مردی از تیره باران

2010-04-09T04:09:00.000-07:00

مردی از تيره باران / بنشسته به رهی
ز جفا می نالد/ به نوا می خواند / به خدا می گويد/
من پی جرعه ای از جام وفا می گردم/
و پي لحظه ای آرامش جان ميگردم/
دلخوشی می خرم از دست پر از رحمت تو/
به بهای همه عمرم دلخوشی می طلبم/
من پی خنده ای از دشت بلاء آمده ام/
و پی شادی بی حضرت غم می گردم/
به خدا دلتنگم / به خدا دلتنگم
مرد هي مي گريد / مي نالد / می خواند/
و دريغ از يك گوش شنوا/
همچنان می نالد / به كه بايد گويم/
كه من از هم سخن و همراهم می نالم/
به كه بايد گويم قفسم تنگ و نفس می گيرد/
من نه آنم كه توانم دل را/
مرغك وحشي را به قفس در بندم/
من نه آنم كه توانم باشم/
همره هم سخن دشمن كيش/
كه در اين عصر به هر كس گويم : يار /
او دشمن جانم گردد / زين جهت مي گريم می نالم /
من پی يك دل سرشار محبت هستم/
و پی دست پراز مهری بی روی و ريا/
و بسا مي بينم / دست پر گرمی يك دوست كه می رنجاند/
دست خونين دلم / و بسی آزارم دهد آن خارنگاه يارم/
به كه بايد گويم /من نی ام سنگ و ني ام تخته كه من/
مرغ باغ ملكوتم كه به بندم كردند/
و پی لحظه ای آزادی از اين دام بلا مي گردم/ به خدا دلتنگم/
ز جهان بيزارم/ به كه بايد گويم / من نه آهم و نه اشك /
نه از تبار گياه كه از عشيره خاكم / خاكم/
آری از تيره خاك سيه ام / پس چرا خاك نباشم كه بپوشانم سردگران/
و چرا خاك نباشم / كه برویانم سبزی به جهان

فرهنگی

مردی از تیره باران