Just One Way Ticket

#3397

2024-08-23T23:45:00.000-07:00

नाव वाचून च सगळ्यांची उत्सुकता वाढली असेल. असं नाव तरी का ठेवलं हा प्रश्न ही असेलच. जे तेव्हा तिथे माझ्या सोबत होते त्यांना तर समजलं असेलच पण काहींना ते उलगडायला थोडा वेळ नक्कीच लागेल.

मैत्रीला कधी गंध नसतो,
मैत्रीचा फक्त छंद असतो,
मैत्री सर्वांनी करावी
त्यात खरा आनंद असतो.

हे असं बोलला जात आणि ते खरही आहे. आम्ही सुद्धा असाच काहीसा प्रयत्न करत होतो आणि त्यात सफलही झालोच.

सुरवातीला अगदी नितांत शांतता होती. कोणी कोणाशी बोलत नव्हतो सगळेच आपण आपला मोबाईल आणि आपली खाजगी आयुष्य यात गढून गेलो होतो. याचा अर्थ असा कधीच नव्हता की आमची एकमेकांशी बोलण्याची इच्छा नव्हती. बोलावसं सगळ्यांनाच वाटत होत पण फक्त गरज होती ती एखाद्या बोलक्या माणसाची जीने काहीही बडबड केली तरी बाकीचे बोलायला लागतील. आणि ती व्यक्ती आमच्यामध्ये सुद्धा आलीच. Hybrid मोड असल्यामुळे ती कधी तरीच आमच्या सोबत ऑफिस ला यायची. पण तरी तिच्या त्या बोलक्या स्वभावाने तिने सगळ्यांना बोलत केल. हळू हळू का होईना पण सगळे बोलायला लागले. आणि बोलण हे सुद्धा महत्वाचंच असत नाही का? आपण जर बोललोच नाही तर मैत्री तरी कशी होईल ना? हे मी बोलतेय यावर जे जे मला पूर्ण ओळखतात त्यांचा विश्वास बसणं जरा अवघडच आहे. कारण मी स्वतःच खूप कमी बोलते त्यामुळे कोणाशीही मैत्री करायची असली तर माझ्याकडून खूप कमी वेळा पहिला पाऊल उचलल जात. पण तस बघायला गेलं तर त्यांच्याशी माझ्या vibes खूप जास्त जुळून आल्या. म्हणून च कदाचित मी एवढे बोलले असावे. जिथे जाईल तिथे सगळ्यांच्या तुलनेत लहान च पडायची मी. त्यामुळे सगळीकडे मला थोडी वेगळी वागणूक मिळायची. खूप प्रेमळ अशी, समजून घेतला जाणारी, वेळप्रसंगी बोलला जाणारी. इथेही तेच झालं काही तरी विषय निघाला आणि प्रत्येकाच वय विचारला जाऊ लागला इथेही मीच लहान होती. त्यामुळे इथे ही मला तेच प्रेम आणि जिव्हाळा मिळाला. खूप आगळ्या वेगळ्या माणसांच्या सहवासात होते मी. कोणी कोणी तर खूप मोठे होते पण ते आमच्या मस्ती मध्ये वीरून जायचे कोणी फक्त मला टोमणा मारणारे होते की अरे तू आज इथे बसली आज बसायला पहिल आसन भेटलं नाही वाटतं. कोणी एवढं बालिश होत की लहान मुलं कस सांगत येतात मम्मी मम्मी मला याने मारलं तस जाऊन रडून रडून दुसऱ्याला सांगायचं की मला याने चिडवला. असे लोक आता या वयात बघायला मिळणं म्हणजे जरा आश्चर्यांची च गोष्ट होती. कोणी तरी अशी एक व्यक्ती होती जिचं नाव ऐकून अगदी मन प्रसन्न होईल असं वाटत होत. पण खरंच जेव्हा त्या व्यक्तीला बघितला तेव्हा मात्र त्याच्या चेहऱ्यावर असणारे हावभाव बघून थोडं चुकल्यासारखंच झालं. आमचे च हाव भाव अगदी बदलून गेले होते. त्याच्याकडे बघून असं वाटायला लागला होता जसं त्याच्या नावाने अर्थाचा अनर्थ केला असावा. काही जण दिसायला छोटी होती तर वयाने मोठी आणि काही त्याच्या अगदी उलट. खरी गंम्मत तर तेव्हा आली जेव्हा मला समजल की जो मुलगा मी जिथून गाडीत बसते तिथून च बसायचा आणि मी जिथे उतरते तिथेच उतरायचा तोच मुलगा माझ्याच्या घराच्या समोरच्या इमारती मध्ये राहतो याचा उलगडा मला 3 महिन्यांनी झाला. हे समजल्यावर मात्र हसूच अनावर होत नव्हतं. सगळ्यांमध्येच एवढी चांगली मैत्री झाली होती की आता आम्हालाच आम्ही कोणती तरी वेगळे आहोत असं वाटायला लागलं. त्या बस (3397) मध्ये असणारी ती अपार शांतता आता कुठे तरी हरवून गेली होती आणि त्याची जागा आता आमच्या मध्ये झालेल्या घट्ट मैत्रीने घेतली होती.त्या बस मध्ये येता जाता घालवले ते 2 तास रोजच आयुष्यात नवीन काही शिकवून जात होते.आणि आता मात्र ते खूप हवे हवेसे वाटत होते.

पण आपल्याला जे हव हे नेहमीच होत नाही ना. काही तरी होईल आणि आपण एकमेकांपासून दुरावले जाऊ हे भावना मनात येणार नाही तर ते आयुष्यच कसलं.इथेही तेच झालं. बघता बघता आमचा सगळ्यांचाच शिफ्ट टाईमिंग बदलला आणि सगळे वेगळे वेगळे झालो. आणि त्यात तर माझा शेवटचा दिवस त्या ऑफिस चा. सगळंच अगदी पूर्णपणे बदलून गेलं. पण आमची मैत्री मात्र अजूनही तशीच राहिली. आज पर्यंत शाळेतली मैत्री ऐकली, कॉलेज ची मैत्री सुद्धा ऐकली, ऑफिस ची सुद्धा ऐकली पण ही गाडी आगळी वेगळी ऑफिस च्या कॅब वाली मैत्री होती... #3397

टीम ऑरिझोन

2022-08-03T23:56:00.010-07:00

आयुष्याच्या वाटेवर अनेक पायऱ्या येतात वेळोवेळी

त्या पायऱ्यांवर पाय ठेवून मिळवू यश पदोपदी.....

अशीच एक महत्वाची पायरी म्हणिजे नोकरी. आताच्या जगात बऱ्यापैकी सगळेच नोकरी करतात. कोणी आवड म्हणून, कोणी परिस्थिती ची जाणीव म्हणून.

माझी ही पहिली नोकरी असल्यामुळे उत्साह खूप होता. नवीन काही तरी शिकू, आपण पण ऑफिस मध्ये जाऊन काम करू याचा आंनद होता. कधी काळी लहानपणी अभ्यास नको असलेले आपण नोकरी करायची इच्छा व्यक्त करायचो आणि आता तेच सत्यात उतरताना दिसत होते. सुरवातीला एक महिना काम घरून च करायचं होतं नंतर मात्र ऑफिस मधून काम करायचं होतं. आता कुठे घरून काम करायचं वेळापत्रक जुळत आल होत आता परत त्यात बदल करावा लागणार होणार होता. अर्थातच त्या नवीन वेळापत्रकाशी जुळवून घ्यायला वेळ सुद्धा लागणार होता.

पण ते म्हणतात ना जे होतं ते चांगल्या साठीच होतं. ऑफिस मधून काम चालू झाल्यापासून सगळ्यांना भेटता आलं त्या सगळ्यांशी जवळीक वाढत गेली. मला प्रशिक्षण देणारे अक्षय सर मला आधी थोडे रागीट आणि उद्धट वाटायचे पण जेव्हा त्यांना समोरून बघितल तेव्हा समजल की ते उद्धट नव्हते. ते स्वभावाने खूप चांगले होते. कायम मदतीचा हात पुढे करणारे, चुकलं तर प्रेमाने समजावून सांगणारे होते. जणू ते आमचे खूप छान मित्रा बनून गेले होते, कधीही गरज पडली तर आमच्या मागे उभे असायचे, सल्ले द्यायला तत्पर असायचे. सचिन चा स्वभाव पण छान होता. ते समजून पण घ्यायचे आणि शांतपणे ऐकून पण घ्यायचे. आतापर्यंत आपण काही तरी बोललो आणि त्यांचा पारा चढला अस कधी झालच नाही. ते मनमिळावू होते.

डायना च्या मनात काही नसायचं पण तिला मराठी भाषा येत नसल्याने ती बोलायची त्याचा काही वेगळाच अर्थ निघायचा. अनवर जी आमच्या सगळ्या टीम मध्ये मोठे होते त्यामुळे आपल्या सोबत कोणी तरी मोठं आहे याची खात्री होती. अनुप ची तर गोष्ट च निराळी होती. भाव व्यक्त करण्यात आणि सगळ्यांना हसवण्यात माहीर ते होते. बाकीचे पण छान होते फैझल, संदीप, सिद्धार्थ, कौस्तुभ हे घरून च काम करत असल्यामुळे त्यांच्याशी फार कमी बोलणं होत होतं. मला खूप चांगलं आठवतय शुभांगी आणि माझ्या मध्ये बोलायची सुरवातच ताई या शब्दावरून झाली. त्यावेळी ते माझं तिच्याशी झालेलं पहिलं बोलणं होतं मी तिला ओळखत ही नव्हते पण माझंच काही काम होतं म्हणून मग मी बोलायला गेले. आम्ही बोलत तर कॉल वरच होतो पण तरीही मला प्रश्न पडला होता की मी तिला काय म्हणून हाक मारू म्हणून मग ताई च हाक मारली. तेव्हा तो माझ्याकडून दोन अक्षरी सहज बोलला गेलेला शब्द होता पण आता मात्र त्याची मर्यादा ओलांडली गेली होती. खरोखरच आमच्यात मैत्रीचं आणि बहिणीचं नात नव्याने खुलून आल होतं. अनोळखी असणाऱ्या आमच्या दोघींमध्ये खूप छान मैत्री झाली होती. खूप खोलवर ती कुठे तरी रुतून बसली होती. बॉंडिंग एवढी छान होती की सगळ्यांना ती माझी बहिण वाटत होती. कधीही गरज पडली तर तिचीच आठवण येत होती.

हे सगळं आता लिहायच्या मागे सुद्धा एक कारण होतं ते म्हणजे आमची प्रोसेस जात होती. हे समजल्यावर आम्हाला सगळ्यांचा धक्का बसला होता. आमची एवढी चांगली प्रोसेस जातेय म्हटल्यावर वाईट तर वाटत होतं पण त्यापेक्षा ही वाईट म्हणजे आम्ही सगळे आता खूप कमी दिवस सोबत राहणार होतो. एकमेकांची आता इतकी सवय होऊन बसली होती की त्यांच्याशिवाय कस राहायचं या विचाराने सगळे अवाक झालो होतो. जितक शक्य होईल तेवढा वेळ आम्ही सोबत घालवला. परत कधी सोबत काम करायची ,राहायची संधी मिळेल ते आम्हाला ठाऊक नव्हतं. आणि त्यामुळेच जिवाच्या आकांताने ही सगळी तळमळ चालू होती. I don't care, I don't care करता करता Esrayelu सर म्हणजे आमचे टीम लीड कधी आमची काळजी करायला लागले तेच कळाल नाही. आमच्या प्रोसेस मध्ये अजून पण खूप जण होते पण मी जेव्हा आले तेव्हा ते कोणीच नव्हते त्यामुळे मी त्यांच्याशी अजिबात अवगत नव्हते. पण आमच्याच टीम मधल्या काही सहकाऱ्यांकडून त्यांच्याबद्दल ऐकले होते. अभिनव ची सगळ्यांसोबतची वागणूक, त्यांच्याकडून बाकीच्यांना मिळणार समर्थन, सिद्धार्थ आणि विशाल चे एक एक गमतीदार किस्से सगळंच जस आम्हाला माहीत पडल होत. आमच्या टीम मध्ये आधी सगळेच मुल होते पण त्याच टीम मध्ये आमच्या सारिका मॅडम सुद्धा होत्या. आम्ही त्यांना बघितल खूप वेळ होत पण त्यांच्याशी कधी बोललो नव्हतो. त्या आमच्या प्रोसेस मध्ये आता जरी नसल्या तरी त्या कुठे तरी आमच्या च टीम चा आणि प्रोसेस चा काही भाग होत्या.आमच्या सरांकडून आम्ही ऐकलं होतं की त्या खूप प्रेमळ आणि मनमिळावू आहेत. सगळ्यांनाच अगदी सहजतेने त्या सामावून घ्यायच्या. मानलं की ऑफिस ची टीम आहे सहकारी आहोत प्रोफेशनल राहायला पाहिजे. पण आमचं काहीस वेगळ होतं. गरज पडेल तिथे प्रोफेशनल आणि गरज पडेल तिथे एकमेकांचा भाग होतो, जिवलग होतो.

आमची ही टीम सगळ्यात न्यारी होती, हीच आमची टीम AURIZON होती....

पावसाची चाहूल आणि संगिनींची सोबत...

2022-08-01T02:09:00.000-07:00

पावसाळ्याची चाहूल लागताच मन कस सैरावैरा धाऊ लागतं. तो मातीचा दरवळणारा सुगंध, थंडगार वाहणारा वारा कसा हवाहवासा वाटतो आणि अशा या मनमोहक वातावरणात मनसोक्त फिरण्याची गम्मतच काही न्यारी असते म्हणून च नवीन नवीन ठिकाणी जाण्याचे विचार मनात भिरभिरत असतात. तसाच काहीसा विचार आमच्या ही मनात आला आणि शेवटी आम्ही त्या विचारावर अंमलबजावणी करायचं ठरवलं. आता सगळ्यात मोठा आणि नेहमीच ठरलेला प्रश्न आमच्या समोर होता. जायचं कुठे??

कोणत्या तरी अगदी महत्वाच्या विषयावर चर्चा करायची असल्यासारखी जणू आमची बैठक च बसली होती. काय तर मग सगळ्यांच्या सहमतीने आमचं एक ठिकाण ठरलं. पण सगळं ठरून झाल्यावर ती योजना रद्द होणार नाही असं होणं तर शक्यच नाही. तसंच काहीसं आमच्या सोबत पण झालं सगळं ठरल्यावर मात्र आमची ती योजना पार पडली नाही. सगळे अगदी निराश होऊन बसले होते. काही तरी छोटासा मुद्दा आडवा यावा आणि त्या बघितलेल्या स्वप्नांचा चुरा व्हावा अस झालं होतं ते. पण बाहेर फिरण्याची आमची सगळ्यांचीच अगदी तीव्र इच्छा असल्यामुळे काहीही करून आम्ही ती योजना सफल करायचं ठरवून ठेवलं होतं. काय तर मग आधीच सगळ्या गोष्टी ठरवून ठेवल्या मुले आणि आम्ही फक्त योग्य वेळेच्या शोधात होतो, जेव्हा कोणाचं काही काम आडव येणार नाही आणि आमचे सगळ्यांचे ते आठवड्याचे शेवटचे दोन दिवस हसत खेळत मज्जा करत जातील.

शेवटी तो दिवस उजाडलाच आम्ही सगळे आमच्या प्रवासाला लागलो. आम्ही सगळ्यांनी मिळून ठरवलं होतं कुठे जायचे त्यामुळे आमचा उत्साह जणू गगनाला भिडला होता. हसत खेळत हळू हळू आमचा प्रवास चालू होता. आम्ही आमची दुचाकी घेऊन जात असल्यामुळे ती चालवून चालवून आम्ही पूर्ण थकून गेलो होतो. शेवटी आम्ही ठरलेल्या गंतव्यास्थानावर पोहोचलो.आणि ते म्हणजे पवना लेक. सुंदर असा मन मोहून टाकणारा तो आजू बाजूचा परिसर आणि त्या वाहत्या पाण्याचा प्रवाह त्याच्या सोबत आमचा सगळा थकवा हळू हळू घेऊन जात होता. तिथल्या त्या वातावरणात आमचा वेळ मात्र त्या पाण्याच्या प्रवाहासारखा संथ गतीने जात होता. आणि आम्हाला सुदधा तेच हवं होतं. त्या थोड्याश्या फावल्या वेळात आम्ही खूप फोटो काढले, खूप डान्स केला अर्थातच सगळ्या गोष्टींचा पुरेपूर आनंद घेतला. आमची ती अशी पहिली रात्र होती जेव्हा आम्ही सगळ्या मैत्रिणी रात्रभर बाहेर होतो. त्यात एवढी धमाल मस्ती करता करता आमचा थकलेला छोटासा जीव आता विश्रांती च्या शोधात होता. आम्हाला मस्त तंबू दिले होते. तिथेच विश्रांती घ्यावं अस वाटत होतं पण काहीतरी वेगळं करायचं म्हणून जस एकाद्या सिनेमा मध्ये दाखवतात तस आम्ही आकाशातल्या चांदण्या बघत पडलो होतो. त्या लुकलुकणाऱ्या चांदण्या बघत बघत आमच्या खूप गप्पा रंगल्या होत्या. त्या चांदण्याचा तो प्रकाश, सुटलेला वारा आणि पावसाची ती बारीक सर ती रात्र संपू च नये असं सांगत होती. आम्ही तर ठरवूनच ठेवल जात की रात्रभर कोणी झोपणार नाही पण त्या गार वाऱ्याच्या हळुवार स्पर्शामुळे आम्हाला झोप येत होती जणू काही तो त्याच्या त्या हळुवार स्पर्शाने आम्हाला थोपटून झोपवत होता.

रोज सकाळी लवकर उठायची किरकिर करण्याऱ्या आम्ही सगळ्याच त्या दिवशी लवकर उठलो. सकाळी सकाळी त्या पाण्यामध्ये जाऊन उभे राहिलो त्यानंतर जी भावना मनात उफाळून आली त्याने मात्र अंगावर शहारे आणले. नाश्ता वगैरे करून मस्त बोटिंग करायला गेलो. तिथून निघावस तर कोणालाच वाटत नव्हत. पण वेळेची मर्यादा ओलांडून चालणार नव्हतं. आम्ही आवरत घेतल आणि निघायची तयारी केली. पण आपण एक ठिकाणी गेलो आणि सरळ परत आलो अस तर कधीच होत नाही. आमची एक दुचाकी पंचर झाली होती तर दुसरी सुरूच होत नव्हती. आता मात्र आमची पंचाईत झाली होती. शेवटी मेकॅनिक बोलवून पंचर काढून घेतलं पण दुसरी गाडी मात्र अजून चालू होत नव्हती. शेवटी त्या मेकॅनिकने आमची गाडी त्याच्या गाडीला बांधली आणि आता ते गॅरेज वर घेऊन जात होते. त्यांच्याकडे बुलेट होती पण त्यांची उंची कमी होती त्यामुळे त्यांना त्यांचीच गाडी पेलवत नव्हती. अंगापेक्षा भोंगा मोठा तस त्यांचं झालं होतं आणि त्यात ते आमची पण गाडी घेऊन जात होते. आम्हाला भीती वाटत होती की ते आमच्या गाडीवर बसलेल्या माझ्याच मैत्रिणीला म्हणजेच शुभांगी ला पाडणार तर नाहीं ना? चढावावर तर त्यांना ती गाडी पुढे घेऊन जाण शक्यच होत नव्हत. म्हणून मागून मी ती गाडी ढकलत चालली होती. शेवटी आम्ही गॅरेज वर पोचलो. आमची गाडी सुरू झाली आणि मग परत आम्ही परतीच्या प्रवासाला निघालो. आम्ही येता येता अगदी उत्कंठा वाढवणारी काही तरी कृती करून आलो अस जाणवत होतं. खरं तर आम्ही बाहेर गेलो होतो हे बऱ्याच जणांना माहीत होतं पण आमच्या सोबतचे झालेले किस्से आणि आम्ही केलेल उत्कंठा वाढवणार काम मात्र कोणालाच माहीत नव्हतं.

निरोप

2022-03-23T09:45:00.000-07:00

तुम्हाला सगळ्यांनाच जरा नवलच वाटलं असेल. अजून कशाला काही सुरवात नाही आणि पहिलाच शब्द निरोप!!

अर्थातच निरोप घ्यायचा म्हटलं तर सगळ्यात आधी आपल्या डोक्यात हेच येत की आपण आता कधी भेटणार नाही एकमेकांपासून दूर होऊ. पण आपल्याला जे निरोप देणार असतात त्यांचा हेतू आपल्याला दुखवायचा नसतो तर ते त्या निरोपाचा माध्यमातून आपल्याला आपल्या पुढच्या वाटचालीसाठी शुभेच्छा देण्याचा प्रयत्न करत असतात हे आपण विसरून च जातो.

आपल्या सगळ्यांनाच आपली १० वी झाली की शाळेकडून निरोप मिळतो, थोडक्यात sandoff. १२ वी झाल्यावर कॉलेज मधून ही मिळतो. पण आज पर्यंत कधी हॉस्टेल मधून पण sandoff होतो हे माहीत नव्हतं. आणि आज तोच दिवस उजाडला. आमचा त्या हॉस्टेल मधला शेवटचा दिवस. खर तर हॉस्टेल मधून आपण निघतोय म्हणून सगळ्यांनाच आनंद होतो. इथून पुढे ते कडक नियम पाळावे लागणार नसतात. आपल्याला आपलं आयुष्य हवं तसं जगण्याची मुभा मिळणार असते. पण आमचं मात्र तस नव्हतं. ते आमचं हॉस्टेल कमी आणि दुसरं घर जास्त होत जिथे आमचे आई बाबा नसून काका काकू होते. हे काका काकू म्हणजे सगळ्यांच्या शब्दातले रेक्टर च पण आम्ही त्यांना काका काकू म्हणायचो.

तुम्हाला आता प्रश्न तर पडलाच असेल. की एखादी व्यक्ती हॉस्टेल ला घर कस म्हणू शकते. हॉस्टेल ला तर सगळेच राहतात, मज्जा पण सगळेच करतात पण त्याला आपल्या घराची जागा सहजा सहजी कोणी देतं नाही. आम्ही दिली त्याला कारणीभूत तिथलं वातावरण. जिथे आम्ही कुठलीही भीती न बाळगता सहज बागडत होतो, अख्या घरात लपाछपी खेळत होतो,थोडंस कुठे लागलं की पूर्ण हॉस्टेल डोक्यावर घेत होतो, रोज संध्याकाळी फिरायला जात होतो, कधी घरात बसून बसून बोर झालो तर काका काकूंसोबत सिनेमा बघायला जायचो, त्यांच्या मित्र मैत्रिणीसोबत फिरायला जायचो, कधी कधी तर काका काकूंच्या मित्राच्या रिसॉर्ट वर जायचो, इतकच काय तर जस आपण घरी छोट्या मोठ्या कुरबुरी करायचो तशाच इथेही करायचो. एवढा प्रेम, जिव्हाळा, आपुलकी ज्या ठिकाणी आपल्याला मिळतेय त्याला हॉस्टेल म्हणणं जरा चुकीचंच आहे नाही का? आणि आता तर याच वातावरणातून बाहेर पडायच होत म्हणजे अर्थातच तिथून जाणार याचा आनंद नक्कीच झाला नव्हता.

सगळ्या मुलींनी आमच्या sandoff ची खूप छान तयारी केली होती. २ वर्ष वाणिज्य शाखेत शिकत होतो म्हणून मग त्याच काही अंदाजमध्ये निरोप समारंभ करायचं त्यांनी ठरवलं होतं. आणि त्यांच्या त्या कल्पना ऐकूनच आम्ही अवाक झालो होतो. आता निरोप समारंभ आहे म्हटल्यावर काहीतरी आपल्या बद्द्ल छान काही बोलतील अस वाटलं होतं. पण इथे तर बापरे!! त्यांनी चक्क आमच्यावर खटला भरवण्याचा ठरवलं होतं.एका बाजूला १२ वी च्या मुली आणि एका बाजूला ११ वी च्या मुली आणि आमच्यावर भरवले गेलेले खटले बरोबर आहेत की नाही आणि आम्हाला त्यावर शिक्षा काय करायची याचा निकाल लावायला एका बाजुला आमचे काका काकू जणू न्यायाधीश म्हणून च बसले होते.

एक आगळा वेगळा खटला आमच्यातल्याच एक मुलीवर भरवला होता. ती मुलगी सारखी पडायची तर तीच्या त्या पडण्यामुळे हॉस्टेल ची इमारत कमकुवत झाली आहे आणि ती कधी ही कोलमडून पडू शकते असा खटला तिच्यावर भरवला होता. आज त्याची शिक्षा म्हणून तिला पूर्ण एक दिवस तू पडणार नाही याची दक्षता घेऊन चालायला सांगितलं.

तसाच एक खटला माझ्यावर ही भरवण्यात आला जस मी आधीच सांगितलं होतं की मी खुप हळवी होती इतकी की अगदी सहजतेने रडायची. माझ्या या स्वभावामुळे माझ्यावर कधी कोणी खटला भरवू शकतो ही कल्पनाच मला करवत नव्हती. पण माझ्यावर माझ्या याच स्वभावामुळे खटला भरवण्यात आला काय तर म्हणे जेव्हापासून हिने पिरलोटे गावातून खेड शहरामध्ये मध्ये स्थलांतर केलय तेव्हा पासून पिरलोटे गावात पाण्याची टंचाई निर्माण झाली आहे तर खेड शहराला २ वेळा पूरपरिस्थिती चा सामना करावा लागला. असा सुद्धा खटला एखाद्यावर भरू शकतो यावर विश्वासच बसत नव्हता. पण असा चित्र विचित्र खटला आपल्यावर भरवण्यात आला याच सुद्धा हसू येत होतं. अप्रूप वाटत होतं आणि त्यावर मला कोणीही कितीही वाईट किंवा चांगलं म्हणाल तरी पुढचे ५ मिनिट मी कोणालाच काहीच प्रतिसाद देणार नाही आणि रडणार चिडणार तर अजिबात नाही अशी शिक्षा सुनावण्यात आली होती.

खरच यांच्या या एका वेगळ्या कल्पनेमुळे आमचा निरोप समारंभ मात्र खूप अविस्मरणीय ठरला. जिथे आम्ही एकमेकांना सोडून जाऊ या विचाराने भांबावून गेलो होतो भावुक झालो होतो आता त्याच निरोप समारंभात आम्ही हसत खेळत होतो. आणि त्यांच्या त्याच एका कल्पनेमुळे आमच्या पुढच्या वाटचाली साठी आमच्यावर नकळतपणे सकारत्मक शुभेच्छांचा वर्षाव झाला होता. जिथे आतापर्यंत इतक प्रेम , जिव्हाळा मिळाला आता तिथून निघताना मनात साठवलेल्या खूप गोड आशा आठवणी राहिल्या होत्या. तिथून जायच दुःख होतच पण परत आपल्या आयुष्यातील छोट्या छोट्या गोष्टी सांगायला वेळ काढून आम्ही पुन्हा तिथे येणार होतो याचा आनंद होता आणि तीच खूप मोठी उमेद होती.

खर तर आम्ही त्या हॉस्टेल मधून निघून आमच्या घरीच जाणार होतो जिथे जायची आपण खूप आतुरतेने वाट बघत असतो पण आमचं मन मात्र आम्ही पहिल्यांदा घर सोडून खूप लांब जाण्याची भावना व्यक्त करत होतं.

वातावरणातील फेरबदल....

2020-07-02T10:10:00.000-07:00

नमस्कार मित्रमंडळींनो...
दररोजच्या या धावपळीच्या दूनियेमधून सगळ्यांनाच थोडसं relaxation हवं असतं.मग ते कोणीही असो शाळेत, कॉलेज मध्ये शिकणारे मुल किंवा नोकरी करणारी मोठी माणसं.कॉलेज च्या मुलांसाठी असते ती म्हणजे सहल. सहली चा विषय निघाला की सगळ्यांना एका वेगळ्या प्रकारची उत्सुकता लागलेली असते.मस्त खायचं प्यायचा ,मज्जा करायची,इकडे तिकडे फुलपाखरां सारखं बागडायच,खेळ खेळायचे आणि अजुन काय काय. मुलांच्या मनात किती प्रश्न येतात.कुठे जायचं,कधी जायचं,किती दिवस जायचं,कुठे कुठे फिरायच,काय न्यायचं ? बापरे.. आमचे तर कसे एकदम मज्जेचे दिवस आल्यासारखं वाटत होतं .आधी सहल नंतर स्नेह संमेलन हे सगळं मागोमाग असल्याने आमच्या कॉलेज मध्ये पालकांची सभा भरवण्यात आली होती.सभेचा विषय तर आम्हाला माहितच होता.पण सहल कुठे जाणार,कधी जाणार हे माहीत नव्हतं.पालकांची सभा झाल्यावर लगेच दुसऱ्या दिवशी आम्हाला सांगण्यात आलं की आमची सहल ७ दिवसांसाठी बँगलोर ला जाणार आहे.
खरं तर ते ऐकून आम्हाला सगळ्यांनाच खूप आनंद झाला होता.पण जस एका नाण्याच्या दोन बाजू असतात तसे माझ्या मनात विचार येत होते.एक बाजू म्हणायची झाली तर बँगलोर कसं असेल,तिथे कसं जायचं,तिथे काय काय असेल असे बरेचसे प्रश्न मनात भिरभिरत होते.आणि दुसरी बाजू मांडायची झाली तर आज पर्यंत आई बाबांनी १० वीच्या शाळेच्या सहलीला ३ दिवसांसाठी पाठवल नाही ते ७ दिवस आपल्याला कसे पाठवतील आणि ते ही एवढ्या लांब या विचारानेच मी भांभावून गेली होती.त्यामुळे घरी सुद्धा काही बोलली नाही.पण मला काय माहीत माझे आई बाबा या विषयी काही बोलत नाही म्हणजे ते मला अचानक सांगून आश्चर्यचकीत करणार आहेत.अगदी सहल जायच्या २ दिवस आधी सरांनी मला सांगितलं की तुला सुद्धा यायचं आहे.मला काही कळलंच नाही की अस का बोलतात ते.पण नंतर त्यांनी सांगितलं की तुझ्या आई बाबांनी तुला सांगायला नाही सांगितलं होत.तुला आश्चर्यचकीत करायचं होत त्यांना.ते ऐकून तर खूप आनंद झाला होता मला.तसे आनंद व्ह्याचे अजुन बरेच कारण होते.
अखेर आमचा सहलीचा प्रवास सुरू झाला.खेड ते मिरज बस ने आणि मिरज ते बँगलोर रेल्वे ने.खरंच मिरज पर्यंत च्या प्रवासात तर खूप मज्जा केली. अंताक्षरी खेळली,डान्स केला,खूप विनोद केले.. आणि मिरज पासून पुढे जाता जाता स्टेशन ची नाव वाचता वाचता प्रवास कसा झाला तेच कळलं नाही. अगदी आम्ही बँगलोर ला पोहचलो.हॉटेल मध्ये थांबलो.दिवसभर खूप फिरलो वनस्पती उद्याना मध्ये.वेगळ्या वेगळ्या झाडांची माहिती करून घेतली.खूप सुंदर वातावरण होत ते.जसं मी आधीच सांगितलं होतं की मी खूप आनंद झाला होता याच दुसरं कारण म्हणजे त्या दिवशी माझा वाढदिवस होता.बसमध्येच सगळ्यांनी मला खूप शुभेच्छा दिल्या.अगदी परत येऊन आम्ही जेऊन झोपायला जातो तोपर्यंत कोणी काही बोललं नाही.अगदी थोड सुद्धा जाणवू दिलं नाही की सगळ्या शिक्षकांच्या मनात काय चाललय. झोपल्यावर परत सगळे एकत्र येऊन प्लॅन बनवून मग मला उठवून माझा वाढदिवस साजरा केला..खरंच ज्या गोष्टीची आपण कधी अपेक्षाच केली नाही ती गोष्ट अशी अचानक एका वेगळ्या पद्धतीने होण म्हणजे जरा नवलच आहे म्हणायचं.त्या ७ दिवसाच्या सहली मधले आमचे २ दिवस तर निघून गेले.नंतर पुढच्या ३ दिवसात आम्ही गार्डन मध्ये गेलो, त्रिवेणी संगम पहिला,गोल्डन टेम्पल,टिपू सुलतान पॅलेस पहिला.खर तर एवढ्या सगळ्या कॉलेज च्या मुलांमध्ये,त्या मज्जा मस्ती मध्ये हे ५ दिवस कसे निघून गेले तेच काही कळलं नाही.पण अजुन आमच्याकडे २ दिवस होते.त्या २ दिवसात कुठे जायचं,काय काय मज्जा करायची त्याच जणू काही आम्ही वेळापत्रक च बनवून ठेवलं होतं.
सहाव्या दिवशी आम्ही सगळे मैसुर पॅलेस मध्ये गेलो.आम्ही मस्त शिस्तबद्ध पद्धतीने त्या पॅलेस मध्ये शिरलो.खरं तो पॅलेस खूप मोठा आहे.तेवढं मोठा पॅलेस सगळे मुल एकत्र च आम्ही फिरत होतो.पण म्हणतात ना कुठही गेलं तरी काही ना काही असे किस्से घडतात की ते नेहमी लक्षात राहतात.तसच काहीस पुन्हा झालं होतं.आम्ही ५-६ मुली त्या पॅलेस मध्ये हरवलो होतो.सगळ्यांना शोधत बसलो होतो.कुठे कोणी दिसतंय का आपल्या बरोबरच.जवळ जवळ १५ ते २० मिनिट आम्ही सगळ्याची वाट बघत होतो,इकडे तिकडे बघत होतो,थोडी भीती वाटतं होती कारण कोणी आमच्या ओळखीचं दिसतच नव्हत.पण आम्हाला आमच्या वागण्यावरच हसायला मात्र येत होत.येवढे सगळे जण सोबत असताना आपण हरवू कस शकतो तेच काही कळत नव्हतं.नंतर मात्र राहवलं नाही शिक्षकांना ना फोन करून बोलावून घेतलं आणि पुन्हा आम्ही आमच्या ग्रुप मध्ये जाऊन सहभागी झालो.तिथेच आम्ही आमचा एक ग्रुपफोटो सुद्धा काढला.तो फोटो जरी डोळ्यासमोर आला तरी सगळ्या आठवणी मात्र ताज्या टवटवीत होतात.
आता आमच्याकडे आमचा बँगलोर मधला शेवटचा म्हणजेच ७ वा दिवस राहिला होता.दिवसभर मस्त फिरून संध्याकाळी परतीच्या प्रवासाला निघायचे होतं.अगदी रोजच्या आमच्या वेळापत्रका प्रमाणे सकाळी उठून हॉटेल मध्ये नाश्ता करून आम्ही सगळे निघालो wonderla या ठिकाणी.. खरंच त्या ठिकाणी गेलो तेव्हा आम्हाला कळलं की आम्ही एका waterpark सारख्या ठिकाणी आलो आहोत.जिथे फक्त मज्जा मस्ती,खूप वेगवगळ्या प्रकारच्या राईड, वेगवेगळे गेम्स असतील.धम्माल असेल....
अजून एक गोष्ट आम्हाला कळाली ती म्हणजे तिथे आम्हाला त्यांचे अनिवार्य असणारे ड्रेस मिळणार होते.आजू बाजूच्या लोकांना बघून च आमच्या सगळ्या मुलीच्या कपाळावर आठ्या पडल्या होत्या.त्याच कारण म्हणजे त्यांचे ते ड्रेस t-shirts Ani shorts असे होते.आजकाल सगळ्याच मुली शॉर्ट्स घालतात.त्यामुळे त्याच काही वाटलं नाही आम्ही सहजच तस फिरू शकतं होतो.पण आमचे शिक्षक आमच्या बरोबर होते.असे शिक्षक ज्यांना मुली jeans मध्ये सुद्धा चालत नाहीत आणि अशा शिक्षकांसमोर शॉर्ट्स वर जाण ह्या विचारानेच आमच्या चेहऱ्यावर जणू काही १२ वाजलेले स्पष्ट दिसत होते.पण नंतर मात्र सगळे सर म्हणाले शेवटचा दिवस आहे कपाळावर पाडलेल्या आठ्या बाजूला करा आणि मस्त मज्जा करा.तेव्हा कुठे आमच्या चेहऱ्यावर हसू आलं.दिवसभर खूप rides enjoy केल्या.मज्जा मस्ती केली, फोटो काढले. खरंच ते ठिकाण खूप सुंदर होतं.सारखं सारखं वेगवेगळे गेम्स खेळायचे.पाण्यात उद्या मारायच्या आणि अजुन धम्माल करायची आणि तिथेच राहायचं असं वाटतं होत.खरंच त्या ७ दिवसात एखाद ठिकाण एवढं आवडायला लागेल अस वाटल नव्हतं. आम्ही सगळेच विसरून गेलो होतो की रोजच्या त्या hectic schedule मधून थोडी सुटका मिळावी म्हणून हा आमच्यासाठी सगळ्या शिक्षकांनी मिळून केलेला वातावरणातील एक फेरबदल होता.ज्याने आमचा stress कमी केला. आणि ज्या आनंदाने आम्ही पहिलं पाऊल त्या अनोळखी शहरात ठेवलं होतं तितक्याच सहजतेने आम्हाला तिथून परतणं शक्य नव्हतं म्हणून च तिथल्या सगळ्या आठवणी मनामध्ये साठवून आम्ही परतीच्या प्रवासाला निघालो.
वातावरणातील फेरबदल हे किती महत्त्वाचे असतात ते तर आपल्याला या लॉकडाऊन मुळे तर कळलेलच आहे.आपल्याला बाहेर जाता नाही तर बाहेर च निसर्ग किंवा आपल्या आवडीची ठिकाण तर आपल्याजवळ येऊ शकतात .आठवणी आपल्याला आनंदी ठेवू शकतात.......

अनोळखी पर्वातील पहिलं पाऊल...

2020-06-25T07:54:00.000-07:00

जून महिना जसा जसा जवळ येतो तस तस मुलांची उत्सुकता वाढत जाते. शाळेतून कॉलेज मध्ये जाणार याचा खूप आनंद झालेला असतो.नवीन कॉलेज,नवीन वर्ग,नवीन शिक्षक,नवीन मित्र मैत्रिणी सगळा काही नवीन असतं.त्यामुळे थोडी भीती ही असतेच मनामध्ये.१० वी पर्यंत चे सगळे शिक्षक कसे आपल्या ओळखीचे होते.त्यांची शिकवण्याची पद्धत आपल्याला अवगत होती.आपण त्यांच्यामध्ये त्या १० वर्षात अगदी रुळून गेलो होतो.मग अचानक या नवीन कॉलेज मध्ये यायचं तर भीती ही वाटणारच ना?कारण तिथुन आपल्या आयुष्याची नवीन सुरुवात होते.
           कॉलेज म्हटलं की सगळ्या मुलांच्या मनात एकच असत.खूप मज्जा करायची, लेक्चर चुकवून कुठे तरी बाहेर जायचं , कॉलेजच्या मैदानात मनसोक्त खेळायच. तिथले शिक्षक जास्त ओरडत नाहीत .शाळेत जस इथेच बसून अभ्यास कर म्हणतात तस करत नाही. विद्यार्थ्यांना ओरडत नाही असा समज हा सगळ्या मुलांचा होतो.पण आमचं ज्ञानदीप कॉलेज मात्र अगदी शाळेसारख होत. जसं शाळेत आपल्याला गणवेश असायचा तसा या कॉलेज ला सुद्धा गणवेश होता.आणि खर सांगायचं झालं तर कॉलेज का सुद्धा गणवेश आहे हे ऐकूनच मला खूप आनंद झाला होता.खरंच ना नाहीतर आम्हा मुलींचा अर्धा जास्त वेळ तर उद्या कुठला ड्रेस घालायचा याचा विचार करण्यातच निघून गेला असता.
          सगळं अगदी मनासारखं कॉलेज मला मिळालं होतं मस्त आजूबाजूला हिरवळ होती.मोठं मैदान होतं.मोठे मोठे वर्ग होते.फक्त शिक्षकांची ओळख व्हायची बाकी होती.नवीन मित्र मैत्रिणी कसे मिळणार? आपल्या शेजारी आपल्या बाकावर कोण बसणार हा प्रश्न तर हॉस्टेल मुळे जणू काही आम्ही विसरून च गेलो होतो.कॉलेजच्या पहिल्या दिवशी आम्ही बरोबर ९ वाजता वर्गात गेलो. सहजासहजी कुठल्या कॉलेज मध्ये प्रार्थना होते अस वाटत तर नाही पण आमच्या त्या ज्ञानदीप कॉलेज मध्ये मात्र रोज प्रार्थना व्हायची.
कॉलेज चा पहिला दिवस असुदे किंवा शाळेचा,पहिल्या दिवशी ठरल्याप्रमाणे एकमेकांची ओळख करून दिली जायची .मुलांची आणि शिक्षकांची...पहिल्या तासाला आमचे class teacher वर्गात आले.आधी त्यांनी त्यांची ओळख करून दिली आम्हाला.आणि नंतर त्यांनी आमची ओळख करवून घेतली.ते आमचे class teacher या नात्याने त्यांनी आम्हाला सगळ्यात आधी कॉलेज चे काही नियम सांगितले.१० वी नंतर ११ वी शिकायची म्हणून त्या कॉलेज मध्ये प्रवेश घेतला होता. ते कॉलेज सर्वांसाठीच नवीन असल्याने आम्हाला सगळ्यात आधी कॉलेच चे नियम सांगण्यात आले.कॉलेज मध्ये मोबाईल आणायचा नाही,कॉलेजच्या अगदी पहिल्या तासापासून ते शेवटच्या तासापर्यंत सगळे लेक्चर attend करायचे.प्रत्येक शिक्षकांची ओळख करून देण्याची पद्धत वेगळी होती.काही शिक्षक खूप साध्या पद्धतीने ओळख करून देत होते.पण त्या पहिल्या दिवशी मात्र आम्हाला खूप मज्जा आली.
            सगळे शिक्षक हे स्वभावाने थोडे कडकच होते.जस आपला सगळ्याच कॉलेज बद्दल च मत असतं तस ते कॉलेज अजिबात नव्हतं ते त्या कॉलेगच्या नियमंवरून अगदी सहजतेने कळून येत.तिथल्या शिक्षकांबद्दल जेवढं बोलावं तेवढं कमीच आहे.जरी त्या कॉलेज मध्ये विज्ञान आणि वाणिज्य अशा दोन वेगवगळया शाखा जरी असल्या तरी त्या दोन्ही शाखांमध्ये शिकवणारे शिक्षक मात्र सगळ्यांशी बोलून चालून राहणारे होते.सगळ्या विद्यार्थ्यांची सारखी काळजी घेणारे होते. खरंच असे शिक्षक मिळायला सुद्धा भाग्य च लागतं म्हणायचं .आता क्या कॉलेज मध्ये शिक्षक आहेत पण ते फक्त ज्ञान देण्यापुरते च आहेत.पण या कॉलेज चे शिक्षक जस ज्ञान देणारे होते तसेच ते विद्यार्थ्यांची काळजी करणारी होते,त्यांना शिस्त लावणारे होते.ओळख करून देताना काही शिक्षकांनी खूप वेगळी अशी त्यांची ओळख करून दिली.जसे आमचे वर्ग शिक्षक त्यांनी त्यांची ओळख करून देताना माझ नाव A A A आहे अस सांगितल .आधी तर काही कळलं नाही आम्हाला नंतर त्यांनी पूर्ण नाव सांगितलं अतुल अभिमान आगलावे.
            तसेच विज्ञान शाखेच्या सरांनी वर्गात आल्या आल्या फळ्यावर I am M A D अस लिहिलं.आता अस लिहिलं म्हणजे कोणाला काय कळणार ना? सुरुवातीला हसायाला आला.नंतर मात्र त्या सरांनी रिकाम्या जागा भरतो तस बाकीचे अक्षर भरले.तेव्हा कुठे आम्हाला कळलं की सरांच नाव Makarand Arvind Dabke अस आहे.खरंच किती वेगळ्या पद्धतीने त्यांनी त्यांची ओळख करून दिली.
           सगळेच सर हे चांगले मार्गदर्शन करणारे होते. कोणाचं काही चुकलं तर समजावून सांगणारे होते. जे मुल आपला घर सोडून हॉस्टेल का राहतात त्यांची रोज चौकशी करणारे होते. शिस्तबद्ध होते आणि विनोद करणारे पण होते.जस ते त्यांनी दिलेला अभ्यास जर चांगला रीतीने केल्या तर कौतुक करायचे तसाच आमचं काही चुकलं तर ओरडायचे सुद्धा.त्याच उदाहरण द्यायचं झालं तर आमचे घुंबरे सर च बघा ना जर काही चुकलं प्रोजेक्ट करताना किंवा अभ्यास करताना तर लगेच बोलतात काय हे तुम्ही कशा चुका करताय तुमचं ना पोस्टर च लावायला हवा तिनबत्ती नाक्यावर. तिनबत्ती नाका म्हणजे आमच्या खेड च्या बस स्टँड जवळ असलेला चौक. आता अस बोलला म्हणजे साहजिक आहे एखाद्याला राग येणं.पण आमची गोष्ट काही न्यारीच होती.सरांच्या त्या बोलण्यात सुद्धा एक प्रकारचा प्रेम आणि जिव्हाळा लपलेला असायचा त्यामुळेच त्यांच्या त्या उद्गारावर आम्ही लगेच हसायचो.खरंच किती त्या सुंदर आठवणी आहेत. ज्या खूप अविस्मरणीय आहेत.जितक्या वेळा त्या आठवाव्या तितक्याच त्या ताज्या होत जातात. प्रकर्षाने जाणवतात.अस वाटायला लागतं की ते आयुष्य तर आपण आताच तर जगलोय......आणि असाच काहीसं अजुन पुढे जगायचंय.....

मैत्रीच्या वाटेवर....

2020-06-16T10:48:00.000-07:00

मैत्रीच्या वाटेवर ....

लहापणापासून मित्रांसोबत केलेला आयुष्याचा प्रवास हा किती सुरेख असतो ना? ना आपल्याला कोणी काही बोलतील याची चिंता आणि कोणी आपल्याशी कसं वागेल याची काळजी...खरंच किती सुंदर आणि सुरेख असता ते बालपण.. सगळ्यांचेच कोणी ना कोणी असे मित्र असतात की त्याची जागा कधी कोणालाच देता येत नाही.आणि ती मिळवण्यासाठी खडतर प्रयत्न करावे लागतात.

ओळख नसतानाही उगाच कागदाचे छोटे छोटे गोळे मारून फेकायचे , वेण्या ओढायच्या असे चित्र विचित्र प्रकार हे मित्र च करत असतात. आपल्या फ्रेंड्स मध्ये एक वेगळेच नात तयार होतं.आपले मित्र हे आपल्या सुखं दुःखात सहभागी होणारे असतात.त्यांच्या मध्ये कुठलाही स्वार्थी पणा नसतो.एक मेकांच्या बोलण्यावरून, वागण्यावरून, अगदी चेहरे बघून सुद्धा हे लगेच ओळखतात की आपल कुठे काही बिनसलं आहे का ? आपण आनंदी आहोत का ? कुठली गोष्ट आपल्याला सतावतेय का? असे हे मित्र आयुष्यभर सोबत असले तर

जग्याची मज्जा काही वेगळीच असते... पण हे जे आयुष्य आहे ना ते आपल्याला वाटत तितका सोप्पा नसतं. आयुष्याच्या या खडतर वाटेवर चालताना आपल्या अनेक निर्णय घ्यावे लागतात.काही निर्णय खूप सहजतेने,सोप्या रीतीने घेता येतात.तर काही निर्णय घ्यायला हे खूप अवघड जातात.अनेक वेगवेगळे विचार डोक्यात येतात.आणि अशा या निर्णयामुळे कधी कधी आपल्या जवळची माणसं ,मित्र हे खूप दुखावले जातात.तो निर्णय घेण्याचं उद्देश कोणाला दुखवण अस नसत. त्याच व्यक्तीचं भल व्हावं म्हणून घेतलेला असतो.

अशा काहीशा या निर्णयामुळे दुखावलेला माणूस वेगवेगळे विचार करू लागतो आपला काही चुकल का? आपण कुठे कमी पडलो का? असे वेगवेगळे प्रश्न हे माणसाच्या मनात घर करत असतात.त्याला पडलेल्या त्या प्रश्नाचे उत्तर कदाचित त्याला लवकर मिळणार नाहीत.त्यामुळे तो अजून दुखावला जातो,अजुन विचार करतो, depression मध्ये जातो.खर तर चूक ही कोणाचीच नसते.चूक त्या परिस्थतीची असते जी आपल्याला एका वेगळ्या वळणावर आणून ठेवते. आज पर्यंत अनेकांनी असे निर्णय घेतले असतील.कोणी घेत असेल,तर कोणाला पुढे जाऊन घ्यावे लागतील.अशा या निर्णयामुळे आपले जिवाभावाचे मित्र,माणसं, वस्तू कदाचित आपल्यापासून दुरावतील,आपल्यासाठी त्रासदायक ठरतील.पण त्या व्यक्तीची जागा मात्र तिथेच राहील.भले ती आपल्याशी बोलली नाही,दुरावली गेली तरीही काळजी मात्र सतत तिचीच राहील ,विचार ही सतत त्याच व्यक्तीचा येईल.ती व्यक्ती मात्र सततच आपल्या मनात राहील.हे त्या दोन्ही व्यक्तीसाठी सारख्याच राहतील.ज्याच्यामुळे दुखावलं जाईल आणि जो दुखावला जाईल.

पण त्या परिसथितीतही आपण खंबीर राहायला शिकलं पाहिजे.माणूस जरी परिस्थितीला बदलू शकला नाही तरी परिस्थिती निच्छितच माणसाला बदलून टाकते.पण अशा वेळी आत्महत्येचा विचार मनात मध्ये येणं,खान पिन सोडणे असा करायपेक्षा प्रत्येकाने जर असा वेळी आपल्या आयुष्यात जे होता ते आपल्याच चांगल्यासाठी होतं अस समजून जर प्रत्येक पाऊल टाकत राहील तर नक्कीच माणूस यशस्वी होऊ शकतो आणि पुढे जाऊ शकतो.

मैत्रीच्या वाटेवर ....

असाच एक मैत्रीचा प्रवास मर्मबंधा मध्ये कसा झाला तो वाचण्यासाठी नावावर क्लिक करा ...

आणि मर्मबंधा म्हणजे काय जाणून तर घ्याचंय ना

मर्मबंधा च्या वाटेवर ...

Your Love & Respect

Manasi Bharambe

Banker || Blogger

मर्मबंधा कडे वाटचाल....

2020-06-09T07:53:00.003-07:00

मर्मबंधा कडे वाटचाल....

जून महिना सुरू झाला म्हणजे सगळे मुल ही आपल्या शाळेत , कॉलेज ला जायची तयारी करतात.नवीन कपडे,नवीन दप्तर,नवीन पुस्तक सगळ्या गोष्टी नवीन घेतात.नवीन वस्तू घेण्यासाठी अत्यंत उत्सुक असतात.कॉलेज निवडायचं म्हटलं की जो तो आपल्या आवडेल ते जवळ पडेल ते आणि आपले मित्र मैत्रिणी असतील अस कॉलेज निवडतात.पण माझं मात्र तास नव्हत.कॉलेज सुरू होईल त्याच्या २-३ दिवस आधी मी आई बाबांसोबत बाहेर गेले तेव्हा मला कळलं की कुठल्या कॉलेज मध्ये मी शिकणार आहे आणि कुठल्या हॉस्टेल मध्ये राहणार आहे. आई बाबांनी माझ्या कॉलेज ची निवड केली याच मला काहीच नवल नव्हतं.

मी अगदी आनंदाने त्या कॉलेज ला जायला तयार होते.पण हॉस्टेल ला राहायचं ही कल्पना मला करवत नव्हती.माझ्या सारखी कमी बोलणारी,मनाने खूप हळवी असणारी मुलगी हॉस्टेल मध्ये सगळ्यांशी जुळवून घेईल का? त्या सगळ्या मुलींशी बोलेन का? आज पर्यंत आई बाबा सांगत आले की हे बरोबर आहे असं करायचं ,हे चूक आहे असं नाही करायचं,पण आता अशा गोष्टी आपल्याला समजावून सांगणार कोणी असेल का? मला समजून घेणार कोणी असेल का?असे बरेच प्रश्न माझ्या मनात घर करत होते. आपण सगळेच ऐकत असतो की हॉस्टेल च वातावरण खूप कडकं असत.

खूप नियम असतात.आणि अस सुद्धा ऐकतो की हॉस्टेल लाईफ ही खूप चांगली असते.तिथे मज्जा मस्ती करायला मिळते.बाहेर फिरायला मिळत.आई बाबांचं बोलणं ,टोकण नसत.पण या सगळ्या गोष्टी बोलायला आणि सांगायला च सोप्प्या आणि साध्या असतात.पण तस अजिबात नसतं.शेवटी तो दिवस उजाडला.मी हॉस्टेल ला गेले.सगळ्यांशी ओळख व्हावी म्हणून एक दिवस आधी गेले.सगळ्यांशी ओळख झाली.जस कोणी सांगत की हॉस्टेल मध्ये खूप कडक नियम असतात.तसेच नियम माझ्या ही हॉस्टेल ला होते. आपला वस्तू आपल्या जागेवर ठेवणं,तिथल्या वस्तू नीट वापरणं, इतकचं काय तर आम्हाला मोबाईल सुद्धा रात्री जेवण झालं की ९ ते ९:३० इतका वेळ मिळायचा.कुठे बाहेर जायचं झालं किंवा घरी जायचं झालं तर आई बाबांचा काही मेसेज आला तरच पाठवण्यात यायचं.हे असे काही नियम होते जे अगदी कडक पाळले जायचे.खूप जण ही हॉस्टेल ला राहतात.पण खूप कमी जणांचे अनुभव हे चांगले असतात.

त्या हॉस्टेल मध्ये जस नियमांच बंधन होतं तितकाच जिव्हाळा आणि प्रेम तिथे मिळालं.जसे आई बाबा आपल्या मुलांची काळजी घेतात अगदी तितक्याच सहजतेने ते आमची काळजी घेणारे होते,चुकल्यावर समजावून सांगणारे, वेळप्रसंगी ओरडणारे,लाड पुरवणारे,आई बाबा मुलांना जस बाहेर गेल्यावर खाऊ घेऊन येतात तसा खाऊ घेऊन येणारे,कधी हॉस्टेल मध्ये , कॉलेज मध्ये बोर झालं तर बाहेर फिरायला नेणारे,वेगवेगळ्या गोष्टी सांगणारे,सगळे सण साजरे करताना आम्हाला त्यात सामावून घेणारे,नवीन नवीन गोष्टी शिकवणारे,चांगल्या सवयी लावणारे हे सगळ्यांच्या भाषेत असणारे हे रेक्टर च पण आमच्यासाठी ते आमचे दुसरे आई बाबा होते जे त्यांच्या मुलीसारखं वागवयचे, लळा लावायचे..आम्ही त्यांना काका काकू म्हणायचो.

ते हॉस्टेल नसून आमचं दुसरं घर होतं जिथे आम्ही सहज वावरायचो,पकडा पकडी खेळायचो , लपाछपी खेळत खेळत अख्खं घर डोक्यावर घेत होतो.जस त्या घराचं नाव मर्मबंध होत तशीच त्या घरातली माणसं सुद्धा मनमिळाऊ होती, सगळ्यांना आपला मानून चालणारी होती.जसे मणी एकच दोऱ्यात ओवले तर त्याच मण्याची माळ तयार होते अगदी तसच त्यांनी आम्हाला त्याच्यामध्ये जोडून एक छोटंसं कुटुंब तयार केलं होतं...

हॉस्टेल मध्ये राहणारी मुल मज्जा करतात हे खरंय पण त्या सगळ्यांनाच हॉस्टेल मध्ये आपल्या घरच्यासारखी वागणूक,प्रेम मिळत नाही आणि हेच वेगळपण आम्हाला तिथे मिळालं....अजुनही मी हॉस्टेल लाच राहते पण तरी सुद्धा त्या घरात मिळालेल्या वागणुकीमध्ये, प्रेमामध्ये आणि आता राहतो तिथल्या वातावरणात खूप प्रकर्षाने तफावत जाणवते..

Your Love & Respect

Manasi Bharambe

Blogger || Banker

निसर्गाच्या सानिध्यात मैत्रीचा एक अविस्मरणीय प्रवास...

2020-06-04T10:40:00.001-07:00

नमस्कार मित्र मंडळीनो....

मला खात्री आहे तुम्हाला मित्र मंडळी ऐकून खूप आनंद झाला असेल. कारण आता इतक्या सहजतेने आपल्याला कोणी मित्र बनवत नाही आणि आपण सुद्धा कोणाला मित्र बनवून घेत नाही.कारण कोणाचं स्वभाव कसा आहे कोण आपला कधी वापर करून घेईल हे सांगता येणं जरा अवघड च आहे.
शाळेत असलेली मैत्री ही निस्वार्थी मैत्री असते अस म्हणतात. आणि हे खरंच आहे.लहानपणापासून चे आपले मित्र मैत्रिणी हे आपल्याला जीव लावणारे असतात.स्वतःचा विचार करणार नाही तितका आपल्या मित्राचा विचार करतात. जितकी काळजी ते आपली घेत नाही तितकी जिवाभावाच्या मित्रांची घेतात.कधी काही चुकलं तर सरळ कान ओढून सांगतात.जिथे बरोबर असतो तिथे आपली बाजू घेतात.आपल्या बाजूने बोलतात.आपल्याला काही वेगळं करावस वाटलं तर त्याला ते प्रोत्साहन पण देतात.असे हे जिवाभावाचे मित्र मैत्रिणी सगळ्यांच्याच आयुष्यात येतात.त्यांच्या सोबत घालवलेले क्षण हे अविस्मरणीय असतात. शाळेत केलेली मज्जा मस्ती , छोटी छोटी शी भांडण नेहमी लक्षात राहतात. आणि ती आठवली की चेहऱ्यावर एक प्रकारचं हसू च येत. त्यांच्या सोबत घालवलेले आनंदाचे काही क्षण नेहमी लक्षात राहतात.पण हे त्यांच्या सोबत चे आनंदाचे क्षण घालवायला ,कुठे सोबत फिरायलच आम्हाला मिळायचा नाही. शाळेतल्या मित्र मैत्रिणी सोबत जायचं म्हणजे शाळेची सहल असेल तरच जाता येत.पण आमचं तस नव्हत.आमच्या शाळेची सहल ही फक्त १० वीच्याच मुलांची जायची.मग आम्ही कशी मौजमज्जा करणार म्हणून आमचे बस चे काका आणि त्यांची मुलं आमची दर वर्षी सहल घेऊन जायचे.ते जरी आमच्या पेक्षा मोठे असले तरी ते त्या दिवशी मात्र आमच्या सारखेच आमचे छोटे मित्र बनून जायचे.कधी विनोद करायचे तर कधी गाणे म्हणायचे तर कधी डान्स....

अशीच आमची एकदा सहल गेली होती मुरुड जंजिरा या ठिकाणी गेली होती.सगळ्या मित्रमैत्रिणी सोबत जायला मिळेल मज्जा करायला मिळेल,मस्ती करायला मिळेल म्हणून सगळेच खूप उत्सुक आणि आनंदी होते. त्यात समुद्रातून गडावर जायचं याचा काही वेगळाच आनंद होता.सकाळी सकाळी आम्ही सर्व जण गडावर जायला निघालो.मस्त मस्त गाणी ऐकत , धिंगाणा करत चाललो होतो.मध्ये मध्ये थांबून निसर्गाचा आनंद घेत होतो. तिथल वातावरण खूप मस्त होत.आम्ही सगळे जण त्या वातावरणात अगदी हरवून गेलो होतो.ते निसर्गरम्य वातावरण पाहतच रहावस वाटत होतं.मुरुड जंजिरा हा किल्ला पाण्यामध्ये आहे.त्या किल्ल्यापर्यंत जायला बोटी होत्या.त्या बोटी मध्ये बसून जाण्याची मज्जाच काही वेगळी होती.पण अस असतानाही आम्ही घाबरत घाबरत त्या बोटी मध्ये बसलो.

एकमेकांचे हात पकडुन बसलो पण तरी आमची भीती जावी म्हणून सगळेच मुल आणि काका विनोद करून आम्हाला हसवत होते.हळू हळू आम्ही त्या गडावर पोहचलो.हळू हळू उतरलो आणि सगळे एकत्रित आलो आणि एक गाईड घेऊन गडावर गेलो.तो गाईड आम्हाला सगळी माहीत सांगत होता.आम्ही गडाच्या टोकावर जाऊन पोहचलो आणि तिथली तोफ बघितली.आजू बाजूचा परिसर इतका छान दिसत होता की त्याची कल्पनाच करवली जाणार नाही.मध्ये गड आणि गडाच्या आजू बाजूला चौफेर समुद्र च समुद्र.....खूप नयनरम्य आणि मनाला मोहून टाकणारे ते दृश्य होते..आम्ही सर्वांनी त्या निसर्गाचा आनंद घेतला.मज्जा केली ...खर तर तिथून जायचीच इच्छा होत नव्हती..पण आम्ही तिथल्या आठवणी टिपून ठेवल्या आणि परतीच्या प्रवासाला निघालो. येता येता पण तशीच धम्माल आणि मज्जा करत आलो.truth and dare Ani malavan पाण्यामध्ये किल्ला , अंताक्षरी असे खेळ खेळत खेळत धम्माल करत करत घरी आलो..पण आमचं मन आमचं मन मात्र अजूनही त्या किल्ल्यावर च अडकलेलं होत..

Your Love & Respect

Manasi Bharambe

Blogger || Banker

बोन्साय झाडाचे मनोगत.......

2020-06-02T00:52:00.001-07:00

बोन्साय झाडाचे मनोगत.......

५ जून हा दिवस आपण सगळेच पर्यावरण दिन म्हणून अगदी आनंदाने साजरे करत आलो आहोत. पण आताच्या या जगात कुठलाही दिवस असतो फक्त insta vrti story aani what's app vr status baghayala मिळतात, पण त्याच दिवशी एक सुंदर असा छोटंसं रोपट लावायला विसरतात. आपल्याला सगळ्यांनाच garden मधे फिरायला खूप आवडतं. लहान मुलांना गार्डन मध्ये खेळायला आवडतं पण आपण आपल्यालाच अजुन एका झाडाची सावली मिळावी म्हणून छोटंसं रोपट लावायला विसरतो. पर्यावरण दिनानिमित्त आमच्या छोट्याश्या गावात एक छोटंसं प्रदर्शन भरवण्यात आलं होतं. आताच्या या काळात सगळी कडे मोठ्या मोठ्या इमारती बघायला मिळतात त्यामुळे लहान मुलच काय तर अगदी मोठी मोठी माणसं सुद्धा झाडाची नाव विसरून जातात. त्या प्रदर्शनामुळे का होईनात पण आपल्याला नवीन झाडांची माहिती होईल या उद्देशाने आम्ही सगळी मित्रमंडळी तिथे गेलो. त्या प्रदर्शनात वेगवेगळी रोपटी , झाड, वेली आम्हाला बघायला मिळाल्या. आम्ही जस प्रदर्शन बघायला गेलो होतो अगदी तसेच तिथे २ आजोबा आले होते.ते आम्हाला प्रत्येक झाडाचं नाव सांगत होते.त्याचे आपल्याला होणारे वेगवेगळे उपयोग सांगत होते.आम्हाला तर अस वाटत होतं की जणू ते आमची आणि त्यांची ओळखच करून देत आहेत. आम्ही सगळी मित्र मंडळी ती वेगवेगळी झाड,वेली बघण्यात अगदी गुंतून गेलो होतो. तिकडे काही झाड खूप सुंदर होती.त्यांना वेगवेगळा आकार दिला होता. एक झाड हत्तीच्या आकारात कापलं होत तर एक घोड्या च्यां आकारात. ती झाड दिसायला इतकी सुंदर आणि आकर्षित दिसत होती की बस्स. सारखं सारखं त्यांना बघावस वाटत होतं.त्याच्या वरून हात फिरवत होतो. तसाच एका कोपऱ्यात झाडाला मडक्याच्या आकार दिला होता मी तर तिकडेच धाव घेतली .खूप सुंदर होता ते झाड .मागे फिरते तोच जोरात वारा आला आणि खळबळ सुरू झाली. पावसाळ्याचे दिवस सुरु होते जोरात पाऊस येईल म्हणून सगळेच बाहेरच्या दिशेने गेले.

मी पण जातच होती तितक्यात कानावर एक आवाज पडला."ताई तू तरी थांब ग".असा आवाज येताच मी इकडे तिकडे बघितलं पण मला कोणीच दिसलं नाही. मला कदाचित भास झाला असेल असं समजून मी परत पुढे जायला निघाली. पुन्हा तोच आवाज माझ्या कानावर पडला. मग मात्र मी घाबरले,थोड्यावेळ इकडे तिकडे पाहतच राहिले,आवाज कुठून येतोय कोण देताय,असे बरेच से प्रश्न माझ्या मनात घर करून राहत होते.काही सुचत च नव्हता ,मिनिटभर तर थबकून च गेले होते. मी मन धीट करून निघेल तोवर परत तसाच आवाज आला. आणि मी ते मडक्यासारख दिसणार झाड बोलतोय असा आवाज आला. मी गांगरून च गेले. एखाद्या माणसाशी झाड बोलतोय ही कल्पनाच मला करवत नव्हती.घाबरून घाबरून मागे वळले. त्या मडक्यासारख्या दिसणाऱ्या झाडाकडे पाहिले.तोच ते झाड परत बोलू लागले.आता तर हसत होतीस इतका निरखून मला बघत होतीस आणि आता लगेच एवढी गप्प? त्या झाडाच्या या प्रश्नाचं उत्तर काय द्यायचं तेच मला कळेना.आधीच ते झाड माझ्याशी एका माणसाशी बोलतय हीच कल्पना करवत नव्हती.मी अजुनही घाबरलेले च होते.तेव्हा ते झाड मला म्हणाले अग ताई घाबरु नको ग,मी तुला काही इजा करणार नाहीये. जसं तुम्हा माणसांना तुमचं मन मोकळं करायचं असतं तसाच आज मला सुद्धा मझ मन मोकळं करायचं आहे.त्या झाडाचं बोलणं ऐकून मी स्थिर झाले. ते झाड विचारायला लागलं की कसे वाटत आहेत आम्ही सगळे वेगवेगळ्या आकारामध्ये ? मगाशी तुमच्या चेहऱ्यावर वरच्या हसू ने सगळं समजला होत.पण कधी विचार केला आहे का तुम्ही माणसांनी आम्हाला कसं वाटत असेल?काय वाटतं असेल? कधीच नाही...तुम्हा मुलांना कोणी चिडवला की तू बुटका आहेस तर तुम्ही रडून रडून अख्खा घर डोक्यावर घेता,तुम्हाला वाईट वाटतं म्हणून तुमच्या घरचे तुमची समजूत काढतात तुम्हाला हसवतात मग हेच सगळा आमच्या बरोबर का नाही.आम्हाला प्रत्येकाला आमची एक विशिष्ट आकार आहे उंची आहे तुम्ही त्याला तुमच्या घरची बागेची शोभा वाढवायला सहज खुंटून टाकता आम्हाला बोन्साय करून टाकता.तुम्हाला लागला तर तुम्ही ओरडता त्याला इलाज करता.मग तुम्ही अस वागुन आम्हाला का इजा करत? आम्ही तुमच्या सारखे माणसं नसलो तरी सजीव च आहोत ना.तुमच्या सारख्या भावना, मन आमच्याकडे ही आहे .पण तरी आम्म्ही तुमच्याशी निस्वार्थ पणाने वागत असतो.तुम्हाला औषधी, सावली,फळ ,फुल सगळं देतो.एवढेच नाही तर तुम्हाला जगता यावं म्हणून आम्ही तुम्हाला ऑक्सिजन देतो,आणि तरी तुम्ही आमची उंची सारखी सारखी खुंटवून आम्हाला जिवंतपणी मारून टाकता.का अस करता ?का?त्या झाडाचं हे बोलणं ऐकून मला गहिवरून आला.आपण सगळेच आपल्याच स्वार्थासाठी किती मोठी चूक करतो हे कळून आलं. आज पर्यंत खूप वेगवेळया गार्डन मध्ये गेले होते.असेच खूप सुंदर सुंदर वेगवेगळ्या प्राण्यांच्या आकाराची झाड बघितली होती.पण आज कळून चुकलेकी खरंच च ही सगळी झाडं आपल्याला कुठल्याही पद्धतीने आपली मदत च करत असतात.मग आपण च यांना का दुखावतो,आपण तर यांचं रक्षण करायला हवं त्याच सवर्धन करायला हवं....

Your Love & Respect

Manasi Bharambe

Blogger | Banker