Η ταρίφα φτάνει τα 250.000 για “δουλειά” ενάμιση χρόνου, ενώ το λίφτινγ περιλαμβάνει δημοσιεύματα σε εφημερίδες, αναρτήσεις σε blogs, σχόλια στα social media, συνέντευξη σε μεγάλη εφημερίδα πανελλαδικής κυκλοφορίας, δημοσκοπήσεις με ερωτήσεις-παγίδα και πολλά άλλα.

Η ελληνική σκουπιδογραφία στα καλύτερά της…

• Η είδηση στο Βήμα
• Η φωτο από εδώ

Το ότι μπήκαμε στη Βουλή είναι ένδειξη αδυναμίας της Δημοκρατίας

MEGA: Πρωταγωνιστές (13/5/2012)

[via: parapolitika.gr]

-Voltaire

[via Kimberly Shoemaker]

Το παραπάνω διάγραμμα παρουσιάζει τα ποσοστά όλων των κομμάτων με ποσοστό >1%, που μπήκαν στη Βουλή καθώς και το ποσοστό της αποχής και όσων δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή. Όλα τα νούμερα προέρχονται από τα στοιχεία του ΥΠ.ΕΣ. και καταλαβαίνω ότι το τελικό νούμερο της συνειδητής αποχής μπορεί να είναι μικρότερο, δεδομένου ότι στα νούμερα που δίνει το υπουργείο συμπεριλαμβάνονται άτομα που διαμένουν στο εξωτερικό, που έχουν πεθάνει, που δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν λόγω ασθένειας, κωλύματος κτλ

Παρόλα αυτά όμως και πάλι το ποσοστό της αποχής παραμένει ιδιαίτερα υψηλό και ανησυχητικό. Συγκρίνοντας αυτό το νούμερο με τα ποσοστά αποχής των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, βλέπουμε πως υπάρχει μια σημαντική αύξηση.

Το σίγουρο είναι πως η αποχή παίζει το δικό της σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα των εκλογών και ως έναν βαθμό έχει συμβάλλει στο τωρινό πολιτικό αδιέξοδο το οποίο βιώνουμε αυτές τις μέρες, αλλά και στην είσοδο επικίνδυνων για την δημοκρατία κομμάτων στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Το 35% των Ελλήνων πολιτών δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για το ποιος είναι στο τιμόνι της χώρας και ποιοι συμμετέχουν στην Βουλή. Αυτή η απάθεια φυσικά δεν είναι ένα μονοδιάστατο φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί από παράγοντες όπως “είχε ήλιο την Κυριακή και πήγαμε παραλία”.

Προσωπικά πιστεύω πως δύο κυρίως παράγοντες επηρεάζουν αυτό το νούμερο (πλην βεβαίως των πλασματικών αυξημένων ποσοστών λόγω αυτών που ανέφερα στην εισαγωγή του post):

1. Η αποτυχία των περισσότερων κομμάτων να έρθουν κοντά στον πολίτη, να μιλήσουν στην γλώσσα του, ξεφεύγοντας από την αυστηρή ιδεολογική και κομματική τους γραμμή που, όπως είναι φυσικό, αφήνουν τεράστια κενά στην επικοινωνία με τους πολίτες.

2. Η έλλειψη πολιτικής παιδείας στη χώρα. Με τον όρο πολιτική παιδεία δεν μιλάω για την διδασκαλία πολιτικών ιδεολογιών στα σχολεία (αυτό μπορεί και να ήταν και κατήχηση), αλλά για την ελάχιστη γνώση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί το πολιτικό μας σύστημα, αλλά και του αντίκτυπου και της βαρύτητας που έχει η κάθε ψήφος.

Δεν γίνεται ακόμη και σήμερα πολλοί από αυτούς που απέχουν να θεωρούν πως έτσι στέλνουν κάποιο ιδιαίτερο μήνυμα στην πολιτική ηγεσία ή να ονειρεύονται επανάσταση εάν δεν πάει να ψηφίσει το 51% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Οφείλουμε ως πολίτες να παρακολουθούμε τα πολιτικά τεκταινόμενα στον βαθμό που μπορούμε, να ενημερωνόμαστε για το πρόγραμμα και τις θέσεις του κάθε κόμματος και να αποφασίζουμε βάσει κάποιων ποιοτικών κριτηρίων, διαφορετικών από το “ψηφίζω ότι ψηφίζει ο μπαμπάς μου” ή “ψηφίζω ότι ψηφίζου οι φίλοι μου για να είμαι in”.

Αυτή η ψιλοχαοτική πολιτική κατάσταση που ζούμε αυτές τις ημέρες είναι αποτέλεσμα αφενός της ανωριμότητάς μας να διαχειριστούμε την ψήφο μας με ότι αντίκτυπο έχει αυτό (αποχή, συναισθηματική ψήφος σε ακραία κόμματα κ.α.) και αφετέρου της έλλειψης προηγούμενης παρόμοιας κατάστασης όπου τα κόμματα και ο λαός έπρεπε να συνεννοηθούμε και να προχωρήσουμε όλοι μαζί για έναν κοινό σκοπό, βάζοντας ο καθένας νερό στο κρασί του.

Δυστυχώς η χώρα μας ανήκει στην ομάδα των χωρών που έως τώρα λειτουργούσαν με ένα δικομματικό σύστημα όπου δύο κόμματα εξουσίας, με μικρές ιδεολογικές διαφορές, εναλλάσονταν στην εξουσία όποτε ο κόσμος κουραζόταν ή απογοητευόταν από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Η άμεση δημοκρατία που πολλοί ευαγγελίζονται (μεταξύ των οποίων και εγώ) έρχεται με ευθύνες. Πολλές ευθύνες. Και υποχωρήσεις. Πολλές υποχωρήσεις. Μα πρώτα από όλα έρχεται με διάλογο ουσίας.

Μακάρι η πολιτική αστάθεια αυτών των ημερών να γίνει το έναυσμα για μια αλλαγή στην πολιτική νοοτροπία της κοινωνίας μας.

Το 21% των ψηφοφόρων της ΝΔ έχει θετική άποψη για τον Καμμένο. Μεταξύ των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ οι θετικές γνώμες είναι μόλις 15%., ενώ μεταξύ των ψηφοφόρων του ΚΚΕ οι θετικές γνώμες ανέρχονται στο 26%. Εκεί όπου ο Πάνος Καμμένος κάνει θραύση είναι μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ όπου οι θετικές γνώμες εκτοξεύονται στο 49%.!

[πηγή: insider]

No fucking comment.

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη εποχή για το ελληνικό Κράτος, καθώς για μια ακόμη φορά “κύριοι, επτωχεύσαμεν” (ή… “κουρευτήκαμε” σύμφωνα με άλλους, δεν θα τα χαλάσουμε εδώ). Η ανεργία έχει πάρει την ανιούσα με ταχείς ρυθμούς, η ακρίβεια συνεχίζει να καλπάζει ακάθεκτη, τα εργασιακά δικαιώματα έχουν πετσοκοπεί, οι βουλευτές και οι υπουργοί συνεχίζουν να απολαμβάνουν την ασυλία για όλες τις αμαρτίες του παρελθόντος, οι “εργατοπατέρες” επιτέλους ιδρώνουν, οι αστυνομικοί μπορούν να απολαμβάνουν τις αυθαιρεσίες και να “φυτεύουν” ζαρτινιέρες ακάθεκτοι με τη βούλα της Ελληνικής Δημοκρατίας δίχως να φοβούνται για το αυτόφωρο. Αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, φασίστες και απολιτίκ τρωγόμαστε μεταξύ μας για το ποιος φταίει και ποιος έφαγε τα περισσότερα, οι κωλοτουμπίτσες της πολιτικής συνεχίζουν τα ακροβατικά τους παίζοντας τους μνημονιακούς κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή και τους αντιμνημονιακούς κάθε Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο (την Κυριακή κάνουν πρόβες για το θέατρο της επόμενης εβδομάδας), οι Σαμαράδες δεν ξέρουν αν είναι συγκυβέρνηση, αντιπολίτευση ή… “ρυθμιστικός παράγοντας του τόπου”, τα μεγάλα κεφάλια (και στόματα) υπόσχονται δύσκολες μέρες αλλά και οικονομική ανάπτυξη εν καιρώ.

Σίγουρα μπορώ να γράψω πάρα πολλές παραγράφους για τα όσα είδα και έζησα αυτούς τους δύο μήνες στην Ελλάδα, αλλά μάλλον αυτό δεν ενδιαφέρει και κανέναν, μιας και όλοι μας λίγο-πολύ βλέπουμε τα ίδια κουλά στην καθημερινότητά μας.

Αυτό το οποίο όμως θέλω να σχολιάσω είναι ο απίστευτος αγώνας για το αυτονόητο στην Ελλάδα: το δικαίωμα στην εργασία! Λοιπόν, ας τα πάρουμε από την αρχή. Όπως γνωρίζετε οι περισσότεροι είμαι πτυχιούχος ψυχολόγος και κάτοχος μεταπτυχιακού. Ευτυχώς ή δυστυχώς (ευτυχώς κατά την άποψή μου) και τα δύο πτυχία τα έχω πάρει από πανεπιστήμια από το εξωτερικό. Ερχόμενος στην Ελλάδα και εφόσον θέλω να ασκήσω το επάγγελμά μου, πρέπει -λογικά- να αναγνωρίσω τα πτυχία μου, να κάνω τις σχετικές αιτήσεις για την έκδοση της άδειας ασκήσεως επαγγέλματος, να ψάξω να βρω δουλειά, να καταθέσω βιογραφικά, να κάνω αιτήσεις κτλ.

Όταν ξεκίνησα αυτές τις διαδικασίες, το αποτέλεσμα ήταν να έρθω σε άμεση επαφή (για πρώτη μου φορά σε αυτό τον βαθμό) με το ΤΕΡΑΣ της ελληνικής γραφειοκρατίας. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να ξοδεύω τόσες εκατοντάδες ευρώ και να καταθέτω 100 διαφορετικά πιστοποιητικά για να μπορέσω να αναγνωρίσω τα πτυχία μου! Γιατί πρέπει οι πληρωμές να γίνονται με χαρτόσημα, τα οποία για να τα πάρω πρέπει να στηθώ στην Εφορία της περιοχής μου, πηγαίνοντας στα τυφλά από γραφείο σε γραφείο ρωτώντας που πρέπει να απευθυνθώ (καθώς κρίνεται άχρηστη η ύπαρξη γραφείου γενικών πληροφοριών, μιας και οι Έλληνες έχουν γίνει ειδήμονες στην πλοήγηση στις Εφορίες); Γιατί πρέπει η όλη διαδικασία να παίρνει 3 ή 4 μήνες; Γιατί πρέπει να ενοχλώ τα πανεπιστήμιά μου τα οποία πρέπει να στείλουν κάτι γελοία δικαιολογητικά του τύπου “Πιστοποιείται ότι ο κ. Αγοραστός έχει σπουδάσει σε αυτή την πόλη και πουθενά αλλού”; Το να ζω αυτό τον τραγέλαφο εφόσον έχω δει πως είναι η αντίστοιχη διαδικασία στο Λουξεμβούργο είναι πόνος στην καρδιά. Στην κουτοφραγκιά απλά στέλνεις επίσημο αντίγραφο του πτυχίου σου με συστημένη επιστολή προς την αρμόδια Αρχή του Κράτους και σε έναν μήνα το πολύ σου έρχεται απάντηση ότι το πτυχίο σου έχει πλέον πιστοποιηθεί. Έτσι απλά. Με κόστος 1,5€ και με μόλις ένα χαρτί στον φάκελο, γιατί απλά οι υπάλληλοι της αρμόδιας Αρχής πληρώνονται για να πιστοποιούν και δεν χρειάζεται να στάξεις εσύ επιπλέον χρήματα για το αυτονόητο!

Έπειτα, γιατί στην διαδικασία κατάθεσης των δικαιολογητικών για την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος απαιτείται 1)αναγνωριση του πτυχίου εφόσον είναι από το εξωτερικό και 2)επίσημο μεταφρασμένο αντίγραφο; Εφόσον έχεις το #1, το #2 είναι απλά σπατάλη χρημάτων!

Γιατί στα δικαιολογητικά για τις θέσεις που ανοίγονται στο Δημόσιο απαιτούνε πιστοποιητικά ξένης γλώσσας και γνώσεων Η/Υ; Γίνεται κάποιος να έχει πτυχία (και μάλιστα από το εξωτερικό) και να μην γνωρίζει την… γλώσσα διδασκαλίας του πανεπιστημιακού προγράμματος ή να μην ξέρει πως δουλεύει το Word;

Η απάντηση στα όσα περιέγραψα πιο πάνω είναι απλή και σε όλες τις περιπτώσεις είναι η ίδια: έλλειψη εμπιστοσύνης. Δεν εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο. Δεν εμπιστευόμαστε ότι το πτυχίο που καταθέτει κάποιος είναι γνήσιο, ότι τα χρήματα που θα δώσει για να γίνει μια διαδικασία στο δημόσιο δεν θα πάνε στις τσέπες κάποιου, ότι κάποιος λέει την αλήθεια όταν ισχυρίζεται ότι ξέρει να δουλευει το Office, ή να μιλάει μια γλώσσα. Όλα πρέπει να πιστοποιούνται από κάποιον “αρμόδιο”. Κάποιος πρέπει να βάλει την υπογραφή του για να δώσει αξία στα λεγόμενά σου. Κάι εσύ πρέπει να βασανιστείς για να αποδείξεις ότι δεν είσαι (ή είσαι, σε κάποιες περιπτώσεις) ελέφαντας.

Και είναι λογικό. Όταν επί δεκαετίες το Δημόσιο γέμιζε με αγράμματους, ανεκπαίδευτους Ψηφοφόρους (με κεφαλαίο, καθώς για κάποιους αυτή είναι βασική επαγγελματική ιδιότητα με την οποία κατοχύρωσαν την θεσούλα τους) με πλασματικά προσόντα, έπρεπε να δημιουργηθεί μια τυπική διαδικασία που να πιστοποιεί ότι αυτά που ισχυρίζεσαι ισχύουν. Και όσο ο εξυπνάκιας Έλληνας Ψηφοφόρος κατάφερνε να παρακάμπτει τους κανόνες, τόσο πιο περίπλοκοι και γελοίοι γίνονταν αυτοί, με αποτέλεσμα να φτάσουμε έως αυτά που περιέγραψα και πολλά άλλα που ζούμε καθημερινά.

Και πολλές φορές ρωτώ τον εαυτό μου: πως αλλάζεις αυτό το Τέρας; Πως μπορείς να γιατρέψεις την ελληνοφρένεια; Άποψή μου; Αποδόμηση και χτίσιμο εκ του μηδενός. Χτίσιμο θεσμών, κανόνων, υπηρεσιών και, κυρίως, νοοτροπίας. Και τότε προκύπτει το δεύτερο ερώτημα. Θα το ήθελε πραγματικά αυτό ο μέσος Έλληνας; Μπορεί να ζήσει εκτός αυτού του οικοσυστήματος που κατάφεραν να μας κληροδοτήσουν οι προηγούμενες γενιές; Γιατί, για να έχει καταφέρει να επιβιώσει τόσα χρόνια, προφανώς εξυπηρετεί κάποιον σκοπό…

Θέλω όμως να καταγράψω όλα όσα πρωτοφανή και τερατώδη έζησα αυτό το απόγευμα. Να ξεκαθαρίσω ότι ήμουν στο Σύνταγμα, οπότε ότι θα διαβάσετε εδώ ισχύει για όλα όσα συνέβησαν εκεί και πουθενά αλλού.

Ήδη από τις 17.20, όταν φτάσαμε εγώ και η παρέα μου στο Σύνταγμα αρχίσαμε να ακούμε κρότους και να μυρίζουμε δακρυγόνα που έπεφταν πιο μακριά. Αλλά σε γενικές γραμμές όλα ήταν καλά. Ο κόσμος αυξάνονταν σταδιακά. Κατά τις 20.00 από ότι κατάλαβα τα ΜΑΤ έλαβαν εντολή να κάνουν πιο εντατικές προσπάθειες να καθαρίσουν την πλατεία, καθώς τα δακρυγόνα άρχισαν να πέφτουν βροχή, κυρίως από την Σταδίου, αλλά και το κάτω μέρος της πλατείας. Εμείς είμασταν προς Αμαλίας, αλλά ακόμη και εκεί, λόγω συνωστισμού, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Κάθε αναπνοή απαιτούσε προσπάθεια. Πάλι καλά υπήρχαν κάποια άτομα με Μααλόξ και μας ψέκαζαν. Λίγο αυτό, λίγο το νερό στα μάτια, καταφέραμε και επηζήσαμε της πρώτης επίθεσης.

Σιγά-σιγά ο κόσμος άρχισε να ξαναμαζεύεται στην πλατεία. Όλα ήταν αρκετά ζωντανά εκεί, αλλά ταυτόχρονα και απολύτως ειρηνικά. Κυκλοφορούσαμε από μπλοκ σε μπλοκ, συζητούσαμε και γενικά όλα κυλούσαν ομαλότατα, παρά τους κρότους που ακούγονταν από μακριά (επαναλαμβάνω, μιλάω για την Πλατεία Συντάγματος). Δεν είδα μπαχαλάκηδες, δεν είδα κάποιους να πετάνε αντικείμενα, γενικά δεν είδα κανέναν να προκαλλεί. Και εκεί, κατά τις 22.00, ξαφνικά σκάνε 2-3 δακρυγόνα στην Αμαλίας, ενώ ταυτόχρονα τα ΜΑΤ έσπρωχναν τον κόσμο προς την πλατεία. Από τη Σταδίου σκάνε άλλα 2-3 δακρυγόνα, με αποτέλεσμα όλος ο κόσμος να εγκλωβιστεί στην πλατεία. Όπως ήταν λογικό όλοι προσπαθούσαν να φύγουν προς τα κάτω με αποτέλεσμα να γίνει το αδιαχώρητο. Σαν να μην έφτανε αυτό και ενώ ο κόσμος γύρω μου εκλιπαρούσε για βοήθεια (όπως και εγώ γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω και να δω) οι ματατζήδες πέταξαν δακρυγόνα μέσα στον κόσμο. Αυτό μπορώ να το βεβαιώσω καθώς το δακρυγόνο έσκασε ακριβώς πίσω μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πως κατάφεραμε και φύγαμε από αυτή την κόλαση. Κινηθήκαμε προς Αμαλίας όπου σιγά-σιγά η ατμόσφαιρα καθάριζε και τα ΜΑΤ μας έκαναν τη χάρη να μας αφήσουν να φύγουμε.

Δεν ξέρω εάν οι πυρκαγιές ήταν οργανωμένο σχέδιο, αλλά η δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στην πλατεία ήταν απολύτως οργανωμένη. Σκοπός τους δεν ήταν απλά να απωθήσουν τον κόσμο, αλλά ειλικρινά να σκοτώσουν. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς πως νοείται να ποτίζεις με δακρυγόνα τόσες χιλιάδες κόσμου οι οποίοι διαδηλώνουν ειρηνικότατα. Γι’ αυτό και μόνο ο κ. Παπουτσής ωφείλει εξηγήσεις και άμεση παραίτηση.

Ειλικρινά αυτό που έζησα δεν θα ήθελα να το ζήσει κανείς ποτέ ξανά. Είναι η πρώτη φορά που ήμουν εν μέσω δακρυγόνων και πρέπει να υπογραμμίσω ότι είναι άλλο πράγμα να βλέπεις τις αθλιότητες από την τηλεόραση και άλλο να τις ζεις από κοντά. Οι δειλοί που μας έπνιξαν με δακρυγόνα είναι κατάπτιστοι, τόσο οι εγκέφαλοι που έδωσαν τις εντολές όσο και τα άμυαλα και ακούνητα στρατιωτάκια που τις εκτέλεσαν. Αυτές οι μνήμες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου, όπως και στο μυαλό των περισσότερων που κοντέψαμε να πεθάνουμε από τα χημικά του κράτους μπροστά στην Βουλή.

Υπάρχουν ακόμη κάποιοι που απορούν γιατί ο κόσμος συνεχίζει να φωνάζει “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”; Αν ναι, ας περάσουν μια βόλτα από την πλατεία στην επόμενη διαδήλωση.

Υ.Γ. Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους guest stars του ΠΑΜΕ, οι οποίοι μπορεί να μην πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο Σύνταγμα, αλλά κουνούσαν με τάξη και χαρά τα σημαιάκια τους στις στήλες του Ολυμπίου Διός όταν οι πνιγμένοι προσπαθούσαμε να πάρουμε αέρα.

–Απεστάλη μέσω του HTC Desire–

Πηγή: James T. Pendergrast (May 11, 2005)