tag:blogger.com,1999:blog-28103414039808401602024-10-24T23:46:30.251-07:00కధలుAnil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.comBlogger6125tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-12856955319739062202009-09-27T03:52:00.000-07:002009-09-28T05:49:51.474-07:00స్వాతంత్ర స్వరూపం - రచన "శారద"<div style="text-align: justify;">ఒకప్పుడు, ఒక పిల్ల దేశం ఇంకోపెద్దదేశం నించి నానా అవస్థలు పడి స్వతంత్రం సంపాయించింది. ఆ పిల్లదేశంలో ప్రజలు స్వతంత్రం వొచ్చినందుకు గుర్తుగా ఓ స్వతంత్ర విగ్రహం చేయించి రాజధాని నగరంలో ప్రతిష్టించుదామని తమ స్వతంత్ర ప్రభుత్వానికి విజ్ఞప్తి చేశారు. ప్రభుత్వం కూడా తమ ప్రజల ఆలోచన బాగానే వుందని ఒప్పుకుని, ఒక శిల్పిని పిలిపించింది. ఆ శిల్పి అఖండమైన కళోపాసకుడు. అదివరకు చాలా విగ్రహాలు చేశాడు. అతను చేసిన విగ్రహాలు జీవకళ వుట్టిపడుతూ ఉండేవి. ప్రభుత్వం ఆదేశించిన ప్రకారం ఆ శిల్పి ఒక సుముహుర్తంలో, మంచి చలువ రాయితో విగ్రహం చేసేందుకు వుపక్రమించాడు.<b> </b> <b> </b> <br />
<div style="text-align: left;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a bitly="BITLY_PROCESSED" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrQiGTFy6clsSJ321GLbqC4DlIHivMpm4Npa3dQciMN23_QhiPf7rNlJyJvNjwmWhxJyK8ru7jC_XQS8NPbUiJoin_PP2Q8yRmqdsLN1fr_rWCQmux_KU3EdQPIC1cFTF05HtQI8Lhevw/s1600-h/Sarada+Pencil+Sketch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrQiGTFy6clsSJ321GLbqC4DlIHivMpm4Npa3dQciMN23_QhiPf7rNlJyJvNjwmWhxJyK8ru7jC_XQS8NPbUiJoin_PP2Q8yRmqdsLN1fr_rWCQmux_KU3EdQPIC1cFTF05HtQI8Lhevw/s200/Sarada+Pencil+Sketch.jpg" /></a><br />
</div><div style="text-align: left;"><br />
</div><div style="text-align: center;"> "శారద" - ఎస్. నటరాజన్<br />
</div></div>స్వతంత్రాన్ని ప్రజలు పోరాడి తెచుకున్నారు గనుక, స్వతంత్ర విగ్రహం, తమ పోరాటాల చరిత్రని ఎల్లప్పుడు జ్ఞప్తిచేస్తో, తమ సుఖవంతమైన స్వతంత్ర భవిష్యత్తును చూపుతూ వుండే ఒక మహా వీరుని విగ్రహంగా చెక్కమని వాళ్ళు శిల్పికి తీర్మానాలు చేసి పంపారు. శిల్పి అలాగేనని ఒక మహావీరుని విగ్రహం చెక్కడం ప్రారంభించాడు. <br />
కాని మొదట్నుంచీ, సామాన్య ప్రజల పోరాటాలు చేసి స్వతంత్రం సంపాయిస్తే తమ ప్రాబల్యం ఎట్టాగు మంటగలుస్తుందని భయపడుతూ వచ్చిన డబ్బు స్వాములు, తమ మీద అధికారం చెలాయిస్తున్న పరాయిదేశం డబ్బు స్వాములతో గుసగుసలూ, వికవికలూ చేసి, అధికారం తమ హస్తగతం చేసుకున్నారు. ఈ డబ్బుస్వాములు, "స్వతంత్ర విగ్రహం" ప్రజలకి నూతనంగా వచ్చిన స్వతంత్ర ప్రభుత్వం యెడ నమ్రత, విదేయతా నేర్పే చిహ్నంగాను, అల్లరి ఆగం చేయకూడదని బోధించే గురువు లాగుండాలి. అందుకని ఆ విగ్రహం ఓ ప్రశాంత తపస్విలాగానో లేక సన్యాసిలాగో ఉండాలి" అని శిల్పిని అజ్~నాపించారు. శిల్పి "చిత్తం" అని మహావీరుడి విగ్రహం చెక్కినంతవరకు ఆపి, దాన్నే ఓ సన్యాసి రూపంలోకి చెక్కుతున్నాడు. <br />
<br />
ఆ దేశంలోని డబ్బుస్వాములల్లోనే ఇంకా కొందరు మహత్ములు, దేశాన్ని, దాని ఆర్ధిక పరిస్థితిని తమ జేబుల్లోను,<br />
భోషాణాల్లోను ఇరికించుకొని వున్నారు. వాళ్ళకి ఈ సలహాలేవి నచ్చలేదు. వాళ్ళందరు కలిసి, "ఆ విగ్రహం, అ మన విశాలమైన దేశం యొక్క స్వతంత్ర వ్యాపర ప్రతిపత్తిని విస్తరింపజేసేదిగా ఒక గొప్ప ఓడల వర్తకుని రూపంలో వుండాలి" అని ఆ శిల్పికి ఆదేశం పంపారు. శిల్పి ఆ ఆదేశం వెనుక వుండే ఆర్ధిక లాభాన్ని వూహించుకుని "అలాగే బాబు" అని తను తయారుచేస్తున్న సన్యాసి విగ్రహాన్నే గొప్ప వ్యాపారస్తుడి విగ్రహంగా మారుస్తున్నాడు.<br />
<br />
కాని అసలు ప్రభుత్వంలో వుండే అ ప్రముఖులు ఇవన్ని పనికిరావని రెండు మూడు సబ్ కమిటీలు, నాలుగైదు విచారణ సంఘాలువేసి, వాటి రిపోర్టులన్ని కలేసి చదివి, వాటనన్నిట్నీ తీసేసిం తర్వాత "స్వతంత్ర విగ్రహం" ప్రభుత్వం ఎడ భక్తిని, నమ్రతని నేర్పేట్టు వుండవలసిందే కాని అది సన్యాసి లాగు ప్రజలకి నీరసం బోధించేట్టు ఉండరాదు. అది ప్రజలకి ప్రభుత్వం యెడల భయము, భక్తిని, శ్రద్దా, గౌరవాల్ని నేర్పే సాయుధ సైనికుడి విగ్రహంగా ఉండాలని ప్రభుత్వం భావిస్తోంది. నిజమైన ప్రజాశాంతిని, ప్రజాస్వామ్యాన్ని కాపాడేది ప్రభుత్వ సైన్యమే. అదీ కాకుండా ప్రజలలో కొందరు ఎల్లప్పుడూ ఆకలని, గుడ్డలని అల్లర్లు చేస్తో ఆర్ధిక సమానత్వం అని లేనిపోని ప్రచారం చేస్తో, ప్రజల ప్రశాంత జీవితాల్నీ భగ్నం చేస్తున్నారు. అటువంటి వాళ్ళకి స్వతంత్ర విగ్రహం ప్రభుత్వం లో నైనా వాళ్ళ ఆటలు సాగవని హెచ్చరికలుతెల్పుతూ "స్వతంత్ర విగ్రహం" ప్రభుత్వ సాయుధ సైనికుడి రూపంలో వుండాలి" అని బహిరంగ ప్రకటన ఒకటి చేసి శిల్పికి హుకుం ఇచ్చారు, సైనికుని విగ్రహం చెక్కమని. "అట్లానే" అని శిల్పి తను ఇదివరలో చెక్కుతున్న వర్తకుడి రూపాన్నే సాయుధ సైనికుని రూపంలోకి మార్చుతున్నాడు. ప్రభుత్వం సలహాని డబ్బు స్వాములు హర్షించారు. వ్యాపారస్తులు అహ్వానించారు. అటూ ఇటూ మాట్లాడే పెద్దమనుషులు అమోదించారు. ప్రజలు మాత్రం ప్రభుత్వ ధోరణికి ముక్కుమీద వేలేసుకున్నారు. <br />
<br />
అయితే, శిల్పి మాత్రం ఎడతెరిపి లేకుండా శ్రమించి స్వాతంత్ర విగ్రహాన్ని తయారుచేసాడు. ఒక సుదినమున స్వాతంత్ర విగ్రహాన్ని రాజధాని నగరంలో ప్రతిష్టించడానికి తీసుకువచ్చారు. అదివరకే తయారైన శిలావేదికపై స్వతంత్ర విగ్రహాన్ని వుంచారు. ప్రభుత్వ అధ్యక్షుడు, స్వతంత్రాన్ని గూర్చి ఒక మహోపన్యాసం జేసింతర్వాత స్వతంత్ర విగ్రహానికి వున్న ముఖమల్ గుడ్డని తోలగించాడు. స్వాతంత్ర విగ్రహం ఆధునిక ఆయుధాలతో సాక్షాత్కరించింది. భయంకరమైన దయ్యం రూపంలో -<br />
<div style="text-align: center;"><b><span style="color: red;"><span style="color: blue; font-size: x-large;">*</span> <br />
</span></b><br />
</div><span style="font-size: x-small;"><b>సూచిక</b>: ఇటీవలి కాలం లో "శారద" సాహిత్యం పునర్ముద్రణ కి నోచుకోలేదు. </span><span style="font-size: x-small;">"శారద" సాహిత్యాన్ని మీకు పరిచయం చేయాలన్న ఉద్దేశంతో ఈ కధని ఇక్కడ ప్రచురించడం జరిగింది. </span><span style="font-size: x-small;">శ్రీ అరి సీతారామయ్య గారు ఇచ్చిన వివరాలతో, తెనాలి లోని శ్రీ వర్ధనరావు </span><span style="font-size: x-small;">గారిని </span><span style="font-size: x-small;">(English Lecturer (Retd), V.S.R College, Tenali) </span><b>రక్తస్పర్శ </b><span style="font-size: x-small;">(</span><span style="font-size: x-small;">"శారద" కధల సంకలనం) </span><span style="font-size: x-small;">గురించి ఆరాతీస్తే వారికి కూడా వివరాలు తెలియవని అన్నారు. చాలా మంది మిత్రులని, సాహిత్యాభిమానులని, ప్రచురణకర్తలని కూడ సంప్రదించడం జరిగింది. సంప్రదించిన వారు ఎవరూ కూడ పూర్తి వివరాలు ఇవ్వలేక పొయ్యారు. ప్రజాసాహితి మాసపత్రికలో (ఆగస్టు 2009) ఈ కధ ని ప్రచురించారు. సంపాదకులు శ్రీ కొత్తపల్లి రవిబాబు గారి అనుమతితో ఈ కధని ఇక్కడ ఉంచడం జరిగింది. దీనిమీద నాకు ఎటువంటి హక్కులు లేవు. </span><br />
<div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: large;">*</span><br />
</span><br />
</div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"></span><b><span style="color: red;">* </span></b><span style="font-size: x-small;">ఈ కథను వ్రాసింది "శారద" ( ఎస్. నటరాజన్)::ప్రచురణ: : విశాలాంధ్ర దిన పత్రిక ::జూలై, 1948</span><br />
</div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">శారద చాయాచిత్రం: కీ.శే. ముమ్మనేని నాగేశ్వర రావు, తెనాలి </span><span style="font-size: x-small;"></span><br />
</div></div>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-737118201645099182008-09-27T23:14:00.000-07:002009-09-28T04:34:12.667-07:00కోరిన వరం<div style="text-align: justify;">ఓ సర్వాంతర్యామి!<br />
<br />
నీకు అంతా తెలుసు. నీకు తెలియందంటూ ఈ చరాచరా ప్రపంచంలొ ఏముంటుంది. ఎట్లా ఉంటుంది. ఉండదు. ఉంటే- అయ్యొ! నువ్వు సర్వాంతర్యామివి.<br />
<br />
నువ్వు కొయ్యముక్కవంటాడు చిరంజీవి. కళ్ళు తెరవని పసికూన ఇంకేమనగలడు. నువ్వా కొయ్యముక్కవి. నాకు తెలుసు. భగవాన్ నిన్ను గురించి నాకంతా తెలుసు. పసికూనల మాటలకి కోపం తెచ్చుకోవని తెలుసు. దేవుడరుగుమీద కూర్చుని యెందుకలా నవ్వుతావు. భగవాన్, ఈ చిరుతరగ మందహాసం ఎప్పుడూ నీకు పెట్టని నగగానే అట్టే పెట్టుకుంటావా?<br />
<a name='more'></a><br />
<br />
హే చరాచరణ స్థితిలయకారణా!<br />
<br />
నా దొకటే ప్రార్ధన. ఒకే ఒక ప్రార్ధన. ఇంక నిన్ను ప్రార్ధించను. అయ్యో కాదు భగవాన్, నాలుక తడబడింది. అంతే - నాలుక నీకు తెలియదూ బుద్దేరిహగిన దగ్గిర్నుంచి రోజూ ప్రార్ధిస్తున్నాగా నిన్నేమీ అడక్కుండా ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా నిష్కామంతో. ఎందుకు ఇదంతా నీతో చెప్పడం? నీకు తెలియదుగనకనా? నేనబద్ధమాడను భగవాన్. అయితే అడిగావనుకో, ఇంటిపెద్ద ఇల్లు మరిచి ఆ పాడుముండ ఏం బాయో-బాయట - వెధవ - భగవాన్! కోపం వస్తోందా, మర్చిపోయాను. భగవాన్ నీకు అందరూ బిడ్డలే. నువు అందరికి తండ్రివే!ఆ. ఆయన, ఆ బాయి యింట్లోనే కాలకృత్యాలన్ని తీర్చుకునేటప్పుడు కోరిన మాట నిజమే. నువ్వు చేసిన మేలు మర్చిపోను బాబు. మర్నాటికి పొన్నుకర్ర టకటకలాడిస్తూ వచ్చిన మనిషి మళ్ళీ ఆ ముండ గడప తొక్కలేదు. చిరంజీవి ఏమంటాడొ తెలుసా భగవాన్. దానికి వేరో ఏదొ కారణం ఉందంట! ఆయన్ని ఆ రాత్రి ఎందరో దబాయించారంట. ఆ ముండ దబాయించేవాళ్ళ వెన్ను చరిచిందంట. భగవాన్, వాడు పసికూన. నాకు తెలియదూ? నిన్ను ప్రార్ధించినదానికి, వరమడిగినదానికి నాకు తెలియదూ? అంతా నీ మహిమే! ఎన్ని లక్షల గుర్రాలా కళ్ళేలు నీ చేతిలో వున్నాయ్యో ఆ నెత్తురుగుడ్డుకేం తెలుసు? అయ్యో అంతా నీకు తెలుసు భగవాన్. నీకంతా తెలుసు.<br />
<br />
ఒహో, ఆపద్భాంధవా!<br />
<br />
ఆపదొచ్చినప్పుడల్లా నిన్నెప్పుడూ మరవలేదు. నా అపదలన్ని తీర్చింది నువ్వుగాదూ. నీ అండలేకుండా యీ సంసారనావని యీదగలిగేదాన్నా నీకు తెలియదూ - అయితే భగవాన్ నిన్ను పొగుడుతున్నాననుకోకు. ఈ అపదలన్ని ఇంత తెలికగా చిక్కుతీస్తావే! ఇదంతా మాయేనా? ఇదంతా నాకెందుగ్గాని, యిలాగే వస్తాను భగవాన్. తలంటుకుని, చాకలి మడతవిప్పి, కట్టుకుని, కుంకం పెట్టుకుని, చిక్కు వీడని జుట్టుతో - నీకు తెలియదు గనకనా ఇట్లాగే నీ ముందేట్లా కూర్చున్నానో అట్లాగే అచ్చంగా అట్లాగే - వస్తున్నాను, వస్తాను, ఆయనేమంటారో తెలుసా భగవాన్. మీదగ్గరకు వచ్చినఫ్ఫట్లోఉన్న ఉత్సాహంలో వెయ్యోవంతుగూడా ఉండదట ఆయన్ని చూసినప్పుడు. వొట్టి కొంటి మనిషి భగవాన్. ఆయన యెన్నెనోళ్ళోచ్చినా పెళ్ళిడూకొచ్చిన మనవాడున్నాడనైనా మానరు ఆ మాటలు. నీకు తెలుసుగా ఆయన నైజం. అంతే. యెప్పుడూ అంతే.<br />
<br />
యెన్ని సార్లు చెప్పానని? యే వయసుకు ఆ మురిపెం ఉండాలని.యీడు దాటితే కోట దాటుతారు. ఆ చిరంజీవికి మూడుముళ్ళు వెయ్యండి అని యెన్ని సార్లు చెప్పాను! యెన్ని సార్లు- వింటేనా? చెవిని యిల్లు కట్టుకుని పోరాను. ఊహూ!<br />
<br />
నీ పెళ్ళికి ముందు మీ అమ్మనీ అయ్యనీ నిద్ర పోనిచ్హావని నాకు నమ్మకం లేదు అంటారుగదా! భగవాన్! దానికి దీనికి ఏమన్నా సంబంధం వుందా, నువ్వే చెప్పు భగవాన్?<br />
<br />
నాకు అమ్మా, అయ్యా వున్నారుకాబట్టి సరిపోయింది! వాడికి అమ్మా? అయ్యా? వాడు కళ్ళు తెరవకముందే నీ దగ్గిరకు వచ్చారు గదా?<br />
<br />
హా సృష్టిలయకారణా!!<br />
<br />
నీకు తెలుసునుగా - ఒక్కగాను ఒక్క ఆడబిడ్డ మనవణ్ణీ కన్నది గదా అనుకుంటే యిట్టే యెత్తుకునిపోతివి - ఈ దేవుడరుగుముందు కూర్చుని యెంత యేడ్చాను. యేం లాభం? నీ గుండె కరగ లేదు.<br />
<br />
నాకు తెలుసు, నీ గుండె వెన్నపూసలాంటిదని - యేం లాభం? అదంతా నీ ఇష్టం అనుకుని అల్లుణ్ణి తెచ్చుకుని ఇంట్లో పెట్టుకుంటే ఆయన్నీ అంతే చేస్తివి - పిల్లణ్ణి చూసుకుని యింట్లో పెట్టుకుంటే భోరున యేడ్చాడు. మీకు అప్పగించి వెల్తున్నానని చెరువైపొయ్యాడు. వాడి కోసం పెళ్ళిమానుకున్నానన్నాడు. పెళ్ళి చేసి ఒక యింటివాడ్ని చెయ్యండని గడ్డం పుచ్చుకున్నాడు. నీకు తెలుసుగా..అప్పుడే నీ దగ్గిరకి పరిగెత్తుకొచ్చానుగా - యేం లాభం!<br />
<br />
హూ! హే భగవాన్!<br />
<br />
నిన్నేమి అనటంలేదు. ఏమని యేంలాభం! అప్పటికే అన్ని అయిపొయ్యే. నువ్వు మాత్రం యేం చెయ్యగలవ్. మంచివాళ్ళకీభూమ్మిద నూకలుండవని నువ్వేగదా అన్నది. అన్నమాటమీద నిలబడవద్దా అనుకున్నాను. అంతే భగవాన్, నిన్ను తిట్టాలేదు, తిమ్మాలేదు. యేమి అనలేదు.<br />
<br />
అయితే వాడు - అదే - మా చిరంజీవి పెళ్ళిచేసుకోనంటాడు గదా. యిదేం ఖర్మ భగవాన్! నా మాట మర్చిపొయ్యావా భగవాన్! అందరూ నన్ను ఉమ్మేస్తున్నారు. నీకేం. ఆ దేవుడరుగుమీదనుంచుని సాంబ్రాణిపొగ కళ్ళల్లోకొస్తున్నా అట్లాగే నవ్వుతుంటావయ్యే - అయ్యో! - అయ్యో. నీ తలంతా అదేంటి నల్లగా కరిధూపం!<br />
<br />
ఇక్కడేమి మసిగుడ్డకూడాలేదు. యేం ఫరవాలేదు. నా చీర చెరగుతో తుడుస్తాను. కొంగుతో కొత్త చీర కొంగుతో తుడిచాను. చూసావా నువ్వంటే నాకెంత భక్తో!<br />
<br />
ఆ! విన్నావా? యీ విడ్డూరం విన్నావా? పెళ్ళి చేసుకోకుండా మీ తాత వున్నాడా, మీ తండ్రి వున్నాడా? ఎవరన్నా పెళ్ళి చేసుకోం అన్న వాళ్ళని చూసారా అంటే సంత పాకల్లో వందల కొద్ది ఉన్నారంటాడు! అని వూరుకోడు, నవ్వుతాడు. పెళ్ళిచేసుకోనివారు బోలెడు మంది వున్నారంటాడుగదా, యెట్లా భగవాన్?<br />
<br />
నేను వూరుకోలేదు భగవాన్. నీకు తెలియదూ. నేనూరుకుంటానా? వూరుకుంటే యెట్లా? వూరుకోవాలట! యెట్లా వూరుకోకేం! వాళ్ళకి పిల్లలిస్తామన్నవాలేర్రా, నీకేం రారాజువి. పిల్లని, పిల్లతో పాటు కట్నాన్ని యిస్తామన్నవాళ్ళు కో అంటేఅ కోటి మందిరా అన్నాను. ఒక్క అమ్మయినేగా చేసుకునేది, మిగతావాళ్ళందరూ ఏమౌతారంటాడు. యీ కాలపు పిల్లలికి నువ్విచ్చిన తెలివేనా అది భగవాన్? అంతా తెలిసి యింత అయోమయాన యెలా పడ్డావ్ భగవాన్?<br />
<br />
నా ఒఖ్ఖ మాటే కాదు ఎవరి మాటన్నా ఖాతర్లేదు. వాళ్ళ పెదనాన్న వచ్చి వంశాన్ని నిలబెట్టవురా అని అడిగితే నా పొలం కట్టుబడి చాలటంలేదా అని అడిగాడు. వాళ్ళ పిన్ని వచ్చి మీ అమమ్మ ముఖమైన చూసి చేసుకోరా ఆ మూడు ముళ్ళూ చూసి కన్ను మూయాలనుకుంటోది అని అంటే అమ్మమ్మని ఇంకో పదికాలాలాపాటు బ్రతకనీయండి, ఇవ్వాళే పెళ్ళి చేసుకుంటే రేపే కళ్ళు మూస్తుందేమో అని అంటాడు. చెల్లెలుని కళ్ళల్లో పెట్టుకుంటాడు. వదెన్ని చూడాలని ఉందంటే పట్టు చీర పట్టుకొస్తాలేమ్మా అని అంటాడు.<br />
<br />
యేమిటి భగవాన్! యిదంతా? యెవరి మాటకి..యెన్నడూ ఎదురు చెప్పని వాడికి యిదేమి గుణం? నీ కాళ్ళు పట్టుకుంటాను, ఆ గుణం తీసెయ్యి బాబు. నీ సంకల్పంలేనిదే గడ్డిపూచ కూడ కదలదుకదా!<br />
<br />
అయ్యో కారణకారణా!<br />
<br />
నాకు తెలీకడుగుతాను, ఇవ్వన్నీ నువ్వే అనిపిస్తున్నావా వాడితో!ఒహో! చిదచిద్విలాసా!<br />
<br />
ఈ మహాకల్పనతో మాయకట్టు కట్టి నాటకమాడిస్తున్నావా నళిననేత్ర! ఆడిన నాటకం చాలదూ..అసలు ఆ మాటే మర్చిపోయాను. యీ ఆట కట్టిపెట్టు మహానుభావా!<br />
<br />
నాకు తెలియదూ..మా చిరంజీవి సంగతి, నోరు తెరిచి యెరగడు. అలాంటి వాడు మాటల పుట్టయిపోయే. పెళ్ళి చేసుకోవటమంటే మాటలు కాదంట. పెళ్ళాన్ని పోషించాలంట. (అదెవళ్ళకు తెలియదో! చేసుకున్నవాళ్ళందరూ పోషించటంలా? బ్రతికనంతకాలమూ పొరపచ్చాలేకుండా బ్రదకాలంట. మేమంతా బ్రతకటంలా? ఆయనా నేను ఎన్నిసార్లు పోట్లాడుకోలేదు? మళ్ళీ మాట్లాడుకోలా! మళ్ళీ క్రిందా మీద పడలా?)<br />
<br />
ఒకళ్ళ గుణాలు వొకళ్ళకి తెలియాలట! ముందు బాగా తెలిసివుండాలట. (వాడు చిన్నప్పటినుంచి యెరిగినవాళ్ళూ యెంత మంది లేరు? ఒట్టి పిచ్చివాడు. యెంతమంది స్నేహితులనుకున్నాడు. యెంతమంది మోసపుచ్హారు. ..జేబులో పదిరూపాయలనోటేసి కెళ్ళితే ఇంతటికొచ్చేటప్పటికి రాగి దమ్మిడి వుండదే? ..వున్న గుణాలు మారవు పిచ్చి కాని..తెలీని గుణాల్ని సందేహించాడు. మారిన గుణాల్తో మెలగ్గలుగుతాడా?)<br />
<br />
యెందుకొచ్చిన మాటలూ యివన్నీ? కూటికా? గుడ్డకా? యెందుకివన్ని నేర్పావు భగవాన్ యివ్వని వాడికి?<br />
<br />
యెం చెప్పినా వినడయ్యె, యెట్లా భగవాన్? నీకు పుణ్యం వుంటుంది, ఆ శంఖం వూదుదు, ఆ చక్రం తిప్పుదూ, ఆ గద తిప్పుదూ, ఆ చిరునవ్వు మానుదూ.<br />
<br />
అయ్యో! అయ్యో! ఇదేంటి, ఇట్లాగా నేను ప్రార్ధించాల్సింది? అయ్యో! అయ్యో!<br />
<br />
ప్రొదెక్కింది, ఆయనొచ్చేవేళయింది. విసిగెత్తుతోంది భగవాన్. ఇంకేమి లేదు. ఆ! విన్నావా! నువ్వు వినకేం. నీకు వినపడనిదేముంటుంది కనక! వూళ్ళొ వాళ్ళేమనుకుంటున్నారో విన్నావా? అది సాగితే ఇదేందుకు? అంటున్నారు. పాపం, ఆ బిడ్డని పట్టుకుని అట్లా నోటికొచ్చినట్లల్లా అంటారుగదా భగవాన్, ఏమనాలి వాళ్లని?<br />
<br />
తల్లీ తండ్రీలేని అనాధుణ్ణి అట్లా అందరి నోళ్ళళ్ళో పడేస్తే పుణ్యమా? పురుషార్ధమా? నీకు తెలుసునని నాకు తెలుసు భగవాన్!<br />
<br />
యెన్నెన్నో పడ్డాను, యెన్నెన్నో భరించాను. ఇంక నా వల్ల కాదు. యీ పాడు కాలంలో బ్రతకలేను. నన్నేతుకుపో నాయనా, నాకింకా నూకలున్నాయా? అయితే నా మనమడికి, చిరంజీవికి ఆ మూడుముళ్ళు పడేటట్టు చూడు బాబూ.<br />
<br />
ఆయనొచ్చేవేళయింది. ఆ వొచ్చేవాళ్ళ పిల్లనన్నా చేసుకునేటట్లు చూడు భగవాన్. ఆ పిల్ల చక్కని చుక్క. గోదేవి లాంటిది. వాళ్ళూ వున్నవాళ్ళూ. కట్నమిస్తారు. వెండి సామాను పెడతారు, వాడు యిష్టపడితే చాలు. కాస్త యిష్టపడమని చెబుదూ, ఇన్ని మాటలనిపించినవాడివి, ఆ ఓక్ క్ ఖ మాట అనిపించలేవూ?<br />
<br />
నాకు తెలుసు, అంతా నీకు తెలుసు, నీకు తెలుసని, నాకు తెలుసు. నాకు తెలుసు. నువ్వేం చెయ్యమంటే అది చేస్తాను. ఏకాదశి చెయ్యనా? శనివారం వుండనా? అన్నీ చేస్తాను. ఆ వొక్క మాట నెగ్గించుదూ, కావల్సినన్ని కొబ్బరికాయలు కొడతాను.<br />
<br />
పెళ్ళి కాగానే వారిద్దరితో మ్రొక్కిస్తాను. అంతా నీదే. నీవు మ్రొక్కించుకోవాలంటే మ్రొక్కనివాళ్ళేవరు?<br />
<br />
అంతే, నేను కోరేది దేవుడా! అలా, ఆ! సురుచిర మందహాసం!<br />
<br />
సర్వాంతర్యామి! చరా చర స్థితిలయకారణా! ఆపద్భాంధవా! కారణగారణా! చిదచిద్విలాసా! మహానుభావా! ఓ దేవుడా!<br />
<br />
హే! భగవాన్! యీ చిక్కులో చిక్కుకున్న చిక్కును విడదియ్యవూ?<br />
<div style="text-align: left;"><span style="color: #666666;"><span style="font-size: 85%;">(ప్రచురణ కాలం 1954)</span></span><br />
</div><div style="font-style: italic; text-align: right;"><span style="color: #666666;"><span style="font-weight: bold;">కధకుడు</span>: <span style="color: black;"><span style="color: #3366ff;">అట్లూరి పిచ్చేశ్వరరావు</span>.</span></span><br />
<span style="color: black; font-size: 85%;">(1925 ఏప్రిల్ 12 - 1966 సెప్టెంబర్ 26)</span><br />
</div></div><script type="text/javascript">
id = 20806;
</script><br />
<script src="http://kontactr.com/wp.js" type="text/javascript">
</script><br />
<br />
<div class="zemanta-pixie" style="height: 15px; margin-top: 10px;"><a bitly="BITLY_PROCESSED" class="zemanta-pixie-a" href="http://reblog.zemanta.com/zemified/81ac9195-8a6e-4093-9291-8d79917c76ef/" title="Reblog this post [with Zemanta]"><img alt="Reblog this post [with Zemanta]" class="zemanta-pixie-img" src="http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=81ac9195-8a6e-4093-9291-8d79917c76ef" style="border: medium none; float: right;" /></a><script defer="defer" src="http://static.zemanta.com/readside/loader.js" type="text/javascript">
</script><br />
</div>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-24976683541000778952008-06-07T22:32:00.000-07:002008-06-07T23:27:59.805-07:00రచయిత - రచన <meta equiv="CONTENT-TYPE" content="text/html; charset=utf-8"><title></title><meta name="GENERATOR" content="OpenOffice.org 2.4 (Win32)"><style type="text/css"> <!-- @page { size: 8.5in 11in; margin: 0.79in } P { margin-bottom: 0.08in } --> </style> <p style="margin-bottom: 0in; text-align: center;"><span style="font-family:Gautami;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">రచయిత - రచన</span> </span></p><p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">జీవితం లో పాల్గొనే ప్రతి వ్యక్తి</span>, <span style="font-family:Gautami;">ప్రజల్లో సజీవంగా మెలగుతున్న ప్రతి మనిషీ రచయిత కాగలడా</span>? <span style="font-family:Gautami;">కాడు </span>! <span style="font-family:Gautami;">మానవ సమాజం తప్పటడుగులు వేస్తున్నప్పుడు ప్రతి కళాసృష్టి లోనూ సమాజం అంతా పాల్గొనేది</span>. <span style="font-family:Gautami;">అప్పుడు రచయితకీ ప్రజలకి </span><span style="font-family:Gautami;">భేదం</span><span style="font-family:Gautami;"> లేదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">అలాంటి పరిస్థితుల్లో రచయిత </span>" <span style="font-family:Gautami;">స్వయం ప్రతిభ </span>" <span style="font-family:Gautami;">అనే ప్రశ్నే లేనేలేదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">అప్పుడు </span>"<span style="font-family:Gautami;">ఉత్పత్తి </span>: <span style="font-family:Gautami;">కొనుగోలు</span>" <span style="font-family:Gautami;">లకి భేదం ఉండేది కాదు ఆర్ధికరంగం లో,</span> <span style="font-family:Gautami;">అదే సాహిత్యంలో కూడా ప్రతిబింబించేది</span>.
<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">అంచేతనే ఆనాటి సాహిత్యంలో </span>- <span style="font-family:Gautami;">అదంతా జానపద సాహిత్యమని జమకట్టవచ్చు</span>- <span style="font-family:Gautami;">చైతన్యం సున్నాగా కనిపించింది</span>; <span style="font-family:Gautami;">వ్యక్తిత్వం గూడా కనిపించదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఐనా ఆ సాహిత్యం లో </span>'<span style="font-family:Gautami;">ఎకాగ్రత</span>' <span style="font-family:Gautami;">అద్భుతంగా ఉండేది</span>. <span style="font-family:Gautami;">ప్రకృతికి మనిషికీ జరిగే పోరాటంలోని పరస్పర వైరుధ్యాలు అన్నీ యెత్తిచూపుతూ మానవ యత్నానికి చక్కటి దోహదం యిచ్చేది</span>.
<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">కాని </span>-
<br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఇప్పుడో</span>! <span style="font-family:Gautami;">రచయితకీ</span>, <span style="font-family:Gautami;">పఠితకి ప్రత్యక్ష సంబంధం లేదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">రచయిత తాను రచించింది మార్కెట్లోకి పంపుతాడు</span>. <span style="font-family:Gautami;">చదివేవాడు కొనుక్కుని తనగదిలో చదువుకుంటాడు</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఇప్పుడు గూడా మనిషికి ప్రకృతికీ పోరాటం జరుగుతునే ఉంటుంది</span>. <span style="font-family:Gautami;">రచయిత ఇప్పుడు కూడా మనిషి కొమ్మే కాయాలి</span>. <span style="font-family:Gautami;">పూర్వం జరిగిన ఫలితమే </span>- <span style="font-family:Gautami;">ఏకాగ్రత – ఇప్పుడు కూడా వ్యక్తులుగా విడిపోయిన పాఠకుల్లో కలగాలి</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఇందుకు పూర్వం సంఘానికి రచయితకి వున్న ప్రత్యక్ష సంబంధమూ </span>, <span style="font-family:Gautami;">రచనలో ఉన్న సమిష్టి యత్నమూ, పాల్గొనే సమిష్టి ప్రజల </span>' <span style="font-family:Gautami;">స్వార్ధం </span>' <span style="font-family:Gautami;">లో ఉన్న సామ్యము యెక్కువగా సహకరించేవి</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఇదివరకున్న ఆ ప్రత్యక్ష సంబంధం </span>, <span style="font-family:Gautami;">సమిష్తి యత్నాల స్థానాన్ని</span>, <span style="font-family:Gautami;">రచయిత </span>' <span style="font-family:Gautami;">స్వయం ప్రతిభ </span><span style="font-weight: bold;">'</span> <span style="font-family:Gautami;">స్వంతం చేసుకోవాలి</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఎవరన్నా ఇదే </span>'<span style="font-family:Gautami;">ఇంస్పిరేషన్</span>' <span style="font-family:Gautami;">అన్నా అభ్యంతరం లేదు</span>; <span style="font-family:Gautami;">అలా అనే వాళ్ళు </span>'<span style="font-family:Gautami;">ఇంస్పిరేషన్</span>' <span style="font-family:Gautami;">కి </span>' <span style="font-family:Gautami;">పర్స్పిరేషన్ </span>' <span style="font-family:Gautami;">కి బేధం తెలిసినవాళ్ళయితే</span>. </p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఆదిమ సాహిత్యానికి పునాదులుగా నిలబడ్డ మంత్రశక్తి</span>, <span style="font-family:Gautami;">జ్యోతిషమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">ఆవేశమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">దూరదృష్టీ</span>, <span style="font-family:Gautami;">సమిష్టీ స్వార్ధమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">పూలకం లాంటి ఆవేశమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">యీనాటి రచయితకి అవసరమే</span>! <span style="font-family:Gautami;">కాని ఆనాటి మానవుడు </span>' <span style="font-family:Gautami;">ఆదర్శం </span>' <span style="font-family:Gautami;">ప్రధానంగా</span> '<span style="font-family:Gautami;">కుక్షింభరత్వం</span>' <span style="font-family:Gautami;">మాత్రమే</span>! <span style="font-family:Gautami;">అయితే మానవుడు పురోగమించుతూ అనేక విలువల్ని</span>, <span style="font-family:Gautami;">గుణపాఠాల్ని నేర్చుకున్నాడు</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఈ అనుభవాలకీ</span>, <span style="font-family:Gautami;">విలువలకీ</span>, <span style="font-family:Gautami;">రచయిత వారసుడు కావాలి</span>. <span style="font-family:Gautami;">కాగా ఆ రచయిత శాస్త్రజ్ఞానమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">హేతువాదమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">గతి తార్కిక భౌతిక జ్ఞానమూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">వర్తమానానికి భవిష్యత్తుకీ ఉన్న సంబంధ పరిచయమూ మూర్తీభవించాలీ</span>. <span style="font-family:Gautami;">ప్రజలకీ నాయకుడికీ ఉన్న భేదమే రచయితలో వివిధ రూపాల్లో కనిపించుంతుంది</span>. </p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఒక సందర్భంలో ఇబ్సన్ అంటాడు</span>; <span style="font-family:Gautami;">ప్రశ్నలడగటమ్వరకే నా కర్తవ్యం</span>, <span style="font-family:Gautami;">వాటికి సమాధానాలు చెప్పడం నా పని గాదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">సమస్య్లని పరిష్కరించడం నా వల్ల అయ్యే పని గాదు</span>. <span style="font-family:Gautami;">మనుష్యుల్ని</span>, <span style="font-family:Gautami;">వాళ్ళకుండే విభిన్న గుణగణాల్ని</span>, <span style="font-family:Gautami;">వీటన్నటిని నిర్ణయించే ఆధునిక సాంఘిక సంబంధాల్నీ</span>, <span style="font-family:Gautami;">సిధ్హాంతాల్నీ చూపించగలిగితే నేను కృతకృత్యుణ్ణయినట్టే</span>. </p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఇంతగా నియమిత ఆదర్శాన్ని ముందుంచుకున్న ఇబ్సన్ ప్రముఖ రచయితల్లో ఒకడిగా పరిగణించబడ్డాడు</span>. <span style="font-family:Gautami;">కాని యీ నాటికి రచయితలూ అదే ఆదర్శంతో రచనా యత్నానికి పూనుకుంటే పప్పులో కాలువేసిన వాళ్ళవుతారు</span>. </p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఎంచేతనంటే మనిషి ఇబ్సన్ ని వదిలిపెట్టి చాలా ముందుకి వచ్చాడు</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఇబ్సన్ రోజుల్లో గందరగోళాల బురదలో మినుకు మినుకు మంటు కనిపించిన సామాజిక సత్యాలూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">సిద్ధాంతాలూ</span>, <span style="font-family:Gautami;">ఇవ్వాళ్ళ కాళ్ళుని నిలబడ్డాయి</span>. <span style="font-family:Gautami;">ఇబ్సన్ రోజుల్లో మనిషి సాంఘిక సంబంధాలని మరింత గందరగోళం చేసుకుంటూ పురోగమించేవాడు. ఆ గందరగోళాలన్ని ఈ రోజు మురుగు కంపు కొడ్తున్నాయి. ఆధునిక రచయితలు కూడా ఈ గందరగోళం వెనుకవున్న సంఘాన్ని, సాంఘిక సంబంధాన్ని చూడలేక ఈ గందరగోళం సంఘమని, సాంఘిక సంబంధమనీ, వాస్తవమనీ మసక కళ్ళతో చూసి విశ్వసిస్తున్నారు. ఆధునిక రచయిత, అబివృద్ధయిన పరిణామ సిధ్హాంతాన్ని, హేతువాదాన్ని, గతితార్కిక భౌతికవాదాన్నీ కళ్ళజోడుగా పెట్టుకుని, చేయూతగా తీసుకుని, మసకలోనుమంచి, పొగలోనుంచి బయటపడగలగాలి.
<br /></span></p>
<br />ఇలా బయటపడుతున్న రచయితల్లో పరిఢవిల్లే ప్రకాశం, ఆ పొగను, మసకను భేదిస్తాయి. భేదించుతున్న ప్రకాశం మరింత పదునెక్కుతుంది. ఈ ప్రకాశం మృగ్యమైనప్పుడు రచయితకున్న ఇన్స్పిరేషన్ పెర్స్పిరేషన్గా తయారవుతుంది. ఇన్స్పిరేషన్ "వేడి" లాంటిది, అనుకుంటే ఆ రాగితీగలో ప్రవహించే సర్వమానవాభ్యుదయ వాంచ్హ అనే విద్యుచక్తి తనలోవున్న "వేడి" నంతటిని సేకరించుకుని అవిరామంగా తిరుగుతూవుంటుంది. తనకంటే బలంగావున్న ప్రకాశంతో కుస్తిపట్టేటప్పుడు అందరికీ ఉపయోగించే వెలుతురు పుట్టుకొస్తుంది. ఇదీ రచయితలలో కనిపించాల్సిన "స్వయంప్రతిభ..." <div style="text-align: justify;">
<br /></div><div> </div>రచయితలకు పునాదులుగా వుండవల్సిన ఈ "ప్రతిభ" వస్తు నిర్ణయంలోను, సంవిధాన యత్నంలోనూ, కళ్ళకు కట్ట్టినట్లు కనిపించుతుంది. ఇందులో ఎక్కడ లోపమున్న అది రచనలో ఎక్కడో ఒక చోట పొక్కుతుంది.
<br /><div>ఈ స్వయం ప్రతిభని ఉపేక్షించే రచయితలునుద్దేశించేమో టీ.ఎస్.ఇలియట్ అంటాడు:
<br />
<br />మేం బోలు మనుషులం
<br />మేం గడ్డిబొమ్మలం
<br />మా వంటి నిండా వరిగడ్డే
<br />మేమేం చెయ్యం? మేమేం చెయ్యగలం?
<br />మేం గుసగులం; మేం గునుస్తాం
<br />మా గుసగుసల్లో, మా గునుకుల్లో వేగం లేదు:
<br />వేడీ లేదు; అర్ధం సున్నా!
<br />మా గొంతుల్లో పొడి
<br />మా పదాలు పగిలిన అద్దాల మీద నడిచే యెలుకల చతుష్పాదాలు
<br />మా పదాలు యెండుగడ్డి కదిపేగాలి పిల్లల కెరటాలు!
<br />
<br />ఇలాంటి బోలు మనుష్యులు, గడ్డిబొమ్మలు కావల్సినంత మంది వున్నారు.వీళ్ళు పెద్ద పులుల్తో "సత్యాగ్రహాలు" చేయించగలరు."స్వర్గానికి నిచ్చేనలు" వేయగలరు. వీళ్ళే సర్వమానవ నాశన కారణాలయ్యే "తుపాను" లు వీయించుతారు. కారణం?
<br />
<br />స్వయంప్రతిభ సాధనంవల్ల కలిగేదని వీళ్ళు నమ్మరు. యీ ప్రతిభ, పుట్టుకతోనే కలుగుతుంది కాబట్టి ప్రపంచం యీ ప్రతిభని యీఇనాటికాక్కుంటే రేపటికైనా గుర్తిస్తుందని నమ్ముతారేమో! వీరికున్న ప్రతిభ విలక్షణమైనది. సాధన విపరీతమైనది. వర్తమానాన్ని అర్ధం చేసుకోలేక, భవిష్యత్తువైపు తేరిపారా చూడలేక గతంలో తలదూర్చి బ్రతుకుతుంటారు.
<br />
<br />పుట్టుకకి ప్రతిభకి సాపత్యం లేదని, సంబంధం ఉండదని యెవరూ అనరు. కాని అంతటితోనే అది అంతమవుతుందంటే అభ్యంతరం వస్తుంది.
<br />
<br />సాహిత్యం కూడ ఒక వృత్తి లాంటిదే. మిగతా వృత్తుల విలువలకి, యీ విలువలకి వ్యత్యాసముంది. నిజమే. కాని మిగతా వృత్తులలో, నైపుణ్యం సంపాదించటం ఎంత కష్టమో, యీ వృత్తిలో ఆరి తేరెందుక్కుడా అంత దీక్షా, సాధనా అవసరమే. ఈ సాధన గడిచిన చరిత్రని, భాషాబేషజాన్ని పరిశీలించి, సొంతం చేసుకున్నంత మాత్రాన సిద్దించేది కాదు. చరిత్ర వెనుకవున్న సత్యాన్ని, భాషకున్న చరిత్రనీ, ప్రయోజనాన్ని గూడా గుర్తించగలగాలి. ఇదంతా సమకూడాలంటే యెడతెగని కృషి వుండాలి.
<br />
<br />ఇందుకు రచయితలందరు కృషికున్న విలువని గుర్తించాలి; కృషి అంటే వున్న చిన్నచూపుని సంస్కరించుకోవాలి. రచయిత కూడ కొన్ని హద్దులో కార్మికుడేనన్న విషయాన్ని మరిచిపోగూడదు. అప్పుడే కష్టజీవుల అండని నిలబడటంలో వున్న గౌరవం అర్ధమౌతుంది. అప్పుడు గాని ఈట్స్ అన్న మాటల్లోని యదార్ధం అవగతం కాదు; " You must learn your trade."
<br />
<br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span style="font-size:85%;">రచయిత - రచనలు - మీద కీ..శే<span style="color: rgb(204, 0, 0);"> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">అట్లూరి పిచేశ్వర రావు</span></span> అభిప్రాయాలు
<br /></span></div></div>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-63090843489614676132008-03-21T07:33:00.000-07:002008-03-21T08:05:20.370-07:00సృజనాత్మకం<p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఆ తల్లి పిల్లల్ని పోషించే విధిని నిర్వహించలేనట్లే</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">ఈ </span><span style="font-family:Gautami;">"</span><span style="font-family:Gautami;">పెద్ద మనిషి</span><span style="font-family:Gautami;">" </span><span style="font-family:Gautami;">సాంఘిక చైతన్యానికి దారి చూపలేడు</span><span style="font-family:Gautami;">.</span></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">సంఘంలో చైతన్యం కలగాలంటే</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సృజనాత్మక రచనలు కావాలి</span><span style="font-family:Gautami;">. </span><span style="font-family:Gautami;">సృజనాత్మక రచనలు</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సంఘంలో చైతన్యాన్ని విద్యుద్దిపించాలాంటే</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సాంఘిక సంసృతీ సంప్రదాయాలు అందులో సంలీనం కావాలి</span><span style="font-family:Gautami;">. మన సాంఘిక ప్రాచీన జీవితంలోని చచ్చుపుచ్చుల్ని దులిపి</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">కడిగి</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">యేరి</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సజీవభాషనూ</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">రూపాల్ని</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సాంకేతికాలనూ స్వీయం చేసుకోవాలి</span><span style="font-family:Gautami;">. </span><span style="font-family:Gautami;">అప్పుడుగాని ప్రజల హృదయతంత్రుల్ని <span></span> మీటి సంగీతాన్ని పలికించలేము</span><span style="font-family:Gautami;">.</span><br /></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">ఈనాడు గలగల తొణికే విషాదాశ్రువుల్ని </span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">కణకణ మండే విలాపాగ్నూలని</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సాహిత్య రూపాల్లో సాక్షాత్కరింపజేసుకోవాలి</span><span style="font-family:Gautami;">. </span><span style="font-family:Gautami;">దారిద్ర్యాలను పరిష్కరిస్తూ</span><span style="font-family:Gautami;">, దౌర్జన్యాలను </span><span style="font-family:Gautami;">బహిష్కరించే బాటలకు రూపులు దిద్దాలి</span><span style="font-family:Gautami;">. <br /></span></p><p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">వ్యదార్థజీవితాల యధార్ధాన్ని చిత్రిస్తూ</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">సంఘానికి భవిష్యత్తు చూపే సోపానాలను నిర్మించుకుంటూ సంఘం అంతా హర్షాన్ని పూచే</span><span style="font-family:Gautami;">ట్లు చేసుకోవాలి</span><span style="font-family:Gautami;">.</span></p> <p style="margin-bottom: 0in;"><span style="font-family:Gautami;">అదే ప్రజా సాహిత్యం</span><span style="font-family:Gautami;">. ప్రజా</span><span style="font-family:Gautami;">సామాన్యం అంతా నిరక్షరాస్యులుగా వున్న మధ్య యుగాలలో గూడా ఉత్తమ సాహిత్య రూపాలు ప్రసిద్ధి కెక్కాయి</span><span style="font-family:Gautami;">. </span><span style="font-family:Gautami;">ఆ నాటికి నియమితమైన సాహిత్య చైతన్యంతో</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">ప్రజాజీవితాన్ని తరచి</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">ప్రజలిని కలవరపరచిన సమస్యల్ని వారి హృదయాలకు హత్తుకునేట్లు చిత్రించిన సంస్కృతీ రూపాల్నీ</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">ఈ నిరక్షరాస్యులైన ప్రజలే అత్తారు బలంగా దాచుకుని</span><span style="font-family:Gautami;">, </span><span style="font-family:Gautami;">ఆనందించారు</span><span style="font-family:Gautami;">; </span><span style="font-family:Gautami;">ఈనాడు అంతే</span><span style="font-family:Gautami;">.</span></p><p style="margin-bottom: 0in;"><br /></p><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">బుధనిర్వచనం</span><span style="font-weight: bold;"> </span><br /></div><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">నిరక్షరాస్యుడు</span>: <span style="color: rgb(51, 51, 51);">కుక్షి</span><span style="color: rgb(51, 51, 51);"> కోసం చక్షువులు మూసుకునే మనిషి. </span><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు</span><br /></div></div>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-80370814700464727892007-08-11T22:20:00.000-07:002007-08-11T22:40:07.624-07:00కార్టూన్లు<div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">వినతి</span><br /></div><br /><span style="font-size:85%;">"విన్నవి - కన్నవి" అనే అనే శీర్షికతో, అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు ఆ నాటి పత్రికలో వ్రాసిన వ్యాసాలివి. సుమారు రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఆయా సమకాలిన ఘటనలపై వ్రాసినవి. వ్యక్తులు పరిస్థితులు మారినా, ఈ నాటికి వర్తించే విమర్శనా, వ్యంగ్యము ఈ రచనలలోని విశిష్టత.<br /><br />అందులో ఒకటి ఇది. </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:180%;" >* * *</span><br /></div></div><br />" ఇంటా బయటా కూర్చున్నప్పుడూ, తిరుగుతుండగాను కనిపించిన వ్యక్తులు మాట్లాడిన మాటలు ఇవి. సంస్కరించకుండా విన్నవి విన్నట్లు, కన్నవి కన్నట్లు ఒక వరుసా క్రమము ఏర్పరచకుండా మీకు ఒప్పచెబుతున్నా. అయినా వరుసా క్రమము ఏర్పడి వుంటే అందుకు గౌరవం ఆయా వ్యక్తులకే దక్కుతుంది. ఆయా మాటలు నాకు వినబడేంత చేరువగా మాట్లుడుకున్నందుకు వారందరికి ధన్యవాదాలు." -<span style="font-weight: bold;"> అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">రెడ్డేమంటున్నాడు?<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">గోదావరి వరద బాధితులకి సహాయం<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">చెయ్యండి.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />మా కర్నూలికా వరదలు రావు.<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">దొడ్డిగుమ్మం గొళ్ళెం వూడదు.<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">నా సీమ రాయలసీమ కాదండి.<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ప్రకాశం అవుతాడంటారా?<br /><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">దిడ్డిగం వేసి ముడ్డితొ దాటే వారుంటారు.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />ఏమో లెండి. బట్టతలలు బట్టతలలే మొకాళ్ళూ,<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">మోకాళ్ళే</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />ఎన్ని చెప్పినా ఆయన రాజాకీయనుభవాని</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">కున్నంత వయసుగూడా లేదాయె వీళ్ళకి.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />అబ్బో! మా మంచి విగ్రహం!</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />ఎంత మంచి కాకపొతే అంతమంది పోలీసులు</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />కాపలా కాయవలసి వచ్చిందంటారు.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />విగ్రాహాలకి ఆగ్రహం వుండదు. ఒకటే</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />నిగ్రహం.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />అదే మౄగ్యం. </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />మీసాలు లేనివరికి రోసాలు మిక్కుటం.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br />ఆర్డినెన్సులు పెట్టడంలో అగ్రతాంబూలం మనదే చూడండి. </span> <br /></div></div>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2810341403980840160.post-14589325477489447142007-08-08T11:26:00.001-07:002007-08-09T00:28:47.690-07:00నెత్తురు కధ<div style="text-align: center; color: rgb(102, 102, 102);"><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">నెత్తురు కధ <span style="color: rgb(51, 51, 51);">గురించి </span>- <span style="color: rgb(51, 51, 51);"><span style="color: rgb(51, 51, 255);"><a href="http://http//www.pranahita.org/2007/08/journalistga_kutumbarao/">కొడవటిగంటి కుటుంబరావు</a></span></span></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 51);"> </span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFjLY8ezASTS3O406CLmRXsir3bqxChbQ4cJupcF8IJLgQ20MDntbxLatjmdZWi1DE4uDjuJxUrXWHkx_IBZk1ZyBgR7U-7wEukiZMBPDMW18QlFHScceJ1qdHtKyN43rTkficrPG9Wwc/s1600-h/koku2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 55px; height: 74px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjFjLY8ezASTS3O406CLmRXsir3bqxChbQ4cJupcF8IJLgQ20MDntbxLatjmdZWi1DE4uDjuJxUrXWHkx_IBZk1ZyBgR7U-7wEukiZMBPDMW18QlFHScceJ1qdHtKyN43rTkficrPG9Wwc/s400/koku2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096578438974801170" border="0" /></a><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 51);"><br />"..కళాకారుడికి శిల్పంలో పొదుపు </span></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">అత్యవసరం. ఈ పొదుపుకు ఆదర్శప్రాయమనదగినది "నెత్తురు కధ". </span></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 51);">అయిదు పేజీలు పూర్తిగాలేని ఈ కధలో ఒక జీవితమే కాదు, ఎంతో చరిత్ర లిఖించి ఉంది. .....ఇంటి వరండాలో ఎత్తున కూర్చ్చున్న ఓ ముసల్ది చచ్చింది. ఆ ఫొటొ మనలో కొందరం చూశాం. వరండాలో అయిన రక్తం మడుగుమీద పిచ్చేశ్వరరావు కాల్షియం ఇంజెక్షన్లాటి కధ రాశాడు".</span></span></span><br /></div><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"><br /><br />నెత్తురు కధ</span></span><br /></div><span style="color: rgb(102, 102, 102);">చూచారా మీరు? అదిగో చూడండి. ఆ వీధి చివర మలుపులో అక్కడ ఎర్రగా కనిపించడంలేదూ, గాలిలోరెప రెప లాడుతూ. </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఆఁ</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);"> అదే. జాగ్రత్త! చెత్తా,చెదారామునూ..ప్రక్కగా తప్పించుకు నడవండి!<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఆఁ. </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">అ</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">దే</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);"> ఎర్ర జండా.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">సుత్తి లేదు, కోడవలీ లేదు. నిజమే! ఆ రంగు గూడానూ. రంగేసిన గుడ్డ కాదిది.నెత్తురు పులుముకున్న గుడ్డ. నీలా నాలా బ్రదికిన మనిషి నెత్తురు. ఒకప్పుడు- నీ రక్తంలా, నా రక్తంలా ప్రేమతో పొంగి, దుఃఖంతో కరిగి,క్షోభతో కుమిలి, కోపంతో మండి..న నెత్తురు.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఆ రక్తంలోనూ యెర్ర కణాలు యీదినయి. ఆ రక్తంలో యెర్ర కణాలు పరుగెత్తినయి.</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఏవరో పంచిపెట్టిన రక్తంగాదు అది. పొలం దున్ని, కాయ కష్టం జేసి, పంటలు పండించి, సుఖంగా బ్రతికిన రైతులే ఆ రక్తానికి జీవం పోసింది; ఆ శరీరాన్ని పెంచింది. నీలా, నాలా, - ఆ రక్తాన్ని సొంతం చేసుకున్న శరీరం ఊయ్యాలల్లో ఊగింది. తల్లి రొమ్ము పాలు తాగింది. తండ్రి వొడిలొ గంతులేసింది. మాయా మర్మము; కల్లాకపటము</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);"> తెలియకుండా రాత్రిళ్ళు నిద్రపోయింది; రేపటి సంగతి తెలియకుండా వుత్సాహంతో వూగిపోయింది. సంతోషంతో కేరింతలు కొట్టింది. ఆనందంతో ఆటలాడి పాటాలు పాడుకొంది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">పలకా బలపమూ పుచ్చుకొని బళ్ళోకెళ్ళింది. పంతులుగారు బెత్తం ఝలిపిస్తే గడ గడ వణికిపొయింది.పంతులుగారు పుస్తకం పట్టుకుంటే పాఠం గడగడ వప్పచెప్పింది.<br /><br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">పెళ్ళినాడు భర్తపేరు చెప్పేందుకు సిగ్గుతో వంగిపొయింది. చెరువులో నీళ్ళు తెచ్చెందుకు భర్త కావడేసుకుని, రొమ్ము విరుచుకుంటు బయలుదేరితే వుబ్బితబ్బిబ్బయ్యింది.</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">నువ్వూ, నేను గాంధిగారి ఫొటో చూడకముందు తన యింట్లో గాంధీ పటాన్ని వ్రేలాడగ ట్టింది. రాములవారి పటాన్ని పూజించినట్లు పూజించింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">నువ్వూ, నేను ఖద్దరంటూ వొకటుందని తెలుసుకోక పూర్వమే, రాట్నం వడికింది. ఇంటిల్లపాది ఖద్దరు కట్టేట్టు చేసింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">నువ్వు నేను చూడని జైళ్ళలోకి హత్యలు చేనవాళ్ళూ, దొంగతనాలు చేసినవాళ్ళూ, వాళ్ళల్లాంటి వాళ్ళు వెళ్ళేప్పుడు భర్త చేతి</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">కి "రా ట్నం జండా" యీచ్చి, భర్త నుదుట కుంకుమ బొట్టు పెట్టి హారతిచ్చి , కళ్ళంట నీళ్ళు పెట్టుకోకుండా భర్తని జైలు గేటుదాకా సాగనంపి వచ్చింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఆరేళ్ళు పెరిగిన కొడుకు "అమ్మా! నానేప్పుడొత్తాలే?" అని అడిగి ఏక్కెక్కి యేడిస్తే ఆ రక్తం ఏమని సమాధానం చెప్పిందో తెలుసా? "యీ లాటీలు పుచ్చుకున్నవాళ్ళ రాజ్యం పోయినప్పుడు వస్తారు బాబూ!"అని చెప్పింది. "తెల్లవాళ్ళ రాజ్యంపోయి మనవాళ్ళ రాజ్యంవచ్చినప్పుడు వస్తారు బాబు!" అని చెప్పింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">వరదలొచ్చి పంటలుపోతే, వెన్నంటుకున్న బిడ్డల కడుపులుచూచి కుమిలిపోయింది..."చౌరమ్మా!చౌరమ్మా! నేనన్నట్టు వొప్పుకుంటే నీ పొలమూ నీకు దక్కుతుంది, నీ బిడ్డలూ నీకు దక్కుతారు. లేకపొతే..." అని జబల్కర్ గుటకలు </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">మింగుతుంటే, యీ రక్తం యేం చేసిందో తెలుసా? రోకలిబండ పుచ్చుకుని " చీ! చచ్చినాడా" అని జీవంలేని చేతులు వూపింది. పదునులేని పళ్ళు నూరింది. రక్తంలేని కళ్ళు వురిమింది.<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">పెగలని కంఠంతో ఇంకేమో మాట్లాడబోయి శొ్షొచ్చి కూలింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">భర్త జైలునుండి బయటపడి వచ్చేప్పటికి పొలం పోయింది. ఇల్లు పోయింది. వళ్ళు గుల్లయింది. అయినా, కళ్ళ్లో పెట్టుకున్న ప్రాణాలతో ఎదురెళ్ళింది. జరిగిందంతా విని భర్త నీరైపోతే యీ రక్తం యేమనందో తెలుసా? "అయిందేదో అయింది. అట్లాంటి కాలం యిట్లాగే వుంటుందా? గాంధిబాబు స్వరాజ్యం తెస్తాడు. అప్పుడు యెవరి సొమ్ము వాళ్ళకే వస్తుంది" అన్నది. "బొంబాయి వెళ్ళి యే మిల్లులో కుదిరినా మన మూడు డొక్కలూ నిండుతయిలే. దిగులు పడకు!" అని దిటవు చెప్పింది. జీవం లేని నవ్వు నవ్వింది.<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">చిరుగులుకుట్టిన కోక కట్టుకుని కోడలు యింట్లో అడుగుపెడితే గుడ్లలో నీళ్ళు కక్కుకుంది. కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుని, కోడలు గడ్డం పుచ్చుకుని ఈ రక్తం ఏమన్నదో తెలుసా? " ఇట్లాంటి కాలం యిట్లాగే వుంటుందా? నీ కోడలు రాకముందే స్వరాజ్యం వస్తుంది. నీ కోడలు లంక్షిదేవికిమల్లే వస్తుంది. నా మనవళ్ళు రాజులకిమల్లే బ్రతుకుతారు" అని అన్నది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">భర్త గుండేల్లో గుండు దూరిందని వార్త వచ్చింది. తన చేతుల్తో తనే సాగనంపింది భర్తను; "చౌరీ! జైలుకెళ్ళిన రోజులు గుర్తుకొస్తున్నయే" అంటే యీ రక్తం అనందంతో పరుగెత్తింది. "ఆప్పుడు నీ మొఖాన కుంకుం పెట్టాను. </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఇప్పుడేమి పెట్టి బొట్టు పెట్టను? కాండబ్బంత కుంకం కూడా లేకపొయె యింట్లో. హారతి మాట అనుకోవడానికి గూడా..." అంటూ బేజారయిపోయింది యీ నెత్తురు. "పిచ్చిదానా...!" అంటు భర్త తల మీద చేయివేసి నిమురుతుంటే చిన్నప్పుడు తండ్రి మొకాళ్ళమీద గుర్రం తొక్కుతున్నట్టులు వుబ్బి తబ్బిబ్బయింది. ఆ మాటలన్ని గుర్తుకొచ్చాయీ.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">అయినా పిండి నూరే చేతుల్లొకి ప్రవహించుతూనే వుంది యీ రక్తం. ఈ చేతులు నూరిన పిండి పెనంమీదకి యెక్కుతూనే వుంది. కాలిన చపాతీలు కాలేజి కుర్రాళ్ళు బోటులోకి జేరవేస్తునే వున్నారు. బోట్లు నీళ్ళళ్ళో నిలుచున్న </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఓడలవైపుకు పరుగెత్తుతూనేవున్నవి. ఓడలలోవున్న నావికుల ప్రాణాలు నిలబడినై. యెవరో "వాళ్ళందరూ గూండాలు" అన్నారని ఎవరో వచ్చి చెప్పితే యీ రక్తం నిండార్లయ్యింది.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">"తెళ్ళాల్లేనా అన్నది!" అని వెర్రినవ్వు నవ్వింది యీ రక్తం. కోపంతో సలసల కాగిపోయింది యీ రక్తం...<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">మనవళ్ళని చూచి మురిసిపోయింది యీ రక్తం... "వచ్చే కాలం మీదేరా బాబూ!" అని గోరువెచ్చబడిందీ రక్తం.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">మూడు రోజులు పస్తుండి ఆగస్టు పదిహేను పండుగ చేసుకుంది. మనమళ్ళతోనూ, కొడుకుతోనూ, కోడల్తొనూ పట్టణమంతా పిచ్చెత్తినట్లు తిరిగింది ఆనాడు. "అమ్మా! ఆవాళ్ళాది రాట్నం జండా, ఈవాళ్ళది చక్రం జండా" అని కొడుకంటే, చెప్పించని చదువు గుర్తుకొచ్చింది ఈ రక్తానికి.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">నూలులేని బట్ట ఎక్కడుంటుంది? ఐనా తిండిలేని రక్తం ప్రవహిస్తూనే వుంది. తిండి కోసం చీపురు పట్టింది., వీధులూడ్చింది...కలిగినవాళ్ళ బిడ్డలు తినిపారేసిన కాగితాలు పొట్లాలూడ్చి గంపలకెత్తింది. మనమళ్ళ మాటన్న తల్చుకోకుండా కొడుకు తోలే బండిలో గుమ్మరించింది. భవనాల్లో వుండేవాళ్ళకి జబ్బులు పుడతాయని భూమ్మీద </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">పండుకుని అకాశాన్ని కప్పుకుని బ్రతుకుతు భవనాలముందు దుమ్ము వూడ్చింది. వున్నవాళ్ళ కారుల టైరులు పోతాయని, కోడలి చేయి పుచ్చుకుని గుర్రాల బళ్ళు పారేసిన పేడకళ్ళేత్తింది యీ రక్తం!<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఈ బజార్లలో యీ చెత్తా, యీ చెదారమూ ఎందుకు పోగుపడిందో తెలుసా? వీటిని యేత్తిపారేసే చేతుల్లో రక్తం నీళ్ళైపోయింది. రక్తం నీళ్ళైపొయేటప్పటికి చేతులు "పనిచేయం" అన్నయి. కాళ్ళు"కదలం" అన్నయి. కళ్ళు "చూడం" అన్నయి. అన్నీ కలిసి "రక్తం కావాలి" అని అరిసినవి...<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">కాగితాలమీద కలాలు నడిచినయి. కాగితాలు చేతుల్లొ కదిలినయి. నలిగి, నలిగి, చిరిగిపోయినయి. చిరిగిపోయి చిత్తుబుట్టల్లో దూరినయి. అయినా "రక్తం" కనిపించలా. చిత్తుబుట్టలు దులిపేందుకు కూడా కనబడకుండాపోయింది.<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఏమైపోయింది? ఎక్కడి కెళ్ళిందీ రక్తం? తెళ్ళాల్ల రాజ్యం పోయింది. మనాళ్ళ రాజ్యం వచ్చింది. నాన్నలేడు, కొంప లేదు, తిండి లేదు, బట్టలేదు. జబల్కర్ నెత్తిమీద గాంధి టోపీ వుంది; జబల్కర్ ముడ్డికింద అస్సెంబ్లీ కుర్చి వుంది. పోలిసొళ్ళ చేతుల్లొ లాఠిల్లేవు. తూపాకులు వెలసినయి. "అమ్మా,తెళ్ళాల్ల రాజ్యం పోయిందే! మనాళ్ళా రాజ్యం వచ్చిందే అమ్మా!" అని కొడుకంటూటే "విందాం" అని చెవుల్లో పరిగెత్తిందీ రక్తం.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">"అత్తా!...ఇంకేంతకాలం? సొరజ్జం వచ్చింది. కోడలు రాలేదు. చిరుగులుపడ్డ కోకలో కోక పోయింది. ఇంకె</span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">తకాలమత్తా?" అని కోడలు రక్తాన్ని ఖాండ్రిస్తే, "అయ్యొ" అని అదరా బాదరా కళ్ళలోకి పరుగేత్తిందా రక్తం.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">"ఆ వూసిందిగూడా నువ్వే ఎత్తెయ్యలి. వుయ్యబాక!" అని కొడుకు యెకిలినవ్వు నవ్వుతూంటే యేం చెయ్యాలో అర్ధంగాక, యెటు పరుగెత్తాలో అర్ధంకాక అట్లాగే నిలబడిపోయింది ఆ రక్తం.<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">అప్పుడా రక్తానికి ఏమి తెలియలా. పట్టణంలొ పట్టణారోగ్యం పాడైపొతుందని విలపించే పత్రికలున్నాయని తెలియలా. కాంగార్ మైదానంలో "తిండి కావాలి" అని అరిసే గొంతులూ వినిపించలా. చీపుర్లు పట్టే చేతులు దుమ్మూ, </span><span style="color: rgb(102, 102, 102);">దుమారమూ దులుపుకున్నవనీ తెలియలా. పదమూడువేల వంగిన నడుములు ఒక్కసారి లేచి నిలబడ్డాయని తెలియలా. బిడ్డా, పాప, అడా, మగా అందరు కలిసి బజార్లోకి వచ్చారని, యీసారి వచ్చింది చెత్తా చెదారమూ కదిపేందుకు కాదనీ, యీ సారి వచ్చింది వాళ్ళ నోళ్ళు అప్పు పుచ్చుకొని "తిండి కావాలి" అని అరిసే నాయకుల్ని పొట్టనపెట్టుకున్న రాతిగొడల్ని కదిపేందుకనీ తెలియలా...<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఎవరు సహిస్తారు యీ "సోమరితనాన్ని?" "పనిలేని జీతం" కావాలనేవాళ్ళన్నీ, "జీతమున్న శెలవులు కావాలనే వాళ్ళన్ని"? నువ్వు నేనూ సహించవచ్చు, సానుభూతి చూపవచ్చు, సమర్ధించవచ్చు,బలపర్చవచ్చు, పోట్లాడవచ్చు...</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">శాంతి భద్రతలు మేల్కోన్నాయి. ఇంతవరకు నిద్రపోతున్న శాంతి భద్రతలు మేల్కొన్నాయి. ఒక్కసారి ఆవులించాయి. కభందుడిలా ఒక్కసారి వళ్ళు విదుచుకున్నాయి. తరువాత జరిగే సంగతి నీకూ తెలుసు!<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">పోలిసుల చేతుల్లో తుపాకులు ఫెళ ఫెళ మన్నాయి. తుపాకుల బయట గుళ్ళు బుంయి మంటూ పరుగెత్తాయీ. మనోవేగంతో పరుగెత్తాయి. రక్తాన్ని పలకరించబోయాయి.</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఏమీ తెలియని రక్తానికి అంతా అర్ధమైంది. సలా సలా కాగింది. జల జలా పారింది...వరండా అంతా తడిసింది. గుడ్డలు నానినయి ఆ రక్తంలో...<br /><br /></span> <span style="color: rgb(102, 102, 102);">అది యీ రక్తం! అలాంటిదీ...యీ రక్తం. ప్రేమతో పొంగి, దుఖంతో కరిగి, క్షోభతో కుమిలి, కోపంతో కమిలి...న నెత్తురు.<br /></span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">ఆ రక్తంలోనూ తెల్ల కణాలు యీదినయి. ఆ నెత్తురులోనే ఎర్ర కణా లూ పరుగెత్తినయి...<br /><br />* * *<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 102, 102);">కధకుడు: <span style="color: rgb(0, 0, 0);">అట్లూరి పిచ్చేశ్వరరావు. </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJEBmq4kzYWO7tKTBpda16pS5a2sSTGPaXGQrVF-ZYyQ0Su_kj8jZsbcj7So9-J4hMVr21wqxYS0mk1oRpD6ijayzN0D5wcXIfRjjhBrm_dZg96OBLfL9jmONrgbsZWNkyDt13Nj89QmE/s1600-h/aprao.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 106px; height: 80px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJEBmq4kzYWO7tKTBpda16pS5a2sSTGPaXGQrVF-ZYyQ0Su_kj8jZsbcj7So9-J4hMVr21wqxYS0mk1oRpD6ijayzN0D5wcXIfRjjhBrm_dZg96OBLfL9jmONrgbsZWNkyDt13Nj89QmE/s400/aprao.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096595094857975090" border="0" /></a><br /></div><span style="color: rgb(102, 102, 102);"><br />కృష్ణా జిల్లా లో ఒక సామాన్య రైతు కుటుంబంలో 1925 ఏప్రిల్ 12న జననం. 1945లో భారత నౌకాదళంలో చేరారు. కొన్నాళ్ళు "విశాలంధ్ర" లో. తరువాత ఆరు చిత్రాలకు మాటలు వ్రాసారు. గొదాన్, ప్రతిధ్వని, పేకముక్కలు, గాడిద ఆత్మకధ వంటి ప్రసిద్ధ అనువాదాలు వారివే. 1966 సెప్టెంబర్ 26 న చనిపోయారు.</span>Anil Atlurihttp://www.blogger.com/profile/13790054752218206924noreply@blogger.com3