photo credit: thatcanadiangirl

Od kiedy aktualizacje WordPressa są automatyczne, ich ranga jakoś spadła. Oczywiście wzrosła użyteczność samego WordPressa, ale przez to nie śledzimy też wszystkich mniejszych i większych nowości jakie kolejne wersje wprowadzają. Z tego powodu mogło Wam umknąć parę ciekawych funkcji WordPressa. Poniższe wideo prezentuje te nowsze, jak i te starsze funkcje. Część możecie znać, ale powinny trafić się też perełki.

Na szybko o czym jest mowa w powyższym wideo:

• Zen mode – cały interfejs WP zostaje ukryty, zostajemy tylko my i tekst; ten tryb istniał już wcześniej, ale nie był tak radykalny
• Paginacja – możliwość ustawienia podziału długiego wpisu na strony
• AutoEmbed – wklejamy link do wideo na YouTube, Vimeo i jeszcze kilku innych serwisach i WP sam automagicznie zamienia link na kod embed.
• Pokaż/ukryj dodatkowe przyciski w edytorze postów – ficzer z brodą, ale może ktoś o tym nie wie
• Opcje ekranu – możliwość ukrywania pewnych części interfejsu podczas pisania notki oraz możliwość rozmieszczania ich dowolnie, wystarczy przeciągnąć i upuścić
• Skróty klawiaturowe dla edytora wpisów oraz komentarzy
• Proste wklejanie linków do starszych wpisów z naszego bloga
• Galeria zdjęć w jednej kolumnie
• Możliwość zmiany kolejności zdjęć w galerii też przez drag & drop
• Kiedy zmienimy tytuł i ULR opublikowanego wcześniej posta, stary URL bedzie przekierowywal na nowy.

Jeśli coś ominąłem, dajcie znać w komentarzach. Pogrubiłem moim zdaniem najciekawsze rzeczy na liście.

Co ciekawe, na wideo zapowiedziano też  nowość z nadchodzącego WordPressa 3.3: dodawanie wielu plików graficznych na raz, metodą przeciągnij i upuść

 

Czymś takim jest dla mnie koncepcja „web actions”, którą wprowadził Tantek Çelik, człowiek związany z Mozillą i opracowywaniem standardów sieciowych. Oto wyjaśnienie idei:

Every once in a while, design and development practices emerge on the web that enable a leap forward in our understanding of its potential. Developers’ asynchronous use of JavaScript (JS) led to AJAX and breakthrough interactive web applications. Designers’ semantic use of class names led to microformats and widespread portability of contacts, events, and more.

In the past few years we’ve seen the rapid proliferation of buttons on web pages that allow the user to do something with the current page or site over on another site or application. You’ve all seen them: Blog this, Digg, Read later, Follow, Like, Share, Tweet, +1. There’s something more interesting going on here than mere social media self-promotion. We’re witnessing the emergence of a whole new building block for the web: web actions.

Czyli chodzi o to, że ewolucja sieci, powoduje po jakimś czasie wyodrębnianie się pewnych standardów i praktyk, które łączymy w jedną całość. Powstaje nowa jakość. Tak było z ideą wykonywania pewnych działań na stronie internetowej bez konieczności przeładowywania całej strony. Wymiana informacji między przeglądarką a serwerem musiała działać asynchronicznie. Tak wyłoniła się technologia AJAX. Zaszycie w stronie pewnych informacji zrozumiałych dla botów doprowadziło do powstania mikroformatów.

Teraz widzimy rozwój różnego rodzaju „przycisków akcji” – wykop, czytaj później, wyślij, lubię to czy w końcu +1. Tentek Çelik wprowadza ciekawą metaforę – jeśli linki są rzeczownikami, to przyciski akcji są czasownikami. Linki po prostu prowadzą do innych stron. Przyciski akcji robią więcej, bo zmieniają coś poza stroną, na której jesteśmy obecnie.

Co ciekawe, protoplastami „web actions” były tagi/komendy „mailto”, „callto” czy „feed”, które też w jakiś sposób wykraczały poza stronę, na której się znajdowaliśmy i robiły trochę więcej niż tylko zwykłe wskazywanie kierunku, jak robią to linki.

Tentek wprowadza nawet własną klasyfikację „web actions”:

• później – nie mam czasu teraz tego przeczytać, zobaczyć, więc zachowuję to na później, na przykład dzięki Readability czy Instapaper;
• zapisz – zapisuję jakąś treść; czy to tekst czy zakładkę do przeglądanej strony;
• ważne – coś jest w moim odczuciu ważne, zasługuje na popularyzację, nagrodę w postaci wykopu, lajku czy +1;
• podziel się – chcę podzielić się czymś fajnym ze znajomymi;
• obserwuj – chcę czytać lub oglądać tego więcej, dlatego będę obserwował tę stronę (twitterowy follow me tak samo jak RSS).

Czy Wam również ta koncepcja zmieniała spojrzenie na Internet?

via brutto

 

In 1994, the dominant global provider of mobile handsets was Motorola: its shares were trading at an all-time high and it was seen as an outstanding innovator. (…) By 2000, Motorola’s global market share had collapsed from 45% to 15%, while Nokia’s had grown to a market-leading 31%. Nokia had won by promising, communicating, consistently delivering, and relentlessly improving straightforward, relevant customer benefits, in line with its easily understood brand promise, „connecting people”.

Historię ostatnich lat znamy. Nokia nie potrafiła odpowiedzieć na iPhone i została zmuszona do trudnego partnerstwa z Microsoftem. Teraz to Apple jest na ustach wszystkich. Czy jednak nie będzie z firmą Jobsa dokładnie tak jak z Motorolą i Nokią? Na razie nie widać konkretnych zagrożeń, ale…

Part of Apple’s brand appeal has always been that it was a plucky challenger, first against IBM, then against Microsoft. But in smartphones, the challenger was Google and — maybe — Apple is the new Nokia.

Czy to jednak nie oczywista oczywistość? Każde imperium w końcu upadnie. Jak poczekamy wystarczająco długo, zobaczymy również upadek Apple. IBM działa już 100 lat, a Nintendo nawet dłużej i schyłku nie widać.

 

Dziwię się osobom, które kupują nowe gry na iPhone i iPad w cenie od 5 do 10 €.

Warto też schylić się po Max and the Magic Marker (wersja iPhone oraz iPad) – dobra odtrutka na nużące po dłuższej grze Angry Birds. To platformowa inkarnacja Pomysłowego Dobromira. Główny bohater Max dysponuje magicznym markerem, dzięki któremu możemy rysować dowolne kształy, aby pomóc mu przedostać się na drugą stronę planszy. Wymaga trochę kreatywnego myślenia.

Wracając jednak do głównego tematu: dlaczego developerzy „psują rynek” i rozpuszczają takich skąpych graczy jak ja? Przecież już nigdy nie kupię tych wszystkich drogich świeżynek. Przyzwyczajając mnie do takich promocji, twórca gry podcina gałąź na której siedzi, czyż nie? A jednak prawda jest taka, że tego typu „speców” jak ja jest stosunkowo mało.

iOS jest już na tyle popularną platformą, a iPhony zeszły pod strzechy masowego uzytkownika, który nie wie o istnieniu AppShoppera lub innych tego typu aplikacji. Nie zagląda też na blogi lub fora, które rozpisują się o każdej obniżce. Przeciętny użytkownik nowe aplikacje i gry zauważa tylko w AppStore. Chcesz tam zaistnieć? Musisz przebić się na listy top pobrań. Wtedy deweloper zarabia mniej na jednym pobraniu, ale zarobi o wiele więcej na zwiększonej ilości pobrań.

Developer syty i user zadowolony.

 

W 1980 roku Alvin Toffler opublikował książkę „Trzecia Fala„. Zawarł w niej rewolucyjną metaforę rozwoju ludzkiej cywilizacji jako trzech następujących po sobie fal. Pierwszą było rolnictwo, drugą przemysł a trzecią społeczeństwo informacyjne. To tak w skrócie. Pisałem o trzeciej fali trochę więcej.

Trzydzieści lat po książce, metafora trzeciej fali zadomowiła się dość mocno we współczesnym zasobniku idei. Tak mocno, że nawet zatarła się informacja o tym, kto ją wymyślił. Podczas lektury książki „Linchpin” Setha Godina natrafiłem bowiem na odwołanie do niej, bez żadnego zająknięcia, kto ją wydał na świat. Ale nie to przykuło moją uwagę. Zwróciłem uwagę na dość ciekawe… Dopełnienie idei trzech fal.

We were all hunters. Then they invented farming, and we became farmers. And we were all farmers.

Then they invented the factory, and we all became factory workers. Factory workers who followed instructions, supported the system, and got paid what they were worth. Then the factory fell apart.

And what’s left for us to work with? Art. Now, success means being an artist.

Czytając historie przedsiębiorców w Proseed, oglądając wywiad z Jeffem Smithem – założycielem firmy Smule, robiącej niesamowite aplikacje na iPhone i iPad… Wszędzie słychać tę samą prawdę. Nie ma jednej ścieżki sukcesu. Do tego prowadzi wiele niepowtarzalnych kroków. Jeden zrobił coś w ten sposób, inny na odwrót, a obaj odnieśli sukces. Praca w obecnym czasie to nie nauka ścisła. Nie da się tego zamknąć tylko w tabelkach Excela. Nie da się tego nauczyć podążając za instrukcją krok po kroku. Potrzeba czegoś więcej. Tego czegoś. Praca, łut szczęścia, pasja i talent. Więcej w tym sztuki niż nauki. I rzeczywiście… zostaliśmy artystami. Cholera jasna.

Nie przepadam za osobami, które zwą siebie „artystami”. Na czym bowiem polega sukces artysty przez duże A? Na zrobieniu bohomazów, który uzna środowisko innych malarzy i krytyków. Nie podoba mi się taki układ. A tu się okazuje, że jesteśmy artystami lub wszyscy mamy nimi być. Chyba, że pasuje nam bycie słabo opłacanymi pracownikami fabryk – w szerokim tego słowa znaczeniu, nie tylko mechanika przy taśmie produkcyjnej. Musimy być artystami. Musimy tworzyć coś z niczego. Nadawać formę i zarabiać na tym pieniądze. Nie ważne czy to będzie bohomaz, piosenka na dwa akordy i jeden bit, czy aplikacja, która symuluje picie piwa.

Sztuka tworzenia, sztuka przedsiębiorczości, sztuka zrobienia różnicy między działaniami mojej firmy, a działaniami konkurencji. Tak. Działanie takich osób najlepiej oddaje jedno słowo – artysta.

 

photo credit: -FLX-

Przemek Pająk zauważył ciekawą rzecz:

Wszystkie próby odpowiedzi Microsoftu na produkt konkurencyjny z góry skazane są na porażkę. (…) Microsoft odniósł sukces tylko tam, gdzie sam był pierwszy.

Komentarz wypłynął na fali informacji, że Microsoft nie będzie rozwijał odtwarzacza MP3 Zune. Nie dali rady uszczknąć rynku zdominowanego przez iPoda. Po premierze Windows Phone 7 widać jednak, że Zune przydał się jako poligon doświadczalny do tworzenia interfejsu WP7. I tylko tyle.

Microsoft przespał Internet, przespał eksplozję odtwarzaczy MP3 oraz smartfonów nowej generacji. Jedynie Kinect w połączeniu z Xbox ma szanse. Windows Phone 7 to co prawda odpowiedź na iPhone i iOS ale jest o wiele oryginalniejszy niż Android, jeśli chodzi o wizję i projekt nowego interfejsu. Swoją drogą Microsoft idzie tu drogą Apple a nie Google. Telefony WP7 i ich ekosystem będą bliższe zamkniętym i podobnym do świata konsol rozwiązaniom Apple (jam Ci jest panem softwaru i hardwaru) niż otwartemu systemowi Android. Ten ostatni stara się być otwarty niczym okna (Windows) i chce płacić za to odpowiednią cenę – fragmentaryzacja urządzeń i wersji systemu na jakim działają.

Ostatnio Microsoft jest coraz odważniejszy. Nie boi się podejmować trudnych decyzji: zaprzestanie rozwoju Windows Mobile 6.5, rewolucyjny interfejs Windows Phone 7, wypuszczenie lini telefonów Kin i szybkie ich zamkniecie po braku sukcesu czy… Internet Explorer 9, którego interfejs jest odważnie wzorowany na Google Chrome. Na taki Microsoft czekaliśmy.

 

Mieszkając w Barcelonie mam tę możliwość aby obserwować Mobile World Congress z pierwszej ręki. Same newsy znajdziecie szybciej w necie u osób, które nie są na miejscu, a tylko publikują informacje prasowe. Nie zastąpi to jednak wrażeń z pierwszej ręki. Moje możecie znaleźć na gorąco na profilu Softonic na Facebooku oraz… Gościnnie na Appleblog.pl

 

Po tym, jak wyciekła notka prezesa Nokii do pracowników, stwierdziłem, że będzie rewolucja w Nokii. Takie notki z taką treścią nie wyciekają bez powodu. Nie są pisane też bez powodu. Nie myliłem się, choć to żadna zasługa, bo nie przewidziałem, co to będzie za rewolucja.

Dziś Nokia i Microsoft ogłosiły strategiczną współpracę. To zdecydowanie rewolucja dla fińskiego producenta (przede wszystkim) komórek. Dlaczego? Kiedy inni producenci komórek nie wstydzili się sięgnąć po Androida, Nokia jako lider rynku, nie mogła i nie chciała. To przecież Nokia jest niemal synonimem komórki. Byli i są wielcy i niezależni. Jak mogliby się splamić prośbą o pomoc? To przyznanie się do porażki.

Obecny sojusz Nokii i Microsoftu jest tak nieprawdopodobny jak sojusz… Apple i Samsunga. Wyobraźmy sobie, że Apple prosi Samsunga, aby ten pozwolił im produkować komórki z systemem Bada zamiast iOS. Herezja. Głupota. Bezsens totalny. Tak samo nieprawdopodobna mogła wydawać się 5 lat temu umowa między Nokią a Microsoftem. W sumie niektórym wydawała się ona nieprawdopodobna i dwa dni temu.

To, że Nokia będzie produkować komórki z systemem Windows Phone 7, nie stanowi rewolucji samej w sobie. Niektórzy producenci flirtują z wieloma partnerami, przykładem jest choćby Sony-Ericsson, który miał komórki z własnym systemem, Symbianem, Windows Mobile a teraz i z Androidem. Najważniejszą decyzją podjętą przez Nokię i Microsoft jest… Połączenie Ovi Store z Windows Marketplace. Po takim zjednoczeniu trudno będzie się wyplątać z wzajemnych relacji. Sklepy z aplikacjami cały czas rosną w siłę i będą rosły. Dla deweloperów to świetna informacja – jedna platforma, większa i silniejsza, zamiast dwóch małych i niekompatybilnych. Dla Microsoftu i Nokii to zobowiązanie i związek na lata.

Co w takiej sytuacji można jeszcze powiedzieć? Szczęść Boże Młodej Parze!

 

Wheredoyougo.net nakłada na Mapy Google nasze czekiny z Foursquare. Możemy zmieniać miejscowości oraz graficzne style heat mapy. Mała rzecz a cieszy.

 

Wyciekły ciekawe informacje o tym, co w Nokii piszczy. A dźwięk ten nie jest przyjemny dla uszu pracowników fińskiej korporacji. Nowy CEO Stephen Elop, który przyszedł do Nokii z Microsoftu, walnął pięścią w stół i napisał długą wewnętrzną notkę do pracowników firmy, w której czytamy:

The first iPhone shipped in 2007, and we still don’t have a product that is close to their experience. Android came on the scene just over 2 years ago, and this week they took our leadership position in smartphone volumes. Unbelievable.

Mocne słowa. Do tej pory zapewne słyszane w Nokii tylko jako zewnętrzna krytyka. Ciekawe czy świadomość kryzysu firmy w samej firmie jest na tyle duża i pozwoli Elopowi na konieczne zmiany i rewolucje. Jeśli nie, to Elop zbyt długo w Nokii nie popracuje.

Microsoft był w gorszej sytuacji i miał nóż na gardle, więc korporacji udało się przeprowadzić wielką korporacyjną zmianę.

Cała notka Elopa jest warta przeczytania, są w niej bowiem takie ciekawe smaczki jak ten:

Our competitors aren’t taking our market share with devices; they are taking our market share with an entire ecosystem

Tak. To nie jest wojna na ilości sprzedanych egzemplarzy. To wojna na ekosystemy i stworzenie ciężkiego jądra, które przyciągać będzie developerów i użytkowników. Niby oczywiste oczywistości ale nie dla wszystkich. Zawsze bowiem znajdzie się taka tabelka Excelu, w której Nokia wygląda dobrze.

 

Grzegorz Marczak ma okazję testować telefon z Windows Phone 7 na pokładzie i oto jego wrażenia:

Nie wiem jak MS to zrobił ale WP7 w porównaniu do poprzedników jest po prostu lekki. Aplikacje do maila wygląda wręcz ascetycznie, tak samo świetnie prezentuje się książka adresowa która można połączyć w prosty sposób z kontaktami z Facebooka. Wszystko w WP7 wygląda po prostu tak jakby nie zrobił tego Microsoft :)

Microsoft nie miał nic do stracenia a bardzo wiele do zyskania. Windows Mobile nawet w wersji 6.5 był systemem przestarzałym. Rynek smartfonów podbijały Apple i Google, więc Microsoft miał nóż na gardle. Ktoś miał dużą odwagę i podjął decyzję – robimy rewolucję. Brawo. Do budowy nowego Windows Mobile, nazwanego teraz Windows Phone, wykorzystano to co Microsoft miał najlepszego w aspekcie mobilnym – interfejs Zune. Nawet jeśli w tej chwili WP7 nie sprzedaje się jak ciepłe bułeczki, to w przyszłości będzie znaczącym systemem operacyjnym na rynku mobilnym. Na pewno osiągnie lepszy rezultat niż inkarnacje Windows Mobile.

Odważna decyzja, którą musiał podjąć Microsoft czeka jeszcze jedną dużą korporację… To Nokia. Symbian jako system dla smartfonów się nie sprawdza. Nie zgodzą się z tym stwierdzeniem tylko wierni fani fińskiej marki. Odkładanie premiery systemu MeeGo daje jednak nadzieje, że Nokia poszła po rozum do głowy i zaskoczy nas pozytywnie swoim systemem.

 

Anty social photo places sharing myx

Generalnie Path to serwis społecznościowy do dzielenia się ze znajomymi zdjęciami. Jednak tych znajomych może być maksymalnie tylko 50. Do wykonanego zdjęcia nie możemy dodać jakiejkolwiek treści czy komentarza. Path pozwala nam określić Kto jest na zdjęciu, Gdzie jest i Co robi, ale w domyśle nie może to być zbyt długi opis, raczej tag. Nie ma mowy też o żadnym dzieleniu się zdjęciami z innymi serwisami. Path ma być zamkniętą siecią tylko najbliższych znajomych, z dużym naciskiem na prywatność. Stąd brak wysyłania zdjęć na Facebooka. Co więcej, aplikacja powie nam kto dokładnie widział dane zdjęcie i ile razy zostało wyświetlone.

Jedno krótkie i proste pytanie: czy Path ma sens?

Skoro „wszystko już było” i niczym użytkownika nie zaskoczymy w kategorii dzielenia się wszystkim, wszędzie i ze wszystkimi, to warto sytuację odwrócić i zaproponować tym wszystkim zagubionym coś bardziej ekskluzywnego i prywatnego. Próbować trzeba, wiele idei na początku wydawało się dziwnych. Kto jest bez grzechu niedowierzania w Twittera niech pierwszy rzuci kamieniem w Path ;)

Pomysły na startupy? Weź 10 pomysłów na różne niszowe aplikacje i obedrzyj je z niepotrzebnych elementów. Może wydrzesz coś wartościowego ;)

Teraz już na poważnie. Zgodnie z kalkulatorem wartości pomysłu Path jest tanim pomysłem, ale wykonanie ma już całkiem drogie. Aplikacja wygląda bardzo dobrze. Szkoda tylko, że w dniu premiery jest tylko na iOS. W sekcji praca autorzy Path szukają developerów na systemy Android i BlackBerry więc aplikacji mobilnych urodzi się więcej.

Głośni założyciele i możni sponsorzy

O Path jest tak głośno głównie ze względu na ludzi związanych z tym projektem:

Path has received a lot of attention because of its founding team: former Facebook (Facebook) senior platform manager Dave Morin, Macster co-creator Dustin Mierau and Napster co-founder Shawn Fanning. The company raised a blockbuster seed funding round with angel investors like Kevin Rose, Ron Conway and Paul Buchheit.

Niejeden sławny założyciel jednego popularnego serwisu przejechał się na niejednym kolejnym startupie. Jak będzie tym razem? Path mimo całej tej dziwaczności ma potencjał. Path na iPhone bardzo dobrze się prezentuje wizualnie, a aplikacja Instagram oswoiła ludzi z podobnym interfejsem. Do zdjęcia możemy dodać trzy rodzaje opisu (Kto, Gdzie, Co robi). Przypomina to ograniczenie kategorii wpisów w serwisie Tumblr. Jest to całkiem zgrabny zabieg.

 

photo credit: Veronica Belmont

Czy jeśli ktoś kupuje iPada to rezygnuje z kupna komputera PC? Według badań NPD Group iPad nie kanibalizuje zakupu nowych komputerów PC. Ja jednak nie kupiłem drugiego peceta tylko iPada właśnie. Dlaczego?

Only 13 percent of iPad owners surveyed bought an iPad instead of a PC, while 24 percent replaced a planned e-reader purchase with an iPad.

NPD Group via WebProNews

Diabeł tkwi w szczegółach i metodologii badań. Na innej populacji i przy innej metodzie badania wyniki mogłoby różnić się drastycznie. Nie przykładałbym więc do owych badań większego znaczenia. Ot, ciekawostka. Ja jednak po premierze iPada zarzekałem się w tekście iPad to nie tablet, że go nie kupię. Zmieniłem zdanie. Z jakiego powodu?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Do tego iPad jest jeszcze niezłym czytnikiem ebooków dla osoby, która nie zamierza czytać na nim dzieł zebranych Lema czy Kapuścińskiego, a jedynie jedną książkę lub kilka dokumentów w PDF miesięcznie.

iPad ma też jedną wielką zaletę w ciepłym klimacie, w jakim obecnie żyję – nie nagrzewa się. Ok, podczas intensywnej pracy zauważymy, że jest cieplejszy niż zwykle, ale nie ma porównania z laptopami, które gorącym latem grzeją się do nieprzyzwoitości.

Jeśli zaś Wam może być brak przyjemnego ciepełka znanego z laptopów, kiedy używacie iPada, zawsze można skorzystać z podkładki iCat.

 

Na początku tego roku zastanawiałem się, co może być next big thing w Internecie po Facebooku. Z wymienionej tam listy wiemy już, że cały czas rośnie potencjał geolokalizacji. Foursquare, najpopularniejszy jej przedstawiciel, rośnie w siłę i zstępuje z nerdowskiego parnasu pod strzechy. Właśnie ogłosił współpracę z uniwersytetami…

Foursquare for universities helps students, alumni, and staff connect with each other, find new and interesting things to do, and earn rewards for exploring their campus and nearby areas. We combine a communication platform and a campus guidebook to create a fun experience for our users; students earn points, win ‘Mayorships’ and unlock badges for checking in to places and trying out new activities on campus.

Foursquare Universities

To nie koniec dobrych informacji. Kampania reklamowa McDonalds wykorzystująca Foursquare okazała się sporym sukcesem przy bardzo niskich kosztach.

McDonald’s was able to increase foot traffic to stores by 33% in one day with a little Foursquare ingenuity. McDonald’s total cost for the successful campaign was a measly $1,000. (…) The company used 100 randomly awarded $5 and $10 giftcards as checkin bait to lure in potential diners.

Mashable

Aktualizacja: Okazało się, że ów 33 procentowy wzrost dotyczył samych czekinów a nie zwiększonej konsumpcji burgerów. Info podrzucił w komentarzu pwrzosin.

Foursquare wstępuje pod strzechy uniwersyteckie i do sieci McDonalds. Jeśli jeszcze uniwerki są miejscem w pewien sposób ekskluzywnym, to McDonalds jest zupełnie mainstreamowy. A cóż jest piękniejszego dla startupa znanego tylko przez geeków, jak nie wejście do głównego nurtu komercji?

 

Piotr Wereśniak – blog reżysera, scenarzysty, autora powieści. Jakich? Napisał scenariusze filmów Killer i Pan Tadeusz a wyreżyserował Zakochanych, Zróbmy Sobie Wnuka lub Nie Kłam Kochanie czy serial Kryminalni. Jego książki nie przyniosły mu takiej popularności, ale czytając ten blog widać jak doskonale potrafi on pisać i budować narrację. Świetnie wyjaśnia zawiłości techniczne laikom, jak np. Co zrobić aby komputer nie przeszkadzał w pisaniu. Chętnie go czytam niezależnie o czym pisze. Robi to bowiem dobrze i z sensem.

Playr – od czasu posiadania iPhone, a ostatnio i iPada, zainteresowałem się tematyką makową. Nie mam jednak czasu na czytanie o drobnostce. Tu znajdę informacje o najważniejszych rzeczach podane w ciekawej formie. Ostatnio blog przeszedł bardzo pozytywną metamorfozę zarówno pod względem treści jak i formy. Tekstów jest więcej ale mniejszych, często jest to cytat i osobisty komentarz autora. Wizualnie playr jest bardzo oszczędny w formie, layout to niemal czysty CSS. Bardzo mi się to podoba. Może niedługo coś takiego również tutaj.

Grzglo Tech Blog – najgorsza tutaj jest nazwa, potem jest już z górki. Blog o software, szczególnie z rodziny open source i ze stajni Mozilli. Czytam od dawna.

Kevin Rose – to blog osoby znanej szerzej jako współtwórca serwisu Digg.com. Popularność przyniósł mu również videocast Diggnation, także w tej chwili Kevin to geekcelebryta. Bloga prowadzi nieregularnie, zrywami, czasami jest to po prostu klip YouTube nagrany na lotnisku, bo właśnie coś ciekawego przyszło mu do głowy. Często zmienia też platformy na jakich ma bloga. Mimo tego warto go słuchać, bo ma ciekawe rzeczy do powiedzenia.

Singularity Hub – Singularity (tj. Osobliwość), czyli punkt w niedalekiej przyszłości, kiedy postęp przyspieszy tak mocno, że nie będziemy w stanie go zrozumieć nadchodzi. Tak twierdzą propagatorzy teorii o osobliwości. Niezależnie czy się z tym zgadzamy, Singularity Hub zbiera wiele ciekawych informacji o technologicznym postępie (szczególnie z dziedzin: robotyka, sztuczna inteligencja i genetyka) jaki się wokół nas dokonuje.

 

Lot Wizzairem jest to dobry wybór, żadne mniejsze zło. Dwa razy leciałem węgierską linią i jestem zadowolony. Nie miały miejsca dantejskie sceny, o jakich słyszy się w przypadku ich brytyjskiej konkurencji. „Sprytne” podejście do kształtowania cen nie jest jednak im obce.

W piątek (27.08.2010) otrzymałem newsletter z informacją o obniżce cen wszystkich lotów o 20 procent. Promocja miała zaczynać się następnego dnia i trwać do poniedziałku (28-30.10.2010). Ucieszyłem się, gdyż ostatnio ceny biletów na interesujący mnie termin były wysokie. Wiedziony ciekawością sprawdziłem jednak, jakie ceny obowiązują na dzień przed promocją. Okazało się, że są bardzo niskie. Oto zrzut ekranu z cenami z piątku (prawy dolny róg ekranu prezentuje cenę końcową):

(kliknij w obrazek, aby powiększyć)

W sobotę cena skoczyła tylko o 8 €:

By w niedzielę zwiększyć się o kolejne 64 €:

W sumie od piątku, dnia nie objętego promocją, nastąpił wzrost o 72€ czyli około 288zł. Ciekawe co przyniesie dzień trzeci „promocji”?

Racja, że ceny biletów lotniczych są płynne i często się zmieniają, ale w tym przypadku Wizzair został złapany na niezbyt ładnym manipulowaniu cenami. Szkoda, bo jest to całkiem dobra linia lotnicza. Owszem, nie jest to wielka afera, przekręt na kilka milionów. Niesmak u konsumenta musi jednak pozostać, bo takie manipulowanie cenami może się powtórzyć. Korzystając z „promocji” w Wizzair można zakładać, że najlepsze ceny były na dzień przed jej rozpoczęciem. Ja właśnie wtedy kupiłem bilet.

-  - – - – - – -

Aktualizacja 30.08.2010

Oto zrzut ekranu z dzisiejszą ceną tego samego biletu w Wizzair:

Jak widać cena wzrosła o kolejne 16 € w stosunku do wczoraj. Promocja cały czas jest -20 proc. Tylko, że cena wyjściowa codziennie rośnie. Dziwi was to i oburza czy wzruszacie ramionami?

 

Graficzny edytor sygnatur w Gmail powitany został z radością. Przez wszystkich, oprócz twórców WiseStamp. Dla nich oznacza to poważny ubytek potencjalnych użytkowników.

Do tej pory w poczcie Gmail można było stworzyć sygnaturkę, czyli podpis pod maila, ale bez żadnego formatowania, tylko sam tekst. Czasy powolnych łączy modemowych już minęły, warto więc czasami dodać lekką i dobrze wyglądającą sygnaturkę do wysyłanego maila. Jak czytamy na oficjalnym blogu Gmail, możliwość dodawania bardziej bogatych sygnaturek była jedną z najbardziej oczekiwanych funkcjonalności.

WiseStamp również służy do dodawania sygnaturek w mailach, ale daje nam o wiele większe pole do popisu. Wystarczy tylko zainstalować rozszerzenie WiseStamp dla Firefox, Google Chrome lub Thunderbird. WiseStamp obsługuje nie tylko skrzynki Gmail, ale również Yahoo! Mail, AOL Mail i Hotmail. Umożliwia stworzenie dwóch sygnaturek, jednej profesjonalne a drugiej prywatnej. Podpis w Gmail może być tylko jeden dla jednego maila. Tu nie ma tego ograniczenia. Tak jak pisałem w mojej recenzji:

Najciekawsza w WiseStamp jest możliwość dodania do podpisu linków do serwisów, w których uczestnictwem chcemy się pochwalić. Prezentowane są one pod postacią zgrabnych ikonek. W sygnaturce możemy umieścić również linki do naszego komunikatora, na przykład Google Talk lub Skype (niestety brakuje Gadu Gadu). Jeśli prowadzimy bloga, również link do ostatniego postu może stać się częścią naszej sygnaturki.

Dla zaawansowanych użytkowników to ogromna zaleta. W każdym wysyłanym mailu link do najnowszego postu na naszym blogu – bardzo ciekawa funkcjonalność. Wadą takiego rozwiązania jest konieczność instalacji rozszerzenia do przeglądarki lub klienta pocztowego na każdym komputerze, z którego chcemy wysłać maila. Zaletą jest obsługa większej ilości serwisów pocztowych niż tylko Gmail.

Dla jednych WiseStamp, mimo wad, będzie zbawieniem. Dopóki jednak Gmail miał bardzo skromne narzędzie do tworzenia sygnaturek, to potencjalnych użytkowników WiseStamp było więcej. Jednym ruchem Google, WiseStamp stracił użytkowników Gmaila, którzy nie mają dużych wymagań i zadowoli ich nowe narzędzie wbudowane w Gmail.

Szczęście w nieszczęściu WiseStamp nie wygląda na poważny biznes, tylko na hobbystyczne przedsięwzięcie „po pracy”. Nie widzę bowiem, oprócz możliwość przesłania datku, opcji finansowania tego projektu.

Jeśli potrzebujesz profesjonalnej lub oryginalnej sygnaturki w mailu, to warto WiseStamp przetestować. Polecam.

 

<user1> Pójdzie mi to na celeronie 700 MHz, 64 MB RAM, karta graficzna 16 MB, dźwięk zintegrowany?
Właściwie to pięćsetka podkręcona, nie 700.
<user2> Jakiś stary ten telefon

Cytat z Bash.org.pl

Śmieszne? Owszem, ale uśmiechnąłem się do siebie bardziej, kiedy uruchomiłem grę The Settlers na iPhone [AppStore link]. Przypomniałem sobie, jak jakieś 9 lat wcześniej grałem w The Settlers 3 na PC. Niemal ta sama grafika! Dekadę temu na PC. Dziś na komórce. Wersja na iPhone wygląda dziś tak:

The Settlers na iPhone 3G

A tak wyglądali Osadnicy w trzeciej odsłonie serii:

The Settlers 3 na PC

Widać spore różnice, ale spowodowane są one koniecznością dostosowania interfejsu do ekranu dotykowego obsługiwanego palcem, a nie precyzyjną myszką. The Settlers na iPhone czerpie grafikę i dostępne rasy nie z trzeciej, a z czwartej wersji pecetowej gry. Ale to drobiazg i informacja dla miłośników sagi o Osadnikach.

W Settlers 3 grałem na komputerze PC 600MHz, 128  i 20GB pojemności dysku twardego. Teraz w kieszeni noszę iPhone 3G 620MHz (według Wikipiedii spowolnione do 412 MHz), 128MB RAM i 16GB pamięci flash. Bardzo podobne parametry. Niesamowite. Magia.

Dobrze wiemy o tym, jak szybki jest postęp, ale czujemy go dopiero, kiedy dotyka on naszych osobistych wspomnień.

Dla chętnych linki wideo: The Settlers 3 na PC – początek rozgrywki Rzymianami oraz trailer The Settlers na iPhone.

 

Firma Automattic, twórcy skryptu blogowego WordPress, przejęła niedawno serwis Plinky. Dlaczego kupują kolejny serwis, skoro funkcjonalności zakupionej strony mogliby wprowadzić do WordPressa sami?

Czym jest Plinky? To serwis, który pozwala przezwyciężyć blokadę pisarską, zadając „inspirujące” do pisania pytania w stylu: „Jakie jest Twoje ulubione  wspomnienie z wakacji?”. W sumie bardzo to podobne do „debat” znanych z serwisu blog.pl. Jedno z ostatnich pytań dotyczyło pomysłu TVP na zlikwidowanie Dobranocki o 19.00, a dziś debata dotyczy sposobu na spędzanie wakacji: tanio na własną rękę, czy z biurem podróży.

Widać jak na dłoni, że nie są to funkcjonalności skierowane do technologicznej blogosfery. Platformy blogowe muszą dbać o najpopularniejszego swego odbiorcę, a są nim blogerzy „życia codziennego”. Z drugiej strony funkcjonalność polegająca na zadawaniu inspirujących do pisania pytań nie jest bardzo skomplikowana. Automattic mógł dodać ją samodzielnie. A jednak wolał kupić Plinky. I to nie jest pierwszy tego typu zakup.

Kupujemy kupujemy kupujemy

Automattic kupił już PollDaddy, Gravatar oraz IntenseDebate. Za każdym razem taki serwis dobrze wpisuje się w około blogowe portfolio firmy skupionej wokół WordPressa. Ale czy warto kupować kolejne serwisy, kiedy te same funkcjonalności można u siebie szybko rozwinąć nakładem pracy własnych programistów? Automattic nie kupuje wielkich i drogich firm, które dawałyby kupującemu ogromną wartość dodaną i wyjaśniały przyczynę zakupu. Twórcy WordPressa kupują małe serwisy. Szczególnie dziwi to nad Wisłą, gdzie dość powszechne jest myślenie „taki serwis to my w dwa tygodnie napiszemy”.

Dlaczego warto kupować całe serwisy?

Odpowiedź znalazłem w książce „Rework” autorstwa Jasona Frieda i Davida Hanssona. Napisali ją założyciele firmy 37signals. Tematem książki jest filozofia prowadzenia biznesu (więcej na ten temat znajdziecie tutaj). W rozdziale „Don’t copy” czytamy:

So much of the work an original creator puts into something is invisible. It’s buried beneath the surface. The copycat doesn’t really know why something looks the way it looks or feels the way it feels or reads the way it reads. (…)

You have to understand why something is the way it is. When you copy paste, you miss that. You just repurpose the last layer instead of understanding all the layers underneath.

Z perspektywy polskiej mentalności biznesowej brzmi to zbyt górnolotnie i niepraktycznie. Nie przekonuje zupełnie. Ale to chyba najlepsze wytłumaczenie, jakie istnieje. A może macie inne zdanie na ten temat?

 

Rzadko na tym blogu goszczą tematy polityczne. Może to i dobrze. A może i nie. Polityka kojarzy się w Polsce z czymś tak brudnym, że lepiej jej unikać, aby nie utytłać się w tym błocie. Ale z drugiej strony polityka dotyka kwestii bardzo istotnych i warto mieć na nie wpływ. Choćby poprzez wyrażenie swojej opinii.

Wojna polsko-polska

Do zabrania głosu skłoniły mnie słowa Jarosława Kaczyńskiego wypowiedziane w Zakopanem:

…aby zrealizować to marzenie musimy „skończyć raz na zawsze z polsko-polską wojną”. – Ona nie przyniosła Polsce niczego dobrego, przyniosła bardzo wiele zła, bardzo wiele nieszczęścia. Polsce potrzebny jest wzajemny szacunek uczestników życia publicznego, rozmowa o polskich sprawach – w wielu miejscach potrzebny jest kompromis. To wezwanie kieruję do wszystkich uczestników życia publicznego – zakończmy polsko-polską wojnę – apelował prezes PiS.

Zgadzam się, że potrzebny jest wzajemny szacunek, rozmowa o polskich sprawach i kompromis. Ale to jest potrzebne zawsze – wczoraj, dziś i w przyszłości. Politycy, dziennikarze i my obywatele ulegamy jednak pewnemu wielkiemu złudzeniu.

Nie chcę zgody, chcę realizacji moich poglądów

Wydaje się nam, że wszelki konflikt i brak zgody co do pewnych kwestii politycznych są złe same w sobie. Dlatego Jarosław Kaczyński przekonuje o potrzebie zakończenia wojny polsko-polskiej, a Bronisław Komorowski hasłem kampanii uczynił słowa „zgoda buduje”. Dziennikarze relacjonując obrady sejmu często nazywają je kłótnią, które to słowo neutralnym nie jest. Zawsze w domyśle rozbieżność zdań kojarzona jest z czymś złym. Podczas kampanii każdy kandydat, chcąc zebrać jak najwięcej głosów, zaczyna głosić hasła, które mają przysporzyć mu popularności. Jak widać w tej kampanii najważniejsza jest zgoda.

Ja nie chcę zgody. Chcę dyskusji, argumentów i w miarę merytorycznego sporu. W każdym wolnym i demokratycznym kraju jest ciągła niezgoda co do wielu kwestii między partiami politycznymi. Polska nie jest tu wyjątkiem. Nie lamentujmy więc nad naszą sceną polityczną, nie płaczmy, jakie te spory są złe. Dlaczego?

Polityka jest dziedziną życia, gdzie różnice są czymś naturalnym. Wśród moich bliskich przyjaciół i znajomych znajdę wielu, z których poglądami się nie zgadzam. Ale to nie znaczy, że nie możemy zachować dobrych relacji. W prawdziwej zaś polityce chcę, aby realizowane były bliskie mi poglądy. W obecnej rzeczywistości oznacza to, że nie zawsze sprzyjam tej samej partii, bo nie ma jednego ugrupowania, która dobrze wyrażałby moje poglądy.

W społeczeństwie sieciowym zgoda jest niemożliwa

Tu dochodzimy do sedna sprawy, a mianowicie diagnozy dzisiejszego społeczeństwa i cywilizacji. Uważam, że żyjemy teraz w społeczeństwie sieciowym. Oznacza to tak głęboką różnorodność poglądów społeczno-politycznych, że cztery główne partie nie są w stanie jej odzwierciedlić. Co więcej, jeśli potrafimy zgodzić się z pewnymi osobami co do jednej kwestii, to będziemy się spierać co do innych spraw, itd.

Dawno zapomnieliśmy o społeczeństwie masowym i masowych partiach (na przykład robotniczych, chłopskich), gdzie duże grupy ludzi zgadzały się co do większości swych poglądów. Obecnie na początku XXI wieku partie polityczne nadal tkwią w XIX i XX wieku. O dziwo, nasze umysły również, skoro tak bardzo podświadomie pragniemy zgody.

Owszem, maluję rzeczywistość grubą kreską, ale to tylko po to, aby uwypuklić pewne kwestie. Muszę podkreślić, że również nie chcę wojny polsko-polskiej, ale dyskusję polsko-polską owszem. Codziennie. Nie oczekuję jednak, że dojdziemy do jednego sielankowego rozwiązania, bo jest ono niemożliwe. Ba, nawet nie uda nam się zdobyć większości 50 proc., a któraś opcja musi przeważyć. Która i dlaczego ta? Nad tym musimy toczyć spór.