კანარიოს დღიური

ორსულობის ტესტმა დადებითი პასუხი მაჩვენა

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 28 Jun 2017 11:15:00 +0400

ერთი კვირის წინ სასიამოვნო სიახლე აღმოვაჩინე - ორსულობის ტესტმა დადებითი პასუხი მიჩვენა.
ახლა, ჯერი ექიმზე მიდგა. ჩემს სახლთან ახლოს მდებარე საავადმყოფო რომ გამახსენდა, გული ამერია მაგრამ ეს არ იყო ტოქსიკოზი . იქ გინეკოლოგთან მისვლა ნამდვილად არ ღირს. ისეთი პირობებია, თავი საბჭოთა კავშირში გეგონება. დავიწყე ინტერნეტში სხვა ახლომდებარე პოლიკლინიკების მოძიება. ძიების დროს ყურადღება საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამაში ჩართულ კლინიკებზე გავამახვილე.

"გუგლის" საძიებო სისტემის პირველივე გვერდზე "ევექსის" ვარკეთილის პოლიკლინიკას წავაწყდი. გადაწყვეტილება მივიღე და წავედი. შესვლისთანავე თვალები გამინათდა - სუფთა და ნათელი გარემო და რაც მთავარია, პერსონალი, რომელიც იღიმის. მიმღებში დამიდასტურეს, რომ ექოსკოპია ნამდვილად უფასოა, რაღა მინდოდა, რიგში ჩავდექი. ჩემს წინ 4 ადამიანი იყო ჩაწერილი, ცოტა მათაც წავეჭორავე, ხომ იცით, ასეთ დროს გინდა შენი ამბავი ყველას ახარო. 1 საათში გინეკოლოგთანაც შევედი. ექიმმა ძალიან თბილად მიმიღო და როგორც იტყვიან ხოლმე, თან გადამყვა. 3 თვის აღმოვჩნდი. წარმოგიდგენიათ, 3 თვის ბედნიერება ხელიდან გავუშვი, მაგრამ არა უშავს, მე და ჩემს პატარას წინ მთელი ცხოვრება გვაქვს.

ახლა, ორი რამ მახარებს, მთავარი - ჩემი პატარა გოგო ან ვინ იცის, იქნებ ბიჭიც მშობიარობამდე ნამდვილად კარგ ხელშია.

გელოდებით KANARIO.GE-ზე!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 1 Feb 2015 22:42:00 +0400

ვინ იცის, რამდენმა მკითხველმა შემოიხედა აქ, ჩემ არყოფნაში... :/

არადა, მხოლოდ და მხოლოდ „საცხოვრებელი“ მისამართი შევიცვალე - Kanario.Ge მუდამ გელით.

განვითარებული და გაზრდილი ბლოგი მყავს, 5 წლის და 9 თვისაა, მალე „სკოლაშიც მივა“ ^^

ვინ არის ციჭია?!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 22 Aug 2014 02:20:00 +0400

2014 წლის ზაფხული დღეებსღა ითვლის, ჩემო პატარა. სულ მალე შენი დრო დადგება, შემოდგომა, ოქროსფერი შემოდგომა. შენ კი უფრო და უფრო ცოტა დრო გრჩება იმისთვის, რომ შენს ბიოლოგიურ დედიკოს მუშტები დაუშინო მუცლიდან :)

სამი ჩასუნთქვასავით თვეღა დარჩა, არც კი, რომ ჩაგიხუტოთ და შენი გემრიელი სურნელი ვიგრძნოთ.

დედაშენს და მამაშენს ჯერ არ გადაუწყვეტიათ, რას დაგარქმევენ, მაგრამ არც არის ეს დიდად მნიშვნელოვანი! თავადი დედაშენი კვირაში ერთხელ იცვლის გადაწყვეტილებას და განწყობის რომელი სახელი „შეგხვდება“, ჯერ არცერთმა არ ვიცით.

წლები რომ გავა და კითხვას ისწავლი, შეიძლება, ამ პოსტსაც გადააწყდე. მერე დაფიქრდები, როგორი მოუთმენლობით გელოდებოდით ამ დროს. როგორ ესიზმრებოდი მარიამს (ჯერ არ ვიცი, ნათლიას დაუძახებ ხოლმე თუ შავტუხა დედიკოს :)) ), მიხვდები, როგორი სიხარული იქნები ჩემი... ოთახის კუთხეში იატაკზე რომ მივხსდებით, გადმოვყრით სათამაშოებს და „პიპიებით“ რომ ავიკლებთ სახლს. როგორ გავბერავთ საპნის ბუშტებს და მერე გავხეთქავთ ხოლმე, როგორ წავიკითხავთ ზღაპრებს და ვუყურებთ მულტფილმებს... ვივლით ფეხბურთის მატჩებზე, ვითამაშებთ დახუჭობანას და ყველაფერს გავაკეთებთ, რა გიჟობაც მოგვესურვება!

შენ დიდი, ჭკვიანი და სასახელო ბიჭი გაიზრდები. ჩვენ კი, მამიკო და შენი სამი დედიკო ძალიან ვიამაყებთ შენით!

გელოდებით, პატარა! სულით და გულით გელოდებით!

„ისევ დაწყვიტეთ წყალი, შვილო?!“ - H2O vs GWP?!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 17 Jul 2014 10:53:00 +0400

საკონკურსო პოსტი

პერსონაჟები არ შეესაბამებიან

რეალურობას

- ისევ დაწყვიტეთ წყალი, შვილო?! - აბაზანიდან მამაჩემის განწირული ხმა მესმის, - რაც GWP-ში დავიწყე მუშაობა, დედას აღარ იგინება „მათზე“, რატომღაც...

- მე რანაირად უნდა დამეწყვიტა, მამა, სახლში ვარ დღეს, არ მიწევს სამსახურში ყოფნა.

- ერთნაირები ხართ იქ ყველანი!

სულ მეღიმება ხოლმე ამ ფრაზაზე...
დაქალს ოთახში ვტოვებ ცოტა ხანს და სამზარეულოში გავდივარ...
ჩაი დუღს...
ვასხამ ორ ერთნაირ ფინჯანზე და ვბრუნდები.

- ისე, გოგო, ჩემთანაც ხშირად წყდება ხოლმე, ხო იცი, და რატოო? - მაგიდაზე ჩაის დადგმას არ მაცდის ნინი.

- უმიზეზოდ მართლა არ წყდება, ნინ, მერწმუნე, რა... იმდღეს ისეთი თქეში და წარღვნა მოვარდა, არ შეიძლება იმ წყლის ეგრე ხალხში გაშვება...

- და, აი, რას უშვრებით, მაგალითად?!

ისევ მეღიმება. რომ შემეძლოს, დავიდგამდი კამერას, ჩავწერდი ერთ სრულ ვიდეოს და ვატრიალებინებდი ტელევიზიებს საათში ერთხელ.

- წარმოიდგინე, ყველა ის პროცედურა რომ აგიღწერო, რაც საცავიდან შენს ონკანამდე მოსვლისას უტარდება, გათენდება...

- ამდენს რას უშვრებით, კიმარა?

- გოგო... მოკლედ, დიდი დანადგარებია, რომლითაც წყლის მაქსიმალური რაოდენობა იფილტრება, მერე კიდე იფილტრება, მერე უკვე ლაბორატორიაში ვამოწმებთ მის შემცველობას დღეში რამდენჯერმე 24 საათის განმავლობაში. სულ კონტროლშია, აი, სულ...

- აუ, და ის მართალია, რო თბილისის ზღვიდანაც უშვებთ ხოლმე წყალს?!

- კი, ხანდახან... ნუ, განსაკუთრებულად საჭირო სიტუაციაში.

- ფუუუჰ... - იჯღანება ნინი და ჭიქას დგამს.

- ჰო, ჯერ ჭუჭყიან ხალხს ვაჭყუმპალავებთ ხოლმე და მერე - ეგრევე ონკანში! - გვეცინება ორივეს დაჯღანული სახეებით, - დაცული ზონა გვაქვს თბილისის ზღვაზეც, აბსოლუტურად იზოლირებულია და იმას კიდევ უტარდება მთელი გაფილტვრები და ამბები...

- აუ, წამოგყვე ერთხელ, არ გინდა?

- .... მოიცა, იმდღეს გვყავდნენ ბლოგერები ტურზე და ფოტოებს ახლავეც განახებ, ბევრი იღებდა...

ტექნოლოგია, რომლითაც წყალი
იფილტრება ბუნებრივად

ლაბორატორიული საფინალო კვლევა,
სანამ წყალს ჩვენს ონკანებამდე გამოუშვებენ.
(მოწმდება ქლორის შემცველობა და ა.შ.)

დანადგარი, რომლითაც მეტალების რაოდენობა
იზომება წყალში
(პროცედურა ტარდება თვეში ერთხელ)

- რთული პროცესი რო იყო, ვიცოდი, მაგრამ ამდენი ჩალიჩი თუ სჭირდებოდა, რას ვიფიქრებდი...

- ახლა გაჩვენებ წყალს, რომელსაც „ჩალიჩი“ არ სჭირდება... მიწისქვეშა წყლებია, თვითონვე ძალიან სუფთაა, ყოველგვარი ქლორირებისა და საგანგებო მიხედვის გარეშე შეიძლება დალიო... მაგრამ მაინც უტარდება გაფილტვრა. ნატახტარში გვაქვს ეს წყალი, ისეთი კამკამაა, ისეთი...

ესეც ჟინვალი.

- ახლა უთხარი ხოლმე ყველას, როგორ წვალობს შენი დაქალი, - ვეუბნები ირონიაშერეული იუმორით...

- კარგი... მამაშენით დავიწყებ!

სტუდინფოს ახალი ამპლუით

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 2 Apr 2014 12:48:00 +0400

STUDINFO დიდი ბიჭი გახდა თუ არა, მთელი ერთი წლის, ახალი ცხოვრება დაიწყო და უფრო დიდ სირთულეებს შეეჭიდა... განვითარების გზას დაადგა, რაც მე და გიოს ძალიან გვახარებს. ერთ დიდ ოჯახს შეუერთდა და თავისი პატარ-პატარა პირველი ნაბიჯებით განსხვავებულ სიტყვასაც ამბობს სტუდენტურ სივრცეში, ვფიქრობთ...

სტუდინფოზე დაწვრილებით კიდევ მოგიყვებით, ახლა ახალ თანამშრომლებზე მინდა დავწერო. ხალხი რომ მიყვარს და ახალი ნაცნობები ცხოვრებას მიხალისებს, ჩემი ბლოგის მკითხველები აქამდეც მიხვდებოდით. ესეც იგივე შემთხვევაა, ამ დიდ ოჯახში დაგვხვდა რამდენიმე საყვარელი ადამიანი, ერთმანეთისგან აბსოლუტურად განსხვავებული, თუმცა, ერთი საქმის სიყვარულით გაერთიანებული და თბილი...

ამ პოსტში მათი ფოტოების დადება მიზანშეწონილად არ მივიჩნიე, მით უმეტეს, ასეთ შემთხვევაში ნებართვა უნდა ამეღო მათგან, მე კი სიურპრიზის გაკეთება მინდოდა... გადავწყვიტე, მომეძებნა ანიმაციური პერსონაჟები, რომლებიც ვიზუალურად ემსგავსებოდა და სწორედ ასე გაგაცნობთ ახალ თანამშრომლებს:

ეს ბატონი გიაა, ყველაფერს ხედავს და ყველაფერი ესმის :)) ოღონდ არა ცუდი გაგებით, პირიქით, სულ ცდილობს, ჩვენც განვვითარდეთ და ის საქმეც წარმატებული იყოს, რასაც ერთად ვართ შეჭიდებული. თბილი და მკაცრია, მკაცრი უფრო სამართლიანობის თვალსაზრისით, ისე კი ძალიან მხიარულია, რაც, ჩემი აზრითაც, ძალიან მნიშვნელოვანია საქმეში. მიხარია, მისგან ძალიან ბევრი კარგის სწავლაა შესაძლებელი...

ეს თამარაა! :))) ვიცი, გაეღიმება, ამ ფოტოს როცა ნახავს, მართლა ასეთია, ”მალაზი გოგო:” <3 პირველია თავის საქმეში, უყვარს ხოლმე, როცა მისი წამოწყებული მცირედი საქმეც კი წარმატებულია (ვის არ უყვარს, პრინციპში, თუმცა, ამასაც ხომ დამუღამება უნდა;) <3

ვფიქრობ, რომ ერთი დიდი მაკავშირებელი ჯაჭვის ნაწილია თამარა ამ კომპანიაში.

ეს სოფოა. სამწუხაროდ, რამდენიმე დღის წინ დაგვტოვა, მაგრამ ყველაზე კარგად სოფო იცნობს აქაურობას, დიდი ხნის მუშაობის შედეგად. ორგანიზებული და ყურადღებიანია საქმის მიმართ, მე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, ყოველშემთხვევაში.

ეს კი ხატიაა! უსაყვარლესი, თბილი და ტკბილი... მიუხედავად მისი ბავშვური ბუნებისა, პროფესიონალია თავის საქმიანობაში - ფაქტობრივად, ”რენდგენის თვალები” აქვს, ყველაფერს დეტალურად იგებს ხოლმე, რომელ დღეს ვინ რა წაიკითხა და რამდენი ხანში...

თეა წიგნებისა და ფილმების საქმეებს აგვარებს ხოლმე, მხიარულია, საქმიანი და ენერგიული... ხანდახან შეიძლება წამოიწუწუნოს, რომ ენერგია სჭირდება, თუმცა, როგორც კი საქმეზე გადაერთვება, ავიწყდება ხოლმე მსგავსი მდგომარეობა :) კარგი თვისებაა, ჩემი აზრით. რომ ვუყურენ ხოლმე, ტვინის რეფლექსს მომენტალურად წიგნებთან და ფილმებთან მივყავარ უკვე, ჩემდაუნებურად )))

ეკა edu.aris.ge-ს ჟურნალისტია, სულ რაღაცებს წერს და კითხულობს. ჰყავს უსაყვარლესი პატარა გოგო - ელენე, რომელიც ხშირად რომ მოიყვანოს ხოლმე ოფისში, არ გვეწყინება ^_^ <3 კარგი გოგოა ეკა, ტიპური ჟურნალისტი მისნაირი წარმომიდგენია <3

ლაშა წყნარი და მშვიდი ბიჭია, სულ თავის საქმეშია ჩაფლული. პიროვნული მახასიათებლები ჯერ ვერ დავუდგინე, რომ აღვწერო ობიექტურად, კარგად გავიცნობ და აუცილებლად მოგიყვებით. ^_^

ოოო, აი, ეს კი საშაა, რომელიც არასდროს მინახავს, თუმცა გონებაში გარკვეული წარმოდგენები მაქვს მასზე. ძალიან ჭკვიანი მგონია, ყველაფერი რომ იცის კომპიუტერის, ეგეთი. ბ-ნი გია ხშირად ელაპარაკება ხოლმე, თუ რამე დაგვჭირდა ტექნიკურად. მაინტერესებს, როგორია, თუმცა იდუმალი თანამშრომელიც ხომ უნდა გყავდეს ერთი :))))

ესეც ასე. მიხარია, რომ ყველაფერი ასეა, მშვიდად და წყნარად, თანაც ყოველდღე უფრო და უფრო წარმატებულად, იმედი მაქვს, ასე გაგრძელდება და დიდ მწვერვალებს დავიპყრობთ.

ჩემს ამბებზეც დავწერ ბლოგზე ამ დღეებში <3

სიყვარულით,

კანარიო

პ.ს. ჩემი გიო არ გამომრჩენია, სპეციალურად გამოვტოვე, ისედაც ხომ სულ ჩემთან არის ხოლმე :)

„დამტყდარი“ ფამუქი

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 13 Mar 2014 23:30:00 +0400

მეორე დღეა, დიდი ზარ-ზეიმი უდგათ ლიტერატურის მოყვარულებს... თბილისში ცნობილი თურქი ავტორი, პოსტმოდერნიზმის მიმდევარი რომანისტი - ორჰან ფამუქი იმყოფება.

17:50 წუთიდან დაიწყო ხალხის მიმოსვლა რუსთაველის თეატრის ვესტიბიულში, მეც ამ დროისთვის მივედი დანიშნულების ადგილას. შესასვლელ კართან, დახლზე, ორჰან ფამუქის წიგნები იყიდებოდა. თვალი შევავლე, ერთი-ორი ფოტო ჩავუჩხაკუნე და ჩანთაზეც მივირტყი ხელი, სადაც ნობელიანტი მწერლის ერთ-ერთი რომანი - „თოვლი“ მედო - ავტოგრაფისთვის გამზადებული.

ჟურნალისტები ოპერატორებს ეძებენ, ოპერატორები - ჟურნალისტებს. დგას დიდი ფაცი-ფუცი, ნაცნობები გულიანად მუსაიფობენ, ზოგი - დღევანდელ საღამოზე, ზოგიც - ცხოვრებისეულ, საჭირბოროტო თემებზე, ამინდზე... მე კი, თითქოს უჩინარი, დავდივარ მათ შორის და ბლოკნოტში საინტერესო დეტალებს ვინიშნავ.

დარბაზში მშვიდი და ლიტერატურული განწყობა „იღვრება“, სტუმრებით ნელ-ნელა ივსება პარტერი, სცენაზე ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის დირექტორი - თინა მამულაშვილი ზის და საღამოსთვის ემზადება, დასასმელ კითხვებს საბოლოოდ ავლებს თვალს, თარჯიმანიც იქვეა.

ამავე წუთებში ვესტიბიულში კამერები ირთვება, ოპერატორები სრულ მზადყოფნაში არიან. ორგანიზატორების მუშაობის ტემპი სწრაფდება, უფრო სწრაფდება... და სწორედ სისწრაფის ზენიტში - ჩნდება საღამოს მთავარი მონაწილეც - ორჰან ბეი. პრესკონფერენციისთვის ზუსტად 5 წუთია გათვლილი, ფოტოკამერების ჩხაკუნი საშინელ ხმაურს ქმნის და ჟურნალისტების ხმას ახშობს... მიუხედავად ამისა, მაინც გულმოდგინედ პასუხობს მათ კითხვებს მწერალი.

ამის შემდეგ დარბაზში ვინაცვლებთ, მსმენელი დიდი ოვაციებითა და მქუხარე ტაშით ხვდება რომანისტს. ეს უკანასკნელიც ქედს იხრის ჩვენ წინაშე და პირველივე კომენტარით უშინაურდება აუდიტორიას, ამბობს, რომ „შეეცდება, გაგვართოს“.

კითხვები ერთმანეთს მისდევს, პასუხებიც არ აყოვნებს... ირკვევა, რომ, გარდა მწერლობისა, კარგი მხატვარი და არტისტია. შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ლიტერატურა, პერსონაჟები, ეხმარება მას შინაგანი წადილის დაკმაყოფილებაში. ქმნის ისეთ გმირებს, რომლებიც თავისი ცხოვრების გარკვეულ ანარეკლებს წარმოადგენენ.

ოჯახის წევრებიდან ძალიან ახლო, სულიერად მჭიდრო ურთიერთობა აქვს დედასთან. მან იცის, რომელი წიგნი რატომ და რის შედეგადაა დაწერილი... თუმცა, არსებობს გამონაკლისიც - „მე წითელი მქვია“. ამ რომანის წაკითხვის შემდეგ, თავადვე უთქვამს ბატონი ფამუქისთვის, რომ ვერ მიხვდა, რა იყო მიზეზი მისი დაწერისა.

„სტამბოლი“ - ფაქტობრივად, ავტობიოგრაფიულ რომანს წარმოადგენს, მასშია თავმოყრილი მწერლის 23 წელიწადი და თურქეთის ქალაქის ქრონიკები. პროფესიით ინჟინერია - ეს ძალიან ეხმარება ნაწარმოებების აგებაში. თუ ერთ კონკრეტულ თავს მოულოდნელად ვერ აგრძელებს, მომენტალურად წერს სხვა თავს... მისივე თქმით, ეს პროცესი მხატვრობასაც მოგვაგონებს - თუ ტილოზე ერთი კუთხე არ გამოგვდის, სხვა კუთხეს ვავსებთ და შემდეგ ვბრუნდებით უკან.

წერისას საგანგებო რიტუალები არ გააჩნია, საჭიროა მხოლოდ შედარებით მშვიდი ოთახი, კალამი კი სულ თან დააქვს. წერის პროცესში არ რთავს კომპიუტერს, არ ამოწმებს მეილებს და საერთოდ არ ეკარება ინტერნეტს. ასევე, ჰყავს მეგობრები, ნათესავები, რომლებიც საყვედურობენ ისეთი პერსონაჟების გამო, რომლებიც რეალურად არ არიან ისინი...

საღამო დასასრულს უახლოვდება, მსმენელს შეუძლია, კითხვები თავად დაუსვას მწერალს. ერთგული მკითხველიც არ აყოვნებს და საკმაოდ ნიუანსური ხასიათის დეტალებს ეკითხებიან სხვადასხვა წიგნიდან... ეს, რა თქმა უნდა, ახარებს ფამუქს, ახარებს მსგავსი დაკვირვებულობა... ერთ-ერთ „შეკითხვად“ მაყურებელი ნებართვას ითხოვს, რომ სცენაზე ავიდეს და სამახსოვრო ფოტო გადაიღოს მასთან ერთად, თუმცა ამაზე არ თანხმდებიან ღონისძიების ორგანიზატორები...

შეხვედრა სრულდება... ხალხი ნაკადად მიედინება კარისკენ... ცდილობენ, ერთმანეთს დაასწრონ, რომ მალე აიღონ ორჰან ფამუქის ავტოგრაფი. სპეციალურად გამზადებულ მაგიდასთან წამებში უდიდესი „ქართული“ რიგი ჩნდება. წესრიგის მოყვარული მწერალი კულისებიდან ითხოვს „ადამიანური რიგის“ შექმნას, თუმცა, რასაკვირველია, თხოვნა ვერ უსრულდება... და რუსთაველის თეატრს ტოვებს. ავტოგრაფის მოლოდინში მყოფი ადამიანები არაფრით იჯერებენ მის წასვლას, ითხოვენ, რომ გამოვიდეს, არაფრით იშლებიან... ღონისძიების ორგანიზატორები მათ დარწმუნებას ცდილობენ...

მშვიდი საღამოა, ჩანთაში მწერლის უავტოგრაფო „თოვლი“ მიდევს და სახლისკენ მივაბიჯებ... თავში კი უამრავი ფიქრი მიტრიალებს.

პ.ს. როგორც მოგვიანებით გაირკვა, ძალიან შეწუხდა, რომ ხალხს იმედები გაუცრუა, ისევ მათივე დანაშაულის გამო.

მენატრებით, წრიპ!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 10 Mar 2014 23:14:00 +0400

ნეტა დროის ერთი წლით უკან გადახვევა შემეძლოს! ახლა ის ღამე იქნებოდა, როცა შენი დილით ნახვის მოლოდინში დავიძინებდი...

თუმცა... თუ ეს ყველაფერი მაინც ასე უნდა მომხდარიყო, მეორედ ვეღარ გადავიტანდი შენსა და ნუცის დაკარგვას!

მენატრებით, წრიპ! ერთი წელი! მთელი ერთი... ცოტა ხომ არ არის?!

თუ აქამდე, შენი ჩვენთან ყოფნის დროს, გასულა დღე, როცა თქვენზე ფიქრი არ მომფრენია გონებაში, შარშანდელი 11 მარტიდან დღემდე ასეთი დღე აღარ მქონია...

მენატრებით, წრიპ! რამდენი სათქმელი, რამდენი მოსაყოლი დამიგროვდა გულში, არც კი იცი! როგორ მიკვირდა ხოლმე ადრე, მარტოდ მიმავალ მოლაპარაკე ადამიანს თუ გადავაწყდებოდი, მეცოდებოდნენ, გიჟებად მივიჩნევდი... არადა, ახლა როგორ მშურს მათი, მე რომ არ შემწევს იმდენი სითამამე, ქუჩაში გვერდით წარმოგიდგინო და ხმამაღლა მოგიყვე რაღაცები...

მენატრებით, წრიპ! შენს გოგოებთან, ჩვენს გოგოებთან ახლოს ყოფნა ადრეც ხომ მიხაროდა, მაგრამ სამმაგად უფრო მახარებს ხოლმე ახლა... თითქოს ყველაფერი უცვლელია, თითქოს ისევ დავაპირებ ლექციის შემდეგ ამორბენას და შენთან არაფერზე საუბარს... მართლაც არაფერი იყო, რაზეც ჩვენს ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ ორივეს გვავსებდა და გვაძლიერებდა...

მენატრებით, წრიპ! ნუცის მეტიჩრობები მენატრება... იატაკზე გაშხლართულები რომ ვატყაპუნებდით ხოლმე ხელებს მუსიკალურ სათამაშოებზე...

ყველაზე მძაფრად შეგრძნებებს შენს ნაცრისფერ კართან ჯდომა მიღვიძებს ხოლმე. იმდღესაც ვიყავი ასული, ვიჯექი, ვიჯექი დიდხანს... მერე თქვენი მეზობელი „ანტონოვკა“ გამოვიდა, თავიდან ვერ მიცნო, მერე გავახსენდი და აგვეტირა ჩვენდა უნებურად... მომიყვა, რა ლამაზი იყავი ბოლო დღეს... „მერცხალივით შემოფრინდაო“, მითხრა... მეც წარმოგიდგინე თვალებაპრიალებულმა და ძალიან ახლოს გიგრძენი...

ვერ ვიტან ხოლმე შენს წარმოდგენას, წრიპ! გონების მაქსიმალურ შესაძლებლობებს ვიყენებ მაგ დროს, ფიზიკურადაც კი გეხუტები ხოლმე შეგრძნებით, მაგრამ ვიცი, რომ ამ განცდას დასასრული აქვს და უფრო მტკივა მერე.

უთქვენო და თან თქვენით ავსებული ერთი წელი!

ვერ აღგიწერ, ისე მჭირდებით...

მენატრებით, წრიპ! ...

„ჩემი წიგნი“ - პროექტი კარგი იდეითა და უსიამოვნო ფინალით

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 2 Mar 2014 00:37:00 +0400

2 მარტს, 21 საათზე „საზოგადოებრივი მაუწყებლის“ ეთერში საფუძველი ჩაეყრება ახალ პროექტს, სახელწოდებით „ჩემი წიგნი“, რომელიც BBC-ს ქართული ანალოგია (პარტნიორია ეროვნული ბიბლიოთეკა).

გადაცემას ცნობილი ქართველი პოეტი, რატი ამაღლობელი წაუძღვება, ხოლო პროექტის ფუნქცია საზოგადოების ერუდირება, ახალი წიგნების აღმოჩენის ხელშეწყობა, უკვე კარგად ნაცნობი, საყვარელი ლიტერატურის გახსენება და გამომცემლობების პოპულარიზაციაა.

იმისათვის, რომ პროექტში თქვენმა სასურველმა წიგნმა მიიღოს მონაწილეობა, აუცილებელია აპლიკაციის შევსება. თქვენ შეგიძლიათ, ერთის ნაცვლად, სამი საყვარელი ავტორისა და ნაწარმოების მითითება, ასევე, აუცილებელია ასაკისა და პროფესიის დაფიქსირებაც, კონფიდენციალურობა დაცულია (შესავსებად დააკლიკეთ ფოტოს).

პროექტში მომწონს, რომ:

ხალხი დაინტერესდება ისეთი ლიტერატურით, რომელსაც არ იცნობს
გაუჩნდებათ დამტვერილი წიგნების თაროებიდან გადმოღების სურვილი
გაიხსენებენ საყვარელ ეპიზოდებს სხვადასხვა ნაწარმოებიდან
უფრო გააქტიურდება წიგნების ბეჭდვა/გამოცემა
გახშირდება ლიტერატურული საღამოები
მოეწყობა უფრო მეტი პრეზენტაცია...

მეშინია, რომ:

გადაცემაში, მსჯელობისას, არ გაჟღერდეს ისეთი ეპიზოდები, რომლებიც მეტად ინტიმურია მკითხველისთვის;
ეპიზოდები, რომლებიც მხოლოდ მკითხველისა და ფურცლების (ეკრანის) ურთიერთობაში უნდა გამჟღავნდეს (ინტიმურში იგულისხმება ძალიან პირადი - გული მწყდება, ამის განმარტება რომ მიწევს, თუმცა, დარწმუნებული ვარ, იქნება ისეთი მკითხველიც, რომელიც ამას „იმნაირად“ გაიგებს :/ )
საყვარელ წიგნზე მოვისმენ უარყოფით შეფასებებს
ერთმანეთს დაუპირისპირებენ ჟანრობრივად ისეთ ნაწარმოებებს, რომლებიც არ უნდა იდგნენ გვერდიგვერდ
შეაფასებენ არასწორად

და არ მომწონს, რომ:

რომელიმე წიგნი რომელიმეს აჯობებს!

სწორედ აქეთ მიმყავდა საუბარი. ვფიქრობ, ეს არის ის ფინალი, რომლის ხარჯზეც უნდა შეიბღალოს სხვადასხვა დიდი ავტორი, დაკნინდეს და გაითელოს მწერალთა უდიდესი ღვაწლი...

რატომ?

მაშინ, როცა აბსოლუტურად შესაძლებელია, მხოლოდ ვისაუბროთ და განვიხილოთ წიგნები როგორც ლიტერატურულად (მიმდინარეობებითა და ჟანრებით), ასევე ესთეტიკური ღირებულებებით. ვისაუბროთ, თუ რა ემოციას ბადებს ჩვენში და მოვუწოდოთ უბრალოდ ხალხს, რომ წაიკითხონ და თავიანთი აზრი დააფიქსირონ.

რა საჭიროა, ქულებით, კომპონენტებით, კრიტერიუმებით შევაფასოთ და დავუპირისპიროთ ერთმანეთს ის წიგნები, რომლებიც ხალხს ასე უყვარს...

ეს ხომ არ არის დამწყები, დებიუტანტი ავტორების ქმნილებები, რომ უნდა ურჩიო, რა როგორ აჯობებს... პროექტში წარმოდგენილი ლიტერატურა სწორედ ხალხის რჩეული წიგნები გახდება...

არ მომწონს და არ მესმის, უბრალოდ არ მესმის...

-_-

„მთის მწვერვალზე, ცის მახლობლად...“ - მასწავლებლობა „გრეხია“?!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 9 Jan 2014 00:39:00 +0400

"A good teacher can inspire hope,

ignite the imagination and instill a

love of learning."

Brad Henry

როდესაც გადავწყვიტე, უმაღლესი განათლება ქართული ფილოლოგიის მიმართულებით მიმეღო, ამის გამგონე უფროსი თაობა ამბობდა: „კარგია, სანთლით საძებარი იქნება მომავალში შენი ასაკის ფილოლოგებიო“; ჩემს თანატოლებს კი, რომლებსაც ფინანსური/ბიზნეს (და არამარტო) მისწრაფებები ჰქონდათ, სახეზე გვერდული ღიმილი გადაეკვრებოდათ ხოლმე და ნიშნისმოგებით კითხულობდნენ: „ვაა, მასწავლებლობას აპირებ?!“

ერთი პრობლემა ის არის, თუ რატომ ასოცირდება ფილოლოგობა მასწავლებლობასთან?!(მე მგონია, რომ ეს უბრალოდ მათ ინტელექტუალურ ინდექსზე მიუთითებს...)

მეორე და მთავარი - რატომ არის მასწავლებლობა სათაკილო?!

პირადი გამოცდილების საფუძველზე, შემიძლია ვთქვა, რომ უბედნიერესი ვარ, როცა ვინმეს ჩემს ცოდნას ვუზიარებ, ნელ-ნელა, ნაბიჯ-ნაბიჯ მიმყავს გარკვეული თემის ჭეშმარიტებასთან, ვგრძნობ, რომ ის დეტალები არასდროს დაავიწყდება და დღის ბოლოს გაბადრული და გახარებული ვზივარ ხოლმე...

იმასაც გეტყვით, რომ სამეცნიერო მუშაობანიც ფრიად მხიბლავს ლიტერატურაში, მომწონს მწერლების ფიქრებში კირკიტი, ფრაზების მიღმა ყურება, ჟანრული თავისებურებების ძიება ამა თუ იმ ნაწარმოებში, ზოგჯერ პერსონაჟის ჩემი ინტერპრეტაციით „შემოსვაც“... (ესეც ფილოლოგიაა, ცნობისთვის).

თუმცა ამ პოსტში მხოლოდ მასწავლებლის მნიშვნელობაზე მინდა საუბარი.

კარგად მახსოვს სულ პირველი დღე სკოლაში, სულ პირველი დამრიგებელიც კარგად მახსოვს... ისიც ფილოლოგი იყო, ქართულის ფილოლოგი... ანბანი მთლად მან მასწავლა-მეთქი, ვერ ვიტყვი (სკოლამდეც ვიცოდი), თუმცა, ლამაზად წერა ნამდვილად მასწავლა... ერთხელ საშინაო დავალების რვეულში რაღაც შეშლოდა, გადაეხაზა და გაეგრძელებინა ასოების გამოწერა წითელი კალმით... ისე გამიკვირდა ეს შეცდომა, ისე გამიკვირდა... მეგონა, მასწავლებლებს არასდროს არაფერი ეშლებოდათ...

ნელ-ნელა მივხვდი, რომ ისინიც ადამიანები იყვნენ :) მათი გაბრაზება მაინცდამაინც სიამოვნებას არ მანიჭებდა, სხვებისამებრ, თუმცა მათი სიჭრელე ნამდვილად მაღიზიანებდა ზოგჯერ...

სწორედ სკოლის პერიოდში იწყებ სერიოზულად ურთიერთობების ჩამოყალიბებას: ყველა მასწავლებელს თავისებური ხასიათი აქვს და ყველას განსხვავებულად უნდა მიუდგე, ერთს თუ ფეხზე ადგომით უნდა მიმართო, მეორემ შეიძლება შენიშვნა მოგცეს, დროს მაკარგვინებ ადგომა-დაჯდომითო...
ერთი თუ საპირფარეშოში გასვლისთვის ნებართვის თხოვნას გაიძულებს, სხვამ შესაძლოა გისაყვედუროს, რა გამოსაცხადებელი ეგააო...

მოკლედ, რას გაუგებ...

თუმცა, მაინც მგონია, რომ მასწავლებლად უნდა დაიბადო და მერე გაიზარდო, ერთ დღესაც ადგე და გახდე მასწავლებელი - ასე ადვილად არ გამოდის ეგ ამბავი. ყველაზე მთავარი - ნერვული სისტემა უნდა გაგაჩნდეს და თანაც მწყობრში. ახსნის, გადმოცემის უნარიც ძალიან მნიშვნელოვანია...

რამდენი „სახეობის“ მასწავლებელს შევხვედრივარ, რამდენის ხასიათი მინახავს.

მაგალითად, მათემატიკის მასწავლებელს დიდი „რესფექთ“ ჩემი გაძლებისთვის, იმისთვის, რომ, წუწუნის მიუხედავად - „ამ საგნის სწავლა არ შემიძლია, როგორ ვერ ვიტან და ა.შ.“ - მაინც თავდაჯერებული გავედი უნარ-ჩვევების გამოცდაზე და, ჩემდა გასაოცრად, მათემატიკურ ნაწილში ვერბალურზე 2-ით მეტი ქულაც კი ავიღე...

სამწუხაროდ, შემხვედრია ქალბატონები, რომლებიც გაკვეთილზე „ფეხის ტილოზე“, თავიანთ სიზმრებსა და სანათესაოზე გველაპარაკებოდნენ (საბედნიეროდ, არცერთი არ გაჩერებულა ჩემს სკოლაში)...

შევხვედრივარ ბოღმიან მასწავლებლებს, რომლებსაც სიყვარულს ანახებ, გულწრფელ სიყვარულს და რეაქციად საერთოდ არაფერი გხვდება (არადა, რამხელა წვლილი აქვს შენს ჩამოყალიბებაში, მართლა რომ გრძნობდეს, ბედნიერებისგან გაგიჟდებოდა), მაგრამ ასეთია და ვეღარაფერს შეაგნებინებ... უბრალოდ, შენთვის გეყვარება ცხოვრების ბოლომდე...

და არსებობენ მასწავლებლები, რომლებიც დღემდე გიხუტებენ გულში, თითოეული მოყოლილი გაკვეთილი რომ ახსოვთ შენი, დედებად რომ გყავს თითქოს და ყოველთვის საუკეთესოს გირჩევენ... შენი ბედნიერება რომ უხარიათ და საკუთარ წარმატებად რომ აღიქვამენ თითოეულ მყარად გადადგმულ ნაბიჯს...

ეს იმ ადამიანთა პალიტრაა, რომლებსაც ჩემს განვითარებაში მცირე კი არა, სპოლოსოდენა წვლილი მიუძღვით; ადამიანები, რომლებზეც მეწერინება გამოცდის წინა ღამეს, მაშინ, როცა კონსპექტს უნდა ვეჯდე და თავგადადებული ვმეცადინეობდე - კარგი მომავლისთვის და... თუნდაც, კარგი მასწავლებლობისთვის!

პ.ს. აქ შეგიძლიათ იხილოთ ბლოგები განათლების შესახებ.

გამოფხიზლებამდელი

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 7 Jan 2014 21:39:00 +0400

მანამ, სანამ გონს მოვეგები და დავბრუნდები, ნება მიბოძეთ, წარმოგიდგინოთ -

გიორგი კომახიძე!

„ ... აგერ უკვე მეშვიდე დღეა, ორი ათას თოთხმეტი წელია. თოთხმეტი. თოთხმეტი... დილის ექვსი საათი ხდება და არ მძინავს. პათოლოგივით ვეწევი, ზაფხულის შემდეგ, ამდენი არასდროს მომიწევია, არც ერთ დღეს... განსაკუთრებულზე ვერაფერზე ვფიქრობ, მხოლოდ სია ტრიალებს თავში, სია იმისა, თუ რა არ გამიკეთებია ჯერ:

1. არ გამიპარსავს წვერი. თვითონაც არ ვიცი, რატომ, უჩვეულოდ არ მაწუხებს.

2. არ ვყოფილვარ სახურავზე. ამას ვერაფრით ვპატიობ თავს და უახლოეს დღეებში უნდა გამოვასწორო. ჯანდაბას წაუღია სიცივე.

3. ჯენესისთვის არ მომისმენია ადამიანურად. ადამიანური მოსმენა არც კი ვიცი, როგორია, ამას ვერ განგიმარტავთ, უბრალოდ, ისე, ჩემებურად, სამასი „ტრეკი“ გადაბმით.

4. არ მიჭამია ჩურჩხელა. დღემდე ვერ გამიგია, რატომ, უცნაურია.

5. გოზინაყიც არ მიჭამია. უცნაური ახალი წელია, ვერაფერს იტყვი.

6. არ მიყურებია ფეხბურთისთვის. თამაშები საკმარისზე მეტიც იყო, უბრალოდ... არ ვიცი ან დრო არ მაქვს, ან პრიორიტეტები აირია.

7. და რაც ყველაზე უცნაურია, ერთი „გრინჩული“ ფრაზა არ დამცდენია ახალ წელზე.

განსაკუთრებული, მეტი არაფერი, რეალურად მხოლოდ მეორე და მესამე პუნქტი თუ მაწუხებს, იმასაც მარტივად მოვუვლი. თოთხმეტი თუ მართლა იმას მიპირებს, რაც მე მგონია, მოვიდეს... განსაკუთრებული არაფერია, არც ჩვეულებრივი, რეალურად, იგივეა, რასაც ყოველთვის ველოდი, არაფერი, ყველაფრისგან და პირიქით. კონტრასტის დაცვა ნამდვილად არაა ჩემი საქმე, ვფიქრობ, არც ვინმესი, ამისთვის ბუნება თვითონვე ზრუნავს, რელიგიის დაუხმარებლად, თქვენ წარმოიდგინეთ.

პ.ს. ნორმალური ადამიანს, ახლა, ალბათ, ეძინებოდა. უფრო ნორმალური, რამე სასარგებლოში გამოიყენებდა ამ ბნელ, თეთრ ღამეს. კეთილი და ბუნებრივი, კლასიკური ქართველი კი, სუფრაზე იჯდებოდა და მემილიონედ მოგილოცავდათ შობას, ვალდებულებისამებრ. ...“

ვისაც კითხვა უყვარს...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Nov 2013 20:24:00 +0400

კითხვა ადრეული ასაკიდან შემიყვარდა. მივდგებოდი ხოლმე და ყველაფერს ვკითხულობდი, რაც ხელში მომხვდებოდა. მერე საკუთარ ცხოვრებას ვადარებდი ამოკითხულ ნაწარმოებს, ხშირად ემთხვეოდა კიდეც გარკვეული ეპიზოდები, თუმცა, შეიძლება, ეს მხოლოდ ფსიქოლოგიური მომენტი იყო...

...დღეს გული მწყდება, იმიტომ, რომ ბავშვობაში წაკითხული ნაწარმოებებიდან მხოლოდ პატარ-პატარა ამბებიღა მახსოვს, ბევრი პერსონაჟი მავიწყდება, მათი სახელები ხომ - საერთოდ.

მათთვის, ვისაც კითხვა უყვარს, პატარა საჩუქარი მაქვს. არსებობს სპეციალური ბლანკები, რომლებიც მკითხველებისთვის არის შექმნილი. თქვენ შეძლებთ, მოინიშნოთ ავტორი, წიგნის ძირითადი თემა, მოკლე შინაარსი, თქვენი აზრი, წაკითხვის პერიოდები. შეაფასოთ ნაწარმოები სპეციალურად რეიტინგისთვის განკუთვნილი ვარსკვლავებით და ა.შ.

ვფიქრობ, უკვე გამზადებული მსგავსი ბლანკები რომ მქონოდა ადრე, დღეს არ ვინანებდი ამ ბუნებრივ „გულმავიწყობას“.

გთავაზობთ რამდენიმე ნიმუშს:

კარგი ხარისხი ამოსაბეჭდად

კაი-კაი „ნაროდი“

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 26 Nov 2013 03:18:00 +0400

დღეს მეტროსთან მამაჩემს ველოდებოდი.
უკვე საღამო იყო და ხალხი სწრაფ-სწრაფად მოძრაობდა.
ერთი მოხუცი ქალის გვერდით მივდექი, სიგარეტებს ყიდდა ეს ქალი,
კარგი ტაქტიკა ჰქონდა - საზოგადოებას არჩევდა და იმის მიხედვით მიაძახებდა „სიგარეტი, სიგარეტიო“, ვინც ჩაუვლიდა.

დიდად არც მივშტერებივარ, გზისკენ ვიყურებოდი უფრო.

უცებ 9-10 წლის ბავშვი მიადგა, ერთი ღერიო...
ამ ქალმა ქართულ-რუსულით „დაცოცხა“, - ნახე, რამხელა ხარ,
როგორ შეიძლება, როგორ შეიძლებაო...

ბავშვს არც აცია, არც აცხელა, - ჩემთვის არ მინდაო, - უთხრა.
წადი, კაცო, ერთიო, - ამ ქალმაც...

ეს ბიჭიც გაიძურწა. ყურადღება გადავიტანე და ვუყურებდი, მაინტერესებდა,
რას გააკეთებდა.

ჩემგან ხელმარჯვნივ სათამაშო აპატარი იდგა. ფერად ბუშტებს კოლოფებად მობმული
სიგარეტებით სავსე. იმ გამყიდველს აღარც შეუმჩნევია ეს ბიჭი.
უტრიალა, უტრიალა ამ ბავშვმა აპატარს და ის იყო, უნდა ჩაეგდო ხურდა, ზუსტად
3 ნაბიჯში მდგარმა კაცმა გააჩერა.

რა უთხრა, ვერ გავიგე, მაგრამ დავინახე, რომ ისევ ამ ქალისკენ წამოვიდნენ.
ჩემთან არი, ჩემთან არიო... იმ კაცმაც. ნერვები მომეშალა.
გამყიდველმა 4 ღერი სიგარეტი მიაწოდა.

თვალი არ მომიშორებია.

ეს კაცი თავის ორ ძმაკაცთან დაბრუნდა ამ 4 ღერით ხელში.
იმათ სახე გაბადვროდათ. ორი ღერი ჩამოურიგა, ლუდის პლასტმასის
ბაკალი ხელით მისწია იქით და ჩამოჯდა,
ერთი ღერი იმ ბავშვს მისცა.

თხემიდან ტერფებამდე გავმწარდი. მომინდა, მივვარდნოდი და მეცემა.

ბავშვი გზას გაუყვა, თან უკან იხედებოდა და ამათ უყურებდა, ვერ გაეგო, გახარებოდა, - სიგარეტი ჰქონდა, თუ დანაღვლიანებულიყო - უაზროდ რომ „გაყვლიფა“
ქუჩის დე%^&$#-მა.

პროექტი - „სხეულის ენა“

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 24 Nov 2013 22:11:00 +0400

იმდღეს ვამბობდი, ბლოგზე ახალ, საინტერესო პროექტს ვიწყებ-მეთქი... დიახ, დიახ!

ეს საკითხი ადრეც მაინტერესებდა და ახლაც, ბევრივით. სწორედ ინტერესია მიზეზი იმისა, რომ „Lie To Me“-ს დღემდე ერთ-ერთი საყვარელი სერიალის ადგილი უკავია ჩემს ცნობიერებაში.

ბევრი ფიქრობს, რომ ეს უბრალოდ სერიალია, რეჟისორისა და სცენარის ავტორის წარმოსახვის ნაყოფია ყველა იქ წარმოდგენილი ჟესტისა და მიმიკის ახსნა-განმარტება, თუმცა, მინდა ეს თვალსაზრისი გაგიქარწყლოთ, ვინც ასე ფიქრობთ და გითხრათ, რომ ყველაფერი ეს დიდ კვლევებს ეყრდნობა, რომლის ავტორიც ალან პიზია.

ამდენი ვილაპარაკე და მსჯელობის საკითხი არ დამისახელებია. ამიერიდან „კანარიოს დღიურში“ თქვენ წაიკითხავთ სხეულის ენის (Body Language) კურსს, რომელსაც სპეციალურად ჩემი ბლოგის მკითხველისთვის მოვამზადებ ალან პიზის მეცნიერული კვლევების საფუძველზე.

პოსტები დაიყოფა თემატურად, ერთგვაროვანი მიმიკებისა და ჟესტების მიხედვით. ეს მოგცემთ საშუალებას, თვითონ განსაზღვროთ, რა თემა გაინტერესებთ - საუბრის მანერების განხილვა გსურთ თუ თვალებით გამოხატული სათქმელი და ა.შ.

ქართულ ინტერნეტ სივრცეში უამრავი სტატია არსებობს „ბოდი ლენგვიჯზე“, თუმცა, მიხარია, რომ ვიქნები პირველი, ვინც მკითხველს ამ დარგის მთელ კურსს შესთავაზებს.

იკითხეთ კანარიოს დღიური და გაიგეთ, რას ფიქრობენ,
რას გრძნობენ თქვენ გარშემო მყოფი ადამიანები!

Coffee break at work

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 22 Nov 2013 15:55:00 +0400

თბილა გამომცემლობაში, როგორც ყოველთვის.

შემოდგომის მიწურულის სიცივე ჩვენამდე ვერ აღწევს.

ყველა თავის საქმეს აკეთებს. ფუსფუსია.

მე ჩემთვის ვზივარ. შესვენება მაქვს მოწყობილი.

ლაშა ბუღაძის პიესის - „პრეზიდენტი სტუმრად მოვიდა“ - რედაქტირებული ვერსია შევიტანე ფაილში და ახლა დიზაინერი ასწორებს ვიზუალურად.

ველოდები, რომ საბოლოო ტექსტს გადავხედო და დიანას ვუთხრა, მზად არის-მეთქი.

მანდარინის სურნელი დგას ოთახში.

ნინა და დოდოჩი თავიანთთვის ასწორებენ რაღაცებს და ჩუმად სხედან.

სამუშაო დღის ბოლომდე კიდევ სამი ან სამსაათ-ნახევარია დარჩენილი.

ერთადერთი დღეა, როცა სახლში წასვლა მეჩქარება.

ჩანთაში „შიმშილის თამაშების“ მეორე ტომი მიდევს.

12 სკამი გავყოთ ორზე

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 19 Nov 2013 23:28:00 +0400

რა უნდა აკეთოს სამსახურიდან ერთი საათით გამოსულმა, საჯარო ბიბლიოთეკის წინ მჯდომმა და წიგნის მოლოდინში მყოფმა ბლოგერმა, თუ არა - წეროს პოსტი.

მშვიდი, მოთბო და ნოემბრისთვის უჩვეულო ამინდია თბილისში, ეროვნული ბიბლიოთეკის მეორე კორპუსის შესასვლელთან 6 მოგრძო სკამი დაუდგამთ ნახევარწრეზე, მე სულ მარცხნივ - კიდეში ვზივარ და ხალხს ვათვალიერებ...

ერთი სკამით იქით შუა ხნის ქალი ზის. მგონი, გონებრივი პრობლემები უნდა ჰქონდეს, თავის თავს ელაპარაკება: „რომ მივიდე, რა ვუთხრა, ნეტა ვის რაში სჭირდება... ან ის წამალი სად დაკარგა... ეს რა ხალხია... ქუჩაში გაუმართავთ სექსები... როგორ გვეტენებიან დოყლაპიებივით“

შეხედვა და მიშტერება არ მინდა, მაინტერესებს, კიდევ რას იტყვის... თუმცა თვალს მაინც ვაპარებ, ინტერესს ვერ ვიმორჩილებ... სახეზე ვერც ვერაფერს შეატყობ, ჩუმად რომ იჯდეს. არც ბინძურია, მოვლილი, ჩვეულებრივი ქალია.

როგორ მაინტერესებს, რატომ გახდა ასეთი. ალბათ, სტრესული ცხოვრება აქვს გამოვლილი და ბევრი დარდი შეხვედრია სიცოცხლის განმავლობაში... ან იქნებ შვილებთან აქვს პრობლემები, თავსაფრიანი დედაკაცივით... ან ზედმეტმა ინტელექტმა გააგიჟა... რას გაიგებ.

მის გვერდით სკამზე 60-65 წლის კაცი ზის. მწვანე ცელოფინით მადიანად შეექცევა რაღაცას. თან აქეთ-იქით იყურება. „ტაქსისტის“ კუბოკრული ქუდი ახურავს, ნაცრისფერი მოსაცმელი და რუხი შარვალი აცვია, წელში მოხრილია და საერთოდ არ ეტყობა, რომ ფიქრობს ახლა რამეზე...

გვერდზე პატარა, თინეიჯერი გოგო ზის, ღიმილიანი გამომეტყველებით ტელეფონზე ლაპარაკობს. ლენონები უკეთია და მუქი ჯინსი აცვია. შიგადაშიგ რაღაცაზე ოხრავს ან ღრმად სუნთქავს უბრალოდ...

მომდევნო სკამზე წყნარი კაცი ჩამომჯდარა. ჩემსავით ფეხი ფეხზე გადაუდია და ქვევიდან იყურება. შავი, კუპრივით ულვაში აქვს, თმაც - ეგეთივე. ეჭვი მაქვს, შეღებილია... ამ სიშორეზე ნაოჭებსაც ვარჩევ და თმა ასეთი როგორ შერჩებოდა. ახლა მობილური ამოიღო და თამაშს მოჰყვა.

ბოლო, მე-6 სკამზე 17-ოდე წლის წითელქურთუკიანი ბიჭი ზის. გამიხარდება, ისიც წიგნს თუ ელოდება. ფეხები გაუშლია წინ და ტერფები ერთმანეთზე გადაუჯვარედინებია... ესეც ვიღაცას ელაპარაკება მობილურზე გუმოდგინედ. ზოგჯერ გვერდულად ეღიმება და ხანდახან უკან იყურება, ეტყობა, ვინმესაც ელის.

არაფერი განსაკუთრებული, მეწერინებოდა და დავწერე.

ჩემი წიგნი, ალბათ, უკვე ადგილზეა. სხვათაშორის, ბლოგის ახალი პროექტისთვის მჭირდება. სულ მალე გრანდიოზული რამეები მოხდება კანარიოს თავს...

მიხარის, მიხარის!

ზაფხულის გრანდიოზული ემოციიდან დღემდე (ნაწილი III)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 11 Nov 2013 01:38:00 +0400

ნაწილი I
ნაწილი II

ბევრი რამ მოხდა ამ თვე-ნახევრის განმავლობაში გამომცემლობაში, ბევრი კარგი და უსიამოვნოც - ბავშვების მოკლების გამო.

ამ ეტაპისთვის ხუთნიღა ვართ დარჩენილები: მე, ნინა, დოდოჩი, მარიამი და ქეთი.

რომ ვიხსენებ სექტემბრის პერიოდის ამბებს, მეღიმება. საოცრად გაზრდილები ვართ ახლა პროფესიული თვალსაზრისით, აღარ ვიბნებით, როცა რამეს გვავალებენ. ასე თუ ისე - Adobe Indesign-იც დავამუღამეთ, ერთმანეთისგან ვარჩევთ ე.წ. „ქო-ედიშენ“-სა და ჩვეულებრივ, ჩვენს დაკაბადონებულ წიგნებს. უკეთ ვიცნობთ თანამშრომლებს და ვიცით, როცა რაღაც დაგვჭირდება, ვის რაზე უნდა მივმართოთ...

ბუფეტის შესასვლელი - კითხვისგან დარეტიანებულები
მინას რომ არ შევასკდეთ, ალბათ <3

ვსწავლობთ Indesign-ს

მიყვარს იქაურობა. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთ დღეს უნივერსიტეტიდან მიწევს გამომცემლობაში მიჩერჩეტება, მინიმუმ ერთი წიგნის რედაქტირება, მაინც არ ვიღლები, პირიქით - ეს საქმე შინაგანად მამშვიდებს და სულის პატარა ნირვანაა ჩემთვის...

მარიამი და დოდოჩი თავგამოდებით შრომობენ ))

ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ მეგულება, როცა მხატვრულ ლიტერატურას ვკითხულობ, შინაგანი იმპულსების საფუძველზე - შეცდომები თავისით „მესწორინება“ და ეს ყველაფერი კი საქმეში მეთვლება მერე.

ენციკლოპედიების აწყობის პრინციპს ვეცნობით

ამ პოსტის დაწერა ცოტა გამიგრძელდა, ორ-სამ წინადადებას დავწერდი, შევინახავდი „draft“-ებში, მერე შემოვიდოდი ხელმეორედ, არ მომეწონებოდა - ვწერდი თავიდან. არც ახლა გამოირჩევა ეს რამით, მაგრამ მეტი აღარ ვაცადე, საბოლოოდ დამარტყა თავში და ვაქვეყნებ!

P.S. ნოემბრის ბოლო ძალიან მნიშვნელოვანია თითოეული ჩვენგანისთვის.

სამთვიანი სტაჟირების პროგრამის ვადები იწურება... რა იქნება, ვნახოთ...

თინა და ბაკური - იმედია, არავინ გამიწყრება ამ
ფოტოს დადებისთვის... :)

Online-ბუკინისტი

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 8 Nov 2013 02:29:00 +0400

ლიტერატურულ პორტალ „მეტაფორა.ჯი“-ს დაემატა ახალი ფუნქცია - ონლაინ ბუკინისტი, რაც გულისხმობს ინტერენეტ სივრცეში სხვადასხვა წიგნის ყიდვასა და გაყიდვას.

თქვენ შეგიძლიათ, სახლიდან გაუსვლელად გაყიდოთ სასურველი წიგნი, ხოლო თქვენს შეძენილ ლიტერატურას კურიერი ადგილზე მოგართმევთ.

თუ თქვენ ყიდით წიგნს 8 ლარად, ანუ გინდათ, რომ გასაყიდად გამოტანილ თქვენს წიგნში აიღოთ 8 ლარი, ამ თანხას მიუმატეთ 0.80 თეთრი (საიტის 10%) და 3 ლარი კურიერის, სულ: 3.80 - ანუ წიგნს დაადეთ 11.80 ლ."

რაც შეეხება PDF ბიბლიოთეკას, საიტზე არსებულ უფასო ბიბლიოთეკაში ემატება და ივსება, საიდანაც შეგიძლიათ გადმოქაჩოთ.

ჩემი თათიას ნოემბერი და ჩემი ნოემბრის თათია!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 2 Nov 2013 02:22:00 +0400

ჩემი თათია სიცოცხლეს მირჩევნია!
ჩემი თათია უკაშკაშესი მანათობელია გულ-სულში!

მე და თათიას გვიყვარს წიგნები...
გვიყვარს კითხვა...
და მერე წაკითხულზე ლაქლაქი... ალაგ-ალაგ... თუმცა
ჩვენ გვაგვსებს <3

მე და თათია, უმეტესად, ჩაის
ვანიჭებთ ხოლმე უპირატესობას...
მაგრამ ახლა ისეთი პერიოდი გვიდგას,
ყავა უფრო „გვჭირდება“.

ჩემი თათია ნოემბრის გოგოა.
ოქროსფერფოთლებიანი სული აქვს
და
ამ სულში ხშირად მახეტიალებს ხოლმე <3

ჩემს თათიას დიიიდი ბოტები უყვარს...
ქოლგას არასდროს იკავებს... თითქმის არასდროს,
ჩემსავით.

თბილი, ფერადი სვიტრებით კარგი განწყობა
შეიძლება შეიქნმას შემოდგომის, კერძოდ კი, ჩემმა ნოემბრის
გოგომ!

მე და თათიას გემრიელობები გვიყვარს!
ბევრი და ნოყიერი გემრიელობები!

მე მიყვარს ჩემი თათია... ნოემბერიც!

თქვენს კარგ ნამუშევარს - ჩვენ საუკეთესოდ ვაქცევთ!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 27 Oct 2013 03:56:00 +0400

რედაქტორი.ჯი - საქართველოში პირველი, ინოვაციური პროდუქტია, რომელიც დაგეხმარებათ გრამატიკულად გამართოთ თქვენი ნაწერი, თარგმნოთ ესა თუ ის ტექსტი, პროექტად აქციოთ იდეა, გქონდეთ ეფექტური სლოგანი თქვენი ბიზნესისთვის და ა.შ.

რაც ყველაზე მთავარია, ვებ. საიტს აქვს მარტივი ინტერფეისი. რეგისტრაციის გავლის შემდეგ შეგიძლიათ, იოლად შეუკვეთოთ სასურველი პროდუქტი. თუ როგორ შეუკვეთოთ - იხილეთ აქ.

მომხმარებლისთვის უდიდეს მნიშვნელობას წარმოადგენს ფასები. რედაქტორი.ჯი ამ საკითხშიც ითვალისწინებს თქვენს ინტერესს და ცდილობს, ყველასთვის ხელმისაწვდომი იყოს მომსახურება.

დაწვრილებით ფასებს იხილავთ აქ

რედაქტორი.ჯი, ასევე, გაძლევთ საშუალებას, გახდეთ მისი თანამშრომელი. ამისთვის საჭიროა პირადი ინფორმაციის შევსება საიტზე და პატარა ტესტირების გავლა ელექტრონულადვე.

ადმინისტრაცია განიხილავს თქვენს ნამუშევარს და აყვანის შემთხვევაში - დაგიკავშირდებიან.

გელოდებით რედაქტორი.ჯი-ზე!

Online-ბუკინისტი Metaphora.ge-ზე!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 27 Oct 2013 01:50:00 +0400

მეტაფორა.ჯი - ახალი ქართული ლიტერატურული პორტალია, რომელიც თავისი ფუნქციებითა და შესაძლებლობებით ერთი ორად აღემატება დღესდღეობით არსებულ მსგავს ვებ.საიტებს. მისი მიზანია ნიჭიერი ავტორების გამოვლენა, აღზრდა და ლიტერატურულ საზოგადოებასთან მათი ინტეგრირება, რაც გულისხმობს კუტლურულ ღონისძებებში მონაწილეობას.

პორტალზე, გარდა ახალგაზრდა მწერლებისა და პოეტების შემოქმედებისა, გაეცნობით:

ელექტრონულ ბიბლიოთეკას, რომელიც ყოველდღიურად ახლდება, ივსება და ხარისხდება.

ლექსიკონებს - ამჟამად საიტზე განთავსებულია 6 სახის ლექსიკონი (ორთოგრაფიული, სინონიმთა, ლიტერატურული ტერმინოლოგიის, ლიტერატურული მიმდინარეობების, უცხო სიტყვათა, მითოლოგიური) უმარტივესი საძიებო სისტემით.

მალე დაიწყება გრანდიოზული პროექტები, კონკურსების სახით.

ასევე, მეტაფორაზე განთავსებულია ელექტრონული სწავლების (e-learning) კურსი, რომელიც ძალიან დაეხმარება აბიტურიენტებს, შეამოწმონ თავიანთი ცოდნა, მოიწყონ მინი-გამოცდები, გათვალონ დრო და შემდგომში ჰქონდეთ სასურველი შედეგები.

ახლა კი - დიდი სიახლე წიგნების მოყვარულთათვის!!!

მეტაფორა.ჯი იწყებს პროექტს - Online-ბუკინისტი, რომელიც ითვალისწინებს მეორეული წიგნების ყიდვა-გაყიდვას ელექტრონულად, წიგნის ადგილზე მიტანით. ეს პროდუქტი სულ რამდენიმე დღეში ამოქმედდება და მოგცემთ საშუალებას, სახლიდან გასვლის გარეშე გაყიდოთ ან იყიდოთ სასურველი წიგნი.

მანამ, სანამ აღნიშნული პროდუქციით ისარგებლებდეთ, აუცილებელია, გაეცნოთ წესებსა და პირობებს.

გისურვებთ წარმატებულ სელ-შოფინგს და მუზაფრთიან შემოქმედებას!

„ყველაფერი იქნება კარგად!“

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 23 Oct 2013 23:47:00 +0400

საკონკურსო პოსტი
თემა - ნარკომანიის პრობლემები

- ყველაფერს გამოასწორებს კაციო, - მეუბნებოდა ხოლმე ცხონებული პაპაჩემი, - მონდომება ერთია და თავს ზემოთ ძალა რომ არ არის - მეორე. სულ მეშინია, რომ გაქცევა ისე მომინდება, საკუთარ თავს წინააღმდეგობას ვეღარ გავუწევ და მართლა დავუბრუნდები ძველ ცხოვრებას, - წამით ჩაფიქრდა, თითქოს სიტყვაც გაუწყდა, მაგრამ იმ ნაძვისთვის თვალი მაინც არ მოუშორებია, ყველაზე მეტად რომ უყვარდა... განსხვავდებოდა იქ მდგარი სხვა ხეებისგან, მედიდურიც იყო, მაღალი, თუმცა, ქვევითა ტოტები ისე ჩამოეყარა, თითქოს საბოლოოდ ჩაიქნია არსებობაზე ხელიო, ზევით უფრო ხასხასა მწვანეც იყო და უფრო სიცოცხლისუნარიანიც...

- უკვე ერთი თვეა, აქ ხარ, გიო, ყველაფერი იმაზე ბევრად კარგადაა, ვიდრე წარმოგიდგენია. მკურნალობის პირველი ორი ეტაპი თითქმის უკვე დაძლეული გაქვს, იცი, რასაც აკეთებ, გააზრებული გაქვს ის საფრთხე, რომელსაც საკუთარ თავს უქმნიდი აქამდე - ეს ბევრს უჭირს, გიო, მერწმუნე. მეორე, „ლომკის მოხსნის“ ეტაპიც ასე თუ ისე დავძლიეთ, რამდენიმე პროცედურაღა დარჩა და მერე... მერე ბევრ საინტერესო ღონისძიებას ვგეგმავთ, ხო იცი... ლაშქრობებითა და ქეიფებით. ორშაბათს ჩვენი ახალი ფსიქოლოგიც ჩამოვა და...

- არ მინდა, ლევან, არ მინდა რა, ეს ფსსიქოლოგები... არ მევასებეიან, ხო იცი! ძალით უნდათ ჩემი შინაგანის შემონგრევა თითქოს, რა... მაგარი ხელოვნურები არიან და ამას მარტო მე ვხვდები, დავიჯერო?! - ფანჯრის რაფიდან ჩამოხტა, კუთხის მაგიდას მიუახლოვდა და ყავის აპარატიდან ფინჯანი შეივსო, - გინდა შენც?

- არა, დავლიე... ეგრე რატომ ფიქრობ, ვერ ვხვდ...

- არა, არა, ნუ ცდილობ, გადამარწმუნო... გინდა, შინაგანი უნდობლობა დაარქვი, გინდა... რავი, რაც გინდა, მარა არა, რა. აქ მომუშავე პერსონალიდან ყველაზე ახლოს ვარ მარტო შენთან, მშვენივრად იცი. დანარჩენებიც ჯიგარი ხალხია, მართლა გულით ცდილობენ, დაგვეხმარონ, მაგრამ შენ სხვანაირად გესმის, რა...

- ჰო, მესმის, მესმის... მე გამოვლილი მაქვს შენი ცხოვრების პერიოდები, მაგრამ საკუთარ თავში არ ჩავკეტილვარ და საშუალებას ვაძლევდი, გვერდში მდგომოდნენ...

- ეგ რატო, იცი? იცი, რატო არ ჩაიკეტე შენს თავში? - ჩუმად მოხვრიპა თბილი ყავა გიორგიმ, - იმიტო, რო ციხის გარდა გაქვს გამოვლილი ჩემი ცხოვრების ეტაპები, იქ რა ხდება, აზრზეც არა ხარ.. პატრონი გყავდა შენ და გიშველეს... და მე? ყველაზე ცუდად რო ხარ და მაგ დროს რო დაგიჭერენ მააგრად საცემად, ხო ხვდები? მარა მხოლოდ ფიზიკური ტკივილი კიდე მონაგონია მაგასთან, სულიერად ხო ყველაზე უსუსური ხარ და პახოდუ ფიზიკურადაც რო ტყდები.

ლევანს საჩვენებელი თითი ნიკაპზე მიედო, იდაყვით სავარძლის სახელურს ეყრდნობოდა და გიორგის ისე უსმენდა.

- ციხის ამბები ხო კიდე ცალკე თემაა, ჭრელი და დაბოღმილი ხალხი იჩითება. იგებენ, ნარკომანი ხარ, ზოგი ცხვირს იბზუებს, ზოგი აგრესიას ვერ მალავს, ზოგი თავის თავს ხედავს შენში... მოდიან, თავისზე გელაპარაკებიან, არადა შენ შენი გაგჭირვებია, სხვების ტრაგიზმებს რო აღარ უსმინო... გარეთ კიდე ერთი ამბავია, იქ დედა გწერს, რო ენატრები, მაგრამ მეზობლებმა აიკლეს კითხვებით და კააროჩე, რა!

- ქართველები რანაირი ხალხი ვართ, ხო იცი, არა?

- და მე რა ვქნა? მე? კუთხეში გასაცოდავებული მათხოვარი რო გდია, უახლოვდები, ის კიდე იმედით შემოგყურებს, ჰგონია, ერთ 20 თეთრს მაინც მიუგდებ და ამ დროს ხელიდან პურის ნატეხსაც რომ ჰგლეჯ, ეგ მომენტია, გესმის? ყველაზე ტრაკული მომენტია და რო მახსენდება, უარესად ვიგრუზები... მერე რო ვიგრუზები, კიდე...

- კაი, კაი! შეეშვი წარსულს, რა. წარსულში მაინც ვეღარაფერს შეცვლი. აი, მომავალს კი როგორც გინდა, ისე მოატრიალებ, მომავალი შეგიძლია, ისე მოაწყო, რო წარსულის კვალიც არ ემჩნეოდეს.

- რანაირად, ტო? სამოქალაქო უფლებები მე აღარ გამაჩნია, - დაიწყო თითებზე ჩამოთვლა გიორგიმ, - სამსახურის შოვნის პერსპექტივა მინიმალურია, ბიზნესის დაწყება მე არ გამომივა ან რითი, თორე კი...

- მისმინე! შენი აზრით, მე კალთაზე მექაჩებოდნენ, არიქა, არა ჩვენთან იმუშავე, არა ჩვენთანო? ჩემით გამოვნახე ეს ყველაფერი, თვითონ მოვინდომე, ყველაფერი კარგად რომ ყოფილიყო და არის კიდეც. მეუღლეც მყავს, ჩემი ანგელოზი ანა-მარია ორი წლის გახდა წინა თვეს... შენი აზრით, მე ნულიდან არ დავიწყე? გაიძახი, ციხეო. კაი, მესმის, ორმაგად მეტი სტრესი შეგხვდა, მაგრამ მე ორმაგად მეტი დრო დამჭირდა, იქამდე რომ მოვსულიყავი, სანაც ახლა შენ ხარ... რამდენად ძლიერი ხარ ჩემზე, ხვდები? ამიტომაც მჯერა, რომ ყველაფერი იქნება კარგად! - ლევანი მთელი ჟესტიკულაციით ცდილობდა, აეხსნა გიორგითვის ეს ყველაფერი და საკითხის სისწორეში დაერწმუნებინა... ხვდებოდა, რომ გამოსდიოდა კიდეც. გიორგი იატაკს დასცქეროდა, ხელში უკვე გაციებული ნახევარი ფინჯანი ყავა ეჭირა და წინააღმდეგობის გაწევის სურვილიც გაჰქრობოდა... შინაგაშიგ თვალის უპეები უვიწროვდებოდა, თითქოს გეგმას სახავს გონებაშიო. ლევანს მობილურმა რომ დაურეკა და გარეთ გავიდა, გიორგი არც მაშინ განძრეულა...

გვიანი შემოდგომის დღე ბინდდებოდა, მაგრამ მაინც თბილოდა...

შეყვითლებული მზე ნელ-ნელა იკრეფდა გუდანაბადს...

ნაძვი ისევ ისე იდგა, თუმცა ერთი კი იყო - რაღაცას გამოეცოცხლებინა თითქოს.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

P.S. პოსტი ეძღვნება ორგანიზაციის „სტუდენტური კლუბი სოციალური კეთილდღეობისათვის“ პროექტს „დისკრიმინაციული გარემოს კვლევა საქართველოს უმაღლეს სასწავლებლებში“.

მადლობა იდეის ავტორებს და „ახალ ვექტორს“.

ზაფხულის გრანდიოზული ემოციიდან დღემდე (ნაწილი II)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 8 Oct 2013 01:26:00 +0400

I ნაწილი

...კარი რომ შევაღე, პირველად ბაკურის სახეს მოვკარი თვალი... მერე თინას (მის მეუღლეს, გამომცემლობის გენერალურ დირექტორს). ორივენი იღიმებოდნენ. ბაკურმა სკამისკენ მიმითითა, დაჯექიო... ჩანთა მაგიდის გვერდით, ძირს დავდე და პირველკლასელივით დავაწყე ხელები... არადა, საკუთარ თავს შევპირდი, არ ვინერვიულებ-მეთქი.

ჩვენს ერთ-ერთ რედაქტორს, თეას, ჩემი ნაწერი ედო წინ. რომ შევხედე, მეგონა, ტესტს განვიხილავდით, მეტყოდნენ, ეს ასე ჯობდაო... ამას ასე რატომ ფიქრობო... თუმცა, ეს რატომ უნდა ეკითხათ გასაუბრებაზე... ან რა ვიცი, იქნებ კითხულობენ კიდეც... მოკლედ, ძალიან ბევრი აზრი მიტრიალებდა გონებაში. ვცდილობდი, მობილიზებული და ადეკვატური ვყოფილიყავი.

ბაკურმა მკითხა, მოგვიყევი შენზეო... ვუთხარი ვინ ვიყავი, სად ვსწავლობდი, რატომ მომწონს ეს საქმე, რისთვისაც იქ ვიჯექი. წიგნები რას ნიშნავს ჩემთვის - ამასაც მოვაბი თავი და ემოციააშლილმა ემოციურადვე ჩავურაკრაკე. სიმართლე გითხრათ, კარგად არც მახსოვს თანმიმდევრულად, რა ვუთხარი და როგორ.

გასაუბრებამ 10-12 წუთს გასტანა. მითხრეს, რომ აუცილებლად დამიკავშირდებოდნენ და სექტემბრიდან საქმეს შევუდგებოდით. აი, ამ მომენტში შემეძლო მთისთვის ჩამეჭიდა ხელი და სადაც მომესურვებოდა, გადამედგა...

...30 აგვისტოს 5 საათზე გამომცემლობაში ვიყავი უკვე. ჩემ გარდა კიდევ 6 გოგო იყო მოსული. ზოგიერთი ტესტირებიდან მეცნო, ზოგი - არა.

თინიკომ, პროექტების მენეჯერმა, ბიბლიოთეკის ოთახში შეგვიყვანა... (იმდენჯერ ვიყავი მანამდე იმ ოთახში, მემშობლიურა უკვე :)) და შინაურულად, როგორც ხდება ხოლმე, ჩვენს თავებზე წამოვროშეთ ერთი-ორი სიტყვა <3

პირველი შთაბეჭდილება, რაც დამრჩა - ყველანი ჩემი ინტერესების იყვნენ, ყველას გვაერთიანებდა წიგნის სიყვარული და შემართულები ვიყავით შეცდომების ძიებისკენ... :)) (თურმე, რა გველოდა წინ!!!)

ორი ქეთი გვყავდა. პატარა და დიდი... ასე ჩამებეჭდნენ ცნობიერებაში. თუმცა, ორივე პატარაა.

ეს ქეთი შედარებით მორცხვია... აწეული მხრებითა და ბავშვური იერით გამოირჩევა საუბრისას... თავიდან დაბნეული იყო, მიუხედავად იმისა, რომ ბოლომ მოუწია თავის შესახებ მოეყოლა, მაინც ღელავდა თითქოს...

ქეთიმ, სამწუხაროდ, ერთი კვირის წინ მიგვატოვა... დავრჩით 6-ნი. :( არადა, 7 როგორი სრულფასოვანი იყო ჩემთვის...

ეს ქეთი უფრო აქტიურია... (ეტყობა ჟურნალისტობა! :)) ემოციური გოგო გვყავს, ჩემი ცოდნითა და დაკვირვებით. მიყვარს, როცა იცინის ხოლმე... უხდება.

ჰო, და რაც მთავარია, ვერ იტანს „მდგარ“ შენობა-ნაგებობებს! (გამგები გაიგებს) ^_^

ნათია ჩემი კოლეგაა - ქართულის ფილოლოგი, თუმცა ენათმეცნიერების მიმართულებით სწავლობს.

გარდა ამისა, ფილოსოფოსია მეორეული სპეციალობით...

„დედის ნანასავით“ ხმა აქვს... მშვიდად, ნელი ტემპით საუბრობს და თითქოს შენც გამშვიდებს.

თანაც, ბლოგერია და ეს კიდევ ერთი +ია მისი <3

მარი საოცარი გოგოა. თავიდანვე მიიქცია ჩვენი ყურადღება მისმა ჩუმმა, დახვეწილმა და „ვითომ აქ არაფერიო“-იუმორმა :)))

როცა ვიღლებით ხოლმე, ერთნაირები ვართ... ვხსედვართ და საკუთარი სიამოვნებისთვის ვკითხულობთ გასასწორებელ მასალას.

ნინა, ნინა, ჩემო ნინა!

მიყვარს ხოლმე მასთან ლაპარაკი. გულს მალამოდ რომ დაგედება, ეგეთი რჩევის მოცემა შეუძლია... ოღონდ ამას საგანგებოდ არ აკეთებს, თავისით გამოსდის და სწორედ ეს მომწონს - ბუნებრივი სითბო!

რაც შეეხება საქმეს... ოოო, იმისთანა არგუმენტს მოიტანს, თავისი სათქმელის დასადასტურებლად, ფარ-ხმალს დაგაყრევინებს კაცს. ჟურნალისტია, რა უნდა ელაპარაკო! :)))

ეს კი დოდოჩია!

გაგიკვირდებათ, ალბათ, მაგრამ მართლა ასეთია.

ჩვენი მეამბოხე გოგოა და ძალიანაც საყვარელი.

ექსპერიმენტული ხასიათი აქვს.

უყვარს ჩაი, თანაც უშაქრო ^^

... და საერთოდაც,

ასტრიდი რომ ვიყო, მასზეც დავწერდი!

(გაგრძელება იქნება)

ზაფხულის გრანდიოზული ემოციიდან დღემდე (ნაწილი I)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 8 Oct 2013 00:14:00 +0400

ძალიან მალე გადის დრო, თვალის დახამხამებას ვერ ვასწრებ მართლაც. არადა, ერთი შეხედვით, თითქოს მიიზლაზნება და თავსაც გვაბეზრებს, თუმცა საკმარისია ჩაუფიქრდე, გაიხსენო, რა გადაგხდენია, საოცრად გენატრება ძველი დრო და ახალი სამყაროსი, რომელიც წინ უნდა გადაგეშალოს, გეშინია! (როგორც ვიტყოდი, რთული ქვესკნელწყობილი წინადადება გამომივიდა <3)

აგერ უკვე მესამე კურსი დამეწყო უნივერსიტეტში, როგორ არ მინდა... როგორ მენატრება პირველკურსელობა! ტკბილი სიახლეები... ვერ ვეგუები, რომ ვიზრდები :(

...მაგრამ, სამაგიეროდ, ოცნებების ასრულების მეტი შანსი გაქვს და საკუთარი ცოდნისა და რესურსების მეტად რეალიზების უნარი გიჩნდება.

ორი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც პირველად ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის მიერ ჩატარებულ ბლოგერების კონკურსში მივიღე მონაწილეობა. გავთამამდი და მერე გადავწყვიტე, შემდეგ კონკურსშიც ჩავბმულიყავი... ყველა პრეზენტაციას დავსწრებოდი... ოღონდ ეს არ იყო მხოლოდ ახირება, მხოლოდ გამარჯვების სურვილი და მხოლოდ პრინციპის ამბავი... ჩემი აქტიურობა თვითონ გამომცემლობის დადებითი იმპულსებით იყო განპირობებული, ოჯახური გარემოთი, რომელიც ყველა პრეზენტაციაზე იგრძნობოდა. შემიყვარდა იქაურობა, მინდოდა, თუ რამე საქმე მექნებოდა რომელიმე გამომცემლობასთან, უპირატესობა მისთვის მიმენიჭებინა, ყოველთვის მათი წიგნებით მესარგებლა და ა.შ.

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, პირდაპირ მოვყვები ამ ზაფხულს მომხდარ ამბავს: ერთ-ერთ საიტზე სულაკაურის გამომცემლობის ვაკანტურ ადგილს წავაწყდი, 3-თვიანი სტაჟირება იყო გამოცხადებული რედაქტორის ასისტენტის თანამდებობაზე. ჯერ რამდენიმე წუთი თვალი ვერ მოვწყვიტე, წინ „მედო“ სულიერი საზრდოს კარიბჭის გასაღებების აცმა და მქონდა მხოლოდ ერთი შანსი იმისა, რომ გამეღო.
სიფრთხილე მმართებდა, შეცდომა არ უნდა დამეშვა. როგორც მჩვევია, CV-ც და სამოტივაციო წერილიც დედლაინამდე წინა ღამით გავამზადე, უფრო მობილიზებული ვარ ხოლმე თითქოს (პ.ს. მადლობა ნინო ნადიბაიძეს, რომ სტიმული მომცა და, მიუხედავად ჩემი მესამეკურსელობისა, გაგზავნა მაინც მირჩია).

გავგზავნე.
რამდენიმე შესარჩევი ეტაპი იყო, ჯერ სამოტივაციო წერილით უნდა შევეფასებინეთ, მერე ტესტი გვეწერა და, საბოლოდ, გვეტყოდნენ, გავაგრძელებდით თუ არა თანამშრომლობას. ტესტის მაინცდამაინც არ მეშინოდა, ვიცოდი, რომ შევძლებდი (მიყვარს რაღაცების გასწორება და ასე თუ ისე გამოცდილიც ვარ). მთავარი იყო ტესტამდე დაერეკათ და ასაკის სიმცირის გამო არ გადაედოთ გვერდით ჩემი სამოტივაციო წერილი...

ეშმაკუნა რომ დაგთამაშებს, ეგრე გამოვტოვე ორი ზარი გამომცემლობიდან...
ლამის ტვინში სისხლი ჩამექცა, „მისდ ქოლებს“ რომ დავხედე...

ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, მივაღწიე, ტესტიც დავწერე და ბედნიერი წამოვედი იქიდან.

...მეძინა... ტელეფონის ვიბრაციამ გამომაფხიზლასავით... 2-3 აგვისტო იყო, თუ სწორად მახსოვს. გამარჯობათო, სულაკაურის გამომცემლობიდან გირეკავთო... ტესტი წარმატებით გაიარეთ და 5-ში გასაუბრებაზე გელოდებითო...
მადლობა როგორ გადავუხადე, საერთოდ ამომივარდა გონებიდან, არადა, მახსოვს - ვთქვი.
ორი წუთით ისევ დავდე თავი ბალიშზე... თვალები მაგრად დავხუჭე, მერე რაც შემეძლო გავახილე და შემოსული ზარები ვნახე. მართლა ჰქონდათ დარეკილი...

(გაგრძელება იქნება)

„შემოდგომის თამაშები“

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 8 Sep 2013 02:59:00 +0400

მიყვარს წელიწადის ეს დრო, გაზაფხული და შემოდგომა ყველაზე მეტად მიყვარს ხოლმე.

სექტემბერი და ოქტომბერი თითქოს რაღაც ძალიან დამღლელისგან მათავისუფლებს, ზაფხულში ფიზიკურად ვისვენებ, თუმცა სულიერად ვიღლები, რატომღაც.

ისე, ახალ წელთან სექტემბერი უფრო ასოცირდებოდა მუდმივად ჩემთვის, ვიდრე იანვარი.

იმ თაობთა კატეგორიას მივეკუთვნები, ვისთვისაც პირველი სექტემბერი პირველსექტემბრობდა, ახალი მასალა იყო ასათვისებელი სკოლაშიც, კლასელებს რომ ვნახულობდი, ვატყობდი ცვლილებებს, მონატრებულ ადამიანებს ვხვდებოდი, ვიწყებდი ცეკვაზე ხელახლა სიარულს (ეს უფრო ადრე), უფრო მოგვიანებით გაზეთ „გაზაფხულის“ რედაქციას ვუბრუნდებოდი და ჩემი ძვირფასი და უსაყვარლესი რედაქტორი ღონისძებას მინიშნავდა კალენდარში, სად უნდა წავსულიყავი, რა უნდა გამეშუქებინა. ეს ყველაფერი მე-8, მე-9 კლასებში ხდებოდა. ვიზრდებოდი ნელ-ნელა, მაგრამ არაფერი შეცვლილა ჩემში წლის ამ სეზონთან მიმართებით.

ამინდის თვალსაზრისითაც, შემოდგომა ბევრად მირჩევნია ზაფხულს. არ გცხელა სიარულისას, შეგცივდება და ჟაკეტს მოიცვამ, სახელოებს ჩამოიწევ ხელებზე...

ეს ის დროა, როცა გრძნობ, რომ სახლში წინდაც აუცილებელია, მიუხედავად იმისა, რომ ჭირის დღესავით მეზიზღება წინდები, მსიამოვნებს ხოლმე გაყინულ ფეხებზე ამოცმა.

პლედმოსხმულს დინავზე ან სავარძელში ჯდომაც მიყვარს და წიგნების კითხვა საღამოობით. ნაყინიც ამ პერიოდში უფრო გემრიელია ხოლმე, ვიდრე ზაფხულში - სეზონურად (ალბათ, წარმოუდგენელ რამეს ვამბობ, მაგრამ ასეა ჩემთვის). ჩაის ფინჯანზეც სურვილი მიჩნდება უკვე, ხელები შემოვაჭდო დალევის დროს.

ჯერ ეს ყველაფერი არ მიგრძვნია, ჯერ ყველაფერი წინ მაქვს. ჩემი ფანჯრიდან დავინახავ ხოლმე, ქარისგან როგორ ქანაობს კორპუსიდან კორპუსზე გაბმული შავი კაბელი, რომელზეც დროდადრო ჩიტებიც მოკალათდებიან ხოლმე. ღამით, ძილის წინაც, ქარი მისურვებს ტკბილ ძილს.
მერე დაიწყება ფრაზები: „შვილო, ქოლგა არ დაგრჩეს, მოღრუბლულია!“ - არადა, 21-ე წელია მიცნობენ ჩემები და ჯერ ვერ მიეჩვივნენ, რომ ქოლგა ჩანთაშიც რომ მედოს, მაინც მის გარეშე დავდივარ ხოლმე წვიმაში (თუ განსაკუთრებული შეხვედრა არ მაქვს და მთლად სველ მდგომარეობაში მისვლა არ მიტყდება).

8 დღის დაგვიანებით გამოვხატავ ამას, მაგრამ მიხარია შენი მოსვლა, გულბარაქიანო ენკენისთვევ!
ნაყიფიერი იყავი ყველასთვის, ვისაც ეს გვჭირდება!

იშვიათი ქარაგმა

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 30 Aug 2013 23:30:00 +0400

მთელი დღეა, უცნაური განწყობით დავაბიჯებ...
შინაგანი აფორიაქება მჭირს, თითქოს...
მიზეზი უცნობია...
ან არც არის უცნობი.
უბრალოდ საკუთარ თავს ვუმალავ, ასეა-მეთქი.

ძალიან ახლოს და რომ ვერ ხედავ.