دولت در تدارک دور ‌جدید ‌سفرهای استانی‌ با شیوه‌ای تازه است

…وزیر نیرو گفت: دولت در حال آماده‌سازی برنامه‌های جدید برای دور سوم سفرهای استانی است….وی با ضروری خواندن تغییر در نحوه برگزاری سفرهای استانی تصریح کرد: در این دوره از سفرها شیوه‌ها تغییر خواهد کرد چرا که تداوم شیوه گذشته و افزودن تعدادی مصوبه به مصوبات پیشین صحیح نیست …..باید راهکاری اتخاذ کنیم که تمام مدیران دستگاه‌های اجرایی به فعالیت معمول خود ادامه دهند و منتظر تغییر و تحول در سطوح بالای مدیریتی کشور نباشند. وی به نقل از رئیس جمهوری اظهار داشت: آقای رئیس جمهور در این دوره بیشتر از گذشته از نظر علما، نخبگان و نمایندگان مجلس شورای اسلامی بهره خواهد برد…. (تاکیدها از من)

به عبارت دیگر آقای احمدی نژاد به این نتیجه رسیده است که تصویب لایحه بصورت فله ای مشکلی از جایی حل نمی کند و باید مدیران دستگاه های اجرایی به فعالیت معمول خود، احتمالا بررسی دقیق تر، ادامه بدهند. آقای احمدی نژاد همینطور به این نتیجه رسیده است که بهتر است وقت بیشتری با “علما، نخبگان و نمایندگان مجلس” بگذارد، و نه لابد با مردم کوچه و خیابان.

این همان حرفی نبود که بارها از ابتدای ریاست جمهوری دکتر احمدی نژاد  زده شد؟ که رییس جمهور قرار نیست در خیابان ها از مردم سان ببیند و به کار آسفالت روستاهای ایران بپردازد؟

تصور می کنم اگر به این آقا اجازه بدهیم چند دوره ی دیگر با لطایف الحیل مختلف به ریاست جمهوریش ادامه بدهد بتوانیم کم کم امیدوار باشیم که دارد یاد می گیرد ریاست جمهوری دقیقا یعنی چه.

چیزی حدود ۷ سال طول کشید تا لیسانس گرفتم. و البته در این حین دوبار تا نقطه ی اخراج از دانشگاه رفتم. وقتی فوق لیسانس قبول شدم مادرم سرضرب برایم یک خط موبایل خرید. آدمی که معدل لیسانسش چیزی بین ۱۱ و ۱۲ است البته باید ازش تقدیر کرد. فوق لیسانس بهترین دوره ی دانشگاهم بود. نه فقط پذیرش دکتری، که موقعیت شغلی ام را مدیونش هستم. مدیون ِ استاد ِ بسیار عزیز دانشکده ی مهندسی کامپیوتر ِ شریف. دکتری چهار سال طول کشید. مخلوطی از مهاجرت و سرما و اتفاقات ِ دیگر.

باید هنوز یک هفته وقت بگذارم برای اعمال اصلاحات تز و کارهای اداری. بعد هم فیصله دادن ِ چند مقاله ی در دست اقدام. حال ِ وقتی را دارم که آخرین امتحان ِ ثلث سوم را می دادیم و ناگهان آزاد می شدیم و این آزادی دلهره ی “حالا چکار کنم” را می آورد. آن وقت ها البته خیلی زود سر ِ آدم به چیزی گرم می شد.

دوم) ایرانیان مهاجری که می شناسم، در تورنتو و در وینیپگ، عملا با بخش ِ گزیده ای از جامعه ی کانادایی تماس دارند. این موضوع بویژه از این رو اتفاق می افتد که این افراد بصورت دانشجویی یا  بعنوان نیروی متخصص به این کشور مهاجرت کرده اند. می دانیم که هر دوی این گروه ها شانس ِ بزرگی برای رسیدن به موقعیت ِ بالاتر از متوسط در کشور ِ جدید دارند.

سوم) برداشت ِ سردستی ام از فقر در جامعه ی کانادایی این است، اینجا سه دسته فقیر وجود دارد: پناهندگان، سرخپوست ها (ساکنان اولیه ی این سرزمین) و سفیدپوستان. دو مورد اول احتمالا قابل پیش بینی هستند اما روی مورد سوم بخصوص تاکید می کنم. بنظرم، و این هم یک نظر ِ سردستی ِ غیر متخصصانه است، بنظرم نبود یا کمبود فشارهای روبه جلو، از نوعی که ما با آن کاملا آشنا هستیم، در این زمینه موثر است (مثلا فشار برای درس خواندن).

چهارم) در یک رستوران ِ بین راهی نشسته ام. یک روز است سه زوج ِ حدود ۲۵ ساله را زیر ذره بین گذاشته ام. احوال ِ سرگشتگی که در پسر ِ ۱۸ ساله ی ایرانی می شود دید اینجا در ۲۵ سالگی اتفاق می افتد. حداقل دو رفیق ِ ۲۵ ساله ی کانادایی داشته ام که به همین دلیل با دختران ۱۰ سال بزرگتر دوست می شدند.

تحلیل ِ روان/جامعه شناختی قضیه با اهل فن.

واضح است که احمدی نژاد نامزد ِ برگزیده ی نظام بود، و راس ِ هرم ِ نظام هم این موضوع را علنا گفت. واضح است که باید حدی از تقلب و رفتار غیرقانونی استفاده می شد تا این انتخاب از صندوق بیرون بیاید. باز هم واضح است که این موضوع باعث تنش در جامعه می شد و مردم احتمالا به خیابان می ریختند. اما چرا این همه خشونت؟ تصور می کنم سناریوهایی متعددی می شد طراحی کرد که با وقت کشی و رفتار کجدار و مریز می شد مساله را ختم به “خیر” کرد و خون نریخت. دقت کنید که هنوز هم دارم از نقطه نظر “سود و زیان” به مساله نگاه می کنم.

تصور می کنم سران نظام جمهوری اسلامی، و البته مشاورینشان، بیشتر از من و تو تاریخ خوانده اند و می دانند که می توان با خشونت تنش در جامعه را برای مدت زمانی آرام کرد، اما دیگر نمی توان با این جامعه بدون خشونت رفتار کرد. نمونه های زیادی از دیکتاتوریهای سراغ داریم که در زمان ِ کوتاه توانسته اند با ابزار زور بر راس قدرت بنشینند، اما چنین جامعه ای بمبی است که با گذشت ِ زمان انفجاری تر می شود. آیا جمهوری اسلامی نمی بیند که هربار از خشونت استفاده می کند دارد صرفا جامعه را تحریک می کند که بار بعد انگیزه ی بیشتری برای واژگون کردنش داشته باشد؟

استفاده از خشونت یک کارکرد ِ مهم ِ دیگر هم دارد: نظام با دست خودش منتقد ِ اهل ِ حرف زدنش را خانه نشین می کند و مخالف ِ چوب به دست را همه کاره ی میدان می کند. این یعنی بار ِ بعد حکومت مجبور است بیشتر خشونت کند.

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد “تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام نباشد، آزاد است” رعایت کنند.

۲) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

اگر با این بیانیه موافق هستید اون رو در وبلاگتون بگذارید.

از اینجا

۱- اینها حرفهای آیت الله خمینی نیست.

۲- این حرفها پس و پیشی دارد که اینجا حذف شده و بنابراین داریم اشتباه می فهمیم.

۳- جمهوری خطاب کردن ِ “جمهوری اسلامی” چیزی مثل زلفعلی خطاب کردن ِ آقای سرخلوتیان* است.

ما نمی خواهیم در خارج از کشور وجاهت پیدا کنیم، ما می خواهیم به امر خدا عمل کنیم و اما اشتباهی که ما کردیم این بود که به طور انقلابی عمل نکردیم و مهلت دادیم به این قشرهای فاسد، و دولت انقلابی و… هیچ یک از اینها عمل انقلابی نکردند و انقلابی نبودند.

اگر ما از اول که رژیم فاسد را شکستیم و این سد بسیار فاسد را خراب کردیم، به طور انقلابی عمل کرده بودیم، قلم تمام مطبوعات را شکسته بودیم و تمام مجلات فاسد و مطبوعات فاسد را تعطیل کرده بودیم و روسای آنها را به محاکمه کشیده بودیم و حزب های فاسد را ممنوع اعلام کرده بودیم و روسای آنها را به سزای خودشان رسانده بودیم و چوبه های دار را در میدان های بزرگ برپا کرده بودیم و مفسدین و فاسدین را درو کرده بودیم، این زحمت ها پیش نمی آمد

من از پیشگاه خدای متعال و از پیشگاه ملت عزیز عذر می خواهم، خطای خودمان را عذر می خواهم. ما مردم انقلابی نبودیم، دولت ما انقلابی نیست، ارتش ما انقلابی نیست، ژاندارمری ما انقلابی نیست، شهربانی ما انقلابی نیست، پاسداران ما هم انقلابی نیستند، من هم انقلابی نیستم. اگر ما انقلابی بودیم، اجازه نمی دادیم اینها اظهار وجود کنند. تمام احزاب را ممنوع اعلام می کردیم. تمام جبهه ها را ممنوع اعلام می کردیم، یک حزب و آن “حزب الله” حزب مستضعفین، و من توبه می کنم از این اشتباهی که کردم و من اعلام می کنم به این قشرهای فاسد در سرتاسر ایران که اگر سر جای خودشان ننشینند ما به طور انقلابی با آنها عمل می کنیم. (تاکیدها از من)

صحیفه نور ج۸ ص۲۵۱

لطفا کامنت ِ توهین آمیز نگذارید.

* کپی رایت از پدربزرگ مرحومم (سرخلوتیان=کچل).

دیشب با رفیق ِ عزیز، و اینکاره ای، اجاره نشین های مهرجویی را می دیدیم. کلنگ بلندکردن ِ عزت الله انتظامی برای اکبر عبدی بی شباهت به قضایای این هفته های ایران نیست.

دوم) بلوهوست بالاخره کمانگیر را بیرون کرد. حالا آورده امش روی مدیا تمپل Media Temple. حواشی را هم حذف کرده ام. بخشهایی هم هنوز کار نمی کند. تا اینجای کار سرویس مدیاتمپل بهتر است.

سوم) آخر هفته ی بعد یا “کتر” ِ بعد از “د” می آید، یا کلا کله پا می شوم. دعا/آرزوی موفقیت بفرمایید.

* بهتر بگوییم: آیا ایرانی های داخل نشین می خواهند این اندازه خون بدهند؟

این توضیح را هم خوانده اید،

زن آبستنی امروز در تهران کشته شد؛ بچه ای که در شکم مادرش تیر خورده است و مشاور خامنه ای پرسنل بیمارستانی را تهدید کرد که این خبر منتشر نشود.

امروز در گردهمایی ِ روبروی پارلمان اونتاریو همین عکس سر دست هم بود.

در گوگل هم اگر بگردید به دنبال “بچه ای که در شکم مادرش تیر خورده“  ۱۵۷۰ مورد پیدا می کند.

این عکس البته نوزادی را نشان می دهد که تا جایی که می دانیم در فلسطین کشته شده است (مثلا اینجا را ببینید).

به لحاظ اخلاقی مهم است که خبر ِ نادرست، یا شایعه ی تایید نشده، را پخش نکنیم، یا اگر می کنیم تاکید کنیم که “گفته می شود، اما تایید نشده است”. به لحاظ عملی هم مهم است که دقت کنیم که ساده گیری در زمینه ی پذیرش ِ هرآنچه به نفعمان است، مثلا استفاده از این عکس برای اثبات خشونت، این زمینه را برای مخالفان ایجاد می کند که ما را جمعی دروغگو خطاب کنند که همه ی خبرها و عکس هایمان ساختگی است. به قول آیدا، که لینک عکس را هم پیدا کرد،

(این) کماکان عکس ناراحت کننده ای است و به شدت من رو تو این موقعیت حسابی پریشان کرد تا پیداش کردم. ولی ما با این همه سند نیازی به سند جعلی نداریم.

این روزها در مورد قضایای ایران مطلب زیاد نوشته می شود. مطلب ِ خیلی خوب هم زیاد نوشته می شود. این وسط اما، آیدای پیاده رو همان چیزی را می نویسد که انگار ته حلقت بوده و باید می گفته ای اما بلد نبوده ای به این خوبی بگویی. خوراک آیدا را از اینجا مشترک بشوید.

برای همه ایرانیانی که به احمدی نژاد رای داده اند

… برایم مهم نیست این کشته ها که می بینم که هستند. مثل من فکر می کنند یا نه. فقط می دانم که هموطن هستند. هموطن من و تو. هموطن خیلی عزیز است. باور کن. سوگند می خورم اگر موسوی برنده شده بود و تو امروز در خیابان بودی و کسی از دماغت خون می ریخت من هم به خیابان می آمدم. به جان عزیزانم می آمدم. من رای نمی دهم که خون از دماغ کسی ریخته شود. من به سازندگی وطنم احترام می گذارم. صدای ناله تو به زبان مادری چیزی را در من ویران می کند که دیگر هیچوقت جایش خوب نمی شود. تو هم اگر وبلاگ مرا می خوانی برو. نگذار لطفن. در این سی سال این اولین بار است که شک بالا گرفته است. و این شک حق تو را هم زایل می کند….

“شهر ِ باریک” ِ آیدا را از آمازون بگیرید.