Karalama Defteri

Kitap sevenler için ...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Mon, 06 Feb 2012 05:16:00 PST

Siz de benim gibi kitap hastası biri iseniz, kesin dikkatinizi çekeceğini düşündüğüm ama hasta değilim çok şükür diyenlerin bile beğeneceği, 2012 Akademi Ödülleri'nde En İyi Kısa Animasyon Ödülüne aday bir animasyon.

Toplantı Yönetimi…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Wed, 25 Jan 2012 22:50:00 PST

Toplantılar iş dünyasının olmazsa olması gibi görünüyor. Ama belki de çalışanlar arasında en çok şikayet edilen konulardan biri de uzayıp giden ve her gün tekrar tekrar karşımıza çıkan toplantılar. Toplantı yapmaktan bıkmış ve kendini bundan soyutlayabilmiş ve yine sonunda da "biz toplantı yapmıyoruz, çalışıyoruz "diyenler bile var.

Toplantı konusundan verimliliği artırmak için bir çok öneriye internetten veya kitaplardan ulaşabilirsiniz.

Benim de zaman zaman not aldığım bazı önerileri burada paylaşmak isterim.

1) Toplantılarda mümkün olduğunca az katılımcı olmasına dikkat etmek gerekir. Toplantı yöneticinizin olması ve sekreterlerinizden ziyade konuya hakim kişilerin not almaktan sorumlu olması en faydalı sonuçları verecektir.

2) Konuya odaklı ve zaman bazında planlanmış olmalıdır. İnsanların toplantılara hazır gelmesini sağlamaya çalışın. Eğer toplantının amacı fikir jimnastiği değilse, toplantılarda o an akla gelen fikirlerin tartışılması çoğu kez zaman kayıplarına yol açmaktan öte gitmemektedir. Bu yüzden varmak istediğiniz noktaları iyi belirleyin ve bunu açıkça belirtin.

3) Toplantı konusunda, nasıl yapılması gerektiği ve/veya size özel olabilecek beklentileriniz için eğitimler düzenlemek gerekir. Bu eğitimleri de sıkıcı hale getirmeden dönem dönem tekrarlayın.

4) Şirketinizin toplantı karakterinizi belirleyin. Dönemsel değişkenlikler gösterebilir ama monolog mu geçiyor? Yoksa karşılıklı konuşmalar haddinden fazla mı oluyor? Bununla ilgili optimum noktaya ulaşmaya çalışın. Genelde üst düzey yetkilerin baskın olduğu şirketlerde Patronun veya bir Genel Müdürün olması gerekenleri anlattığı ve diğer çalışanların kafa salladığı toplantılar daha fazladır. İyi bir yönetici karşısındakini konuşturan ve istediği noktaya getirebilen yöneticidir. İyi bir satıcı için de geçerlidir bu. Toplantılarda aradığınız cevapların ortaya çıkmasını sağlayın. Başarırsanız konuyu çabuk bağlayın.

5) Toplantıların üretken ve hızlı kararlar alınabilen ortamlar haline getirilmesi için yöntemler belirleyin.

6) Toplantı sonunda açık kalan konularınız, sorumlusu ve süresi belli olmayan işler kalmasın.

7) Toplantı zamanları konusunda standartlarınız olsun ve bunlara uyun. Zaman içinde tedarikçilerinizden müşterilerinize kadar çalışanlarınızda dahil olmak üzere size ne zaman ulaşamayacaklarını etrafınızdakiler öğreneceklerdir. Bu konuda toplantıların sabah olmaması gerektiğini önerenler var ancak öğlenden sonrası için belirlenen ama bir türlü başlamayan toplantılar yüzünden çok vakit kaybettiğimi bilirim. Bana göre en uygun zaman yine de sabah saatleri. Planlama yaparken çok yönlü düşünün, çok konuşan bir üst düzey yöneticiniz varsa onu susturmaya çalışmanız abes veya beyhude olabilir ama bunu hesaba katarak planlama yapabilirsiniz.

8) Toplantılarınızı böldürmeyin ama işinizi bölüp toplantı da yapmayın. Telefonlar özellikle akıllı olanları toplantı düşmanıdır bana göre.

9) Toplantı kayıtları çok önemli, her konuşulanın yazılmasından öte iyi organize olmuş bir ekip çok düzenli bir iş planı çıkartabilir ve bir sonraki toplantının ön hazırlığını da yapmış olursunuz. Daha da ötesi iyi bir planlamayı becerebilen toplantı ekibi toplantı sayılarını ve sürelerini azaltmış olacaktır ki bu da en güzel kısmı olur.

Bu konuda yazılabilecek daha çok şey olduğunu düşünüyorum. Baktıkça ekleyecek bir çok şey çıkıyor. Belki bir sonraki yazıda bu konuyu biraz daha detaylandırabiliriz.

Yaz, Çiz Nereye Kadar…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sun, 08 Jan 2012 09:31:00 PST

Yazmak benim için bir zamanlar rahatlatıcı bir aktivite olarak tanımlanabilirdi. Çizmek gibi yeteneklerden de mahrum bir ademoğlu olarak kitaplar, dergiler, bloglar arasında vakit geçirirken kalem, defter ve bilgisayar üçlüsü arasında naçizane bir takım yazılar yazmışlığım vardır. Azalsa da devam ettirmeye çalışıyorum.

Önceleri yazma eyleminin rahatlatıcı bir etkisi olduğunu keşfetmemin üzerinden çok fazla geçmedi ki bu yazıları biriktirmeye başladım.

Başlarda belirli bir amacı yoktu bu işin, o yüzden pek bir düzensiz ve sağa sola dağılmış, farklı defterler arasında, internette ve dijital ortamda saklamaya başladım. Bir süre sonra bu dağınıklık rahatsızlık vermeye başladı ki, bu durumda bir hedef koymalı ve yazılara öyle devam etmeliydim. Öyle de yaptım. Bir yere varır mı bir gün, neden olmasın ama benim bir acelem yok.

Sonradan bu iş, iş diyorum çünkü benim ki gibi bünyelerde keyfen başlanan aktiviteler bir sonra görev halini alır ve sonrasında bunaltmaya başlar ki, burada da durum öyle gelişti.

Kendi başıma yazdıklarım internet ortamınfa paylaşmaya başladım. Sonra da bu blog ortaya çıktı. İlk zamanlar kendimi tanıtmadığımdan biraz daha rahat şeyler yazarken, bir gün kendimi saklama ihtiyacı duymamaya başladım. Facebook vs derken neredeyse bütün araçlar arasında paylaşım mümkün hale geldi. Bir koyup elli yerde paylaşma durumu sayesinde fazlaca aleni bir durum ortaya çıktı. Bu sefer kimler okuyor, kim ne yapıyor stresi başladı. Silkelendim ve çabuk kendime geldim şükür ki…

Sonuçta, öylesine ve keyfen başlanan yazı-çizi işleri okundukça veya yazdıkça bir stres yükü halini almaya başladı ben de. Kendime kriterler koymaya başladığımı fark ettim. Şu kadar sıklıkla yazmalıyım, şu konuda yazmalıyım, şöyle yazmalıyım derken aslında içinden çıkılmaz (en azından kendim çin) bir kısır döngüde buldum kendimi.

Ve sonuç, kısaca durumu resetlemeye karar verdim dostlar. Sonrasını beraber göreceğiz artık…

…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 06 Jan 2012 13:47:00 PST

Sabah oluyor, akşam oluyor, günler sıraya girmiş geçip gidiyor…

Ve yine deprem olur…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Mon, 24 Oct 2011 10:57:00 PDT

Eve gelirsin ve ertesi gün işe gidecek olmanın üstünde yarattığı sıkıntıyı atlatmaya çalışırken, beceremezsin zaten bu süre zarfında sabah olur işe gitmek zorunda kalırsın.

Böylece ortada bir sorunda kalmaz. Gün biter, akşam olur başka dertlerin derinliklerinde başka sorunlarla boğuşur bulursun kendini.

Şehitlere üzülürken, trafik kazası olur, akşam oturursun deprem olur. Enkazda kalana üzülürken, abuk subuk konuşanlar sarar etrafı…

Kamerayı gören “nerde bu devlet” diye naralar atarken 3g üzerinden canlı yayına aktarılır bu serzeniş…

Müteahhit yine çalmıştır, kontrol eden yine uyumuştur. Evi alan ucuza aldığına toprak sahibi aldığı paydan memnundur. Evini sakat gören de dışarıdan gelen öğrenciye, öğretmene kiralamıştır evi çoktan…

Barselona hazırlıkları tamam...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sun, 18 Sep 2011 22:42:00 PDT

ITMA 2011 için hazırlıklarımız tamam sayılır. Valizlerimizi topluyoruz artık yarın yolcuyuz.
Blogger'ın iPhone uygulamasını da yükledim. Fırsat buldukça bir seyler yazmaya çalışacağım.

Bayramlık …

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 26 Aug 2011 08:05:00 PDT

Düzenli bir bayram seyran kutlama alışkanlığım, becerim yoktur benim. O yüzden küsen darılan arkadaşım akrabam da çoktur. Gönülller bir olsun diyelim…

Sosyal medya araçlarını birbirine bağlamaktan da kaynaklı buraya uzun uzun bir şeyler yazmaktan elimi ayağı çektim son zamanlarda ki aşağıdaki yazıların tarihlerine bakan arkadaşlar farkındadırlar bu durumun.

Herhangi bir yerden birşeyler paylaştıkça farklı yollardan bir yerlere gidiyor bu yazdıklarımız. Bu satırları facebook’tan okuyan arkadaşım da çoktur. Twitter’dan linkini görüp meraktan tıklayan ve satırlara kadar bile okumadan sayfayı kapatan tanımadığım insanlar da…

Ne olursa olsun, bayramınız dileğiniz gibi olsun. Trafikte canavarlara, kırmızı ışıklara, çocuğunuzun ateşine ve fazla şeker çikolata yememeye özen gösterin derim. Selam eder, gözlerinizden öperim vesselam.

Sonunda...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Wed, 08 Jun 2011 01:00:00 PDT

Sonunda... Neden olduğunu çözemediğim bir süre sonunda www.karalamadefteri.com üzerinden tekrar yayına başladık. Sanırım...

Arada bir site kayboluyor, bir şeyler oluyor. Bir yerlere, bir izlemelere takılıyorum ama çözebilmiş değilim.

Hayırlısı...

Soru işareti (?)

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Thu, 25 Nov 2010 00:20:00 PST

Bundan 1,5 yıl kadar önceydi. Elif doğmuş, hastane- yoğun bakım maceralarımız sona ermiş. Evimize gelmiştik artık. Elif'in Nüfus kaydı, sağlık sigortası işleri için elimde gerekli olduğu söylenen evraklar değişik bir heyecanla yola düşmüştüm. Heyecanlı bir zamandı benim için.

Kadıköy'de nüfus idaresi nerdeydi diye soruyorum, İş Bankasının önünde arabayı park ettikten sonra karşıma çıkan belediyenin bulduğu tüm park edilebilir alanlarına birer birer yerleştirdiği park görevlilerinden birine.

"Yazıcıoğlu pasajının yanından yukarı doğru çıkacaksın abi" diyor. "Bi sol, bi sağ, bi sol, bi sağ yapacaksın solunda kalacak." Karıştırmam inşallah diye düşünürken teşekkür edip ayrılıyorum yanından.

Nüfus kaydı önemli bir şeymiş. Daha önce hiç sormak aklıma gelmediğinden; süresinin olduğunu, süreyi aşınca belli bir ücret alındığını öğrenmiştim daha önce tecrübe etmiş eş dosttan. Çocuğun özel sağlık sigortası için gerekliydi ama SGK kaydımıza eklenmesi ve diğer resmi işler içinde bir an önce alınmasında fayda vardı.

Sokaklar arasında slalom yaparken, kafamdaki seslere mücadele ediyordum. İsim konusunda son kararı vermiş miydik biz? Emin miyiz? Daha sonra bir seferde yazdırdığımız ismi "ben vazgeçtim, uymadı çocuğa" diyerek değiştirmek o kadar kolay mıydı? Değildi tabi.

İstanbul'da yeni ilçeler türediğinden oturduğumuz mahalle Üsküdar'a bağlı iken bir anda Ataşehir'e bağlanıvermiştik.

Yıllardır Nüfus İdaresine gidip gelen biriymişcesine elimle koymuş gibi buldum. Hemen bir üst kata çıkıp erken gelmenin keyfiyle sıraya bile girmeden dikildim görevli memurun karşına.

Heyecanlı ve zevzek bir bir şekilde, "kızım oldu da bir nüfus kağıdı alacağım, gerekli işlemleri yapacağım, koşacağım, hoplayacağım, uç desen uçacağım, babasıyım ben bu arkadaşın" gibisinden garip cümleler kurarken bende ki heyecanın binde birini yaşamayan memur teyze sadece "evraklar" diyerek aldı elimdeki dosyaları. Halbuki kızımın bir düzine fotoğrafını bile göstermeye hazırdım kendisine.

Memure hanım "kendi ilçenizde ki Nüfus İdaresine gitmeniz gerekirdi" dedi ama erken geldiğimi (?) (bu işinde bir süresi varmış geçirirseniz cezası varmış vs) halledebileceğini söyledi. Bende bu nazik(!) davranıştan dolayı teşekkür ettim.

Benimle aynı anda orada bebeklerinin nüfus kaydını çıkarmak isteyen bir çift bebekleriyle geldi bu arada. Ben ise aynı sırıtan ifadeyle azimle işlemleri bekliyorum. Onlarla da başka bir memur ilgileniyor.

Çocuğu aşıları için Sağlık Ocağına götürmüşler ancak Nüfus Cüzdanı olmadan işlem yapmamışlar.

Onlar da bize bir nüfus cüzdanı lazım gibisinden gelmişler. Yalnız problem şu(nlar) ki, elde evrak vs bir şey yok.

Nerede doğdu bebek?

- "Evde"

Annesi kaç yaşında ?(küçük olduğu her halinden anlaşılıyor);

- "16"

Sen kimsin?

- "Koca"

Resmi nikahınız yok mu?

-"Yok"

Vasisi babası olduğundan onun gelmesi lazım, kızın babası nerde?

- "Diyarbakır'da"

Gelemez mi?

-"Ee Yaşlı, hasta"

Annenin yaşı reşit olmadığından, sen de kocası olmadığından bebeğin nüfus kaydını yapamayız.

-"?"

Bu arada nüfus kağıdını almış, işimi 10 dakika da bitirmiştim.

Sinirim bozulmuş bir şekilde uzaklaşıyordum oradan artık. Kafamdaki sesle tartışmamaya çalışarak.

Anne olmuş bu kız çocuğunun ise reşit olmasına daha 2 yıl vardı. Bu benim çocuğum ben doğurdum bunu gibisinden bir işlem yaptıramazdı. Reşit olsa yurtdışından bankadan krediyle sperm alır istese yine anne olurdu. Vasisi olan büyükbaba gelir miydi? Belki de kız zaten evlenmek için kaçmıştı bu adama. Gelmezdi herhalde o zaman. Çocuk anne, kucağında yenidoğan ve gayri resmi koca üçlüsünün çözmesi zor bir durum içinde oldukları suratlarından belliydi. Büyükbabanın izni yoksa zaten gayri resmi koca reşit olmayan bir kızı alıkoymaktan dolayı bir suç işlemekteydi.

Nüfus cüzdanı olmayan, yani aslında resmi olarak ortada olmayan bir bebek vardı ortada ve devlet babanın, kayıtlarında olmadığından bundan haberi bile yoktu.

Kafamdaki ses bunları söylerken ben çoktan Kadıköy trafiğinde cebimde Elif’in Nüfus Cüzdanı ile kalabalığa karışmıştım artık.

Ama kafamdaki uzun süre aynı soruyu sordu durdu bana.

-"Peki bebeğin aşıları ne olacak?"

...

İktidar duygusu…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Wed, 28 Jul 2010 08:04:00 PDT

Günlerden Salı…

Ben hep böyle başlarım yazmaya nedense…

Sanki bir günlük olma havasında, bazen de raporlama yapıyormuşcasına.

Ne kadar sinirimi bozan olay oluyorsa aynı anda, benimde bunları kafama takma durumumdan kurtulmam gerekiyor. Ders 1; alış böyle durumlara…

Güven bunalımı yaşanan bir ortamda, takılmış kalmış kafam.

Kalemi elime almış, içimden geçenleri olduğu gibi dökebilirim kağıda. Ve bu şekilde biraz rahatlayabilirim ve belki anlamsızca bulduğum bir şekilde (sonradan ne yazdım ben diye düşününce farkedeceğim şekilde) karaladığını farkediyorsun ansızın.

Bu duygu durumu hastalıklı bir hal sanki, en azından ben öyle hissediyorum. Ders 2; Ve insan bir şey hissediyorsa da vardır öyle bir şey değil mi?

Kafanı sallamandan sen de onaylıyorsun diye algılıyorum bu durumu. Öyle olmasını umarak öyle kabul ediyorum. Ve bence kesin öyle…

Bu benim defterim, ve kalemim, istediğimi yazar ve yazdığım karakterin (ki bu durumda sen oluyorsun bu) istediğimi düşünmesini sağlamak benim elimde. Sen bu yazının bir karakterisin artık.

Yani iktidar burada bende ve benim dediğim olacak.

Okuyan kişi olarak istediğin anda okumayı kesebilirsin. Ama bu benim yazdıklarımı değiştirmeyecektir sonuçta. Okumasan da benim yazdıklarım burada kalacak ve sen okumadığın bir şeyi bilemeyeceksin. Ders 3; Bilmediğin bir şeyi de inkar edemezsin…

O yüzden bırak içindeki merak duygusuyla savaşmayı ve okumaya devam et. Senin, yani okuyucunun, yani bu yazıdaki karakterin ne düşündüğünü sen okumaya başlamadan önce ben yazmıştım.

Son ders; İtirazın sadece kendini kandırmaktır…

Kapalı hava sendromu

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Thu, 24 Jun 2010 04:56:00 PDT

Yaz mevsiminin gelmesinden midir? Yoksa yaz geldi derken, bastıran ani yağmur dalgaları ve ultra iç sıkıcı kapalı havanın bir yan etkisi midir bilemiyorum ama feci bir alış veriş dürtüsü içimi kavuruyor ki şu an beni engellemesi için bir takım sebepler yaratmaya karar verdim.

Aksi takdirde işten eve gidene kadar bir çırpıda satın almak istedilerim buradan eve yol olur.

Sadece kılık kıyafet ya da elektronik oyuncaklar zannediyorsanız aldanırsınız. Salon ve yatak odası mobilyalarını ve duvarların rengi de dahil olmak bir çok ayrıntıyı nasıl değiştireceğimi planlamış durumdayım.

Kapalı havalarda intihar eğilimlerinin artığına dair araştırmalar vardır muhakkak, bana etkisi ise ekonomik bir intihar olabilir.

Nerede dur(ma)sak…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Mon, 17 May 2010 06:06:00 PDT

Öğrenmenin sonu yok…

Her geçen gün sanal alemle olan ilişkimi tüketici moduna doğru kaydırırken, önüme çıkan (kontrolsüz) ve takip ettiğim (azim var burada, zaman değil) bazı sitelerden sürekli bir şeyler öğreniyorum.

Sorsanız aslında özellikle belli konuları takip ediyorum diyemem. Google Reader’ın bir özelliğinden yola çıkarak baktığımda ise aslında belli konuları daha fazla izlediğim ortaya çıkıyor. Farkında olmadan başladığım ilgimi çeken konulara olan farkındalığım artıkça daha düzenli (ve azimli) olmaya doğru gidiyor(muşum).

Diğer taraftan bu kadar çok kaynak içinde yüzerken, kendim oturup bir şeyler yazabilme etkinliğimi uzun süredir sekteye uğrattığım bir gerçek.

Takip ettiğim konular hakkında yazmak içimden gelmiyor (nedense), ilgimi çeken bir konuya yeteri kadar ilgi göstermeye vakit ayıramıyor veya konsantrasyonumu bozan yeni bir şeylerle tekrar karşılaşıyorum. Telefon çalıyor, Elif ağlıyor, vs…

Buna sebep olarak en çok, zamansızlığıma, ne kadar uğraşsam da toparlayamadığım düzensizliğime, facebook’a, twitter’a, friendfeed’e kızıyorum. Ve kızmakta da haklıyım.

Bakış açısı...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 06 Feb 2010 02:56:00 PST

Bazen söze öylesine başlamak gerekir. Konuşurken bu tarz girişler garip kaçsa da yazarken konunun akışına bağlı olarak hoşluk yaratabilir bile.

Benzer bir şekilde bir çok kaynakta, yazmayı özendirmek için tek başınıza kaldığınızda oturun ve kafanızdakileri bir yerlere öylesine, hiç kısıtlamaya kurala bağlı kalmadan yazmaya başlayın diye önerilerle karşılaşabilirsiniz. Ancak her nedense yalnızlık insanın yazma istediği ve hatta düşünme yeteneğini bile öldürüyor sanki bir süre sonra.

Yalnızlıktan kaynaklı kronik düşünme kabiliyeti zaafına düşmeden önce yalnız kaldığımızda arayabileceğimiz insanların telefon numaralarını bir yerlere yazsak daha fazla faydalı olur kanısındayım.

Haftayı o kadar yoğun geçirmeye alıştık ki artık gün içinde birkaç saat boş kalınca ne yapacağını bilemeyen bir boş gezere dönüşebildiğimi fark ettim. Acil servis ve hastane furyalarından sonra bu satırları yazarken içten içe bir şeyleri unutuyormuş, atlıyormuş hissiyle gelen bir suçluluk psikolojisi ve peşinden gelen bir acele içindeyim.

Mehmet Ali Kılıçbay'ın Newsweek'teki bir yazısında bahsettiği bir Arap atasözü dikkatimi çekmişti geçenlerde. "İnsanlar ana-babalarından çok devirlerine benzerler."

Bende karşımda annemin küçük kızıma süt içirmeye çalışırken yüzündeki ifadeye , benim onlara bakışımdaki olası ifadelerime hissettiklerime, onların ve benim hayata bakışımız, günü değerlendirmemiz ve hayattan beklentilerimizi, bu hafta içinde birkaç kez sorgulamama sebep olan olaylar silsilesi içinde bir kez daha düşünme ve bir kenara yazma ihtiyacı duyuyorum.

Fotoğraf, Flickr'da Linda Cronin kişisine ait.

Gündelik Günlük Yazılar – 323

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 30 Oct 2009 04:38:00 PDT

Yağmurla başlayan ve yağmurla devam eden bir güne uyanmanın insanın üstüne depresif bir ruh halini ağır bir yük gibi bıraktığı konusunda bir çok yerde benzer şeyler çok kere söylenmiştir muhakkak.

Gün ne kadar erken başlarsa başlasın devamında insan güneşi göremeyince uzun süre bu ruh halinden kurtulamıyor doğal olarak.

Hemen akla değişik sorular geliveriyor. Gece iyi uyudunuz mu? veya iyi bir kahvaltı ile güne başlamayı düşündünüz mü?…

Cevap ise pek değişmiyor nedense, “Nerdee"…

Hal böyle olunca günün ilk keyif verici etkileriyle karşılaşma olasılığının düşük olduğu yerlerden, köprü trafiğine gireceğini bile bile ayak sürüyerek evden çıkmak veya bu ruh haliyle işyeri gibi mekanlara ulaşmak gerekiyor. (Köprüden depresif bir ruh haliyle geçiyor olmak intihar etme riskimizi artırıyor mu acaba?)

Ankara için söylenen bir cümle bu konuya da uyarlanabilir belki. “Ankara’nın en sevilen yanı” diye sorulduğunda İstanbul’un keşmekeşinden nasibini almamış ve Ankara’da öğrencilik hayatının yaşayan bir takım öğrenci tayfası “İstanbul’a dönüşü” diye cevaplandırır hınzırca.

Cuma günleri yağmurlu bir havada işe gitmenin de en güzel (belkide tek iyi) yanı da eve geri dönüş anıdır herhalde.

Geri dönüş...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 17 Oct 2009 13:41:00 PDT

1)Bir kere bırakınca geri dönüş de zor oluyor.

2)Elif Umut doğdu, hayat bir anda değişti. Şimdi yeni düzene ayak uydurmaya çalışıyoruz.

3)Yaz bitti, sonbaharı pek anlamasak da kış kapıda... Hava hergün biraz daha erken kararıyor. Sonuç; depresif ruh hallerimizde artış olacak.

4)...

3 kuruşa bir yudum hayat…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Wed, 08 Jul 2009 11:16:00 PDT

Fazla materyalist kalmışız son dönemlerde… Hayatı maddi şeyler üzerine kurmuş, kurgulamış, tüm beklentilerimizi maddiyata indirgemişiz. Çalışmanın amacı sadece paraya ve yıl sonunda sıkıştırılmış ve paketlenmiş olarak sunulan tatillere dayanmış kalmış. Tüm enerjimizi ve hayat kurgumuzu bu çalışma üzerine kurgulamışız.

Hayat sadece kazanmak ve kaybetmek üzerine kurulu değil. Olmamalı.

İnsanlar hayata nasıl tutunmuşlar diye kafamda bir soruyla etrafıma bakındım bugün tekrar. Ümitsiz kaldım… (Depresyon da falan değilim bu arada, daha değil)

Yazılı çizili neler var diye dolandım durdum şu sanal ortamda.

Kendini özgürce ifade edebilmek gibi bir maskeyle yazılan basit (gerçekten ilkel kalabilecek düzeydeki kelimelerle kendini ifade ederek ve sağa sola konan reklamlardan gelecek kazanca hevesle) kopyala yapıştır ifadelerle dolu o kadar çok blog okudum ki bugün… Afakanlar bastı.

Gazeteler bir boş, kitaplar pek bir kalın gözüktü gözüme. (TV hiç sormayın en son şarkı söylemeye çalışan bir kızcağızın üzerine böcekler atıyorlardı. )

Bugün bir yere varamayacağımı düşündüm. Saldım kendimi sokaklara belki daha ümit vardır diye…

Biraz daha yeşil bir çevre, daha ılıman bir iklim lazım bana belki…

Fotoğraf Flickr’da д§mд kişisine ait…

Deftere Not ..

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 22 May 2009 14:54:00 PDT

Bugün ilk kez kızımın annesinin karnına attığı tekmeleri ben de hissettim. Bangır bangır başınıza ben geliyorum diyor ...

Annesini tekmelerle yönetiyor diyebilirim şu an.

Fazla sağına yattın iki tekme dön sola, saat 5 karnım acıktı iki tekme daha kalk bir şeyler ye annesi...

Olduğu kadar…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 09 May 2009 12:15:00 PDT

Sıkıntılı günler geçiyor olmanın yanında, her zaman yakındığım vakitsizlik de eklenince planladığım işler hep aksamaya başladı son günlerde.

Ofiste ki işlere gösterdiğim özeni kendi hayatımdaki “yapılmalılar” listesinde yer alabileceklere göstermediğimi fark eder oldum.

O yüzden hiç önermediğim, ama zaman zaman kendi tarzınızı ortaya koymanın en iyi yolu değerlendirdiğim ilk aklına geleni yapma, ani karar verme ve fazla düşünmeden harekete geçme yoluna girdim, girmek zorundayım.

Kafamda her şey için yeterince yer yok sanırım. Bir süre olurunda gidecek her şey galiba…

Blog Ödülleri 2009 Yarışması Sonuçlandı...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 01 May 2009 09:10:00 PDT

Blog Ödülleri 2009 adıyla düzenlenen yarışmanın finalistleri belli oldu. İlk üçe giren blogların yer aldığı sayfaya ulaşabilirsiniz.

Yarışmanın pek çok eleştirilecek yanı bulunabilir ancak bu emeği geçenlere teşekkür etmemeyi gerektirmez. Her sene daha iyi yarışmalar çıkacağından ve yeni bloglarla tanışacağımızdan eminim. Hepsinin emeğine sağlık...

Blog Ödülleri 2009

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Mon, 20 Apr 2009 06:22:00 PDT

Geçen sene olduğu gibi bu sene de Blog Ödülleri yarışmasında Kişisel kategorisinde Karalama Defteri de var. Yok öyle iddialı falan olduğundan değil. Destek olmak ve ben de varım demenin bir yolu.

İlla "oy verecem ben" diyorsanız. Şuradan açılacak olan sayfada kayıt vs. işlemleri halledip kolayca oy verebilirsiniz. Diğer kategorilerdeki blogları görme ve onlara da oy verme fırsatınız olacak.

Bu yarışmaya emek veren arkadaşlarla Hürriyet İK'nın yaptığı röportaja da bir bakın.

Benim ülkemde neler oluyor?

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 18 Apr 2009 02:11:00 PDT

Benim ülkemde artık neler oluyor diye sormamak için kendinde olmamak gerekiyor?

Demokrasinin olmazsa olmazlarından biri olan Sivil Toplum Örgütlerinin Türkiye’de en başarılı olanlarından biri olan Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği hukuka aykırı bir çok noktası bulunan bir aramaya maruz bırakılıyor.

Aramalardan ne çıkacağı belli olmasa da Derneğin elini kolunu bağlayarak işlemez bir hale getiriyor. Binlerce öğrenci bursunu alamaz hale geliyor.

Delil diye toplanan eşya ve evrakların içinden “Nutuk” ve Atatürk posterleri çıkıyor.

Benim ülkemde artık nasıl oluyorsa Nutuk ve Atatürk posteri bulundurmak suç olmaya doğru gidiyor.

Bazı gazeteler durumdan fırsat yakalama peşine düşüyor kanserle mücadele eden bir insanın başındaki bandanadan yola çıkarak “anlamsızca” ve “sadistçe” haberler yapıyor.

Yol maceraları…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 04 Apr 2009 12:48:00 PDT

Her gün iş için Anadolu-Avrupa Yakası arasında mekik dokuyan insanlardan biriyim.

Yollarda geçen süreyi hesaplamaya kalktığımda ay sonunda korkunç rakamlarla karşılaşıyorum.En iyi ihtimalle günlük gidiş-geliş süresi 2 saate yakın bir vakit alıyor. Böyle olunca da ayda 40 saat civarında arabanın içinde direksiyon başında geçirdiğim ayrı bir hayatım var.

Sabahları yolda kahvaltıvari bir şeyler yemeğe alıştım.

Akşamları Power FM’de Bay J ile bir veya iki saat geçiyorum. Akşam haberlerini dinliyor. Mehmet Barlas – Emre Kongar’ın tartışmalarını dinliyor. Artık sıkıntıdan bağıra çağıra şarkı söylemeye başlamışken eve varıyorum.

Her ay 2 güne yakın bir süreyi yola harcayınca ister istemez insanın psikolojisi de değişiyor(dur) diye düşünüyorum.

Bana ne gibi bir etki yaratıyor bilemiyorum, anlamam da zor. Ama şunu biliyorum ki, eve vardıktan sonraki ilk yarım saat gerçekten daha asabi ve yorgun bir insan oluyorum.

Araç başında büyük çoğunlukla sakin ve dikkatli bir sürücü olduğumu, direksiyon başında ultra anlayışlı ve acele etmeyen bir tarz belirlediğimi, zaman zaman avazım çıktığı kadar bağırsam da karşımdakilerin bön bön bakışlarından beni duyup duymadıklarını kontrol ettiğimi, köprüde sağ taraftaki OGS gişelerini kullandığımı, köprüdeki ek şeride girmek için insanların üzerine üzerine gitmediğimi, emniyet şeridine girmediğimi ve girenlere küfür ederek meditasyon yaptığımı belirtmekte fayda var. Aksi durumdaki psikolojik yıpranma daha da fazla oluyor.

Her neyse, kendine vakit ayırma konusunda sınıfta kalmış bir insan olarak, var olan zamanımın bir kısmı yollarda geçiyor. Ömür geçiyor, yollar bitmiyor.

Pazartesi Obama İstanbul'a geliyor. Biz aynı saatte doktora ulaşmaya çalışıyor olacağız. Peşinden toplantıya yetişmeye çalışacağım (yeniden). Yiyecek bir kaç şey ve yolda dinlemek için yeni bir playlist hazırlamalıyım. Yeni hafta sürprizlere açık…

Hard Days

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 13 Mar 2009 01:18:00 PDT

Şu geçtiğimiz birkaç hafta kendini "zor zamanlar…" kısmına yazdırmayı hak etti.

Neden mi?

1. Krizden olayı "iş" tam anlamıyla çılgınlıklar seviyesinde seyrediyor. Kastım yoğunluk değil batanlarla ilgili stres ve sıkıntılar daha çok…

2. Dişçiye gidip gelmekten gına geldi artık, iş çıkışı yetişemediğimden ve hafta içi çıkıp gitmek de problem olmaya başladığından bütün randevularım Cumartesi gününe yığılmış vaziyette. Hal böyle olunca Cumartesi öğlenden sonra ki zamanlarım sürekli klinikte geçiyor. Her Cuma gecesi peşimde koşturan dişçilerden kaçtığım kabusların tekrarlarını görüyorum.

3. Bu ay ki sürprizim Sandık Kurulu Seçmen Üyeliğim için karakola çağrılmam ve elime tutuşturulan tebligat oldu. Seçimlerde sandık başında görevliymişim. 06:30'da sandık başında hazır olmam gerekiyormuş.

-"Neden ben?"
- hiçbir fikrim yok.

* Fotoğraf Flickr’da şu kişiye ait.

Karanlık bir gün...

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Sat, 21 Feb 2009 07:55:00 PST

Fotoğraf Funky64 kişisine ait (Flickr)

Bu sene nedendir bilinmez kar kış görmeden bitireceğiz galiba diye düşünüyorken, Balkanlardan gelen havanın bizimde havamızı bozduğu bir hafta sonu kabusunda yataktan kaldırıldım bugün.

Hafta sonu uyumak serbest sloganıyla yola çıkmışken çeşitli dürtmeler sonucu sabahın sekizinde gereksiz yere kalktım. Kalktım ki dışarı da hava bir karamsar, bir sıkıcı, kara dönecek bir yağmurlu durumlarında. Havadan besbelli bir baş ve eklem ağrıları, TV'de anlamsız sıkıcı programlar, kahvaltı hazırlamaya yetmeyecek malzemelerle dolu bir buzdolabı...

Huysuz bir gün işte…

Kısaca…

1. Havanın böyle kötü olduğu hafta sonlarına alışkın değilim. Hazırlık yapmamıştım hiç.

2. Kahvaltı tek başına yapıldığında olmasa da olur bir etkinlikmiş benim için.

3. Televizyon seyretmekten de sıkıldığım bu son haftalarda dizi, sinema kanallarına dahi takılamıyorum. Yerli kanallardan koşarak uzaklaşıyorum.

4. Sevdiğim blog yazarları daha fazla yazsın istiyorum. Etrafta çok gereksiz yazan yüzlerce insan var aralarında kaybolmamak elde değil.

5. İlham perilerim çok uzaklarda bu aralar…

6. Periler uzaktayken, hayatımda eksik olan bir şey, o da kaliteli boş zaman…

Sıradan olmayan bir gün…

noreply@blogger.com (Zafer Karkac) — Fri, 13 Feb 2009 14:14:00 PST

Image by .sw_in_shift via Flickr

Deliye her gün bayram..., yok o bugün değil. Düzeltiyorum.

Varsa bir yerlerde sevdiğiniz biri, bugün onun için olsun...