De boeddhisten zeiden het al eeuwen geleden.
De stoïcijnen waarschuwden er ook voor: hecht je niet te veel aan wat vergankelijk is, want vroeg of laat raak je het kwijt.

En eerlijk?
Ze hebben ergens gelijk.

Alles in het leven lijkt één lange oefening in loslaten.

Je laat je kindertijd los.
Vriendschappen.
Gezondheid.
Zekerheden.
Dromen die anders liepen dan gehoopt.
Mensen die je liefhad.
En uiteindelijk dwingt het leven ons zelfs om elkaar los te laten.

Misschien is volwassen worden niets anders dan langzaam leren afscheid nemen.

Dus ergens snap ik die oude wijsheden wel.
Als gehechtheid pijn veroorzaakt, dan lijkt de oplossing simpel: minder hechten.

Maar daar wringt iets.

Want wat blijft er van een mens over als hij zich nergens meer aan hecht?

Wat is liefde zonder gehechtheid?
Wat is vriendschap zonder verbondenheid?
Wat is geloof zonder verlangen?
Wat is leven zonder het risico gekwetst te worden?

Volgens mij is de prijs van volledige onaangedaanheid uiteindelijk veel hoger dan de prijs van verdriet.

Natuurlijk, wie niets toelaat, wordt minder snel gebroken.
Maar hij wordt ook minder geraakt. Minder bewogen. Minder levend.

De stoïcijn zoekt rust.
De boeddhist zoekt bevrijding van lijden.
Maar ergens vraag ik me af: is het doel van een mens werkelijk om onaantastbaar te worden?

Of zijn we juist gemaakt om geraakt te worden?

Misschien is liefde per definitie kwetsbaar.
Misschien hoort pijn niet altijd bij iets wat fout ging, maar soms juist bij iets wat écht was.

Want alleen wie zich hecht, kan verlies voelen.
Maar alleen wie zich hecht, kan ook diepe liefde ervaren.

Dus nee, ik denk niet dat het antwoord apathie is.
Niet gevoelloos worden. Niet afstandelijk leven alsof niets ertoe doet.

Misschien zit wijsheid niet in het vermijden van hechting, maar in het accepteren van vergankelijkheid.

Liefhebben terwijl je weet dat je ooit moet loslaten.
Toch kiezen om je hart te openen.
Toch mensen toelaten.
Toch verbinden.

Dat is misschien geen zwakte.
Misschien is dat juist moed.

Want het alternatief voor pijn is niet vrede.

Het alternatief is leegte.

Misschien is dat uiteindelijk de spanning van het mens-zijn:
dat we leren loslaten, zonder liefdeloos te worden.

Ik weet het antwoord eerlijk gezegd ook niet precies.
Ik zoek hier zelf ook nog in.

Dus ik ben benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.

Denk jij dat minder gehechtheid werkelijk minder pijn betekent?
Of verliezen we dan juist iets essentieels van wat ons mens maakt?

Laat je gedachten horen in de comments…

Het bericht Liefde zonder gehechtheid bestaat niet verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Ze vertelde over verhalen van mensen die, na een psychedelische ervaring, iets terugvonden wat ze kwijt waren. Herinneringen. Gevoel. Verbinding.
Dat raakte iets in mij. Of misschien beter gezegd: het wekte iets.

Ik begon te zoeken. Te lezen. Te vragen.
Over truffels. Over wat ze doen. Over wat ze zouden kunnen openen.

Het bijzondere was: hoe meer ik erop lette, hoe vaker het op mijn pad kwam. Alsof het onderwerp mij begon te vinden in plaats van andersom. Truffelceremonies. Ervaringsverhalen. Mensen die er bijna eerbiedig over spraken.
Ik kwam in contact met iemand die zulke ceremonies begeleidde. Ook hij zei: “Dit zou voor jou interessant kunnen zijn.”

Mijn verwachting groeide.

Uiteindelijk bestelde ik ze gewoon online. In Nederland is dat niet eens zo ingewikkeld. Ze zijn legaal verkrijgbaar. Maar toch… het voelt als een soort grensgebied. Is het drugs? Is het iets anders?
Ik wist het niet precies. Maar ik wist wel: ik ga dit doen.

Een paar dagen lagen ze in mijn koelkast. Te wachten.
Of misschien: ík was degene die wachtte.

Een vriendin had me dringend aangeraden dit niet alleen te doen. Het kan ook donker worden, zei ze. Onvoorspelbaar.
Dus vroeg ik een vriend. Iemand die zelf ooit een truffelceremonie had meegemaakt en daar vol vuur over sprak. Hij zei meteen ja.

Wat me raakte, was hoe serieus hij het nam.
Hij stelde een hele playlist samen. Muziek die me zou dragen, begeleiden, misschien zelfs sturen.
Er zat zoveel zorg in. Zoveel aandacht. Liefde, eigenlijk.

En toen kwam de dag.

We begonnen rustig. Ademhalingsoefeningen. Aarden. In mijn lichaam komen.
Daarna at ik de truffels.

De smaak verraste me. Aards. Nootachtig. Een beetje als walnoot.
Niet vies, maar ook niet iets wat je voor je plezier eet.

Ik ging liggen op een matje dat hij had meegenomen. Muziek in mijn oren.
Wachten.

En toen… gebeurde het.

Kleuren. Beweging. Maar vooral een gevoel dat zich niet goed laat vangen in woorden.
Een overweldigend besef van: het is oké.

Ik moest lachen. En huilen. Tegelijk.
Er was zoveel vreugde dat het bijna niet te dragen was. Alsof ik openbarstte onder de intensiteit van liefde die ik voelde.

Ik voelde me verbonden. Niet een beetje, maar totaal.
Alsof alles en iedereen deel was van één geheel.

Vooraf had ik gebeden. Tot Jezus. Of Hij bij me wilde zijn. Me wilde beschermen.
En midden in die ervaring voelde ik iets wat ik alleen maar kan omschrijven als Zijn nabijheid.
Een omarming. Intens. Werkelijk.
Ik werd overspoeld door liefde.

En misschien was dát wel de diepste ontdekking:
dat de bron van alles wat ik daar aanraakte, geen leegte was, maar pure liefde.

En toch…

Nu ik terugkijk, voelt het ook vreemd.
Alsof het niet helemaal echt was.

Omdat het contrast zo groot is.

Waar ik daar vervuld was, voel ik me nu soms leeg. Uitgeput. Zelfs een beetje ontheemd.
Alsof ik even ergens ben geweest waar ik nu niet meer bij kan.

En tegelijk weet ik: dat betekent niet dat het niet echt was.

Misschien ben ik nog aan het integreren.
Aan het landen.

Ik ben dankbaar dat er iemand bij me was. Dat ik die avond niet alleen was.
Want de leegte daarna had anders zwaarder kunnen voelen.

Wat deze ervaring me heeft laten zien, is misschien niet zozeer een nieuwe waarheid, maar een diepere laag van iets wat ik ergens al wist:

De menselijke geest is bijzonder.
En we maken deel uit van iets groters.
Iets wat zich niet laat vastpakken, alleen ervaren.

En als ik het één naam mag geven, dan is het dit:
liefde.

Ik verlang niet terug naar die plek. Niet op een nostalgische manier.
Maar ik kijk er wel met dankbaarheid op terug.

Omdat ik, al was het maar even, iets heb mogen aanraken
van waar alles uit voortkomt.

Misschien roept dit verhaal vragen op. Of zelfs weerstand. Dat snap ik. Voor mij was deze ervaring geen vervanging van mijn geloof, maar juist een moment waarin ik opnieuw iets proefde van overgave, kwetsbaarheid en verlangen naar God.

Ik geloof niet dat God zich laat opsluiten in onze kaders. Hij ontmoet ons soms op plekken waar we Hem niet verwachten. En misschien is dat wel de uitnodiging: niet om alles goed te keuren, maar om open te blijven voor hoe Hij werkt – ook als dat schuurt.

Ik blijf zoeken. En ik blijf vertrouwen dat Hij mij daarin niet loslaat.

De afbeelding is trouwens een bewerkte foto van mij genomen door mijn vriend die bij me was tijdens de trip. Je ziet mijn gelukzalige lach…!

Het bericht Mijn truffeltrip, een gebed, en een ontmoeting met Pure Liefde verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Vaak denken we dat geluk een gevoel is. Iets wat je overkomt. Iets wat je hebt op een goede dag, en mist op een slechte. Maar dat idee zet ons op het verkeerde been.

Geluk is geen gevoel.
Het gevoel van geluk is slechts het bewijs ervan.

Geluk lijkt minder op een plotselinge emotie,
en meer op een paar schoenen die langzaam slijten terwijl je ze blijft dragen.

Je voelt het niet altijd.
Maar je ziet het wel, als je goed kijkt naar de weg die je hebt afgelegd.

Maar waar bestaat dat ‘echte’ geluk dan uit?

1. Genieten

Genieten lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet.
Sterker nog: als je plezier gaat najagen, raak je het vaak juist kwijt.

We leven in een wereld die ons voortdurend influistert dat méér beter is. Meer prikkels, meer ervaringen, meer bezit, meer kicks. Maar wie alleen maar achter plezier aanrent, eindigt zelden vervuld. Eerder uitgeput.

Echt genieten vraagt aandacht. Aanwezig zijn. Proeven van wat er al is.

Je moet er bijna een topsporter in worden.
Niet in méér beleven, maar in dieper beleven. Dat vraagt oefening.

Zoals schoenen niet slijten van in de kast staan,
zo groeit genieten niet vanzelf.
Het ontstaat door het leven daadwerkelijk te lopen, te leven.

2. Tevredenheid

Tevredenheid ontstaat niet zomaar.
Het groeit op plekken waar moeite is gedaan.

De voldoening na een schilderij dat eindelijk klopt.
De rust na een moeilijk gesprek dat je toch bent aangegaan.
De trots na iets dat je hebt volgehouden terwijl je wilde opgeven.

Dat soort geluk kun je niet kopen of plannen.
Het ontstaat juist door strijd, niet ondanks.

We willen vaak het resultaat zonder de weg ernaartoe.
Maar juist die weg geeft betekenis aan de uitkomst.

Je ziet het terug in de slijtage.
In wat gebruikt is. In wat geleefd is.

3. Betekenis

En dan misschien wel de belangrijkste: betekenis.

Betekenis is het antwoord op de vraag: waarom?
Waarom ben ik hier?
Waarom gebeurt wat er gebeurt?
Waar past mijn leven in het grotere geheel?

Iedereen zoekt naar samenhang. De één vindt dat in geloof, de ander in wetenschap.

Zonder betekenis blijft alles los zand.
Succes voelt leeg. Plezier voelt tijdelijk. Inspanning voelt zinloos.

Maar mét betekenis vallen dingen op hun plek.
Dan wordt zelfs pijn draaglijk, omdat het ergens toe dient.

Niet omdat het makkelijk wordt,
maar omdat je weet waarvoor je loopt.

Als betekenis ontbreekt

Wat mis je als betekenis ontbreekt?

Richting.
Samenhang.
Hoop.

Je kunt alles ‘voor elkaar’ hebben en je toch verloren voelen.
Omdat je diep vanbinnen niet weet waarom je leeft zoals je leeft.

Alsof je blijft bewegen, blijft rennen,
maar geen idee hebt waarheen.

Misschien is dat wel de kern:
geluk gaat niet over hoe goed je je voelt,
maar over hoe goed je begrijpt waar je leven over gaat.

Misschien moeten we dus stoppen met het najagen van geluk als gevoel.

En beginnen met het bouwen van een leven waarin:
je leert genieten van wat er is,
je voldoening haalt uit wat je doet,
en je betekenis ontdekt in wie je bent en waarom je hier bent.

Dan volgt dat gevoel vanzelf.

Zoals schoenen die, na een lange weg,
precies naar je voet zijn gaan staan.

Misschien herken je dit verlangen.
Dat je niet alleen gelukkig wilt voelen, maar ook wilt begrijpen waar je leven over gaat.

Dat je verlangt naar meer dan vluchtige momenten van plezier.
Naar iets dat blijft staan. Ook als het leven pijn doet. Of je iets afneemt.

In mijn lezingen neem ik je mee in precies die zoektocht.
Over hoe je, juist midden in gebrokenheid, opnieuw betekenis kunt ontdekken.
En hoe geluk geen toeval hoeft te zijn, maar iets wat je kunt leren bouwen.

Wil je mij boeken voor een lezing of bijeenkomst?
Kijk dan eens hier of stuur me gerust een bericht.

Ik kom graag in contact.

Het bericht Geluk is geen gevoel verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Alleen al die ruimte binnenstappen voel je.
Verdriet dat geen woorden nodig heeft.

En juist daar sprak ik over een thema dat bijna schuurt:

Hoopvol Rouwen.

Niet omdat rouw makkelijk is.
Niet omdat we er een mooi verhaal van kunnen maken.
Maar omdat ik ben gaan geloven dat zelfs in het donker
iets van licht kan blijven bestaan.

Rouw is meer dan verlies

Rouw gaat niet alleen over wie je mist.
Het gaat ook over wat er van je leven afvalt.

Dromen die verdwijnen.
Toekomstbeelden die breken.
Een leven dat nooit meer wordt zoals je dacht.

Dat herken ik uit mijn eigen verhaal.

Na mijn herseninfarct in 2017 verloor ik niet alleen mijn zicht,
maar ook het leven dat ik voor me zag.

En dat is rouw.

Van waarom naar wat nu

In rouw komt vroeg of laat die vraag:

Waarom?

Ik heb hem eindeloos gesteld.
Maar hoe langer ik zocht, hoe leger het werd.

Want zelfs als je een antwoord krijgt,
blijft het gemis.

Langzaam verschoof er iets.

Niet: waarom?
maar:

wat nu?

Een moeilijke vraag.
Maar ook een die ruimte opent.

Voor mij betekende het: opnieuw leren leven.
In kleine stappen.

Een dag doorkomen.
Hulp accepteren.
Niet opgeven.

En langzaam begon ik te zien:
mijn leven was niet voorbij,
maar anders.

Je bent niet minder

Rouw raakt ook je identiteit.

Ik vroeg me af:
wie ben ik nog?
doe ik er nog toe?

Misschien herken je dat.
Dat verlies fluistert: je bent minder geworden.

Maar dat is niet waar.

Juist in het donker ontdekte ik iets anders:

je bent geliefd.

Niet omdat je sterk bent.
Maar omdat je er bent.

Klein is niet minder

Na mijn infarct werd mijn wereld klein.

Eerst voelde dat als verlies.
Maar later ontdekte ik:

het kleine is niet minder,
maar vaak juist dieper.

Een gesprek.
Rust.
Een klein stukje licht op een donkere dag.

Mijn leven werd kleiner.
Maar mijn blik werd groter.

Hoop midden in rouw

Hoopvol rouwen betekent niet
dat de pijn verdwijnt.

Het betekent dat de pijn
niet het einde is van het verhaal.

Dat er iets blijft.

Liefde.
Herinnering.
Aanwezigheid.

En voor mij ook:
dat God niet afwezig is in het lijden,
maar er middenin aanwezig is.

Niet met snelle antwoorden.
Maar wel dichtbij.

Misschien is dit genoeg

Misschien zit jij midden in rouw.
Of draag je het al jaren.

Misschien kun je er woorden aan geven.
Misschien ook niet.

Maar misschien is dit genoeg voor vandaag:

Niet: waarom
maar: wat nu

Niet: ik ben minder
maar: ik ben geliefd

Niet: groot
maar: klein

En als je het even niet meer ziet…
betekent dat niet dat er geen licht is.

Misschien is het er nog steeds.
Klein.
Zacht.
Maar echt.

Wil je hier verder in gaan?

Dit verhaal is geen theorie voor mij.
Het is een weg die ik zelf gegaan ben.

Daarover schreef ik mijn boek:

“Als je het even niet meer ziet – lessen voor een veerkrachtig leven.”

Een eerlijk en hoopvol boek over leven met wat gebroken is.

Je kunt mijn boek hier bestellen.

Op zoek naar een spreker?

Ik spreek regelmatig op plekken waar verlies, geloof en veerkracht samenkomen.

Niet met makkelijke antwoorden,
maar met een eerlijk verhaal
over breken en toch licht zien.

Wil je mij uitnodigen?
Neem gerust contact met me op.

Het bericht Hoopvol rouwen verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Ze vragen het bijna elke week wel. De ene keer de ene dochter… Een volgende keer een andere… Met hoop in hun stemmen.
Alsof het antwoord elk moment kan veranderen.

En elke keer moet ik hetzelfde zeggen:
“Ik weet het niet, lieverd…”

En dat is misschien nog wel het moeilijkste.
Dat ik het hun niet kan uitleggen.

Ik sta inmiddels ruim tweeënhalf jaar op de wachtlijst voor een geleidehond. Twee en een half jaar!!

Wachten klinkt passief.
Maar dat is het niet.

Wachten is aanpassen.
Rekenen.
Voorzichtig zijn.
Dingen laten.
Hopen.

Elke dag opnieuw.

Deze week kreeg ik weer eens een mail van KNGF.
Een ‘wachtverzachter’ noemen ze die ironisch… Met uitleg.
Waarom het zo lang duurt.

Te weinig geschikte honden.
Strenge selectie.
Een match die tot in detail moet kloppen.

En ik snap het. Echt.

Dit is geen systeem dat je even opschaalt.
Dit gaat over vertrouwen.
Over veiligheid.
Over een hond die letterlijk jouw ogen wordt.

Maar begrip en gevoel lopen niet altijd gelijk op.

Want terwijl ik het snap…
voel ik ook iets anders.

Frustratie.

Omdat ik geen idee heb waar ik sta.
Omdat er geen volgorde is.
Geen nummer.
Geen eindpunt. Omdat ze op een of andere manier weigeren te zeggen, van ‘oke, het duurt nog 4 maanden’, of 14, niets…

Alleen maar wachten.

En tegelijk besef ik iets anders.

Ik heb nog nooit een hond gehad. Laat staan een geleidehond.

Ik weet niet eens precies wat er allemaal op me af gaat komen.

Een hond betekent verantwoordelijkheid.
Altijd.

Drie tot vijf keer per dag naar buiten.
In de regen.
In de storm.
Of als ik er gewoon geen zin in heb.

Het wordt intens.
Dat weet ik nu al.

En toch…

kan ik er ook zó naar verlangen.

Naar een maatje.
Een trouwe metgezel die altijd bij me is.

Iemand die niet uitlegt, maar er gewoon is. Wij hadden vroeger thuis nooit huisdieren… Tot mijn spijt, want ik heb er zeker wel om gezeurd… Om een hond… Maar mijn vader is extreem allergisch voor huisstofmijt, dus dat kon niet, was altijd het verhaal.

En nu…
ik heb er net zo veel zin in als mijn dochters.

Om te spelen.
Te stoeien.
Hem even vast te pakken en te voelen: je bent er.

Want een geleidehond is geen luxe.

Het is vrijheid.

Vrijheid om te bewegen zonder constante spanning. Zonder tegen palen aan te lopen of laaghangende takken (die zijn altijd het ergst!! Omdat ik ze ik niet kan voelen met mijn geleidestok, voelt dat altijd zó machteloos!)
Ik zie enorm uit naar de vrijheid om mijn wereld een beetje groter te maken.

Maar wat me raakte in het verhaal van KNGF,
is hoe zorgvuldig ze zijn.

Dat een match soms afhangt van kleine dingen.
Tempo. Geluid. Karakter.

En ineens draaide er iets.

Misschien wacht ik niet alleen.

Misschien is er ergens ook een hond
die op mij wacht.

Soms helpt die gedachte.

Soms ook helemaal niet.

Soms ben ik gewoon moe.
Van het wachten.
Van het aanpassen.
Van het niet weten.

Maar ik blijf hopen.

Niet omdat ik zo geduldig ben.
Maar omdat ik geloof
dat het moment dat het gebeurt… alles zal veranderen.

Dus ja…

ik wacht.

Al meer dan tweeënhalf freaking jaar!!.

En ik kan mijn dochters nog steeds niet vertellen wanneer hij komt.

Maar ik geloof dit:

Op een dag is hij (of zij!) er.

En dan begint er een heel nieuw leven. En God weet, hoeveel ik daar naar uit kijk!

Het bericht De wachtlijst die niemand kan uitleggen verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

En het begon goed.

Via mijn eigen website had ik al zo’n 350 pre-orders. Driehonderdvijftig mensen die zeiden: ik wil dit lezen. Dat voelde als een bevestiging. Hoop. Misschien zelfs een beetje als herstel.

Tot het misging.

Toen het boek eenmaal gedrukt was — 2000 exemplaren — bleek dat er passages in stonden die privacygevoelig waren. Pijnlijk voor mijn ex-vrouw. En terecht: daar had zorgvuldiger naar gekeken moeten worden.

Maar dat is precies het punt.

Die zorgvuldigheid ontbrak volledig.

Geen enkele vraag vanuit de uitgever (Kok Boekencentrum). Geen enkel moment van: “Joh, kan dit er zo in?” Geen check. Geen gesprek. Niets.

Dat is geen misverstand meer. Dat is nalatigheid. En ik hoor je denken: ben je daar zelf niet verantwoordelijk voor? Ik vind dus van niet. Ik heb geen ervaring met het schrijven van een boek. Zij wel. Ik ben van mening dat zij de verantwoordelijk hadden mij hierop te wijzen…

Maar goed, toen gebeurde het onvermijdelijke.

Het boek moest worden teruggeroepen.

2000 exemplaren. De shredder in.

Ik weet nog hoe dat voelde. Alsof niet alleen papier werd vernietigd, maar ook een stuk van mijn verhaal. Mijn inzet. Mijn hoop.

Ik heb daar bittere tranen om gehuild.

Maar misschien was dat nog niet eens het ergste.

Wat daarna kwam, was iets waar ik totaal geen rekening mee had gehouden.

Boekhandels die mijn boek hadden besteld en het nu moesten terugsturen… bestelden het daarna niet opnieuw.

Blijkbaar werkt dat zo.

En dus bleef de tweede kans uit.

Geen nieuwe golf. Geen herstart. Geen eerlijke kans op succes. En wederom, geen uitgever die zich inzet voor je boek, maar gelaten haar schouders ophaald…

En nu hoor ik: “Je verkoopcijfers vallen tegen, dus we zien weinig in een volgend boek.”

Joh, echt? Verbazingwekkend zeg… Maar niet heus.

Als die eerste 2000 exemplaren gewoon hun weg hadden gevonden?

Als boekhandels het vertrouwen hadden gehouden?

Terwijl ik zo ontzettend veel lezers heb gesproken die ongelofelijk bemoedigd zijn door mijn boek, mijn verhaal. En die het ook echt een heel goed boek vinden… En ik geloof eerlijk gezegd ook in mijn eigen talent. Ik kan dit goed. Schrijven. Spelen met woorden. Het ligt me gewoon. Al van jongsafaan. Hoe zouden de verkoopcijfers eruit hebben gezien als dit niet was misgelopen?

Als er simpelweg gedaan was wat je van een uitgever mag verwachten?

Dit is geen zuur verhaal over pech.

Dit is een verhaal over verantwoordelijkheid en over wat er gebeurt als die verantwoordelijkheid niet genomen wordt.

En ja, daar ben ik best wel boos over.

Omdat dit voorkomen had kunnen worden.

Omdat dit me veel heeft gekost wat je niet meer terugkrijgt.

En omdat het nu zelfs mijn toekomst als schrijver beïnvloedt.

Maar hier komt het punt waarop dit verhaal niet eindigt.

Want ik laat me hier niet door definiëren.

Mijn boek is er nog steeds.

Mijn verhaal is niet verdwenen.

Sterker nog: misschien is dit precies waarom het verteld moet blijven worden.

Dus als jij dit leest, en je denkt: dit verhaal moet gehoord worden

Help me dan. Koop mijn boek. Dan kan rechtstreeks hier, via mijn website. Misschien voor jezelf, misschien om iemand cadeau te doen. Omdat elk boek dat nu gelezen wordt, helpt om recht te doen aan wat er gebeurd is.

En misschien nog wel belangrijker:

Omdat het precies gaat over dat ene wat ik zelf ook steeds weer moet leren:

Niet waarom.
Maar: wat nu.

Bestel mijn boek hier.
En als het je raakt: deel dan dit verhaal. Besteed er een post aan op Facebook, LinkedIn, Instagram of X. Ik ben je heel dankbaar…!

Want sommige verhalen verdienen, ondanks alles, gewoon hun plek.

Het bericht Een boek, 2000 vernietigde exemplaren en een les die ik nooit wilde leren verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Mijn dochter vierde haar verjaardag.

En ik stond daar — tussen de mensen die gekomen waren om het leven te vieren — en voelde hoe mijn hoofd het langzaam begaf.

Mijn hersenletsel is grillig. Onvoorspelbaar.
Vooral als ik al moe ben, kunnen prikkels binnenkomen als spelden. Geluid dat te hard is. Gesprekken die door elkaar lopen. Muziek. Licht. Beweging. Het wordt geen achtergrondruis meer, het wordt een storm.

En soms… hoeft er maar één prikkel extra en ik breek.

Ik voelde het aankomen.
Die druk achter mijn ogen.
Die spanning die nergens heen kan.

En toen moest ik huilen.
Om niets.
Of eigenlijk om alles.

Daar stond ik dan. Huilend.
Op de verjaardag van mijn eigen dochter.

Tussen mensen die vrolijk wilden zijn.
Die haar wilden vieren.
En ik voelde me zó schuldig. Alsof ik iets kapotmaakte. Alsof mijn kwetsbaarheid ongepast was. Alsof ik sterker had moeten zijn.

Maar toen gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten.

Mijn dochter kwam naar me toe.
Ze sloeg haar armen om me heen.
En fluisterde:
“Het is oké, papa.”

Dat was alles.

Geen oplossingen.
Geen ongemak.
Geen schaamte.

Alleen liefde.

En ik merkte hoe die woorden precies landden waar ze moesten landen. Alsof mijn hart even mocht gaan zitten.

Tegelijk ken ik ook mijn zorg.
De dunne lijn waar ik over loop.

Parentificatie.

Het risico dat een kind te vroeg zorg gaat dragen voor een ouder. Dat mijn kwetsbaarheid haar tot iets maakt wat ze niet hoeft te zijn.

Die gedachte neem ik serieus. Ik wil haar vader zijn. Haar veilige plek. Niet andersom.

Maar er is ook iets anders.

Misschien mogen onze kinderen óók zien dat het leven soms niet maakbaar is.
Dat mensen breken.
Dat verdriet bestaat.
Dat je soms moet huilen terwijl er slingers hangen.

Misschien is het niet alleen belastend om kwetsbaarheid te zien — misschien is het ook vormend.

Ze zag geen vader die opgaf.
Ze zag een vader die het moeilijk had.

Later liep ik naar huis.
Even weg van de drukte.

De wind ging door mijn haar.
Ik voelde hoe mijn hoofd langzaam tot rust kwam.

En daar, lopend in de avond, zocht ik weer die Ene.
God.
Die mij draagt als mijn brein mij in de steek laat.
Die niet schrikt van mijn tranen.
Die niet zegt: “Doe eens sterk.”

Ik bad niet eens veel woorden.
Ik was er gewoon.

En ik kon rusten.

Wat een wonder dat er Iemand is die niet overprikkeld raakt van mijn chaos.
Die mij niet loslaat.
Die mij niet verward met mijn beperking.

Die avond werd mijn dochter gevierd.
En ik werd gedragen.

Misschien is dat ook opvoeden.
Niet alleen kracht tonen.
Maar laten zien waar je je kracht vandaan haalt.

En dat het soms genoeg is als iemand — klein, liefdevol, dapper — tegen je zegt:

Het is oké, papa.

Het bericht Tussen slingers en tranen verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Soms lees ik het en denk ik: ‘wat een onzin’.
Alsof je ziel een software-update nodig heeft en je alleen nog even op ‘installeren’ hoeft te klikken.

We leven in een tijd waarin alles maakbaar lijkt.
Je lichaam. Je carrière. Je imago.
En blijkbaar ook je binnenwereld.

Maar eerlijk? Dit idee is ouder dan Instagram.

Jaren geleden zat ik in een christelijke bubbel waarin we vaak zeiden:
“Woorden hebben kracht.”

Soms ernstig. Soms met een knipoog.
Als iemand zei: “Dit wordt een zware tijd,”
dan kwam er steevast iemand die zei:
“Niet zo uitspreken hoor. Woorden hebben kracht!”

We geloofden — echt geloofden — dat wat je zei invloed had. Dat je met je woorden richting gaf aan je werkelijkheid.

En ergens geloof ik dat nog steeds.

Maar wat ik toen al voelde, en nu nog sterker zie, is hoe dun de lijn is tussen hoop en controle.
Tussen vertrouwen en maakbaarheid.

Vandaag heet het geen geloofsuitspraak meer.
Vandaag heet het affirmatie. Manifesteren. Mindset. ‘The law of attraction’.

Zeg het vaak genoeg.
Visualiseer het fel genoeg.
En het komt naar je toe.

Alsof pijn een gebrek aan overtuiging is.
Alsof verlies een fout in je denken is.
Alsof je jezelf kunt herprogrammeren naar een betere versie.

Maar een gebroken hart luistert niet naar slogans.
Rouw reageert niet op herhaling.
En sommige verliezen laten zich niet wegspreken.

Toen ik mezelf kwijtraakte, had ik geen krachtige zinnen nodig.
Ik had geen behoefte aan: “Je bent precies waar je moet zijn.”
Ik was helemaal niet waar ik wilde zijn.

Wat ik nodig had, was ruimte.
Ruimte om te erkennen dat ik veranderd was.
Dat ik niet meer terug kon naar wie ik was.
Dat sommige dingen voorgoed verschoven waren.

En hier zit mijn echte irritatie:

Niet in positieve woorden.
Maar in de suggestie dat alles oplosbaar is als je maar goed genoeg denkt.

Want als alles maakbaar is,
dan is het dus jouw schuld als het niet lukt.

Dan heb je niet sterk genoeg geloofd.
Niet zuiver genoeg gesproken.
Niet positief genoeg gedacht.

Dat is geen vrijheid.
Dat is druk in spirituele verpakking.

Zelfliefde is geen zelfhypnose.
Het is niet jezelf overtuigen dat je fantastisch bent terwijl je vanbinnen afbrokkelt.

Je kunt jezelf niet terug affirmeren naar een versie die niet meer bestaat.

Zelfliefde begon voor mij niet bij:
“Ik ben licht.”

Het begon bij:
“Ik ga niet bij mezelf weg.”

Blijven terwijl het schuurt.
Blijven terwijl je twijfelt.
Blijven zonder jezelf te overschreeuwen.

Ja — woorden hebben kracht.
Maar alleen als ze gedragen worden door waarheid.

En soms is de meest krachtige zin niet groots of glanzend, maar klein en eerlijk:

“Ik weet het even niet.
En ik blijf.”

Dat is niet maakbaar.
Maar het is echt.

En echt houdt langer stand dan welke affirmatie dan ook.

Het bericht Je kunt jezelf niet terug affirmeren verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

Je kunt er dus van alles van vinden.
En dat gebeurt ook.

Maar onder alle meningen en bezwaren raakt het boek aan iets wat je niet kunt negeren als het leven je echt heeft stilgezet: lijden, verlies, woede richting God — en de vraag of Hij te vertrouwen is wanneer alles instort.

Het verhaal draait om Mackenzie Phillips — Mac.

Zijn jongste dochtertje Missy raakt op een dag vermist tijdens een gezinsuitje. De zoektocht eindigt in een verlaten hut diep in het bos: the shack. Daar vinden ze bloed. Alles wijst erop dat ze is vermoord. Haar lichaam wordt nooit gevonden.

Het kwaad krijgt geen gezicht, maar het verlies is totaal.

Jaren later zit Mac vast. In verdriet. In schuld. In woede.
Niet alleen om wat er gebeurd is, maar ook om wat hij niet kon voorkomen.

Dan valt er op een dag een brief op de mat.
Een uitnodiging om terug te keren naar diezelfde hut.
Ondertekend met één woord: “Papa.”

Dat is de naam die zijn vrouw Nan gebruikt voor God.
Een liefdevolle naam. Een intieme naam.

Maar voor Mac is die naam allesbehalve vanzelfsprekend.

Zijn eigen vaderbeeld is diep beschadigd. Zijn jeugd werd getekend door mishandeling en angst. “Vader” staat voor macht, onvoorspelbaarheid, pijn. Geen veilige plek, maar een risico.

Juist daarom schuurt deze uitnodiging.
Juist daarom voelt het bijna wreed.

Mac denkt eerst dat het een zieke grap is.
Wie zou dit durven?
En toch… hij gaat.

En daar, in die hut die symbool staat voor zijn grootste verlies, ontmoet hij God.

Niet als een afstandelijke almachtige man.
Maar als een gezette Afro-Amerikaanse vrouw — warm, liefdevol, aanwezig.
Naast haar een Aziatische vrouw, die de Heilige Geest verbeeldt.
En Jezus, als een Midden-Oosterse man — aards, nabij, zonder franje.

Alleen dát beeld al raakt mij.

God als vrouw.
Niet dwingend, niet controlerend, maar relationeel.
Niet verklarend, maar dragend.

Je kunt hier theologisch van alles van vinden — en dat doe ik ook.
Maar wat het boek volgens mij prachtig laat zien, is dit:
hoe ons beeld van God vaak onlosmakelijk verbonden is met onze diepste wonden.

Na mijn herseninfarct ontdekte ik dat ook bij mezelf.

Ik had vragen. Grote vragen.
Niet alleen over genezing, maar over vertrouwen.

Kan ik God vertrouwen met dit leven?
Met dit lichaam?
Met deze toekomst die zo anders is dan ik me had voorgesteld?

Net als Mac merkte ik: mijn worsteling ging dieper dan het “waarom”.
Het ging over wie God voor mij is — en of Hij werkelijk goed is.

Ik heb met God geworsteld.
Niet netjes. Niet vroom. Niet voorzichtig.

Waarom dit lichaam?
Waarom deze breuk?
En als U almachtig bent… waarom dan niet gewoon genezen?

Wat ik langzaam ontdek — en dat woord langzaam is essentieel —
is dat God mij niet zozeer antwoorden geeft,
maar een uitnodiging.

Niet om alles te begrijpen.
Maar om Hem opnieuw te leren kennen.

Niet als de oorzaak van pijn.
Niet als de Afwezige.
Maar als de Aanwezige.

Ik geloof niet dat dit Gods wil was.
Niet dat ziekte, breuk of verlies uit Zijn hart voortkomen.
Dat geloof ik oprecht niet.

En tegelijk zie ik hoe Hij in staat is om — dwars door pijn heen, die niet van Hem is —
een weg van genade te gaan.

Niet: “Kijk wat Ik je aandoe.”
Maar: “Ik laat je niet los.”

Ik weet niet waarom ik niet word genezen.
Die vraag draag ik nog dagelijks met me mee.

Maar ik zie wel hoe liefde kan werken in de breuk.
Hoe vertrouwen kan groeien waar het eerst onmogelijk leek.
Hoe God iets nieuws kan laten ontstaan op plekken waarvan ik dacht dat ze voorgoed kapot waren.

Misschien is dat wel de kracht van De Uitnodiging.
Niet dat het alles uitlegt.
Maar dat het ruimte maakt voor een God die blijft —
Ook als je vaderbeeld beschadigd is.
Ook als je vragen groter zijn dan je geloof.

Zelfs als je Hem niet begrijpt.

Het bericht Over een God die blijft, ook als je Hem niet begrijpt verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.

We scrollen langs levens.
We liken momenten.
We vangen flarden van elkaar op tussen afspraken, deadlines en meldingen.

Maar echte ontmoeting…
Dat vraagt iets anders.

Dat vraagt vertraging.
Aanwezigheid.
De bereidheid om niet alleen te kijken, maar ook te zien.
Niet alleen te praten, maar ook te luisteren.
Niet alleen te laten zien wie je denkt te moeten zijn, maar wie je bent.

Ik merk dat steeds vaker.
Hoe groot de honger is naar plekken waar niets hoeft.
Waar je niet hoeft te presteren.
Waar je niet eerst hoeft uit te leggen wie je bent voordat je welkom bent.

Voor mij is mijn atelier zo’n plek geworden.

Niet alleen een ruimte met schilderijen aan de muur,
maar een plek waar verhalen meekomen met de verf.
Waar lagen niet alleen op het doek zitten,
maar ook in de mensen die binnenlopen.

Soms staat iemand stil bij een werk
en merk ik aan alles: hier gebeurt iets.
Niet omdat het ‘mooi’ is in de klassieke zin.
Maar omdat het raakt.
Omdat het iets aanraakt wat woorden soms niet kunnen.

En vaak ontstaan daar gesprekken.
Echte gesprekken.
Over verlies, pijn, rouw… Maar ook over perspectief en hoop.
Over zowel de dingen die ons breken als herstellen.
Over licht dat niet verdwijnt,
maar soms wel een andere weg moet vinden.

Ik geloof steeds meer dat we zulke plekken nodig hebben.
Niet als luxe.
Maar als levensnoodzaak.

Plekken waar je even mag binnenlopen.
Letterlijk.
En misschien ook een beetje van binnen.

Daarom zet ik op zaterdag 7 februari de deur van mijn atelier weer open.
Niet alleen om kunst te laten zien.
Maar om ruimte te maken voor ontmoeting.

Voor een kop koffie.
Een gesprek.
Een stilte.
Een lach.
Een blik die blijft hangen bij een schilderij —
of bij elkaar.

Je bent van harte welkom.
Met je nieuwsgierigheid.
Met je vragen.
Met je verhaal.
Met jezelf.

Open Atelier – Zaterdag 7 februari 2025

Atelier Jurjen van Houwelingen op de Paulus van Hemertstraat 19 in Amsterdam
Zaterdag 7 februari
Tussen 10.00 en 16.00 uur
Koffie & thee staan klaar
Origineel werk te zien én te koop

Voel je welkom om binnen te lopen.
Misschien niet alleen om te kijken —
maar om echt even te ontmoeten. Voel je vooral welkom!

Het bericht Echte ontmoeting is waar het om draait.. verscheen eerst op Jurjen van Houwelingen.