جاكفشي

چالش ده سال پيش!

كفش دار — Sun, 20 Jan 2019 13:57:00 GMT

سلام

کلي سرفه و اينها! اونقدر که اينجا خاک گرفته! اينجا، جاکفشي عزيز من، که تمام هويت نوجوانانه ام توشه. براي مني که پيري زودرس گرفته ام (انگار)!

نمي دونم ديگه کسي به اينجا سر مي زنه يا نه! ولي اگه سر زديد خبر بديد و نظر بزاريد!

الغرض!

تو اينستا چالش ده سال پيش راه افتاده بود. مي خواستم درباره وبلاگ و سال 87 تو اينجا بنويسم! ديدم شايد بهتر باشه يه پست از ده سال پيشم رو دوباره اينجا بفرستم؛ خلاصه اينکه يک سينه حرف موج مي زند در دهان ما...

يا لطيف

الآن که دارم اين مطلب رو مي نويسم ، تلوزيون کمي اونطرف تر روشنه و من بايد خيلي به وبلاگ نويسي علاقه داشته باشم که قيد ديدن نود رو بزنم و بيام پست سالگرد بنويسم!‏

شب هايي که فرداش تعطيله رو دوست دارم به بيخوابي بگذرونم! مثل امشب، حتي اگه فردا 22 بهمن باشه و راهپيمايي و اين حرف ها! دلم لک زده برا چند تا داد و فحش(!) سر آمريکا و اينا ! راس ساعت 9 هم از شانسمون جايي بوديم که نتونستيم خيلي حنجره رو به فيض برسونيم!‏ الله اکبر...
اما غرض از اين پست ياد آوري يه سري معيار ها براي خودم بود!‏
اولين پست اين وبلاگ رو 16 بهمن زدم، البته پست رسمي محسوب نمي شد، و اگه بخوايم دقيقتر نگاه کنيم، اولين پست رو روز 30 بهمن - يعني 8 روز ديگه ي پارسال! - زدم . بگذريم! نمي خوام طولاني بشه پست!‏ فک ما هم مگه از کار مي افته؟
اينجا رو بخونيد ! اولين پست اين وبلاگه!

به جاي تحليل چند تا اعتراف مي کنم!

اعتراف اول: اولين بار ايده ي زدن همچين وبلاگي ، با ديدن وبلاگ مرحوم حسن نظري به ذهنم خطور کرد! ولي بعد يکسال مي بينم فاصله خيليه !
اعتراف دوم : به سادگي نوشته هاي پارسالم حسوديم ميشه!
اعتراف سوم : هنوز که هنوزه تعداد نظرات بالا رو دوست دارم! هرچند مي دونم خيلي ها مي خونن و مي رن و همين هم برام خيلي با ارزشه!
اعتراف چهارم : اين اعتراف خيلي زجر آوره: کليشه شدم! (خدااااااااااااااااا!) وبلاگ هم خيلي مواقع تک بعدي يا دو بعدي بوده (به جاي چند بعدي)
اعتراف پنجم: هنوز به نوشتن تو اينجا علاقه دارم!

و اما‏...

بعد گذشت يک سال...
من خيلي تغيير کردم! يعني کفشدار شديدا از جهاتي متحول شد! ولي هنوز روي معيارهايي که سال پيش قبول داشتم هستم، بسيج، هيئت، شهدا، فعاليت فرهنگي ، همه و همه ، هنوز هم جزو دغدغه هاي اصلي من محسوب مي شن! حتي بيشتر از غول بي شاخ و دمي مثل کنکور (کلا خيلي جديش نمي گيرم، ما از حربه ي مبارزه ي منفي استفاده مي کنيم برا نتيجه گرفتن :دي!) شايد بشه همه ي اين حرف ها رو توي يه جمله خلاصه کرد، يکي از دلايل اصلي ايجاد اين وبلاگ اين بود که من تغيير باورهام رو (در صورتي که اصلا اين تغيير وجود داشته باشه) حس کنم! تا اگه ديدم وضعم خرابه ، خودم به خودم تلنگر بزنم ، و حالا بعد يک سال فعلا همان يک نوجوان مثلا بسيجي عجيب غريب هستم!

پ.ن1: ماهواره اميد رو حال کرديم جميعا!‏ نمي دونم چي بگم! کلي احساس غرور ! دست دکتر هم مخصوص درد نکنه!
پ.ن2: فردا راهپيمايي 22 بهمن مي بينيمتون!
پ.ن3: کم خوابي باعث شد چند بار لحن و زبان و زاويه ديد پست تغيير کنه فکر کنم، به بزرگي خودتون ببخشيد!

التماس دعا
يا علي

کشتي شکستگانيم...

كفش دار — Sun, 12 Jul 2015 06:57:00 GMT

يا لطيف...

1. بين اينکه اين بالا يا رفيق بنويسي، يا لطيف بنويسي يا اينکه بنويسي او... کلي تفاوت هست. تفاوت به اندازه احوال متلاطم تو. احوالي که هم آرامش را به زندگي ات ديده اي، هم طوفاني اش را...

2. طوفان که مي آيد تازه ياد بادبان مي افتيم و اينکه محکم بسته امش يا نه. اينکه گره هاي طناب هاي زندگي چقدر محکم بسته شده. اينکه نکند تاب نياورم. نکند طوفان مغلوبم کند. نکند...

3. نگرانم. اينهمه اتفاق نشان از بارهاي سنگين دارد. هنوز مطمئن نيستم که چقدر شانه هايمان براي اين بار آماده است.

4. طوفان که مي زند گم مي شوم. مي شکنم.

5. يا رب ، يا رب ، يا رب

6. طوفان که مي زند، مي شکنم. گم مي شوم. مي ترسم. گريه مي کنم. دنبال يک آغوش مي گردم که مثل بچه ها خودم را تويش گم کنم. دنبال يک شانه. از طوفان که نمي ترسم، طوفان که ترس ندارد. طوفان هست! همانطور که هوا هست، آب هست، باد هست، خورشيد هست. طوفان هم هست. واقعيت است ديگر، کاري اش نمي شود کرد. اما خودم... خودم که توي طوفان گم مي شود خيلي مي ترسم. خودم که مي شکند، خودم که گره هايش باز مي شود، خودم که بادبانش پاره مي شود. خودم که عرشه اش به آب مي رود...

7. آدم که مي ترسد کار سخت تر مي شود. کنترل کشتي بيشتر از دستش خارج مي شود. اصلا فکر کنم ناخدا ها کشتي ها را غرق مي کنند نه طوفان.

8. خودم! اسماعيل اينجاست. بايد خودم را ذبح کنم. فقط نياز به يکي دارم که لرزش دست هايم، وقتي خنجر روي حنجرم مي گذارم را بگيرد.

9. اصلا بايد به همينجا برسيم. اينکه خودم بايد خودم را ذبح کنم. بدون کمک هيچ کس.

10. براي درک همين ... نمي دانم... پس چرا کنار هميم؟

پ.ن1: مسلما مخاطب خاص داره مطلب.

پ.ن2: هروقت حس مي کنم خودم چيزي شدم و حيفه سر ببرم خودم رو مي فهمم هيچي نيستم!

پ.ن3: يا لطيف...

شيرين تر

كفش دار — Sun, 22 Feb 2015 13:42:00 GMT

او...

1. بسم الله الرحمن الرحيم ... ان مع العسر يسري . فان مع العسر يسري... تأکيد هاي خدا بي حکمت نيست. حکما خيلي ها، يا حداقل مني پيدا مي شد که سالها اينجا از درد بنويسد و فقط در آيه اول وقوف کرده باشد. باور نداشته باشد، يا باور نکرده باشد که اين حرف ها خيلي با حرف هاي نوشته شده توي کتاب ها و ديده شده توي فيلم ها و حک شده توي عقل ها و دل ها فرق دارد. بايد خدا را باور کنيم . بايد ايمان بياوريم.

2. اشهد ان لا اله اله الله... اشهد ان محمد رسول الله... اشهد ان علي ولي الله

3. بعضي وقت هاي زندگي، وقتي حکايت حرکت زندگي ات مثل ناخدايي مي شود که کشتي اش در تلاطم آب هاي مأمور خدا گير کرده و به هرجايي که آب هاي مأمور خدا بخواهند مي رود و گره هاي چهره اش خبر از جور نبودن اوضاع مي دهد-البته بعد از قطع اميد از همه جا، حتي از الوارهاي کشتي و دکل هاي پر زرق و برق و همه و همه - يکي که کنارت باشد ، يکي که مأمور خدا باشد و از خدا برايت حرف بزند خيلي جاي شکر دارد. جاي سجده شکر دارد. جاي گريه شکر دارد. جاي شکر دارد براي اينکه شکر مي کني اين نعمت را.

4. زندگي عجيب تر از چيزي است که فکرش را مي کردم. سنت هاي خدا آنقدر درس توي خودش دارد که هميشه تو را در حسرت درک عظمت و حکمت خدا نگه دارد. مبهوت مانده ام و دارم از اين بهت لذت مي برم. بايد دوباره حيرت هايم را به روز کنم.

5. زندگي شيرين تر از چيزي است که فکرش را مي کردم. و حالا من مانده ام و ترس شيرين درک اين شيريني. اين که قرار نيست اينطور بماند و اينکه درياي خدا کجاي اين دنيا کشتي زندگي ام را دوباره درگير طوفان بلا مي کند.

پ.ن1: همراه و همسفر پيدا کرده ام. کنار هم دل به دريا زده ايم. برايمان دعا کنيد.
پ.ن2: مدت هاست درگير اين شعرم « عاشق شو ارنه روزي کار جهان سرآيد...»