Dün akşam uzun zamandır merakla beklediğim Inception filminin ön gösterimindeydik. Uzun zamandır bekliyordum çünkü film yayınlanır yayınlanmaz imdb puanları tavan yapmıştı. Filmin ön gösterimi olacağı haberini aldığımda neredeyse yerimden zıpladım, mutluluk dansı yaptım hemen eşime ve filmi birlikte izleyeceğimiz arkadaşım Filiz‘e haber verdim (ki Filiz’i bile korkutmuşum:) )

Bir filmi izlemeden önce fazla araştırmam. Fikir sahibi olmak istemem. Fragmanını bile izlemem. Filmi izleyip öyle karar vermek isterim. Eğer siz de onlardansanız bu yazı film hakkında çok şey içeriyor. Baştan uyarayım.

Rüya mı? Gerçek mi?

Film rüya ve gerçek arasındaki ince çizgiyi sorguluyor. Hani bazen rüyada oluruz ama gerçek gibidir. Uyanınca bile inanamayız rüya olduğuna. İşte o rüyaları tasarlayıp içinde yaşadığınızı düşünün. Eviniz, hatta tüm yaşamınız o rüyanın içinde olsun. Biliçaltınızdaki insanlar o sokaklarda dolaşsın. Hatta başkasının rüyasına ortak olun.

Rüyaların benim için önemi büyüktür. Küçükken isteyip de uyanamadığım rüyalarım vardı. “Bak bu gece uyanacaksın, çok iste, uyanırsın” diye kendi kendimi teselli ederek uyuduğum günler olmuştu. İsteyip de uyanamamak çok kötüydü. Büyüdükçe rüyalarım dizi şeklini almaya başladı. Tanımadığım, daha önce görmediğim mekanları rüyamda görüyor sonra o mekanları gerçekte görünce çok şaşırıyordum. Bire bir çıkan rüyalarım da oldu.. O yüzden bu film beni çok etkiledi.

Görsel efektler ve sesler inanılmaz güzeldi. Çarpma ve patlama anındaki seslerde yerimizden fırladık. O kadar gerçekti. İnanılmaz sahnelerle dolu müthiş bir filmdi. Her ne kadar Matrix’i andırıp ona benzemese de, bence süperdi. Oyuncular da Leonardo DiCaprio ve Juno‘dan tanıdığımız Ellen Page olunca tadından yenmez bir film olmuştu.

Filmin konusu rüya ve gerçeklikle ilgiliydi. Rüya içinde rüya görme, bir rüyadan uyanıp diğerine geçme, başkalarının rüyalarına girip onlara istediklerini yaptırma gibi olaylar içeriyor. Karı koca arasında geçen tatsızlıklar ve pişmanlıklar da bunun içinde..

Filmin yönetmeni aynı zamanda Dark Knight’ı da yöneten Christopher Nolan. Bazı yerlerde Dark Knight etkisi görmedim desem yalan olur, karanlık sokaklar vs.

Mutlaka izlenmesi gereken filmler arasında yerini almalı.

Bizi bu görsel ve işitsel şölene davet eden Warner Bros. Türkiye’ye çok teşekkür ederiz.

Filmin fragmanı:

Inception trailer from DMY on Vimeo.

Bu da bigumigu‘da gördüğüm filmin efektlerini anlatan kamera arkası:

“Inception” Sound for Film Profile from Michael Coleman on Vimeo.

Geçtiğimiz cumartesi günü Algida’nın Çorlu’daki fabrikasını gezmeye gittik. Fabrikaya gezi düzenlendiğimi duyduğumdan beri çok heyecanlıydım. Sanki beni dondurma kazanına atacaklar, dondurma havuzunda yüzecekmişim gibi bir his oluştu bende. Ayrıca Charlie’nin Çikolata fabrikası gibi fantastik bir yer de hayal ettim.

Bir gece önce rüyamda servisin bizi almadan gittiğini gördüm ve çok üzüldüm. Neredeyse rüyam gerçek oluyordu. Servis bizim beklediğimiz durağı geçmiş gitmişti, sevgili Göktaşı ve eşi olmasa belki de gidemeyecektik. Koştura koştura servisimize bindik. Keyifli bir yolculuk geçirdik. İlk defa Beylikdüzü’nde oturmanın avantajını yaşadık. Hep İstanbul’un içinde olurdu etkinlikler ve biz bir sürü yol gitmek zorunda kalırdık. Bu sefer bize daha yakın olan bir yere gittik. O yüzden çok sevinçliydik.

Fabrikaya girdiğimizde bizi davet eden Aylin hanım ve Algida yetkilileri karşıladı. Çok sıcak ve samimi bir ortam vardı. Girişte ikramlarla karşılaştık. Çeşit çeşit aperatifler, dondurmalar, çaylar, kahveler. Her şey düşünülmüştü.
Konukların hepsi blog yazarıydı. Bir kaçını tanıyordum, diğer blog yazarlarıyla da tanışma şansım oldu. İncelemek için blog adreslerimizi verdik.

Daha sonra sunum için konferans salonuna geçtik. Dondurmanın tarihçesi, nasıl yapıldığı, proses aşamaları ve fabrikadaki güvenlik şartlarını anlattılar. Dondurmanın kışın da yenebilen bir tatlı olduğunu ancak ülkemizde ne yazık ki kışın hiç tüketilmediğinden bahsettiler. Fabrikanın içini gezeceğimiz zaman hangi güvenlik şartlarına uymamız gerektiğini de anlattılar. Yüzük, küpe vs. hiç bir takının üzerimizde bulunmaması gerektiğini söylediler. Çantalarımızı ve özel eşyalarımızı bir odaya bırakıp fabrikanın içini gezmeye koyulduk.

Dondurmanın fabrikadaki serüvenini izlemek için öncelikle üzerimize beyaz bir gömlek giydirdiler. Başlarımıza kep, beyler ağızlarına koruyucu taktılar. Ayaklarımıza galoşlarımızı giyip ellerimizi yıkadık önce. Sonra dezenfekte edilen bir sudan geçirdik. Fabrikanın içinde herkes bembeyaz giyinmişti. Saçları, sakalları örtülüydü.

Üretimi yapılan dondurmalardan, Cornetto ve Magnum’un makinalardan geçiş hikayesini dinledik. Her makinanın başında uzmanlar dikiliyordu, olası bir yanlışlık halinde müdahale edebilmek için. Magnumlar önce çubuklarına geçip sonra çikolataya bulanıyordu. (Altın küplerini kaçıramadım malesef!)

Sonra Algida Maraş Usulü dondurmanın oluşum serüvenine tanık olduk. Taze maraş usulü dondurmanın tadına baktık.

Sırada Cornetto vardı. Daha çeşmesinden yeni dolan Cornettoları mideye indirdi herkes. Ben külah yemeyi tercih ettim. Bayıldığım bir lezzettir kendisi. Ayrıca fabrikanın içini gezmeden önce bir adet magnum gold’u mideye indirmemin de etkisi vardı. Keşke biraz daha sabırlı olsaymışım!

En son Vienetta’nın üretimini izledik. Çeşmelerden akan dondurma kat kat Vienetta’yı oluşturuyordu. Muhteşem bir görüntüsü vardı. Gözümüzün önünde kaç Vienetta çıktı sayamadım bile. Çok büyülü bir yerdi!

Fabrikanın içinden hiç çıkmak istemesem de çıktım. Çıkışta bizi yeni bir lezzet olan Franbuazlı Dondurmalı Pasta karşıladı. Tatlı komasına giren mideme aldırmadan bir dilim istedim. Çok farklı, güzel ve hafif bir lezzet olmuş. Tam pasta dilimimi btirmeden toplu fotoğraf çekeceğiz sonra da piknik alanına doğru gidelim dediler. Midemden bir uyarı aldım ama aldırmadım. Fotoğrafımızı çekindik, piknik alanına doğru yola çıktık.

Açık büfeden tabağımızı tıka basa doldurdup, piknik masamıza kurulduk. Çeşir çeşit salatalar, ızgara çeşitleri, pilavı, patatesi, kısırı. Bir de yanına tatlı koymuşlar ki, ben artık tatlı almadım. Hatta bir süre dondurma yemeye bile tövbe etmiştim ki, çok sürmedi yine de yedim.

Bu gezinin en şanslıları bence çocuklardı, dondurma kazanına düşen asıl onlardı. Ellerinden düşürmediler dondurmaları. Ağızları, yüzleri dondurma oldu. Bu şirin halleriyle asıl onları yemeliydik

Yemeklerimizi yiyince bir daha toplu fotoğraf çekindik. Günün hatırası olsun diye. Otobüslerimize atladık, bizi semtimize kadar bıraktılar. Bir koli de dondurma verdiler. Keyfimize diyecek yoktu.

Bu geziyi düzenleyen ve bizi davet eden herkese çok teşekkür ediyoruz

Küçükken arkadaşımın en sevdiği renk pembeydi. Ben de ne kadar klasik, kız rengi işte pembe, hiç sevmem derdim. O günden bu güne değişik renkleri sevdim, mavi, kırmızı, mor, siyah. Ama pembeyi seveceğim aklımın ucundan geçmezdi. Evlenip de daha hanım hanımcık! olmaya başlayınca pembe girdi hayatıma. Sevdim bu rengi. Şimdi blogumun her yanı pembe. Demek ki seviyormuşum ben pembeyi de kendime söyleyemiyormuşum!

Her ne kadar sevsem de evimin her yanını pembe yapmam sanırım. Arada kullanıyorum ama, pembe dekorasyon bana ters!

Üstteki koltukta çok rüküş gibi görünse de aslında odaya ayrı bir hava katmış. Beğendim!

Sahibi: http://www.designspongeonline.com/2010/06/sneak-peek-karen-barlow.html

Bu pembeli tekli koltuğa ayrıca bayıldım!

kaynak: http://turquoisetulipsandbliss.tumblr.com

Gönen tatili de bitti. Geçen haftasonu evime döndüm. Özlemişim evimi, yuvamı İnsan evini özlüyor tabi. Ama oradan ayrılmak da zor oldu. Evlenenler hep “annenin evi eskisi gibi gelmez sana” derlerdi. Hiç de değil, bal gibi de geliyor. Eski odamda kalmak, yeniden orada çizim yapmak eskisi gibi zevkliydi. Kardeşimle atışmalarımız hepsi aynıydı. Değişen hiç bir şey yok.

Eşimi evde yalnız bıraktığımda geldiğimde savaş alanı ile karşılaşacağımı düşünmüştüm ama çok şükür ki öyle olmadı. Ben gelmeden toparlamış etrafı, pek bir düzenli buldum. Pek bir müteşekkir oldum.

Çiçekler Gönen’deki bahçemizden. Annemlerin bahçesi ama bizim de bahçemiz sayılır değil mi ama? Eskiden etrafta ev yokken bahçeye sebze de ekerlerdi, şimdi etraftaki evler ve onların bahçe duvarları yüzünden sebzeler güneş göremez oldu. Onlar da ekmiyorlar. Ancak çiçek böcek yetişiyor işte..

Gönen’den yazmaya devam ediyorum. Bugün boyacı işini bitirdi ve gitti. Arkada temizlenecek bir ev bırakarak. Badana sonrası tertemiz evi seviyorum bir de yerdeki o çil çil boya lekeleri olmasa..

Neyse, yine kendimi internette güzel şeylere bakarken buldum. Turkuaz bir oda beyaz mobilyalar. Evet bunlar da benim favorim..

kaynak: turquoisetulipsandbliss.tumblr.com

Bu akşam pek keyfim yoktu, ne izlesem diye düşünürken bu film çıktı karşıma. Amy Adams‘ın tüm filmleri güzel oluyor. Daha önce izlediğim Julie & Julia ve Enchanted filmlerinden biliyorum bunu. Doubt filmine de baktım ama onu pek sevmedim.

Leap Year adından da anlaşılacağı gibi artık yıl demek. Şubat ayının 29 çektiği sene İrlandalı bayanlar erkeklere evlenme teklif ederlermiş. 4 yıldır çıktığı sevgilisi ona evlenme teklif etmeyince Anna 29 Şubat’ta teklif etmek için yollara düşer. Macera da burada başlar. Başına gelmeyen kalmaz. Acaba sevgilisine ulaşabilecek mi derken.. Neyse daha fazla anlatmayayım. İzleyip görün.

Çok keyifli, izlenesi bir film. Canınızın romantik komedi filmi istediği bir zamana denk getirirseniz daha güzel olur..

Bu aralar bilgisayar başına sadece maillerime bakmak, google reader’ımdaki blogları okumak için geçiyorum. Bunun dışında gördüğüm güzellikleri bilgisayara kaydediyorum. Aylaklık yapıyorum da denebilir.

Gezdiğim dekorasyon blogları beni benden alıyor. Dekorasyonlara yapılan minik dokunuşları bir kenara not alıyorum, belki ileride uygularım diye. Buraya da o yüzden yazıyorum, unutmayayım diye.

Üstteki fotoğraftaki saksı fikrine bayıldım mesela..

Bu koltuk olmasa bile yastık mutlaka benim olmalı!

Şu duvar kapıdı ve perdenin uyumu  ile odadaki renk uyumu. Harika!

Ve, ileride bir malikanemiz olur ise şayet, böyle merdivenlerini çerçeve ile donatmaktır hayalim..

kaynaklar: http://la-belle-vie.tumblr.com
http://turquoisetulipsandbliss.tumblr.com

Bu aralar dekorasyonda beyaz kullanmış evlere takmış durumdayım. Beyaz duvarlar, beyaz mobilyalar, beyaz aksesuarlar. Hemen hemen hepsi ilgimi çekiyor. Evimi baştan sona değiştiremeyeceğime göre bakmakla yetiniyorum..

Kaynak: turquoisetulipsandbliss.tumblr.com

]]> http://www.kadinsanat.net/wordpress/2010/07/beyaz-evler/feed/ 0 tumblr_kw5ezlOwl11qzpfcio1_400 875282006_nhMqX-O Screen-shot-2010-05-10-at-9.23.41-PM tumblr_kw5ezlOwl11qzpfcio1_400 tumblr_l4k5apskD01qzvsqto1_400 tumblr_l4km6oWsYr1qc6ri7o1_400 tumblr_l4q8htjeW11qc6ri7o1_500 tumblr_l4s0uuICOi1qc6ri7o1_400 tumblr_l4s0whW0bM1qc6ri7o1_500 tumblr_l4tw7eXtNV1qc6ri7o1_500 tumblr_l554zu2MJV1qc6ri7o1_400 tumblr_l5556xY6dw1qc6ri7o1_1280 http://www.kadinsanat.net/wordpress/2010/07/gonen-tatili-ve-alman-pastasi/ http://www.kadinsanat.net/wordpress/2010/07/gonen-tatili-ve-alman-pastasi/#comments Fri, 02 Jul 2010 11:35:28 +0000 admin http://www.kadinsanat.net/wordpress/?p=1066

1 haftadır Gönen’deyiz. Ailem dönerken eşimin yıllık izninin bir bölümünü kullanmak için buraya geldik. Geçen sene tatilimizde kamp yapmıştık. Bu sene arabamızdan ayrıldığımız için kampa gidemedik. O yüzden tatili Gönen’de değerlendirmeye karar verdik.

Gönen ve çevresini gezmeye, keşfetmeye çalışıyoruz. Geldiğimizin ertesi günü Bursa’ya gittik. Kardeşimin sınavı dolayısıyla gittiğimiz Bursa’yı 1 günde gezebildiğimiz kadar gezdik. 600 yıllık tarihi çınarı gördük, meşhur iskender kebabından yedik. Bursa notlarımızı eşim yazdı, gezentigiller sitemizden okuyabilirsiniz.

Bu tatilin benim için en güzel yanı yemek yapmıyor olmam. Aslında hiç bir iş yapmıyorum. Anneannem yemekleri yapıyor ben yiyorum. Onun dışında bahçede çiçekler arasında kitap okuyoruz. Haftasonu da denize gitmeyi planlıyoruz. Tabi hava müsade ederse. Gelirken yağmuru İstanbul’da bıraktık sanıyordum ama salı günü epey bir yağdı. Şu iki gündür güneş yüzünü iyice gösterdi de yazın geldiğini bir nebze anladık.

Hani yemek yapmıyorum hep yiyorum dedim ya, işte o yediklerimden en güzellerini seçip tariflerini yazayım dedim. Annemin alman pastası hem hafif hem çok lezzetli olmuştu. Akşam yemekten sonra karnım tok olmasına rağmen 2 dilim yedim. Normalde 1 dilimi bile bitiremem. İçinde katı yağ olmadığı için de diğer kremalı pastalara göre biraz daha içimizi rahatlatıyor.

Alman Pastası

Malzemeler:

Kek için:
- 2 yumurta
- 1 çay bardağı şeker
- 1 çay bardağı sıvıyağ
- 1 çay bardağı yoğurt
- 1 su bardağı un
- 1 paket kabartma tozu
- 1 tatlı kaşığı hindistan cevizi

Kreması:
- Yarım kilo süt
- 1 yumurta sarısı
- 2 çay bardağı şeker
- 1 paket vanilya
- 3-5 yemek kaşığı un
- 1 tatlı kaşığı margarin (isteğe bağlı)

Üzeri için:
- Pudra Şekeri

Yapılışı:
- Önce 2 yumurta ve 1 çay bardağı şekeri çırparak keki hazırlamaya başlıyoruz
- Sonra yoğurt, sıvıyağ ve diğer malzemeleri ekliyoruz
- Keki düz bir kalıba döküp fırına veriyoruz
- Kreması için bütün malzemeleri karıştırıp kaynatıyoruz
- Kek fırından çıkınca soğumasını bekliyoruz, ortadan ikiye bölüyoruz
- Kremayı mikserle çırpıp topaklarını yokediyoruz
- Krema ve kek soğuyunca kekin arasına kremayı sürüp, kekin üzerine pudra şekeri serpiyoruz

Afiyet olsun

Beni kendime bakmak hakkında düşündüren olay annemin kriz gibi gelen nefes tıkanması şikayeti ile gittiği doktorunun onu ertesi gün anjio olacağını söylemesi oldu. Adını duyduğumuz ama hakkında hiç bir şey bilmediğimiz anjio için sabah erkenden hastanede olduk. Hemen yatırdılar ve ameliyata aldılar. Local anestezi ile bayıltmadan yapılan işlem 10 dakika sürdü. Bu arada edindiğim tecrübelerden anjio’nun bir damarın tıkalı olup olmadığını anlamak için yapılan işlem olduğunu öğrendim. Kalp damarının tıkanım tıkanmadığını öğrenmek için kasıktaki kalbe giden damara müdahale ediyorlardı. Annemin kalbe giden 2. damarı %99 tıkalı çıkmış ve stent takılması gerekiyormuş. Yerli mi takılsın yabancı mı diye bize soruldu biz yerlisinin olmasını istedik. Yabancısı ile pek fark olmadığını söylediler. 10 dakika sonra ameliyathaneden çıkmıştı bile. Sırada anjio olmak için bekleyen 25 hasta vardı!

Annemle birlikte anjio olan bir teyze aynı gün çıkarken, anneme stent takıldığından 1 gece kalması gerektiğini öğrendik. Küçük bir operasyon gibi görünen anjio sonrası çok kolay olmadı. Önce 6 saat kımıldamadan yatılması gerektiğini öğrendik. Çünkü damarın içinde minik bir boru vardı ve çıkmaması gerekiyordu. 6 saatin sonunda çıkan borunun yerinin kanamaması için üzerine kum torbası konması gerektiğini öğrendik. Bir 3 saat de onun için beklendi. Sonuç olarak annemin neredeyse 12 saat hareketsiz yatması gerekti.

Bu arada eğlenmek için tv izleyelim dedik. Kumandası bozuk olduğu için zar zor açtığımız Show tv’deki evcilik oyunu programına bakmak zorunda kalmak tam bir işkenceydi. Çok dayanamadık zaten, hemen kapattık.

Uzun lafın kısası, anjio çok korkulacak bir operasyon değil. Sadece damarların tıkalı olup olmadığına bakılıyor. Eğer damar tıkalıysa “stent” denilen minik bir alet taklıyor ve damar açılıyor.

Mühim olan damarlarımızı tıkamamak.

Damarlar neden tıkanıyor?

1. faktör genetik. Ailenizde kalp ve damar hastalığı olanlar varsa sizde de olma ihtimali çok yüksek, 2. si stres ve üzüntü ve 3. sigara.

Yediklerimize içtiklerimize de dikkat etmliyiz. Özellikle hayvansal yağlar, aşırı yağlı yemekler ve kızartmalar yememeliyiz. Ben kendi adıma düşündüğümde, dışarıda yediğim patates kızartmalarından sonra içim kararıyor. Evde kızartma yapınca bile kendimi kötü hissediyorum. O yüzden mümkün olduğunca dışarıda kızartma yememeye dikkat ediyorum.

Bize emanet olan bu bedene iyi bakmalıyız. Çünkü son güne kadar bizi o taşıyacak, ne kadar iyi bakarsak o da bizi o kadar ileri götürür diye düşünüyorum..

Merak edenler için anjio ve stentin ne olduğunu anlatan videoyu paylaşıyorum. Hastaneden geldikten sonra google’da epey araştırdım anjio ve stenti. Korkulacak bir şey değil, yediklerimize, içtiklerimize dikkat ederen bundan korunabiliriz.

Yeter ki, kendimize iyi bakalım!

Benzer videolar için tıklayın