In 1961, Julian “Cannonball” Adderley, the jazz saxophonist best known for his work on Miles Davis’ epic album Kind of Blue (beluister hieronder), narrated a children’s introduction to jazz music. Part of a larger series of educational albums for children, this 12-inch LP offered an “easy-going, conversational discussion of the highlights of the jazz story,” highlighting the “major styles and great performers” that began in New Orleans and spread beyond. Included on the album are some legendary jazz figures — Louis Armstrong, Fats Waller, Jelly Roll Morton, Duke Ellington, Coleman Hawkins, Sidney Bechet, Thelonious Monk, and, of course, Cannonball himself. The album, A Child’s Introduction to Jazz, has long been out of circulation.”

Werkelijk adembenemende foto’s uit vroeg 20e eeuws Mongolië zijn het, de afbeeldingen waaraan Flavorwire vandaag een post wijdt:

When photographer Stefan Passe visited Mongolia in 1913, the country had only recently declared its independence from China in the wake of the collapse of the Qing Dynasty. It would take years for the idea of its autonomy to really take hold; meanwhile, the area came under Soviet protection, and in turn, political influence, before eventually becoming the Mongolian People’s Republic in 1924.”

Ze deden me even terugdenken aan een documentaire over het Mongoolse Altai KhairKhan Ensemble, die ik samen met Nelleke Koop in 2004 maakte.

Het is eigenlijk hét instrument waarmee ik mijn digitale muziekcollectie opbouwde: Soulseek. Dit klassieke peer-to-peer programma kwam op nadat Napster ter ziele ging, maar Bittorrent als protocol eigenlijk nog niet echt van de grond gekomen was. Het mooie van Soulseek was dat er muziek werd uitgewisseld door echte liefhebbers. Een begrip als leechen (wel nemen, maar niet geven) kwam daarom weinig voor. Het stond er daarom ook om bekend dat het, in tegenstelling tot tools als Kazaa of Limewire, niet overspoeld werd door nepcontent van platenmaatschappijen. En het is waarschijnlijk de reden waarom het netwerk ongemoeid is gelaten. De afgelopen jaren gebruikte ik het echter nauwelijks, omdat een protocol als dat van Bittorent veel effectiever is en de downloadsnelheden van de gemiddelde cyberlocker over het algemeen een stuk hoger.

Een andere reden was dat er eigenlijk nooit sprake was van een goed werkende client voor de Mac. Er waren immer workarounds of slecht onderhouden apps voor nodig. Dat laatste lijkt nu echter veranderd, want van de week werd ik door Edgekompaan Arthur gewezen op iSoul. Weliswaar verkeert het programma nog in een alphastadium, maar het potentieel is er wel degelijk. Alle functies die Soulseek tot een prettig programma maakte zijn aanwezig: chatten in genre-gerelateerde ‘rooms’, aanmaken van vrienden en de mooiste functie van Soulseek: het scannen van iemand’s muziekverzameling. Dat laatste zorgt steevast voor de meest bijzondere ontdekkingen en is daarmee de reden van waarmee ik deze post begon: Soulseek stond aan de basis van mijn digitale muziekverzameling, omdat je onverwachts kon stuiten op briljante muziek. In mijn geval betekende het dat ik bijvoorbeeld kennismaakte met veel obscure wereldmuziek. Ik durf ook wel te beweren dat ik bij elke wekelijkse uitzending van Edge put uit via Soulseek verzameld materiaal.

Het screenshot hierboven, waarmee ik binnen iSoul chat met ene aezy, is ook wel aardig om even te duiden. Ik zocht muziek van het geweldige Duitse label Trikont en vond een gebruiker die daarvan een uitputtende verzameling had opgebouwd. Wat wekte mijn verbazing toen die gebruiker voornoemde Arthur bleek te zijn. Geeft maar weer aan hoe dorps en daarmee vertrouwd Soulseek, óók na al die jaren, nog steeds is.

Mooiste webspeler ooit: kompakt.fm/releases/mohn met vinyl en naald die meeloopt. Goede muziek ook, met dank aan @bobrusche

— Jelle Agema (@Grauenhaft) May 12, 2012

Helemaal mee eens dat het een geweldig mooi uitgevoerd concept is. Wanneer de plaat eenmaal draait is het mogelijk de naald ergens anders neer te zetten door te klikken op plek waar je ‘m hebben wil. Zou best interessant zijn als er een koppeling met bijvoorbeeld Toma.hk wordt gelegd, waaraan ik vorige week aandacht besteedde. Hieronder drie voorbeelden uit de rijke catalogus van de Kompakt labelwinkel.

This report concludes that ACTA’s harm greatly exceeds its potential benefits. Given ACTA’s corrosive effect on transparency in international negotiations, the damage to international intellectual property institutions, the exclusion of the majority of the developing world from the ambit of the agreement, the potentially dangerous substantive provisions, and the uncertain benefits in countering counterfeiting, there are ample reasons for the public and politicians to reject the agreement in its current form. In doing so, governments would help restore confidence in the global intellectual property system and open the door to a new round of negotiations premised on transparency, inclusion, and evidence- based policy-making.”

Hieronder het volledige rapport. Op de site van Geist is nog meer informatie inzake het onderzoek te vinden.

Ik heb zelden een vuriger pleidooi gelezen voor de juiste inzet van copyright en de nadelen van DRM dan in Cory Doctorow’s How To Destroy The Book. De bevlogenheid en liefde voor het boek, ook in digitale vorm, spat er werkelijk vanaf, zeker in tegenstelling tot de huidige DRM-systemen (je bezit geen ebook, maar je hebt het in licentie) en de voortdurende ACTA-farce. Laatstgenoemde ontwikkelingen worden door Doctorow tot op het bot ontleed en maken duidelijk dat het verschil met vrijheid van meningsuiting en onbeperkte toegang tot- en gebruik van informatie nauwelijks groter kan zijn.

The lack of sound is totally compensated by the breathing atmosphere.”

Veel van Lund’s foto’s zijn te bekijken op zijn Flickrpagina. Hieronder zomaar een voorbeeld.

bron: This Is Colossal

In een blogpost uit november 2009 besteedde ik aandacht aan Collage #1 Blue Suede van de Amerikaanse componist James Tenney (1934-2006). Een tweet van Ubuweb deed me daar vandaag aan aan herinneren. Ze schrijven erover:

As suggested by the title, Collage #1 (“Blue Suede”) is assembled largely from preexisting sounds that are subjected to various transformations and alterations. The piece takes as its “source material” Elvis Presley’s recording of “Blue Suede Shoes.” Initially, however, Presley’s crooning is hardly recognizable. Tiny snippets of the tune are rearranged, stretched, and modulated, creating busy sonic juxtapositions of indecipherably slowed vocal samples, blasts of broadband whistles, and high-speed squeaks and chatters. As the piece progresses, the spliced pieces gradually become more coherent. Key phrases from the song briefly come into focus before being obscured and submerged by heavy reverberation and subsequent splices; in a manner somewhat foreshadowing the later work of Paul Lansky (in, for example, the Idle Chatter series), the voice samples avoid manifesting themselves clearly enough to reveal syntax, drawing attention instead to their sheer sonic contours.”

Ik weet nu al dat het stuk in mijn playlist voor de aankomende uitzending van Edge staat, overigens tezamen met een ander schitterend stuk van Tenney, For Anne (Rising) uit 1969:

En nogmaals een link naar Collage #1 Blue Suede Shoes kan natuurlijk niet achterblijven: