကဘဲ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ ဂရုစိုက္ သြန္သင္ခဲ႔ေပးတဲ႔ ဖခင္ႀကီးအေၾကာင္းကုိ တခုတ္တရ ေတြးေတာၿပီး စိတ္ဓာတ္အင္အားေတြကုိ ျပန္လည္ျဖည္႔ဆည္းေပးတတ္တာ ဇန္နဝါရီ (၂) ရက္ ညေနခ်မ္းေတြေပါ႔။

ဇူလုိင္ (၄) ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္႔မိခင္ကုိ ေမြးဖြားခဲ႔တယ္။ အေမဟာ ပဲႏြယ္ကုန္းဆုိတဲ႔ အညာၿမိဳ႔ေလးတစ္ၿမိဳ႔က မထင္မရွား ေက်းေတာသူမေလး တစ္ေယာက္။ အေဖနဲ႔ အေၾကာင္းပါၿပီး အေဖတာဝန္က်ရာ ၿမိဳ႔ရြာျပည္နယ္ေတြမွာ ေလွ်ာက္ေနာက္ဆံထုံးပါခဲ႔ရင္း မိသားစုေလးတစ္ခုကုိ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔တယ္။ အေမ ပညာေတြ အမ်ားႀကီးမတတ္၊ နားဝင္ခ်ိဳ စကားေတြလည္း မဆုိတတ္ေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ ယုံၾကည္ကုိးစားစိတ္ ႀကီးမားတယ္။ တစ္ျခားဘယ္သူမွ မလုပ္ႏုိင္ရင္ေန၊ ငါ႔သားလုပ္ရင္ ရတယ္ဆုိတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ အေမ႔မွာ ရွိတယ္။ ဒီစိတ္ဓာတ္ရွိေၾကာင္းကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အခါအားေလ်ာ္စြာ ဂုဏ္ယူေျပာျပေလ႔ရွိတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကိစၥရပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္လက္မေလွ်ာ႔တမ္း ႀကိဳးစားျဖစ္ခဲ႔တာ အေမ႔ရဲ႕ယုံၾကည္မႈေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္မက္ေမာစြာနဲ႔ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားခဲ႔ခ်င္လုိ႔လည္း ပါတယ္။ ဒီရက္ေလးကုိေရာက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ ခ်စ္ခင္ကုိးစားတဲ႔ အေမ႔ေမတၱာအေၾကာင္း ေလးေလးနက္နက္ ေတြးေတာမိသလုိ အေမ႔အေပၚ ကၽြန္ေတာ္ တာဝန္ပ်က္ကြက္မႈေတြ ရွိမရွိကုိလည္း ျပန္လည္သုံးသပ္ ဆင္ျခင္မိတယ္။

ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္ေန႔ကေတာ႔ ဒီလူ႔ေလာကႀကီးထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ဝင္ေရာက္ခဲ႔တဲ႔ အမွတ္တရ ေန႔ရက္ေလးတစ္ခုေပါ႔။ ဒီရက္ေလးကုိေရာက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ခ်စ္ခင္တဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ကခ်စ္ခင္တဲ႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း မိသားစုဝင္ေတြကုိ သူတုိ႔ႏွစ္သက္မယ္႔ အစားအေသာက္ေလးေတြ ဝယ္ေကၽြးေလ႔ရွိတယ္။ တူ၊ တူမေလးေတြအတြက္ ေရႊပုစြန္ေရခဲမုန္႔၊ အေမနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြအတြက္ ၾကက္သားခ်ိဳခ်ဥ္ေၾကာ္နဲ႔ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြအတြက္ ထမင္းတစ္ဝိုင္း၊ လက္ဖက္ရည္တစ္ဝုိင္း စသည္ျဖင္႔ေပါ႔။ ျမန္မာျပည္က ထြက္ခြာလာခဲ႔ၿပီး ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေမြးေန႔ပဲြေလးဟာ အိမ္က ေခၚလာတဲ႔ ဖုန္း၊ မိတ္ေဆြေတြ ပုိ႔ေပးတဲ႔ ေမြးေန႔ကတ္ျပားနဲ႔ ဆုေတာင္းစာေလးေတြ၊ အီးေမးလ္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ရုိးရွင္းစြာ ျဖတ္သန္းကုန္ဆုံးျဖစ္ေတာ႔တယ္။

ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္မွာ ေတြးျဖစ္တဲ႔ အေတြးေတြကေတာ႔ ပုံစံတစ္မ်ိဳး ဆန္းေနတတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေစမယ္႔ အေတြးမ်ိဳးေတြပါပဲ။ ကုိယ္႔ေမြးေန႔ဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔ကုိ ဂရုတစုိက္ သတိတရရွိေနျခင္း ခံရတာကုိ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္မိတဲ႔ ခံစားခ်က္ကလည္း ကဲေနတာေပါ႔ေလ။ ဒီေန႔ကုိေရာက္ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔အတူ ကုိယ္ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြအေၾကာင္းကုိ ပုိၿပီးေတာ႔ အသားေပး ေတြးေတာဆင္ျခင္မိတယ္။ ကုိယ္႔ယုံၾကည္မႈကုိ ပုိၿပီးမီးထုိးေပးရုံသာမကဘဲ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ေနတဲ႔ အရာေတြကုိ ပုိလုပ္ျဖစ္ဖုိ႔လည္း တြန္းအားေပးျဖစ္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္ဟာ ကၽြန္ေတာ႔္အတၱေတြ မင္းမူႀကီးစုိးတဲ႔ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ။

ဒီႏွစ္ရဲ႕ ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္မွာေတာ႔ ဒီဇင္ဘာ (၃၁) ရက္၊ ဇန္နဝါရီ (၂) ရက္နဲ႔ ဇူလုိင္ (၄) ရက္ကုိ ဧည္႔သည္ေတာ္ေတြ အျဖစ္ ဖိတ္ထားခဲ႔တယ္။

ဒီတစ္ညေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္တိတ္ေလးေနခ်င္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရတဲ႔ မုိင္တုိင္ေတြကုိ အေတြးရပ္ဝန္းထဲမွာ ျပန္စီစဥ္လုိ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ေတြးေတာေနခ်င္တယ္။

မိတ္ေဆြ...

ဝင္လာမယ္ဆုိရင္လည္း ေျခသံဖြဖြေလးပဲ နင္းလာခဲ႔ပါ။ တံခါးပိတ္ထားမလားလုိ႔ေတာ႔ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္။

ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ ခ်စ္သူခင္သူေတြအတြက္ ဒီေနရာေလးဟာ တံခါးလည္းမရွိ ဓားလည္းမရွိ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးျခင္းမ်ားနဲ႔သာ ပကတိ…

~ ေရခဲငွက္ ~
ႏုိဝင္ဘာ (၈) ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

ခ်စ္သူမရွိတဲ႔ၿမိဳ႔...

noreply@blogger.com (Yan) — Sun, 16 Sep 2012 04:23:00 +0000

အိပ္မရညက တရိပ္ရိပ္နဲ႔ သူ႔ေပၚကုိ ၿပိဳက်ေနတယ္.

မြန္းၾကပ္ေနတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြက ရင္ထဲကေန ဗေလာင္ဗဆူနဲ႔ ရုန္းထြက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကေလရဲ႕.

“မင္းဘယ္မွာလဲ..” ဆုိတဲ႔ အေျဖမထြက္တဲ႔ ေမးခြန္းေတြနဲ႔အတူ ဘ၀ငရဲခန္းျပဇာတ္ကုိ ခုေတာ႔ ကုိယ္တုိင္ကျပေနတတ္ခဲ႔ၿပီ.

မင္းဘယ္မွာလဲကြယ္…

အိပ္ရာေပၚပက္လက္အိပ္ေနလ်က္က ေဘးတုိက္ကုိေစာင္း၊ ေဘးတုိက္လဲွေနရာက ေမွာက္လ်က္ပုံေျပာင္း၊ ေမွာက္လ်က္အိပ္မရတာနဲ႔ ငုတ္တုတ္ထထုိင္၊ ထုိင္ရတာကုိ စိ္တ္မရွည္ေတာ႔တာနဲ႔ အခန္းထဲမွာ လူးလာေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္နဲ႔ ညတာဟာ တကယ္႔ကုိပဲ ရွည္လ်ားလြန္းေနခဲ႔တယ္။

အခန္းေထာင္႔မွာ ေထာင္ထားတဲ႔ နီညိဳေရာင္ ဂစ္တာေလးရဲ႕ ဂစ္တာႀကိဳးေလးေတြက လေရာင္နဲ႔အတူ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ လက္ခနဲ၀င္းခနဲ ျဖစ္သြားတာကုိ ခံစားခ်က္မဲ႔ စုိက္ၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္။ တစီစီေအာ္ေနတဲ႔ ပုရစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေျခေထာက္ခ်င္းပြတ္ခတ္သံကုိ ဆက္လက္နားေထာင္ဖုိ႔ရန္ သည္းမခံႏုိင္ေတာ႔လုိ႔ အခန္းေထာင္႔မွာ ဖြင္႔ထားတဲ႔ ေလေအးေပးစက္ကုိ အဆုံးထိတင္ခ်ပစ္လုိက္တယ္။

ထြက္စမ္းပါေစ. တ၀ူ၀ူနဲ႔ အသံကုန္ေအာင္.

ေအးစမ္းပါေစ.. တဂတ္ဂတ္နဲ႔ ေမးဖ်ားေတြ ရုိက္ခတ္လာေအာင္.

အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိဘဲ ေလေအးေပးစက္ကုိ ၀ုန္းခနဲ လက္သီးနဲ႔ ေဆာင္႔ထုမိလိုက္ေသးတယ္.

အင္း… စိတ္ေတြ သိပ္ကၽြတ္ဆတ္ေနပါေပါ႔လား…

အိပ္ရာေဘးနား ျပန္ထိုင္ခ်လုိက္ၿပီး အားသြင္းထားတဲ႔ ဖုန္းခလုတ္ေလးကုိ ႏွိပ္လိုက္ေတာ႔ အခ်ိန္က မနက္ ၃ နာရီ ၄၀ တဲ႔.

ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ဖုန္းေလးထဲမွာ သိမ္းထားတဲ႔ ဓာတ္ပုံအေဟာင္းေလးေတြကုိ ျပန္ဖြင္႔ၾကည္႔ေနမိတယ္။

ဖုန္းကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ႔ လက္ေခ်ာင္းေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တင္းၾကပ္စျပဳလာတာကုိ စိတ္က မသိခ်င္ဘဲ သိေနခဲ႔ရတယ္။

အံတစ္ခ်က္ တင္းတင္းၾကိတ္လုိက္ရင္း ဖုန္းကုိ အိပ္ရာေပၚ ပစ္တင္လုိက္တယ္။

သြားစမ္းပါကြာ…

အိပ္ရာေပၚမွာ ဖုန္းေလးက လင္းလ်က္သား၊ ဖုန္းေလးထဲမွာ ဖြင္႔ထားတဲ႔ ဓာတ္ပုံေလးတစ္ပုံကလည္း သူ႔ကုိ မထီတထီေလး ၾကည္႔လ်က္သား…

သူ႔ဆံပင္ေတြၾကားထဲ လက္ေခ်ာင္းေတြကုိ ထုိးသြင္းလုိက္ၿပီး ေခါင္းကုိေမာ႔လုိ႔ ထုိင္ခုံေပၚကုိ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ ထုိင္ခ်ပစ္လုိက္တယ္…

“မင္း သိပ္ရက္စက္တယ္…”

“မင္း သိပ္ေနႏုိင္လြန္းတယ္ကြာ….”

တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္မႏုိင္ခဲမရ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနမိခ်ိန္မွာ တစီစီထြက္ေပၚေနတဲ႔ ပုရစ္သံေရာ၊ တ၀ူ၀ူ ေအာ္ျမည္ေနတဲ႔ ေလေအးေပးစက္သံေတြေရာ ေခတၱ ရပ္ဆုိင္းသြားၾကတယ္.….

တကယ္ေတာ႔လည္း ရပ္သြားၾကတယ္လုိ႔ သူထင္ေနတာ သက္သက္ပဲ ျဖစ္မွာပါေလ…

“သူေတာင္မွ ေနႏုိင္ေသးတာပဲ. ေနေပါ႔” ဆုိၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာ မခံခ်င္စိတ္ေတြ၊ မာနေတြက စုိးရိမ္စိတ္အျဖစ္ကုိ တျဖည္းျဖည္း ကူးေျပာင္းစျပဳလာခဲ႔သည္။

သူမတစ္ေယာက္ ေနမွေကာင္းရဲ႕လား. စကားမေျပာျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီ. မေတြ႔ျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီ။

ေနာက္ဆုံးတစ္ႀကိမ္ စကားေျပာခဲ႔စဥ္က အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ျပန္ေတြးမိိလုိက္သည္။

“ခုပဲ ခရီးက ျပန္ေရာက္တယ္. လမ္းမွာ ရင္ၾကပ္ ျပန္ထေနလုိ႔ ေဆးေသာက္ၿပီး မေန႔ညက အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ”

ေတြးရင္းက စိတ္ပူလာမိသည္။

အဆင္မွေျပရဲ႕လား. တစ္ေယာက္တည္း ရင္ေတြၾကပ္ၿပီး အိပ္ရာထဲမွာ ျပဳစုသူမဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ေလး လဲေလ်ာင္းေနေလမလား. အဆင္မေျပမႈေတြ မ်ားလွတဲ႔ ရပ္ေ၀းေျမျခားမွာ တုိင္ပင္ဖြင္႔ဟေဖာ္မဲ႔စြာနဲ႔ အားငယ္စိတ္ပ်က္ေနေလမလား…

သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္သတိထားမိလုိက္ခ်ိန္မွာ ဖုန္းေလးက သူမဆီကုိ တတီတီနဲ႔ ေခၚေနခဲ႔ၿပီ။

တစ္ခ်က္.

ႏွစ္ခ်က္..

သုံးခ်က္…

ေလးခ်က္….

ငါးခ်က္…..

တစ္ဖက္မွ ဖုန္းျပန္ေျဖမည္႔ လကၡဏာ ရွိဟန္မတူ။

စိတ္ကုိေလွ်ာ႔လုိက္ၿပီး ဖုန္းကုိ နားေဘးမွ ခြာလုိက္ခ်ိန္တြင္ တစ္ဖက္မွ ေမွ်ာ္လင္႔ေနခဲ႔ေသာ အသံေလးတစ္သံ ထြက္ေပၚလာခဲ႔သည္။

“ဟဲလုိ…”

အသက္ရႉသံတုိ႔ ေခတၱရပ္ဆုိင္းသြားသည္ဟု ထင္လုိက္မိသည္။

ဖုန္းကုိ နားေဘးနား အလ်င္အျမန္ ျပန္ကပ္လိုက္ၿပီး တင္းၾကပ္ေနေသာ စိတ္တုိ႔ကုိ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ေျဖေလ်ာ႔ပစ္လုိက္သည္။

“ေဟး...ေကာင္မေလး..မင္းဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနလဲ. ေနေရာေကာင္းရဲ႔လားဟင္..”

တစ္ဖက္မွ အသံပိုင္ရွင္က အသံကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ပုံမွန္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းထားပုံျဖင္႔ ျပန္ေျဖသည္။

“ေကာင္းပါတယ္. အခု သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အျပင္ေရာက္ေနတာ..”

“အင္း. ကုိက မင္းအတြက္ စိတ္ေတြပူေနတာ. အလုပ္အကိုင္ေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းကိစၥေတြ အဆင္မွ ေျပရဲ႕လားလုိ႔ေလ…”

တစ္ဖက္မွ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖေသးဘဲ ဖုန္းခဏကုိင္ထားဖုိ႔ ေျပာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူမႏွင္႔ သူမ၏ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အခ်င္းခ်င္း တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးေနသည္႔ အသံေလးက ဖုန္းထဲသုိ႔ တုိး၀င္လာသည္။

“ေဆာရီးေနာ္… သူငယ္ခ်င္းက လက္သည္းနီ အေရာင္ ဘာေရြးရမလဲေမးလုိ႔ ျပန္ေျပာေနတာ..”

မခ်ိျပဳံးတစ္ခ်က္ ျပဳံးမိလိုက္သည္ဟု သူထင္လုိက္မိသည္။

“ရပါတယ္ကြာ. ေအးေဆးလုပ္ေနာ္. ကုိ ဖုန္းေခၚလုိက္တာ မင္းအတြက္ အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္သြားရင္ ေဆာရီးပါ.”

“ဟင္႔အင္း အဆင္ေျပပါတယ္. ကုိေရာ မအိပ္ေသးတာလား. အိပ္ရာႏုိးလာတာလား.”

ပင္႔သက္တစ္ခ်က္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရႉရႈိက္လုိက္ရင္းက သူ ျပန္ေျဖျဖစ္သည္။

“အိပ္ေနခဲ႔တာပါ. ဒါေပမယ္႔ မင္းကို သိပ္သတိရလာလုိ႔ ၿပီးေတာ႔ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ေနလဲဆုိၿပီး စိတ္လည္း အရမ္းပူလာလုိ႔ ဖုန္းေခၚလုိက္မိတာ..”

ႏွစ္ဦးသားၾကား ဆက္ရန္စကားမရွိေတာ႔သလုိ ေခတၱႏႈတ္ဆိတ္သြားခဲ႔သည္။

အတန္ၾကာမွ သူမက ဆက္ေျပာသည္။

“ဒါဆုိလည္း ျပန္အိပ္လုိက္ေတာ႔ေလ. ေနာ္. ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ဂရုစုိက္ပါ.”

ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကုိ ခပ္တင္းတင္း ဖိကုိက္ထားရင္းက သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကုိ ခပ္မွ်င္းမွ်င္းေလး ခ်လုိက္မိသည္။

“ေကာင္းပါၿပီ ေကာင္မေလးရယ္… မင္းလည္း က်န္းမာေရး ဂရုစုိက္ေနာ္…”

တစ္ဖက္မွ ဖုန္းခ်သြားခ်ိန္တြင္ ၾကာျမင္႔ခ်ိန္ကုိ သူ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ တကယ္႔ကုိ ၂ မိနစ္တည္းရယ္..

တစ္ခ်ိန္က တစ္ညလုံး ဖုန္းေတြေျပာခဲ႔စဥ္က သူနဲ႔ကုိယ္အၾကား ေျပာစရာစကားေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာ၍ပင္ ကုန္ႏုိင္မည္မဟုတ္ဟု ထင္ခဲ႔မိသည္။

အခုေတာ႔ ၂ မိနစ္ကုိေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ ဆက္သြယ္ယူလုိက္ရသည္။

ဖုန္းေလးကုိ စားပဲြေပၚ ျပန္တင္လုိက္ရင္းက အခန္းေထာင္႔တြင္ ထားသည္႔ ေရကရားမွ ေရကုိ ငွဲ႔ေသာက္လုိက္သည္။

ထုိင္ခုံဖက္သုိ႔ ျပန္လာၿပီး အေမွာင္ထဲတြင္ ေခတၱ ထုိင္ေနလုိက္သည္။

သူမဖက္မွ ဖုန္းခ်သြားခဲ႔ေသာ္လည္း သူ႔ဖက္မွ ေျပာစရာေလးေတြက ရင္ထဲတြင္ အျပည္႔က်န္ေနခဲ႔ေသးသည္။

ဖုန္းကုိ ျပန္ဖြင္႔လုိက္ၿပီး Voice Memo Application ေလးကုိ ဖြင္႔လုိက္သည္။

မ်က္စိအစုံကုိ မွိတ္လုိက္သည္။ အသက္ကုိ တစ္ခ်က္ ခပ္ျပင္းျပင္း ရႈသြင္းလုိက္ၿပီး Voice Memo Application ေလးေပၚမွ Record ဆုိသည္႔ ခလုတ္ေလးကုိ ႏွိပ္လုိက္သည္။

သူေျပာခ်င္သည္႔ စကားမ်ားကုိ သူမကုိယ္တုိင္ အနားတြင္ ရွိေနသည္႔အလား ခံစားလ်က္ တစ္လုံးခ်င္း ေျပာသြားလုိက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ Share ခလုတ္ေလးမွ တစ္ဆင္႔ သူမထံသုိ႔ အီးေမးလ္အျဖစ္ ပုိ႔လုိက္သည္။ စိတ္ထဲတြင္ အနည္းငယ္ ေက်နပ္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရသည္။

အိပ္ရာေပၚသုိ႔ ျပန္တက္ၿပီး မ်က္စိကုိ စုံမွိတ္လ်က္ အိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုိက္သည္။

၁၅ မိနစ္ခန္႔ၾကာသည္ထိ အိပ္မရသည္ႏွင္႔ ကြန္ပ်ဴတာကုိ ျပန္ဖြင္႔ရင္း စာတစ္ေစာင္ကုိ ခပ္သြက္သြက္ရုိက္လိုက္သည္။

ငယ္ေလး…

ေနေကာင္းလား.

ညေနက ငယ္႔အသံေလးၾကားရတဲ႔အတြက္ေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔အတူတူ ေလွ်ာက္လည္ေနတာကုိ သိရတဲ႔အတြက္ေရာ ကုိေလး၀မ္းသာပါတယ္.

ဖုန္းခ်ၿပီးသြားေတာ႔ ငယ္႔ကုိ စကားဆက္ေျပာခ်င္စိတ္ ရွိေနတာနဲ႔ Audio File ေလးတစ္ခု ကုိ ထပ္ပုိ႔လုိက္ေသးတယ္.

ငယ္ေလး နားေထာင္ျဖစ္မျဖစ္ေတာ႔ မသိပါဘူး.

ဘုရားရွိခုိးၿပီးတုိင္းလည္း ငယ္ေလးအဆင္ေျပပါေစ၊ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေနပါေစလုိ႔ ကုိေလး အၿမဲ ဆုေတာင္းေပးေနဆဲပါပဲ..

အစစအရာရာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ ငယ္ေလးေရ…

က်န္းမာေရးလည္း အထူး ဂရုစုိက္ပါ…

ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင္႔

ကုိ.

တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ခဲ႔ဖူးသည္႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကုိ သြားသတိရမိလုိက္ၿပီး အင္တာနက္ထဲတြင္ အေျပးအလႊား ျပန္ရွာမိလုိက္သည္။

စကားလုံးမ်ားကုိ တစ္လုံးခ်င္း အသံထြက္ဖတ္ရင္းက သူ႔ရင္ဘတ္ေတြ နာက်င္ေအာင္႔တက္လာသည္ကုိ ခံစားေနမိခဲ႔သည္။

ရာသီမရွိတဲ႔ ဒီၿမိဳ႔မွာ

ရာသီေတြသိေအာင္

မင္းပဲ ႀကိဳးညွိေပးခဲ႔တာ

မင္းရွိတဲ႔ေဆာင္းက ေႏြးလြန္လြန္းလုိ႔

ေနာက္တစ္ရာသီ မေျပာင္းပါေစနဲ႔လုိ႔ေတာင္ ဆုေတာင္းခဲ႔ဖူးတယ္

မင္းရွိတဲ႔မုိးကလည္း မရုိးႏုိင္တဲ႔ တိမ္ရိပ္ေတြေအာက္

မစုိေစတဲ႔ မုိးစက္ေတြနဲ႔ ခပ္တိတ္တိတ္ ေစြခဲ႔ဖူးရဲ႕.

မင္းရွိခဲ႔တဲ႔ ေႏြကလည္း

ေလျပည္ညွင္းေလး ခပ္ဖြဖြနဲ႔ ေအးျမသာယာခဲ႔လုိက္တာကြယ္..

မင္းေပးတဲ႔ ရာသီလြန္ခ်ိန္မွ…

ေဆာင္းဆုိတာ မေျပာင္းမလဲ ေအးခဲတတ္မွန္း

မုိးဆုိတာ ထစ္ခ်ဳန္းလွ်ပ္ေရာင္နဲ႔ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ရြာတတ္မွန္း

ေႏြဆုိတာ ဥဩကလဲြလုိ႔ ပူေလာင္ဆင္းရဲျခင္းေတြသာ ရွိတတ္မွန္း

ကုိယ္ တပင္တပန္း နားလည္ခဲ႔ရၿပီ…

ထာ၀ရ မေပးႏုိင္တဲ႔ ရာသီေတြကုိ

(ဘာလုိ႔မ်ား) ခဏယာယီ လာေပးခဲ႔ရတာလဲကြယ္..

အခုေတာ႔

ရာသီမရွိတဲ႔ ဒီၿမိဳ႔မွာ

ကုိယ္..

ရာသီေတြ အၿပိဳင္းအရုိင္းနဲ႔

ခပ္ထုိင္းထုိင္း တုန္ခုိ္က္ရင္း

မုိးတၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ေအာက္ လမ္းေတြေလွ်ာက္လုိ႔..

ဥဩသံေတြလည္းၾကား… နားေတြလည္း ခါးလုိ႔..

<ေရႊျပည္သူ>

ခုေတာ႔လည္း ခ်စ္သူမရွိတဲ႔ၿမိဳ႔ေလးမွာ အထီးက်န္ရာသီေတြကုိ တနင္႔တပုိးသယ္ေဆာင္ရင္း သူ ခရီးဆက္ေနတတ္ခဲ႔ၿပီ…

~ ေရခဲငွက္ ~

စက္တင္ဘာ (၁၆)၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

Credits:

* "မင္းေပးတဲ႔ရာသီ" <ေရႊျပည္သူ>

ရင္ႏွင္႔ပ်ိဳးေသာ သစ္ပင္ငယ္ (သုိ႔မဟုတ္) .....

noreply@blogger.com (Yan) — Tue, 11 Sep 2012 07:18:00 +0000

၂၀၀၇ အေစာပုိင္းကာလတုန္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မိတ္ေဆြဘေလာ႔ဂါ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အိပ္မက္တစ္ခုကုိ အတူတကြ မက္ခဲ႔ဖူးၾကတယ္။ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ရွိတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္စာမူေလးေတြထဲက ေကာင္းႏုိးရာရာေလးေတြကုိ စုစည္းၿပီး ပုံႏွိပ္စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိဖုိ႔ေပါ႔။ အဲဒီ႔အိပ္မက္ေလးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔အတြက္ အြန္လုိင္းေပၚမွာရွိတဲ႔ ျမန္မာဘေလာ႔ဂါဖုိရမ္ (ယခုမရွိေတာ႔)မွာ ေန႔စဥ္ညဆက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ဆုံစည္းျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ေအာင္ျမင္စြာ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္ေရးအတြက္ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ တာ၀န္ေလးေတြ ခဲြေ၀ယူၿပီး အဆင္႔ဆင္႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကတယ္။

စိတ္ကူကုိယ္တူ ၀ါသနာတူသူမ်ားကလည္း မိမိတုိ႔ရဲ႕ ေခၽြးႏွဲစာေလးေတြကုိ ထည္႔၀င္လုိ႔ တစ္တပ္တစ္အား ပါ၀င္ပံ႔ပုိးေပးခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပန္းတုိင္ေရာက္ခါနီးမွာမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေလွာ္တက္က်ိဳးခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီ႔ကတည္းက ဘေလာ႔ဂ္စာမူေတြကုိ စုစည္းထုတ္ေ၀ဖုိ႔ အစီအစဥ္ဟာ ျဖစ္ေျမာက္လာခဲ႔ျခင္း မရွိေတာ႔ဘဲ Ebook အျဖစ္နဲ႔သာ ေရာင္႔ရဲတင္းတိမ္ခဲ႔ရပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီ႔ေနာက္ပုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာလည္း အဆက္အသြယ္ေတြ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း က်ဲပါးသြားခဲ႔ၾကတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ဘေလာ႔ဂ္စာမူေလးေတြကုိ စုစည္းထုတ္ေ၀ဖုိ႔ အသီးသီးအသက ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေလးေတြလည္း ရွိခဲ႔ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပုံနွိပ္စာမူ ထုတ္ေ၀ႏုိင္တဲ႔ အဆင္႔ထိကုိ မေရာက္လာႏုိင္ခဲ႔ၾကပါဘူး။

ဘေလာ႔ဂါမ်ားထဲမွာ ပုံနွိပ္စာမူ ထုတ္ေ၀ႏုိင္ခဲ႔သူမ်ားအေနနဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ သတိထားမိသူမ်ားကေတာ႔ မႏုိင္းႏုိင္းစေန၊ မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔၊ မျမေသြးနီ၊ မပန္ဒုိရာ၊ ကုိေနဘုန္းလတ္၊ ကုိမုိးလႈိင္ည၊ ကုိသက္တံ႔ခ်ိဳတုိ႔ပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္စာမူမ်ားကုိ စုေပါင္းထုတ္ေ၀မႈအေနနဲ႔ကေတာ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိပပ မရွိၾကေသးဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

အေ၀းကေန စီစဥ္ထုတ္ေ၀ရတာ အဆင္ေျပႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိတဲ႔အတြက္ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရး အစီအစဥ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ထပ္မံ မႀကိဳးစားခဲ႔ေတာ႔တာ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္နဲ႔ အြန္လုိင္းမွာ ေတြ႔ဆုံသိကၽြမ္းမိတဲ႔ အခ်ိန္ထိလုိ႔ ဆုိရပါလိမ္႔မယ္။

သူကေတာ႔ “အိပ္မက္ေကာက္ေၾကာင္း” ဆုိတဲ႔ ရသ၀တၳဳတုိစုစည္းမႈ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ ထြက္ရွိခဲ႔ၿပီး မၾကာခင္မွာ “အသိသစ္တံခါးခ်ပ္မ်ား” ဆုိတဲ႔ ဒုတိယေျမာက္ စာအုပ္ေလးထြက္ရွိဖုိ႔ စုိင္းျပင္းေနတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါ စာေရးဆရာမ မျမေသြးနီပါ။

သူနဲ႔ေတြ႔ဆုံသိကၽြမ္းခဲ႔ဖူးေနာက္ မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔ရဲ႔ ပါရမီျဖည္႔ဖက္ ကုိေမာ္ႀကီး (ခ) စာေရးဆရာ ညိဳရင္႔ကုိလည္း နာမည္အားျဖင္႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္လာခဲ႔ရပါတယ္။ အဲဒီ႔ကမွ သိလာရတာကေတာ႔ ကုိေမာ္ႀကီးဟာ “AMK Creation” ဆုိတဲ႔ နာမည္နဲ႔ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္းကုိ ကုိယ္တုိင္ဦးစီး လုပ္ကုိင္ေနသူတစ္ဦး ျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း ၀မ္းေျမာက္ဖြယ္ရာ ထပ္မံၾကားသိလုိက္ရပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကာလရွည္ၾကာ မက္ခဲ႔ရတဲ႔ အိ္ပ္မက္သစ္ပင္ေလးကုိ ျပန္လည္ပ်ိဳးေထာင္ ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးဖုိ႔ အားမာန္ေတြ ျပန္၀င္လာခဲ႔ရတယ္။ ကုိေမာ္ႀကီးတုိ႔ မျမေသြးနီတုိ႔နဲ႔ မၾကာခဏ အြန္လုိင္းမွာ ေတြ႔ဆုံျဖစ္ၾကၿပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ႏုိင္ေရးအတြက္ အဆင္႔ဆင္႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ လူအားျဖင္႔ မကူညီႏုိင္ေပမယ္႔ အၾကံဥာဏ္အားျဖင္႔ ကူညီပံ႔ပုိးေပးခဲ႔ၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြ ဘေလာ႔ဂါေတြထဲမွာ ကေနဒါႏုိင္ငံမွ မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔၊ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံမွ မခင္ေလးငယ္၊ စင္ကာပူႏုိင္ငံမွ ဘေလာ႔ဂါ ညီမငယ္ မျမတ္ပန္းႏြယ္နဲ႔ နယူးေယာက္ ကုလသမဂၢရုံးခ်ဳပ္မွ စာရင္းကုိင္ မမုိးပြင္႔ျဖဴတုိ႔လည္း ပါ၀င္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္လာခဲ႔ရတဲ႔ သစ္ပင္ငယ္ေလးဟာ မၾကာခင္မွာ စာဖတ္ပရိသတ္ ေရွ႔ေမွာက္ကုိ ေရာက္ရွိလာေတာ႔မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီသစ္ပင္ငယ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးရဲ႕ အႏုပညာ၀ိညာဥ္မ်ားနဲ႔ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔ ၀ုိင္း၀န္းထုံမႊန္းထားပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေလးစားႏွစ္သက္ရတဲ႔ ျမန္မာစာေပေလာကမွ ကေလာင္အေက်ာ္အေမာ္ ဆရာေဆာင္း၀င္းလတ္နဲ႔ ဆရာရဲသွ်မ္းတုိ႔ကလည္း ေစတနာေရွ႔ထား ပြင္႔လင္းရုိးရွင္းတဲ႔ အမွာစာမ်ားနဲ႔တကြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ အိပ္မက္သစ္ပင္ေလးကုိ မီးေမာင္းထုိး စင္တင္ေပးထားၾကပါေသးတယ္။

ဒါတင္ပဲလားဆုိေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီစာအုပ္ေလးရဲ႔ အတြင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားမွာလည္း ဘေလာ႔ဂါတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ၀တၳဳနဲ႔ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္စီကုိ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဆီေလ်ာ္လုိက္ဖက္ေစမယ္႔ သရုပ္ေဖာ္ပုံေလးမ်ားႏွင္႔တကြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ စီစဥ္ေပးထားပါေသးတယ္။

အဲဒါတင္ပဲလားဆုိေတာ႔ မဟုတ္ေသးျပန္ပါဘူး။ စာေရးသူ ဘေလာ႔ဂါေမာင္မယ္မ်ားရဲ႕ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းနဲ႔ သူတုိ႔ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ဘေလာ႔ဂါစာေရးဆရာေတြဘ၀ကုိ ေရာက္ရွိခဲ႔ၾကတယ္ ဆုိတာေလးေတြကုိလည္း စာေရးသူကိုယ္တုိင္ မိတ္ဆက္အမွာစကားေလးမ်ားႏွင္႔တကြ စာအုပ္ေလးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ တစ္စုတစ္စည္းတည္း ေဖာ္ျပေပးထားပါေသးတယ္။ ပုိၿပီး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ သူတုိ႔ေျပာတဲ႔ စကားလုံးေလးေတြနဲ႔ လုိက္ဖက္မယ္႔ ပရုိဖုိင္းလ္ သရုပ္ေဖာ္ပုံေလးေတြကုိလည္း ယွဥ္တဲြပုံႏွိပ္ေပးထားပါေသးတယ္။

စာခ်စ္သူမ်ား စိတ္ေက်နပ္ႏွစ္သက္မႈရရွိေစႏိုင္မယ့္ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အထူးပဲ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ထားပါတယ္။

အိပ္မက္တစ္ခ်ိဳ႔ဟာ တုိေတာင္းေပမယ္႔ ရင္ထဲမွာ ထိရွတယ္။

အိပ္မက္တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ရွည္လ်ားေပမယ္႔ ႏွလုံးသားထဲမွာ စဲြက်န္ရစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္မယ္ ဆယ္ဦး အတူတကြ မက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ အိပ္မက္သစ္ပင္ေလးဟာ စာဖတ္သူပရိသတ္ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ၊ ႏွလုံးအိမ္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ စဲြက်န္ထိရွရစ္မလဲ ဆုိတာကုိေတာ႔ စက္တင္ဘာ ၂၂ ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုနွစ္ စေနေန႔နံနက္ ၉ နာရီက အဆုံးအျဖတ္ေပးပါလိမ္႔မယ္။

သစ္ပင္ငယ္ေလးရဲ႕ နာမည္ကေတာ႔ “သက္တံဆယ္စင္း” တဲ႔…

အားလုံးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာ ဘေလာ႔ဂင္းႏုိင္ၾကပါေစခင္ဗ်ာ...

ေလးစားခင္မင္လ်က္

ရန္ေအာင္.

စက္တင္ဘာ ၁၁၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

ေနသားတက်...

noreply@blogger.com (Yan) — Sun, 05 Aug 2012 14:33:00 +0000

ျပတင္းတံခါးကုိဖြင္႔လုိက္ေတာ႔ တစ္ညလုံး သူ႔ဆီကုိ ေျပး၀င္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနခဲ႔တဲ႔ ေလျပည္ညွင္းက သူ႔ေမးေစ႔နဲ႔ လည္ပင္းကုိ တုိးတုိးေလး ပြတ္သပ္က်ီစယ္သြားခဲ႔တယ္။ အျပင္ဖက္မွာ ေနေရာင္က ျပည္႔ျပည္႔၀၀ေတာင္ မထြက္လာႏုိင္ေသးဘူး။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္မည္းညိဳတစ္ခ်ိဳ႔က ဟုိတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္နဲ႔ မုိးရိပ္ဆင္ေနတဲ႔ လကၡဏာတစ္ခ်ိဳ႔ေတာ႔ ေတြ႔ရေလရဲ႕။ အမွန္ဆုိ ညက မုိးရြာဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔တာ…

အိပ္ယာခင္းကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ျပင္ဆင္ၿပီး ေဘးနားက စာၾကည္႔စားပဲြေပၚမွာ တင္ထားတဲ႔ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကုိ စာအုပ္စင္ေပၚ ျပန္တင္လိုက္တယ္။ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ ၀ႈိက္ဘုတ္ကုိ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည္႔လိုက္ၿပီး ဒီေန႔လုပ္ရမယ္႔ ကိစၥေတြကုိ ျပန္စစ္ၾကည္႔လုိက္တယ္။ ဖရုိဖရဲျဖစ္ေနတဲ႔ ဆံပင္ေတြၾကားထဲ လက္ေခ်ာင္းေတြကုိ ထုိးသြင္းလုိက္ၿပီး ဆံပင္ေတြကုိ စုကုိင္သပ္တင္လုိက္ရင္းက ဆံပင္ညွပ္ရင္ေကာင္းမလား ဆုိၿပီး ေတြးမိလုိက္ေသးတယ္။

ေခါင္းအုံးေဘးနားမွာ အားသြင္းထားတဲ႔ ဖုန္းေလးကုိ အသာလွမ္းယူလုိက္ရင္းက သူ႔ဆီကုိေခၚထားတဲ႔ နံပါတ္တစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ပုိ႔ထားတဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ေလးေတြကုိ ခဏဖတ္လိုက္တယ္။ သူမရဲ႕ မက္ေဆ႔ခ်္ တစ္ခုတစ္ေလမ်ား အမွတ္မထင္ ေတြ႔ရလုိျငားဆုိတဲ႔ မရဲတရဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေလးနဲ႔အတူေပါ႔…

ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရုတ္ျခည္းေဆာင္႔တက္လာတဲ႔ ႏွလုံးသားရဲ႕ ျပင္းျပင္းရွရွ ရႈိက္ငုိသံတစ္ခ်ိဳ႔က သူ႔ဆံပင္ေတြကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသပ္တင္လုိက္တဲ႔ ညာဖက္လက္တစ္ခ်က္အေ၀ွ႔မွာ အေ၀းကုိ ျပန္လည္လြင္႔စင္သြားခဲ႔တယ္။ ေရခဲေသတၱာကုိ ဆဲြဖြင္႔လိုက္ၿပီး အထဲမွာအေအးခံထားတဲ႔ ေကာ္ဖီေအးတစ္ခြက္ကုိ တစ္က်ိဳက္ထဲ ေမာ႔ေသာက္ခ်လုိက္တယ္။ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ၿပီးေတာ႔ ဖိနပ္စင္ေအာက္ဆုံးမွာ ထားထားတဲ႔ စကိတ္ဖိနပ္ေလးတစ္ရံကုိ ဆဲြလုိ႔ လမ္းထိပ္က ပန္းျခံေလးဖက္ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႔လုိက္တယ္။

ပန္းျခံေလးထဲမွာ ကုိယ္လက္လႈပ္ရွား ေလ႔က်င္႔ခန္းလုပ္ေနၾကတဲ႔ လူႀကီးလူငယ္တစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ေတြ႔ရတယ္။ လူငယ္တစ္သုိက္ကေတာ႔ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနၾကတယ္မသိ၊ ဘတ္စကတ္ေဘာ ကစားေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ အရွိန္ရေနၾကၿပီ။ သူတုိ႔ကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၿပီး အျခားတစ္ဖက္မွာရွိေနတဲ႔ တင္းနစ္ေလ႔က်င္႔တဲ႔ကြင္းေလးဖက္ကုိ ဆက္ေလွ်ာက္သြားလုိက္တယ္။

ထုိင္ခုံေလးေပၚမွာ စကိတ္ဖိနပ္ေလးကုိ ခဏတင္ထားလုိက္ၿပီး ေျခေျမွာက္လက္ေျမွာက္ ေသြးပူေလ႔က်င္႔ခန္း နည္းနည္းလုပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထုိင္ခုံေလးေပၚ ထုိင္ခ်လုိက္ၿပီး စကိတ္ဖိနပ္ေလးထဲမွာ ထုိးထည္႔ထားတဲ႔ ေျခအိတ္ေလးကုိ ဆဲြထုတ္လုိ႔ ေျခသလုံးနားထိေရာက္ေအာင္ ဆဲြ၀တ္လုိက္တယ္။ စကိတ္ဖိနပ္ေလးကုိ ႀကိဳးေသခ်ာသုိင္း၀တ္လုိက္ၿပီး မတ္တပ္ထရပ္ခါနီးမွာ စိတ္ထဲ စႏုိးစေနာင္႔ တစ္ခ်က္ျဖစ္သြားလုိက္ေသးတယ္။

တကယ္ေတာ႔ သူက စကိတ္ကုိ ေသခ်ာစီးတတ္ေသးတာမဟုတ္ဘူး။ ၀ယ္ထားခဲ႔တာၾကာၿပီ ဆုိေပမယ္႔ တစ္ခါတေလမွ ထုတ္စီးျဖစ္သလုိ ေသေသခ်ာခ်ာလည္း ေလ႔က်င္႔သင္ယူထားခဲ႔တာ မဟုတ္ေသးဘူး။ စကိတ္ဘယ္လုိစီးရတယ္ဆုိတဲ႔ ဗြီဒီယုိေလးေတြကုိ အင္တာနက္မွာလုိက္ၾကည္႔၊ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ခ်ိဳ႔ လုိက္ဖတ္ၿပီး တစ္ကုိယ္ေတာ္ ေလ႔က်င္႔ခဲ႔ရတာသာ မ်ားတယ္။ အခု စကိတ္မစီးျဖစ္တာ ၾကာၿပီဆုိေတာ႔ သူစီးႏုိင္ပါဦးမလား ဆုိတဲ႔ သံသယစိတ္ေလးက သူမတ္တပ္မရပ္ခင္မွာ သူ႔အေတြးေတြကုိ လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားလာခဲ႔တယ္။

ထီမထင္တဲ႔ အျပဳံးတစ္ခ်က္က သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေထာင္႔စြန္းမွာ သြားၿငိတြယ္တယ္။

“Why not?” ဆုိတဲ႔ ခပ္တုိးတုိး စကားသံေလးနဲ႔အတူ သူ မတ္တပ္ထရပ္လုိက္တယ္။

ဟန္ခ်က္နည္းနည္းပ်က္သြားခဲ႔တယ္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အသာေလးခ်ဲလုိက္လုိ႔ ၾကက္ေျခခတ္ပုံစံ ရပ္လုိက္ၿပီး ကုိယ္႔ကုိ္ယ္ကုိ ျပန္ထိန္းလုိက္တယ္။ ဖိနပ္ေအာက္က ဘီးလံုးေလးေတြ တစ္လွိမ္႔ႏွစ္လွိမ္႔ ဆက္လွိမ္႔သြားေသးတယ္။ ညာဖက္ေျခေထာက္ကုိ အသာေလးေမာ႔ေထာင္လုိ႔ ဘရိတ္ကုိ ျပန္ဖမ္းလုိက္တယ္။ ခါးကုိ နည္းနည္းမတ္လုိက္တယ္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ဘယ္ညာေရွ႔တုိးေနာက္ဆုတ္ နည္းနည္းစီ လွိမ္႔ၾကည္႔လုိက္တယ္။ လက္ခုပ္သံေတြ ကုိယ္႔နားထဲ ကုိယ္ျပန္ၾကားလုိက္ရသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။

ယုိင္လဲခ်င္သလုိျဖစ္ေနတဲ႔ စိ္တ္ကုိ ျပန္ဆုံးမလုိက္ၿပီး ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ယုံၾကည္စိတ္ရွိေအာင္ ျပန္အားေပးလုိက္တယ္။ “မင္းလုပ္ႏုိင္တယ္” ဆုိတဲ႔စိတ္နဲ႔ “ျဖစ္ပါ႔မလား. လဲမယ္ေနာ္. ဒူးေခါင္းထိမယ္ေနာ္. ေခါင္းကဲြမယ္ေနာ္.” ဆုိတဲ႔ စိတ္ႏွစ္ခုက သူ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ အေရႊ႔တုိင္းမွာ အားၿပိဳင္ေနၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႔ မေၾကာက္တတ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သူေၾကာက္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေၾကာက္စိတ္နဲ႔ေတာ႔ သူ႔ကုိယ္သူ လႊမ္းမုိးခံမေနဘူး။ မရဲတရဲေျခလွမ္းေတြနဲ႔အတူ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အားေပးရင္း သူဆက္သြားေနခဲ႔တယ္။

“လဲက်မယ္ေနာ္” ဆုိတဲ႔စိတ္က သူ႔ကုိ လဲက်ျဖစ္ေအာင္ တြန္းအားေပးေနသလုိ ခံစားလာရတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ အဲဒီ႔စုိးရိမ္စိတ္ကပဲ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ထားသလုိ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ စုိးရိမ္စိတ္ေတြကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျဖေလွ်ာ႔ေပးေနခဲ႔ရင္းက ငယ္ငယ္တုန္းက လမ္းေလွ်ာက္သင္ခါစ ကေလးငယ္ေလးေတြ အေၾကာင္းေတြးရင္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ အားေပးလုိက္တယ္။

ဟုိစမ္းစမ္းသည္စမ္းစမ္း၊ ေတာက္ေတာက္တက္တက္၊ ယုိင္တိယုိင္ထုိး လမ္းေလးေလွ်ာက္ေနခ်ိန္မွာ လူႀကီးျဖစ္တဲ႔သူက အေရွ႔ကေန လက္ခုပ္လက္၀ါးေလးတီးရင္း အားေပးေနခဲ႔တယ္။ ဖင္ထုိင္လဲက်သြားတဲ႔ အခ်ိန္မွာ လာေျပးထူေပးလုိက္၊ လက္ေလးတြဲလုိ႔ အသာေလး ကူၿပီးလုိက္ေလွ်ာက္ေပးလုိက္၊ ဟန္ခ်က္နည္းနည္း ၿငိမ္သြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ လႊတ္ေပးလုိ္က္ၿပီး ဆက္သြားရဲေအာင္ အားေပးလုိက္နဲ႔ မၾကာခင္မွာ ကေလးငယ္ေလး အကူအညီမလုိဘဲ တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္လာႏုိင္ခဲ႔တယ္။

စကိတ္ဖိနပ္ေအာက္က ဘီးလုံးေလးေတြနဲ႔ ကြန္ကရစ္မ်က္ႏွာျပင္တုိ႔ တဂ်ီးဂ်ီး ပြတ္တုိက္သံက ခပ္မွန္မွန္ေလး ထြက္ေပၚလာေနခဲ႔တယ္။ တင္းနစ္ကြင္းေလးထဲမွာ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဟုိဟုိသည္သည္ စီးၾကည္႔ၿပီး ဘတ္စကတ္ေဘာကြင္းဖက္ကုိ ကူးသြားခဲ႔လုိက္တယ္။

ဘတ္စကတ္ေဘာကြင္း ေလးကြင္းစာေလာက္ထဲမွာ ႏွစ္ကြင္းမွာပဲ လူက ျပည္႔ေနခဲ႔တာဆုိေတာ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လူမရွိတဲ႔ကြင္းဖက္ကုိ ဆက္စီးသြားခဲ႔လုိက္တယ္။ ကြင္းေထာင္႔မွာ ထုိင္ေနတဲ႔ လူငယ္တစ္ခ်ိဳ႔က သူစကိတ္စီးေနတာကုိ ျပဳံးေစ႔ေစ႔နဲ႔ လွမ္းၾကည္႔ေနၾကတယ္။ ဒီလုိမ်ိဳး စီးျဖစ္ေအာင္၊ စီးရဲေအာင္ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ တြန္းအားေပးခဲ႔ရတယ္ဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိေတာ႔ သူတုိ႔နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပေနဖုိ႔ မလုိေတာ႔ပါဘူး။ တကယ္ေတာ႔ သူမ်ားနားလည္ေအာင္ လုပ္ျပရွင္းျပေနဖုိ႔ထက္ ကုိယ္႔ကုိ္ယ္ကုိ နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ကုိင္ေနတတ္ဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးတာပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

ဘတ္စကတ္ေဘာကြင္းက တင္းနစ္ကြင္းထက္ ပုိက်ယ္တာမုိ႔ သူ႔အတြက္ ပုိၿပီးလႈပ္သာရွားသာ ရွိခဲ႔တယ္။ ကြင္းေလးထဲမွာ ဘယ္ေကြ႔ညာေကြ႔၊ အရွိန္တင္စီး၊ ဘရိတ္အုပ္ စတာေလးေတြကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးေလ႔က်င္႔ၿပီးေနာက္ ကြင္းအျပင္ဖက္က အေျပးေလ႔က်င္႔ေနၾကတဲ႔ ကတၱရာလမ္းေလးဖက္ကုိ ထြက္စီးၾကည္႔ဖုိ႔ စိတ္ကူးရလုိက္တယ္။

ကြန္ကရစ္မ်က္ႏွာျပင္ကေန ကတၱရာလမ္းေပၚကုိ ကူးလုိက္တဲ႔ တစ္ခဏမွာ ၾကမ္းတမ္းတဲ႔ အထိအေတြ႔က သူ႔ေျခသလုံးေတြထဲ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ စီး၀င္ေနခဲ႔တယ္။ မ်က္ႏွာျပင္ေခ်ာေမြ႔မႈ မရွိေတာ႔တဲ႔အတြက္ စကိတ္ဘီးလုံးေလးေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈက သိပ္မမွန္ခ်င္တာကုိ ခံစားသိေနမိတယ္။ ကြန္ကရစ္ခင္းေပၚမွာ ေျခေထာက္တစ္ခ်က္ ေရႊ႔လုိက္တုိင္း ဘီးလုံးေလးေတြက ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔နဲ႔ ေျပးလႊားသြားတတ္ေပမယ္႔ ကတၱရာခင္းေပၚမွာေတာ႔ သူမွန္းထားတဲ႔ အတုိင္းအတာအတိုင္း ဘီးလုံးေလးေတြက မေရႊ႔ခ်င္ၾကဘူး။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္က်ရင္ ကတၱရာခင္းေပၚက ခဲလုံးျဗဳတ္စပ္ေလးေတြၾကားမွာ ဘီးလုံးေလးေတြက နည္းနည္းညပ္ခ်င္သလုိလုိ၊ ရပ္ခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္သြားတတ္ေသးရဲ႕။

မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္က အေျပးေလ႔က်င္႔ေနတဲ႔ တရုတ္မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ ျမင္လုိက္ရလုိ႔ သူစကိတ္စီးေနတာကုိ အရွိန္ေလး နည္းနည္းေလွ်ာ႔ခ်လုိက္တယ္။ အဲဒ႔ီမိန္းမႀကီး ျဖတ္သြားေတာ႔မွ ျပန္အရွိန္တင္ၿပီး ဆက္စီးေနခဲ႔လုိက္တယ္။ အခုခ်ိန္ထိ လဲက်တာမ်ိဳး မရွိေသးတဲ႔အတြက္ စိတ္ထဲမွာေတာင္ ခပ္ေျမာက္ေျမာက္ ျဖစ္သြားခ်င္လုိက္ေသးတယ္။

ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ စီးေနခဲ႔ရင္းက ေခၽြးနည္းနည္းစုိ႔လာတာနဲ႔ ေဘးက ခုံတန္းေလးမွာ ခဏထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ သစ္ပင္ေလးေတြၾကားက ျဖတ္တုိက္လာတဲ႔ ေလညွင္းေလးနဲ႔ သူ႔လည္ကုပ္ေပၚက ေခၽြးစက္ေလးေတြ အထိအေတြ႔မွာ ေအးခနဲျဖစ္သြားတဲ႔ ခံစားခ်က္ေလးကုိ ႏွစ္သက္ေနခဲ႔မိတယ္။

ေနလုံးႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ျမင္႔တက္လာတာနဲ႔အတူ ပန္းျခံေလးထဲမွာ အားကစားေလ႔က်င္႔ခန္း လုပ္တဲ႔သူေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း မ်ားလာခဲ႔တယ္။ နည္းနည္းေလာက္ အေမာေျပသြားတာနဲ႔ ျပန္ထၿပီး ကတၱရာလမ္းေပၚ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္စီးလုိက္တယ္။ အနိမ္႔အျမင္႔ မညီမညာျဖစ္ေနတဲ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ စကိတ္စီးရတဲ႔ အရသာက ပုိၿပီး လက္ေတြ႔ဆန္သလုိလုိ ခံစားလာရတာေၾကာင္႔ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းေပ်ာ္သလုိလုိ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ ခုနက အေျပးေလ႔က်င္႔ေနတဲ႔ တရုတ္မႀကီးက လမ္းသြယ္ေလးေဘးမွာ သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားစျမည္ေျပာေနခဲ႔တယ္။

သူေျခေထာက္တစ္ဖက္ကုိ အရွိန္ေလးနည္းနည္းတင္လုိက္တယ္။ အမွတ္မထင္ ခဲလုံးေလးတစ္ခုကုိ သြားတုိက္မိတယ္။ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားခဲ႔တယ္။ ေျခေထာက္က ေဘးဖက္ကုိ ကားထြက္သြားၿပီး ခႏၶာကုိယ္က ခ်ာခနဲ လည္ထြက္သြားခဲ႔တယ္။

ပစ္လဲတယ္။ ဗုိင္းခနဲပဲ။

တရုတ္မႀကီးက “အမေလး” လုိ႔ ထေအာ္တယ္။ တကယ္ေတာ႔ တရုတ္လုိ ေအာ္တာေနမွာပါ။ သူ႔စိတ္ကူးထဲမွာေတာ႔ ျမန္မာလုိျပန္ၿပီး အမေလးေအာ္တာပဲလုိ႔ ေတြးယူလုိက္တယ္။ ကတၱရာလမ္းေပၚ ဖင္ထုိင္လ်က္သားလဲက်ေနရင္းက လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္ဖက္ေထာက္လုိက္ရင္း တရုတ္မႀကီးကုိ မခ်ိသြားျဖဲ ရယ္ျပလုိက္တယ္။ ရင္ခုန္သံေတြကေတာ႔ တဒိန္းဒိန္းနဲ႔ရယ္ေပါ႔။ တရုတ္မႀကီးေၾကာင္႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရွ႔ကုိ ပစ္မလဲဘဲ ေနာက္ဖက္ကုိ ပစ္လဲသြားလုိ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ကံေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး ေတြးေနမိတာေၾကာင္႔ပါ။

ဟုတ္တယ္ေလ။ ေရွ႔ဖက္ကုိ ပစ္လဲလုိ႔ကေတာ႔ သူ႔ဒူးေခါင္းနဲ႔ တံေတာင္ဆစ္ တစ္ခုခုေတာ႔ ပြန္းပဲ႔မွာ ေသခ်ာတယ္။ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ေနာက္ဖက္ကုိ လဲက်သြားေတာ႔ ေတာ္ေသးရဲ႕လုိ႔ ေတြးေနမိလိုက္တယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက သမုိင္းမွာ သင္ယူခဲ႔ရတဲ႔ ၿဗိတိသွ် စစ္တပ္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာျခင္းဆုိတဲ႔ အသုံးအႏႈန္းကုိ သတိရမိလုိက္တယ္။

တကယ္ေတာ႔ဘ၀မွာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ က်ရႈံးတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အစီအစဥ္ က်က်နန ရႈံးနိမ္႔တတ္ဖုိ႔လည္း အေရးႀကီးတယ္ဆုိတာ အေတြ႔အႀကဳံနဲ႔ရင္းၿပီး သိလုိက္ရတယ္။ အရွိန္သိပ္မျပင္းတာလည္း ပါမွာေပါ႔ေလ။ တကယ္လုိ႔သာ အရွိန္နဲ႔ဆုိရင္ေတာ႔ သူ႔ကုိယ္သူ ထိန္းနုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ ဒီ႔ထက္ဆုိး၀ါးတဲ႔ ရလာဒ္တစ္ခ်ိဳ႔ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏုိင္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အရွိန္ေလးတစ္ခုရေနခ်ိန္ွမွာ ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ မျဖစ္ဖုိ႔ ပုိၿပီး သတိထားသင္႔တယ္လုိ႔ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ သတိေပးလုိက္မိျပန္တယ္။

ဖုတ္ဖက္ခါထၿပီး ဟန္ခ်က္ျပန္ထိန္းလုိ႔ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကုိ ခပ္ရဲရဲဆက္ေရႊ႔လုိက္တယ္။ တရုတ္မႀကီးက စုိးရိမ္စြာနဲ႔ ၾကည္႔ေနဆဲပဲ။ သူမ မ်က္၀န္းေတြက သူ႔ကုိ စကိတ္ဆက္မစီးေစခ်င္ေတာ႔တဲ႔ အရိပ္အေယာင္ သမ္းေနခဲ႔တယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လဲက်ခဲ႔ရင္ေရာ ဆုိတဲ႔အေတြးမ်ိဳး သူမေခါင္းထဲ ၀င္ေကာင္း၀င္ေနႏုိင္တယ္။ သူ႔အတြက္ေတာ႔ လဲက်ဖုိ႔ထက္ ဆက္ေရြ႔ေနႏုိင္ဖုိ႔ကုိပဲ စိ္တ္ေစာေနခဲ႔မိတယ္။

လဲရင္ေရာ…

ျပန္ထရုံပဲေပါ႔…

ေနာက္ထပ္ ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ အမွားအယြင္းမရွိ စကိတ္ဆက္စီးေနၿပီး ကြင္းထဲမွာ ခဏထုိင္ခ်လုိက္ၿပီး အေမာေျဖလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ စကိတ္ဖိနပ္ကုိ ျပန္ခၽြတ္လုိ႔ ေျခညွပ္ဖိနပ္ ေျပာင္းစီးၿပီး အိမ္ဖက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ႔လုိက္တယ္။ တစ္စုံတစ္ရာကုိ အဖန္တလဲလဲ ေလ႔က်င္႔ရင္းကေန ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္လာၿပီး တမင္သက္သက္ အားစိုက္ထုတ္ေနစရာမလုိဘဲ ေနသားက်မႈ ဆုိတဲ႔ အေနအထားကုိ ေရာက္လာႏုိင္ပုံကို အိမ္ျပန္လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတြးေနမိခဲ႔တယ္။

စကိတ္ဖိနပ္ကုိ ဖိနပ္စင္ေပၚ ျပန္တင္၊ အခန္းထဲျပန္၀င္၊ ကြန္ပ်ဴတာဖြင္႔လုိ႔ အီးေမးလ္ခဏစစ္၊ ေခၽြးခဏတိတ္ေအာင္ ေစာင္႔ၿပီး ေရမုိးခ်ိဳး ကုိယ္လက္သန္႔စင္လုိက္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာၿပီးေနာက္ ဆံပင္ေပၚတင္က်န္ေနတဲ႔ ေရစက္ေလးေတြကုိ ေမႊးပြတဘက္နဲ႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး သုတ္ေနခဲ႔ရင္းက ျပတင္းေပါက္အျပင္ဖက္ကုိ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔မိတယ္။

မနက္က မုိးရိပ္ဆင္ေနခဲ႔တဲ႔ တိမ္မည္းညိဳေတြ အခုေတာ႔ ဘယ္ဆီလြင္႔ပ်ယ္ကုန္ၿပီမသိ။ ၿခိမ္း၍မရြာေသာမုိးေလလား၊ မၿခိမ္းလည္းမၿခိမ္း မရြာလည္းမရြာေသာ မုိးေလလား။ မုိးမင္းႀကီးသာ သိေပလိမ္႔မည္။

သူ႔အတြက္ေတာ႔ အလြမ္းေတြနဲ႔ ေနသားတက် ရွိေနတတ္ခဲ႔ၿပီ…

~ ေရခဲငွက္ ~
ၾသဂုတ္ (၅) ရက္၊ ၂၀၁၂ ခုနွစ္။ ။

ဒါေတြ ဒီလုိျဖစ္သြားခဲ႔တယ္...

noreply@blogger.com (Yan) — Fri, 03 Aug 2012 06:57:00 +0000

အားလုံးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ…

ဒီရက္ပုိင္းအတြင္း ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္ဒုိမိန္းကုိ Renew လုပ္တာမွာ အဆင္မေျပတာေလးေတြ ျဖစ္သြားခဲ႔႔ရပါတယ္။

ျဖစ္ပုံအေၾကာင္းစုံကေတာ႔ လက္ရွိသုံးေနတဲ႔ Hosting Site ကေန ေနာက္တစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းသုံးလို္က္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ Primary Domain နာမည္ကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္အေနနဲ႔ Hosting Site ႏွစ္ခုထဲမွာ ဘာေတြျဖစ္လုိ႔ ျဖစ္ကုန္မွန္းကုိ မသိေတာ႔ဘဲ ရႈပ္ယွက္ေတြခတ္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။

ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ ေလာေလာဆယ္ www.yanaung.net ထဲ ၀င္လာသူေတြကုိ www.yanaung.blogspot.com ကုိပဲ ျပန္ၿပီး လႊဲေျပာင္းေပးထားပါတယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေရခဲငွက္ဆုိတဲ႔ ကေလာင္နာမည္အတြက္ ၀က္ဘ္ဆုိက္ေလးတစ္ခု ခဲြထုတ္လုိက္ပါတယ္။

http://www.yaykhaenget.com/ ဆုိတာေလးပါ။

Wordpress အေတြ႔အၾကဳံေလးေတြ ေလ႔လာအသုံးခ်ခ်င္လုိ႔ ဒီဆုိက္ေလးကုိေတာ႔ Wordpress Platform နဲ႔ ေရးထားပါတယ္။

စာေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ အခ်ိန္ေလးေပးၿပီး ေရးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါမယ္..

အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ..

ခင္မင္လ်က္

ရန္ေအာင္

ပစ္တုိင္းေထာင္...

noreply@blogger.com (Yan) — Sat, 30 Jun 2012 17:12:00 +0000

ဇူလုိင္လထုတ္ Youth မဂၢဇင္းမွာ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရတဲ႔ "ပစ္တုိင္းေထာင္" ဆုိတဲ႔ အက္ေဆးေလးတစ္ခုပါ။ Youth နဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးတဲ႔ ကုိေမာ္ႀကီး နဲ႔ မျမေသြးနီ တုိ႔ကုိ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ...

ပစ္တုိင္းေထာင္

ေလာကၾကီးမွာ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အရာတစ္ခုကုိ ျဖစ္လုိက္တာ၊ ရလုိက္တာ ေအာင္ျမင္မႈလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါသလား.

ဒါဆုိရင္ ကုိယ္ရည္မွန္းလုိက္တဲ႔ အရာတစ္ခုကို မရလုိက္တာ၊ မျဖစ္ေျမာက္လုိက္တာကေရာ က်ရႈံးမႈလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါသလား.

လက္ေတြ႔ဘ၀ေတြနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ ေမးခြန္းကုိ ျပင္ျပီးေတာ႔ ေမးရမယ္ဆုိရင္ တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပဲြကုိ ေအာင္ျမင္ျပီးေနာက္ ေဆးတကၠသုိလ္၊ နည္းပညာတကၠသုိလ္၊ ေရေၾကာင္းသိပၸံတကၠသုိလ္ စသည္တုို႔ကုိ ၀င္ခြင္႔ရသြားတဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားဟာ ေအာင္ျမင္သူေတြ ျဖစ္ျပီးေတာ႔ ၀င္ခြင္႔မရလုိက္သူမ်ားက မေအာင္ျမင္သူေတြလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရႏုိင္ပါသလား။

တကယ္လုိ႔သာ အဲဒီ႔လုိ ၀င္ခြင္႔မရလုိက္လုိ႔ စိတ္ပ်က္အားငယ္ေနမယ္႔ ကုိယ္႔သားသမီး၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတဲ႔ အေၾကာင္း ဘယ္လုိရွင္းျပေျပာဆုိမလဲ။ အကယ္၍မ်ား အဲဒီ႔လုိ ၀င္ခြင္႔မရလိုက္တဲ႔သူဟာ မိမိကုိယ္တုိင္ ျဖစ္ေနခဲ႔မယ္ဆုိရင္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိမိကုိယ္တုိင္ရဲဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကုိ ဘယ္လုိျပန္လည္ညွိယူမလဲ။

ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ႔ ေယဘုယ်ဆန္ဆန္ တင္ျပလုိက္တဲ႔ ျပႆနာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာေတာ႔ ဒီ႔ထက္ နက္နဲရႈပ္ေထြးတဲ႔ ျပႆနာေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနခဲ႔တယ္။

ေအာင္ျမင္မႈဆုိတဲ႔ စကားလုံးကုိ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင္႔ဆုိၾကတယ္။ စာအုပ္စာတမ္းေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးသားျပဳစုၾကတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြလုိ႔ အမ်ားက လက္ခံယူဆသူေတြအေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ျဖန္႔ေ၀ၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ ဘာလဲလုိ႔ေမးလုိက္ရင္ေတာင္ တစ္ဦးစီ၊ တစ္ေယာက္စီရဲ႔ နားလည္လက္ခံမႈေတြ တူညီမယ္လုိ႔ မထင္မိဘူး။ ဒီလုိမတူညီႏုိင္တာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္သင္႔တယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ ရႈေထာင္႔တစ္ခုတည္းကေန ၾကည္႔လုိ႔ရတဲ႔ အရာမဟုတ္လုိ႔ပဲ။ ေအာင္ျမင္မႈမွာ ရႈေထာင္႔ေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေနတယ္။

ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ ေငြေၾကးသက္သက္လည္းမဟုတ္သလုိ ေက်ာ္ၾကားမႈသက္သက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖစ္ေနလုိ႔၊ ရေနလုိ႔လည္း ေအာင္ျမင္မႈလုိ႔ မဆုိႏုိင္ျပန္ဘူး။ စိတ္ခ်မ္းသာေနတုိင္းလည္း ေအာင္ျမင္မႈဆုိျပီး သမုတ္လုိ႔ မရျပန္ဘူး။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ မိမိတစ္ကုိယ္တည္း စိတ္ခ်မ္းသာ အဆင္ေျပျပည႔္စုံရင္ျပီးေရာ၊ တစ္ျခားသူေတြ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆုိတဲ႔ ၀ိသမေလာဘသမားမ်ားဟာ ဓနအားကုိး၊ အရွိန္အ၀ါအားကုိးနဲ႔ သူတုိ႔ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ေနႏုိင္တယ္၊ လုိခ်င္တာေတြလည္းရေနႏုိင္တယ္၊ စိတ္လည္းခ်မ္းသာေနႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔ေတြဟာ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္ေနသူေတြလုိ႔ ေျပာမလားဆုိရင္ မေျပာႏုိင္တာကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သိရွိနားလည္လာၾကလိမ္႔မယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိရင္ သူတုိ႔ဟာ မိမိတစ္ကုိယ္တည္း ေကာင္းစားေရးအတြက္သာ ေရွ႔ရႈျပီး အမ်ားအဆင္ေျပဖုိ႔အတြက္ကုိ ထည္႔သြင္းစဥ္းစားလုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ပ်က္ကြက္ခဲ႔တာေၾကာင္႔ ျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ႔ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာ မိမိကုိယ္တုိင္အတြက္သာမက မိမိနဲ႔ ပတ္သက္ႏွီးႏြယ္ေနတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း ပတ္၀န္းက်င္ကုိလည္း အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈ ရွိေစတဲ႔ စြမ္းအင္တစ္ခုျဖစ္သင္႔တယ္။ အဲဒီ႔လုိ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ေက်ာ္ၾကားမႈေတြ၊ လူသိမ်ားမႈေတြ၊ ဓနဥစၥာေတြနဲ႔ တန္ဖုိးျဖတ္တုိင္းတာလုိ႔ မရဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ အမ်ားကုိ ကူညီဖုိ႔ စုစည္းတည္ေထာင္ထားတဲ႔ ပရဟိတ အဖဲြ႔အစည္းေလးတစ္ခုက ေစတနာရွင္လူငယ္မ်ားဟာ ျပည္ပမွာ လစာအမ်ားၾကီးရျပီး ဘယ္သူ႔ကုိမွ ျပန္လည္ကူညီဖုိ႔ မစဥ္းစားတဲ႔ လူခ်မ္းသာဟု ဆုိသူေတြထက္ အမ်ားၾကီး ေအာင္ျမင္တယ္၊ ဂုဏ္ျပဳထုိက္တယ္၊ ေလးစားဖြယ္ျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ သူတုိ႔ေလးေတြရဲဲ႕ မြန္ျမတ္တဲ႔ စြမ္းေဆာင္မႈေတြဟာ အမွန္တကယ္လုိအပ္ေနတဲ႔ ျပည္သူျပည္သားေတြကုိ ထိထိေရာက္ေရာက္ အက်ိဳးျပဳေပးႏုိင္တာေၾကာင္႔ပဲ ျဖစ္တယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီေဆာင္းပါးေလးရဲ႔ အစမွာ ေမးခဲ႔တဲ႔ ေမးခြန္းေလးေတြကုိ ျပန္ေျဖရရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ရည္မွန္းလုိက္တဲ႔ တစ္စုံတစ္ရာဟာ အမ်ားစုလက္ခံျပီးသား စံခ်ိန္စံႏႈန္းေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္။ ၾကီးရင္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ရမယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ရမယ္ ဆုိတာေတြဟာ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ႔ပန္းတုိင္ကုိ ရရွိျခင္း၊ မရရွိျခင္းဟာ အလုံးစုံေသာ ေအာင္ျမင္မႈလုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ႔အရာတစ္ခုကုိ ရလုိက္တယ္၊ မရလုိက္ဘူး၊ ျဖစ္လုိက္တယ္၊ မျဖစ္လုိက္ဘူး ဆုိတာပဲ ကြာျခားသြားပါတယ္။

ဒါဆုိရင္ ထပ္ေမးစရာရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔အရာေတြဟာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္မံၾကိဳးစားဖုိ႔ အခြင္႔အလမ္း မရွိေတာ႔ဘူး။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါသာ ေျဖဆုိၾကိဳးစားပုိင္ခြင္႔ရွိတဲ႔ စမ္းသပ္မႈမွာ ကုိယ္ဟာ လဲြေခ်ာ္ခဲ႔တယ္ဆုိရင္ေရာလုိ႔ အေမးရွိလာႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီ႔အခါက်ရင္ေတာ႔ မိမိရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ ျပန္လည္ညွိယူပါလုိ႔ အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္။ ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ေ၀ါဟာရကုိ ယူသုံးရရင္ေတာ႔ “Compromise Your Goal” လုိ႔ ဆုိရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

“မိမိရဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ ညွိယူျခင္း” ဆုိတဲ႔ စကားလုံးကုိ ေပ်ာ႔ညံ႔တဲ႔စိတ္ဓာတ္၊ အရႈံးသမားအားေပးတဲ႔ စိတ္ဓာတ္လုိ႔ မယူဆေစခ်င္ပါဘူး။ ဘ၀ခရီးေလွ်ာက္လွမ္းတဲ႔အခါမွာ ခရီးပိုေရာက္လာေလေလ ဒီစကားလုံးေလးရဲ႔ အဓိပၸါယ္ကုိ ပိုမုိနားလည္လာေလေလ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ဘ၀ဆုိတာၾကီးက အျမဲတမ္း ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ ျဖစ္ခြင္႔ေပးမေနလုိ႔ပါပဲ။

ကုိယ္မလုပ္ခ်င္တဲ႔အေျခအေန၊ မျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အေျခအေနကုိ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ လုပ္ေနရတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံဆုံလာခဲ႔ရရင္ မိမိရဲ႔ စိ္တ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ တသားတည္းျဖစ္ေနေအာင္၊ လုိက္ေလ်ာညီေထြမႈ ျဖစ္ေနေအာင္၊ ဘ၀ကုိ အရႈံးမေပးဘဲ ဆက္လက္ၾကိဳးစားလုိစိတ္ေတြ ျပင္းထန္ရွင္သန္ေနေအာင္ ဒီစကားလုံးေလးအဓိပၸါယ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ထားသင္႔တယ္။

သုိးေဆာင္းစကားပုံတစ္ခုရွိတယ္။ “ဘ၀ဆုိတာ ခရီးတစ္ခု ျဖစ္တယ္။ ပန္းတုိင္မဟုတ္ဘူး” တဲ႔။ အဲဒီ႔စကားေလးအတုိင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ဘ၀ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြဆုိတာ တကယ္ေတာ႔ ဘ၀ခရီးလမ္းေၾကာင္းမွာ စုိက္ထူလုိက္တဲ႔ ပန္းတုိင္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ပန္းတုိင္ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ႔တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ပန္းတုိင္ေတြကုိေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ရွိဖုိ႔ ၾကိဳးစားေပမယ္႔လည္း လက္လွမ္းမမီလုိက္ႏုိင္တာေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္တယ္။

ဒါေၾကာင္႔ မိမိရည္မွန္းလိုက္တဲ႔ ပန္းတုိ္င္ကုိ မေရာက္ရွိခဲ႔ရင္ စိတ္မပ်က္ အားမေလွ်ာ႔ပါနဲ႔။ ထပ္မံၾကိဳးစားႏုိင္ခြင္႔ ရွိေသးရင္ ၾကိဳးစားပါ။ မိမိရဲ႔ လုိအပ္ခ်က္၊ အျပစ္အနာအဆာေတြကုိ ေတြ႔ေအာင္ရွာျပီး ျပဳျပင္ယူလုိ႔ တုိက္ပဲြကုိ အသစ္တဖန္ ဆင္ႏႊဲပါ။ အမွားအယြင္းေတြကုိ သင္ခန္းစာမယူဘဲ အရုိးစဲြေနတဲ႔ ပုံစံနဲ႔ ထပ္ခါတလဲလဲ ၾကိဳးစားေနျပီး မေအာင္ျမင္ရတဲ႔ အေၾကာင္းတရားကုိ ကံတရားေပၚ အျပစ္ပုံခ်ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ဒါဟာ မိမိရဲ႔ မိုက္မဲမႈသက္သက္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။

“တိုက္ပဲြတစ္ရာ စစ္ပဲြတစ္ခု” ဆုိသလုိပဲ ဘ၀ဆုိတာ စစ္ပဲြတစ္ခုလုိ႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါေသးတယ္။ စစ္ပဲြတစ္ပဲြတုိက္ရာမွာ တုိက္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေပါင္းစပ္ေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔တုိက္ပဲြေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေအာင္ႏုိင္ေပမယ္႔ တစ္ခ်ိဳ႔တုိက္ပဲြေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုတ္ခြာရႏုိင္တယ္။ တုိက္ပဲြေတြကုိ ေအာင္ႏုိင္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စစ္ႏုိင္ျပီ ေျပာလုိ႔ မရသလုိ တုိက္ပဲြတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ရႈံးနိမ္႔သြားတုိင္းလည္း စစ္ရႈံးျပီလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ အဓိက အခရာက်တဲ႔ တုိက္ပဲြတစ္ခ်ိဳ႔မွာ မရႈံးနိမ္႔မိေစဖုိ႔ ကိုယ္တုိက္ယူရမယ္႔ စစ္ေျမျပင္ကုိ ကင္းေထာက္ရမယ္၊ စူးစမ္းေလ႔လာရမယ္၊ ရန္သူအေျခအေနကုိ နားစြင္႔ရမယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္ ေတာေတာင္ ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေတြကုိ မွတ္သားရမယ္။

ဒီလုိပါပဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခ်မွတ္လုိက္တဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတုိင္ကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေရာက္ရွိႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ေရွ႔မွာေအာင္ျမင္သြားသူေတြဆီက နည္းနာယူရမယ္၊ ကုိယ္႔ကုိ အလဲထုိးရႈံးနိမ္႔သြားေစႏုိင္မယ္႔ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ၊ လွည္႔ကြက္ေတြကုိ သတိထားေရွာင္ၾကဥ္ရမယ္၊ ေခတ္စနစ္ နည္းပညာသေဘာတရားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းလုိက္ႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ မိမိရဲ႔ ကုိယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေတြကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ျမွင္႔တင္ေပးေနရမယ္။ ဒါမွသာ တကယ္႔တကယ္ အေရးၾကီးတဲ႔ ဘ၀တုိက္ပဲြမ်ိဳးနဲ႔ ၾကဳံဆုံလာခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ အရည္အခ်င္းျပည္႔၀ျပီး အေတြ႔အၾကဳံရင္႔က်က္တဲ႔ စစ္သူၾကီးေတြလုိ မားမားမတ္မတ္ ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ေနာက္မဆုတ္ ေသြးမေၾကာင္စတမ္း စမ္းသပ္စိန္ေခၚမႈေတြကုိ အေကာင္းဆုံး တုံ႔ျပန္တြန္းလွန္ျပီး ဘ၀ေအာင္ႏုိင္ေရး အလံကုိ စုိက္ထူႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ႔အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ မုိးကုိေမွ်ာ္ေနရုံနဲ႔ မျပီးဘဲ မုိးရြာလာခဲ႔ရင္ ခံယူႏုိင္ဖုိ႔ ေရပုံးေရကန္တုိ႔ကုိလည္း အသင္႔ျပင္ဆင္ထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အဲလုိမွ မဟုတ္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ အခြင္႔အလမ္းက ကုိယ္႔ဆီ တံခါးလာေခါက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္က ၾကားႏုိင္စြမ္းမရွိလုိက္တဲ႔ အျဖစ္မ်ဳိးနဲ႔ ၾကဳံေတြ႔ရႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတဲ႔ အဓိပၸါယ္ဟာ အမ်ားလက္ခံယုံၾကည္ထားတဲ႔ အရာေတြကုိ ရျခင္း မရျခင္းနဲ႔ မပတ္သက္ပါဘူး။ ပန္းတုိင္တစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ေရာက္ရွိႏုိင္တယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႔ကုိေတာ႔ ဆုံးရႈံးရႏုိင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္ရာေနရာ၊ က်ရာဘ၀မွာ အားမာန္မေလွ်ာ႔ဘဲ မိမိရည္မွန္းခ်က္ေတြကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ညွိယူရင္း ေနာက္ထပ္ဆင္ႏႊဲရမယ္႔ ဘ၀တုိက္ပဲြေတြအတြက္ အသင္႔ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ထားဖုိ႔က ပုိအေရးၾကီးပါတယ္။

“ဘယ္ေတာ႔မွ မလဲက်တာ ေအာင္ျမင္မႈမဟုတ္ဘူး။ လဲတုိင္းျပန္ထႏုိင္မွသာ တကယ္႔ ေအာင္ျမင္မႈအစစ္” ဆုိတဲ႔ ဆုိရုိးစကားကုိလည္း ၾကားဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ မိမိလဲက်သြားခဲ႔ရင္လည္း ျပန္ထႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ မိမိနဲ႔ နီးစပ္တဲ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း၊ ညီအစ္ကုိေမာင္နွမမ်ား လဲက်သြားခဲ႔ရင္လည္း ျပန္ထႏုိင္ေအာင္ အားေပးကူညီပါ။ ဆရာ ဦးေအးေငြက သူ႔ရဲဲ႕ “ရုန္းရင္းကန္ရင္း” ကဗ်ာေလးထဲမွာ ဒီလုိေလး ေရးခဲ႔ဖူးပါတယ္။

“ဘ၀သည္ကား တုိက္ပြဲမ်ားပင္၊

လႈပ္ရွားရေသာ လူ႔ရြာေတာ၀ယ္၊

လင္းေသာေမွာင္ေသာ ေအာင္ေသာ႐ႈံးေသာ၊

မုန္းေသာခ်စ္ေသာ၊ သစ္ေသာေဟာင္းေသာ၊

ပူေသာေအးေသာ ႏုေသာၾကမ္းေသာ၊

ေစာေၾကာစိတ္ျဖာ မေနသာေပ၊

လဲရာကထ က်ရာကတက္၊

ပ်က္ရာကေဆာက္ ေရွ႕သုိ႔ေလွ်ာက္၍၊

ေရာက္ရာဘ၀ အားမာန္ျပရင္း၊

႐ုန္းရကန္ရမည္ တကား။”

လူငယ္လူရြယ္မ်ား ပစ္တုိင္းေထာင္စိတ္ဓာတ္ ေမြးျမဴႏုိင္ျပီး ဘ၀ခရီးကုိ အေကာင္းဆုံး ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ အေ၀းတစ္ေနရာကေန ဆႏၵမြန္ျပဳလုိက္ပါတယ္။

~ ေရခဲငွက္ ~

ဇြန္ ၃၀၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

ပ်ားဖြပ္သူမ်ား...

noreply@blogger.com (Yan) — Tue, 26 Jun 2012 06:41:00 +0000

ဒီပုိ႔စ္ေလးကေတာ႔ မအိမ္႔ခ်မ္းေျမ႔ ေမးထားတဲ႔ အြန္လုိင္းေပၚကစာမ်ား ဆုိတဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးကုိ ျပန္လည္ေျဖၾကားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမး။ ။ မေလးတို႔လို ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ေတြလည္း မဟုတ္၊ အြန္လုိင္းေပၚမွာ စာေရးသူေတြရဲ႕စာေတြဟာ ေထာက္မယ္ဆိုရင္ ေထာက္စရာေတြအမ်ားႀကီး၊ လိုအပ္မႈေတြအမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အြန္လိုင္းစာေရးသူေတြရဲ႕စာေတြကို မိမိရဲ႕အခ်ိန္ေတြဖဲ႔ေပးၿပီးေတာ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဖတ္ၾကတာလဲ ဆိုတာေလးကို အခ်ိန္ရရင္ ေျဖေပးၾကပါရွင္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မေလးေမးခြန္းကုိ ႏွစ္ပုိင္းခဲြေျဖခ်င္တယ္ဗ်။

တစ္ပုိင္းက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္နဲ႔ အေပ်ာ္တမ္းကိစၥ၊ ေနာက္တစ္ပုိင္းကေတာ႔ မေလးရဲဲ႕အဓိကေမးခြန္းျဖစ္တဲ႔ အြန္လုိင္းစာေရးသူေတြရဲဲဲ႕ စာေတြကုိ ဘာေၾကာင္႔ ဖတ္ျဖစ္ၾကလဲဆုိတဲ႔ ကိစၥပါ။

ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲရွိတဲ႔အတုိင္း မသြယ္၀ုိက္ဘဲ ေျပာမွာမုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြ ပြင္႔လင္းလြန္းသြားရင္ေတာ႔ ခြင္႔လႊတ္ပါလုိ႔ တင္ႀကိဳၿပီး စကားပလႅင္ခံထားပါရေစ…

မေလး ေမးခြန္းအရဆုိရင္ စာေပနယ္ထဲမွာ က်င္လည္ကၽြမ္း၀င္ေနတဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာ ဆုိတာနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ေရးတဲ႔စာေတြဟာ အျပစ္ကင္းေနသလုိ၊ သိပ္ကုိေကာင္းမြန္ေနသလုိ၊ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ မဟုတ္ေသးသူေတြကပဲ ေလးစားအားက် အတုယူစရာ ေကာင္းေနသလုိမ်ား ျဖစ္ေနတာလား.

အြန္လုိင္းေပၚမွာေရးျပီး အျပင္မွာ စာအုပ္တစ္အုပ္မွ မထြက္ဖူးေသးတဲ႔ အြန္လုိင္း စာေရးဆရာမ်ား၊ ဘေလာ႔ဂါမ်ားဟာလည္း အေပ်ာ္တမ္းဆုိတာနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ေရးတဲ႔စာေတြဟာ လုိအပ္ခ်က္ေတြ၊ မျပည္႔စုံမႈေတြ ရွိေနတာလား.

စာေပေလာကမွာ နာမည္ရျပီး ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာလုိ႔ ခံယူထားသူ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြရဲဲဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ ဟာကြက္ေတြကုိ သိထားသမွ် ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါတယ္။ သူမ်ားစာေတြကုိ မွီျငမ္းကူးခ်ၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ရဲဲ႕ ကုိယ္ပိုင္အေတြးအေခၚေတြပဲ ျဖစ္သေယာင္ေယာင္ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ ကုိယ္႔မွာ အသိအမွတ္ျပဳခံထားရတဲ႔ နာမည္ရွိတယ္ ဆုိၿပီး ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီး ေ၀ဖန္ေရး ေလကန္ေရး လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ တက္က်မ္းအေစာင္ေစာင္ကုိ ဖတ္ရႈေမႊေႏွာက္ၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ပဲ ထုံးနည္းအစဥ္အလာေတြကုိ နားလည္တတ္ေျမာက္ထားသေယာင္ေယာင္၊ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေအာင္ျမင္ထေျမာက္ၿပီးသေယာင္ေယာင္ ဆရာလုပ္ၿပီး ေဟာေျပာေရးသားတာမ်ိဳးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူး ဖတ္ဖူးၾကားဖူးတယ္။ ဒီလူေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္႔အေနနဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာေတြရယ္လုိ႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။

တစ္ဖက္ကၾကည္႔မယ္ဆုိရင္လည္း အြန္လုိင္းေပၚမွာ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ ေရးသားတတ္ၾကတာမွန္ေပမယ္႔ တကယ္႔ကုိ ေစတနာပါပါနဲ႔ ဘ၀အေတြ႔အၾကဳံေတြကုိ ရင္းၿပီးျပန္လည္ ေ၀မွ်တာမ်ိဳးေတြ၊ အျပင္မွာ စာတစ္အုပ္မွ မထုတ္ဖူးေသးေပမယ္႔ တကယ္႔ကုိ လက္ရာေျမာက္တဲ႔ အေရးအသားမ်ိဳးေတြ၊ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စာေရးဆရာရယ္လုိ႔ နာမည္တစ္လုံး မထူေထာင္ႏုိင္ေသးေပမယ္႔ ကုိယ္ေရးတဲ႔စာကုိ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ တာ၀န္ယူေျဖရွင္းရဲတဲ႔ အဆင္႔ျမင္႔ စိတ္ဓာတ္ပုိင္ရွင္မ်ိဳး ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကဳံဖူးဆုံဖူး မွတ္ဖူးနာဖူးတယ္။ ဒီလူေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ Unsung Heroes of Literature (သို႔) အသိအမွတ္ျပဳ မခံရေသးတဲ႔ စာေပသူရဲေကာင္းမ်ား အျဖစ္ လက္ခံယုံၾကည္မိတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ မေလးေျပာသြားတဲ႔ ပထမေမးခြန္းကို ျပန္လည္ေခ်ပရရင္ေတာ႔ စာေပနယ္ထဲမွာ နာမည္ရွိတုိင္း ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ စိတ္ဓာတ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားသူေတြ မဟုတ္ႏုိင္ၾကသလုိ စာေပနယ္ထဲမွာ ေျခမခ်ႏုိင္ေသးတဲ႔ နာမည္မရွိေသးေသာ အေပ်ာ္တမ္းစာေရးဆရာ ဘေလာ႔ဂါေတြ ျဖစ္တုိင္းလည္း စာေပအေရးအသား အဆင္႔အတန္း မမီဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။

ဒုတိယပုိင္းအေနနဲ႔ မေလးေမးသြားတဲ႔ အြန္လုိင္းစာေရးသူေတြရဲဲ႕ စာေတြကုိ ဘာေၾကာင္႔ ဖတ္ျဖစ္လဲဆုိတဲ႔ ကိစၥကုိ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။

အြန္လုိင္းေပၚမွာ စာေရးတာကုိ တစ္ခ်ိဳ႔က လြတ္လပ္တယ္၊ ပြင္႔လင္းတယ္လုိ႔ ျမင္ၾကတယ္။ စိစစ္တာ၊ ျဖတ္ေတာက္တာ၊ တင္းၾကပ္တာမ်ိဳးေတြကုိ အလုပ္မခံရတဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ သူတုိ႔ေရးတဲ႔ စာေတြဟာ ပုိမုိပြင္႔လင္းတယ္၊ ရဲတင္းတယ္၊ ရုိးသားတယ္လုိ႔ ထင္ၾကတယ္။

စည္းမရွိတုိင္း ေကာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ စည္းလြတ္ရင္ ၀ါးလြတ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ “စည္းလြတ္၀ါးလြတ္” မျဖစ္ေစနဲ႔လုိ႔ ဆုိစမွတ္ျပဳၾကတာေပါ႔။ စည္းမ်ဥ္းဆုိတာ ရွိသင္႔သေလာက္ရွိမွလည္း တုိးတက္တယ္၊ ေကာင္းရာမြန္ရာဖက္ကုိ ဦးတည္တယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ ျမစ္ဟာ သူ႔စည္းသူ႔ကမ္းကုိ ေက်ာ္ၿပီး စီးဆင္းရင္ လူေတြ၊ သတၱ၀ါေတြ ဒုကၡေရာက္ပ်က္စီးတတ္ၾကရတာကုိ သတိခ်ပ္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဘေလာ႔ဂ္ေတြေပၚမွာ တင္ခ်င္ရာတင္၊ ေရးခ်င္ရာေရးလုိ႔ ရတဲ႔အတြက္ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္း ခက္ထန္ၾကမ္းတမ္းတာေတြ၊ ကုိယ္႔အျမင္နဲ႔ မတုိက္ဆုိင္တာနဲ႔ဘဲ နင္ပဲငဆ စိန္ေခၚ ပုတ္ခတ္တာေတြ၊ နည္းနည္းသိရုံနဲ႔ အမ်ားႀကီးပဲ တတ္ေျမာက္နားလည္ထားသေယာင္ေယာင္ အေတြးအေခၚပုိင္းဆုိင္ရာ မရင္႔က်က္မျပည္႔၀မႈေတြ၊ စာေပအေရးအသား ေလ႔လာမႈအားနည္းခ်က္ေၾကာင္႔ သတ္ပုံနဲ႔ ခဲြထားစနစ္မက်မႈေတြကုိ ပုိလုိ႔ေတာင္ ေတြ႔ႏုိင္ေသးတယ္ဆုိတာကုိလည္း တစ္ဖက္က အမွန္အတုိင္း သိျမင္ထားသင္႔တယ္။

ဒါက ဆုိးတဲ႔ဖက္က ေျပာတာေပါ႔ေလ။

ေကာင္းတဲ႔ဖက္က ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ အြန္လုိင္းစာမ်က္ႏွာေတြ၊ ဘေလာ႔ဂ္၀က္ဘ္ဆိုက္ေတြေပၚမွာ တင္ထားၾကတဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ စာေတြဟာ စာဖတ္သူေတြအတြက္ တကယ္႔ကုိ အက်ိဳးရွိေစတတ္တယ္။ အေထြေထြ ဗဟုသုတ၊ ခံစားခ်က္ရသ၊ အေတြးအျမင္၊ ဘ၀အေတြ႔အၾကဳံ၊ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားတုိးတက္ေရး၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခား အလုပ္အကုိင္ အေတြ႔အၾကဳံ၊ ပညာသင္အေတြ႔အၾကဳံ၊ ခရီးသြားမွတ္တမ္းအေတြ႔အၾကဳံ၊ နည္းပညာ ဗဟုသုတ၊ ႏုိင္ငံအက်ိဳးျပဳ ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ဟင္းခ်က္နည္း၊ ဟာသရသ၊ ဓာတ္ပုံပညာ စသည္ျဖင္႔ ေရတြက္လုိ႔ မကုန္ႏုိင္တဲ႔ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးစုံကုိ မိမိအားသန္ရာ ဘာသာရပ္အလုိက္ အထူးျပဳ ေရးသားတတ္ၾကတဲ႔ စာေကာင္းေပမြန္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတတ္ၾကတယ္။

အဲဒီ႔ဘေလာ႔ဂ္ေတြ၊ ၀က္ဘ္ဆုိက္ေတြမွာ ေ၀မွ်ေရးသားထားၾကတဲ႔ စာေတြကုိ ဘေလာ႔ဂါမ်ားေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘေလာ႔ဂါမဟုတ္ေသာ စာဖတ္သူမ်ားေသာ္လည္းေကာင္း ေတြ႔ျမင္ဖတ္ရႈမိၾကမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္ အဲဒီ႔လုိ စာေကာင္းေပမြန္ေတြနဲ႔ ၾကဳံႀကိဳက္မိတဲ႔ တခဏမွာ အဲဒီ႔စာေရးသူရဲ႕ သူေရးတဲ႔စာအေပၚ ထားရွိတဲ႔ ေစတနာကုိ ယုံၾကည္ႏွစ္သက္မႈနဲ႔ အတူ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္လာၿပီး ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေခါက္ ဖတ္ရုံနဲ႔ အားမရတဲ႔ အခါမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ အေခါက္ေခါက္ လာေရာက္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ မိမိေရးတဲ႔ စာေပၚမွာ အမွန္တကယ္ ေစတနာထက္သန္မႈ ရွိမရွိဆုိတာကလည္း သူေရးတဲ႔စာကုိ ဖတ္လုိက္ရုံနဲ႔ ျမင္သာသိရွိႏုိင္ပါတယ္။

ဘေလာ႔ဂါအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္လည္ပတ္တာမ်ိဳးကေတာ႔ စာေရးတာ ေကာင္းမေကာင္းနဲ႔ သက္ဆုိင္မႈရွိတတ္သလုိ မိမိနဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ အတုိင္းအတာေပၚလည္း မူတည္တတ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔က အခ်င္းခ်င္း ခင္မင္ကၽြမ္း၀င္မႈဆုိတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္နဲ႔ကုိ မိမိဘေလာ႔ဂ္က စာေတြကုိ လာဖတ္တတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ မိမိရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ (သုိ႔) ၀က္ဘ္ဆုိက္ကုိ လာလည္ဖူးတယ္ဆုိတဲ႔ လူမႈေရးအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ အျပန္အလွန္ လည္ပတ္ၿပီး ေကာ္မန္႔ေရးၾက၊ ပဋိသႏၱာရ စကားဆုိတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီေတာ႔ မေလးေမးသြားတဲ႔ ဒုတိယေမးခြန္းကုိ ေျဖရရင္ေတာ႔ “လူကုိခင္လုိ႔ တရားကုိမင္” တတ္ၾကၿပီး မိမိဘေလာ႔ဂ္ (သုိ႔) ၀က္ဘ္ဆုိက္ကုိ လာေရာက္ဖတ္ရႈတတ္ၾကတာေတြ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ႔ ပထမအမ်ိဳးအစား စာဖတ္သူေတြပါ။ ပထမအမ်ိဳးအစားလုိ႔ သတ္မွတ္ရတာက သာလြန္ေကာင္းမြန္ေနတဲ႔ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ က႑အလုိက္ ပုိင္းျခားခဲြေျပာခ်င္လုိ႔ ပထမအုပ္စုအျဖစ္ သတ္မွတ္လို္က္တာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုတိယအမ်ိဳးအစား စာဖတ္သူေတြကေတာ႔ မိမိေ၀ဖန္ေဆြးေႏြး၊ ေ၀မွ်ေရးသားသြားတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သေဘာက်ႏွစ္သက္မိရာက “တရားကုိမင္လုိ႔ လူကုိခင္”ၿပီး တိတ္တဆိတ္ စာဖတ္ကာ ျပန္သြား၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကုိ မွတ္ခ်က္ေကာ္မန္႔မ်ားေရးၿပီး ပြင္႔ပြင္႔လင္းလင္း ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြး၍ ေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳလုပ္ေလ႔ရွိတတ္ၾကတဲ႔ စာဖတ္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ဘေလာ႔ဂါေတြ ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ မိမိတုိ႔နဲ႔ ရြယ္တူ၊ မိမိတုိ႔ေအာက္ ငယ္သူမ်ား ျဖစ္ေနႏုိင္သလုိ မိမိတုိ႔ထက္ အသက္အရေရာ၊ ၀ါအရေရာ ႀကီးျမင္႔သူေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။

ဘယ္စာဖတ္သူေတြက မိမိေရးတဲ႔စာေတြအတြက္ အေကာင္းဆုံး ေ၀ဖန္တုံ႔ျပန္ႏုိင္တဲ႔ အကဲျဖတ္ဒုိင္လူႀကီးေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိေတာ႔ အခ်ိန္ဆုိတာရယ္၊ မိမိေရးတဲ႔စာေတြအေပၚကုိ မိမိကုိယ္တုိင္က ဘယ္ေလာက္ထိ ေစတနာ စစ္မွန္မႈရွိတယ္ဆုိတာရယ္က အေျဖေပးသြားပါလိမ္႔မယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အေနနဲ႔ မေလးရဲ႕ေမးခြန္းကုိ ျပန္ၿပီး အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျဖရမယ္ဆုိရင္ေတာ႔ အြန္လုိင္းေပၚမွာေရးမွ၊ စာေပနယ္ထဲမွာ နာမည္ရွိၿပီးသား စာေရးဆရာေတြေရးမွရယ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။

ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္မွတ္ခဲ႔ဖူးသလုိပါပဲ။ ပ်ားရည္ရွာသူဟာ ပ်ားအုံရွိတဲ႔သစ္ပင္ကုိပဲ သြားပါတယ္။ အင္ၾကင္းပင္ျဖစ္မွ၊ ပိေတာက္ပင္ျဖစ္မွရယ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘေလာ႔ဂ္မ်ား၊ ၀က္ဘ္ဆုိက္မ်ားဟာ ပ်ားအုံရွိတဲ႔ သစ္ပင္မ်ားနဲ႔ တူၿပီးေတာ႔ စာဖတ္သူမ်ားကေတာ႔ ပ်ားရည္ရွာသူမ်ားနဲ႔ အလားသ႑ာန္ တူညီပါလိမ္႔မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တင္စားေဆြးေႏြးလုိပါတယ္။

အားလုံးကုိခ်စ္ခင္ေလးစားလ်က္

ရန္ေအာင္.

ၾကယ္တစ္ပြင္႔ ေၾကြလြင္႔ကယ္ေစာ...

noreply@blogger.com (Yan) — Mon, 18 Jun 2012 09:24:00 +0000

“From the Cradle to the Grave” ဆုိတဲ႔ အီဒီယမ္ေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က ဖတ္ခဲ႔မွတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္စာအုပ္ေလးကို လွန္ေလွာၾကည္႔မိေတာ႔ Cradle ဆုိတာ ကေလးသိပ္တဲ႔ ပုခက္၊ Grave ဆုိတာ လူေသေတြျမွဳပ္ႏွံတဲ႔ သခ်ၤိဳင္းဆုိတာကုိ နားလည္မိျပီး ဒီစကားစုေလးဟာ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ အစကေန အဆုံးတုိင္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး မွတ္ယူခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘ၀ခရီးကုိ ကုိယ္တုိင္ေလွ်ာက္လွမ္း ေနရခ်ိန္ေတြမွာေတာ႔ “ပုခက္ထဲကေန သခ်ိၤဳင္းထိ” ဆုိတဲ႔ စကားစုေလးကုိ ရံဖန္ရံခါမွသာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ ေတြးေတာမိေတာ႔သလုိ ေတြးေတာမိၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေမ႔ေမ႔ေလွ်ာ႔ေလွ်ာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ဆဆ ေနျဖစ္ခဲ႔ျပန္တယ္။

ဒီေန႔ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ေပၚတက္ေတာ႔ မေမွ်ာ္လင္႔ရဲခဲ႔တဲ႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ကုိ ဖတ္လုိက္ရတယ္။

“ဆရာႀကီး လူထုဦးစိန္၀င္း ဆုံးၿပီ” တဲ႔ေလ။

တကယ္ေတာ႔ ဒီသတင္းဟာ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ႔ ဖတ္ရလိမ္႔မယ္လုိ႔ သိေနၿပီးသားပါ။ ဒါေပမယ္႔ မေမွ်ာ္လင္႔ခ်င္ခဲ႔ဘူး။ ဆရာႀကီးလုိ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြ ျမန္မာျပည္အတြက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနေစခ်င္ေသးတယ္။ အထူးသျဖင္႔ အခုလုိမ်ိဳး ေခတ္ေျပာင္းကာလမွာ နိမ္႔က်ျပည္သူေတြအတြက္ ဘက္မလုိက္ဘဲ အာဏာပုိင္အစုိးရကို ျမန္မာျပည္တြင္းကေန မေၾကာက္မရြံ႕ေရးသားေ၀ဖန္ရဲတဲ႔ ဆရာၾကီးလုိ ကေလာင္မ်ိဳးဟာ အင္မတန္မွ ရွားတယ္။

"ညီညႊတ္ရင္ အလုပ္တြင္တယ္၊ ေကာင္းတယ္။ မညီညြတ္ရင္ အလုပ္မတြင္ဘူး၊ ဖင္႔ေႏွးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မညီညြတ္တာ မေကာင္းဘူးလုိ႔ေတာ႔ တစ္ထစ္ခ် ေျပာလုိ႔မရဘူး။ ညီညြတ္တုိင္း ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာမရႏုိင္တာမ်ိဳးရွိသလုိ မညီညြတ္လုိ႔ ေကာင္းသြားတာမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္။"

"အတင္းအၾကပ္ေပါင္းစည္းခုိင္းရင္ ပုိျပီးေ၀းကြာသြားမွာ ေသခ်ာတယ္။ မတူတာကို တူေအာင္ဇြတ္ညွိရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ထိခုိက္မွာ ေသခ်ာတယ္။ မတူတဲ႔အတုိင္း ေပါင္းစည္းေနထုိင္ျခင္းဟာ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရျဖစ္တယ္။ ငါနဲ႔မတူ ငါ႔ရန္သူလုိ႔ သေဘာထားျခင္းဟာ ႏုိင္ငံေရးအရ ရင္႔က်က္မႈမရွိတဲ႕ သေဘာျဖစ္တယ္၊"

"ဒီမုိကရက္တစ္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းမွာ အေရာင္အေသြး၊ အမ်ိဳးအစားစုံ ပန္းတုိင္းပြင္႔ေစရမယ္။ အေတြးအေခၚ အယူအဆေပါင္းစုံ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထြန္းကားေစရမယ္။ အားလုံးလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးဖုိ႔ အားေပးရမယ္။ ျငင္းခုန္ျခင္းဟာ ရန္ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ မတူတဲ႔ အယူအဆတစ္ခုကို ထုတ္ေဖာ္တင္ျပတာ ျဖစ္တယ္။ ေရွးေခါမေခတ္ လူသားေတြ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ လုပ္ၾကရာက ဒီမုိကေရစီ သေဘာတရားေတြ ေပၚထြန္းလာရတာ မဟုတ္လား။"

"အစုိးရဆုိတာလည္း လူပဲ။ သတင္းသမားကလည္း လူပဲ။ ျပည္သူကလည္း လူပဲ။ လူဆုိရင္ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ အမွားေတာ႔ ရွိမွာပဲ။ သူတစ္ပါး ဘ၀ပ်က္ေလာက္တဲ႔ အမွားကုိ က်ဴးလြန္တဲ႔သူဟာ တစ္ေန႔ေတာ႔ တစ္ဘ၀မွာေတာ႔ သူခံရမွာပဲ။"

"ေနာက္ေတာ္ပါေတြနဲ႕ ေအာက္ေျခဆင္းတယ္ဆုိၿပီး ေနာက္ေတာ္ပါ တစ္ျပဳံႀကီးနဲ႔ သြားၾကည္႔ရင္လည္း ပကတိ အေျခအေနမွန္ကုိ မသိႏုိင္ဘူး။ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ပန္းပန္ျပထားတာေတြပဲ ေတြ႔ရလိမ္႔မယ္။ တကယ္႔အျဖစ္မွန္၊ အေျခအေနမွန္ကုိ သိခ်င္ရင္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းမွပဲ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။

ေက်ာင္းထဲမွာ အစည္းအေ၀းေခၚျပီး ေျပာပါဆုိရုံနဲ႔ေတာ႔ ဘယ္သူမွ ေျပာမွာမဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ အတုိင္ခံရသူေတြက ဘာမွမျဖစ္ဘဲ တုိင္ၾကားသူသာ အေရးယူခံရတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ ၾကဳံဖူးေပါင္းမ်ားၿပီဆုိေတာ႔ လူေတြက ေရွ႕ထြက္ၿပီး လူစြမ္းေကာင္း မလုပ္ခ်င္ၾကေတာ႔ဘူး။ ဥပေဒအထက္မွာ ဘယ္သူမွ မရွိဆုိတာကလည္း သိသိသာသာ ျဖစ္လာတာ မေတြ႔မျမင္ရေသးဘူး။"

ဒီလုိ ရဲရဲေတာက္ စကားမ်ိဳးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ ေနာက္ေနာင္ ဖတ္ရဖုိ႔ အခြင္႔အလမ္းမရွိေတာ႔ဘူး။ ဆရာႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ဆရာႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မၾကဳံဖူး မဆုံဖူးခဲ႔သလုိ ဆရာႀကီးသိတဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းထဲမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တစ္ခါမွ ၾကားဖူးခဲ႔လိမ္႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာႀကီးရဲ႕ စာေပဂုဏ္သိကၡာကုိ အထူးပဲ ေလးစားျမတ္ႏုိးမိတယ္။

သာမန္ေရာဂါေလးေတြ ျဖစ္ရင္ေတာင္ အေမကယ္ပါ အဘကယ္ပါဆုိၿပီး ရႉနာရႈိက္ကုန္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပလုိ႔ ေရသာခုိခ်င္ေနသူေတြကုိ ဆရာႀကီးအိမ္ကုိ ေခၚျပသြားခ်င္မိတယ္။ ေအာက္ဆီဂ်င္ပုိက္တန္းလန္းနဲ႔ အသက္ကုိ ခဲရာခဲဆစ္ ရႈကာ တစ္ရက္ကုိ အက်ိဳးျပဳ ေဆာင္းပါးႏွစ္ပုဒ္ႏႈန္းက် ေရးသားျပဳစုေနတဲ႔၊ မိမိအတြက္သာမကဘဲ လူငယ္လူရြယ္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ အခ်ိန္ေတြကုိ ေ၀မွ်ေပးဖုိ႔ ၀န္မေလးတဲ႔ ဆရာႀကီးရဲ႕ ပရိဟိတစိတ္ဓာတ္ကုိ အတုယူအားက်မိတယ္။

ၾကဳံႀကိဳက္ကဲြ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြ၊ အညွီအေဟာက္ဆန္တဲ႔ အေပါစား စာေပမ်ိဳးေတြဆုိရင္ အမွာစာေရးေပးဖုိ႔ မေျပာနဲ႔၊ ျပတ္ျပတ္သားသား ေ၀ဖန္ရႈတ္ခ်တတ္တဲ႔ ဆရာႀကီးရဲ႕ ကေလာင္ဂုဏ္သိကၡာကုိ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ျမန္မာစာေပေလာကထဲ တုိး၀င္ၾကည္႔မိေတာ႔မွ ပုိၿပီးသိရွိနားလည္လာခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီ႔လုိ သိရွိေလေလ၊ ဆရာႀကီးေပၚကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားစိတ္ေတြ ပုိမုိျဖစ္ထြန္းလာေလေလပါပဲ။

ျပကၡဒိန္ရက္စဲြကုိ ၾကည္႔မိေတာ႔ တုိက္ဆုိင္လြန္းတာပဲလား မသိဘူး။ ဆရာႀကီး ဆုံးသြားခဲ႔တဲ႔ ဇြန္လ ၁၇ ရက္ေန႔ဟာ “အေဖေန႔” ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္ေလ။

ဆရာႀကီး ေရာက္ေလရာရာ ဘ၀တုိင္းမွာ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ရွင္သန္ႏုိးၾကားေနမယ္ဆုိတာကုိ ေျပာစရာမရွိ အၾကြင္းမဲ႔ ယုံၾကည္ေနၿပီးသားပါ။

ကၽြန္ေတာ္က ဒီႏွစ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးကုိ ေတြ႔မယ္ဆုိၿပီး အားခဲထားခဲ႔တာ။ ေရွ႔ဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္႔ စာေပခရီးအတြက္ အက်ိဳးျပဳကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ ရပ္တည္ေနထုိင္သင႔္သလဲ ဆုိတာေတြကုိ ဆရာႀကီးနဲ႔ လူကုိယ္တုိင္ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းျပီး ဩ၀ါဒ ခံယူခ်င္ခဲ႔တာ။ လူငယ္လူရြယ္ေတြကုိ ေစတနာထားလြန္းတဲ႔ ဆရာႀကီးရဲ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀လႈပ္ရွားမႈ ပုံရိပ္ေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ေတြ႔ျမင္ခ်င္ခဲ႔တာ။

ဒီလုိပါပဲေလ. ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးေလးစားရသူေတြကုိ အသက္ရွည္ရွည္ ေနထုိင္ေစခ်င္ေပမယ္႔လည္း မျဖစ္လာခဲ႔တာေတြ အတိတ္မွာ ရွိခဲ႔ဖူးၿပီမုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျဖသာေအာင္ ေျဖလုိက္ပါေတာ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ စာေရးက်ဲတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘေလာ႔ဂ္မွာေတာ႔ ဆရာႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ပုိ႔စ္ေလးတစ္ခုကုိ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ေရးတင္ျဖစ္ခဲ႔တယ္…

ျမန္မာစာေပေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ပြင္႔ႀကီးတစ္ပြင္႔ ဒီေန႔ ေၾကြလြင္႔သြားခဲ႔တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္၊ အထူးသျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အစားထုိးမရတဲ႔ ဆုံးရႈံးမႈႀကီးတစ္ခုပါပဲ…

လူထုစိန္၀င္း ကိုယ္ေရးအက်ဥ္း

လူထူစိန္၀င္း ေဆာင္းပါးမ်ား စုစည္းမႈ

~ ေရခဲငွက္ ~

Photo Credits: Internet

အျပာေရာင္ေႏြဦး

noreply@blogger.com (Yan) — Tue, 22 May 2012 05:48:00 +0000

ျပတင္းတံခါးကုိ အသာအယာတြန္းဖြင္႔လုိက္ေတာ႔ နံနက္ခင္းေလႏုေအးေလးက အခန္းငယ္ေလးထဲကုိ အသာအယာ တုိးေ၀ွ႔၀င္ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ သူ႔တံခါးဖြင္႔သံကုိ ၾကားလုိ႔ထင္႔၊ အိမ္အေပၚထပ္ေခါင္မုိးနားေလးဆီက ငွက္ကေလးႏွစ္ေကာင္က အလန္႔တၾကား ရုတ္ခနဲ ထပ်ံသြားတာကုိ သေဘာက်စြာနဲ႔ အစအဆုံး လုိက္ၾကည္႔ေနလုိက္မိတယ္။ အိမ္ေရွ႔တည္႔တည္႔က ဓာတ္ၾကိဳးေလးေပၚမွာေတာ႔ စာ၀ါငွက္ကေလးတစ္ေကာင္က သူ႔ကုိယ္လုံး ၀၀တုတ္တုတ္ေလးေပၚက အေမႊးေလးေတြကုိ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခါလုိက္၊ သူ႔ႏႈတ္သီးေလးနဲ႔ ေတာင္ပံေလးေတြကုိ ဟုိဟုိဒီဒီ တုိ႔ထိလုိက္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနေလရဲ႔။

အေပၚထပ္ကျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ ရႈခင္းေလးေတြက စိမ္းစုိလန္းဆန္းေနတယ္။ ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး ရာသီအကူးအေျပာင္းေလးက အရင္ကထက္စာရင္ ပိုျပီး ရဲတင္းလာသလုိ သူခံစားရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ အရင္အပတ္ေတြကဆုိ ေႏြဦးလုိ႔သာဆုိတယ္။ မုိးေလးက တစ္ျပိဳက္ႏွစ္ျပိဳက္ ရြာခ်င္ရြာလုိက္၊ မုန္တုိင္း၀င္ခ်င္တဲ႔ အရိပ္အေယာင္ေလးေတြ သမ္းခ်င္သမ္းလုိက္၊ ညေနခင္းဆုိ အေအးဓာတ္ေလးက ပုိခ်င္ပုိိလာလုိက္နဲ႔ ေႏြဦးဟာ သူ႔ရဲ႔ ေတာင္ပံေတြကုိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မျဖန္႔က်က္ႏုိင္ခဲ႔ရရွာဘူး။ ရာသီစက္၀ုိင္းမွာ ေမးတင္ျပီး သူ႔အလွည္႔ကုိ ေစာင္႔စားေနခဲ႔တဲ႔ ေႏြဦး သမီးပ်ိဳဟာ ခုေတာ႔လည္း တင္႔တယ္ေၾကာ႔ရွင္းစြာနဲ႔ လွလွပပ အရြယ္ေရာက္ခဲ႔ျပီပဲ။

ညက ရြာထားခဲ႔တဲ႔ မုိးေရစက္ေလးေတြကုိ မက္ေရစက္ေရ ေသာက္သုံးထားျပီး သန္႔စင္၀င္းပေနတဲ႔ ေႏြဦးရဲ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြဟာ နံနက္ခင္းရဲ႔ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ခုမွ ေရမုိးခ်ိဳးျပီး အလွဆင္ထားတဲ႔ အပ်ိဳမေလးတစ္ေယာက္လုိ အစြမ္းကုန္လွပ ၀ံ႔ၾကြားေနၾကတယ္။ သူၾကည္႔ေနရင္းမွာကုိပဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ခ်ဳံပုတ္ပင္ေလးရဲ႔ သစ္ရြက္ေလးဆီက စီးက်လာတဲ႔ ေရစက္ေလးဟာ သူ႔ေအာက္မွာရွိေနတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးအေပၚကုိ ေတာက္ခနဲ စီးက်သြားခဲ႔တယ္။ အဲဒီ႔ကမွတဆင္႔ ေရစက္ကေလးက ေအာက္ဖက္မွာ ရွိေနတဲ႔ သစ္ရြက္ေလးေတြဆီကုိ ထပ္ကာထပ္ကာနဲ႔ က်သြားခဲ႔တယ္။ ဘယ္ေလာက္လွလုိက္တဲ႔ ဆင္႔ကဲျဖစ္စဥ္ေလးလဲ။

ခပ္လွမ္းလွမ္း သစ္ပင္ေလးရဲ႔ သစ္ေခါင္းေလးထဲကေန ရွဥ္႔ညိဳေလးတစ္ေကာင္ ေခါင္းေလး ျပဴတစ္ျပဴတစ္လုပ္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကုိ စူးစမ္းေလ႔လာေနတယ္။ ခဏေနေတာ႔ သစ္ေခါင္းေလးထဲကေန လႊားခနဲ ခုန္ထြက္လာခဲ႔ျပီး သစ္ကုိင္းေလးေတြကတဆင္႔ က်င္လည္စြာ ျဖတ္ေလွ်ာက္လုိ႔ သစ္ပင္ေအာက္ေျခကုိ ဆင္းလာခဲ႔တယ္။

သစ္ပင္ေအာက္နားေလးကုိ ေရာက္ခါနီးေတာ႔ သူက လႊားခနဲေတာင္ တစ္ခ်က္ ခုန္ခ်လုိက္ေသးရဲ႔။ သူခုန္ခ်လုိက္တဲ႔ ျမက္ပင္ေလးေတြေပၚက ေရမႈန္မႊားေလးေတြ ဖြာခနဲ ျဖစ္သြားတာေလးကုိက ရုပ္ရွင္ကားေတြထဲမွာ ေရအုိင္ထဲကုိ ေမာ္ေတာ္ကားတစ္စင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ျဖတ္ေမာင္းသြားသလုိမ်ိဳး ၾကည္႔လုိတစ္မ်ိဳး ေကာင္းေနခဲ႔တယ္။

ေရေႏြးအုိးကုိ ေရအနည္းငယ္ထပ္ျဖည္႔ျပီး မီးဖုိေပၚမွာ တည္လုိက္တယ္။ မ်က္ႏွာသစ္၊ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ျပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာခ်ိန္မွာ ေရေႏြးအုိးက တရႊီရႊီနဲ႔ ၀ီစီမႈတ္ေနခဲ႔ျပီ။ သူမ သိပ္ၾကိဳက္တယ္ဆုိတဲ႔ အျပာေရာင္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးထဲကုိ သၾကားတစ္ဇြန္း၊ ေကာ္ဖီမိတ္ႏွစ္ဇြန္း၊ နက္စ္ေကာ္ဖီမႈန္႔ တစ္ဇြန္းထည္႔ျပီးေတာ႔ ေရေႏြးတစ္၀က္ေလာက္ ထည္႔လုိက္တယ္။ ဇြန္းေလးနဲ႔ နည္းနည္းေမႊျပီး ဇြန္းကုိ ပန္းကန္ေဆးစင္ေလးထဲ ထားခဲ႔လုိက္တယ္။ မေန႔ညေနက စိတ္လုိလက္ရ တုိက္ခၽြတ္ေဆးေၾကာထားခဲ႔တဲ႔ ပန္းကန္စင္ေလးက သူ႔ကုိ ေက်းဇူးတင္တဲ႔အၾကည္႔ေလးနဲ႔ ျပန္ၾကည္႔ျပီး သူခ်ထားခဲ႔တဲ႔ ဇြန္းေလးကုိ အသာတၾကည္ေလးပဲ လက္ခံယူထားခဲ႔လုိက္တယ္။ စိတ္ကမေျဖာင္႔ေတာ႔ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေရဘုံဘုိင္ကုိ ဖြင္႔ခ်ျပီး ဇြန္းေလးကုိ ေရနည္းနည္းက်င္းလုိ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးပဲ ေဆးေၾကာလုိက္တယ္။

သင္းခနဲ ေ၀႔တက္လာတဲ႔ ေကာ္ဖီနံ႔ေလးကုိ တရႈိက္မက္မက္ ရႈသြင္းလုိက္ျပီး ေကာ္ဖီခြက္ေလးကုိ ကုိင္လုိ႔ အိမ္ေရွ႔တံခါးမၾကီးဖက္ကုိ ထြက္လာခဲ႔လုိက္တယ္။ တံခါးကုိ အဆုံးတုိင္ ဖြင္႔လုိက္ျပီး နံနက္ခင္းရဲ႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ေလးေတြကုိ အိမ္ေလးထဲ အျပည္႔အ၀ ဖိတ္ေခၚလုိက္တယ္။ အိမ္ေရွ႔အုတ္ခုံေလးေပၚမွာ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကုိ တင္ျပီး မေသာက္ေသးဘဲ ခဏႏွပ္ထားလုိက္တယ္။ မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ခါးႏွစ္ဖက္ကုိ ဘယ္ညာလွည္႔ခ်ိဳးလုိက္ျပီး အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးကုိ ေမာ႔ၾကည္႔လုိ႔ “မဂၤလာပါ ေလာကၾကီးေရ..” လုိ႔ ခပ္တုိးတုိးႏႈတ္ဆက္လုိက္မိတယ္။

မုိးသားတိမ္လိပ္ေတြ ကင္းစင္လုိ႔ ၾကည္လင္သာယာေနတဲ႔ ဒီလို နံနက္ခင္းမ်ိဳးေလးေတြနဲ႔ ကင္းကြာေနခဲ႔တာ ၾကာျပီပဲ။ ေကာ္ဖီပူပူေလးကုိ ရႉးခနဲ တမင္သက္သက္ အသံျမည္ေအာင္ ေသာက္လုိက္တယ္။ ကေလးမ်ား ဆန္သြားျပီလားလုိ႔ ေတြးမိျပီး တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ျပဳံးမိလုိက္ေသးရဲ႔။ ေနေရာင္ျခည္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရွိန္ရစျပဳလာတယ္။ အိမ္ေရွ႔ ေျမကြက္လပ္ေလးမွာ စုိက္ထားတဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြမွာ အဖူးအႏုေလးေတြက အစီအရီေပၚထြက္လုိ႔ အလွခ်င္းျပိဳင္ေနၾကတယ္။

“ေႏြဦးဆန္းသစ္ ရြက္ေရာ္လွစ္လုိ႔ ပုရစ္ကယ္ေရႊဥ ပင္တိုင္းစုၾကသည္ ႏုညိဳစင္ငယ္တဲ႔ေလ” ဆုိတဲ႔ တေပါင္းညွာက်င္ အဲခ်င္းေလးကုိ ေရးစပ္ခဲ႔တဲ႔ ဦးယာရဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ကုိယ္ခ်င္းစာမိသြားခဲ႔ရတယ္။ ေဩာ္… ငယ္လုိက္ပါဘိ၊ ႏုလုိက္ပါဘိ၊ သန္႔လုိက္ပါဘိ၊ စင္ၾကယ္လုိက္ပါဘိ။

ေကာ္ဖီကုိ တမွ်င္းမွ်င္းနဲ႔ ဇိမ္ခံေသာက္ေနခ်ိန္မွာ “ဂြဒ္ေမာနင္း” ဆုိတဲ႔ ႏႈတ္ဆက္သံက လမ္းမဖက္က ထြက္ေပၚလာခဲ႔တယ္။ လွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ကုိ ခ်ီထားတဲ႔ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္က ျမန္မာ အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ႏႈတ္ဆက္ျပီး “ရာသီဥတုေကာင္းတယ္ေနာ္” ဆုိတဲ႔စကားကုိ မွတ္မွတ္ရရ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္မိေသးတယ္။

…

တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ အျပန္အလွန္ တြန္ထူးဘာသာ ျမည္ေၾကြးႏႈတ္ဆက္ေနၾကတဲ႔ ငွက္ကေလးေတြရဲ႔ အသံေလးေတြကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပုိက်ယ္ေလာင္လာခဲ႔တယ္။ အစိမ္းေရာင္သမ္းေနတဲ႔ ပုရစ္ဖူးရြက္ႏုငယ္ေလးေတြ၊ အ၀ါတစ္ခ်ိဳ႔ အျဖဴတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔ ေလအသိမ္းမွာ ယိမ္းကေနၾကတဲ႔ အေလ႔က်ေပါက္ ေတာပန္း အပင္ငယ္ေလးေတြ၊ အိမ္ေရွ႔က ေျမကြက္လပ္ေလးထဲမွာ ကၠဳေျႏၵရရ လဲေလ်ာင္းအိပ္စက္ေနတဲ႔ အပင္စုိက္ဖုိ႔ တူးဆြထားတဲ႔ ေျမအညိဳေရာင္ေလးေတြ၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္အေပၚထပ္ ျပတင္းတံခါးေလးဆီက ေလတုိက္တုိင္း ဟုိဟုိဒီဒီ ေမ်ာလြင္႔ေနတဲ႔ ခန္းဆီးျဖဴျဖဴေလးေတြကုိ လုိက္ေငးၾကည္႔ရင္း တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူမေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ စကားတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ၾကားေယာင္မိလာခဲ႔တယ္။

“သဘာ၀ကုိ ခံစားတတ္ဖုိ႔၊ သဘာ၀ရဲ႔ အေရာင္အေသြးေတြကုိ ႏွလုံးသားနဲ႔ ၾကည္႔ျမင္တတ္ဖုိ႔ဆုိတာ ပန္းခ်ီပညာကုိ ေလ႔လာေနသူေတြအတြက္ သိပ္ကုိအေရးၾကီးတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရဲ႔ ပေယာဂမပါဘဲ သူ႔နဂုိမူလအတုိင္း ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ အေရာင္ေတြကုိ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားတယ္”

"ဒါဆုိရင္ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႔ ပေယာဂေၾကာင္႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ သဘာ၀လြန္ အေရာင္တစ္ခ်ိဳ႔ကုိေရာ ဘယ္လုိျမင္လဲ၊ ဥပမာ ဗင္းဆင္႔ဗန္ဂုိးရဲ႔ ေနၾကာပန္း ပန္းခ်ီကားလုိေပါ႔.”

အဲလုိ သူျပန္ေမးေတာ႔ သူမက ေခါင္းေလးကုိေမာ႔လုိ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာခဲ႔ဖူးတယ္. ျပီးေတာ႔မွ ေခ်ာင္းေလးတစ္ခ်က္ရွင္းလုိက္ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းမွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ေမပယ္လ္ပင္ေလးကုိ ေငးၾကည္႔လုိ႔ သူမတစ္ေယာက္တည္း ေျပာသလုိ ခပ္တုိးတုိးေလး ျပန္ေျဖခဲ႔တယ္။

“သဘာ၀က ေပးအပ္ထားတဲ႔ အေရာင္ေပၚမွာ လူရဲ႔ အႏုပညာကုိ ခံစားတတ္တဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ ထပ္မံေပါင္းစပ္ေပးလုိက္လုိ႔ တစ္ခ်ိဳ႔အေရာင္ေတြဟာ ရွိရင္းစဲြထက္ ပုိအားေကာင္းလာတတ္သလုိ ရိွရင္းစြဲထက္လည္း ပုိအားေဖ်ာ႔သြားတတ္ေသးတယ္. အႏုပညာဆုိတာ အရွိကုိ အရွိတုိင္းပဲ တင္ျပရစေၾကးဆုိ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြ အကုန္လုံးဟာ လူပုံတူ၊ သဘာ၀ပုံတူ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြၾကီးပဲ ျဖစ္ေနေတာ႔မွာေပါ႔.”

ေကာ္ဖီကုိ ေနာက္ဆုံးတစ္က်ိဳက္ေမာ႔ေသာက္လုိက္ခ်ိန္မွာ သူမကုိ နက္နက္ရႈိင္းရႈိင္း သတိရလြမ္းဆြတ္မိသြား ခဲ႔ရတယ္။

အဲဒီ႔ေန႔က ေလယာဥ္ကြင္းထဲ ၀င္ခါနီး သူ႔မ်က္၀န္းေတြကုိ တည္႔တည္႔မတ္မတ္ စုိက္ၾကည္႔လုိ္႔ သူမ ခပ္ျပဳံးျပဳံးေလးေျပာခဲ႔တယ္။

“ေငြေၾကးအားျဖင္႔ ေၾကးမျမင္႔မားေပမယ္႔ တန္ဖုိးအားျဖင္႔ေတာ႔ ႏႈိင္းဆလုိ႔ မရတဲ႔ အရာေလးတစ္ခုပါ. ေကာ္ဖီၾကိဳက္တတ္တဲ႔ ရွင္႔အတြက္ အျမဲပဲ အသုံး၀င္ေနမယ္လုိ႔ ကၽြန္မ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္”

သူ႔ကိုကမ္းေပးလုိက္တဲ႔ ဘူးေလးကုိယူျပီး ပေဟဠိဆန္လြန္းတဲ႔ သူမရဲ႔ ရီေ၀ေ၀ မ်က္၀န္းေတြကုိ သူအၾကာၾကီး စုိက္ၾကည္႔ေနျဖစ္ခဲ႔တယ္။ အထဲမွာ ဘာပါလဲဆုိတာ သူမက မေျပာျပခဲ႔သလုိ သူကလည္း မေမးခဲ႔ပါဘူး။ မ်က္၀န္းေတြက ေႏြးေထြးဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ ေကာင္းသေလာက္ သူမရဲ႔ ပိရိေသသပ္တဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးေတြဆီက ထြက္ေပၚလာတဲ႔ စကားသံေလးေတြကေတာ႔ ခန္႔မွန္းရခက္လြန္းစြာ ေအးစက္တည္ျငိမ္ေနခဲ႔တယ္။

အိမ္အျပန္ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနတဲ႔ အျမန္ရထားေပၚမွာ သူမ ေပးခဲ႔တဲ႔ ဘူးေလးကုိ ရင္ခုန္ျမတ္ႏုိးစြာနဲ႔ ဖြင္႔ၾကည္႔ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ေထာင္႔ခၽြန္ေလးေတြနဲ႔ အႏုပညာဆန္ဆန္ ေရးထားတဲ႔ သူမလက္ေရးေလးေတြက သူ႔ကုိ ေမွာ္အတတ္ပညာနဲ႔ ျပဳစားထားသလုိပဲ မလႈပ္မယွက္ ျငိမ္သက္ေနေစခဲ႔တယ္။

“အျပာေရာင္ဆုိတာ ေကာင္းကင္နဲ႔ ပင္လယ္ကုိ ကို္ယ္စားျပဳတဲ႔ အေရာင္…

အျပာေရာင္ဆုိတာ နက္ရႈိင္းျခင္းနဲ႔ တည္ျငိမ္ျခင္းကုိ ေပါင္းစည္းေပးထားတဲ႔အေရာင္…

အျပာေရာင္ဆုိတာ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး သစၥာရွိမႈ၊ အသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည္႔စုံမႈ၊ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ

ယုံၾကည္စိတ္ခ်မႈ၊ အေတြးအေခၚ ထက္ျမက္သန္စြမ္းမႈ စတာေတြကုုိ သိမ္းဆည္းပုိက္ေထြးထားတတ္တဲ႔ အေရာင္…

ကၽြန္မ ရွိေနစဥ္အခ်ိန္ကာလ တေလွ်ာက္လုံး ဂရုတစုိုက္ရွိခဲ႔တဲ႔အတြက္ေရာ...

ကၽြန္မ ေျပာတဲ႔ စကားေတြကုိ ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္စြာ အျမဲနားေထာင္တတ္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေရာ...

ကၽြန္မအေပၚ ယုံၾကည္ေႏြးေထြးမႈေတြ အျမဲ ေပးစြမ္းႏုိင္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ေရာ...

ကၽြန္မ ရွင္႔ကုိ အျမဲတမ္း သတိရေနမွာပါ ၀ုိင္…”

ကဒ္ျပားေလးကုိ အသာဖယ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ အထဲမွာ စကၠဴစေလးေတြနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပုိးထားတဲ႔ အျပာေရာင္ ေကာ္ဖီခြက္ ေလးတစ္ခြက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

…

ေႏြဦးရဲ႔ ပိုက္ေထြးယုယမႈေအာက္မွာ တစ္မ်ိဳးစီ အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနၾကတဲ႔ ပန္းမာန္ေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေလးေတြ၊ ငွက္ေက်းေလးေတြ၊ ရွဥ္႔ညိဳေလးေတြ၊ ခန္းဆီးေလးေတြ၊ တိမ္တုိက္ေလးေတြကုိ ေငးၾကည္႔ရင္း သဘာ၀ရဲ႔ အေရာင္အေသြးေတြကုိ သူခံစားေနခဲ႔မိတယ္ဆုိတာကုိ သူမတစ္ေယာက္ သိေစခ်င္ပါတယ္.

ေႏြဦးနံနက္ခင္းရဲ႔ အျပာေရာင္ ေကာင္းကင္က အခါအခြင္႔ရတုိင္း ၾကည္လင္သာယာေစဖုိ႔ အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားေနဆဲပါပဲ..

ေႏြဦးနံနက္ခင္းရဲ႔ သဘာ၀ေတးသံက ဘယ္သူ႔ကုိမွ ဘက္မလုိက္ဘဲ အခ်ိန္မွန္မွန္ က်ဴးရင္႔သီေၾကြးေနဆဲပါပဲ..

ေႏြဦးနံနက္ခင္းရဲ႔ ရင္ခြင္ထဲမွာ အျပာေရာင္ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကလည္း သဘာ၀အေရာင္ေတြနဲ႔ လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာ ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚတည္ရွိေနဆဲပါပဲ…

~ ေရခဲငွက္ ~
ေမ ၂၂၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

တိမ္နဲ႔ေရးတဲ႔အိမ္...

noreply@blogger.com (Yan) — Tue, 01 May 2012 09:16:00 +0000

သူ...

ေအးျမတဲ႔ ႏွင္းရည္စက္ေတြကုိ စုေဆာင္းလုိ႔ ေတာင္စဥ္တန္းေတြတေလွ်ာက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတယ္. အေရာင္ႏြမ္းေျခာက္ေနတဲ႔ သစ္ရြက္ေၾကြေလးေတြကုိ အမွတ္တရအျဖစ္ သူ႔ေက်ာေပၚမွာ သယ္ေဆာင္လာခဲ႔ဖူးသလုိ သစ္ပင္ထက္က မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်လာခဲ႔တဲ႔ ငွက္ေပါက္စေလးေတြကုိလည္း သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ တယုတယ ယူေဆာင္လာခဲ႔ဖူးတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာ သူျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ခရီးလမ္းေတြက ေျပျပစ္ညီညာေနတတ္ေပမယ္႔ တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာေတြမွာေတာ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္သား ေက်ာက္ခါးပန္းေတြၾကား ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ရင္တဖုိဖုိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ရတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ေနရာမွာက်ေတာ႔ ဟာလာဟင္းလင္း ေ၀ါခနဲ ေတာင္ေအာက္ကုိ အမွတ္မထင္ ျပဳတ္က်ခဲ႔ဖူးတယ္. ဒါေပမယ္႔ သူ ဘယ္ေတာ႔မွ စိတ္မပ်က္ဘဲ ေရာက္ရာေနရာကေန ဖုတ္ဖက္ခါထလုိ႔ သြားရမယ္႔ခရီးလမ္းကုိ တစုိက္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္လွမ္း ရင္ဆုိင္ခဲ႔တယ္…

ရြာငယ္ေလးေတြနားက သူျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္. သူလာျပီဆုိတာ သိရင္ လူေတြ သိပ္ေပ်ာ္တတ္ၾကတယ္. အထူးသျဖင္႔ ကေလးေတြေပါ႔. သူ႔ရင္ထဲ အတင္းတုိး၀င္လုိ႔ ဒီတစ္ေႏြလုံး သူ႔ကုိ ဘယ္လုိလြမ္းဆြတ္ေနခဲ႔ရတယ္ ဆုိတဲ႔အေၾကာင္း တီတီတာတာ ေျပာလားေျပာရဲ႔. သူ႔လက္ကုိ အတင္းခ်ိတ္ဆဲြလုိ႔ ရြာရုိးကုိးေပါက္ မရပ္မနား ေျပးလားေျပးရဲ႔. ေပ်ာ္လြန္းလုိ႔ဆုိျပီး သူ႔ေရွ႔မွာ ေရွ႔ဂၽြမ္းေနာက္ဂၽြမ္းထုိးျပလား ျပရဲ႔နဲ႔ေပါ႔… သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလုိက္တဲ႔ တကယ္႔ကုိ အျပစ္ကင္းစင္တဲ႔ ပီဘိကေလးငယ္ေလးေတြပါပဲ…

ျမိဳ႔ျပညရဲ႔ ခ်စ္သူစုံတဲြေလးေတြ ထုိင္ေနတတ္တဲ႔နားကလည္း သူမၾကာခဏ ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႔ဖူးတယ္. ခ်စ္သူမိန္းကေလးကုိ ဘယ္ေလာက္ထိ ေမတၱာရွိ ပါေၾကာင္း၊ ျမတ္ႏုိးတြယ္တာပါေၾကာင္း ခ်စ္သူေကာင္ေလးေတြက တုိင္တည္သစၥာ ဆုိျပေနခ်ိန္မွာ ခ်စ္ရည္ရႊန္းလဲ႔ေနတဲ႔ မ်က္၀န္းအစုံနဲ႔ ေငးၾကည္႔ေနတတ္တဲ႔ ခ်စ္သူမိန္းကေလးေတြကုိ ျမင္ေတြ႔မိတုိင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနၾကတဲ႔ ခ်စ္သူစုံတဲြေလးေတြရဲ႔ ခုိးခုိးခစ္ခစ္ ရယ္သံေလးေတြကုိ ၾကားရတုိင္း သူ႔စိတ္ေတြက ဟုိးေတာင္ေပၚကုိ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားခဲ႔ရတယ္. ထင္းရႉးနံ႔ေလးေတြ သင္းပ်ံ႔ေနတဲ႔ အုံ႔ဆုိင္းဆုိင္း ေတာအုပ္ငယ္ေလးရယ္၊ ႏွင္းရည္ေလးေတြနဲ႔ ေအးခဲ ေျပာင္လက္ေနတဲ႔ ေက်ာက္စရစ္ခဲ ငယ္ငယ္ေလးေတြရယ္၊ ႏွင္းသီးေလးေတြကုိ မႏုိင္႔တႏုိင္ ထမ္းပုိးထားရတဲ႔ ျမက္ပင္ငယ္ငယ္ေလးေတြရယ္၊ မီးခုိးေလးေတြ အူေနတဲ႔ သစ္လုံးအိမ္ေလးထဲက ရဲေထြးနီေစြးေနတဲ႔ ပါးေလးႏွစ္ဖက္ပုိင္ရွင္ သူမရယ္…..

သိပ္ကုိလြမ္းဆြတ္မိပါတယ္ေလ…

ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ဥတုသုံးပါးက သူ႔မ်က္ႏွာျပင္ထက္ အေျပးအလႊားျဖတ္သန္းတတ္ၾကေပမယ္႔ သူကေတာ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ခရီးစဥ္ ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ပုိျပီး ရင္႔က်က္ တည္ျငိမ္လာခဲ႔တယ္. အေတြ႔အၾကဳံေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြရဲ႔ သင္ၾကားျပသေပးမႈေၾကာင္႔လည္း ခုဆုိရင္ သူဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားတတ္သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္တတ္ေတာ႔ဘူး. ဒါေၾကာင္႔လည္း တစ္ခ်ိဳ႔က သူ႔ကုိ မထုံတက္ေတး၊ ေအးတိေအးစက္နဲ႔ ဆက္ဆံရခက္တဲ႔သူလုိ႔ မၾကားတၾကားေျပာဆုိ ေ၀ဖန္လာၾကတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ သူ႔အေၾကာင္းသိရဖုိ႔၊ သူ႔ခံစားခ်က္ေတြကုိ နားလည္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းတယ္တဲ႔. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ သူ႔ကုိ ခ်ီးမြမ္းခ်င္တာလား ကဲ႔ရဲ႔ခ်င္တာလား မသိရတဲ႔ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြထြက္တဲ႔ စကားမ်ိဳး ေျပာတတ္ေသးတယ္.

“သူ႔ရဲ႔ စိတ္သေဘာနဲ႔ ခံစားခ်က္ အတိမ္အနက္က ခန္႔မွန္းရခက္တယ္”

သူကေတာ႔ ဘာမွ ေခ်ပေျပာဆုိျခင္းမ်ိဳး မလုပ္ေတာ႔ပါဘူး. တစ္ခ်ိဳ႔က အသက္ၾကီးလာရင္ စကားေတြ ပုိေျပာလာတတ္တယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ အသက္ၾကီးလာရင္ စကားပုိနည္းသြားတတ္တယ္တဲ႔. သူကေတာ႔ ဒုတိယအမ်ိဳးအစားထဲမွာ ပါေနမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္ေလ.

သူသြားစရာရွိတဲ႔ေနရာ သြားတယ္. လုပ္စရာရွိတဲ႔အလုပ္ လုပ္ေပးသြားတယ္. ယူစရာရွိတာယူတယ္. ေပးစရာရွိတာေပးတယ္. တခါတေလ သူတုိ႔ေတာင္းသေလာက္ သူ႔ဖက္က မေပးႏုိင္ရင္ အျပစ္တင္ၾကိမ္းေမာင္းခံရတတ္သလုိ သူတုိ႔လုိခ်င္တာထက္ ပုိေပးမိျပန္ရင္လည္း ကဲ႔ရဲ႔ရႈတ္ခ်ခံရ တတ္ေသးတယ္. “မေလွ်ာ႔မတင္း ေစာင္းၾကိဳးညွင္း” ဆုိတဲ႔ သေဘာကုိ သူနားလည္ပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ေလာကနိယာမၾကီးက သူျဖစ္ခ်င္သလုိ ျဖစ္ေနခဲ႔တာေလ. ဒီေတာ႔ ေလာကနိယာမၾကီးကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးေနရတဲ႔ သူ႔အတြက္ “အစြယ္ကုိလုိသူ မိဖုရား၊ အသြားေစခုိင္းသူ မင္းဧကရာဇ္၊ ေလးပစ္သူ ဘုရားကၽြန္ေတာ္၊ ဤႀကံေဖာ္ႀကံဖက္၊ သုံးေယာက္သားအနက္တြင္မွ၊ ကံကြက္က်ား၍၊ ငမုိက္သားမုဆုိးေလ၊ နင့္ခ်ည္းပင္ ေသေပေတာ့” ဆုိသလုိ သူ႔ဘ၀တေလွ်ာက္လုံး ဆုိးတဲ႔ကံကြက္က်ားမုိး ရြာခ်ခံခဲ႔ရေပါင္း မ်ားသလုိ ေကာင္းတဲ႔ကံကြက္က်ားမုိးနဲ႔ ကင္းကြာခဲ႔ရေပါင္းလည္း မ်ားခဲ႔ပါျပီ.

သူ ေတြးေနမိတယ္..

ဒီလုိ အခ်ိန္ဆုိ သစ္လုံးအိမ္ေလးေဘးနားမွာ ဒက္ဖုိေဒးလ္ ပန္း၀ါ၀ါေလးေတြ ပြင္႔ဖူးေနၾကေလာက္ျပီ. ႏွင္းသီးေလးေတြ ျမက္ဖ်ားေလးေတြေပၚကေနတဆင္႔ ေပါင္းဆုံလုိ႔ ေရစီးေၾကာင္းေသးေသးေလးျဖစ္ျပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြကုိ တုိးေ၀ွ႔ေနခ်ိန္မွာ စမ္းေရစီးသံ လြင္လြင္ေလး ေတာအုပ္ေလးထဲမွာ လြင္႔ပ်ံ႔ေနေလာက္ျပီ. ထင္းရႉးသီးေလးေတြ ေျမျပင္ထက္ ေၾကြက်လာခ်ိန္မွာ အလန္႔တၾကားျဖစ္သြားမယ္႔ ရွႈဥ္႔၀ါ၀ါေလးေတြ၊ ငွက္က်ားေလးေတြကုိ ၾကည္႔ရင္း သူမ တစ္ေယာက္ ကုိယ္ေလးသိမ္႔သိမ္႔တုန္ေအာင္ လႈပ္ခါရင္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေလာက္ျပီ…

သူ လြမ္းေနမိတယ္…

ေအးခဲကၽြတ္ဆတ္ေနတဲ႔ ရာသီဥတုေအာက္မွာ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ျမည္ေနတဲ႔ သစ္ကုိင္းေျခာက္ေလးေတြရဲ႔ အသံေလးေတြ၊ ေတာအုပ္ေလးကုိ ျဖတ္ျပီး တုိက္ခတ္လာတဲ႔ ေလေအးေလးေတြနဲ႔အတူ စည္းခ်က္ညီစြာ ယိမ္းထုိးလႈပ္ရွားေနတဲ႔ ထင္းရႉးရြက္ခၽြန္ခၽြန္ေလးေတြ၊ ေၾကာက္စရာေကာင္းေပမယ္႔ ေတာရဲ႔ မရွိမျဖစ္သေကၤတ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ သားရဲဟိန္းသံ၊ ၀ံပုေလြအူသံ၊ အိပ္တန္းတက္ေနၾကတဲ႔ ေက်းငွက္သာရကာေတြ အခ်င္းခ်င္း သတိေပးသံေလးေတြ…

ဒါေတြဟာ ရွိေနစဥ္က သူ႔အတြက္ တစ္သက္လုံး မေပ်ာက္ပ်က္ေတာ႔မယ္႔ အရာေတြလုိ႔ ထင္ခဲ႔မိျပီး တန္ဖုိးထား နားမေထာင္တတ္ခဲ႔ေပမယ္႔ ျပန္မရႏုိင္ေတာ႔တဲ႔အခါက်မွ တမ္းတမ္းတတ မွန္းဆလုိ႔ အာရုံစုိက္ျပီး နားေထာင္ခ်င္ေနမိခဲ႔တယ္…

ေတာအုပ္ေလးထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္ ကုိယ္႔ေျခသံကုိယ္ ျပန္ၾကားျပီး အထိတ္တလန္႔ျဖစ္ခဲဲ႔မိတာေတြ၊ ေဆာင္းတြင္းၾကီးမွာ ေခၽြးစုိ႔ခဲ႔ရတဲ႔ သည္းထိတ္ ရင္ဖုိညေတြကုိ ခုေတာ႔ သူ သိပ္ကုိလြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္..

သူ သတိရေနမိတယ္…

လသာညတစ္ခုမွာ ႏွင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကုိ ျဖတ္ေလွ်ာက္လုိ႔ ထင္းရႉးပင္ေလးေအာက္ အေမာေျဖထုိင္ခ်လုိက္ခ်ိန္မွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ၾကားေလာက္ရုံအသံေလးနဲ႔ သူမ ခပ္တုိးတုိးေလး ကပ္ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္…

“တစ္ေန႔ေန႔ေတာ႔ နင္႔ကုိေမြးဖြားေပးခဲ႔တဲ႔ေနရာကုိ ျပန္လာခဲ႔ပါဟာ” တဲ႔…

လမင္းၾကီးကုိ ေမာ႔ၾကည္႔ရင္း သူ႔မ်က္ေတာင္တစ္ခ်က္မွိတ္လုိက္မိေတာ႔ မ်က္ရည္တစ္ခ်ိဳ႔ ညင္သာတုိးတိတ္စြာ ျဖတ္စီးသြားခဲ႔ၾကတယ္…

ငါျပန္လာႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္ဟာ…

သူ႔ေရွ႔မွာ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမယ္႔ လမ္းမၾကီးက တေမွ်ာ္တေခၚၾကီး က်န္ေနေသးတယ္.

ဆက္လက္တုိက္ယူဆင္ႏႊဲရမယ္႔ ဘ၀တုိက္ပဲြေတြဟာလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ ဆုံးခန္းတုိင္သြားခဲ႔တယ္ရယ္လုိ႔ မရွိခဲ႔ဘူး.

ငယ္ငယ္တုန္းက နားေထာင္ခဲ႔ရတဲ႔ အိပ္ရာ၀င္ပုံျပင္ေလးေတြထဲမွာေတာ႔ “Happily Living After…ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္သြားၾကေလသတည္း” ဆုိတဲ႔ ဇာတ္ေပါင္းခန္းေလးေတြနဲ႔ နားယဥ္ခဲ႔ရေပမယ္႔ လက္ေတြ႔ဘ၀ကေတာ႔ တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္လုိမ်ိဳး ဇာတ္သိမ္းခ်င္တဲ႔ေနရာမွာ ရပ္ထားလုိ႔မရဘဲဲ ဆက္လက္ရုန္းကန္ ရင္ဆုိင္ ျဖတ္သန္းေနရတုန္း…

သူစဥ္းစားမိတယ္. တကယ္ေတာ႔ ဘ၀ဆုိတာ တုိက္ပဲြမဟုတ္ဘဲ စစ္ပဲြလုိ႔ တင္စားဖုိ႔ေကာင္းခဲ႔တယ္… တုိက္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာကုိ တုိက္ယူျပီးမွ စစ္ပဲြၾကီးတစ္ခုလုံးကုိ အႏုိင္ယူႏုိင္သလုိမ်ိဳးပါပဲ ဘ၀ထဲမွာ တုိက္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ေပါင္းစပ္ေနခဲ႔တယ္. သူ႔အတြက္ ႏုိင္ခဲ႔တဲ႔ တုိက္ပဲြေတြလည္းရွိရဲ႔၊ က်ရႈံးခဲ႔တဲ႔ တုိက္ပဲြေတြလည္း ရွိရဲ႔၊ အေျဖမေပၚဘဲ သူတင္ကုိယ္တင္ ျဖစ္ေနခဲ႔တဲ႔ တုိက္ပဲြေတြလည္း ရွိရဲ႔… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကေတာ႔ ဆက္လက္တုိက္ပဲြ၀င္ေနတုန္းပါပဲေလ…

ဒီတုိက္ပဲြေတြ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ႔ ရပ္သင္႔တယ္လုိ႔ တဆက္တည္းေတြးမိတယ္. ဘယ္အခ်ိန္မွာ ရပ္မလဲဆုိတဲ႔ ျပႆနာက တဆက္တည္း တဲြပါလာခဲ႔တယ္. တုိက္ပဲြေပါင္းမ်ားစြာကုိ ဆင္ႏႊဲရင္း တုိက္ပဲြအေတြ႔အၾကဳံေတြ ရင္႔က်က္ျပည္႔၀လာတဲ႔ စစ္သူၾကီးေကာင္းတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္. ေအာင္ျမင္မႈေပါင္းမ်ားစြာကုိ ရယူရင္း မိမိရဲ႔ နယ္နိမိတ္အတြက္ ေလာဘမသတ္ႏုိင္တဲ႔ ဧကရာဇ္တစ္ေယာက္မ်ိဳးေတာ႔ သူ ဘယ္တုန္းကမွ မျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ဘူး. တခ်ိန္တည္းမွာပဲ တစ္စုံတစ္ရာကုိ ေတြးမိရင္း ေၾကာင္႔ၾကပူပင္လာမိခဲ႔တယ္.

“ငါ အမွန္တကယ္ပဲ ရပ္တန္႔ႏုိင္ပါ႔မလား”

သူ႔ေရွ႔မွာ ျမင္ေနရတဲ႔ ျမင္ကြင္းက ရုတ္ခ်ည္းဆုိသလုိ က်ယ္ျပန္႔သြားခဲ႔တယ္…

သူ႔ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲျဖစ္လုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ ျပန္ငုံ႔ၾကည္႔မိတယ္. သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အရင္ကထက္ပဲ ပုိျမန္လာသလုိလုိ၊ သူ႔ေျခေထာက္ေတြကုိပဲ သူမပိုင္ေတာ႔သလုိလုိ ခံစားလာမိတယ္.

ခါတုိင္းသူျမင္ေတြ႔ေနက် ရႈခင္းေတြ၊ ခါတုိင္း သူၾကားေယာင္ေနက် ေဒသႏၱရ ဘာသာစကားေတြ၊ ခါတုိင္း သူထိေတြ႔ေနက် ပတ္၀န္းက်င္ေတြ အားလုံး သူ႔အတြက္ တစိမ္းျပင္ျပင္လုိ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္…

ေဘးဘီ၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သူ႔လုိမ်ိဳး ဒရြတ္တုိက္ဆဲြပါေနသူ တစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ေတြ႔ရတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး. တစ္ခ်ိဳ႔က မေရမရာ. တစ္ခ်ိဳ႔က အိပ္မႈံစုတ္ဖြား. တစ္ခ်ိဳ႔က ျပဴးျပဴးပ်ာပ်ာ…

တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ အသံေတြက ပုိမုိက်ယ္ေလာင္လာခဲ႔တယ္. သူနဲ႔ ပုခုံးခ်င္း ယွဥ္လုနီးပါး နီးကပ္လာတဲ႔ တစ္ေယာက္ကုိ အသံျမွင္႔ျပီး လွမ္းေမးလုိက္တယ္.

“ဗ်ိဳ႔ ကုိယ္႔လူ… က်ဳပ္တုိ႔ကုိ ဆဲြေခၚေနတဲ႔သူက ဘယ္သူလဲဗ်…”

တစ္ဖက္ကလူက ေလပူတစ္ခ်က္မႈတ္ထုတ္ရင္း ျပန္ေျဖလုိက္ခ်ိန္မွာ သူ႔ရင္ထဲဗေလာင္ဆူသြားခဲ႔ရတယ္…

ဟင္႔အင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး..

လုံး၀ မျဖစ္သင္႔ဘူး.

ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ေစရဘူး…

ဟုတ္တယ္. ေတာင္ေပၚကုိ သူျပန္သြားရဦးမယ္.

ဒက္ဖုိေဒးလ္ပန္းေလးေတြကုိ သူနမ္းရႈိက္ခ်င္ေသးတယ္.

ထင္းရႉးပင္ေလးေတြၾကား ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားခ်င္ေသးတယ္.

ႏွင္းခဲျပင္ၾကီးထက္ ေလွ်ာတုိက္စီးရင္း ေတာအုပ္ေလးထဲက ထြက္ေပၚလာမယ္႔ ေတာေျခာက္သံေလးေတြကုိ နားေထာင္ၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္.

စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ ရွဥ္႔ညိဳေလးေတြနဲ႔အတူ ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားေနမယ္႔႔ သူမကုိ တိတ္တိတ္ေလး သူေငးၾကည္႔ခ်င္ေသးတယ္….

ထင္းရႉးနံ႔ေလးေတြ သင္းပ်ံ႔ေနတဲ႔ အုံ႔ဆုိင္းဆုိင္း ေတာအုပ္ငယ္ေလးရယ္…

ႏွင္းရည္ေလးေတြနဲ႔ ေအးခဲ ေျပာင္လက္ေနတဲ႔ ေက်ာက္စရစ္ခဲ ငယ္ငယ္ေလးေတြရယ္…

ႏွင္းသီးေလးေတြကုိ မႏုိင္႔တႏုိင္ ထမ္းပုိးထားရတဲ႔ ျမက္ပင္ငယ္ငယ္ေလးေတြရယ္…

မီးခုိးေလးေတြ အူေနတဲ႔ သစ္လုံးအိမ္ေလးထဲက ရဲေထြးနီေစြးေနတဲ႔ ပါးေလးႏွစ္ဖက္ပုိင္ရွင္ သူမရယ္…..

ငါဟာ တိုက္ပဲြကုိ အဆုံးသတ္မယ္႔သူ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာ…

ငါ နင္႔ဆီကုိ ျပန္လာခ်င္ေသးတာ…

.....

….

ကမ္းေ၀းျမစ္တစ္စင္းကေတာ႔ ပင္လယ္ဆီကုိ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ စီးလုိ႔ေမ်ာလုိ႔ေကာင္းေနတုန္း…

~ ေရခဲငွက္ ~
ေမ ၁၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။

ခရီးသည္တစ္ဦး၏ ဒုိင္ယာရီ...

noreply@blogger.com (Yan) — Wed, 04 Apr 2012 08:02:00 +0000

တစ္ေတာင္ေပၚတစ္ေတာင္ဆင္႔

ေတာင္အျမင္႔ပတ္ၿခံရံ

တစ္ေတာင္ဆုံးျပန္ေတာ႔ တစ္လုံးက်န္ေပသမုိ႔

ဖန္ဖန္ေလ အားအင္ႏႈိးလုိ႔ရယ္

ႀကဳိးေလွ်ာက္ရျပန္။

ခါတေလ တကယ္ပန္းတာေၾကာင္႔

ေတာ္ပါၿပီဆက္မလွမ္းခ်င္ဘု

ရပ္တန္းကရပ္မယ္ႀကံ

အမွန္ေတာ႔ျဖစ္ႏုိင္မလား?။

စခဲ႔မိဟာေပါ႔

တစ္ေန႔မွာဆုံးရာေရာက္ပါလိမ္႔

အားေလွ်ာ႔ကာဆုတ္ခ်င္စမ္းပါနဲ႔

စိတ္ႏြမ္းအသာေျဖဦး

မာလာေငြကန္ေရေအးရယ္နဲ႔

ငွက္ေတးကုိအာရုံဆင္လုိ႔

မူတသြင္အားအင္သစ္လုိက္ေပါ႔

ခ်စ္ဖြယ္႔လူသား။ ။

(ေငြတာရီ)

ဒီကဗ်ာေလးကုိ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသားဘ၀မွာ သင္ခဲ႔ရဖူးတာကုိ ျပန္ျပီး စဥ္းစားမိတယ္. အဲဒီ႔တုန္းက ျမန္မာစာ ဆရာမက ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္ေအာင္ ရုိးရုိးေလးပဲ ရွင္းျပခဲ႔ဖူးပါတယ္.

“ရည္မွန္းခ်က္ေတြဆုိတာ ဘယ္ေတာ႔မွ အဆုံးသတ္မသြားႏုိင္ဘူး. ေတာင္တစ္လုံးထိပ္ေပၚေရာက္ေတာ႔ ေနာက္ထပ္ေတာင္တစ္လုံး ဆက္တက္ဖုိ႔ ေပၚလာသလုိပဲ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကလည္း တစ္ခုျပီးသြားရင္ ေနာက္တစ္ခု ေပၚလာတတ္တယ္. အဲဒါကုိ ဇဲြမေလွ်ာ႔ဘဲ လူသားပီသစြာ ေရွ႔ဆက္လွမ္းရမယ္.”

လူေတြဟာ ကုိယ္တုိင္သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေတာင္ေတြဆီကုိ ေရွးရႈဦးတည္ျပီး တက္လွမ္းသြားၾကသူေတြ ရွိသလုိ လူအမ်ားစု လုိက္တက္ေနတဲ႔ ေတာင္ေနာက္ကုိ ေကာင္းႏုိးႏုိးနဲ႔ လုိက္တက္ေနၾကသူေတြလည္း ရွိတတ္ၾကပါတယ္.

ေတာင္တက္ခရီး တေလွ်ာက္မွာ အခက္အခဲေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ၾကဳံေတြ႔ရျပီး ေနာက္ျပန္လန္က်သြားသူေတြ ရွိတတ္သလုိ ေရာက္ေနတဲ႔ လမ္းခုလတ္ေလး မွာပဲ အဆင္ေျပသလုိေလး စခန္းခ်ေနထုိင္သြားသူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္.

တစ္ခ်ိဳ႔က ေတာင္ထိပ္ကုိ ေရာက္သြားျပီး ေနာက္ထပ္ ပုိမုိျမင္႔မားတဲ႔ ေတာင္တစ္ေတာင္ကို လွမ္းျမင္ရင္ မဆုတ္မနစ္ ေရွ႔ဆက္လွမ္းကာ ထပ္တက္ၾကပါတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ေခတၱခဏ အနားယူျပီးကာမွ ေနာက္တစ္ဆင္႔ တက္လွမ္းၾကပါတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ဒီေလာက္ဆုိ ေတာ္ပါျပီေလ ဆုိျပီး ေရာင္႔ရဲတင္းတိမ္ကာ ကိုယ္ေရာက္ရွိေနတဲ႔ ေတာင္ထိပ္ေလးေပၚမွာပဲ မီးစာကုန္ ဆီခမ္းသည္႔တုိင္ ေနထိုင္သြားတတ္ၾကပါတယ္.

တကယ္ေတာ႔ လူေတြဟာ ကုိယ္႔အထုပ္ကုိယ္ထမ္းျပီး ဘ၀ခရီးကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ႔ သံသရာခရီးသည္ေတြ မဟုတ္ပါလား. ေတာင္တက္ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္ ကုိယ္ကူညီႏုိင္ သေလာက္ အခ်ိန္ေလးေတြ၊ ခြန္အား ေလးေတြထဲကဖဲ႔ျပီး ေဖးမကူညီရင္း ဘ၀ခရီးကုိ လူသားပီသစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းသြား ၾကသူေတြရွိတတ္သလုိ ေတာင္ခါးပန္းမွာ ကုိယ္နဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္တူသူေတြကုိ တြန္းတုိက္ျဖတ္ခ်ခဲ႔ခ်င္ၾကတဲ႔ လူတစ္ခ်ိဳ႔ရွိတတ္တာကုိလည္း သတိၾကီးစြာ ထားရပါလိမ္႔မယ္.

ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေတာင္ေတြအေၾကာင္း ေလးေလးနက္နက္ ျပန္စဥ္းစားမိခဲ႔တယ္. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အတူ ေတာင္ေျခက စျပီး ခြန္အားအျပည္႔နဲ႔ လွမ္းတက္ခဲ႔ၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ႔ေတြအေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္ေျပာင္းေတြးေတာမိတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔က ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္ေပၚမွာရွိေနသလုိ၊ တစ္ခ်ိဳ႔က တစ္ျခားေတာင္ထိပ္ေတြမွာ ရွိေနၾကတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ေတာင္ၾကားထဲမွာ ဒလိမ္႔ေခါက္ေကြး လဲျပိဳ က်ဆုံးေနၾကတယ္. တစ္ခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ေတာင္ေသးေသးေလးထိပ္မွာ ရပ္ရင္း သူတက္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္သာ အျမင္႔ဆုံး၊ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ေၾကြးေၾကာ္ေနၾကေလရဲ႔..

ကၽြန္ေတာ္ေအာက္ကုိ ငုံ႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေတာင္တစ္ခ်ိဳ႔ရဲ႔ ထိပ္ဖ်ားေလးေတြကုိ ဟုိမွာ သည္မွာ လွမ္းျမင္ရတယ္. ေဘးကုိလွမ္းၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဒီေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူတူ ရပ္ေနၾကတဲ႔ လူတစ္ခ်ိဳ႔ကုိ ေတြ႔ရတယ္. အထက္ကုိေမွ်ာ္ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ မုိးသားတိမ္မႈန္ေတြၾကားမွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ေနတဲ႔ ေတာင္အၾကီးၾကီးတစ္လုံးကုိ ျမင္လုိက္ရတယ္.

ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိေနတဲ႔ ေတာင္ထိပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္ရဲ႔ ထိပ္မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ မၾကာခင္မွာဘဲ ၀မ္းနည္းစြာ သိလုိ္က္ရတယ္. ဒီ႔ထက္ပုိျပီး ရႈပ္ေထြးသြားေစတဲ႔ အခ်က္တစ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ေတာင္ထိပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ႔ျပီးျပီ ဆုိတာပါပဲ.

တကယ္ေတာ႔လည္း လူေတြဆုိတာ အတၱေတြ၊ မာနေတြ၊ မခံခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ျပည္႔လွ်မ္းေနတတ္ေတာ႔ ဘ၀ခရီးကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း အျပိဳင္အဆုိင္ေတြၾကားထဲ လမ္းေပ်ာက္သြားတတ္ၾကတာမ်ဳိဳးလည္း ရွိတတ္ေသးတယ္မဟုတ္လား. အဲဒီ႔လုိမ်ိဳး လမ္းေပ်ာက္သြားခဲ႔တဲ႔ ဘ၀ခရီးသြားေတြထဲက တစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီေလ.

မၾကာေသးခင္က ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္မိတယ္. အဲဒီ႔ထဲမွာ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံကုိ ထြက္ခြာလာျပီး ပညာသင္ခဲ႔တဲ႔ တရုတ္လူမ်ိဳး ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ပါလာခဲ႔တယ္. သူက အသက္ ၁၅ ႏွစ္အရြယ္မွာ ျပင္သစ္ျပည္ကုိ ထြက္လာခဲ႔ျပီး ပညာဆက္လက္သင္ယူခဲ႔တယ္. ဘဲြ႔လည္းရျပီးေရာ အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြ အမ်ားဆုံး အထင္ၾကီးတတ္ၾကတဲ႔ Investment Banking လုိင္းထဲကုိ တုိး၀င္ခဲ႔တယ္. မၾကာခင္မွာပဲ Investment Banker တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္. သုံးႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ျပီး အဲဒီ႔အလုပ္ကေန သူထြက္လာခဲ႔တယ္.

မၾကာခင္မွာပဲ ကုိယ္ပုိင္လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ ထူေထာင္ခဲ႔တယ္. Investment Banking နဲ႔ ဘယ္လုိမွ မပတ္သက္တဲ႔ ပရိေဘာဂပစၥည္းေတြ ေရာင္း၀ယ္ေရးလုပ္ငန္းပါ. တရုတ္ျပည္က ပရိေဘာဂပစၥည္းေတြကုိ ျပင္သစ္မွာ ေစ်းၾကီးၾကီးနဲ႔ ျပန္ယူေရာင္းတဲ႔ လုပ္ငန္းမ်ိဳးေပါ႔. အခုေတာ႔ သူ႔လုပ္ငန္းဟာ သိပ္ကုိေအာင္ျမင္ေနတဲ႔ လုပ္ငန္းၾကီးတစ္ခုျဖစ္ေနပါျပီ. ဒါေပမယ္႔ အဓိကေျပာခ်င္တာက သူေျပာသြားတဲ႔ စကားေလးတစ္ခ်ိဳ႔ပါ.

အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ႔သူကေမးတယ္. ခင္ဗ်ားဘာေၾကာင္႔ ဒီလုပ္ငန္းကုိ ေရြးခ်ယ္လုပ္ျဖစ္ခဲ႔တာလဲဆုိေတာ႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္.

“Investment Banking လုိင္းထဲကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိး၀င္ခဲ႔တာ ဒီဟာကုိ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တဲ႔အေၾကာင္း ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ ျပသခ်င္လုိ႔ပါပဲ. ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တကယ္လုပ္ခ်င္ခဲ႔တာ ဒီလုပ္ငန္းမဟုတ္ဘူးဆုိတာ တျဖည္းျဖည္း ကၽြန္ေတာ္သိလာခဲ႔ရတယ္.”

ဒီေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ႔သူက ထပ္ေမးတယ္. ဘာေၾကာင္႔ Investment Banker အေနနဲ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္ပဲ လုပ္ျပီး ထြက္လုိက္တာလဲဆုိေတာ႔ သူက ဒီလုိေလးျပန္ေျဖတယ္.

“အဲဒီ႔အလုပ္က ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ အမ်ားၾကီးအေတြ႔အၾကဳံေတြ ရေစပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ဒီလုပ္ငန္းထဲမွာ ၾကာၾကာေနေလ. လခကပုိေကာင္းလာေလျဖစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ရုန္းထြက္ျပီး ကုိယ္ပုိင္လုပ္ငန္းထူေထာင္ဖုိ႔ ပုိခဲယဥ္းလာေလေလ ျဖစ္လာေစႏုိင္ပါတယ္. ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ ဆုိတာကုိ သိျပီးေနာက္မွာ အဲဒီ႔အလုပ္က ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ထြက္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ႔တာပါ”

သူ႔နာမည္ကေတာ႔ Ning Li ပါ.( ဒီေနရာမွာ သူ႔အေၾကာင္း အျပည္႔အစုံ ဖတ္လုိ႔ရပါတယ္)

သူေျပာခဲ႔တဲ႔ စကားေလးေတြထဲမွာ “ဒီအရာကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ ျပသဖုိ႔” ဆုိတဲ႔ စကားေလးက ကၽြန္ေတာ္႔နားထဲကုိ စဲြ၀င္ခဲ႔တယ္.

ကုိယ္႔ကုိယ္ကို တန္ဖုိးထားမႈ(Self-esteem) အတြက္ေၾကာင္႔ ဒီလုိမ်ိဳး အမ်ားက ျမင္႔တယ္လုိ႔ သတ္မွတ္တဲ႔ အရာတစ္ခုကုိ ရေအာင္လုပ္ျပခဲ႔တာကုိ နားလည္လုိ႔ရပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ အဲဒါဟာ တစ္ဖက္ကၾကည္႔ရင္ ကုိယ္တကယ္ လုပ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ အရာမဟုတ္ခဲ႔တာေၾကာင္႔ သက္သက္မဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးမႈတစ္ခု မျဖစ္ေနႏုိင္ဘူးလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေတြးၾကည္႔မိလာခဲ႔တယ္.

ဒါေပမယ္႔ ေနာက္တစ္မ်ိဳး စဥ္းစားဆင္ျခင္ၾကည္႔ျပန္ရင္လည္း တစ္ခ်ိဳ႔အရာေတြက ကုိယ္တုိင္လုပ္ၾကည္႔ျပီးမွ ကုိယ္နဲ႔ ကုိက္ညီသည္၊ မကုိက္ညီသည္ကုိ သိလာႏုိင္တာမ်ိဳးမုိ႔ ၾကိဳးစားၾကည္႔ျပီးမွ သိလာရတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ကုိ လက္ခံနားလည္ ေနမိျပန္တယ္.

တဆက္တည္းမွာပဲ ေငြဆုိတဲ႔ အရာရဲ႔ ေသြးေဆာင္မႈနဲ႔ ကုိယ္မလုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္တစ္ခုထဲမွာ ၾကာေလေလ နစ္သြားႏုိင္ေလေလ ဆုိတဲ႔ သေဘာတရားကုိလည္း ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စြာ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္လာမိခဲ႔တယ္.

တစ္စုံတစ္ခုကုိ လက္ခံတာနဲ႔ ျငင္းပယ္တာမွာ ျငင္းပယ္ျခင္းဟာ ပုိျပီး ခြန္အားၾကီးမားေနတတ္ေလ႔ ရွိတယ္လုိ႔ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္သုံးသပ္မိပါတယ္. အထူးသျဖင္႔ အက်ိဳးအျမတ္နဲ႔ ရင္းႏွီးဆက္ႏႊယ္လာေနႏုိင္တဲ႔ တစ္စုံတစ္ခုမ်ိဳးေပါ႔.

အဲဒီ႔လုိမ်ိဳး ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိ တုပ္ေႏွာင္မိေစတဲ႔ အေႏွာင္အဖဲြ႔တစ္ခ်ိဳ႔ဟာ အခြင္႔အလမ္းဆုိတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ လမ္းၾကဳံ၀င္လုိက္လာတတ္ေသးရဲ႔.

စိတ္ထဲမွာ အမွန္တကယ္ ပါခဲ႔လုိ႔မဟုတ္ဘဲ တစ္စုံတစ္ရာကုိ လုပ္ျပႏုိင္ေၾကာင္း သက္ေသထူခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေပးဆပ္ခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္အရင္းအႏွီးေတြ၊ အင္အားအရင္းအျမစ္ေတြကုိ ခုေနာက္ပုိင္း ေတာ္ေတာ္ေလး နွေျမာမိတယ္. ဒါေပမယ္႔ ျပန္မရႏုိင္ေတာ႔တဲ႔အရာေတြ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မတမ္းတလုိေတာ႔ပါဘူးေလ. ဘယ္အရာမဆုိ ယူတတ္ရင္ အေတြ႔အၾကဳံေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြဆုိတာ တင္းၾကမ္းျပည္႔ေနတတ္တာမ်ိဳး မဟုတ္လား.

ဆရာမ ေငြတာရီက ရည္မွန္းခ်က္ေတြကုိ ျမင္႔ေအာင္ ထားျပီးရင္းထားဖုိ႔ ထိပ္ဆုံးသုိ႔ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ေရးဖြဲ႔ႏႈိးေဆာ္ခဲ႔ပါတယ္.

ဒါေပမယ္႔ ေတာင္ေတြေတြ႔တုိင္း ကၽြန္ေတာ္ မတက္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး. ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခ်င္တဲ႔ ေတာင္ထိပ္ေလးတစ္ေနရာကုိ ျပန္သြားဖုိ႔ လက္ရွိအရိပ္ကေန ကၽြန္ေတာ္႔ေျခဖ၀ါးေတြ ရဲ၀ံ႔စြာ စြန္႔ခြာခဲ႔ပါတယ္…

အခ်ိဳ႔က ကဲ႔ရဲ႔စကားတင္း ဆုိေနႏုိင္ပါတယ္. အခ်ိဳ႔က ခ်ီးက်ဴးအားက်ေနႏုိင္ပါတယ္.

အခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အက်ိဳးစီးပြားကုိ မျမင္အံ႔ေသာ လူမုိက္လုိ႔ သမုတ္ေနႏုိင္သလုိ အခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လုိခ်င္တာကုိ ရေအာင္ယူျပီး မလုိခ်င္တာကုိလည္း ျငင္းပယ္ႏုိင္စြမ္းရွိသူလုိ႔ သတ္မွတ္ေနႏုိင္ပါတယ္.

စိတၱ၀ေတာ-ထက္သန္ေသာ စိတ္ရွိသူအား၊ ကႎနာမ-အဘယ္မည္ေသာ၊ ကမၼံ-အမႈကိစၥ ဟူသမၽွ်သည္။ န သိဇၩတိ-မျပီးစီးဘဲ ရွိႏို္င္အံ႔နည္း။ သိဇၩတိဧ၀-မုခ်ဧကန္ အမွန္ ျပီးစီးေအာင္ျမင္ရမည္သာတည္း။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူနဲ႔မွ ႏႈိင္းယွဥ္ ခ်ိန္ထုိးေနစရာမလုိဘဲ ကုိယ္ယုံၾကည္ရာကုိ ေရွ႔ရႈျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ႔ စိတ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ တသားတည္းက်တဲ႔ ေျခလွမ္းေတြဟာ သိမ္ေမြ႔နူးညံ႔စြာ အင္အားၾကီးမားေနျမဲ...

~ ေရခဲငွက္ ~
ဧၿပီ ၄၊ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္။ ။