جوکیان

خانه به دوش

jukiyan — Sat, 31 Oct 2009 21:54:12 GMT

اتاق خودم اگر بود ، الان ، مي رفتم روي ميز پرده را مي كشيدم پنجره را باز مي كردم ، مي گذاشتم سرما و بوي باران با هم بيايند توي اتاق م ، پيشم ، مهماني ، بعد با هم يك چايي نبات ي مي‌زديم به بدن و حالش را مي‌برديم
.

mohi

ميوه ممنوعه

jukiyan — Sun, 06 Sep 2009 22:01:03 GMT

اينجا كه .... واسه ياد آوري روزهاي خوش زندگي ....

فيل شديم ... مي‌رويم پي زندگي مان !

jukiyan — Mon, 06 Apr 2009 17:02:18 GMT

دو تا بچه سر خوش بوديم كه جوكيان برايمان بازي با كلمات بود . اسمش را بگذاريد توهم / تخيل / تراوشات ذهني ... هر چيزي ... نبايد جدي اش مي‌گرفتيد . اصراري به نوشتن نيست اگر قرار است كه ننويسيم .

اولين امتحان مي‌بينم تون شايد هم زودتر ....

jukiyan — Sat, 10 Jan 2009 23:29:18 GMT

آخراي آفتاب است . دارد مي‌رود . توي سالن فقط من هستم . تابلو كه امروز آخرين روز دانشگاه بوده . از صبح كه اينجا نشستم فهميدم توي دانشگاه چه خبر بوده . يكسري از بچه ها تحويل متره داشتند . نبودي سالن را گذاشته بودند روي سرشان " محمد نقشه ها رو بيار . سميرا اين تايپ كردي ؟ تو برو استاد رو سرگرم كن تا ما تموم ش كنيم .." يه چند نفر ديگه هم تحويل تاسيسات داشتند . يكي " انواع پيش ساختگي " را مي‌خواند يكي ديگر هم تايپ مي‌كرد .انگار نه انگار كه سالن مطالعه است . سالن رو به رويي ها اما خيلي سرخوش بودند از وقتي كه آمدم تا الآن تنها صدايي كه ازشان مي‌آمد خنده بود و جيغ و داد و فحش به اين استاد و آن استاد .... اينجا اما شلوغ بود ميداني از آن شلوغي هاي لعنتي اعصاب خورد كن استرس آوري كه همه هُل تحويل پروژه هايشان را مي‌زنند . تف ... صداي اين جوش كاري سردر هم از صبح شده مته و رفت روي اعصاب م .

سالن رو به رويي ها آهنگ گذاشتند . باهاش هم مي‌خوانن .قشنگ است . توي اين حال و هوايي كه هستم فاز مي‌دهد . . نيامده رفتي سايت . من اينجا هي خدا خدا مي‌كنم بلكه صدايش تا طبقه بالا بيايد و تو بفهمي كدام آهنگ ست و برايم گير بياري ....

منتظرم كه بيايي كه بريم نيكوصفت آش بخوريم ....

----

mohi

قشنگ مُرد َن

jukiyan — Wed, 10 Dec 2008 23:59:18 GMT

همبازي امروز من در پارك پسر بچه سه ساله اي بود كه من را "خاله جون " صدا مي‌زند . من مي‌شدم مرد عنكبوتي سياه و او هم مي‌شد قهرمان كودكي ش مرد عنكبوتي قرمز و ما با فيش فيش هايمان و تار به طرف هم پرت كردن هايمان پارك را گذاشتيم روي سرمان . من بايد روي زانو هايم بشينم دستهايم را باز كنم تا او از رو به رو بدود و بپرد توي بغلم تا ما بيفتيم روي چمنها تا كلي قل بخوريم . او مي‌شود هم قد من . من هم بايد رُل مرد عنكبوتي سياه را بازي كنم هم آن ژنرال مقابل زورو را و هم نقش بد فيلم بت من را . خلاصه هر آدم بدي كه قهرمان ما بايد بكشتش . آخر سر هم نمي‌فهم َم كه اين مرد عنكبوتي است كه من را مي‌كشد يا زورو ! من بايد در آخر بازي ها بميرم ؛ با افتخار هم بايد بميرم ؛ بايد بجنگَ‌م بعد بميرم ؛ غير از اين باشد پسرك همبازي َم قبول نمي‌كند . مجبورم مي‌كند يك بار ديگر بازي كنم . امروز بعد از ظهر هم من مُردَم . توي همين پارك بالاي خانه يمان .

mohi

در آسمان چيزي نيست

jukiyan — Tue, 21 Oct 2008 17:45:18 GMT

کوچه باغ یادته ؟ چنار های سر به همی که تو لذت تن گشایی برای رسیدن به خورشید غصه افتادن هیچ برگی رو نمی خوردن . همون برگ هایی که خش خش راه رفتن روشون جای تموم حرفا رو می گرفت . دلم می خواست رو به آسمون راه برم . رو به همون وری که شاخه ها بهش قد می کشن . ولی تو همیشه پایین نگاه می کردی ، به "برگ هایی که تو تن گشایی خود خواهانه نقش زمین می شن" . چقدر جدی بودی وقتی اینُ گفتی و من چقدر شگفت زده . لبخند زدی ، از همونایی که بیشتر چشمات می خندید " تازه یکی باید یه سر به هوای ِسرخوشُ بپاد که زمین نخوره" و آروم دستتُ تو دستم لغزوندی .

همش تقصیر آسمون ِ. اگه انقدر دست نیافتنی نبود ، دیگه شاخه ها هوایی نمی شدن .اون وقت حتما بودن برگ رو احساس می کردن . حتما دستشُ محکم می گرفتن . حتما ... ولی برگ .. چرا هیچ وقت نمی گه که داره می افته ؟

sam

پسري كه مزرعه آفتابگردان را با مترسك َش دوست داشت ...

jukiyan — Sat, 06 Sep 2008 20:29:18 GMT

زياد گفته بود . زياد نوشته بود كه خسته است .. كه دلتنگ است . كه شكسته شده . كه صداي شكسته شدنش را ، صداي خورد شدن استخوان هايش را شنيده . آدم اما تا رو به روي كسي نايستد سرش را بلند نكند چشمهايش را نبيند باورش نمي‌شود ... چشمها ... چشمهايت گفت كه شكستي . كه روزهاي خوبي را واقعا نداشتي . خوب ...هه ! حيف كه شانس نياوردي .

راستش را بخواهي خيلي وقت است كه دلم برايت تنگ شده . از َم كه پرسيدي روم نشد كه بگويم اما مي‌داني وقتهايي بود/ هست كه تو حتي بالاتر از نويسنده هايي بودي كه جايشان را نشانت دادم ...

مي‌داني آدم نبايد اسطوره هايش را ببيند . آدم هميشه بايد با اين حس ش مقابله كند و سراغ آنها نرود . آدم يادش مي‌رود كه قهرمان ها آدم هاي معمولي هستند . معمولي تر از آنچه كه تو فكرش را مي‌كردي . آنها هم ‌مي‌شكنند ، خورد مي‌شوند .

قهرمان هيجده ، نوزده ، بيست ، بيست و يك سالگي من مي‌بوسمت . بابت تمام لحظه هايي كه باعث شدي من گريه كنم ، فكر كنم ، فحش بدهم ، بخندم ، عاشق شوم و يك عالمه چيز ديگر ...

---

mohi

آقا طلبیده

jukiyan — Sun, 31 Aug 2008 05:45:18 GMT

می خوام برم شابدوالعظیم تا خرخره سبزی بخورم . بذار یبارکی وبا بگیرم . بلکم مردم و خلاص. بذار بعداً هرکی هر چقدر خواست از ضایعگیه من و خز و خیلی خودکشیم بگه. به درک! خودشون دارن از اسهال مغزی تلف می شن ، بذار من از اسهال مزاجی برم لا دست عزراییل ، شاید اونم حالی به حالی شد و آمارمُ به نکیر و منکر نداد. هر چند انقد تو این تغار امنیت سازی های آب دوغ خیاری و پیشرفت های شیپشکی اقتصادی و فول بسامان بودن دلخوشکنک ها ، ورز دیدیم که دیگه نسخ کشیه نکیر و منکر حکم یک گفتمان مفرح ذاتُ پیدا کنه. فقط دعا می کنم اون دنیا یک گلُه جا بهم بدن که بی حرص خوردن وکُفری شدن و سه فاز پروندن ، جاودانگیمُ طی کنم . حتی اگه رو تپه های طبقه هفتم بهشت با دورنمای آنچنانی هم نبود ، نبود .

اصلا گله جا رو بی خیال، همین که پام رسید اون ور می رم بخش نیرو های خدماتی و درخواست کار می دم .گیرم که فرشته ریخته باشه از این سر تا اون سر ، وقتی که همشون فقط فرم حوری گری رو پر می کنند تا این پپه زمینی های رستگار شده رو حال بدن ، دیگه غم استخدام سیری چند . من تو فکر یک کار درست و درمونم . یک کار تو بند اسهال مغزی ها . همین خدا نیامرزهایی که من رو به سبزی خوردن انداختن، که الهی هر چه زودتر عزراییل ریغ رحمتُ تو حلقشون کنه و با یک برگه " برابر مقررات رفتار شود " تو دست چپشون بیان تو بند من .

اول از همه اون آباجی خانومی که مثلا قرار بود باهام مصاحبه عقیدتی بکنه . طرف با قیافه باجی های زیر زبون کِش، نشسته بود جلوم و با سئوال های از فحش بدترش اسگلم کرده بود . وقتی ازم پرسید:

- بیرون چی سر می کنی ؟ آهان! از اون حریر گلدار نازک ها که سر و گردن آدم از زیرش پیداست دیگه "

چشماش عین چشمای روباه مکار وقت های گول زدن پینو کیو برق می زد .

یا این حراستیه دانشگاه . یعنی

sam

تيتر ش ... مال تو

jukiyan — Fri, 15 Aug 2008 16:39:18 GMT

اون بعد از ظهري كه رفتيم " خانه هنرمندان " يادت هست ؟ كوبيديم رفتيم اونجا كه تو ساندويچ پنير و جوانه بخوري . بعد يك ورق درآوردم و كارهايي كه دوست داشتيم انجام بديم رو نوشتم . ري كاوري ! يادت هست كه ؟ چهارشنبه هر كاري كردم نتونستم باهات تماس بگيرم . مي‌خواستم ببينمت . حتي رفتم پژوهشكده فكر مي‌كردم اونجايي . دربان گفت امروز اينجا ساعت چهار تعطيل شده . بعد رفتم تئاتر شهر . تو محوطه داشتن نمايش عروسكي اجرا ‌مي‌كردن . جدول سالن هاش رو ديدم براي امروز كه جمعه باشه يكي پيدا كردم كه باهم بريم . شب ِش كه زنگ زدي هنوز نرسيده بودم خونه . دلم يهو خواست از همون پشت گوشي بغلت كنم . صداي بوق انقدري بودكه نمي‌شد فهميد چي مي‌گي با اين حال صدات خسته بود خسته تر از من . ديروز هم دلم ميخواست بهت زنگ بزنم اما نزدم . امروز اما هي زنگ زدم كه بگم بريم اون تئاتري كه ديدم اما يا خاموش بودي يا آنتن نمي‌دادي . خيلي وقت ِ كه دلم برات تنگ شده . نمي‌دوني وقتي از خانم جونت كه حرف مي‌زدي جدا حسوديم مي‌شد بهش . به اينكه چقدر راحت براش وقت مي‌گذاري . حس زنانگي ديگه چي كارش كنم ؟ وضع خونه رو هم كه ميدوني چطوره . امروز مامان َ م بلاخره فهميد و به زبون آورد كه من براش به اندازه نوه سه ساله ش هم فايده ندارم ! سودي هم گير داده كه چند تا آرايشگاه ديدم كه با هم بريم ! فك كن . جدا يعني دو درصد !! حس اين چند وقته ام رو كه ميدوني . اووو راستي خيلي دلم ميخواست اين سوژه جديدي رو كه به كلكسيون چفت و لوك و لنگ و خنگ و كر و لال هاي محي اضافه شده رو برات تعريف مي‌كردم بلكه يه كم مي‌خنديديم . بعدش تو شروع ميكردي به نصيحت كردن من !! اين روزها تو هم خسته اي . تو كه خسته مي‌شي بيشتر اذيت مي‌شم . اينكه نمي‌گذاري حتي كسي نزديكت هم بشه آدم رو بيشتر حرص مي‌ده . راستش رو ميداني براي تولد داغ م كرديد من هم جو گير ِ بي‌جنبه ! هر كي رو كه ديدم دعوت كردم . كس و ناكس ش مهم نيست . الآن ديگه جعفر آقا سوپري سر كوچه مون هم از قضيه مهموني خبر داره و مي‌خواد بيايد . حالا اما دارم به گور خودم مي‌خندم . حوصله اش رو ندارم . پايه اي به پيچونيم ِشون ؟

حرف هفته پيش پنج شنبه رو كه يادت هست ؟ گفتم : ميشه نري يه كم باهم باشيم ؟ گفتي : محي قول ميدم يك روز باهم باشيم . از صبح بريم بيرون و بگرديم . خواستم فقط يادآوري كرده باشم . آره . مي‌دونم خيلي كار جواديه كه اينجا ، اين ها رو نوشتم اما خب به چپ و راست َم . دلم مي‌خواست بنويسم و تو بخوني . كاش اينجا را مي‌خوندي !

...

mohi

------------ یکشنبه -۱۱ شب -- ----------------------------------------------------------------

تیترش ... مال من ، خط به خطش مال تو

خانه هنرمندان ، یادم

کافه سارا یادم

دوره های موزه گردی که با فحش و فضیحت میومدی یادم

سر به سر گذاشتن ها خانه عمران یادم

تولد دو سال پیشم یادم

حلیم خوردن n سال پیش قزوین یادم

خنده های سر کلاس استاد عربی یادم

انجمن "چار چار" دانشکده یادم

تقریبا ، نصف زندگیم همین جوری یادم . با تو .

مامانم می گه : تو از آدم به دوری . آره هستم . از آدمی ورای تصویر قاب شده تو ذهن اطرافیان بودن ، به دورم .

واسه خانوم جونم من خنده و شیطنت و بی خیالیم . واسه همه همین جورم . همین جور هم می مونم . چون این اون تصویر دیوارکوب ذهنشون . تصویری که نمیذارم خط بیفته ، حتی اگه مجبور بشم به خاطرش از لحظه های خودم بزنم . حتی اگه معنیش این باشه که لحظه آغاز و پایانم ، بشه رد شدن از باریکه در اتاقم.

پس لطفا حرص نخور بابت تمام این " از آدم به دوری های " من و من رو ببخش به خاطر همش ، بیشتر به خاطر بی خبر غیب شدن ها ، که باور کن آخرین راه واسه پنهون کردن همون خستگیه تلخیه که ... نتوستم از تو دور نگهش دارم . باشه به پای همه اون " یاد " هایی که با هم داریم . حد اقلش همین از قاب بیرون زدن های بی خبر دیگه . بی خیال .. اینم یکجور ریکاوریه .

در ضمن دور پیچوندن تولد رو خط بکش که من یکی پایه همه چی هستم الا پیچوندن کیک شکلاتی های "بی بی" . یادت نره یدونه بزرگش رو بگیری . پای حرف پنج شنبه ام هم هستم . عذر که انقدر گره خوردم که جز این حداقل واسه محیه عزیزم ، چیزی ندارم .

روح َت شاد ...

jukiyan — Sun, 10 Aug 2008 22:09:18 GMT

آن شب را يادت هست كه من گفتم "براي تولدم اينجا باش !" . حال تولدم است و ما به هم‌ديگر مي‌گوييم " شما ؟"
چيزي نيست،عادت مي‌كنيم . هيچ كس از فاصله‌ها نمي‌ميرد . ما هم كه كسي نيستيم ، پس يك خراش هم برنمي‌داريم !

...
mohi