Do tej pory nie zwracałem szczególnej uwagi na protokół PubSubHubbub (w skrócie PuSH) umożliwiający bardzo szybkie dostarczanie wiadomości RSS do czytników naszych subskrybentów. Dlaczego mnie to nie interesowało? Jestem slow blogerem, więc dlaczego miałoby mi na tym zależeć? Ale w końcu pojawiła się wtyczka, która implementację bardzo ułatwia, dlatego postanowiłem spróbować.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Niedawno pojawiła się również informacja, że platforma blogowa Wordpress.com będzie wspierać PubSubHubbub. To ważna nowina. PuSH wchodzi pod strzechy 10 mln blogów za jednym zamachem.

Dla żądnych bardziej szczegółowych informacji, czym jest PubSubHubbub, polecam poniższą prezentację. Jeszcze więcej informacji znajdziecie na stronie Google Code.

Na marginesie, dawno nie było chyba takiej technologii lub standardu o tak skomplikowanej do wymówienia nazwie. Mam rację?

photo credit: nDevilTV

iPad wyzwolił sprzeczne opinie. Jest pogardzany i uwielbiany. A tymczasem iPad nie jest tabletem jaki znamy z przeszłości. To nowa jakość. Nowa nisza. Dla nowych ludzi. Apple znów stosuje strategię blue ocean.

iPad i zamieszanie z nim związane będzie zapewne jedną z tych never ending story. Tak jak z iPhone. Uwielbiany lub pogardzany. Z iPadem od samej premiery jest podobnie. Sprzeczne opinie i emocje.

Najważniejszą kwestią związaną z iPadem jest to, dlaczego jest on taki a nie inny. Dlaczego ma system operacyjny bazującym na iPhone OS a nie na Mac OS X? Dlaczego nie wspiera flasha? Dlaczego nie ma multitaskingu? Itd, itp. Odpowiedź jest prosta. iPad nie jest tabletem . Jest zupełnie nowym produktem na rynku. Z tym, co znaliśmy jako tablety ma niewiele wspólnego.

Nie jest tabletem jak urządzenia wcześniej nazywane tabletami, które w większości były komputerami z pełnowymiarowym systemem operacyjnym znanym z desktopowego komputera. iPad jest czymś pomiędzy komputerem (ma w końcu ekran 10 cali jak netbooki i tablety) a smartfonem (a może lepiej nazwać go apphonem, trzecim ekranem) z dużym ukierunkowaniem na Internet. Z tego powodu ma WiFi i… 3G. Tego stare tablety nie miały.

Blue ocean

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Blue ocean jest przeciwieństwem red ocean. W czerwonym oceanie konkurencja na rynku jest zażarta, a bezlitosna walka toczy się o każdy procent udziału w rynku (więcej pisałem o blue ocean przy okazji premiery pierwszego modelu iPhone). Apple od wielu lat wychodzi poza red ocean, poza konkurencję i rywalizację. Kto bowiem kreuje nowe rynki, tak jak Apple, sam ustala zasady. To przyszli konkurenci na tych nowych rynkach muszą odnosić się do produktów Apple. Nie inaczej jest z iPadem.

Apple to nie Nokia

Apple nigdy nie robiło i nie będzie robić urządzeń dla wszystkich. Apple to nie Nokia. To nie HP. Nie pasuje? Nie kupuj.

iPad jest niepotrzebnym gadżetem? Nie kupisz go, bo nie ma takiej, takiej i takiej funkcji? Ok. Po pierwsze Apple nie chce sprzedać iPada każdemu. Nie chce sprzedać iPada tym, którzy chcą mieć drugi komputer. Nie chce sprzedać go również temu procentowi geeków, którzy chcieliby móc uruchamiać tam wiele programów bez żadnych ograniczeń. Ekosystem Apple zawsze przypominał bardziej konsole niż otwarte na wszystko pecety.

Nowy użytkownik z nowymi potrzebami

Znajdzie się całkiem spora rzesza osób, dla których iPad będzie bardzo dobrym uzupełnieniem dla ich laptopów i smartfonów. Nie zamiennikiem. Uzupełnieniem. Dla tych early adopterów, którzy żyją już stale w internetowej chmurze. Dla tych zabieganych trzydziestolatków, których stać na iPada, ale nie stać na kilkanaście godzin grania w grę na PC czy konsoli. Chętnie za to zagrają na iPadzie.

Od czasu do czasu mogą zapragnąć przeczytać jakąś książkę. Takiemu casualowemu czytaniu ekran LCD nie będzie przeszkadzał. Dla hardkorów czytania jest E-Ink i Kindle, eClickto, YouNameIt.

Dzięki bardzo długiemu czasowi czuwania, iPad może być włączony non stop jak telefon. Podchodzisz, odblokowujesz i działasz. Nie musisz czekać na start systemu tak jak w klasycznym komputerze.

Czy kupię iPada?

Mimo tych, wydawałoby się, pochwalnych peanów na cześć nowej zabawki Apple racze nie sprawię sobie iPada. Dlaczego? Bo warto poczekać na sprzęt drugiej generacji. Bardziej czekam na nowego iPhone. Telefon mam zawsze ze sobą. iPada nie chciałbym zbyt często brać ze sobą. A na kanapie leżę chyba za rzadko.

Onet zaprezentował beta wersję swego multikomunikatora MyTribe. Właściwie monstrum to jest jakimś megakomuniktorem,ale tak na gorąco mogę powiedzieć, że największe wrażenie zrobiła na mnie nazwa. Dlaczego?

MyTribe i NKtalk

Do tej pory główni gracze na komunikatorowym rynku nazywali się swojsko, tak aby każdy potomek Piasta Kołodzieja zrozumiał: Gadu-Gadu, Tlen czy Stefan. Teraz nazwy nowych projektów bardziej swojskie są dla potomków Króla Artura: MyTribe, NKtalk lub WTW (to ugrzeczniona wersja skrótu WTF).

To źle? Przy okazji premiery Śledzika pisałem o tym, że nie jest łatwo wymyślić dobrą nazwę w .pl:

Polski język, choć piękny i dostojny, nie jest łatwym dla chcących wymyślić nazwę serwisu i zarejestrować w przystępnej cenie domenę.Szczególnie trudno jest, jeśli porównamy naszą sytuację z językiem angielskim. Tam uchodzą nawet domeny celowo przekręcające pisownie, z zamierzonymi błędami (np. digg, flickr – by wymienić tylko te największe).

“Trudności” związane z wprowadzaniem Śledzika pchnęły Naszą Klasę w kolejną skrajność. Od przesadnej swojskości po sztuczną, plastikową angielszczyznę. Tak źle i tak nie dobrze.

Nowy trend?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Nie uświadczymy więc żadnego nowego Flakera, Śledzika czy innego Piasta? Szkoda.

photo credit: JasonSewell

Samsung szykuje też własny sklep z aplikacjami dla telewizorów (Samsung Apps – po rewolucji Apple’a chyba już nikt w branży nie używa słowa “applications”). Serwis ma wystartować latem i każdy będzie mógł wprowadzać do niego własne aplikacje.

Czytamy w artykule o nowych modelach trójwymiarowych telewizorów Samsunga. Otwieranie sklepów z programami na komórki nie dziwi nikogo. Wszyscy zainteresowanie słyszeli o App Store (Apple iPhone) lub Android Market (dla komórek z Androidem), część z nich słyszała o Ovi Store dla telefonów z Symbianem, a już niewielu o PlayNow – sklepie dla użytkowników Sony Ericsson. Ale to nic. Naturalnym staje się, że każdy duży producent urządzeń mobilnych ma swój sklep z grami i programami. Ale aplikacje dla telewizorów?!

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Tylko po co telewizorowi programy?! Odpowiedź uzyskujemy w innej części cytowanego wcześniej tekstu:

…do telewizorów standardowo dołączony będzie spory pilot z ekranem dotykowym, którego potencjał został odpowiednio wykorzystany. Na pilocie będzie można np. wyświetlić program telewizyjny (a jednocześnie na telewizorze grać np. na konsoli).

Przy tego typu opcjach jest rzeczywiście miejsce na programy. To, czego nie wymyślą programiści producenta telewizora, mogą wykombinować, napędzani chęcią zysku, sprytni i pomysłowi niezależni programiści.

Telewizory przestaną być w takim razie urządzeniami tylko do oglądania telewizji, grania na konsoli i oglądania filmów na DVD/Blu-Ray. Odkąd będą miały połączenie z Internetem, Skype, widgety i innego rodzaju programy, telewizory spotyka los komórek, które przestały być urządzeniami tylko do dzwonienia i smsów. Rozrosły się do miana smartfonów lub nawet app phone’ów.

Z aplikacjami na komórki i telewizory będzie jeszcze tylko jeden “mały” problem. Kto je będzie kupował? Trzeba umieć przekonać ludzi, że instalowanie aplikacji na danym urządzeniu jest proste i warte zachodu. Nie przekonasz do tego ludzi, którzy chcą tylko dzwonić lub tylko zwyczajnie oglądać telewizję. Jak uczy historia mobilnego rynku, programy można było od dawna instalować w systemach Windows Mobile i Symbian, ale to iPhone zmienił podejście ludzi do smartfonów. Specjaliści od Samsunga mają się nad czym głowić i od kogo uczyć.

App store dla telewizorów to dobry trening przed sklepem z aplikacjami dla lodówek, pralek i całej reszty rzeczy, które będzie można podłączyć do Internetu. Nadchodzi bowiem “Internet of Things“. Na to jednak jeszcze poczekamy.  Nie zdziw się więc, że gdy za parę lat, zepsuje Ci się mleko, lodówka wyświetli ci komunikat “There’s an app for that”.

Facebook. Kula śnieżna, która zaczęła się toczyć coraz szybciej po zboczach internetu w 2007 roku, osiągnęła masę krytyczną w 2009 roku. Facebook przejął palmę pierwszeństwa od MySpace jako największe dziecko światowego web 2.o. A teraz rośnie, rośnie i rośnie. Oznacza to nie mniej i nie więcej, że przyłącza się do niego coraz więcej osób. Sami to obserwujecie dostając coraz więcej zaproszeń od znajomych na Facebooku, a nie na przykład na Naszej Klasie. Co będzie dalej? Facebook przestanie być kiedyś modnym klubem tak jak dzieje się to teraz z MySpace, Gronem czy Epulsem. W jakie miejsce przeniesie się ta cała hałastra?

Facebooku to już mainstream

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

W sumie to nie podoba mi się coraz bardziej masowa migracja z NK na FB

Blipnęła swego czasu ^socin. Lan podsumowuje 2009 rok jako czas, kiedy:

W tym roku przestano się pytać o Grono, tylko o profil na Facebooku. Można powiedzieć, że stado się zaczęło przemieszczać, chociaż niektórzy przewidują dalsze wędrówki.

Skoro Facebook trafił już nawet pod polskie strzechy, to gdzie teraz są lub gdzie powinni być early adopters? Dwa lata temu zakładali konta na Facebooku i Twitterze, gdzie zakładają konta teraz? AnyIdea?

Gdzie są early adopters?

Jest kilka tropów, w którym kierunku mogli się oni udać:

• Google Wave – szaleństwo związane z żebraniem o zaproszenie do Google Wave długo pamiętać będą ci, którzy obserwowali tag #google na blipie. Zaproszenie swoje otrzymałem, zajrzałem, potestowałem, wrażenia spisałem. I na razie nie mam potrzeby tam wracać. Jak na razie zawiedzione oczekiwania. Ale sam w sobie temat Google Wave to ciekawy case na temat early adopterstwa.
• Threadsy, Mozilla Raindrop, … – programy do zarządzania strumieniem wiadomości jakie do nas docierają (maile, wiadomości na facebooku i twitterze).
• Aplikacje augmented reality (rzeczywistość rozszerzona) takie jak Layar. Na razie technologia AR wykorzystywana jest głównie jako efektowny rodzaj reklamy. Tak zapewne pozostanie na długi czas, mimo rozwoju tej technologii. Coraz większa dostępność smartfonów z cyfrowym kompasem daje nadzieję, że aplikacje takie jak Layar i różnego rodzaju gry staną się codziennością.
• Location awarenes – aplikacje i serwisy łączące znajomych z serwisów społecznościowych z ich fizyczną lokalizacją. Mam tu na myśli serwisy takie jak Gowalla i Foursquare.

Kandydaci ze znakiem zapytania:

• Tablety – hype Apple robi swoje. Czekamy co pokaże gigant z Coupertino. Hardware będzie raczej na pewno drogi, tak jak reszta sprzętu Apple. Ciekawe, czy to urządzenie zmieni choć troszkę obraz sieci, tak jak zrobił to iPhone przybliżając ją w pełnym wymiarze na komórki. Michael Arrington doznał spektakularnej porażki, a jego nieślubne dziecko umysłu, JooJoo, świata nie zawojuje.
• Czytniki eBookow. W tym segmencie zrobiło się ciasno i gorąco: Amazon Kindle, Nook i polska inkarnacja e-readera Eclicto oraz wielu wielu innych. Nie zawsze możemy na tych urządzeniach przeglądać internet, ale tu gra rozchodzi się o Święty Graal koncernów prasowych i wydawniczych: zastąpienie papieru i książek. Jest o co walczyć i jest co testować.

W tej liście kandydatów pomieszałem wiele różnych kategorii. Są tam bowiem konkretne serwisy, grupy serwisów, technologie internetowe oraz platformy hardware’owo-software’owe. Wpis na blogu jest jednak bliższy głośnemu myśleniu, niż metodologicznej kategoryzacji, pozwolę więc sobie zachować twórczy chaos tej listy.

Czego brakuje?

Kto będzie następnym facebookiem? Gdzie przeniosą się nasi znajomi? Oczywiście “drugim facebookiem” będzie coś, co jest odpowiednie dla masowej widowni. Early adopterzy mogą gnieździć się przyjemnie w wielu różnych niszach. Nie muszą odkrywać nowego Facebooka.

Mój typ na nowego Facebooka to połączenie sieci społecznościowej z dużym naciskiem na korzystanie z niej w komórkach, plus geolokalizacja i zabawy z tym związane, tak jak mamy to w Gowalla i Foursqare.

Najbardziej nudny typ to… Nowym Facebookiem będzie Facebook. Szczególnie jeśli zawrą w sobie cały Internet.

Wędrówki internetowych ludów

Life 2.0 is brutal. Po skolonizowaniu jednego klubu, czas na poszukiwanie nowego electro. I tak bez końca? Trochę to okrutne. Ale co zrobić? To dokąd idziemy? Na wschód? Tam musi być jakaś cywilizacja…

Co z powyższych dziewięciu minut jest ważne? A co z podsumowaniem dla .pl?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Co dalej? Oprah założyła konto na Twitterze a serwis trafił pod strzechy mainstreamu. Również dzięki polityce i #iranelection.

Google zapowiedział Google OS, czyli kolejny krok ku rebrandingu korporacji w kierunku Skynet.

Microsoft powiedział w tym roku tylko jedno: Bing!

Apple odrzucił aplikację Google Voice. Skończył się pakt o nieagresji z wielkim G.

Pojawiły się pierwsze aplikacje wykorzystujące Augmented Reality (rzeczywistość rozszerzoną), a sam temat pojawił się w chmurach tagów branżowych blogów.

Google rozczarowuje swoją falą. W końcu łatwiej jest zrozumieć kobiety niż Google Wave.

A teraz Polska. Nic ciekawego się nie działo. Ziew. Kurtyna.

Ok, było kilka ciekawych rzeczy: Codility, ekspansja facebooka, demotywatory, śledzik i likwidujące go kody.

W moim życiu okołowebowym zmieniło się wiele. Zmieniłem pracę. Dwa razy. Odszedłem z jednej pracy do drugiej, by niespodziewanie wylądować na koniec roku za granicą w trzeciej. Dużo działo się w realu. Blog więc trochę podupadł. Oby właśnie rozpoczęty tag <2010> zakończył się większą moją aktywnością na tych łamach. Czego stałym i wiernym czytelnikom życzę </amen>

Śledzik i zamieszanie wokół niego to nic innego jak przejaw biednego życia twórcy serwisu. Setkom zapaleńców nie udaje się osiągnąć sukcesu ze swoją stroną. Ci nieliczni, którym się udaje, mają problem taki jak Nasza Klasa: użytkownicy nie pozwalają im rozwijać serwisu.

Biedny jest ów developer bo najpierw w pocie czoła wieczorami i po nockach kodzi swój serwis, aby wreszcie szukać użytkowników i unique userów jak kania dżdżu i… doznaje porażki, a w najlepszym razie serwis popada w przeciętność i staje się czasochłonnym hobby. Kilku osobom się jednak udaje. Kilku. Dosłownie. Oni też nie mają łatwo. Użytkownicy wiedzą lepiej czego serwisowi trzeba. A czego trzeba? Niczego. I jak tu wprowadzać nowe potrzebne funkcje?

Dlaczego Śledzik jest tak nielubiany?

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Nie do końca. Tam gdzie użytkownicy serwisu mogą się komunikować między sobą i pokazać to innym użytkownikom, dochodzi do efektu kuli śnieżnej. Kilku niezadowolonych pisze publicznie, że im się nie podoba, podchwytują to ich znajomi i tak zaczyna się lawina. Śledzik został zasypany lawiną łańcuszków. Zbyt proste? Proste rozwiązania są najlepsze.

Twórca serwisu musi potrafić wprowadzić konieczne zmiany, nawet wobec sprzeciwu użytkowników. Nie może się pytać ich czy czegoś chcą, bo odpowiedzieliby w wielu przypadkach “nie”.

Śledzik zostanie usunięty?

Oczywiście, że nie. Ustawianie statusów, a w bardziej rozbudowanej mikroblogowanie co teraz robię jest podstawową funkcją współczesnych serwisów społecznościowych. Podczas pierwszej gorączki wokół twittera pisałem o klonach tego serwisu, dochodząc do wniosku, że w przyszłości dodawania statusów może mieć każdy serwis społecznościowy. Tak jest też z Naszą Klasą, potrzebuje ona Śledzika aby przywiązać użytkowników do serwisu. Nie na długo wystarczy możliwość dodawania i komentowania zdjęć, wysyłania sobie prezentów. Nasza Klasa niedługo uruchomi wewnętrzny komunikator. Następny krok to ciąg wiadomości o tym co nasi znajomi skomentowali, jakie zdjęcia dodali, itp. itd. – facebook tu wzorem. Śledzik to nie koniec, to dopiero początek. Kolejne opery mydlane protestów przed nami.

Kiedy usłyszałem o Helvetireader, (userscript zmieniający wygląd Google Readera dzięki zastosowaniu czcionki helvetica) pomyślałem -wow! To jest świetne! Gdyby tak jeszcze współpracowało to z Better GReader – skryptem Greasemonkey poprawiającym standardowy wygląd Google Readera i dodającym kilka nowych pożytecznych funkcji, takich jak wyświetlanie favikon feedów, kolorowanie jedną barwa tytułów postów pochodzących z jednego feedu czy otwieranie pełnych stron www w czytniku (przydaje się kiedy źródło RSS udostępnia tylko tytuł i lead postu). Better GReader zawierał w sobie już kilka takich userscriptów poprawiających wygląd.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

Gina Trapani odpisała bowiem:

Great news: the author of Helvetireader, Jon Hicks, agreed to have the skin included in Better GReader

Morał jest z tego mały – warto czasami zgłosić błąd programu, pomysł na ficzer autorowi programu, nawet jeśli jest to współzałożyciel Lifehacker.com (kim jest Gina Trapani dowiedziałem się pisząc ten wpis), bo… Twoje życzenie może się spełnić.

photo credit: cakecosas

Ostatnio przesłuchałem dwa audiobooki – oba dzieła Dana Browna: “Cyfrowa twierdza” oraz “Zwodniczy punkt”. Słuchając tych książek, nie miałem wcześniejszej wiedzy, kiedy autor mógł je  napisać, a opowiadane historie nie na pozwalały zorientować się w jakim okresie szeroko rozumianej współczesności się poruszamy, np. amerykański prezydent w “Zwodniczym punkcie” był postacią fikcyjną. Podpowiedzi nie dostarczały również używane gadżety, bo albo były to po prostu komórki (produkt ostatnich dwudziestu lat), albo gadżety science fiction bliskiego zasięgu. Tak więc akcja obu powieści równie dobrze mogła się toczyć w roku 1995 jak i 2008. Trudno było precyzyjnie datować. Do czasu.

• Podziel się tym
  o czym czytasz:
• Blip
• Flaker
• Twitter
• Facebook

W “Cyfrowej twierdzy” bohaterowie w pewnym momencie potrzebują wiedzy o Uranie – pierwiastku z tablicy Mendelejewa. W dzisiejszych czasach jest to proste: Google.pl -> uran – > szukaj i gotowe. W “Cyfrowej Twierdzy” używano jednak… Altavisty. Bingo! “Cyfrowa twierdza” powstała w erze przed Google, czyli do 1999 roku. Szybkie… googlanie potwierdziło moje przypuszczenia. “Cyfrowa Twierdza” powstała w 1998 roku. W tym samym co Google, ale przecież nie od razu ta wyszukiwarka stała się tak popularna.

“Zwodniczy punkt” zwodzi czytelnika co do daty swego powstania, aż nie napomknie o… Napsterze :) Na oko szacowałem powstanie powieści na lata 2001 – 2003. Szybkie googlanie i… “Zwodniczy punkt” został wydany w 2001 roku, a Napster powstał w maju 1999 roku a swą świetność przeżywał w latach 2000 – 2001.

Jak więc widać znajomość historii internetu jest niezbędna w poruszaniu się po współczesnej kulturze ;)

A potem już nic nie było takie jak przedtem.

Czy za kilkadziesiąt lat będzie to tak samo bezsensowne, ale tak samo sławne i znaczące dla historii mediów wideo jak to nakręcone przez braci Lumière:

A tak bez patosu, to… Dziwną wydaje się sieć przed/bez YouTube i jemu podobnych. Teraz jest tak straszliwie naturalnym, że mamy wideo na stronach www, a nie tylko gifki. Do tego każdy, dosłownie każdy to wideo może nagrać komórką, aparatem foto, nie mówiąc już o kamerach i po prostu wrzucić na jeden z wielu serwisów podobnych do YouTube’a, za darmo. Stało się to tak powszechne, że trudno sobie już sieć bez tego wideo wyobrazić.

via The Next Web

Tak wygląda Śledzik na stronie głównej Naszej Klasy

Czym jest Śledzik?

Widać, że śledzik to proste narzędzie do… ustawiania statusów i wklejania linków jedynie. Jedna opcja “ufajniania” czyli gwiazdka. Niewiele to się różni od Blimpa z Grona.

Tak wygląda umiejscowienie śledzika na stronie głównej Naszej Klasy po zalogowaniu.

A to jedyna opcja prywatności. Po kliknięciu w miejsce wpisywania komunikatu pojawia nam się checkbox “tylko dla znajomych”.

Nasza Klasa i Śledzik – dobrana para?

Bogactwem opcji lub innowacyjnością Śledzik nie zaskakuje – ot zwykłe ustawianie statusów, dodawanie linków. Ma to dawno Facebook, ma i Grono.net jako “Blimp”. Nihil Novi. To jednak początek. Śledzik może powoli dodawać kolejne funkcje, a przy zasięgu Naszej Klasy, może to być serwis mikroblogowy “dla ludzi z klasą” ;)

Tak jak pisałem wczoraj w poście “Śledzik czyli wymysldomene.pl” – miejsca w Polsce jest na kilka serwisów mikroblogowych, skoro jest miejsca na 5 portali.

Śledzik wyśledzony na żywo blip 1, blip 2, blip 3.

Aktualizacja 17:16 31/08/2009

Okazuje się, że wszyscy oficjalni i mniej oficjalni testerzy oglądają śledzika w domenie sledzik.pl – moje powyższe screeny pochodzą ze strony głównej profilu na Naszej Klasie po zalogowaniu na swoje konto.

Śledzik jest i ma być prosty – ok, to rozumiem i zgadzam się, że taki być powinien. Na razie jednak otrzymaliśmy dostęp do wersji testowej, w której kilka rzeczy jeszcze nie działa jak powinno i trudno odróżnić, czy to jest zamierzone czy nie.

Aktualizacja 23.09.2009

Śledzik już działa w najlepsze, niestety wzbudza wiele negatywnych emocji, czytaj więcej Nasza Klasa i Śledzik czyli trudne życie developerów.

To już mój trzeci udział w corocznym święcie blogowania – Blog Day. Zajrzałem do dwóch poprzednich notek z tej okazji (2007 i 2008) aby sprawdzić, które z polecanych wtedy blogów nadal czytam, a które jeszcze żyją. Okazuje się, że z 10 polecanych wtedy blogów czytam nadal pięć. Zamilkły tylko dwa.

Kciukiem – albowiem obecnie samym kciukiem można zdziałać bardzo wiele. Na kciukiem nie znajdziemy newsów, lecz subiektywne dociekania Michała Młynarczyka nad rynkiem komórek, smarfonów i mobilnego internetu. Z pasją, poza schematy, dużo własnej inwencji w kreowanie memów.

Spider’s Web – Przemek Pająk prowadzi bloga generalnie o Apple, ale że najwięcej obecnie dzieje się wokół iPhone’a (którego jestem użytkownikiem), to bardzo chętnie go czytam. Jak sam Przemek pisze, “skupiam się bardziej na analizie biznesowego, marketingowego i społecznego wymiaru Apple i jej produktów.” Najważniejsze: pisze na poziomie niespotykanym na innych blogach, pełny profesjonalizm. Może dlatego regularnie jego artykuły znajdujemy w Newsweeku Polska.

The next web – blog wystartował przy okazji konferencji The Next Web w 2006 roku, ja odkryłem go pare miesięcy temu. Opisuje wszystko co dotyczy przyszłości sieci – tak brzmi deklaracja twórców, w praktyce możemy znaleźć tu nawet “śmieszne filmiki” ilustrujące ostatnie memy przewalające się przez internet. Generalnie blog stanowi interesujące streszczenie tego co się dzieje w sieci. Wiele spambuzzu (trejdmark, można cytować) o startupach i tym podobnych jest dzięki nim odsiewanych.

~/.Trash – gdzie głupie rzeczy przychodzą umierać – to mówi wszystko, albo polubisz, albo znienawidzisz.

Graj Raj – a teraz coś z zupełnie innej beczki – blog sportowy. Generalnie nie jestem fanem blogów sportowych i ich nie czytam. Dla bloga Bartka Raja zrobiłem wyjątek i bardzo sobie tą decyzję chwalę. Czytam wyłącznie posty o Formule 1. Graj raj to nr 1 blog o F1 w Polsce. W tej tematyce swoich sił próbuję pisząc Bolid Blox. Tym bardziej wiem, że nie jest łatwo pisać ciekawego bloga o F1.

photo credit: Jacob Bøtter

Przy okazji zbliżającej się premiery nowego przedsięwzięcia Naszej Klasy wraca jak bumerang dyskusja/pyskusja (niepotrzebne skreślić) nad nazwą nowego serwisu – Śledzik

“Sledzik.pl to dobra nazwa, właściwie jedyna na rynku, która ma ładunek uczucia”. U mnie ta nazwa wywołuje to samo uczucie, co Flaker.

Pisze ^socin, z którą się nie zgadzam. Może dlatego, że nie jestem językowym i domenowym purystą. Polski język choć piękny i dostojny, nie jest łatwym dla chcących wymyślić nazwę serwisu i zarejestrować w przystępnej cenie domenę.

Szczególnie trudno jest, jeśli porównamy naszą sytuację z jezykiem angielskim. Tam uchodzą nawet domeny celowo przekręcające pisownie, z zamierzonymi błędami (np. digg, flickr – by wymienić tylko te największe). U nas dodanie do nazwy domeny końcówki „eo”, np. apteo.pl (bez urazy Artur), już wzbudza uśmieszki politowania. Inne znane zabiegi i wybiegi twórców domen to dodawanie końcówek mania, maniak, 24, news, blog, lab, fan, itd. itp. Najnowszym spotkanym przeze mnie wynalazkiem jest końcówka… klik – domoklik.pl Na razie brzmi dziwnie i obco, ale jak się osłuchamy to może się przyjmie? Jeśli sam nie wpadniesz na zadowalający cię pomysł, można zajrzeć do tego miejsca domenowej kaźni – tam gdzie kicz mówi dobranoc (albo dzień dobry). Skąd wziął się śledzik?

Flaki z olejem i śledzie w occie

Śledzik wypadkowa wielu powyższych dylematów, ale nie jest to zgniły śledź kompromis. To idealna nazwa dla użytkowników Naszej Klasy, czyli ludzi nie tylko najmłodszych. Mój tata szybko zapamięta swojsko brzmiącą nazwę śledzik. Z blipem miałby pewnie trudność. Pingera na pewno by nie zapamiętał.

Flaker za to skierowany jest do młodych power userów internetu, którzy generują na tyle kontentu w sieci, aby chcieli go agregować i pokazywać w serwisie lifestreamingowym. Flaker ciekawie i zwięźle, choć kontrowersyjnie nazywa to czym jest lifestreaming – to są nasze internetowe, cyfrowe flaki. Ale przecież nie nazwą tego digital-tripe.pl… A flaker jest nazwą owszem kontrowersyjną, ale nie bądźmy śmieszni, grupa docelowa użytkowników tego serwisu mogłaby wymyślić o wiele więcej kontrowersyjnych i obrzydliwych nazw, przy których flaker by zbladł.

Śledzik lubi pływać…

A czy śledzik wygryzie, pogrzebie lub zmarginalizuje inne polskie mikroblogi? Jak to mawiał Zulu Gula… “Polska to jest taki dziwny kraj”, w którym utrzymuje się na powierzchni aż pięć portali, oferujących z grubsza to samo. Idąc tym tropem, na polskim rynku jest miejsce na kilka serwisów mikroblogowych.

Choć zapewne śledzik to będzie taki news feed z facebooka sprzedany przez Naszą Klasę pod inną domeną. Login ten sam co w NK, ci sami znajomi. Heavy userzy Naszej Klasy będą zachwyceni, reszta obchodzić śledzika będzie bokiem. Chyba, że będzie można importować feedy, wtedy doda się do śledzika blipa i rss blogaska swego i będzie człowiek kontent.

Więcej na ten temat – polecam ciekawą dyskusję Rafała Agnieszczaka z Michałem Brańskim o śledziku i domenach właśnie.

Jak do tej pory obecność Polski w Unii Europejskiej odczuwam przede wszystkim jako brak granic (i wspólną walutę w wielu jej krajach). Wsiada sobie człowiek w samolot, samochód, pociąg czy statek i… Po prostu jedzie. Jak panisko. Wciąż radość wzbudza przekroczenie granicy, które skutkuje tylko zmianą języka znaków drogowych.

Zmiana nastroju następuje z chwilą spojrzenia na komórkę. Cholera, roaming! Schengen, swoboda przepływu osób, towarów… i bach. Czujesz jak walnąłeś nochalem w przezroczystą szybę, której nie spodziewałeś się zastać w tej krainie szczęśliwości bez granic.

Telekomunikacyjne Schengen nie istnieje. Dziwniejsze jest to tym bardziej, że przecież mamy w Europie kilka telekomów, które swoje sieci mają w wielu krajach: T-Mobile, Orange, Vodafone, O2. Dlaczego klient Ery (przypomnijmy: jej właścicielem jest niemiecki T-Mobile) nie może rozmawiać po takich samych stawkach jak w Polsce również w Niemczech? Przecież to ta sama firma. Taka oferta opłaciłaby się w dłuższym horyzoncie czasowym. Telekomunikacyjni giganci mogliby złowić więcej klientów oferując im właśnie bardzo tani (w praktyce, po stronie klienta to nie zauważalny) roaming.

Niemożliwe? A jednak! Okazuje się, że może nastąpić koniec drogich opłat raomingowych i to w większym stopniu niż sobie wymarzyłem w poprzednim akapicie!

Vodafone od pierwszego czerwca w ogóle rezygnuje z pobierania dodatkowych opłat za korzystanie z komórki w roamingu. Wystarczy, że aktywujemy darmową usługę Passport i voila – możemy dzwonić wg. standardowej taryfy (a nawet wykorzystywać zebrane darmowe minuty) będąc za granicą. Na liście 35 “darmowych” krajów znajdują się prawie wszystkie państwa europejskie – w tym Polska.

W Polsce na razie nie ma tak różowo, ale i tak jest postęp. Ceny połączeń w roamingu w Erze i Play od pierwszego lipca będą wynosić tylko 57 gr za minutę, z naliczaniem sekundowym po 30 sekundach rozmowy. Powoli telekomunikacyjny mur oddzielający kraje UE kruszeje. Obniżka cen to wynik działań UE. Miejmy nadzieję, że więcej zrobi dla nas rynek, kiedy kolejni operatorzy pójdą za przykładem Vodafone.

photo credit: mroach

Zobacz też:  Schengen – Dostliśmy więcej niż marzyliśmy

Co z Twitterem dalej? Tylko jedno ważne pytanie pozostaje bez odpowiedzi: kiedy zacznie zarabiać?

Temat twittera zawsze prowadzi na własne podwórko i pytanie o polskie odpowiedniki. A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż swój język mają*. Język swój mają, więc amerykańskie serwisy na swą modłę przekładają. W Polsce jest tylko jeden serwis, który idei mikrobloga nie rozpuścił “ulepszając ją” do minibloga (pinger), to oczywiście blip.

W kontekście szału na twittera pojawia się jedno proste pytanie: Czy blip będzie polskim twitterem z medialnym i celebryckim szaleństwem jak za oceanem?

Jest kilka (mikro)powodów aby wierzyć w powodzenie rodzimej inkarnacji idei mikrobloga:

1. Profile mniej lub bardziej znanych osób, które poinformują szerszą rzeszę internautów o serwisie i część z nich zachęcą do używania:
   • Paweł Urbański – niewidomy polarnik
   • Kominek – wzbudzający kontrowersje, bardzo popularny bloger
   • Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski – nasz najlepszy tenisowy debel [aktualizacja]
2. Kampania polityczna
   • Bartosz Rydliński – kandydat do PE z ramienia SLD.
3. Konkursy i inne wydarzenia “medialne”.
   • iPhone za 3000 obserwujących Jacka Gadzinowskiego w ciągu miesiąca. Konkurs zrobił sporo szumu na blipie (pod tagiem #3000).

Owe zwiastuny powodzenia blipa to to wszystko co powoduje buzz, szumm wokół serwisu… Czy to musi być coś inteligentnego, rozsądnego, ważnego? Oczywiście, że nie. Musi wzbudzać emocje. Tacy są politycy (szczególnie gdy failują), taki jest kominek, taki jest konkurs w którym główną nagrodą jest znienawidzony lansiarski iPhone.

Są też argumenty przeciwko blipowi. Obecność kilku (mikro lub makro) celebrytów nie jest cudownym przepisem na zdobycie popularności przez cały serwis. Lecha Wałęsa (swoją drogą blog lidera Solidarności nadal stoi pusty po zhakowaniu) i prof. Jerzy Bralczyk nie pomogli Mojej Generacji. Konieczne jest przekroczenie pewnej masy krytycznej. Problem w tym, że nikt nie wie ile ona wynosi, jak wygląda i jak precyzyjnie ją osiągnąć.

Drugi argument przeciwko blipowi jest taki, że twitter zdobywa przyczółki nad Wisłą. Dwóch posłów PiS-u usłyszało coś o twitterze (Adam Bielan i Michał Kamiński), to i założyli sobie profile. Oczywiście użytkownicy blipa nie będą po nich płakać, ale ciekawe jest, kto wygra bój o bycie platformą mikroblogingu w Polsce (tak jak Nasza Klasa jest siecią społecznościową wszystkich Polaków a Gadu Gadu komunikatorem). Brak wiedzy posłów PiSu o rodzimym internecie, w połączeniu z dużą chęcią lansu (co nie jest tu samo w sobie czymś złym, w końcu to są w kandydaci w wyborach, muszą się promować),  spowodowało, że zaczęli twittować zamiast blipować. Która tendencja będzie silniejsza?

Dla kandydatów dbających o prowadzenie kampanii w sieci bycie obecnym na YouTube, Flikrze, Facebooku czy Naszej Klasie jest obowiązkowe. Kiedy obok tego pojawiać się będzie zawsze ikonka twittera/blipa?

Coś przeoczyłem? Pominąłem jakiegoś polityka, mainstreamowego celebrytę? Dajcie znać w komentarzach.

* Mikołaj Rej – Zwierzyniec

Miałem okazję testować Nike Plus na potrzeby tego artykułu (polecam lekturę).  Z tym co napisał Michał zgadzam się zupełnie, ale chciałbym dodać kilka swoich subiektywnych wrażeń.

Zacznijmy od tego, że jestem bardzo początkującym biegaczem. Bardzo. Parę lat temu przez jedno lato biegałem 2-3 razy w tygodniu po 2 km. Potem zabrakło motywacji. Co roku jest “postanowienie” aby znów zacząć ale… kończyło się to jak zwykle. Możliwość testów Nike Plusa trafiła w idealny czas i osobę.

Nike Plus to przystawka do iPoda oraz nadajnik wkładany do buta. To zestaw absolutne minimum. Są w sprzedaży są jeszcze specjalne buty Nike Plus, ale ich specyfika polega jedynie na kieszonce w podeszwie buta gdzie wkłada się nadajnik. Ja biegałem w zwykłych butach do biegania. W reklamach telewizyjnych nieodłączną częścią zestawu jest również pokrowiec na iPoda mocowany do ramienia. Dla mnie zbędny. iPod Nano jest na tyle mały i lekki, że wystarczy kieszeń w spodenkach do biegania.

Jakie wrażenia? Bardzo pozytywne

Nike Plus dał mi to, czego zawsze w bieganiu mi brakowało. Nie, nie muzykę. W sumie mógłbym się bez niej obyć. Chodzi o mierzenie pokonanego dystansu. Dlaczego to takie ważne? Bieganie samo w sobie jest nudnawe. Nie ukrywajmy tego. Zwykle sprowadza się do biegania non stop tą samą trasą. Każdego biegacza bardzo ciekawi ile przebiegł kilometrów. Bez Nike Plus możesz to zmierzyć to tylko samochodem lub rowerem. Nie zawsze jest to możliwe a gdy nie biegniesz stałą trasą wszystko to tracisz. Kiedy widzę ile dziś przebiegłem motywuje to mnie do większego wysiłku następnym razem i zwiększenia odległości. Nie muszę też się trzymać stałej trasy. Chcę dziś przebiec 3 km? Ustawiam sobie taki cel w Nike Plusie i zaczynam biec w dowolną stronę. Pomiar odległości motywuje mnie do pokonywania coraz większego dystansu. Bez tej wiedzy bieganie jest dla mnie o wiele nudniejsze.

Ale jest też łyżka dziegciu w beczce miodu. Aby test był miarodajny biegałem cały czas tą samą trasą. Na 4 biegi do tej pory tylko dwa razy uzyskałem taki sam dystans – 1,8 km. Raz było to 1.3km a ostatnio… 0,66km To bardzo niepokojące rezultaty. Jedyną przyczyną tych różnic moim zdaniem może być fakt, że nie zawsze nadajnik wkładany do buta był w tym samym miejscu. Kiedy nie ma na niego specjalnej kieszonki, wkładałem go tak aby nie uciskał w stopę, a więc gdzieś w miejsce gdzie zaczyna się język buta. Wydaje mi się, że w przypadku pomiarów o większej zmierzonej odległości czujnik przesunął się bardziej do przodu buta, w ostatnim biegu był bliżej środka stopy. Taka rozbieżność na tak krótkim… to nie powinno mieć miejsca. Nie ważne jest dla mnie aby był to stuprocentowo dokładny pomiar, ale chciałbym aby na tym samym dystansie, wyniki nie różniły się tak znacznie. Przyczyną jest zapewne sposób pomiaru odległości, którego Nike jednak nie zdradza. W następnych biegach będę musiał to dokładniej zbadać.

Nike Plus spełnia swoją rolę jako motywator do biegania:  zlicza przebiegnięte kilometry, może pokazać to na wykresie na stronie nikeplus.com lub jako widget na pulpit twojego komputera lub na stronę i bloga. Możemy wyznaczyć sobie cele w przebiegniętych kilometrach, czasie biegania lub spalonych kaloriach. To zachęca do zmierzenia się z samym sobą lub… Wciągnięcie się w wir społeczności biegaczy. Jest specjalna grupa na Last.FM oraz na Facebooku.

Nike Plus jest produktem dwóch wielkich amerykańskich korporacji, które dzięki Nike Plus świetnie się promują, nakręcają rynek i sprzedaż, ale Nike Plus tworzy wartość dodaną do biegania. To coś więcej niż bieganie i słuchanie muzyki. Dla mnie najważniejszy jest pomiar przebiegniętego dystansu. Dla kogoś innego Powersong motywujący gdy brakuje sił. Dla innych społecznościowa otoczka.

Nike Plus: Warto, nie warto?

Jeśli masz już iPoda (Nano 3 i 4 generacji, iPoda Touch) i już biegasz lub biegałeś choć trochę – warto. Dla reszty – lepiej się dłużej zastanowić. Przystawka do iPoda i nadajnik to na Allegro 120 zł. Nie jest to mało ale zdecydowałem się kupić (mam Nano 3G). Sam iPod to jednak kolejne kilkaset złotych (od 300 zł), do tego obuwie (od 100 zł), czyli w sumie trzeba zacząć od 500 zł, a to i tak jest cena bardzo niska. Dla pewnej sprecyzowanej grupy osób to bardzo dobry produkt. Jeśli jednak nie biegałeś i nie wiesz, czy to sport dla Ciebie, to najpierw pobiegaj “na sucho”, zanim wywalisz sporo kasy na takie bajery.

Lans na Nike Plus? Nie u mnie

Wielu złośliwych komentatorów zarzuca użytkownikom Nike Plus, że używają go tylko dlatego, że jest popularny, reklamowany w telewizji. Zapewne są takie osoby, ale ja do nich nie należę. Nie używałem pokrowca na iPoda mocowanego do ramienia, bo iPod Nano jest na tyle lekki, że nie wypadał mi z kieszeni spodenek do biegania. Nie używałem również oryginalnych białych słuchawek do iPoda, które rzucają się strasznie w oczy (oprócz tego, że bardzo słaby mają dźwięk). Biegałem w butach innej marki, a nadajnika nie widać w środku. O lansie nie może być tu mowy, a mimo to Nike Plus to bardzo fajny dla mnie produkt.

Nikeplus, Nike Plus, Nike + czy Nike+?

Na koniec rzecz wydawałoby się prozaiczna. Ale w czasach inter… ekhm… Googlenetu wcale taką nie jest. Pytanie: jak oficjalnie nazywa się ten produkt? Nikeplus, Nike Plus, Nike + czy Nike+? Spotkałem się z każdą odmianą. Ktoś kto wymyślił tą nazwę nie miał najwyraźniej pojęcia o SEO. Na jakie słowo się pozycjonować? Ludzie znają produkt pod kilkoma nazwami:

Jak widać w Google Trends, przez ostatnie 12 miesięcy, najwięcej Polaków za poprawną uważało nazwę Nike Plus.

Czym jest iPhone? Komórką? Komórką z bajerami? Smartfonem? Wydaje się, że to ostatnie określenie pasuje najlepiej, ale zważywszy na to, że każda Nokia z Symbianem jest smartfonem to… iPhone nie pasuje do dużej części tego towarzystwa. Przede wszystkim z jednego powodu: iPhone sprowadził pod strzechy, prorokowany przez marketerów od kilku lat, internet mobilny. Po prostu w iPhonie nacisk między dzwonieniem a internetem rozłożony jest troszkę inaczej niż w innych komórkach. Gwoli ścisłości, nie doszedłem do tych wniosków sam, lecz podsunął mi je Michał Młynarczyk piszący o tym skrawku świata, do którego mamy dostęp kciukiem.

Trzeci ekran

Michał odkurzył również pojęcie trzeciego ekranu:

Pojęcie third screen (trzeci ekran) funkcjonuje od dobrych 10 lat, tylko jakoś nie może się przebić. Może dlatego, że dotąd opisywało nie realnie istniejące urządzenia, ale mgliste wizje na ich temat. O co chodzi z tym trzecim ekranem? To proste. Pierwszym jest telewizor, a drugim monitor komputera. I właśnie gdzieś pomiędzy nie wciska się coraz śmielej coś, co ciągle – z przyzwyczajenia – nazywamy telefonem. Urządzenie mobilne, które pozwala na łatwy dostęp do bardzo wielu, różnych treści. WWW, email, wideo, etc. To właśnie trzeci ekran.

Drugi Eeekran

Tylko że ja nie mam pierwszego ekranu… Mam za to dwa drugie ekrany. “Normalny” 15,4 cala i… 8.9 cala w Eee Pc 901. To się liczy jako pierwszy i drugi? Oj chyba nie. Ciekawe, że Eee PC będąc w tej klasyfikacji ekranem drugim kosztuje porównywalną kwotę co ekran trzeci. Może więc porównanie tych dwóch urządzeń jest bardziej sensowne? Tak się składa, że mam oba i w prywatnym rankingu iPhone wysuwa się na prowadzenie. Wszystko zależy od potrzeb i trybu życia. Gdybym więcej podróżował z miasta do miasta pociągiem lub latał samolotami czy też chodził na wykłady i robił w ten sposób notatki to Eee PC byłby do takich zadań idealny. Normalnie w domu wygodniej jest korzystać z laptopa 15 cali. iPhone’a za to wystarczy włożyć do kieszeni. Nie trzeba go targać w plecaku. A kiedy ma się internet i w domu i pracy to konieczność/chęć/potrzeba korzystania z sieci via netbook i modem 3G bardzo maleje. Wystarczy iPhone i do 200MB transferu danych w pakiecie.

Jeśli nie iPhone to co?

Dlaczego kupiłem iPhone’a? Żaden ze mnie fanboy. Ani iPhone’a ani tym bardziej Apple’a. Gdybym nim był kupiłbym sobie ten gadżet jeszcze przed polską premierą, a już podczas premiery nad Wisłą na pewno. Zadecydowała… okazyjna cena. Tylko tyle i aż tyle. To kolejny produkt a jam ci iPhone user a nie iPhone fanboy.

Zastanawiałem się jeszcze nad Era G1, pierwszym telefonem z systemem Google Android. Miałem okazję testować jeden dzień i odniosłem bardzo pozytywne wrażania. Wygrały jednak ekonomiczne realia, iPhone był tańszy poza umową. Swoją drogą do czego to doszło aby taki szpanerski gadżet (jak czytamy na obudowie: “Designed by Apple in California. Assembled in China”) był tańszy od plastikowej cegiełki zrobionej przez HTC (designed and mady in Taiwan)? ;) Nie sądzę jednak abym był wierny dozgonnie iPhonowi. Kiedy skończy mi się za rok przywiązanie do Orange, wybiorę zapewne jakąś słuchawkę z Androidem na pokładzie. Już teraz widać w tym systemie moc iPhone’a bez arbitralnych ograniczeń Apple’a (słynny brak mmsów, kręcenia filmików wideo itp itd.) Do tego przez rok Android Market rozwinie się i powstanie więcej lepszych słuchawek wykorzystujących system operacyjny Google’a. Multitouch nie jest taki ważny. Przez rok może się wiele jeszcze wydarzyć, ale znamienne jest, że przez półtora roku żadnemu klasycznemu producentowi komórek nie udało się przedstawić światu iPhone killera, dopiero Google zaczyna deptać mu po piętach.

Jaka jest najlepsza lub najpopularniejsza platforma blogowa? Nie ma jednej dobre odpowiedzi, ale można znaleźć pewne wskaźniki. Webfan znalazł zestawienie jakiego silnika blogowego używa 100 najpopularniejszych blogów według rankingu Technorati.com, przygotowane przez blog Royal Pingdom.

Nie dziwi mnie, że aż 32 blogi z Top100 Technorati używają Wordpressa – to bardzo dobra i elastyczna platforma, cały czas prężnie rozwijana. Nie przekonują mnie słowa krytyki ostatniej wersji Wordpressa oznaczonej numerem 2.7.

Zastanawiająca jest za to bardzo słaba reprezentacja Bloggera. Tylko 3 blogi! Why? Oh God why?! W mojej subiektywnej bardzo ocenie, wyrobionej chyba tylko przez pobieżną lekturę wpisów o nowych funkcjach platformy blogowej od Google’a, wydawało mi się, że to bardzo dobry i solidny gracz na rynku.

Teza, że jest to spowodowane niechęcią do powierzania swych sekretów Googlowi byłaby dobra jako bystra (niby) pointa materiału z tefałenowskich Faktów, ale konfrontacji z prawdą nie wytrzymuje. W takim razie bij bogatego, kibicuj słabszemu? Tak, ale to się sprawdza kiedy oglądasz mecz piłki nożnej z kumplami a nie gdy wybierasz miejsce na blogowanie.

Jedyne możliwe odpowiedzi, na pytanie co z tym bloggerem to:

1. braki w funkcjonalnościach;
2. platforma z jakiegoś powodu nie jest cool/jezzi/trendi/bloger-friendly.

Ale takie postawienie sprawy nie daje odpowiedzi na pytania. Jest więc na sali jakiś cwaniak?

Objawy tej choroby widać już u Kamila Nicieji, który poświęca 3/4 notki na dywagacje o swym blogowaniu, i tylko na końcu, niby mimochodem, wspomina dlaczego ten wpis powstał. Też mam czasami takie zapędy, ale przynajmniej ja się leczę… Jeśli już, to piszę całą notkę tylko o tym ;) Widać to w chmurce tagów: blogowanie jest wyraźnie rozdęte. Ale ja z tym kończę.

A wy? Macie podobne objawy chorobowe? A może gnębią was inne paradoksy?

photo credit: canonsnapper

Oto nastał rok 2009 i z okazji zmiany jednej cyferki w kalendarzach każdy może zrobić sobie podsumowanie tego, co zamknęliśmy tagiem </2008> w sprawach prywatnych, służbowych czy choćby internetowych.

Zapewne wiele jest rzeczy które w minionym roku wspominać by można.  Związanych z tym blogiem i nie. Skoro jednak iZbieractwo jest niesystematyczne, a autor jawnie i z radością uprawia slowbloging, to otworzę nowy rok, a zakończę stary, powrotem do listopadowych dyskusji o stanie blogosfery. I nie będzie to żadne blogowe faux pas.

Śmierć blogosfery?

Dyskusję wywołał Nick Carr – niecny harcownik na miarę Palikota. Blogosfera umiera, blogi przekształcają się w profesjonalne tematyczne wortale, które mają na siebie zarabiać. Spontaniczność umarła, zaczął się biznes.

blogosfera nie zginie, póki my piszemy. z akcentem na “my”, nie na “piszemy”. dopóki na podstawie notek będzie można poznawać świat oczami piszącego, blogi będą blogami. nawet jeśli reklamodawcy nie będą chcieli się ogłaszać, blogerzy nie będą dostawać propozycji pracy w redakcjach dzięki blogom, a sam temat blogów przestanie być “hot” w mass mediach. – trzeźwo zauważa netto.

Idea pamiętnika ma się poprzez dzieje bardzo dobrze, a internet do tego typu publikacji jest niemal stworzony ze swymi przepastnymi łamami i prostotą publikacji treści. Blogi – osobiste pamiętniki nie zginą więc. Subiektywnie można patrzeć nie tylko na własne prywatne sprawy, ale również na jakiś konkretny temat. Dlatego “dopóki na podstawie notek będzie można poznawać świat oczami piszącego, blogi będą blogami”.

Blogi nie zginą puki my żujemy. Blogerzy bowiem, to przeżuwacze idei (gdy np. piszemy bloga tematycznego) lub własnych emocji (gdy piszemy internetowy dziennik). A takiej papki informacyjno-emocjonalnej nigdy nie zabraknie. Do tego współczesna kultura co i rusz zachęca “bądź sobą, wyraź się”. Takie spełnienie i satysfakcja kosztują. Wysiłek w prowadzenie bloga.

Największy wróg blogosfery

Największym wrogiem blogosfery jest brak czasu autorów.  Odnoszę wrażenie, że ogromna większość nieaktywnych blogów dryfuje w internecie przez to, że inne zajęcia okazały się ciekawsze, łatwiejsze (bo pisanie bloga wymaga choć minimalnego wysiłku, nie jest bierne) lub ważniejsze dla prowadzących blogi autorów. Ja nie jestem tu wyjątkiem, zamilkłem na 2 miesiące nawet mimo tego, że nie wydarzyło się nic wyjątkowo pochłaniającego czas. Ale staram się aby w swoim bio nie musieć pisać jak Ols – “Nie ma czasu na pisanie bloga ols.blox.pl”.

Żujmy, piszmy, komentujmy. Smacznego!

photo credit: doug88888

Podobne wpisy o śmierci blogosfery:

• Longway
• Antymatrix