Let’s see how embedding jsFiddle works for my blog:

update it seems to work ok

Nog even wat meer pielen met de Flickr koppeling naar mijn blog.
Voor degenen die mijn blog lezen op Hyves: de posts op Hyves zien er qua opmaak altijd een beetje vreemd uit. Wil je alles goed kunnen lezen en zien, kijk dan op m’n eigen site

DSC_2406.jpg

DSC_2407.jpg

DSC_2408.jpg

DSC_2409.jpg

DSC_2410.jpg

DSC_2411.jpg

DSC_2414.jpg

DSC_2415.jpg

DSC_2417.jpg

DSC_2420.jpg

DSC_2421.jpg

DSC_2422.jpg

DSC_2423.jpg

DSC_2425.jpg

DSC_2427.jpg

DSC_2434.jpg

DSC_2436.jpg

DSC_2438.jpg

DSC_2440.jpg

DSC_2441.jpg

DSC_2444.jpg

DSC_2454.jpg

DSC_2457.jpg

DSC_2459.jpg

DSC_2467.jpg

DSC_2469.jpg

DSC_2470.jpg

DSC_2476.jpg

DSC_2480.jpg

DSC_2481.jpg

DSC_2485.jpg

DSC_2489.jpg

DSC_2492.jpg

DSC_2494.jpg

DSC_2501.jpg

DSC_2502.jpg

DSC_2510.jpg

DSC_2519.jpg

DSC_2520.jpg

DSC_2522.jpg

DSC_2523.jpg

DSC_2526.jpg

DSC_2527.jpg

DSC_2528.jpg

DSC_2529.jpg

DSC_2531.jpg

DSC_2536.jpg

DSC_2539.jpg

DSC_2546.jpg

DSC_2554.jpg

Ik zit erover te denken om van Picasa web over te stappen naar Flickr. Niet in de laatste plaats omdat het wat beter lijkt te integreren met Adobe Photoshop Lightroom, de software die ik gebruik om mijn foto’s te bewerken. Ik wil alleen wel op een niet al te ingewikkelde manier gepubliceerde foto’s ook in mijn blog op kunnen nemen. Vandaar deze post waarmee ik probeer dit te doen…

Bij iedere foto verschijnen een paar icoontjes in de linkerbovenhoek als je er met de muis overheen gaat. Als je daarop klikt krijg je meer opties…

Dat was even schrikken gisteren! Ik wachtte thuis tot Tomas thuis kwam, toen Johannes Weening (teamleider van de school van Tomas) me belde dat hij een ongelukje had gehad op school en dat ‘ie waarschijnlijk iets gescheurd had; ik moest maar even komen. Ik zat alleen met Nikki en Krista en Mickey was naar de huisarts. M’n eerste reactie was, “ik kan niet weg, Mickey bellen om meteen naar huis te komen, en dan pas naar Tomas”, maar toen Nikki me verzekerde dat ik moest gaan omdat zij wel even met Krista alleen thuis kon blijven, stapte ik toch maar gauw in de auto.

Binnen 5 minuten was ik op school (sorry meneer agent), en daar stond de ambulance al. In het fietsenhok trof ik Johannes, Jan-Willem Visser (congierge) twee jongens van school (volgens Tomas moesten dat Daniel en Erwin zijn geweest), waarvan er één een infuus vasthield, twee naarstig werkende ambulancebroeders en een van de pijn schreeuwende Tomas op de grond. Hij was tijdens een pauze tikkertje gaan spelen in het fietsenhok met een paar jongens. Op een gegeven moment sprong hij over een houten hekje, bleef haken met z’n rechtervoet en landde verkeerd op z’n linkerbeen.

Uit alle macht werd geprobeerd pijnmedicatie toe te dienen zodat hij behandeld kon worden. De maximale dosis van een soort morfine werd toegediend, later een narcosemiddel. De ambulancebroeder zei nog. “Nu val je zo in slaap”. Nou, we konden lang wachten, want niets had effect bij hem. Gauw werd het Mobiel Medisch team (MMT) opgeroepen. Die waren er snel, en die konden nog sterkere verdovingsmiddelen geven. Weer hielp het niets. De arme jongen bleef schreeuwen van pijn. Toen hij wel langzamerhand iets tot bedaren was gebracht -er moest immers iets gebeuren-  werd er gauw een opblaasbare brace aangebracht en werd hij op een brancard gelegd.

Eenmaal in het UMCG werden er foto’s gemaakt. Ik zag een glimp van de foto, en dat zag er niet goed uit. Zowel het scheenbeen als het kuitbeen links zijn allebei finaal doormidden gebroken. Hij heeft er tot dat hij onder narcose ging extreem veel pijn aan gehad. Om 20:30 werd hij naar de operatiekamer gebracht, en om 23:00 werd hij wakker met 4 pennen in z’n been die -met twee staven in de lengterichting van z’n onderbeen- zijn scheenbeen spalken. Daarnaast hebben ze een snee van 20cm in z’n onderbeen gemaakt, door de spiermassa heen, om het vocht in z’n been eruit te laten. Dit is een open wond die de komende week dagelijks wat verder dichtgemaakt wordt door de “veter” die er doorheen zit.
Vanmiddag hebben de zusters z’n verband en gaas verschoond en z’n been schoongemaakt. Ik heb even goed kunnen zien hoe het ervoor staat. Hij heeft er niet veel pijn meer aan, maar dat komt mede omdat hij zware pijnstillers krijgt.

Maandag wordt er bekeken hoe de behandeling verder gaat. Het kan zijn dat hij nog een keer onder het mes moet om een “gewone” plaat te plaatsen. We gaan er op het moment vanuit dat hij de hele herfstvakantie in het ziekenhuis blijft liggen. Daarna wordt het nog maanden revalideren voordat hij z’n been weer helemaal goed kan gebruiken en belasten.

Mocht je een kaartje willen sturen:

Universitair Medisch Centrum Groningen
Tomas Visser
Afdeling L1, Kamer 155
Postbus 11120
9700 CC Groningen

Als je langs wil komen, dan graag wel eerst even bellen. Dan kan ik even in de gaten houden dat er niet teveel mensen tegelijk komen.

Afgelopen week waren de kinderen bij ons – het was meivakantie. Voor Krista’s verjaardag had ik een nieuw programma voor haar geschreven. Na haar MP3 speler, waarvan ze inmiddels al heel veel gebruik heeft gemaakt, heb ik nu een programma gemaakt door middel waarvan ze zelf kan fotograferen, en daarbij ook een programma om de gemaakte foto’s in “fotoalbums” te bekijken. Daarnaast kreeg ze de bijbehorende camera en een buigbaar, rubberen statief om hem in verschillende posities op haar rolstoel te bevestigen.

Ik heb haar zelden zó enthousiast over een cadeau gezien. Ze kon niet ophouden met foto’s maken. Ook al was er niets in beeld en bleef ze op dezelfde plek zitten: om de haverklap nam ze weer een paar foto’s. Ze vroeg zelfs aan Tomas om een wandeling met haar te maken, en ze zijn twee uur (!) weg gebleven. Het grootste deel heeft ze zelf gereden, en steeds maakte ze foto’s onderweg. Het was geweldig om te zien. Natuurlijk moest alles en iedereen, overal op de foto. Fotosessies met gekke bekken voor de camera waren er bijna elke dag wel Kortom: we hadden er allemaal veel lol om deze week.

Er waren eerst wel wat problemen door de verouderde hardware (Krista’s computer is al 5 jaar oud, heeft een 933Mhz Transmeta Crusoe CPU, 512MB intern geheugen en Windows XP erop) in combinatie met de webcam die we gebruikten (de Logitech C500).  De Logitech software waarschuwde er tijdens de installatie al voor dat er problemen konden zijn in verband met de specificaties van de computer, en dat bleek te kloppen. Uiteindelijk bedacht ik dat we twee jaar geleden voor Nikki en Tomas goedkope digitale cameraatjes hadden gekocht met VGA resolutie, die ook als webcam konden worden gebruikt. Nikki had een roze, en Tomas een blauwe. Ze waren bepaald niet geweldig, en tot ons afgrijzen bleek dat als de batterijen op zijn, alle foto’s worden gewist. Als je dus niet voor het einde van de batterijduur de foto’s naar de PC had gedownload, was je al je foto’s kwijt. Zoals wij dus. Ná de vakantie. Heel jammer voor Nikki en Tomas.

Maar als je de webcam functionaliteit gebruikt (zoals mijn fotoprogramma), heb je van dat probleem geen last: er zijn geen batterijen nodig om hem als webcam te gebruiken. De kwaliteit van de foto’s is misschien niet geweldig, de kwaliteit van het gebruiksplezier voor Krista is reusachtig. Juist door de lage resolutie en de mindere kwaliteit, blijft het beeld op de computer vloeiend. Bovendien worden zaken zoals belichting en witbalans IN de camera geregeld, en niet -zoals bij de Logitech- in de aangesloten computer. Daardoor wordt met deze camera de computer veel minder belast en werkt het foto-programma wel.

In het programma ziet Krista de live beelden van de camera op haar scherm, en kan ze met haar hoofdsteun de foto maken. Ondertussen kan ze ook (zelfstandig) naar haar MP3 speler schakelen en een muziekje van K3 (dat is toch wat ze meestal draait ) opzetten, en daarnaar luisteren terwijl ze fotografeert. Ze kan na het maken van de foto naar haar “fotoalbum” en daar de gemaakte foto’s bekijken (of aan anderen laten zien).

Er zitten nog steeds wel wat kinderziektes in de software, maar die haal ik er wel uit, dat is het probleem niet.

Heerlijk om dit weer te doen!

De meeste lezers zullen weten dat Krista gebruik maakt van een programma dat ik jaren geleden heb geschreven toen ze nog niet kon spreken. Door middel van de hoofdsteun op haar rolstoel, waar twee schakelaars zitten ingebouwd, kan ze door woordjes en letters op het scherm te selecteren een zin schrijven en die door de computer laten uitspreken.

Tot een paar jaar geleden heb ik daar heel veel tijd in gestoken. Vooral het visuele aspect en het zorgen dat het blijft werken (ongeacht of er een klasgenoot of onbekwame volwassene met z’n vingers aan zit) kostte veel tijd. Daarnaast heeft ze op zeker moment een andere rolstoel, en later een andere computer gekregen, waardoor de software weer moest worden aangepast om te blijven werken. Uiteindelijk doofde mijn inspiratie-kaarsje langzaam uit door een veelheid aan redenen, en bleef het bij dat ene programma pVoice.

Vorig jaar zomer kreeg ik de smaak opeens weer te pakken, en had ik weer inspiratie. Niet om de zoveelste versie van pVoice uit te brengen, maar om een hele reeks aan nieuwe software te gaan schrijven. Dat idee moest langzaam rijpen, en ik schreef wat kleine experimentele programmaatjes, maakte allerlei aantekeningen, maakte een goed ontwerp….en toen werd er ingebroken. Computer weg, geen backups, dus alles wat ik eraan had gedaan was in één klap weg.

Gelukkig was de motivatie niet weg, en ben ik overnieuw begonnen. Langzaam maar zeker krijgt het vorm. Afgelopen zondag heeft Krista een eerste kijkje kunnen nemen (en zelf uitproberen) waar Papa nou toch steeds mee bezig is. Komend weekend is het de bedoeling dat ze weer wat te zien krijgt: een werkende MP3 speler.

Het kan Krista natuurlijk niet snel genoeg gaan. Daarom probeer ik zo snel mogelijk iets bruikbaars voor haar in elkaar te draaien. Tegelijkertijd wil ik een goed software ontwerp neerzetten, waarmee ik eenvoudig en snel nieuwe dingen voor haar kan maken. Ik geloof dat dat wel gaat lukken! De ontwerp-fase is nu wel voorbij. Nu moet ik het alleen nog allemaal bouwen…ik hoef me ‘s avonds de komende tijd dus niet te vervelen!

Helaas, onze ouwe trouwe Opel Astra is niet meer. Hij moest afgelopen week een nieuwe APK keuring krijgen, maar daar kwam ‘ie niet doorheen. Er waren zoveel dure reparaties aan nodig, dat we naar een andere wagen moesten kijken. Jammer, maar aan de andere kant: we hadden hem 2 jaar geleden aangeschaft met de hoop dat hij het 1 jaar zou houden. Dat is twee keer zo lang gebleken, dus eigenlijk een hele mooie score.

Maar ja, wat moet je dan? Een nieuwe auto zat er sowieso niet in. Het zou weer een tweedehands worden. Maar dan rijst de vraag: wordt het een gewone personenwagen, of één waar Krista’s rolstoel in past? Na de voor- en nadelen te hebben afgewogen, zijn we op zoek gegaan naar een rolstoelbusje. Het valt niet mee om een kwalitatief goed busje te vinden voor een redelijke prijs. Zeker niet in het Noorden van het land.

Via Speurders kwamen we in contact met Roll-in automobielen (site nog in aanbouw). Dit zijn geweldige mensen. Zij zagen uit eigen ervaring (ze hebben zelf ook rolstoel-gebonden kinderen) dat er weinig aanbod is in het Noorden, en hebben vanuit deze ervaring vorig jaar hun bedrijf opgericht. Ze handelen puur in aangepaste auto’s en busjes. Ze weten echt waar ze het over hebben, denken mee, en leveren kwalitatief uitstekende tweedehands auto’s.

De wagen ziet er uit als nieuw. Perfect gewoon. Bovendien hebben ze van Roll-in er ook nog een extra stoel in geplaatst, omdat er maar drie zitplaatsen en een rolstoel in kon. Nu kunnen we hier met het hele gezin in!

En zo kwamen wij aan een hele goede Volkswagen Transporter. Met deze ruime bus kunnen we dit jaar gerust met het hele gezin op vakantie. Oh, alleen al de gedachte dat we nooit meer de Deeltaxi hoeven bellen! Wat een gedoe hebben we daar af en toe mee gehad! We zijn zó blij met deze wagen!

Hier nog even een paar foto’s van ons nieuwe wagentje. Op de foto zie je de extra stoel er nog niet in zitten, maar die is rechts achter de bijrijders-bank geplaatst, naast de schuifdeur:

Zo, de feestdagen zitten erop. Althans, de kerst- en nieuwjaarsdagen. Want in onze familie- en vriendenkring komen er nu heel veel verjaardagen aan. Dus het blijft voorlopig nog wel druk en feestelijk.

Nu de relatieve rust weer een beetje is teruggekeerd, blijft er wat tijd over om dingen op te pakken die er de laatste tijd bij ingeschoten zijn. Sinds half november was het rennen en vliegen voor vanalles en nogwat, en schoot bijvoorbeeld de privé-administratie er flink bij in. Afgelopen week heb ik dus aardig wat tijd besteed aan het ordenen van alle correspondentie, rekeningen, en het plannen van de financiën voor het komende jaar. Niet het leukste werk, maar het geeft wel voldoening als alles weer op orde is.

Ook heb ik m’n lesje geleerd met betrekking tot het maken van backups. Met de inbraak ben ik ongeveer 6 maanden aan foto’s en andere bestanden kwijt geraakt, domweg omdat ik steeds het maken van backups uitstelde. Dat zal me niet gauw nog eens gebeuren. Voortaan maken alle computers in huis automatisch een backup, en de thuis-server maakt nu wekelijkse backups op een aparte schijf. Die zal buiten ons huis worden bewaard, zodat in alle gevallen er nog een backup van niet ouder dan een week is.

Ook heb ik de afgelopen tijd weer wat meer gefotografeerd. In eerste instantie de gewone familie-kiekjes met het Sinterklaasfeest. Die resultaten vielen me echter zó tegen, dat ik besloot weer wat meer te gaan fotograferen om tot betere resultaten te komen. Het winterse weer dat we op het ogenblik hebben, nodigde dan ook zeker wel uit om er op uit te gaan en lekker foto’s te maken. Binnenkort zal ik wat resultaten online zetten.

Zo, genoeg gekrabbeld. Tijd om aan het werk te gaan.

Ja, dat zou leuk zijn. Een weekje weg. Als het vakantie was wel ja…
Maar nee, er moet brood op de plank komen, en dus ben ik deze week voor m’n werk in Amsterdam. Echt veel zin om 3 nachten in een hotel en dus een vreemd bed te slapen heb ik niet, maar goed. Het is zo op het eerste oog wel een leuk hotel, en bovendien, ik zit er alleen ‘s avonds. Overdag is het druk druk druk.

Het hotel is nogal futuristisch. Als je binnen komt (via rood-glazen deuren) staat er een dame die je instrueert hoe de check-in procedure werkt. Je achternaam op een terminal intypen, en vervolgens doorloop je een wizard die je allerlei vragen stelt. Aan het einde van de rit de pinpas in de lezer, betalen, zelf een keycard pakken en voor de kaart-schrijver houden, en hop! Je hebt toegang. Op een bonnetje verschijnt je kamernummer.

Bij het open doen van de kamerdeur staat de volgende verrassing te wachten: links een toilet, rechts een douche, en daarachter een bed. Let wel: alles in één ruimte. Geen muren, geen deuren. Nee, in plaats daarvan ronde matglazen schuifdeuren, met gekleurde lampen er boven. Naast het bed zit een afstandsbediening aan de muur, waarmee je alles kan regelen: gordijnen en lamellen (open/dicht), licht (aan/uit maar ook welke kleur of kleuren), tv, wekker, noem maar op.

Wel geschikt voor een gadget-freak…

Welk hotel het is? CitizenM!

Zo, het is bijna een maand geleden dat ik voor het laatst wat blogde. De hoogste tijd voor een update.

De laatste keer schreef ik over de inbraak. Dat is inmiddels allemaal wel achter de rug. Het wachten is natuurlijk op de afhandeling door de verzekering, maar dat zal wel loslopen (hoop ik althans).

Dan was er natuurlijk ons heerlijk weekendje weg naar Rotterdam, waar we voor het eerst naar de ‘Night of the Proms’ waren geweest. Dat was geweldig. Maar er zat wel een verhaaltje aan vast…
Dat weekendje was een verrassing voor Mickey. Althans, zo was het bedoeld. Maar ik kan nooit lang een geheim bewaren voor haar, dus wist ze de week eraan voorafgaand al wat we gingen doen. Niettemin had ik de tickets al lang voordat ik het vertelde besteld, en toen de envelop met de tickets kwam, keek ik er snel in en moffelde hem snel weg. Niet precies gekeken dus wat erin zat. Op zaterdagochtend, de dag dat we naar Rotterdam zouden vertrekken, pakten we onze spullen, en vroeg Mickey “waar zijn die tickets eigenlijk?”. Ik pakte triomfantelijk de envelop, haal alles eruit, maar wat erin zat….geen tickets. De schrik sloeg me om het hart. Wat er wel in zat? Een rekening met een accept-giro die binnen 4 dagen betaald moest worden, omdat anders de tickets weer zouden worden vrijgegeven. “Oh nee!” dacht ik, “het zal toch niet zo zijn dat het hele verhaal niet doorgaat!?!”. Meteen de telefoon gepakt en de ticketservice geprobeerd te bellen. Die bleek dus op zaterdag niet bereikbaar…en daar zit je dan. Geen tickets, wel een hotelreservering, en een duidelijke melding op de rekening dat als je niet op tijd betaalt, er geen tickets zijn. Vervolgens gebeld met alle mogelijke verkooppunten van NOTP, maar het beste wat we nog konden krijgen waren derderangs tickets. Wij hadden gerekend op eerste rang, vlakbij het podium!

Uiteindelijk vond Mickey een telefoonnummer van de kassa van Ahoy. Daarheen gebeld en de situatie uitgelegd, en gevraagd of er nog eersterangs tickets waren. “Maar meneer”, zegt de dame aan de telefoon, “Zal ik niet eerst even kijken of uw kaarten hier bij de kassa liggen?”. “Ehh, ja, doe maar!”. Twee minuten later gaf de dame aan de telefoon het verlossende nieuws: “Uw kaarten liggen hier klaar hoor! Als u een beetje op tijd bij de kassa komt en contant afrekent, heeft u gewoon uw reservering”. Dat was een pak van ons hart!

Snel pakten we onze spullen verder in, leverden Ezra af bij m’n ouders, en togen naar Rotterdam. Daar aangekomen hebben we eten gehaald, checkten we in in het hotel, genoten van het mooie uitzicht op de Maas. Later zijn we nog naar het Holland Casino gegaan (waar we met een leuke winst weer weggingen) en hebben we heerlijk geslapen op onze luxe kamer.
Na onze brunch op zondag zijn we naar Ahoy gegaan, waar inderdaad de tickets klaar lagen. Om drie uur begon het spektakel. Wát een artiesten zeg. Geweldige optredens, veel humor (vooral door de slagwerker van het orkest), en OMD was wat mij betreft het beste optreden. Roxette was ook goed, maar het was goed te merken dat zo’n serie van 20 concerten (ons concert was de laatste uit de serie) een enorme aanslag op de conditie van Marie Fredriksson (de zangeres) nog niet is wat het moet zijn. Ze bleef heel statisch op 1 plek staan, en was niet zo vol van stem als ze in haar beste jaren was. Niettemin wel petje af voor zo’n comeback hoor. Als ze nog wat sterker wordt, zal Roxette vast weer gaan spetteren!

Het concert duurde veel langer dan we hadden verwacht. Pas rond zeven uur konden we aan de thuisreis beginnen. Tomas opgehaald, Ezra opgehaald, en daarna ploften we moe, maar voldaan op de bank.

…en de volgende ochtend bleek er die nacht ingebroken te zijn…