กวนมึนโฮ
เรื่องราวของคนอกหัก 2 คนที่มาเจอกันในเมืองหนาวๆ บรรยากาศก็เลยชวนให้คิดไปเองว่ารักกัน (หรือเปล่า)
จริงๆ แล้วพล็อตของหนังเรื่องนี้ จะเปลี่ยนไปเป็นประเทศอื่นก็ได้ หรือจะเปลี่ยนเป็นประเทศไทยก็ยังได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน เรื่องนี้ก็ได้ใจผมไปเต็มๆ และประโยคที่ชอบที่สุดคือ “ชอบมื้อนี้” มันบอกถึงการอยู่กับปัจจุบันดี หลังจากดูหนังเรื่องนี้จบแล้ว เกิดความคิดอยากไปตามหาคนไม่รู้จักซะงั้น

ยิบมัน และยิปมัน 2
หนังเรื่องนี้ดูห่างกันเดือนกว่า และดูจากดีวีดีทั้งสองภาค
มวยหย่งชุนในหนังนี่ดูแล้วรู้สึกว่ามันเป็นมวยที่เหมือนไม่มีพลัง เพราะว่าไม่ได้เน้นลีลาเน้นแต่การหวังผลในการป้องกัน และโจมตี ด้วยท่วงท่าธรรมดา นี่ซินะที่เรียกว่า “ปราณ” ภาคแรกนี่ดราม่าจะเยอะไปหน่อย ไม่เหมือนกับภาคสองที่บู๊กันแทบทั้งเรื่อง ฉากที่ชอบมากที่สุดในภาคแรกก็คือ “สิบต่อหนึ่ง” ส่วนภาคสองนี่ชอบ “การประลองกับแชมป์มวยสากล” มันทำให้รู้สึกว่ายิปมันก็เจ็บตัวได้เหมือนกันเพราะการต่อสูแต่ละครั้งนี่แทบจะไม่ฟกช้ำเลย (จริงๆ แล้วก็ชอบฉากโดนรุมในตลาดปลาเหมือนกัน ดูแล้วลุ้นดีว่าจะโดนสักแผลมั้ย)

300
หนังออกมาตั้งหลายปี แล้วพึ่งจะได้ดู ตอนแรกนึกว่าจะเน้นการใช้ค่ายกล กระบวนทัพอะไร สุดท้ายก็สู้กันด้วยความถึก และความกล้าแท้ๆ แต่ก็ชอบภาพและสีของหนังโทนนี้ มันเข้ากับกล้ามเนื้อคนได้ดีจริงๆ

8 ดาบทรมาน 6 ดาบสังหาร
ตอนแรกนึกว่าจะได้ดูหนังที่ใกล้เคียงกับ จอมใจบ้านมีดบิน (โดนชื่อหนังมันหลอก) แต่พอดูไปแล้วปรากฎว่าเทียบไม่ติดเลย พระเอกก็เหมือนจะเก่ง แต่ตัวโกงดันเก่งกว่าก็เลยคิดได้ว่าดีแล้วที่ไม่ไปดูในโรง

นาคปรก
ขโมยของ ซ่อนตัว ตามหาของ หักหลัง พล็อตเดิมๆ แต่ดึงพระสงฆ์ กับคำสอนของพระพุทธเจ้าเข้ามาเกี่ยวด้วยเท่านั้น

เก้าวัด
ชื่อหนังนี่แทบไม่สื่อถึงเนื้อหาในหนังเลย อีกอย่างด้วยระยะทางในหนังนี่มากกว่า เก้าวัดได้สบายๆ เลย โดนหนังหลอกตั้งนานกว่าจะรู้ความจริงก็ตอนจบแล้ว สรุปแล้วหนังต้องการสอนแค่นี้ใช่มั้ย

เดือนนี้มีหนังให้เลือกดูในโรงอยู่หลายเรื่อง แต่ด้วยจังหวะและเวลาว่างก็เลยได้ดูแค่ กวนมึนโฮเรื่องเดียวซะงั้น

• add domain และ subdomain ได้ไม่จำกัด
• ไม่จำกัดพื้นที่ แบนด์วิดธ์ และ MySQL databases
• ฟรีเครดิตของ Google Adword ($50), Yahoo search marketing ($25) และ Facebook advertising credit ($50)
• มีตัวช่วยติดตั้ง App เด่นๆ อย่าง WordPress, Drupal และ SMF ให้อัตโนมัติ
• และอีกมากมายที่นี่ครับ

สนใจเพียงแค่เข้าไปที่ www.fatcow.com/secret แล้วใส่ code AUG295 เท่านี้คุณก็จะได้สิทธิ์ในการเช่าโฮสติ้งนี้ในราคา $2.95 ต่อเดือน หรือ $35.4 ต่อปี (ประมาณ 1130 บาท) แล้ว

ปล. ถ้าเป็นไปได้ช่วยใส่ชื่อยูสเซอร์ elixer ตรงฟิลด์ “Friend or website who referred you” ในขั้นตอนสมัครจะดีมากเลย ขอบคุณครับ

หลังจากเริ่มต้นด้วยการวาดรูปดอกกุหลาบ รูปที่สองก็อาจหาญ re product ภาพ Bedroom in Arles ของวินเซนต์ แวนโก๊ะ

หลังจากวาดเสร็จถึงได้รู้ว่าผสมสีพลาดไปหลายที่โดยเฉพาะเตียง ที่สีดันเหมือนพื้นยังกับเอาฝาพื้นมาทำเตียง ส่วนประตูขวาก็ลงสีเป็นอย่างแรก ซึ่งผมยังอยู่ในช่วงที่ยังปรับตัวให้เข้ากับสีน้ำของลูฟไม่ได้ ก็เลยได้สีออกมาทะมึนหมดปัญญาแก้ ฝีมือตัดเส้นก็ยังไม่พัฒนา ยังบังคับพู่กันให้เส้นเล็กกว่านี้ไม่ได้ สรุปแล้วคงต้องวาดอีกสัก 100 รูปถึงจะพอดูได้ ตอนนี้ขออยู่ในระดับอนุบาลไปเรื่อยๆ ก่อนแล้วกัน

หลังจากติตัวเองเสร็จก็กลับมาที่เรื่องของรูปต้นแบบ รูปนี้ผมได้มาจากเว็บไซต์ของ มหาวิทยาลัยศรีปทุม รูปนี้เป็นรูปที่วินเซนต์ได้ยกย่องให้เป็นหนึ่ง ในภาพที่ดีที่สุดของเขา โดยได้เขียนบรรยายไว้ในจดหมายถึง ธีโอพี่ชายของเขาว่า

ถ้าจะให้พูดถึงภาพนี้แล้ว การได้มองดูภาพนี้ก็เปรียบเสมือนการได้พักผ่อนสมอง และปลดปล่อยจินตนาการให้เพ้อฝันไกลออกไป

แต่พอเปลี่ยนเป็นผมที่มองดูภาพวาดฝีมือตัวเองแล้ว ต้องเปลี่ยนเป็น

ถ้าจะให้พูดถึงภาพนี้แล้ว การได้มองดูภาพนี้ก็เปรียบเสมือนการหางานให้สมอง และปลดปล่อยฝีมือระดับเด็กอนุบาลให้ขจรขจายออกไป

555 โปรดติดตามผลงานชิ้นต่อไปได้ เร็วๆ นี้ครับ

หลังจากตัดใจจากหนังสือ Nihon Maroon ญี่ปุ่น โต๋เต๋ ไปแล้ว ตั้งแต่รู้ว่ามีเวรช่วงที่มีงาน a book fair

แต่แล้วเย็นวันศุกร์ ขณะที่กำลังเดินเรื่อยเปื่อยเลือกหนังสือของ a book ที่ร้านนายอินทร์ ก็มีเสียงโทรศัพท์จากพี่สาวที่แสนดีเข้ามาบอกว่า ตอนนี้อยู่ที่งาน a book fair แล้วก็ถามว่าอยากได้หนังสืออะไรหรือเปล่า ซึ่งตอนแรกผมก็คิดไว้หลายเล่ม แต่ตอนนั้นนึกออกแค่เล่มนี้เล่มเดียว

ผ่านไป 4 วันพึ่งจะได้สัมผัสกับหนังสือ สิ่งแรกที่หาก่อนเลยคือ ลายเซ็นต์คุณแชมป์ ซึ่งตอนแรกตกใจคิดว่าไม่มี เพราะหาแต่หน้าแรกๆ คิดไม่ถึงว่าคุณแชมป์จะมาเซ็นต์ซะข้างหลังเลย ก็พยายามแกะลายเซ็นต์คุณแชมป์จนอ่านได้ว่า

คุณเติ้ลครับ

ไปโต๋เต๋กันครับ

ได้เลยครับ จากเดิมที่อยากไปอยู่แล้ว พออ่านหนังสือคุณแชมป์ ความอยากไปก็เพิ่มขึ้นอีก 20% ขอบคุณที่เขียนหนังสือที่อ่านง่ายๆ สนุกๆ อย่างนี้มาให้อ่าน หวังว่าจะมีโต๋เต๋เล่มต่อไป ออกมาเรื่อยๆ ครับ

ปล. ขอบคุณพี่กิ๊กที่ช่วยอ้อนวอนคุณแชมป์จนยอมขายหนังสือเล่มนี้ให้ ทั้งที่หมดไปแล้วครับ

หลังจากทดลองเส้นทางหลายๆ ทางก็ได้เ้ส้นทางที่ปลอดภัย (ออกถนนใหญ่แค่ช่วงสั้นๆ รถไม่เยอะมาก และไม่มีหมาดุ) มาสามเส้นทางสามระยะคือ 6, 8 และ 12 กิโลเมตร เอาไว้เลือกปั่นตามความขยันของแต่ละวัน

ส่วนอุปกรณ์ที่ซื้อเพิ่มมาแล้วก็คือ ที่สูบลมแบบเท้าเยียบ กับจุ๊บปิดที่เติมลมสีใกล้เคียงกับเฟรม ตอนนี้ที่อยากได้อีกอย่างก็คือ กระจกมองหลังเพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนขี้ระแวง กลัวจะโดนรถเฉี่ยวต้องคอยเหลียวหลังอยู่ตลอด ทำให้เสียจังหวะในการปั่นอยู่เหมือนกัน

เหลืออีกแค่ 1 สัปดาห์ถ้ายังรักษาความสม่ำเสมอในการปั่นได้ ก็คิดว่าตัวเองคงจะไม่เบื่อมันแล้วหละ

• หนังเริ่มต้นตอนปี 2000 แต่ฉากที่ถ่ายตึกในนิวยอร์คจากบนฟ้าไม่มีตึก World Trade Center แล้ว (เหตุการณ์ 911 เกิดปี 2001)
• ถ้า Dave ตอนเด็กได้รู้คำตอบในโน้ตแล้วจะจีบ Becky ถ้าตอบว่า girlfriend หรือ ไม่จีบถ้า Becky ตอบว่า friend เออแฮะจะอยากรู้ไปทำไมในเมื่อคำตอบอะไรก็จะจีบอยู่แล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้ถ้าไม่อยากรู้ก็ไม่มีหนังเรื่องนี้
• ฝั่งพระเอกใช้สายฟ้า หรือพลาสมาเป็นหลัก ส่วนฝั่งตัวร้ายใช้ไฟ
• “You’re a bad liar, Dave. That’s good” – Balthazar Blake
• เหมือน Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief ตรงที่ พระเอกไม่รู้ตัวว่ามีความสามารถซ่อนอยู่ พระเอกอยู่ดีๆ ก็เก่งขึ้นแบบไม่น่าเชื่อ บอสใหญ่ถูกปราบได้ง่าย (ก็มันใช้พล็อตยอดฮิตก็ต้องทำออกมาคล้ายกันอยู่แล้ว)
• ฉากสุดท้ายถ่ายทำที่ Bowling Green park ใน Manhattan
• Dave นี่ลัดขั้นตอนการทำ CPR อย่างแรง ข้าม A B C มาถึงก็ทำ D (Defibrillation) เลย
• ชอบเพลงประกอบ “Secrets” ของ OneRepublic

บางคนอาจจะชอบ แต่ผมดูแล้วเฉยๆ สงสัยจะแก่แล้ว

• ฉากต่อสู้แบบซิลูเอทเป็นการลดความสยองที่น่าสนใจอีกแบบหนึ่ง นอกจากการทำให้เป็นภาพขาว – ดำแบบ Kill Bill หรือ Sin City
• “อยู่ในเส้นทาง ไม่ใช่เรื่องของนาย” บางทีการยอมเป็นคนใจดำ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย มันก็หนักหน่วงเกินกว่าที่จะรับได้
• หนังสือ Davinci code ยังรอดไปถึงโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่
• iPod Classic third gen อีกวัตถุหนึ่งที่รอดไปโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่ (How to identify iPod models)
• แต่สิ่งที่ไม่เหลือรอดในโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่คือหนึ่งในปัจจัยสี่นั่นคือ ยารักษาโรค
• “ความศรัทธา ทำตามเสียงที่ได้ยินในหัว” พอพูดถึงเรื่องนี้ก็นึกถึง รามานุจัน กับ Joan of Arc
• “Do for other more than Do for yourself.”
• ผู้นำสาร หรือผู้ส่งสารในโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่ต้องมี แว่นกันแดด iPod ดาบ ปืน เป้สะพายหลัง และความศรัทธา

สรุปแล้วเรื่องนี้ ดูได้เรื่อยๆ ไม่มีสิ่งน่าสนใจเท่าไหร่ นอกจากการเดินเรื่องด้วยธีมของความศรัทธา แต่คริสเตียนอาจจะอยากดูเรื่องนี้ก็ได้

• เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือ Imperial Life in the Emerald City ของ Rajiv Chandrasekaran
• พาหนะของกองทัพสหรัฐติด GPS กันทุกคัน โปรแกรมที่ใช้คงเป็นของกองทัพเอง (นึกว่าจะใช้ Garmin ซะอีก)
• Matt Damon แสดงเป็น Chief Warrant Officer Roy Miller ดูแถบที่เสื้อไม่ทัน เลยไม่รู้ว่าเป็น CWO rank ไหน (wikipedia มีข้อมูลเรื่องตำแหน่ง Chief Warrant Officer ละเอียดดี)
• ที่มาของภารกิจ Jame ใน Hurt locker คือฝ่ายกบฏในอิรัก แต่ที่มาของภารกิจของ Miller คือเรื่องโกหกของผู้มีอำนาจในสหรัฐ
• Matt ยังไม่เลิกขี้สงสัย ดูแล้วเหมือน Jason Bourne ภาคอิรัก
• เฟรดดี้ เป็นตัวละครที่สำคัญกับเรื่องนี้มากตั้งแต่ต้นจนจบ
• “Your government wanted to hear the lie Mr. Miller… they wanted Saddam out and they did exactly what they had to do… this is why you are here…” – General Al Rawi
• หาสาระของหนังเรื่องนี้ได้ที่ Chubby review

ถ้าเทียบกับ Hurt locker แล้วผมคิดว่า Green Zone น่าสนใจสู้ Hurt locker ไม่ได้ เพราะหนังแนวนี้มีเยอะแล้ว ถึงจะเดินเรื่องด้วยประเด็นเบื้องหลังสงครามสหรัฐบุกอิรักไว้ก็ตาม แต่ถ้าใครได้ดู Hurt locker แล้วก็น่าจะดู Green Zone ด้วย จะได้เห็นอีกมุมหนึ่งของอิรัก มุมหนึ่งใน Green Zone

บางคนอาจจะสงสัยว่าออกกำลังกายมีตั้งหลายวิธี ทำไมผมถึงเลือกปั่นจักรยาน นั่นเป็นเพราะผมไม่ชอบกีฬาที่ต้องเล่นเป็นทีม เป้นคู่ทั้งหลายเลยต้องตัดการเล่นบอล เล่นบาส เทนนิส แบดมินตันออกไป ส่วนวิ่งนี่ก็ลองดูแล้วปรากฎว่าทำได้ไม่ตลอด เพราะเส้นทางวิ่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่ วิ่งๆ ไปแล้วก็เบื่อ ส่วน Burpee ก็ลองแล้วรู้สึกว่ามันได้กล้ามเนื้อก็จริง แต่ไม่ค่อยได้เหงื่อเท่าไหร่ คงใช้เป็นการออกกำลังกายหลักไม่ได้

สุดท้ายก็นึกถึงเรื่องปั่นจักรยานที่เคยคิดไว้เมื่อ 2 ปีก่อนตอนราคาน้ำมันพรุ่งพรวด แต่ตอนนั้นยังไมไ่ด้ปั่นเพราะที่บ้านเป็นห่วงเรื่องอันตรายบนท้องถนน แต่ครั้งนี้มีเหตุผลที่ดีกว่าเดิมคือ เหตุผลเรื่องสุขภาพ แถมได้ทางออกเรื่องเสี่ยงอันตราย โดยการปั่นเฉพาะตอนเย็นหลังเลิกงาน กับตอนวันหยุด ซึ่งเส้นทางก็เป็นตามถนนเล็กๆ แถวบ้าน อาจจะมีออกถนนใหญ่บ้างเป็นช่วงสั้นๆ

หลังจากตัดสินใจได้ก็ไปที่ World Bike Sriracha (เบอร์โทร 038 – 312572, 081 – 8654642) บอกความต้องการเจ้าของร้านไป แล้วก็ได้จักรยานราคาเบาๆ อย่าง Giant Aluxx SL 6000 Series มา คุณเจ้าของร้านก็แถมขาตั้งข้าง ขากระติก ขวดน้ำ และกระเป๋าใต้อานมาให้ แล้วก็แนะนำให้ซื้อกางเกงปั่นจักรยาน หมวกกันน๊อก ไฟหน้า – ท้าย ซึ่งผมก็ซื้อมาหมด เพราะจำได้ว่าคุณ merf แนะนำให้ซื้อไว้ สรุปแล้วหมดเงินไป 14k เอาไปส่งค่างวดทีด้าได้เดือนนึงเลย

หลังจากได้มาก็ลองปั่นไปสองวัน วันแรกปั่นได้ 5 กิโลเมตร วันที่สองปั่นได้ 6 กิโลเมตร ยังไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ วันต่อๆ ไปคงต้องเพิ่มเป็น 10 กิโลเมตร แต่ต้องหาเส้นทางที่ผ่านถนนใหญ่น้อยที่สุด ลองใช้ Cardio trainer ของแอนดรอยด์ วัดระยะทาง พร้อมบันทึกเส้นทางในแผนที่ จับเวลา คำนวณอัตราเร็วให้เสร็จสรรพ เวิร์คมาก ปัญหาช่วงนี้คือยังไม่ค่อยคุ้นกับเกียร์เท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจานหน้าต้องใช้เกียร์อะไรถึงจะเหมาะกับปั่นทางราบ ส่วนการดูแลรักษาตอนนี้ก็พยายามเช็ดทุกครั้งหลังปั่นเสร็จ ส่วนที่เติมลม ยางใน กับอุปกรณ์เปลี่ยนยางยังไม่ได้ซื้อเลย เดี๋ยวคงต้องไปซื้อเร็วๆ นี้แหละ แต่ก็สงสัยอีกแหละว่าจะเอาติดรถจักรยานไปอย่างไรไม่ให้เกะกะ

ส่วนการถอดล้อนี่ไม่แน่ใจว่าต้องใช้เวลาเอาใส่รถยนต์หรือเปล่า เพราะตอนเอามาจากร้านก็ยัดใส่ท้ายรถได้ทั้งคัน แต่ก็ลำบากหน่อย คิดว่าถอดล้อแล้วน่าจะเอาใส่รถได้ง่ายขึ้น

ก็สงสัยไปเรื่อยตามประสามือใหม่ ว่าแต่จักรยานผมนี่มันเป็นจักรยานประเภทไหนกันนี่ จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

BMI ก็เพิ่มได้ไม่ถึงเป้า น้ำตาลก็กลับมาสูงปี๊ดอีกแล้ว
ถึงเวลาแล้วที่ต้องพึ่งตัวช่วยอย่างเจ้านี้

คอยดูว่าครั้งหน้าจะดีขึ้นมั้ย คุ้มกับราคาเจ้าตัวช่วยหรือเปล่า

ปล. บทความนี้เขียนเพื่อบันทึกไว้ประเมินตัวเองเฉยๆ ไม่แนะนำให้นำไปใช้อ้างอิงในการรักษาโรค ท่านที่มีโรคประจำตัวหรือความเสี่ยงต่อโรคสูง แนะนำให้ปรึกษาแพทย์ก่อนนำข้อมูลไปใช้

• ครั้งแรกแทนที่จะลงทางด่วนตรงทางลงพระราม 9 ดันวิ่งเลยไปลงอนุสาวรีย์ เลยต้องพึ่ง GPS ให้นำทางกลับมา
• ครั้งที่สอง GPS มันไม่บอกผมว่าให้วิ่งทางข้างล่าง ผมก็เลยวิ่งขึ้นสะพานข้ามแยกอสมทไปซะงั้น
• ครั้งที่สามมาถึงฟอร์จูน แล้วก็เลี้ยวเข้าซอยรัชดาภิเศก 3 แล้วแต่พอเข้าไปซอยมันช่างแคบและวุ่นวาย แถมอาคารบันลือสาสน์ก็ไม่มีป้ายอะไรที่บอกว่าจะถึงแล้ว ผมก็เลยเห็นโปสเตอร์ปังปอนด์ตอนที่รถวิ่งเลยไปแล้ว กลับรถก็ไม่ได้ ก็เลยต้องไปวนกลับมาใหม่อีกเกือบ 2 กิโลเมตร

ตอนที่จอดรถใต้ตึกเรียบร้อยแล้ว อยากจะบอกว่าดีใจมากมาย เพราะการหลงทางติดๆ กันสามครั้งนี่มันเครียดมาก แทบอยากจะหาที่จอดรถแล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าโดยพลัน

แต่โชคดีที่มีคนมาสายกว่าผมอีกเป็น 10 คนไม่งั้นผมคงรู้สึกผิดที่ต้องให้คนอื่นรอ

รอผู้เข้าร่วม workshop มาจนครบ จึงได้เริ่มเรียนกันตอนสิบโมงครึ่ง อ้อลืมไป คุณชิงชิงแฟนคุณนิ้วกลมมาเข้า workshop นี้ด้วย

แบบของวันนี้คือดอกไม้ตามชื่อของ workshop ซึ่งมีทั้งดอกไม้จริง และดอกไม้ปลอม

แต่สุดท้ายทุกคนก็เลือกวาดดอกเดี่ยวๆ ตามตำแนะนำของคุณลิงใจดี (แต่ก็มีบางคนวาดสองดอก) คนอื่นเค้าจะวางแบบในมุมมองแปลกๆ กัน แต่ผมที่รู้ถึงความสามารถอันต่ำต้อยของตัวเอง เลยขอวางแบบในมุมมองธรรมดา รายละเอียดดอกน้อยๆ แบบนี้ ก็เลยดรออิ้งได้ภาพร่างที่คุณลิงช่วยแก้เรื่องสัดส่วนและระยะห่างของดอกใบให้เหมือนแบบ

หลังจากระบายสีด้วยความรีบร้อนจนเกิดเหตุการณ์ ผมระบาย คุณลิงแก้ไข ผมระบายพังอีก คุณลิงก็มาแก้ไขให้อีก ผมก็ยังจะระบายให้พังอีก แล้วคุณลิงก็ต้องมาแก้ไขอีก สุดท้ายก็ได้ภาพที่สีใกล้เคียงตัวแบบ แต่รายละเอียดไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ตามฝีมือผม (ผมระบายสีน้ำครั้งสุดท้ายตอนปอหก ก็แค่ 16 ปีมาแล้วเอง) สรุปแล้ววันนี้ได้คะแนน ดรออิ้ง 3/10, ผสมสี 7/10, ระบายสี 4/10 ถ้าสอบก็ตกไปแ้ล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

กรุณาถอยห่างจากจอ 3 -5 เมตร แล้วภาพจะอยู่ในระยะที่สวยครับ ด้วยเกียรติของลูกเสือขอสัญญากับตัวเองว่ารูปต่อๆ ไปจะต้องพัฒนาขึ้นครับ

• Tom Cruise เหมาะกับบทสายลับที่รั่วแต่เท่ห์แบบนี้ดี ถ้าเปลี่ยนเป็น Matt Damon หรือ Daniel Craig ไม่รู้ว่าจะเล่นได้ดีเท่าหรือเปล่า
• แต่ตัวหนังยังมันไม่เท่า The Bourne Identity กับ Quantom of Solace
• Cameron Diaz นี่แก่ไปแล้วจริงๆ ก็อายุตั้ง 37 แล้วนี่ แต่ Cruise ก็ปาเข้าไป 48 แล้วกลับยังดูหนุ่มอยู่เลย (มีตีนกากันทั้งคู่)
• Cruise ใช้ iPhone รุ่นตกน้ำไม่พัง
• รถสองประตูที่ลูกน้องของ Antonio ใช้คือ Smart Roadster ผลิตโดย Mercedes Benz
• เวลาอยู่ในสถานการณ์อันตรายการเลือกหมดสติเพื่อไม่ต้องรับรู้อะไร อาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก
• “If anyone follows us I’ll shoot myself and then her!” <- มุขแป๊ก
• “นายเคยทำอาหารให้คนรักกินมั้ย” เคยครับ

สรุปแล้วเรื่องนี้ไม่ได้สนุกมากเท่าไหร่ แต่ก็ดูได้เรื่อยๆ ดังนั้นจะรอดู DVD ก็ได้

หลังจากได้เจอกับเจ้า EcoStapler หรือที่เย็บกระดาษไม่ใส่ไส้ ในหนังสือดอกไม้ใต้โลก ของคุณก้อง ทรงกลด ก็เกิดความสงสัยว่ามันทำงานอย่างไร ค้นดูในยูทู้บ ก็ได้คลิปสองอันนี้มา

• Staple Free Stapler
• Introducing the staple-free stapler

ดูคลิปแล้วจึงเข้าใจว่า เจ้าที่เย็บกระดาษไม่ใส่ไส้ตัวนี้ ใช้วิธีการเจาะกระดาษเป็นรูรูปเกือกม้าขนาดประมาณ 4 x 15 มิลลิเมตร แล้วก็พับกระดาษที่ถูกเจาะไปหนีบกระดาษทุกแผ่นไว้ ซึ่งในคลิปได้ลองใช้เย็บกระดาษ 6 แผ่น แล้วก็ลองสลัดดู รู้สึกว่าจะแน่นหนาระดับหนึ่ง แต่ก็ต้องเย็บถึงสามรู

ถ้าใครไม่ต้องการการเย็บที่แน่นหนา มั่นคงมาก และต้องการรักษาสิ่งแวดล้อม เจ้า EcoStapler จะเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมาก เพราะนอกจากมันช่วยลดการใช้เหล็กที่ทำเป็นไส้แล้ว ยังช่วยให้กระดาษที่เราทิ้งไปเป็นขยะไม่มีลวดเย็บติดไปบาดมือคนเก็บขยะ แถมการแกะกระดาษก็ง่ายกว่าเดิม

อ้อลืมบอกไปว่าเจ้า EcoStapler มันเย็บกระดาษได้แค่ 3 – 6 แผ่น (แล้วแต่รุ่น) ถ้าใครต้องการเย็บกระดาษหนากว่านี้ก็หมดสิทธิ์ครับ แต่ถ้าใครเย็บกระดาษหนาไม่เกินนี้ ก็ไปหาซื้อมาใช้ได้เลย ราคาประมาณอันละ 250 บาท ไม่รวมค่าส่ง สามารถซื้อได้จากเว็บไซต์ต่างประเทศตามนี้ครับ

• EthicalSuperstore.Com
• nigel’s eco store
• Amazon.com
• blujay

ถึงแม้งานออกแบบดีๆ มักมีราคาแพง แต่สำหรับเจ้า EcoStapler ผมว่าราคามันไม่แพงเลย เมื่อเทียบกับผลกระทบที่มันช่วยลดได้ครับ

แต่หลังจากพยายามพูดคุยกับตัวเองให้มากขึ้น เวลามีเรื่องราวต่างๆ เข้ามาในชีวิต จึงได้ลองนำวิธีของคุณเม่นไปใช้จัดการกับเรื่องราวของตัวเอง และคนอื่น หลังจากลองใช้อยู่ระยะหนึ่ง พบว่าผมนำวิธีไปจัดการกับเรื่องราวของคนอื่นเช่น คนไข้ ได้ค่อนข้างดี เพราะแยกแยะว่าเรื่องใดเป็น “กฎ” เรื่องใดเป็น “ปัญหา” ได้ชัดเจน แต่พอถึงคราวต้องจัดการกับเรื่องราวของตัวเอง มักจะเกิดอคติจัดทุกเรื่องราวให้เป็น “ปัญหา” เกือบทั้งหมด ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่น่าจะเยอะขนาดนี้ เพราะผมไม่ได้มีความสามารถที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกได้ ซึ่งมันส่งผลให้ผมต้องหมกมุ่นกับการพยายามแก้ “ปัญหา” หลายอย่าง ที่ควรจะเป็น “กฎ” ตั้งแต่แรก

ถ้าวนลูปแค่ครั้งเดียวก็ยังไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่กับบางเรื่องผมก็พยายามซ้ำแล้ว ซ้ำอีก จนเรื่องราวใหญ่โตขึ้นแทนที่จะลดลง ซึ่งผลนี้เกิดจากการไม่ทำตามวิธีนั่นเอง ก็เลยต้องย้อนกับมาดูที่ตัวเอง ว่าทำไมถึงจัดการกับเรื่องราวของตัวเองได้ไม่ดี เหมือนกับจัดการเรื่องราวของคนอื่น เลยพบว่าเวลามองเรื่องราวคนอื่น ผมจะมองในฐานะ “คนนอก” ทำให้ทำตามวิธีได้ดี แต่พอมองเรื่องราวของตัวเอง ผมกลับไม่ได้มองในฐานะ “คนนอก” เข้าข้างตัวเองมากเกินไป เลยเกิดความลำเอียงในการตัดสินใจ

ทางแก้ก็คือต้องมองเรื่องราวของตัวเองในฐานะ “คนนอก” ให้ได้ ซึ่งการทำให้ได้แบบนั้นผมก็รู้จักอยู่ 1 วิธีนั่นคือ การดูจิต ที่ฝึกสังเกตการณ์จิตของเรา โดยไม่เข้าไปแทรกแทรงหรือควบคุมมัน ซึ่งน่าจะนำมาปรับใช้กับวิธีนี้ได้ ซึ่งมันก็ใช้ได้ดีจริงๆ และคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าผมพยายามฝึกให้มากกว่านี้

ผมอาจจะใช้วิธีนี้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็แก้ปัญหาของคนไข้ได้หลายคนเพราะวิธีนี้ ก็ต้องขอขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ที่เขียนวิธีดีๆ แบบนี้ให้ผมได้นำมาใช้ครับ