A więc część pierwsza – czyli dzieci najmłodsze.
Robiłem mały research kiedy półtoraroczna Olusia zaczynała cokolwiek kumać i zaczął ją interesować komputer – Rafcia interesuje bardziej hardware, więc nawet mi się w głowie nie zatliło, żeby szukać dla niego softu. W każdym razie nie znalazłem nic polskiego co mogłoby być użyteczne i na poziomie dziecka. Z zagranicznymi nie było lepiej, ale i tu coś się znajdzie:
Na stronie Fisher-price znajduje  się sekcja “Infants”, gdzie znajdziemy kilka flashowych gier dla najmłodszych – obsługa tychże sprowadza się do odmóżdżającego wciskania wszystko jedno czego (jako, że dziecko w tym wieku traktuje klawiaturę w sposób balistyczny) i oglądania pastelowych mordek zwierząt – znajdziemy tu na przykład zabawę w a kuku (peek-a-boo) i w kolorowanie rysunków. Generalnie gra nie warta świeczki, moim zdaniem lepiej pobawić się z dzieckiem w tym wieku czymś co rozwinie je manualnie – offlajnowe zabawki dają dużo więcej frajdy, więc w tym wieku lepiej dać sobie spokój. A więc:

Gra dla dwulatka (i nie tylko).
To już jest wiek, w którym dziecko może usiąść przed komputerem i nie walić bez sensu w klawiaturę, a więc warunki zaczynają być sprzyjające. Zacznę od programu, który chciwie i samolubnie trzymałem na użytek naszych dzieci, a który naprawdę gorąco mogę polecić: Minisebran.  

Minisebran to doskonały program freeware autorstwa Szwedki, pani Marianne Wartoft, przeznaczony między innymi do nauki liter dla dzieci w wieku od 2-6 lat. Minisebran charakteryzuje się przede wszystkim prostotą i wyrazistością, co jest ważne w przypadku małych dzieci, które potrafi rozproszyć praktycznie wszystko. Program składa się z ośmiu modułów:

1. Nauka literek – dziecko widzi litery alfabetu i wciskając je myszką (lub ich odpowiedniki na klawiaturze) słyszy jak się wymawia literę i literka podświetla się jakimś kolorem. Dobre do kojarzenia wyglądu litery, jej brzmieniem i pozycją na klawiaturze komputera. Można spacją przełączać  duże i małe literki.
2. Rysowanie – tu dziecko może ćwiczyć umiejętność posługiwania się myszką rysując po ekranie różnymi kolorami, najróżniejsze symbole, wybiera się je kliknięciem w pasku po lewej i prawej stronie ekranu do rysowania.
3. Nauka cyfr – analogicznie do modułu 1. - dziecko widzi cyfryi wciskając je myszką (lub ich odpowiedniki na klawiaturze) słyszy jak się wymawia cyfrę a ta podświetla się jakimś kolorem.
4. Ozdabianie liter - po włączeniu pokazuje nam się pusty ekran do rysowania, po kliknięciu na literkę na klawiaturze ta pojawia się na ekranie. Klawiszami F1-F12 można zmienićjej kolor a także myszką dowolnie ją ozdabiać.
5. Ozdabianie symboli - podobnie jak wyżej, tyle, że kliknięcie na literę pokazuje jakiś symbol. Domek, motylek, serduszko itp…
6. Nauka pracy z myszką – pojawia się 6 obrazków, jeden niepasujący do pozostałych. Zadanie dla dziecka – kliknąć myszką ten niewłaściwy.
7. Prosta gra (aka “mówiący komputerek” – Dziecko słyszy literkę i widzi na ekranie jak wygląda duża i mała. Jego zadanie to  wcisnąć odpowiedni klawisz na klawiaturze. Prawidłowe odpowiedzi są nagradzane zielonym paskiem z boku ekranu, po wciśnięciu niewłaściwej – czerwony pasek z prawej strony rośnie… Fajna gra, potrafi zainteresować malucha, Olusia choć miała dopiero 2,5 roczku błyskawicznie nauczyła się literek – właśnie dzięki modułom 1 i 7.
8. Kolory –  Po kliknięciu koloru słyszymy jak się go wymawia i możemy tym kolorem rysować wciskając lewy przycisk myszy, bądź dekorować ekran kwiatkami w podobnym odcieniu klikając przycisk prawy.

Program Minisebran oficjalnie dostępny jest na stronie autorki, niestety dystrybuowany jest bez polskiej wersji językowej, pozwoliłem więc sobie na jego samodzielne spolszczenie. Pomimo deklaracji ze strony producentki, że nadesłane lokalizacje zostaną włączane do dystrybucji (ale sobie trudne słowa wybrałem) nic takiego się nie wydarzyło – być może mam nieprzyjemną barwę głosu ;-) – a poważnie to chyba załączyłem za duże pliki z dźwiękami, ale postawiłem na jepszą jakość – oryginalne trochę trzeszczały.
Polska wersja wciąż jest oficjalnie nie do pobrania a nieoficjalnie, niniejszym ją udostępniam:

Program Minisebran 1.1 (pobierz ze strony producenta)
Spolszczenie do Minisebran: (pobierz)  

Program wymaga do działania .NET Framework, więc jeżeli ktoś nie ma, można sobie bez bólu z Microsoftu pobrać.

Poniżej skrócona instrukcja instalacji:
1. Zainstalować Minisebran 1.1
2. Pobrać spolszczenie i rozpakować jego zawartość (katalogi languages i sounds) do katalogu w którym jest zainstalowany Minisebran – u mnie to c:\Program Files\Minisebran\. 
3. Uruchomić Minisebran.
4. Jeżeli pojawi się komunikat, że program wymaga .NET Framework, pobrać, zainstalować, uruchomić Minisebrana ponownie i przejść do punktu kolejnego. 
5.  Po wyświetleniu okna głównego wcisnąć alt+F2, aby wejść do opcji (musimy w końcu wybrać język). W opcjach wybieramy “Polish”. Można jeszcze zaznaczyć Display “Exit” button, bo to bardziej cywilizowane niż wyłączanie programu przez Alt+F4. I już.

Bardzo jestem ciekaw jak Wam się ten program sprawdzi  

- nowe pianino, takie neighbours-friendly,

Z pianinem była ciekawa historia; To, które stało u nas wcześniej było na przechowaniu, jako, że wujek Dorotki nie bardzo miał co z nim zrobić i dopiero na dwa tygodnie przed świętami poczuł niepohamowane pragnienie przeniesienia instrumentu do siebie, teraz, zaraz, już. Pech, że trafiło akurat na ten szczególny okres w roku, kiedy pianino chodziło prawie na okrągło – Olusia ćwiczyła przy nim śpiewanie kolęd, a co jak co, ale do śpiewania nasza córeczka przykłada się wyjątkowo mocno. Tym trudniej było jej wytłumaczyć dlaczego dzisiaj jest pianino a już jutro go nie będzie, z resztą w jej małej główce i wrażliwym serduszku nie mogło się zmieścić o co w ogóle kamon. Na szczęście dzięki wieeelkiej pomocy rodziców Dorotki, na miejscu wielkiej czarnej krowy, która zabierała pół pokoju, ale jednocześnie była miejscem koncentrującym najwięcej radości i śmiechów w całym domu, stanęło pianino elektroniczne. Różnica pomiędzy pianinem akustycznym a elektornicznym w realiach gomułkowskiej wielkiej płyty jest kolosalna – podczas gdy akustyk wywołuje nienawiść sąsiadów od drugiego do szóstego piętra włącznie, elektronicznego poza naszym mieszkaniem nie słychać prawie w ogóle, ba, można nawet podłączyć słuchawki. Drugi wielki plus to metraż. A największy, że po kilku dniach “bezpianinia” dzieci są znów szczęśliwe.

- choinka do nieba i Jezuski

Ciężko coś napisać o pachnącej choince w domu, kiedy dopiero co człowiek ją wyrzucał przez balkon i targał do kosza z odpadami z terenów zielonych. Tak czy inaczej zgodnie z oczekiwaniami święta upłynęły nam w ciepłej rodzinnej atmosferze i jeżeli ktoś z Was składał nam takie życzenia, to dziękujemy, spełniły się.
Choinka pobiła nasz domowy rekord wysokości, bo sięgała samego sufitu, choć pan sprzedawca przekonywał nas, że to dwumetrowe drzewko.
Rafcio potraktował święta jako okres jedzenia jakichś dziwnych rzeczy, Olusia za to weszła w temat nieco głębiej,  wykonując najróżniejszą techniką szopki z  Jezuskiem, a najlepiej dwoma, albo Jezuski śpiące w żłóbku, ze szmatek. Kwestię prezentów pomijam, dość, że  Mikołaj jak co roku pokazał klasę, choć jak co roku wygrażał się, że tym razem będzie oszczędny i kryzysowy…

- Sylwester – huczne zwieńczenie udanego roku,

Pisać, nie pisać… napiszę. Jak się bawić to tylko w towarzystwie dobrych przyjaciół. W tym roku zostaliśmy zaproszeni na Obłędnie Wykręconego Sylwestra, a takich zaproszeń się ot tak nie ignoruje. Tym bardziej, że forma, nazwijmy to szumnie “balu przebierańców”, jest dla mnie osobiście na tyle atrakcyjna, że poszlibyśmy nawet bez zaproszenia. Fun związany z taką imprezą zaczyna się dużo przed nią i napięcie stopniowo się zwiększa, kiedy człowiek wpada na coraz dziwniejsze pomysły na przebranie, żeby w końcu parę godzin przed imprezą właściwą przebierać się zupełnie za kogoś innego niż się planowało i jeszcze przynieść na imprezę rezerwowe przebrania. Dzięki temu, że w szafie znalazłem niewiadomego pochodzenia autentyczną koszulę  księdza (z metką “Clerical Collar Shirt”) miałem ułatwiony wybór. Koniec końców przebraliśmy się za Ojca Andrzeja i Zbłąkaną Owieczkę. I było bardzo kul, chciałoby się jeszcze pobawić… Szkoda, że wujek z Afryki wrócił już na Czarny Ląd, ale Adaś, Flaszka… karnawał mamy

No, teraz czuję, że jesteśmy chwilowo w miarę na bieżąco…

Po powrocie do domu doceniliśmy zalety przedpołudniowej imprezy urodzinowej – mieliśmy cały długi dzień na zabawę urodzinowymi prezentami – Olusia najchętniej bawiłaby się wszystkim na raz, przebierała się w ubranka, bawiła się w sklep, pakowała się na kolana z książeczkami, rysowała, wyklejała, dmuchała baloniki… i to wszystko przez pierwszą godzinę. Generalnie samym wyliczaniem tego co robiliśmy można się zmęczyć, tak więc nic chyba dziwnego, że byliśmy z Dorotką wykończeni już po dwóch godzinach. Na szczęście Olusia także, więc poszła grzecznie spać po 19 – zaraz po zamienieniu wspólnie z Rafciem łazienki  w pracownię Picassa  za pomocą kredek do kąpieli… i już. Olusia ma oficjalnie trzy latka skończone. Niech jej gwiazdka…

Nawiązując do komentarzy pod poprzednim postem, zgodnie z obietnicą, przy śniadaniu przekazałem Olusi życzenia. Jak z wujkiem Rzepką nie było wątpliwości, tak kiedy powiedziałem, że Olusia ma najlepsze życzenia od Wujka z Afryki, Olga między jednym a drugim kęsem jajka na miękko upewniła się: “od Kubka?” I co, nie mamy bystrego dziecka?

Nagle pojawiło się na świecie nasze dziecko – mały człowiek, który jest i już zawsze będzie częścią naszego życia, od pierwszej chwili zdany tylko na nas. W tej chwili jedyne czego potrzebuje to ciepło mamusi i bliskość, ale wkrótce sama będzie odkrywać świat, wszystko będzie dla niej nowe, wszystko będzie się dla niej po raz pierwszy. Pierwsza zima, wiosna, lato, pierwsza gwiazdka… Jak cudownie będzie być wtedy przy niej, pokazywać te wszystkie fajne rzeczy…

A potem jak to zwykle bywa nastąpiło nieuniknione brutalne starcie teorii z praktyką:

Wszystkiego najlepszego Olusiu!

Obiecałem ostatnio, że tym razem będzie o Rafałku. Tak więc Rafalątko nasze przeszło metamorfozę przemieniając się z małego brzdąca z wielkim brzuszkiem w nad podziw urodziwego młodzieńca o bystrym spojrzeniu, przez co – bądźmy szczerzy – kompletnie mnie już nie przypomina i nikt nawet się nie porywa na komentarz “do tatusia podobny”. To co Rafałkowi zostało po niedawnej figurze, to wilczy apetyt. Nasz kochany synek to skrzyżowanie czarnej dziury z Diabłem Tasmańskim – wszystko co nadaje się do zjedzenia staje się nagle obiektem pożądania. Bywa, że Rafalątko zjada swoją porcję, następnie wyżebraną dokładkę, po wchłonięciu której zabiera się za nieskończony obiadek Olusi, a pół godziny później po moim powrocie z pracy pakuje mi się na kolana i otwiera buzię jak pisklę w gnieździe za każdym razem kiedy podnoszę łyżkę,  patrząc na mnie tak jakby tydzień nie jadł, co daje mniej więcej taki efekt, że jem średnio trzy razy szybciej, tak, żeby ewentualnie odpalać Rafałkowi co czwartą a nie co drugą łyżkę.

Można by się zastanawiać po co małemu człowieczkowi tyle paliwa, ale tu dochodzimy do następnego niekwestionowanego talentu a zarazem hobby, któremu Rafciu poświęca większość swojego cennego czasu. Destrukcja. Rafałek generalnie gardzi zabawkami (o ile nie hałasują), uważając je za tanią próbę odciągnięcia uwagi od noży, kontaktów, młotka i generalnie wszystkiego co znajduje się poza zasięgiem rączek. Genialną zabawą dla niego była pomoc przy montażu nowego łóżeczka i demontażu starego, gdzie Rafałek mógł w skupieniu i z ważną miną odkręcać imbusy.  Rafciu jest bardzo ciekawy świata więc jak gąbka chłonie wiedzęo otoczeniu, zdobywając ją głównie na drodze poważnych doświadczeń i eksperymentów. Nie omieszkam tu wspomnieć o rozlicznych sukcesach jakie odniósł na niwie studiowania zagadkowego zjawiska wyporności wody. Nie dalej jak w ubiegłym tygodniu Olusia właśnie zrobiła “dwójeczkę” i po fakcie kategorycznie zażądała wytarcia pupy. Wtedy Rafałek widząc, że ręce mam zajęte, błyskawicznie podjął decyzję o przeprowadzeniu przełomowego eksperymentu i chwilę później z głośnym “plof” w sedesie wylądowała słuchawka telefonu bezprzewodowego, a Rafciu rzucił się do obserwacji. Telefon zaczął działać na drugi dzień a zapach stracił po trzech. Tyle szczęścia nie miał niestety Tik-Tak – mówiący zegarek Olusi. Rafałek niósł go w rączkach przez cały dom po to, żeby wrzucić go z rozmachem do wanny. Nie pamiętam już jakie były ostatnie słowa zegarka, dość, że teraz nic nie mówi i nie chce pokazywać godziny. Można by tu długo wymieniać, wspomnę tylko, że ostatnią ofiarą jest wieszak na ubrania, który Rafciu po prostu wyrwał ze ściany. Trudno się generalnie na niego gniewać, bo żaden z aktów destrukcji nie jest dokonywany złośliwie, a Rafałek to pogodny, kochany chłopiec.

Rafałek zaczyna mówić. W zasadzie to mówi już od dawna, mnóstwo rzeczy, tylko, że zasób zrozumiałych przez nas słów już dawno się nie powiększał – czyli “mama”, “tata”, “ćśśś”, “śśśś”. Najskuteczniejszym środkiem wyrażenia emocji kłębiących się w małym serduszku zazwyczaj było głośne “hyyyyyyyy” powiązane z dramatycznym wyrzuceniem rączek do góry. Prawdopodobnie wkrótce się to zmieni – Rafałek powolutku zaczyna powtarzać po nas słowa i chociaż jeszcze ich nie używa, to pewnie nastąpi to lada dzień…

Muszę jednak dodać kilka słów o Olusi, skoro już jestem przy sukcesach na polu przyswajania języka ojczystego przez nasze dzieci. Olga ni z gruszki ni z pietruszki zaczęła mówić “er” – po prostu któregoś dnia przyszła do nas do łóżka kiedy to rrrraczyliśmy się porrrranną kawą i wypaliła: mamusiu, mówię “errr”. Powtórzyła to jeszcze trzy razy zanim się zorientowaliśmy – zrzucam to na karb niewyspania, bo co jak co, ale zawsze się wsłuchujemy w to co nasze dzieci do nas mówią. I faktycznie. Przez całe następne trzy dni męczyliśmy Olusię ćwiczeniem “err” wymyślając najtrrrudniejsze frrrazy, w rodzaju: “terrorysta wytarł fartuchem zakrwawiony topór” . Oluśce tak się spodobało “er”, że zaczęła nawet zamiast “ale” mówić “are”

Posiedziałem chwilkę i wrzuciłem na serwer kilka nagrań Olusi – często przychodzi do  mnie kiedy popołudniami zdarza mi się siedzieć przy komputerze, pakuje się na kolana i każe sobie pokazywać na PicLensie zwierzątka. Zazwyczaj przerabiamy ukochane wilki i dziki, czasem uda mi się urozmaicić poznawanie fauny o jakieś inne, bardziej egzotyczne gatunki.

Ostatnio zainteresowały ją słuchawki z mikrofonem i uwielbia się nagrywać a potem słuchać jak śpiewa, wtórując “Olusi z komputera”. Krótki opis co tu poniżej można usłyszeć.

1. Olusia śpiewa o małej myszce – to jej autorski utwór, zarejestrowałem chyba jego narodziny. Śpiewa się na początku na melodię “Była sobie żabka mała”, ale potem leci całkiem inaczej Nawet nie podejrzewałem, że myszka mała stanie się hitem śpiewanym przez nas (mnie i Olusię) przy każdej okazji.
2. Piosenka o małej myszce przechodzi co i rusz metamorfozę. Uwaga, to trwa prawie 3 minuty więc jest dla wytrwałych.
3. Przywilejem dziecka jest prawo do mylenia stacji diagnostycznej z urzędem skarbowym
4. To Domisie, to Domisie…

A oto obiecana Olusia:
(kliknij aby odtworzyć)

Myszka mała – freestyle Olusi [0:32]
Myszka mała – Olusia i ja [2:56]
Gdzie właściwie była Olga? [1:24]
Domisie – by Olusia [0:54]

Uciekam spać, następnym razem skrobnę o Rafałku, bo gość zasługuje na posta tylko dla siebie…
Stay tuned,

Zazwyczaj jak coś się kończy to następuje dobry moment do wspomnień, refleksji i podsumowań. Jak w Sylwestra. Tak jest i tym razem, więc od trzech dni sobie z Dorotką wspominamy, snujemy refleksje i podsumowujemy poprzedni rok – pierwszy rok z dwójką dzieci. Trudno wyliczyć ile przeżywaliśmy w międzyczasie chwil szczęścia, o każdym dniu można by napisać książkę. I chyba na tym mógłbym zakończyć, bo sam pomysł czytania o tym jak kogoś przepełnia szczęście, zieje nudą. Powiem tylko, że najbardziej cieszy nas chyba to, że udaje nam się poprowadzić dzieci razem – jest między nimi bardzo silna więź od samego początku, odkąd Dorotka posadziła Olusię na szpitalnym łóżku i położyła jej Rafałka na kolanach. Nie ma między nimi śladu zazdrości czy jakichś innych nieciekawych emocji. Oleńka szaleje za bratem, a Rafałek nie może od niej oderwać oczu.

Najważniejsze jest to, że się kochają i że już zawsze będą mieli siebie.