De Nekkerhal ontplofte dinsdagnamiddag toen Gilles Thomas de Longines FEI Jumping World Cup, presented by BMW, op zijn naam schreef. Het Belgische publiek ging volledig uit zijn dak bij een thuisoverwinning die tot stand kwam na een barrage vol spanning, twijfel, risico en emotie. Voor Thomas zelf werd het een ware rollercoaster, met eerst ontgoocheling over een fout en pas daarna het besef dat hij alsnog had gewonnen.

Tijdens de parcoursverkenning leek het parcours op het eerste gezicht best doenbaar, maar eenmaal in de ring bleek hoe verraderlijk het was. Slechts vijf ruiters wisten zich te plaatsen voor de barrage en geen enkele combinatie slaagde erin die foutloos af te leggen. Toch bleef de ontknoping tot de allerlaatste ruiter bijzonder spannend.

Parcoursbouwer Bart Vonck lichtte zijn aanpak toe.
“Ik hoopte op ongeveer acht foutloze omlopen, dat was een beetje het doel,” vertelde hij. “Maar het blijft altijd zoeken naar het juiste evenwicht: niet te zwaar, maar zeker ook niet te licht. Vandaag zagen we vooral heel kleine fouten, en dat maakt het net interessant.”

De barrage bracht spektakel, maar ook frustratie. Gilles Thomas zette met Qalista DN, een negenjarige BWP-merrie van Emerald van ’t Ruytershof uit een Landetto-moeder, alles op alles. Hij noteerde vier strafpunten, maar zette wel de snelste tijd neer. Zelf was hij na zijn rit allerminst overtuigd.
“Eigenlijk was ik eerst heel teleurgesteld,” gaf hij eerlijk toe. “Mijn paard is zó snel, en misschien heb ik net iets te veel risico genomen in de dubbelsprong.”

Daarna volgde het lange wachten, met Daniel Deusser nog als laatste kanshebber.
“Ik was eerlijk gezegd erg bang voor Daniel,” zei Thomas. “Hij is zo’n winnaar. Hij moest als laatste starten en kon eigenlijk gewoon voor een foutloze ronde gaan. Ik keek zelfs niet echt naar het scherm in de paddock, want normaal gezien maakt hij het altijd af.”

Toen het verdict viel, sloeg de ontgoocheling plots om in ongeloof.
“Ik dacht: daar gaan we weer, tweede plaats, net zoals vorig jaar. En ineens stonden er plots twintig mensen rond mij die me feliciteerden. Dat moment was echt een mix van emoties.”

De reactie van het publiek maakte het helemaal af.
“De hele week was het publiek al ongelooflijk,” ging hij verder. “Het voelt echt alsof mijn supporters me naar een hoger niveau tillen. Misschien is dat ook waarom ik in de barrage net dat tikkeltje extra risico nam. Met Qalista wist ik dat ik een grote kans had. Ik kwam hier niet voor de tweede plaats. Als je toch vijfde kan worden, dan kan je evengoed alles geven voor de winst.”

Achter Thomas eindigde Marcus Westergren knap tweede met Airco de L’Esprit Z. Ook hij liep tegen vier strafpunten aan in de barrage.
“Mijn plan is eigenlijk altijd hetzelfde: winnen als het kan,” lachte hij. “In de dubbelsprong moest ik iets te veel gas terugnemen, dat was technisch niet ideaal. Maar wat een sfeer hier. Het publiek steunde niet alleen de Belgen, maar echt iedereen. Dat was ongelooflijk om mee te maken.”

De derde plaats was voor Patrick Stühlmeyer met Baloutaire PS, voor wie dit zijn eerste vijfsterren-Wereldbeker was met dit paard.
“Ik ben enorm trots,” vertelde hij. “Dit was mijn eerste 5* met hem. Het parcours was moeilijk, maar eerlijk. De tijd was kort, maar haalbaar. Voor mij was dit gewoon een heel goede dag.”

Ook sportdirecteur Peter Bollen genoot zichtbaar.
“Ik kan maar één ding zeggen: ik ben heel gelukkig,” klonk het. “Bijna elke avond uitverkochte tribunes, en vandaag ging het publiek echt volledig los. We verwachten zelfs het bezoekersrecord van vorig jaar met zo’n tien procent te breken. Dit was een perfecte avond.”

Voor Gilles Thomas betekende de overwinning de bekroning van een uitzonderlijk jaar.
“Na alles wat dit seizoen al gebracht heeft, is het fantastisch om zo af te sluiten,” besloot hij. “Ik zei ooit lachend dat ik zou stoppen met rijden als ik de Wereldbeker in Mechelen zou winnen, maar geen zorgen, ik ga gewoon door. Volgend jaar wacht het WK in Aken. Dat is een groot doel.”

De Longines FEI Jumping World Cup, presented by BMW werd zo niet alleen een sportief hoogtepunt, maar ook een avond die perfect samenvatte waar Vlaanderens Kerstjumping voor staat: topsport, emotie en een publiek dat zijn kampioen naar de overwinning schreeuwt.

Na een spannend seizoen op sommige van de mooiste indoor competities ter wereld, kende de FEI Jumping Ponies’ Trophy 2025 haar ontknoping op Jumping Mechelen.

De overwinning was voor Sophia Aurelia George, die samen met Berlioz d’Henann de titel in de wacht sleepte. Zelf had ze vooraf niet het gevoel dat winst erin zat.
“Na een fout eerder in de competitie dacht ik eerlijk gezegd dat anderen me wel zouden voorbijsteken,” gaf ze toe. “Toen dat niet gebeurde, begon het pas echt te dagen. Dat moment was heel bijzonder.”

Sophia is zich bewust van het palmares van de FEI Jumping Ponies’ Trophy. Eerdere winnaars stroomden door naar Europese kampioenschappen en zelfs de Olympische Spelen.
“Dat is exact wat mij motiveert,” vertelde ze. “Ik droom ervan om ooit op dat niveau te rijden. Deze overwinning voelt als een eerste echte stap.”

De tweede plaats ging naar Selma Hundborg Dresler met Lady Crown. Hoewel zilver soms als ‘net niet’ kan aanvoelen, overheerste bij haar vooral tevredenheid.
“Over vijf omlopen kan echt alles gebeuren. Ik had dit resultaat absoluut niet verwacht,” klonk het eerlijk. Met de negenjarige merrie Lady Crown vormt ze nog maar sinds april een combinatie.
“Ze heeft enorm veel inzet en wil altijd meewerken. Dat heeft hier het verschil gemaakt.”

Het brons was voor Victoire Chapalain en Fantho de l’Etape. Zij blikte trots terug op haar finale, zeker na een moeilijke start in één van de omlopen.
“Dan is het niet vanzelfsprekend om terug te vechten,” zei ze. “Maar mijn pony bleef voor mij gaan. Op het podium eindigen in zo’n finale betekent heel veel.”

Voor eigen publiek knokte Robin Vermeir zich met Atomic du Bary naar een knappe vierde plaats.
“Ik had dit vooraf echt niet durven dromen,” gaf ze toe. “Mijn pony groeide in de competitie en het publiek hier in België gaf zoveel extra energie. Die sfeer vergeet ik niet snel.”

Wat tijdens de persconferentie vooral opviel, was de onderlinge sfeer tussen de finalisten. Concurrenten in de piste, maar met duidelijk respect en vriendschap naast elkaar, precies de geest waarin de FEI Jumping Ponies’ Trophy is opgezet.

Tot slot benadrukte Peter Bollen nogmaals de oorspronkelijke visie van de reeks.
“Dit was exact wat we voor ogen hadden: jonge ruiters laten proeven van topsport, op grote locaties, met alles wat daarbij komt kijken,” zei hij. “Dat voormalige deelnemers nu doorstromen naar EK’s en zelfs de Olympische Spelen, bevestigt dat dit werkt.”

Het slotevent van de FEI Dressage World Cup op Jumping Mecheln  kreeg net als de openingsdag een uitgesproken Belgisch accent. In een uitverkochte Nekkerhal bevestigde Larissa Pauluis haar uitstekende vorm door, na de Grand Prix, ook de Grand Prix Freestyle op haar naam te schrijven. Met haar 15-jarige ruin Flambeau reed ze naar een persoonlijke recordscore van 82,975 procent, goed voor een overtuigende thuisoverwinning.

Die zege kwam er niet uit het niets. Pauluis en Flambeau lieten een kür zien die bleef groeien, met veel souplesse, kracht en controle. Het publiek voelde dat feilloos aan en zorgde voor een bijzonder warme sfeer tijdens haar proef. Hun laatste drafpassen werden geplaatst op het tempo van het applaus, dat hen letterlijk tot aan de eindstreep voortstuwde. Achter Larissa eindigde Justin Verboomen net als in de Grand Prix als tweede met de jonge,Djembe de Hus. Met een score van 82,450 procent kwam hij erg dicht in de buurt van Pauluis. De derde plaats was voor João Pedro Moreira, die met Drosa Fürst Kennedy opnieuw indruk maakte en 79,280 procent kreeg toebedeeld.

Grote droom

In een uitverkochte Nekkerhal voelde de Belgische amazone zich duidelijk gedragen door het publiek. “Winnen in Mechelen was altijd mijn grote droom,” vertelde ze na afloop. “De steun van het publiek was ongelooflijk. Het gaf me enorm veel energie, zowel gisteren als vandaag.”

Ook met Flambeau beleefde Pauluis een bijzonder moment. Al in de Grand Prix voelde ze dat haar paard volledig in harmonie met haar was, maar in de kür viel alles nog mooier samen. “Vandaag danste hij echt met mij,” zei ze. “Dat gevoel was gewoon hemels.” Die ervaring vertaalde zich in een persoonlijke recordscore van 82,975 procent.

Ondanks dat record benadrukte Pauluis dat Flambeau nog altijd progressie blijft maken. De ruin begon pas op zijn negende aan een carrière in de dressuursport, na eerst in de springsport actief te zijn geweest. “Ik ben ervan overtuigd dat hij blijft verbeteren tot het einde van zijn carrière. Het was niet altijd makkelijk om met hem te werken, maar qua kwaliteit heeft hij geen grenzen.” Vertrouwen blijft daarbij cruciaal, gaf ze toe. “Hij kan soms wat onzeker zijn, dat zie je bijvoorbeeld bij de prijsuitreiking. Maar zolang ik zijn vertrouwen heb, kan hij ongelooflijk veel.”

De sterke prestatie levert Pauluis waardevolle punten op in de FEI Dressage World Cup. In de tussenstand van de FEI Dressage World Cup schuift Pauluis op naar de tweede plaats, op slechts één punt van leider Raphael Netz.  Maar ze blijft realistisch over de verdere planning. “Eerlijk gezegd weet ik nog niet of de finale haalbaar is,” klonk het nuchter. “Het is een erg lange reis en hij wordt volgend jaar zestien. Dat vraagt veel van een paard en daar wil ik goed over nadenken.” De focus verschuift nu vooral richting het komende WK. “In 2026 bouwen we verder aan ons partnerschap, met Aachen als belangrijk richtpunt.”

Djembe’s debuut

Ook Justin Verboomen kon tevreden terugblikken op zijn optreden in Mechelen. Met Djembe de Hus reed hij naar een tweede plaats, opnieuw net achter zijn landgenote. Voor Verboomen, die in één jaar tijd evolueerde van relatief onbekend talent tot wereldnummer één, lag de focus dit weekend vooral op de verdere ontwikkeling van zijn nieuwe partner. “Het was een bijzonder jaar voor mij,” gaf hij toe. “Mijn belangrijkste doel hier was om Djembe vertrouwen te geven, en dat is zeker gelukt. Hij deed het erg goed.”

De jonge hengst stond voor een nieuwe uitdaging in de indoorarena. “Hij had nog nooit zo’n wedstrijd gelopen, met zoveel muziek, publiek en applaus. Dat is best spannend voor hem. Toch merkte ik duidelijk dat hij erg gefocust was op mij en op de proef. Ik voelde een speciale connectie, en dat is voor mij het belangrijkste.”

Van jonge belofte tot wereldbeker

Voor João Pedro Moreira kreeg de derde plaats in Mechelen een extra emotionele lading. “We kochten Drosa Fürst Kennedy toen hij amper tweeënhalf jaar oud was,” vertelde Moreira. “We hebben samen alle jongepaardenreeksen doorlopen en bereikten uiteindelijk de Grand Prix toen hij acht was.” Het traject kende echter ook een zware tegenslag. “Kennedy werd niet zo lang geleden geopereerd,” legde Moreira uit. “Het afgelopen seizoen stond volledig in het teken van herstel. Exact een jaar geleden mochten we opnieuw licht draven. Dit was echt ons comebackjaar.”

Dat maakt het resultaat op Jumping Mechelen des te betekenisvoller. “Hij wil elke dag zijn best doen, en dat maakt hem bijzonder. In zo’n sterk deelnemersveld en met zo’n sfeer als derde kunnen afsluiten, dat is een privilege.”

Hoewel Kennedy nog jong is en bijna een jaar verloor door blessure, kijkt Moreira met vertrouwen vooruit. “Er zijn nog veel details te verbeteren, ook bij mezelf. Maar ik ben heel gelukkig met waar we nu staan.” De volgende grote afspraak staat al vast. “Aachen is ons doel. Ik ga hem rustig voorbereiden zodat we daar in topvorm kunnen zijn.”

Emotioneel afscheid

Een emotioneel moment was trouwens ook weggelegd voor Charlotte Defalque, die samen met haar 19-jarige Botticelli voor het laatst de wedstrijdpiste binnenreed. Hun lange samenwerking, die begon in de jeugdreeksen en uitmondde in kampioenschapsdeelnames, werd afgesloten met een achtste plaats en een staande ovatie van het publiek.

De dressuursport in Mechelen kreeg zo een passend slotakkoord, met een Belgische winnares die niet alleen haar eigen ambities kracht bijzette, maar ook liet zien dat de Belgische dressuur helemaal mee is op het hoogste niveau.

Dat de dressuursport in België duidelijk aan terrein wint, was ook voelbaar tot in de zaal. De tribunes zaten vol en het publiek leefde intens mee. De Nekkerhal toonde zich opnieuw een dankbaar decor voor topsport.

De CSIW5* KBC Bank & Verzekering draaide uit op een proef waarin snelheid de doorslag gaf. De jump-off liet voldoende ruimte om tempo te maken op de lange lijnen. Wie daar durfde doortrekken, kon echt het verschil maken.

Julien Epaillard voelde zich duidelijk thuis in deze proef en won met Donatello d’Auge. Hij zette een bijzonder snelle en vloeiende barrage neer. Met 38.34 seconden bleef hij iedereen voor en pakte hij de overwinning. Epaillard gaf na afloop aan dat hij bewust vol voor snelheid ging. Met achttien combinaties in de barrage en een startpositie als zevende wist hij dat hij meteen moest aanvallen. Donatello d’Auge, van nature snel en intussen erg ervaren, voelde volgens hem fris en scherp aan. “Mijn paard was vandaag echt super,” klonk het tevreden.

De marge bleef echter klein. Jules Van Hoydonck kwam met Minte van de Bisschop bijzonder dicht in de buurt. In 38.96 seconden reed hij een sterke ronde die hem een knappe tweede plaats opleverde, nipt naast de overwinning, maar wel een prestatie die mocht gezien worden voor eigen publiek. Bas Moerings vervolledigde het podium met Kivinia, na opnieuw een constante en efficiënte rit.

Ook over de sfeer in Mechelen was Epaillard duidelijk enthousiast. Hij komt elk jaar graag terug naar Jumping Mechelen. De omkadering, het publiek en de manier waarop zowel ruiters als paarden ontvangen worden, maken het voor hem telkens opnieuw een aangename concoursweek.

Met het oog op de Grote Prijs blijft hij realistisch maar gemotiveerd. Eén fout is snel gemaakt, zeker op dat niveau, maar Donatello is duidelijk in goede vorm. Tegelijk beseft hij dat de Belgische ruiters in Mechelen altijd extra gemotiveerd zijn om voor eigen publiek te presteren. “We zullen vechten en proberen ons beste te doen,” gaf hij mee.

Rust zit er voor Julien nog niet meteen in. Het seizoen loopt gewoon door richting 2026, met al vroeg in januari opnieuw een goedgevulde wedstrijdkalender. Bijna elk weekend staat er een concours op het programma, met als doel scherp en competitief te blijven op het hoogste niveau. De CSIW5* KBC Bank & Verzekering bevestigde alvast hoe klein de verschillen zijn wanneer snelheid, durf en controle samenkomen in één proef.

Op dag 3 van Jumping Mechelen 2025, hing er al vroeg spanning in de Nekkerhal. Dressuurfans konden genieten van een ochtend vol klasse dankzij de FEI Dressage World Cup presented by De Baian die om 8u van start ging. België liet zich meteen gelden, met een overwinning voor Larissa Pauluis en meerdere sterke prestaties van eigen bodem.

Pauluis houdt het hoofd koel
Larissa Pauluis verscheen als laatste Belgische combinatie in de ring met Flambeau (Ampère x Zeoliet | KWPN), haar ervaren en trouwe partner. Het jarenlange, trouwe partnerschap tussen ruiter en paard was duidelijk voelbaar en het duo oogde sterker dan ooit. De jury beloonde die harmonie met 73,91 procent, goed voor de overwinning.

Verboomen opnieuw op het podium
Europees kampioen en wereld nummer één Justin Verboomen startte met Djembe de Hus (Damon Hill x Argentinus | OLD), een paard dat nog maar relatief kort deel uitmaakt van zijn stal. Het duo liet zien dat het harde werk van de voorbije maanden rendeert. Met een verzorgde proef scoorden ze 73,07 procent in de Christmas Arena, wat hen de tweede plaats opleverde.

Spanning tot het einde
Voor internationale tegenstand zorgde de Portugees João Pedro Moreira met de tienjarige Drosa Fürst Kennedy (Fürstenlook x Don Kennedy | OLD). Zijn elegante presentatie werd gewaardeerd met 72,54 procent en een derde plaats. Net naast het podium eindigde Marieke van der Putten. Zij reed met Zantana RS2 OLD N.O.P. (Zonik N.O.P. x Sir Donnerhall | OLD) met 72,13 procent naar een verdienstelijke vierde plaats.

Sterke Belgische ochtend
Met ook nog een solide zesde plaats voor Wim Verwimp, die met Jedai de Massa (Don Juan de Hus x Galopin de la Font | PSH) een knappe proef liet zien na een jarenlange afwezigheid op wereldbekerniveau, werd deze Grand Prix een echte Belgische hoogdag.

De Vlaamse paardensector blijkt economisch veel belangrijker dan vaak wordt aangenomen. Dat is de kern van een nieuwe studie van professor Stijn Vanormelingen (KU Leuven) die uitgevoerd werd in opdracht van Paardenpunt Vlaanderen en vandaag werd voorgesteld op Jumping Mechelen. Tegelijk legt het onderzoek een minder comfortabel gegeven bloot: achter de indrukwekkende omzetcijfers schuilt een sector waarin opvallend veel ondernemingen het financieel moeilijk hebben.

Veel paarden, veel mensen, veel geld

De zogeheten Paardenmonitor brengt voor het eerst op ruime schaal in kaart hoe groot de sector in Vlaanderen werkelijk is. Vlaanderen telt naar schatting zo’n 200.000 paarden. Ongeveer 75.000 daarvan staan op professionele bedrijven zoals fokkerijen, maneges en pensionstallen. De overige 125.000 zijn in handen van particulieren.

Ook qua tewerkstelling gaat het om meer dan een niche. In totaal zijn ruim 6.000 mensen actief in de Vlaamse paardensector, rechtstreeks en onrechtstreeks. Het gaat niet alleen om werknemers op bedrijven met paarden, maar ook om dierenartsen, hoefsmeden, transporteurs en andere gespecialiseerde diensten.

Economisch tikt dat stevig aan. De totale omzet van de sector bedraagt ongeveer 1,43 miljard euro. Jaarlijks wordt bovendien voor meer dan 200 miljoen euro aan paarden geëxporteerd, met vooral de Verenigde Staten als belangrijke afzetmarkt. België en Vlaanderen hebben internationaal duidelijk een naam opgebouwd als paardenland.

Winst maken is geen evidentie

Op papier lijken dat cijfers waar elke sector jaloers op zou zijn. In de praktijk ligt het genuanceerder. “Net iets meer dan de helft van de ondernemingen in de paardensector maakt winst”, stelt Vanormelingen. “Dat is een laag percentage als je het vergelijkt met andere economische sectoren.”

Vooral maneges, pensionstallen en kleinere fokkerijen blijken het moeilijk te hebben om rendabel te werken. Stijgende kosten, arbeidsintensieve activiteiten en beperkte marges spelen daarbij een rol. De studie toont dat de winstgevendheid van de sector onder druk staat, ondanks de grote totale omzet.

Passie als drijfveer

Volgens Emely Feys, directeur van Paardenpunt Vlaanderen, is dat geen toeval. “Als de fokkerij puur economisch bekeken niet altijd winstgevend is, waarom blijven mensen dan toch veulens fokken? Het antwoord is eenvoudig: passie.”

Die passie blijkt cruciaal voor het hele ecosysteem. “Zonder de vele hobbyfokkers die gebeten zijn door de paardenmicrobe, zouden we nooit genoeg paarden hebben voor maneges, recreatieve ruiters en uiteindelijk ook de topsport. Niet iedereen fokt met winst als eerste doel. Voor velen is het vooral engagement en liefde voor het paard.”

Export draait op topfokkerijen

Dat betekent niet dat niemand goed boert. Integendeel, de grotere en meer professionele fokkerijen doen het opvallend beter. In die groep is zo’n 80 procent winstgevend. Zij zijn ook verantwoordelijk voor het gros van de internationale verkoop.

De export draait voornamelijk rond hoogwaardige sportpaarden. Gemiddeld gaat het om verkoopprijzen van om en bij de 50.000 euro per paard. “Dat zijn uiteraard niet de paarden die je in elke weide ziet staan”, klinkt het. Net die toppaarden zorgen ervoor dat de uitvoer van levende paarden vele malen groter is dan de invoer.

Eeuwenoude kennis als fundament

Waarom België en Vlaanderen zo’n sterke exportpositie hebben, is geen toeval. Volgens Emely Feys ligt de basis ver in het verleden. “De kennis van het fokken gaat terug tot het Belgisch Trekpaard, dat wereldwijd bekend stond om zijn kracht en betrouwbaarheid.”

Die knowhow werd door de jaren heen verfijnd en toegepast op de fokkerij van sportpaarden. In combinatie met sterke sportstallen, ervaren trainers en een goed uitgebouwd netwerk heeft dat geleid tot paarden die internationaal gegeerd zijn. Het resultaat is een exportpositie die economisch zwaar doorweegt.

Substantieel, maar kwetsbaar

Voor Vanormelingen was de internationale sterkte van de sector een verrassing. “Ik kende de sector vooraf vooral van aan de zijlijn. De schaal van de export en de internationale reputatie van België had ik eerlijk gezegd niet verwacht.”

Toch blijft zijn conclusie dubbel. De Vlaamse paardensector is zonder twijfel een substantiële economische speler, met aanzienlijke tewerkstelling en omzet. Maar tegelijk toont het onderzoek aan dat veel ondernemingen balanceren op de rand. De sector draait, maar niet vanzelf.

De cijfers maken duidelijk dat passie en economie hier sterk met elkaar verweven zijn. Dat is een kracht, maar ook een kwetsbaarheid. Net daarin ligt de uitdaging voor de toekomst van de Vlaamse paardensector.

Op zaterdagochtend was het aan het opkomend talent om de New Year Arena te openen. De vroege vogels in het publiek werden tijdens de finale van het vrijspringen voor 2-jarige paarden getrakteerd op een uitmuntend deelnemersveld, waarvan zelfs de jury na afloop onder de indruk was. Volgens hen zitten er hoogstwaarschijnlijk meerdere toekomstige talenten tussen die we in de komende jaren op het hoogste niveau mogen verwachten.

De door Joris De Brabander gefokte Adora Van ‘t Ruytershof spande uiteindelijk het winnende kroontje. De BWP-merrie van Cavalier Russe Z x Bamako de Muze behoort nog steeds de fokker toe bij het team van Stal De Muze.

De winnende score van 88,50 punten behaalde Adora dankzij onder andere een uitzonderlijke techniek, vermogen en atletische kwaliteiten. De jury zag alvast een breed toekomstperspectief mede door haar natuurlijke aanleg.

Het zilver werd weggekaapt door Artis vd Bisschop. Fokker Diogo De Castro, tevens ook eigenaar, koos Gino H als hengst voor zijn United Touch S-merrie met als uitkomst deze imposante hengst. Voor hem had de jury 87 punten voorzien, wat het stamboek van het Belgisch Warmbloed Paard nog een podiumplek opleverde. Een ander Belgisch stamboek dan weer op drie, waar de sBs-ruin R’Mes De La Petite Hunelle zijn plek vond. De zoon van Greco Sitte x Dominator 2000 Z, uit de stallen van Julie Deplus, kreeg 85,50 punten toegewezen, goed voor brons.

De top zes werd vervolledigd door:
4. Alana van het Oosthof (Eldorado van de Zeshoek x Harley VDL – F: Adon Bvba)
5. Aramis LB (Orak d’Hamwyck x Solid Gold Z – F: Laura Brouwers)
6. Amoureuze Van Stal De Bock (Pegase v’t Ruytershof x Ogano Sitte – F: Jonas De Bock)

Sportprestatie van het jaar: EK goud jumpingteam

De verwachtingen waren hoog gespannen, het jumpingteam loste ze volledig in. Op het EK jumping in het Spaanse A Coruna zijn de Belgische ruiters Europees kampioen geworden. Na goud op het EK in 2019 en brons op het EK in 2021, was er opnieuw goud voor onze ruiters. Dat veroverden ze autoritair en met flair. Ze finishen voor Olympisch kampioen Groot-Brittannië en grootmacht Duitsland.

Van bij de start van het EK bleven drie landen aan elkaar gewaagd. Olympisch kampioen Groot-Brittannië won de eerste manche voor Duitsland en België. In de tweede ronde bleef dat klassement ongewijzigd en nam de top 3 al ruim afstand van de andere landen. Groot-Brittannië begon aan de finale als leider met 3,96 strafpunten, voor Duitsland met 4,19 punten en België met 4,61 punten. Een miniem verschil van minder dan één springfout. In die finale bleven enkel de Belgische ruiters onverstoorbaar foutloos springen. Nicola Philippaerts (Katanga vh Dingeshof), Thibeau Spits (Impres-K van ‘t Kattenheye Z) en Gilles Thomas (Ermitage Kalone) lieten voor de derde dag op rij geen enkele balk vallen. Dat deden de Britten en Duitsers in de ultieme ronde van de finale wel. Zo won België voor de tweede maal in de geschiedenis goud op het EK. Team Belgium eindigde met amper 5,61 strafpunten. Het zilver ging naar Groot-Brittannië (7,96), het brons naar Duitsland (8,19).

Het gouden team werd samengesteld uit gevestigde combinaties en nieuw jong talent, onder leiding van Chef d’équipe Peter Weinberg, die samen met zijn ruiters en staf deze uitzonderlijke prestatie realiseerde. Abdel Said maakte deel uit van de selectie als reserve en droeg mee bij aan de sterkte van het team.

Voor de 24-jarige Thibeau Spits en de 27-jarige Gilles Thomas was het hun eerste EK bij de seniors. Voor Pieter Devos was het zijn eerste EK met Casual DV Z en zijn derde EK medaille. Devos won eerder goud op het EK in Rotterdam (2019) en brons op het EK in Riesenbeck (2021). Nicola Philippaerts en Katanga vh Dingeshof sprongen hun derde opeenvolgende EK. In 2021 wonnen ze al brons. In zijn prijzenkast hangt daar nu een gouden medaille naast.

Een opvallende vaststelling is dat alle ruiters van het gouden team in het verleden het Talentenplan van Paardensport Vlaanderen hebben doorlopen en elk ook al werden bekroond tot Talent van het Jaar. Dat onderstreept de kracht en de continuïteit van de talentontwikkeling. Bovendien won België goud met relatief jonge paarden, wat veelbelovend is voor de komende jaren.

‘Sportpersoonlijkheid van het Jaar’ Jos Ceulemans, zo veel meer dan de vurigste supporter

‘Vanaf nu verjaar ik niet meer’, zei Jos Ceulemans toen hij dit jaar 80 kaarsjes uitblies. Voor een feestje is de slakweker en gepassioneerde fokker evenwel nog altijd te vinden, net als voor de uitnodiging van een huldiging. En die eer valt hem nu te beurt, want niemand minder dan Jos Ceulemans krijgt van Paardensport Vlaanderen de hoogste onderscheiding, die van ‘Sportpersoonlijkheid van het jaar’.

Het is onmogelijk dat iemand Jos Ceulemans niet kent. Hij is de enthousiastste, luidste, meest authentieke, meelevende en gepassioneerde supporter in de paardenwereld, tot ver buiten de landsgrenzen. Regisseurs brengen hem graag in beeld en commentatoren van over gans de wereld spreken voor tv over Jos Ceulemans als onovertrefbaar, onevenaarbaar, puur, echt en oprecht.

Al is Jos Ceulemans, vake Jos voor de familie, veel meer dan de vurigste supporter. Hij is even gepassioneerd als fokker. Zijn ‘Dwerse Hage’ paarden, in combinatie met zijn kleinkinderen, brachten paardenminnend Vlaanderen en België al veelvuldig in vervoering en ontroering.

Zijn schoonzoon Patrik Spits dankt zijn internationale doorbraak aan Withney vd Dwerse Hagen, uit zijn fokkerij. Dat was rond de eeuwwisseling. Jos Ceulemans is slakweker en tussen al dat groen grazen paarden. Hij trouwde op z’n 25^een kocht bij zijn schoonvader een merrie waarmee zijn fokkerij begon. Withney zette de Dwerse Hagen of DH op de internationale kaart.

Vandaag runt zijn dochter Kristel Ceulemans de stal, vake Jos fokt, zijn kleinkinderen leiden zijn paarden op. Touch of Joy DH won in september op het WK Jonge Paarden brons met zijn kleinzoon Thibeau Spits. Daarmee was Jos Ceulemans niet aan zijn proefstuk toe.

Precious DH won in 2022 al eens brons, terwijl haar volle zus Paulien DH vijfde werd, met Jeroen De Winter, een andere kleinzoon van Jos Ceulemans. Paulien, Precious en Touch of Joy zijn drie dochters van Classic Touch DH, waarmee Thibeau Spits in 2022 Europees kampioen werd bij de Young Riders. Het is inmiddels bewezen, niet enkel Jos, ook zijn fokkerij heeft goede genen.

Jos Ceulemans is de lijm en het cement van de familie die integraal betrokken is bij zijn fokkerij. Zijn kinderen en kleinkinderen delen zijn passie, met het paard als rode draad door hun bestaan. Zijn kleindochter Lauranne won dit jaar brons op het BK Young Riders. Haar broer Thibeau werd Europees kampioen met team Belgium en won een maand later brons op het WK Jonge Paarden. En of iedereen dat telkens gehoord heeft vanuit de tribune. Jos Ceulemans toont ongefilterd emotie en passie en geeft zo kleur aan de paardensport. Niemand leeft meer mee dan Jos Ceulemans, de pater familias die zijn familie verenigde rond het paard met zijn succesvolle fokkerij als leidraad. Jos Ceulemans is een toonvoorbeeld voor paardenmensen en mensen met paarden. Hij is een echte (sport)persoonlijkheid die nu officieel die erkenning krijgt van Paardensport Vlaanderen.

Spektakel op zaterdagavond met de CSI5*-W BMW Masters in de Christmas Arena van Jumping Mechelen. Een parcours met in totaal zeven obstakels startende op een hoogte van 1,50m wachtte tien deelnemers, waarvan de helft voor een thuispubliek, op. Progressief werd er doorheen de rondes opgebouwd, een rit die gaandeweg voor afvallers zorgde.

De vijfde en ultieme ronde had nog zes combinaties aan de start, zijnde: Steve Guerdat (SUI), Nicola Philippaerts (BEL), Gilles Thomas (BEL), Willem Greve (NED), Daniel Deusser (GER) en Jos Verlooy (BEL). Uiteindelijk hielden twee van hen alle balken in de lepels, de snelste tijd werd afgeklokt door Guerdat in het zadel van Lancelotta. Met de 12-jarige dochter van Falkenhof’s Lancer wist hij voor te blijven op Philippaerts en de Cornet du Lys-zoon, Cornethagos PS die tweede werden. Nicola kreeg gisteren wel nog de titel van Belgisch Indoor Kampioen toegekend, toen in het zadel van Rolex Ter Leydonck (Bamako de Muze). LGCT en Europees Kampioen Thomas loodste Qiara de Kalvarie (Sea Coast Don’t Touch Tiji Hero), gisteren nog zijn troef voor het BK, naar een derde plek, zij lieten 4 strafpunten noteren.

Als laatste aan de start kon Greve de kaarten nog stevig door elkaar schudden maar ook hij wist op zijn vertrouwde Grandorado TN N.O.P. (Eldorado vd Zeshoek) niet foutloos te beantwoorden aan de opgave van course designer Bart Vonck en zijn team. Het duo besloot hun avond op een vierde plek. Daniel Deusser en Gangster v/h Noddevelt (Eldorado vd Zeshoek) werden vijfde gevolgd door huidig (én viervoudig) outdoor Belgisch Kampioen Jos Verlooy en Etundel de Marocy (Diamant de Semilly) op zes.

Na een sterke prestatie in de Masters stond Steve Guerdat met een brede glimlach de pers te woord. De Zwitser keek zichtbaar tevreden terug op zijn avond in Mechelen. “Het was toch een andere soort klasse dan wat we meestal rijden. We zijn dit type parcours niet zo gewend. Op zich was het niet extreem technisch, dus het was niet exteem moeilijk, maar de barrage werd wel heel competitief. Zeker omdat ik als een van de eersten van start moest gaan en dus niet precies wist hoe snel ik moest rijden.

In dat opzicht kon Guerdat rekenen op een echte troef onder het zadel.
Lancelotta is fantastisch in een barrage. Ze blijft echt doorgaan en is altijd heel scherp in dat soort rondes, wat het rijden makkelijker maakt. Ik had vooraf wel wat twijfels of ze genoeg kracht zou hebben voor meerdere rondes, want dit was haar eerste concours sinds de Brussels Stephex Masters, na een langere periode zonder wedstrijden. Maar ze was de hele avond geweldig. Elke ronde gaf me een beter gevoel, en zeker in de barrage. Ze bleef echt voor me vechten en dat gaf veel vertrouwen. Ik heb er enorm van genoten.

Dat deze proef oorspronkelijk vooral als voorbereiding bedoeld was, maakte het resultaat des te mooier. Ik wilde haar met deze proef voorbereiden op de Grote Prijs Sport Vlaanderen later in de week. Deze wedstrijd was dus vooral bedoeld als opbouw, niet per se om te winnen. Maar na twee of drie rondes voelde ik dat ze steeds beter werd en toen dacht ik: waarom niet al vanavond proberen? Achteraf ben ik natuurlijk heel blij met het resultaat.

Tot slot blikte Guerdat ook vooruit.
Ik voel me nu heel goed. Het publiek en de sfeer hier zijn altijd fantastisch. Ik kom hier ontzettend graag. Ik heb deze show de afgelopen tien jaar gemist, dus het doet echt deugd om hier weer te zijn. Met het nieuwe jaar in zicht ben ik vooral dankbaar. Als mijn familie gezond blijft en we een goed sportjaar kunnen hebben, zonder al te veel onderbrekingen, dan ben ik heel tevreden.