• หนังเริ่มต้นตอนปี 2000 แต่ฉากที่ถ่ายตึกในนิวยอร์คจากบนฟ้าไม่มีตึก World Trade Center แล้ว (เหตุการณ์ 911 เกิดปี 2001)
• ถ้า Dave ตอนเด็กได้รู้คำตอบในโน้ตแล้วจะจีบ Becky ถ้าตอบว่า girlfriend หรือ ไม่จีบถ้า Becky ตอบว่า friend เออแฮะจะอยากรู้ไปทำไมในเมื่อคำตอบอะไรก็จะจีบอยู่แล้ว แต่ก็ช่วยไม่ได้ถ้าไม่อยากรู้ก็ไม่มีหนังเรื่องนี้
• ฝั่งพระเอกใช้สายฟ้า หรือพลาสมาเป็นหลัก ส่วนฝั่งตัวร้ายใช้ไฟ
• “You’re a bad liar, Dave. That’s good” – Balthazar Blake
• เหมือน Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief ตรงที่ พระเอกไม่รู้ตัวว่ามีความสามารถซ่อนอยู่ พระเอกอยู่ดีๆ ก็เก่งขึ้นแบบไม่น่าเชื่อ บอสใหญ่ถูกปราบได้ง่าย (ก็มันใช้พล็อตยอดฮิตก็ต้องทำออกมาคล้ายกันอยู่แล้ว)
• ฉากสุดท้ายถ่ายทำที่ Bowling Green park ใน Manhattan
• Dave นี่ลัดขั้นตอนการทำ CPR อย่างแรง ข้าม A B C มาถึงก็ทำ D (Defibrillation) เลย
• ชอบเพลงประกอบ “Secrets” ของ OneRepublic

บางคนอาจจะชอบ แต่ผมดูแล้วเฉยๆ สงสัยจะแก่แล้ว

• ฉากต่อสู้แบบซิลูเอทเป็นการลดความสยองที่น่าสนใจอีกแบบหนึ่ง นอกจากการทำให้เป็นภาพขาว – ดำแบบ Kill Bill หรือ Sin City
• “อยู่ในเส้นทาง ไม่ใช่เรื่องของนาย” บางทีการยอมเป็นคนใจดำ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย มันก็หนักหน่วงเกินกว่าที่จะรับได้
• หนังสือ Davinci code ยังรอดไปถึงโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่
• iPod Classic third gen อีกวัตถุหนึ่งที่รอดไปโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่ (How to identify iPod models)
• แต่สิ่งที่ไม่เหลือรอดในโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่คือหนึ่งในปัจจัยสี่นั่นคือ ยารักษาโรค
• “ความศรัทธา ทำตามเสียงที่ได้ยินในหัว” พอพูดถึงเรื่องนี้ก็นึกถึง รามานุจัน กับ Joan of Arc
• “Do for other more than Do for yourself.”
• ผู้นำสาร หรือผู้ส่งสารในโลกยุคหลังเกิดวิกฤตการครั้งใหญ่ต้องมี แว่นกันแดด iPod ดาบ ปืน เป้สะพายหลัง และความศรัทธา

สรุปแล้วเรื่องนี้ ดูได้เรื่อยๆ ไม่มีสิ่งน่าสนใจเท่าไหร่ นอกจากการเดินเรื่องด้วยธีมของความศรัทธา แต่คริสเตียนอาจจะอยากดูเรื่องนี้ก็ได้

• เรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสือ Imperial Life in the Emerald City ของ Rajiv Chandrasekaran
• พาหนะของกองทัพสหรัฐติด GPS กันทุกคัน โปรแกรมที่ใช้คงเป็นของกองทัพเอง (นึกว่าจะใช้ Garmin ซะอีก)
• Matt Damon แสดงเป็น Chief Warrant Officer Roy Miller ดูแถบที่เสื้อไม่ทัน เลยไม่รู้ว่าเป็น CWO rank ไหน (wikipedia มีข้อมูลเรื่องตำแหน่ง Chief Warrant Officer ละเอียดดี)
• ที่มาของภารกิจ Jame ใน Hurt locker คือฝ่ายกบฏในอิรัก แต่ที่มาของภารกิจของ Miller คือเรื่องโกหกของผู้มีอำนาจในสหรัฐ
• Matt ยังไม่เลิกขี้สงสัย ดูแล้วเหมือน Jason Bourne ภาคอิรัก
• เฟรดดี้ เป็นตัวละครที่สำคัญกับเรื่องนี้มากตั้งแต่ต้นจนจบ
• “Your government wanted to hear the lie Mr. Miller… they wanted Saddam out and they did exactly what they had to do… this is why you are here…” – General Al Rawi
• หาสาระของหนังเรื่องนี้ได้ที่ Chubby review

ถ้าเทียบกับ Hurt locker แล้วผมคิดว่า Green Zone น่าสนใจสู้ Hurt locker ไม่ได้ เพราะหนังแนวนี้มีเยอะแล้ว ถึงจะเดินเรื่องด้วยประเด็นเบื้องหลังสงครามสหรัฐบุกอิรักไว้ก็ตาม แต่ถ้าใครได้ดู Hurt locker แล้วก็น่าจะดู Green Zone ด้วย จะได้เห็นอีกมุมหนึ่งของอิรัก มุมหนึ่งใน Green Zone

บางคนอาจจะสงสัยว่าออกกำลังกายมีตั้งหลายวิธี ทำไมผมถึงเลือกปั่นจักรยาน นั่นเป็นเพราะผมไม่ชอบกีฬาที่ต้องเล่นเป็นทีม เป้นคู่ทั้งหลายเลยต้องตัดการเล่นบอล เล่นบาส เทนนิส แบดมินตันออกไป ส่วนวิ่งนี่ก็ลองดูแล้วปรากฎว่าทำได้ไม่ตลอด เพราะเส้นทางวิ่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่ วิ่งๆ ไปแล้วก็เบื่อ ส่วน Burpee ก็ลองแล้วรู้สึกว่ามันได้กล้ามเนื้อก็จริง แต่ไม่ค่อยได้เหงื่อเท่าไหร่ คงใช้เป็นการออกกำลังกายหลักไม่ได้

สุดท้ายก็นึกถึงเรื่องปั่นจักรยานที่เคยคิดไว้เมื่อ 2 ปีก่อนตอนราคาน้ำมันพรุ่งพรวด แต่ตอนนั้นยังไมไ่ด้ปั่นเพราะที่บ้านเป็นห่วงเรื่องอันตรายบนท้องถนน แต่ครั้งนี้มีเหตุผลที่ดีกว่าเดิมคือ เหตุผลเรื่องสุขภาพ แถมได้ทางออกเรื่องเสี่ยงอันตราย โดยการปั่นเฉพาะตอนเย็นหลังเลิกงาน กับตอนวันหยุด ซึ่งเส้นทางก็เป็นตามถนนเล็กๆ แถวบ้าน อาจจะมีออกถนนใหญ่บ้างเป็นช่วงสั้นๆ

หลังจากตัดสินใจได้ก็ไปที่ World Bike Sriracha (เบอร์โทร 038 – 312572, 081 – 8654642) บอกความต้องการเจ้าของร้านไป แล้วก็ได้จักรยานราคาเบาๆ อย่าง Giant Aluxx SL 6000 Series มา คุณเจ้าของร้านก็แถมขาตั้งข้าง ขากระติก ขวดน้ำ และกระเป๋าใต้อานมาให้ แล้วก็แนะนำให้ซื้อกางเกงปั่นจักรยาน หมวกกันน๊อก ไฟหน้า – ท้าย ซึ่งผมก็ซื้อมาหมด เพราะจำได้ว่าคุณ merf แนะนำให้ซื้อไว้ สรุปแล้วหมดเงินไป 14k เอาไปส่งค่างวดทีด้าได้เดือนนึงเลย

หลังจากได้มาก็ลองปั่นไปสองวัน วันแรกปั่นได้ 5 กิโลเมตร วันที่สองปั่นได้ 6 กิโลเมตร ยังไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ วันต่อๆ ไปคงต้องเพิ่มเป็น 10 กิโลเมตร แต่ต้องหาเส้นทางที่ผ่านถนนใหญ่น้อยที่สุด ลองใช้ Cardio trainer ของแอนดรอยด์ วัดระยะทาง พร้อมบันทึกเส้นทางในแผนที่ จับเวลา คำนวณอัตราเร็วให้เสร็จสรรพ เวิร์คมาก ปัญหาช่วงนี้คือยังไม่ค่อยคุ้นกับเกียร์เท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจานหน้าต้องใช้เกียร์อะไรถึงจะเหมาะกับปั่นทางราบ ส่วนการดูแลรักษาตอนนี้ก็พยายามเช็ดทุกครั้งหลังปั่นเสร็จ ส่วนที่เติมลม ยางใน กับอุปกรณ์เปลี่ยนยางยังไม่ได้ซื้อเลย เดี๋ยวคงต้องไปซื้อเร็วๆ นี้แหละ แต่ก็สงสัยอีกแหละว่าจะเอาติดรถจักรยานไปอย่างไรไม่ให้เกะกะ

ส่วนการถอดล้อนี่ไม่แน่ใจว่าต้องใช้เวลาเอาใส่รถยนต์หรือเปล่า เพราะตอนเอามาจากร้านก็ยัดใส่ท้ายรถได้ทั้งคัน แต่ก็ลำบากหน่อย คิดว่าถอดล้อแล้วน่าจะเอาใส่รถได้ง่ายขึ้น

ก็สงสัยไปเรื่อยตามประสามือใหม่ ว่าแต่จักรยานผมนี่มันเป็นจักรยานประเภทไหนกันนี่ จนป่านนี้แล้วยังไม่รู้เลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

BMI ก็เพิ่มได้ไม่ถึงเป้า น้ำตาลก็กลับมาสูงปี๊ดอีกแล้ว
ถึงเวลาแล้วที่ต้องพึ่งตัวช่วยอย่างเจ้านี้

คอยดูว่าครั้งหน้าจะดีขึ้นมั้ย คุ้มกับราคาเจ้าตัวช่วยหรือเปล่า

ปล. บทความนี้เขียนเพื่อบันทึกไว้ประเมินตัวเองเฉยๆ ไม่แนะนำให้นำไปใช้อ้างอิงในการรักษาโรค ท่านที่มีโรคประจำตัวหรือความเสี่ยงต่อโรคสูง แนะนำให้ปรึกษาแพทย์ก่อนนำข้อมูลไปใช้

• ครั้งแรกแทนที่จะลงทางด่วนตรงทางลงพระราม 9 ดันวิ่งเลยไปลงอนุสาวรีย์ เลยต้องพึ่ง GPS ให้นำทางกลับมา
• ครั้งที่สอง GPS มันไม่บอกผมว่าให้วิ่งทางข้างล่าง ผมก็เลยวิ่งขึ้นสะพานข้ามแยกอสมทไปซะงั้น
• ครั้งที่สามมาถึงฟอร์จูน แล้วก็เลี้ยวเข้าซอยรัชดาภิเศก 3 แล้วแต่พอเข้าไปซอยมันช่างแคบและวุ่นวาย แถมอาคารบันลือสาสน์ก็ไม่มีป้ายอะไรที่บอกว่าจะถึงแล้ว ผมก็เลยเห็นโปสเตอร์ปังปอนด์ตอนที่รถวิ่งเลยไปแล้ว กลับรถก็ไม่ได้ ก็เลยต้องไปวนกลับมาใหม่อีกเกือบ 2 กิโลเมตร

ตอนที่จอดรถใต้ตึกเรียบร้อยแล้ว อยากจะบอกว่าดีใจมากมาย เพราะการหลงทางติดๆ กันสามครั้งนี่มันเครียดมาก แทบอยากจะหาที่จอดรถแล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าโดยพลัน

แต่โชคดีที่มีคนมาสายกว่าผมอีกเป็น 10 คนไม่งั้นผมคงรู้สึกผิดที่ต้องให้คนอื่นรอ

รอผู้เข้าร่วม workshop มาจนครบ จึงได้เริ่มเรียนกันตอนสิบโมงครึ่ง อ้อลืมไป คุณชิงชิงแฟนคุณนิ้วกลมมาเข้า workshop นี้ด้วย

แบบของวันนี้คือดอกไม้ตามชื่อของ workshop ซึ่งมีทั้งดอกไม้จริง และดอกไม้ปลอม

แต่สุดท้ายทุกคนก็เลือกวาดดอกเดี่ยวๆ ตามตำแนะนำของคุณลิงใจดี (แต่ก็มีบางคนวาดสองดอก) คนอื่นเค้าจะวางแบบในมุมมองแปลกๆ กัน แต่ผมที่รู้ถึงความสามารถอันต่ำต้อยของตัวเอง เลยขอวางแบบในมุมมองธรรมดา รายละเอียดดอกน้อยๆ แบบนี้ ก็เลยดรออิ้งได้ภาพร่างที่คุณลิงช่วยแก้เรื่องสัดส่วนและระยะห่างของดอกใบให้เหมือนแบบ

หลังจากระบายสีด้วยความรีบร้อนจนเกิดเหตุการณ์ ผมระบาย คุณลิงแก้ไข ผมระบายพังอีก คุณลิงก็มาแก้ไขให้อีก ผมก็ยังจะระบายให้พังอีก แล้วคุณลิงก็ต้องมาแก้ไขอีก สุดท้ายก็ได้ภาพที่สีใกล้เคียงตัวแบบ แต่รายละเอียดไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ตามฝีมือผม (ผมระบายสีน้ำครั้งสุดท้ายตอนปอหก ก็แค่ 16 ปีมาแล้วเอง) สรุปแล้ววันนี้ได้คะแนน ดรออิ้ง 3/10, ผสมสี 7/10, ระบายสี 4/10 ถ้าสอบก็ตกไปแ้ล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า

กรุณาถอยห่างจากจอ 3 -5 เมตร แล้วภาพจะอยู่ในระยะที่สวยครับ ด้วยเกียรติของลูกเสือขอสัญญากับตัวเองว่ารูปต่อๆ ไปจะต้องพัฒนาขึ้นครับ

• Tom Cruise เหมาะกับบทสายลับที่รั่วแต่เท่ห์แบบนี้ดี ถ้าเปลี่ยนเป็น Matt Damon หรือ Daniel Craig ไม่รู้ว่าจะเล่นได้ดีเท่าหรือเปล่า
• แต่ตัวหนังยังมันไม่เท่า The Bourne Identity กับ Quantom of Solace
• Cameron Diaz นี่แก่ไปแล้วจริงๆ ก็อายุตั้ง 37 แล้วนี่ แต่ Cruise ก็ปาเข้าไป 48 แล้วกลับยังดูหนุ่มอยู่เลย (มีตีนกากันทั้งคู่)
• Cruise ใช้ iPhone รุ่นตกน้ำไม่พัง
• รถสองประตูที่ลูกน้องของ Antonio ใช้คือ Smart Roadster ผลิตโดย Mercedes Benz
• เวลาอยู่ในสถานการณ์อันตรายการเลือกหมดสติเพื่อไม่ต้องรับรู้อะไร อาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก
• “If anyone follows us I’ll shoot myself and then her!” <- มุขแป๊ก
• “นายเคยทำอาหารให้คนรักกินมั้ย” เคยครับ

สรุปแล้วเรื่องนี้ไม่ได้สนุกมากเท่าไหร่ แต่ก็ดูได้เรื่อยๆ ดังนั้นจะรอดู DVD ก็ได้

หลังจากได้เจอกับเจ้า EcoStapler หรือที่เย็บกระดาษไม่ใส่ไส้ ในหนังสือดอกไม้ใต้โลก ของคุณก้อง ทรงกลด ก็เกิดความสงสัยว่ามันทำงานอย่างไร ค้นดูในยูทู้บ ก็ได้คลิปสองอันนี้มา

• Staple Free Stapler
• Introducing the staple-free stapler

ดูคลิปแล้วจึงเข้าใจว่า เจ้าที่เย็บกระดาษไม่ใส่ไส้ตัวนี้ ใช้วิธีการเจาะกระดาษเป็นรูรูปเกือกม้าขนาดประมาณ 4 x 15 มิลลิเมตร แล้วก็พับกระดาษที่ถูกเจาะไปหนีบกระดาษทุกแผ่นไว้ ซึ่งในคลิปได้ลองใช้เย็บกระดาษ 6 แผ่น แล้วก็ลองสลัดดู รู้สึกว่าจะแน่นหนาระดับหนึ่ง แต่ก็ต้องเย็บถึงสามรู

ถ้าใครไม่ต้องการการเย็บที่แน่นหนา มั่นคงมาก และต้องการรักษาสิ่งแวดล้อม เจ้า EcoStapler จะเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมาก เพราะนอกจากมันช่วยลดการใช้เหล็กที่ทำเป็นไส้แล้ว ยังช่วยให้กระดาษที่เราทิ้งไปเป็นขยะไม่มีลวดเย็บติดไปบาดมือคนเก็บขยะ แถมการแกะกระดาษก็ง่ายกว่าเดิม

อ้อลืมบอกไปว่าเจ้า EcoStapler มันเย็บกระดาษได้แค่ 3 – 6 แผ่น (แล้วแต่รุ่น) ถ้าใครต้องการเย็บกระดาษหนากว่านี้ก็หมดสิทธิ์ครับ แต่ถ้าใครเย็บกระดาษหนาไม่เกินนี้ ก็ไปหาซื้อมาใช้ได้เลย ราคาประมาณอันละ 250 บาท ไม่รวมค่าส่ง สามารถซื้อได้จากเว็บไซต์ต่างประเทศตามนี้ครับ

• EthicalSuperstore.Com
• nigel’s eco store
• Amazon.com
• blujay

ถึงแม้งานออกแบบดีๆ มักมีราคาแพง แต่สำหรับเจ้า EcoStapler ผมว่าราคามันไม่แพงเลย เมื่อเทียบกับผลกระทบที่มันช่วยลดได้ครับ

แต่หลังจากพยายามพูดคุยกับตัวเองให้มากขึ้น เวลามีเรื่องราวต่างๆ เข้ามาในชีวิต จึงได้ลองนำวิธีของคุณเม่นไปใช้จัดการกับเรื่องราวของตัวเอง และคนอื่น หลังจากลองใช้อยู่ระยะหนึ่ง พบว่าผมนำวิธีไปจัดการกับเรื่องราวของคนอื่นเช่น คนไข้ ได้ค่อนข้างดี เพราะแยกแยะว่าเรื่องใดเป็น “กฎ” เรื่องใดเป็น “ปัญหา” ได้ชัดเจน แต่พอถึงคราวต้องจัดการกับเรื่องราวของตัวเอง มักจะเกิดอคติจัดทุกเรื่องราวให้เป็น “ปัญหา” เกือบทั้งหมด ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่น่าจะเยอะขนาดนี้ เพราะผมไม่ได้มีความสามารถที่จะแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกได้ ซึ่งมันส่งผลให้ผมต้องหมกมุ่นกับการพยายามแก้ “ปัญหา” หลายอย่าง ที่ควรจะเป็น “กฎ” ตั้งแต่แรก

ถ้าวนลูปแค่ครั้งเดียวก็ยังไม่เสียหายเท่าไหร่ แต่กับบางเรื่องผมก็พยายามซ้ำแล้ว ซ้ำอีก จนเรื่องราวใหญ่โตขึ้นแทนที่จะลดลง ซึ่งผลนี้เกิดจากการไม่ทำตามวิธีนั่นเอง ก็เลยต้องย้อนกับมาดูที่ตัวเอง ว่าทำไมถึงจัดการกับเรื่องราวของตัวเองได้ไม่ดี เหมือนกับจัดการเรื่องราวของคนอื่น เลยพบว่าเวลามองเรื่องราวคนอื่น ผมจะมองในฐานะ “คนนอก” ทำให้ทำตามวิธีได้ดี แต่พอมองเรื่องราวของตัวเอง ผมกลับไม่ได้มองในฐานะ “คนนอก” เข้าข้างตัวเองมากเกินไป เลยเกิดความลำเอียงในการตัดสินใจ

ทางแก้ก็คือต้องมองเรื่องราวของตัวเองในฐานะ “คนนอก” ให้ได้ ซึ่งการทำให้ได้แบบนั้นผมก็รู้จักอยู่ 1 วิธีนั่นคือ การดูจิต ที่ฝึกสังเกตการณ์จิตของเรา โดยไม่เข้าไปแทรกแทรงหรือควบคุมมัน ซึ่งน่าจะนำมาปรับใช้กับวิธีนี้ได้ ซึ่งมันก็ใช้ได้ดีจริงๆ และคงจะดีกว่านี้มาก ถ้าผมพยายามฝึกให้มากกว่านี้

ผมอาจจะใช้วิธีนี้ได้ไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็แก้ปัญหาของคนไข้ได้หลายคนเพราะวิธีนี้ ก็ต้องขอขอบคุณท่านเจ้าสำนัก ที่เขียนวิธีดีๆ แบบนี้ให้ผมได้นำมาใช้ครับ

คำถามนี้เป็นคำถามที่ผ่านมาแล้ว 9 ปี แต่ผมก็ยังไม่เคยตอบมันอย่างจริงจังได้เลย

คำถามนี้เป็นหนึ่งในงานที่ได้รับมอบหมายของวิชา Pharmacy Orientation วิชาแนะนำงานของเภสัชกรว่าเป็นอย่างไร มีอะไรบ้าง

คำตอบที่ผมตอบไปตอนนั้นคือ
มาเรียนเพราะไม่รู้ว่าจะเรียนอะไรดี แล้วก็ไม่ได้ชอบวิชาชีพนี้เป็นพิเศษ

สารภาพตามตรงว่าตอนนั้นตอบไปแบบส่งๆ เพราะเห็นเพื่อนๆ ตอบกันประมาณว่า “รักวิชาชีพนี้ ฝันอยากจะเป็นมาตั้งแต่เด็ก” ก็เลยหมันไส้ตอบมันกวนทีนแบบนี้แหละ (นึกแล้วก็ขำตัวเองตอนนั้น นิสัยเด็กจริงๆ ที่เพื่อนตอบก็ถูกของเพื่อน ก็พวกเค้าฝันแบบนี้กันจริงๆ นี่)

แล้วคำตอบนี้มันก็ส่งผลให้ผมได้เกรดบีในวิชานี้ วิชาที่แจกเอเกือบหมดชั้นปี มีแค่ผมกับเพื่อนอีกคนที่ได้บี แล้วมันก็ซิ่วไปเรียนแพทย์จนกลายเป็นนายแพทย์ไปแล้วด้วย แต่จะโทษคำตอบนี้อย่างเดียวก็ไม่ได้ เพราะตอนนั้นผมชอบเลี่ยงการออกไปนำเสนอด้วย ก็สมควรหรอกที่จะได้คะแนนน้อย

ถึงผมจะย้อนเวลากลับไปแก้คำตอบนี้ไม่ได้แล้ว ผมก็อยากหาคำตอบของคำถามนี้ให้ได้ ก่อนที่ผมจะลืมความรู้สึกของตัวเองเมื่อ 9 ปีที่แล้วไปซะก่อน

ขั้นแรกก็ต้องย้อนอดีตกลับไปว่าตอนนั้นผมกำลังคิด กำลังทำอะไรอยู่ มีอะไรที่พอจะเป็นคำตอบได้บ้าง

1. ช่วงก่อนจะยื่นคะแนนโควต้าของมหาวิทยาลัยนเรศวรประมาณ 2 เดือน น้าชายที่ใกล้ชิดกับผมมาตั้งแต่เด็ก ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับอาชีพเภสัชให้ผมฟัง ซึ่งผมจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว แต่สรุปได้ว่าอาชีพนี้น่าสนใจ และเหมาะกับผมดี
2. แพทย์เป็นอาชีพที่ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่มัธยมต้น แล้วก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับการเรียนมาค่อนข้างเยอะ แล้วก็ได้รู้ว่าต้องเรียนกับอาจารย์ใหญ่ด้วย แล้วผมก็กลัว แล้วผมก็คิดเอาเองว่าเรียนเภสัชไม่ต้องเรียนกับอาจารย์ใหญ่ แล้วผมก็ได้รู้ว่าผมเข้าใจผิด เภสัชก็ต้องเรียนกับอาจารย์ใหญ่ด้วย แค่ไม่ต้องผ่าเท่านั้นเอง
3. ทันตแพทย์ก็เป็นอีกอาชีพหนึ่งที่ผมคุ้นเคย แต่ก่อนจะยื่นคะแนนไม่กี่เดือน เพื่อนของน้าชายในข้อแรกที่เป้นทันตแพทย์ มาบอกกับผมว่าทำฟันมันปวดหลังนะ แค่นั้นแหละความทรงจำของความทรมานจากการปวดหลังเพราะโดนลงโทษตอนเรียนนักศึกษาวิชาทหารจนหมอนรองกระดูกสันหลังอักเสบกลับมาหลอกหลอนเลย แล้วมันก็มีผมต่อลำดับการเลือกคณะของผมจาก 1.แพทยศาสตร์ 2.ทันตแพทยศาสตร์ 3.เภสัชศาสตร์ กลายเป็น 1.เภสัชศาสตร์ 2……… 3………… (สุดท้ายโดนอาจารย์ที่รับสมัครให้เขียนคณะที่เลือกให้ครบสามลำดับจนได้)
4. หลังจากสอบติดโควต้าแล้ว ผมยังมีโอกาสไปยื่นคะแนน และสอบที่อื่นได้อีกตั้งหลายที่ แต่แม่บอกให้ไปมอบตัวเลย ไม่ต้องไปสอบอีกแล้ว ผมก็เลยตามใจแม่
5. ตอนนั้นผลโควต้าออกประมานเดือนพฤศจิกายน กว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมก็ตั้งเดือนมิถุนายนปีถัดไป ผมเลยคิดว่าถ้าไปมอบตัวก็ไม่ต้องอ่านหนังสือ ไม่ต้องตั้งใจเรียนอีกตั้งครึ่งปีกว่า แล้วผมก็ไม่ตั้งใจเรียนจริงๆ เช้ามาเรียน บ่ายโดดออกไปร้านเกม ทำอย่างนี้แทบทุกวันจนเรียนจบ เกรดก็เลยร่วงจาก 3.2 เหลือ 2.6 สมควรแล้วจริงๆ
6. เคยไปซื้อยาที่ร้านยา เคยไปรับยาที่โรงพยาบาล แล้วประทับใจเภสัชกร เลยฝันอยากจะเป็นอย่างนั้นบ้าง เอ่อคงไม่ใช่เรื่องของผมหรอก ในความทรงจำไม่มีเรื่องแบบนี้อยู่เลย
7. อยากคิดค้น วิจัยยาใหม่ นี่ก็คงไม่ใช่เรื่องของผมอีกแหละ ถึงตอนนั้นผมจะชอบประดิษฐ์สิ่งของ แต่ก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องยาเลย
8. อยากรู้เรื่องยาเยอะๆ จะได้เอาความรู้ไปดูแลพ่อ แม่ ญาติพี่น้อง หรือคนรู้จัก เรื่องอยากดูแลคนอื่นนะใช่ แต่ความอยากรู้เรื่องยานี่รู้สึกว่ามันจะไม่มีอยู่ในควาทรงจำตอนนั้นนะ

โอเคผมเหมือนจะรู้แล้วว่าทำไมตอนนั้นผมถึงเลือกมาเรียนเภสัช

ผมไม่เคยฝันอยากเป็นเภสัชกร ไม่เคยประทับใจเภสัชกรคนไหนๆ มาก่อน ไม่เคยอยากคิดค้นยา ไม่เคยสนใจเรื่องยาเป็นพิเศษ

ผมคิดอย่างเดียวว่า การเรียนมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเรียนคณะอะไร ผมก็จะได้พบกับผู้คนมากขึ้น ได้เจอเพื่อนใหม่ ได้พบกับความรัก ได้เจอกับความเสียใจ ได้เปิดโอกาสให้ผมได้ค้นหาความรู้ ได้อ่านหนังสือมากขึ้น ได้เจอกับคนเก่งๆ ที่จะเป็นแรงบันดาลใจให้ผม ได้สอนให้ผมคิดเป็น เปิดมุมมองของผมให้กว้างขึ้น และได้ไว้ผมยาว

ดังนั้นผมเรียนคณะอะไรก็ได้ ที่ไม่ทำให้แม่ต้องผิดหวังและเสียใจ และคณะเภสัชศาสตร์ก็เป็นคณะที่ผมตั้งใจแล้วว่าจะมาเรียนเอง

ถึงผมจะไม่รักอาชีพนี้มาก แต่ผมก็ไม่เคยเกลียดเลยนะครับอาจารย์

- ศิษย์เก่ารุ่น 9 รหัสเข้า 44