FeedBurner makes it easy to receive content updates in My Yahoo!, Newsgator, Bloglines, and other news readers.
Learn more about syndication and FeedBurner...
Οι Έλληνες να δώσουν τα λεφτά τους για να σώσουν την Ελλάδα! Οι φτωχές ελληνικές οικογένειες να καταθέσουν αυτά που τα λίγα που τους είχαν απομείνει στον τραπεζικό λογαριασμό, έρανο για την Ελληνική οικονομία! Χρωστάμε πολλά λεφτά!
Μας λένε.
Και εμείς ρωτήσαμε σε προηγούμενο άρθρο, καλά και ΠΟΥ χρωστάμε;
Ας δούμε λίγα στοιχεία για το ποιοι είναι τελικά οι δανειστές μας που μας φοβερίζουν με πτώχευση και πτώση της πιστοληπτικής μας ικανότητας. Μην είναι οι Γερμανοί που μας έχουν άχτι από τον πόλεμο; Μην είναι οι Γάλλοι που μας έχουν άχτι από το Euro 2004; Μην είναι οι Αμερικάνοι που μας έχουν άχτι γενικώς;
Ξέρετε ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι κερδοσκόποι, οι μεγαλύτεροι τοκογλύφοι, οι μεγαλύτεροι πιστωτές – γδάρτες του ελληνικού κράτους, τους οποίους ομού μετά του Ομπάμα (!), όπως μας ανακοίνωσε χτες ο κ. Παπανδρέου θα πατάξει όπου Γης;
Ξέρετε σε ποιους «χρωστάει» η Ελλάδα, ποιοι βρίσκονται – στην πρώτη θέση – μεταξύ εκείνων που πίνουν το αίμα του ελληνικού λαού, ποιοι κατέχουν με τη μορφή κρατικών ομολόγων τεράστιο μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους, ποιοι, τελικά, κραδαίνουν τη θηλιά του δημοσίου χρέους, εξασφαλίζοντας αμύθητα πλούτη από το στραγγαλισμό εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου; Πίσω από όλη αυτήν την καταστροφολογία περί «χρεοκοπίας», εκ των βασικών σκηνοθετών της εικόνας «Τιτανικού» με την οποία βομβαρδίζουν τον ελληνικό λαό, επικεφαλής του κοπαδιού με τις ύαινες που τζογάρουν και κερδίζουν αστρονομικά ποσά πάνω στη φτώχεια των Ελλήνων εργαζομένων είναι μια χούφτα Ελλήνων «πατριωτών», τραπεζίτες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, κεφαλαιούχοι, με μια κουβέντα όλο το «ανφάν γκατέ» της εγχώριας ολιγαρχίας του πλούτου!
Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους:
Στο τελευταίο ομολογιακό δάνειο ύψους 5 δισ., όπου το επιτόκιο εκτινάχτηκε στο 6,3%, πράγμα που σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός για να το ξεχρεώσει θα πληρώσει τόκους 3,15 δισ. (!), τρίτοι τη τάξει δανειστές μας ήταν οι Γερμανοί που απέσπασαν το 14% του κοινοπρακτικού ομολόγου, δεύτεροι ήταν οι Βρετανοί με 20%,
αλλά την πρώτη θέση μεταξύ των δανειστών, σε ποσοστό 23%, την έχουν οι Ελληνες… «επενδυτές»! Αυτοί είναι οι… «πατριώτες» (!) πλουτοκράτες, που μαζί με Αγγλους, Γάλλους, Γερμανούς και Πορτογάλους της ιδίας συνομοταξίας, έβαλαν το χεράκι τους για να εκτιναχθεί το επιτόκιο στα επίπεδα που εκτινάχθηκε, αυτοί είναι που θα εισπράξουν τη μερίδα του λέοντος από την τοκογλυφία. Αυτοί είναι που σέρνουν το χορό των «κακών» και «βδελυρών» κερδοσκόπων, που βυσσοδομούν κατά του λαού από την Αθήνα, αλλά ο κ. Παπανδρέου τους «αντιμάχεται» από την Ουάσιγκτον, από τα Παρίσια και από τα Βερολίνα… Όπως καταγράφονται στα στοιχεία της BIS, της Citigroup, αλλά και στην έκθεση της Goldman Sachs, ανάμεσα σε εκείνους που ελέγχουν και «παίζουν» με το ελληνικό δημόσιο χρέος, στους κατεξοχήν τοκογλύφους, που για την ικανοποίηση των απαιτήσεών τους το ελληνικό κράτος προσφεύγει στις διεθνείς χρηματαγορές, για να δανείζεται με ληστρικά επιτόκια, ώστε να πληρώνει τα χρέη του απέναντί τους, ανήκουν 4 ελληνικές τράπεζες!
Συγκεκριμένα, η «Εθνική», η «Αλφα», η «Πειραιώς» και η «Eurobank», σύμφωνα με τα στοιχεία του 9μηνου του 2009, αφενός, διαθέτουν κρατικά ομόλογα άνω των 36 δισ., τα οποία χρησιμοποιούν ως βάση ασφαλείας και αφετέρου, από κει και πέρα, διαθέτουν περί τα 45 δισ. κρατικά ομόλογα με τα οποία υπό μορφή εγγυήσεων προσφεύγουν στην ΕΚΤ, δανείζονται με επιτόκιο 1% και κατόπιν με τα ίδια αυτά χρήματα δανείζουν το ελληνικό κράτος με εξαπλάσιο» (!) επιτόκιο και τους Ελληνες καταναλωτές με εικοσαπλάσιο! Με άλλα λόγια, όταν θα ακούτε τον κ. Παπανδρέου να απευθύνεται στο «φιλότιμο» των μισθωτών, όταν θα ακούτε τον κ. Παπακωνσταντίνου να απευθύνεται στον «πατριωτισμό» των Ελλήνων, όταν θα ακούτε τον Πάγκαλο να ζητά να βάλουμε πλάτη «όλοι μαζί» για να διέλθουμε από την κρίση,να θυμάστε:
Εκτός από τους τραπεζίτες της Γαλλίας, που κατέχουν περί τα 75 δισ. του ελληνικού δημόσιου χρέους (εξού και η «αγάπη» του Σαρκοζί), της Ελβετίας που κατέχουν περί τα 64 δισ., της Γερμανίας που κατέχουν 43 δισ. (εξού η «συμπάθεια» της Μέρκελ), των ΗΠΑ που κατέχουν περί τα 13 δισ. (εξού η «φροντίδα» των Ομπάμα – Κλίντον),
υπάρχουν και 4 ελληνικές τράπεζες, στο μετοχολόγιο των οποίων δεσπόζουν τα ονόματα επιφανών Ελλήνων πετρελαιάδων, βιομηχάνων, εργολάβων και λοιπών «πατριωτών – νταβατζήδων», που ελέγχουν το 20% – 30% του ελληνικού δημόσιου χρέους, και που για το δικό τους, τελικά, «εξευμενισμό», οι εργαζόμενοι χάνουν τον 14ο, τον 13ο και τον 12ο μισθό τους!
Αλλά όπως καταλαβαίνεται, αυτούς δεν τους πέτυχε ο Γιωργάκης στο δρόμο να του πουν ότι θα βοηθήσουν τη χώρα με το υστέρημά τους. Και αφού δεν τους βρήκε τυχαία στο δρόμο, μην περιμένετε να πάει και στο σπίτι τους να τους ενοχλήσει. Εξάλλου αυτοί οι ίδιοι ήταν στο μυστικό δείπνο της Εκάλης με τον Παπανδρέου πριν της εκλογές, νομίζετε ότι δεν ήξεραν για τι πράγματα θα μιλούσαν ενώ συνέτρωγαν και συνέπιναν με τον αυριανό πρωθυπουργό;
Αφού λοιπόν ανακοίνωσαν τις προάλλες ότι θα πάρουν πολλά από τα λίγα και όχι λίγα από τα πολλά για να μπαλώσουν ότι μπορούν μέχρι να βγει άλλη κυβέρνηση και να ξαναπετάξουν σε αυτή την καυτή πατάτα, κάποιοι τόλμησαν, για ακόμα μία φορά, να διαμαρτυρηθούν. Αναφέρομαι φυσικά στο περιστατικό, ένα από τα δεκάδες, όπου πολίτης δέχτηκε επίθεση με παράνομα χημικά όπλα στο κέντρο της Αθήνας από δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος μάλιστα ακολουθούσε εντολές του προϊστάμενού του. Παράλογο; Και όμως ελληνικό.
Στην βουλή κατατέθηκε ερώτηση επί του θέματος.Στο κείμενο της ερώτησης αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:
Η χρήση των αερίων CS και CN, βασικότερων συστατικών των σύγχρονων ‘δακρυγόνων’, από τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ ανάγκασε τον ΟΗΕ να καταλήξει στην Απόφαση 2603/16-12-1969, σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων, ‘καλούνται τα κράτη-μέλη να κάνουν σαφή δήλωση, ότι η απαγόρευση, που περιλαμβάνεται στο Πρωτόκολλο της Γενεύης να έχει εφαρμογή στην πολεμική χρήση όλων των χημικών, βακτηριολογικών και βιολογικών ουσιών (συμπεριλαμβανομένων των δακρυγόνων και άλλων βλαπτικών ουσιών), όσων υφίστανται σήμερα και όσων μπορεί να αναπτυχθούν στο μέλλον’. Επιπρόσθετα βάσει της Σύμβασης του Παρισιού (1993), η οποία έχει κυρωθεί και από την Ελλάδα, η παραγωγή των χημικών ουσιών για στρατιωτικούς σκοπούς έχει απαγορευθεί. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να αντιμετωπίζονται οι πολίτες μονίμως από την ΕΛ.ΑΣ και τους πολιτικούς της προϊσταμένους ως εχθροί και να χρησιμοποιείται εναντίον τους το ίδιο χημικό όπλο, που απαγορεύεται μεταξύ εμπολέμων κρατών; Πως είναι δυνατόν να υπάρχει χημικός πόλεμος ενάντια σε διαδηλωτές εργαζόμενους, συνταξιούχους, φοιτητές, μαθητές; Επιπλέον, η ΕΛ.ΑΣ., εκτός των χειροβομβίδων που εκτοξεύονται με τη μορφή σκόνης και νέφους, χρησιμοποιεί τη γνωστή πλέον μέθοδο της ‘φυσούνας’, δηλαδή το σχεδόν εξ επαφής ‘ψεκασμό’ των διαδηλωτών που εφαρμόζεται χωρίς καμιά προειδοποίηση, ως μέσο διάλυσης των διαδηλώσεων με κίνδυνο ακόμα και για την ίδια τη ζωή των διαδηλωτών. Οι βουλευτές ζητούν επίσης να μάθουν πότε θα υλοποιηθεί η δέσμευση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη ότι θα απαγορευθεί η χρήση χημικών και δακρυγόνων εναντίον των διαδηλωτών. Επικαλούνται μάλιστα δήλωση του ίδιου του υπουργού τον περασμένο Δεκέμβριο.
Ακόμα και με οποιαδήποτε διαφωνία για τον τρόπο, τον τόπο ή το λόγο της διαμαρτυρίας, το εν λόγω θέμα άπτεται σε διεθνής συνθήκες για τους κανόνες πολεμικών συρράξεων, και, ως συνήθως, κάποιοι σφυρίζουνε αδιάφορα. Σε λίγο θα αρχίσουν να πετάνε και χειροβομβίδες λευκού φωσφόρου. Για να δούμε, θα έχουμε καμία απάντηση στην παραπάνω ερώτηση;
Τσιγγάνα: Να τα!
Αυλωνίτης: Ποια;
Τσιγγάνα: Τα λεφτά!
Αυλωνίτης: Που ν τα;
Τσιγγάνα: Το 8 Κούπα.
Αυλωνίτης: Τι είναι το 8 Κούπα;
Άλλη τσιγγάνα: Έλα, ασήμωσε να σε τα πω.
Τσιγγάνα: Έλα ντε τσιγκούνη δώσε!
Αυλωνίτης: Ε, πάρε το 8 Κούπα και δώσ’μου τα ρέστα.
Ιδού – με τα ίδια τους τα στοιχεία – πώς γεννιέται το δημόσιο χρέος, αν «υπάρχουν λεφτά», ποιοι τα λυμαίνονται και σε ποιους ανήκουν! Επί μήνες επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση λοβοτομής του ελληνικού λαού, που καλείται να φάει το παραμύθι ότι «δεν υπάρχει σάλιο» και ότι η «ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας» περνάει μέσα από τον πλήρη εξανδραποδισμό του εργάτη, του άνεργου, του βιοπαλαιστή! Αλλά «πού πήγαν τα λεφτά», εκείνα δηλαδή τα λεφτά που τα… έψαχνε ο Παπανδρέου προεκλογικά; Ιδού! Ιδού πώς, μαζί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα ξαφρίσανε από τον ελληνικό λαό και τώρα στήνουν εξεταστική, για να συμψηφίσουν και να κουκουλώσουν τα «έργα» τους. Να για ποιους κηφήνες και σφετεριστές καλείται ο ελληνικός λαός, μετά τους κόπους του, να «καταθέσει» ακόμα και το αίμα του!
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, το Ενεργητικό του τραπεζικού τομέα στην Ελλάδα ανερχόταν στα τέλη του 2000 στα 233 δισ. ευρώ. Προσέξτε: Μετά από μια θητεία του ΠΑΣΟΚ κι άλλη μία της ΝΔ, στα τέλη του 2009, το σύνολο του Ενεργητικού του τραπεζικού τομέα, δηλαδή ο συνολικός πλούτος που έχουν ενθυλακώσει οι τράπεζες, υπερδιπλασιάστηκε και εκτοξεύτηκε στο αστρονομικό ποσό των 579 δισεκατομμυρίων ευρώ! Αυξήθηκε, δηλαδή, κατά 148% έναντι του 2000 και κατά 110% έναντι του 2004, όταν το Ενεργητικό των τραπεζών αποτιμήθηκε στα 275 δισ. ευρώ.
Με άλλα λόγια: Οση ακριβώς είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους, κοντά στα 300 δισ., τόση (και ακόμα παραπάνω!) είναι η αύξηση του αμύθητου πλούτου που ομολογούν ότι απέσπασαν οι τράπεζες μέσα στην αντίστοιχη δεκαετία! Σύμφωνα δε με τα στοιχεία του Σεπτέμβρη του 2009, από αυτά τα 579 δισ., τα 400 (!) έχουν καταληστευθεί (σ.σ.: «νόμιμα και ηθικά») από επτά μόνο τράπεζες, τις Εθνική, Eurobank, Alpha, Πειραιώς, ΑΤΕ, Εμπορική, Marfin!
Γιατί, επομένως, «ψάχνουν» να βρουν, τάχα, πώς προέκυψε το δημόσιο χρέος; Νάτο, εδώ μπροστά τους είναι που ορθώνεται «ολοζώντανο» και «ακέραιο» το δημόσιο χρέος της Ελλάδας! Τα λεφτά που «βούτηξε» πριν και μετά την κρίση η χρηματιστική ολιγαρχία (δηλαδή, η σύμφυση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου που συνθέτουν το χρηματιστικό κεφάλαιο) ανέρχονται στα 346 δισ. ευρώ (!) από το 2000 και στα 304 δισ. ευρώ από το 2004!
Το δημόσιο χρέος, δεν είναι παρά τα λύτρα μιας πολιτικής ομηρίας που υπέστη ο ελληνικός λαός, λύτρα τα οποία μετατράπηκαν σε ιδιωτικό πλούτο για μια «παρέα» χρυσοκάνθαρων με ξεχειλισμένα σεντούκια και παραγεμισμένες θυρίδες!
Να, λοιπόν, ποιοι τα «έφαγαν»! Να ποιοι τα κατέχουν! Εχουν ονοματεπώνυμα, έχουν διευθύνσεις! Να από ποιους να πάνε να τα ζητήσουν! Να πού βρίσκονται όσα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι, να ποιοι καρπώθηκαν τον πλούτο που γέννησε η δουλειά του λαού. Και να ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να πληρώσουν, αλλά που ο «σοσιαλιστής» κ. Παπανδρέου δεν τους ζητάει πεντάρα…
Θα το επαναλάβουμε: Το επιπλέον ποσό των 350 δισ. ευρώ που «άρμεξε» μια κάστα πλουτοκρατών – μιλάμε για τον πλούτο μόλις μιας ντουζίνας τραπεζών που ξεπερνά ολόκληρο το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας (!) – ισούται επί το 10πλάσιο με το δημοσιονομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού και ξεπερνάει το σύνολο του δημόσιου χρέους της χώρας! Πέρα, όμως, από τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, που αποτυπώνουν τον αμύθητο πλούτο που έχει σφετεριστεί μια κάστα ολιγαρχών και ταυτόχρονα δηλώνει τη σαθρή βάση της καπιταλιστικής οικονομίας αφού μια χούφτα πλουτοκρατών παίζοντας με το «πλασματικό χρήμα» και κερδοσκοπώντας πάνω σε «φούσκες», απαιτεί να κατέχει πλούτο υπερδιπλάσιο ολόκληρου του ΑΕΠ της χώρας, υπάρχει μακρά αλυσίδα αποδείξεων, εξίσου αποκαλυπτικών σχετικά με το περίφημο ερώτημα «αν υπάρχουν λεφτά».
Συγκεκριμένα:
Έτσι δημιουργούνται τα χρέη και τα ελλείμματα στο δημόσιο ταμείο, το οποίο δεν αποτελεί παρά δοχείο μέσω του οποίου ο πλούτος που παράγει ο ελληνικός λαός «μεταγγίζεται» στα ιδιωτικά ταμεία της πλουτοκρατίας. Η απάντηση στο ερώτημα «αν υπάρχουν λεφτά» είναι προφανής. Και φυσικά, τα λεφτά αυτά υπάρχουν. Ούτε εξανεμίστηκαν, ούτε εξαερώθηκαν. Τα έχουν εκείνοι στους οποίους κάνουν πλάτες το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ. Αλλά δεν τους ανήκουν. Ανήκουν στον ελληνικό λαό! Σε αυτόν ανήκει και η απόφαση: Να τα πάρει πίσω! Να μην τους επιτρέψει να του κλέψουν ούτε ένα ευρώ πλέον! Να οργανωθεί, να αντισταθεί, να τους ανατρέψει και να βάλει τέλος σε αυτήν τη ληστεία!
Από εδώ.
Τελευταία με όλα αυτά τα γεγονότα που συμβαίνουν στον ελλαδικό, ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο χώρο, αναρωτιέμαι το προφανές, αν δηλαδή μπορεί τελικά να υπάρξει η δημοκρατία που τόσο ευαγγελιζόμαστε ταυτόχρονα με ένα τόσο σκληρό οικονομικό σύστημα όπως ο καπιταλισμός, με την μορφή που υπάρχει. Δημοκρατία, όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ δηλαδή, πρέπει να λέγεται ένα σύστημα στο οποίο ο λαός κυβερνά, και έχει την δυνατότητα να λαμβάνει αποφάσεις για τον εαυτό του και τη χώρα του, όσο αφορά νευραλγικά σημεία, όπως η οικονομία, η εθνική άμυνα, η παιδεία κτλ. Άρα για αρχή, για να μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο, θα πρέπει η χώρα στην οποία ζει αυτός ο λαός να έχει εθνική κυριαρχία. Είναι προφανές ότι, π.χ. κατά τη διάρκεια της γερμανική κατοχής τη δεκαετία του 40, δημοκρατία δεν μπορούσε να υπάρξει, μιας και τις αποφάσεις τις έπαιρναν de facto οι κατακτητές για λογαριασμό της χώρας. Η χώρα δεν είχε πάψει να υπάρχει, ούτε οι κάτοικοί της έπαψαν να είναι Έλληνες προφανώς, αλλά ελλείψι εθνικής κυριαρχίας ήταν αστείο να μπορούμε να μιλάμε για ένα λαό που μπορεί να αποφασίζει για την τύχη του μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, αντιπροσώπευσης κτλ.
Έλλειψη εθνικής κυριαρχίας λοιπόν σημαίνει αυτόματα απώλεια της δυνατότητας κυβέρνησης του τόπου και του πληθυσμού του. Εδώ να πω ότι δεν μιλάω για την Ελλάδα καθαρά, τα ίδια ισχύουν παντού, απλά θα βάλω την Ελλάδα ως παράδειγμα γιατί είναι πιο κοντινό σε εμάς και μπορώ να χρησιμοποιήσω πιο χειροπιαστά παραδείγματα στην συνέχεια. Στην θεωρία του καπιταλισμού, τα κράτη – κυβερνήσεις πρέπει εξ ορισμού να είναι συρρικνωμένα σας εξουσίες, αφήνοντας την «ελεύθερη αγορά» και τον «ανταγωνισμό» να φτιάχνει τους κανόνες, για το «καλό» των πληθυσμών. Τους απομένει ένα «ρυθμιστικός» ρόλος υποτίθεται για θέματα αθέμιτου ανταγωνισμού και άλλα τέτοια ωραία. Υπάρχει όμως κάποιος που ελέγχει την κυρίαρχη ελεύθερη αγορά; Η ίδια η αγορά θέτει τους κανόνες για το όφελος των καταναλωτών; Τα τελευταία γεγονότα μας δείχνουν ότι κουμάντο κάνουν τελικά άλλοι από πίσω. Κουμάντο κάνουν εκείνοι που δημιουργούν τα κεφάλαια, περισσότερο και από αυτούς που τα διαχειρίζονται. Τράπεζες, νομισματικά ταμεία και χρηματιστηριακά μεγαθήρια κάνουν κουμάντο και βάζουν τους κανόνες, και ποτέ με γνώμονα το καλό των πληθυσμών, αλλά φυσικά για τα δικά τους συμφέροντα. Είμαστε λοιπόν σε ένα σημείο όπου ένας τραπεζικός όμιλος μπορεί να υπαγορεύει εξωτερική και οικονομική πολιτική σε μία ολόκληρη χώρα, ενώ αν οι χειρισμοί του τον κάνουν να αρχίσει να αιμορραγεί οικονομικά, μπορεί να εκβιάσει την ίδια χώρα να τον «σώσει» από την καταστροφή. Και το μαχαίρι και το καρπούζι δικά του δηλαδή.
Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει, όλες οι χώρες χρωστάνε. Άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο φυσικά, αλλά όλες έχουν χρέος. Σε αυτές φυσικά, και για αυτό λέω όλες, συμπεριλαμβάνω και τις ΗΠΑ και την Γερμανία που θεωρούνται ισχυρές οικονομικά χώρες (τα τελευταία νούμερα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ το 2009 είχαν δημοσιονομικό έλλειμμα 83.4% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος ενώ η Γερμανία 77.2% – η Ελλάδα έχει 108.1%). Η ερώτηση που μπαίνει εδώ αυτόματα είναι : αφού όλοι χρωστάνε, σε ποιον χρωστάνε; Την απάντηση την έχω ήδη δώσει παραπάνω, χρωστάνε στους οργανισμούς που δημιουργούν το χρήμα για λογαριασμό των κρατών, με λίγα λόγια κανένα κράτος δεν έχει χρήματα, τα πάντα είναι δανεικά (που λέει και το τραγούδι). Μα, αν τα χρήματα έχουν δοθεί δανεικά, και μάλιστα με τόκο, από έναν τέτοιο οργανισμό, ποιος τα έδωσε στον οργανισμό; Κανείς! Για παράδειγμα η ομοσπονδιακή τράπεζα (Federal Bank) της Αμερικής, ένας ιδιωτικός οργανισμός παρά το όνομά της, δημιουργεί από το τίποτα δολάρια (κοινώς τυπώνει χαρτιά με μοναδικούς σειριακούς αριθμούς) και τα δανείζει με τόκο στην κυβέρνηση. Και πώς ξεπληρώνεται ένα χρέος και ο τόκος του αν η μόνο αυτός ο οργανισμός μπορεί να δημιουργεί χρήματα; Μα φυσικά με νέο δανεισμό από τον ίδιο οργανισμό. Όπως καταλαβαίνεται αυτή η κατάσταση το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει είναι ένας φαύλος κύκλος με αποτέλεσμα κάποια στιγμή όλη αυτή η κακοχτισμένη παράγκα να σκάει στα μούτρα μας. Και πώς σκάει ακριβώς; Οικονομικές κρίσεις και πόλεμοι. Η ιστορία έχει διδάξει ότι αυτά τα δύο είναι άρρηκτα συνδεδεμένα και φυσικά κανένα από τα δύο δεν είναι στο συμφέρον κανενός πληθυσμού.
Ας πάμε λίγο πίσω στο θέμα της δημοκρατίας λοιπόν και πως αυτή μπορεί να κολλήσει στο παραπάνω εφιαλτικό σενάριο, το οποίο τυχαίνει να είναι και η πραγματικότητα. Εμ, εδώ σας θέλω. Δεν κολλάει! Όταν κάποιος χρωστάει, είτε αυτός είναι ιδιώτης είτε χώρα, και ειδικά αν δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει για τους παραπάνω λόγους, είναι υποχρεωμένος να αποδέχεται τους όρους και τις επιταγές εκείνου που του δάνεισε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Αν λοιπόν μία χώρα χρωστάει πάνω από το 100% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (λέγε με Ελλάδα) δεν είναι ούτε κατά διάνοια σε θέση να πει ότι έχει κυβέρνηση που την κυβερνάει. Γιατί αν η εν λόγω κυβέρνηση, ή οποιαδήποτε άλλη, αποφασίσει κάτι που πάει ενάντια στα συμφέροντα του δανειστή και υπέρ των συμφερόντων του λαού της, θα λάβει άμεσα οδηγία να κάνει πίσω. Πρακτικά λοιπόν, η κυβέρνηση της Ελλάδας, οποιοδήποτε χρώμα και να έχει και όσο η Ελλάδα επιμένει σε αυτό το οικονομικό σύστημα για τα σημαντικά θέματα (παιδεία, οικονομία, εξωτερική πολιτική) θα λαμβάνει μονίμως διαταγές και θα τις εκτελεί. Και ο λαός που κολλάει σε αυτή την εικόνα; Η δημοκρατία που εμπλέκεται; Πουθενά, ο λαός ζει με την ψευδαίσθηση ότι επιλέγει κάτι, ότι έχει ελευθερία να βρίζει αυτό που επέλεξε και ότι είναι ελεύθερος και ωραίος. Η εκάστοτε κυβέρνηση παίζει το ρόλο ενός διαχειριστή τοπικής αυτοδιοίκησης με πολύ περιορισμένα καθήκοντα, όπως που θα χτιστεί το γήπεδο του Παναθηναϊκού, αν θα επιτρέπονται τα torrents στο internet και άλλα τέτοια φαιδρά. Ως εκεί της επιτρέπεται να κινείται.
Ας πάμε λίγο και στο σήμερα, καθώς και σε προτάσεις. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σαν παιδί, θυμάμαι την έννοια της λιτότητας. Λιτότητα με λίγα λόγια ονομάζαμε κάθε φορά που η κυβέρνηση ζητούσε από τον ελληνικό λαό να σφίξει το ζωνάρι για κάποια χρόνια, γιατί η χώρα είχε ανάγκη για να ανακάμψει. Το ζωνάρι σφίχτηκε πολλές φορές, κάποιοι θησαύρισαν και η χώρα, και με χώρα εννοώ πάντα το μεγάλο ποσοστό του λαού της, πήγε από το κακό στο χειρότερο, η φτώχεια ανέβηκε, οι άνεργοι επίσης, η παιδεία χειροτέρεψε, η υγεία το ίδιο. Σήμερα λοιπόν, έρχεται ξανά μανά ένας πρωθυπουργός να ζητήσει μία από τα ίδια, με πολύ μεγαλύτερο όμως αντίκτυπο αυτή τη φορά. Θα κοπούν τα κεκτημένα, είπε, κοινώς μπορούμε να περιμένουμε ότι και αυτά που είχαμε, όσο τα είχαμε, δηλαδή 8ωρο, συντάξεις, δώρο Χριστουγέννων κτλ μπορούμε να αρχίσουμε να τα ξεχνάμε. Η ερώτηση που έρχεται αμέσως στο μυαλό μου είναι η εξής: ποιος είναι ο τελικός στόχος και αυτής της νέας λιτότητας; Υπάρχει κάποιο πλάνο που λέει ότι αν αποδεχτούμε και αυτό σε λίγα χρόνια η χώρα θα βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα; Σε 10 χρόνια θα έχουμε καλύτερα νοσοκομεία και σχολεία; Θα έχουμε πάλι οκτάωρο και δώρο Χριστουγέννων; Και αν η απάντηση στα παραπάνω είναι «όχι», γιατί να το κάνουμε; Γιατί να μην αποφασίσουμε μία λιτότητα που θα φέρει καλό στη χώρα σε λίγα χρόνια; Γιατί να μην αποφασίσουμε ως Ελλάδα, χωρίς διαταγές άλλων, να έχουμε λιτότητα για τα επόμενα 10 χρόνια με σκοπό η Ελλάδα να γίνει ένας ισχυρός οικονομικός παίχτης με δικές του δυνάμεις έτσι ώστε να τότε να έχουμε όλα αυτά που προανέφερα;
Και πώς θα γίνει αυτό; Αφού η Ε.Ε. απαιτεί οι διαταγές της να εκτελούνται αλλιώς θα μας πετάξουν έξω. Και; Αν μας πετάξουν έξω πόσο χειρότερα μπορεί να είναι από όσο είναι τώρα, αν εμείς ως Ελλάδα αποφασίσουμε να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο που σε λίγα χρόνια θα μας φέρει πίσω ως μία ισχυρή χώρα; Αν υπακούσουμε τις διαταγές και μείνουμε με τους άλλους ως υπηρέτες θα είμαστε μία ισχυρή χώρα σε λίγα χρόνια; Πολύ αμφιβάλλω, το μόνο που βλέπω εγώ για το μέλλον αν συνεχίσουμε με σκυμμένο το κεφάλι να υπακούμε είναι να είμαστε για πάντα ένας υπηρέτης που ακολουθεί διαταγές. Διαταγές που μόνο για το καλό των Ελλήνων δεν βγαίνουν. Γιατί ποτέ δεν βγήκαν. Όποτε στηριχθήκαμε σε ξένους για να μας σώσουν, πάντα το κεφάλι μας φάγαμε. Γιατί να μην κάνουμε επιτέλους την στροφή, να σταματήσουμε να υπακούμε και να προσπαθήσουμε για πρώτη φορά από την ίδρυση του κράτους μας να σταθούμε στα πόδια μας με τις δικές μας δυνάμεις; Θα είναι δύσκολο, θα απαιτήσει θυσίες. Αλλά ως Έλληνας, προτιμώ να κάνω θυσίες για την Ελλάδα, μιας και θυσίες μας ζητάνε να κάνουμε και τώρα, και μάλιστα πολύ μεγάλες, αλλά όχι θυσίες για την Ελλάδα, αλλά για άλλους.
Δημοκρατία λοιπόν, δεν μπορεί να υπάρξει όταν η χώρα σου ακολουθεί διαταγές. Κάθε φορά που θα ψηφίζουμε, θα ψηφίζουμε ποιος θα ακολουθεί τις διαταγές των έξω. Για μένα λοιπόν, η μόνη λύση για να έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα είναι να υπάρχει εθνική κυριαρχία και ανυπακοή στις επιταγές που δεν ακολουθούν το εθνικό συμφέρον της χώρας μας. Έτσι ώστε μετά ο λαός να μπορεί να αποφασίζει για τη χώρα του, με μία διαφορετική οικονομία που δεν θα βασίζεται σε διεθνής τραπεζίτες και οικονομικά πολυεθνικά συμφέροντα. Γιατί το χρήμα δεν έχει πατρίδα.
Σε συνέχεια προηγούμενου άρθρου, λίγα παραπάνω στοιχεία για την Goldman Sachs.
Η εκτόξευση του δημοσιονομικού ελλείμματος και η μακροοικονομική προσαρμογή της Ελλάδας έχουν προκαλέσει τριγμούς στην ευρωζώνη και μετατρέπουν τη χώρα μας σε «αποδιοπομπαίο τράγο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα επιτεύγματα της δημιουργικής λογιστικής οδήγησαν σε αδιέξοδο και πλέον οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν συγχωρούν τις αλχημείες. Ωστόσο, δημοσίευμα της Spiegel αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα είχε τόσο καιρό ένα ισχυρό σύμμαχο-συνεργό. Συγκεκριμένα, ο δημοσιογράφος Beat Balzli ισχυρίζεται ότι η αμερικανική επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs βοήθησε την Ελλάδα στην παραποίηση των μακροοικονομικών της στοιχείων. Η δημιουργική λογιστική υπήρξε η διέξοδος από τους αυστηρούς κανόνες του Μαάστριχτ. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Σταθερότητας, το δημοσιονομικό έλλειμμα των χωρών της Ε.Ε, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ, ενώ παράλληλα το δημόσιο χρέος θα πρέπει να κινείται κάτω από το 60% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα ποτέ δεν κατάφερε να τηρήσει το όριο του 60% για το δημόσιο χρέος, ενώ όσον αφορά στο όριο του 3% για το έλλειμμα, εκεί η δημιουργική λογιστική έκανε το θαύμα της. Την μία χρονία έμεναν εκτός προϋπολογισμού οι στρατιωτικές δαπάνες ενώ την άλλη χρονιά το χρέος στη δημόσια υγεία. Μετά από ενδελεχή έλεγχο οι εμπειρογνώμονες της Eurostat, συμπέραναν ότι στην πραγματικότητα το έλλειμμα κάθε χρόνο ήταν πολύ μεγαλύτερο από το όριο του 3% και το 2009 εκτοξεύτηκε πάνω από το 12%. «Το 2002 διάφορες επενδυτικές τράπεζες προσέφεραν σύνθετα χρηματοπιστωτικά προϊόντα με τα οποία οι κυβερνήσεις μπορούσαν να μεταφέρουν μέρος των υποχρεώσεων τους στο μέλλον», αναφέρει πηγή του Spiegel, προσθέτοντας ότι στις χώρες της Μεσογείου τα συγκεκριμένα προϊόντα είχαν γίνει ανάρπαστα. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του Spiegel, «oι Έλληνες πραγματοποιήσαν μία ανάλογη συμφωνία με την αμερικανική Τράπεζα επενδύσεων Goldman Sachs στις αρχές του 2002. Η συμφωνία, η οποία αποκαλείται Cross-Currency-Swaps, περιελάμβανε την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων από την αμερικανική τράπεζα». Οι εν λόγω συναλλαγές αποτελούν πάγια τακτική χρηματοδότησης των κυβερνήσεων. Οι χώρες εκδίδουν ομόλογα, τα οποία υπολογίζονται σε γιέν, δολάρια ή ελβετικά φράγκα, για την εξεύρεση κεφαλαίων. Tελικά αποπληρώνονται και πάλι στην αρχική νομισματική τους αξία. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ελλάδας η Goldman Sachs επινόησε ένα ειδικό είδος Swap με εικονική τιμή συναλλάγματος. Με αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα πιστωνόταν εικονικά με 10 δις δολαρίων ή γιέν, από την αμερικανική τράπεζα, αλλά με τη διαδικασία Cross-Currency-Swaps, λάμβανε στην πραγματικότητα ένα πολύ υψηλότερο ποσό. Με αυτό το τρόπο η Goldman Sachs πραγματοποιούσε πρόσθετη πίστωση στην Ελλάδα αξίας 1 δις δολάρια. Η συγκεκριμένη πίστωση, αποτέλεσμα των swaps, δεν εμφανιζόταν στο ελληνικό χρέος, καθώς οι καταγραφές της Eurostat δεν έχουν συγκεκριμένους κανόνες να καταγράφουν οικονομικά παράγωγα. «Τα κριτήρια του Μάαστριχτ μπορούν να παρακαμφθούν και με το νόμο μέσω ανταλλαγών» δηλώνει ένας Γερμανός τραπεζίτης. Ωστόσο, τα κρατικά ομόλογα 15ετούς ή 10ετούς διάρκειας, θα πρέπει να αποπληρωθούν και αυτό θα επηρεάσει το έλλειμμα της Ελλάδας. Σημειώνεται ότι η Goldman Sachs χρέωσε «γερή προμήθεια» για την συμφωνία και πούλησε το swap σε ελληνική τράπεζα το 2005. Πέρσι η Ιταλία χρησιμοποίησε το ίδιο τρικ για να συγκαλύψει το αληθινό της χρέος με τη βοήθεια των αμερικανικών τραπεζών. Σύμφωνα πάντα με το Spiegel οι εκπρόσωποι της Goldman Sachs αρνήθηκαν να σχολιάσουν ενώ το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας δεν έχει απαντήσει ακόμη σε ανάλογο γραπτό αίτημα.
Από εδώ.
Μερικές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το το παρασκήνιο των τελευταίων 10 χρόνων όσο αφορά τις λαμογιές που έγιναν. Πρόκειται για αποκόμματα εφημερίδων (Τα νέα, Αυριανή, Ελεύθερος Τύπος κ.ά.) που αναφέρουν συμφωνίες και το άναμμα των ωρολογιακών βομβών που έσκασαν αυτές τις μέρες. Δημιουργικές λογιστικές και υποθήκευση της χώρας, εν γνώση και όχι εν αγνοία, και ας κρίνει ο κόσμος μετά ποιος έφταιξε, πότε, και γιατί.
Ναι! Θέλουμε να βοηθήσουμε! Έχουμε διαφορετικές ιδέες αλλά είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι! – Μπούς ο νεώτερος, Κλίντον ο Μέγας
Προσέχτε όμως μία λεπτομέρεια, για να μην μπερδευτείτε:
Α ναι, λεφτάκια είπαμε έτσι; Θα τους αγοράσουμε εμείς κουβέρτες για να κινηθεί και η οικονομία λίγο. Α και Evian για να βοηθήσουμε και την ευρωπαϊκή οικονομία. Α, θα κρατήσουμε και λίγα λεφτά για να στείλουμε και λίγο στρατό ακόμα για να βοηθήσει (πάνοπλο φυσικά, έτσι τον είχαμε έτοιμο για το Ιρακ, που να βγάζουν τόσο οπλισμό τώρα – θα χάσουμε χρόνο). Τι; Δεν βλέπετε στρατιώτες στους δρόμους να βοηθάνε με τις διασώσεις; Δεν πειράζει, δεν είναι εκεί για αυτή τη δουλειά, άλλο ρόλο έχουμε στο μυαλό μας για αυτούς. Τι; Η Αϊτή είναι δίπλα στην Κούβα και στην Βενεζουέλα; Α! Δεν το προσέξαμε, εμείς περνάγαμε από εδώ τυχαία!
10000 αμερικάνοι στρατιώτες με τα αυτόματα στο χέρι είναι ή θα είναι σύντομα στην Αϊτή.
Οι ΗΠΑ είχαν την Αϊτή υπό κατοχή και στο παρελθόν (1915-1937). Όταν το 1915 ο πρόεδρος Γουίλσον έστειλε τα πρώτα στρατεύματα οι διαταγές προς τον Ναύαρχο Γουίλιαμ Ντέβιλ Μπάντι ήταν σαφείς:»προστατέψτε τα Αμερικανικά συμφέροντα καθώς και τα συμφέροντα των συμμάχων». Φυσικά, για να αποφύγει προβλήματα με το κοινό αίσθημα, το πρόσχημα ήταν ότι τα στρατεύματα πήγαιναν για να «επαναφέρουν την ειρήνη και την τάξη και δεν είχαν τίποτα να κάνουν με διπλωματικές συνδιαλλαγές του παρελθόντος ή του μέλλοντος». Οι πραγματικοί λόγοι που οι Αμερικάνοι πήγαιναν εκεί ήταν πάρα πολύ συγκεκριμένοι.
Αλλά ας γυρίσουμε στο σήμερα.
Ο πιθηκάνθρωπος πρώην πρόεδρος και ο σαξοφονιάς πρών πρώην πρόεδρος θέλουν να δείξουν καλό πρόσωπο και φυσικά να εκμεταλλευτούν την εισροή χρημάτων («ξέρουν αυτοί πώς» όπως λέει και στο βίντεο παραπάνω).
Μεγάλος αριθμός στρατού πηγαίνει οπλισμένος και κάθεται μπάστακας ανάμεσα στα ερείπια. Τότε η κατοχή είχε να κάνει με τράπεζες, δάνεια και μπανάνες. Τώρα με τι έχει να κάνει; Τους έπιασες ξαφνικά ο ανθρωπιστικός πόνος; Η ιστορία μας λέει όχι. Να μαντέψω; Νέες στρατιωτικές βάσεις στην Καραϊβική; Κλείσιμο του κλοιού γύρω από την Κούβα; Ευκολότερη πρόσβαση στη Βενεζουέλα; Και τα δύο; Δεν ξέρω. Απλά μαντεύω.
Ως συνήθως πάντως, οι ανυποψίαστοι και χτυπημένοι από την φυσική καταστροφή λίγα θα κερδίσουν από αυτή την ιστορία.
Ο Πατ Ρόμπινσον είναι ένας αρχιχριστιανός με παράσημο χριστιανού, ιδιοκτήτης τηλεοπτικού δικτύου ονόματι Christian Broadcasting Network μεταξύ άλλων. Το 1988 μάλιστα υπήρξε και υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο καλός αυτός κύριος έχει πετάξει διάφορες «ρουκέτες» σε περιόδους καταστροφών, οπως π.χ. ότι για την 11η Σεπτεμβρίου και τον τυφώνα Κατρίνα φταίνε οι γκέυ και οι λεσβίες, και πρόσφατα ξαναχτύπησε με την απίστευτη υπερμπαρούφα που θα δείτε στο παρακάτω βίντεο.
Με λίγα λόγια, η Αϊτή χτυπήθηκε από το σεισμό και πάνω από 100.000 άνθρωποι πέθαναν επειδή … είχε κάνει συμφωνία με το διάβολο για να φύγουν οι Γάλλοι κατακτητές. Και ο Θεός τους τιμώρησε. Φυσικά η επανάσταση των δούλων έγινε το 1804 και ο Θεός είχε ένα μικρό lag, σκοτώνοντας άλλους ανθρώπους. Λεπτομέρειες.
Η απάντηση του πρέσβη της Αϊτής ήταν χαρακτηριστική μιας και το θέμα πήρε διαστάσεις.
Πωπω και να είχε βγει και πρόεδρος λέει…
Περισσότερα για τον εν λόγω «κύριο» από εδω:
Οργή και απαξίωση προκαλούν οι χθεσινές δηλώσεις του ακροδεξιού Αμερικανού τηλευαγγελιστή Pat Robertson σε αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, ο οποίος υπονόησε ότι ο καταστροφικός σεισμός που έπληξε την Αϊτή, σπέρνοντας το θάνατο και την καταστροφή στον φτωχό λαό της χώρας, ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ «θέλημα θεού».
«Αν έχουν πέσει τα περισσότερα κτίρια – απ’ ότι κατάλαβα περισσότερα είναι αυτά που καταστράφηκαν από αυτά που απέμειναν – μπορεί να πρόκειται για ευλογία υπό μεταμφίεση που θα επιφέρει την μαζική ανοικοδόμηση της χώρας, δεν νομίζετε;» είπε ο γνωστός για τις ακραίες και θρησκόληπτες θέσεις του Pat Robertson στον παρουσιαστή, ο οποίος είχε μόλις διατυπώσει με βεβαιότητα την άποψη ότι η τραγωδία στην Αϊτή είναι η μεγαλύτερη φυσική καταστροφή από το τσουνάμι στον νότιο Ειρηνικό.
Σε άλλη εμφάνισή του χθες, ο Robertson είπε: «Πριν από πολύ καιρό έγινε κάτι στην Αϊτή για το οποίο οι άνθρωποι μπορεί να μην θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτό. Βρέθηκαν υπό το γαλλικό ζυγό, ξέρετε, Ναπολέων ο Γ’ κλπ. Οι άνθρωποι μαζεύτηκαν και σύναψαν συμβόλαιο με τον Διάβολο, είπαν «θα σε υπηρετούμε αν μας ελευθερώσεις από τους Γάλλους. Είναι αληθινή ιστορία. Έτσι, ο Διάβολος είπε ‘καλώς, θα σας βοηθήσω’. Έτσι οι Αϊτινοί εξεγέρθηκαν και ελευθερώθηκαν. Έκτοτε έχουν πέσει πάνω τους κατάρες, η μία μετά την άλλη, είναι απελπιστικά φτωχοί, το νησί τους είναι διχοτομημένο στη μέση με τη Δομινικανή Δημοκρατία από τη μιά και την Αϊτή από την άλλη. Η Δομινικανή Δημοκρατία ευημερεί, είναι υγιής, γεμάτη φυσικούς πόρους, ενώ η Αϊτή είναι απελπιστική φτώχεια, πάνω στο ίδιο νησί! Πρέπει να κάνουν μια μεγάλη στροφή προς το Θεό, και εμείς πρέπει να προσευχηθούμε γι’ αυτούς, και από την τραγωδία είμαι αισιόδοξος ότι μπορεί να βγει κάτι καλό».
Στο παρελθόν ο Robertson έχει διατυπώσει απόψεις όπως «οι μουσουλμάνοι είναι χειρότεροι από τον Χίτλερ», «η ατζέντα των φεμινιστριών δεν αφορά τα ίσα δικαιώματα αλλά ένα σχέδιο σοσιαλιστικό κατά της οικογένειας που ενθαρρύνει τις συζύγους να εγκαταλείψουν άντρες και παιδιά, να ασκήσουν μαγεία, να σκοτώσουν τα παιδιά τους, να καταστρέψουν τον καπιταλισμό και να γίνουν λεσβίες» ενώ έχει προτείνει στον τηλεοπτικό αέρα την δολοφονία του προέδρου της Βενεζουέλας Hugo Chavez.
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που βρήκα στο blog του ΚΕΠΙΚ.
Ήρωας, σε μοντέρνα ελληνικά, είναι το θαραλλέο άτομο που πράττει εξαιρετικές πράξεις ανεξάρτητες από το προσωπικό του συμφέρον. ‘Ετσι δηλαδή λένε τα λεξιλόγια. Η ίδια η λέξη ήρως προέρχεται από την Αρχαία Ελληνική, στην οποία κυρίως σηματοδοτεί τον πολιτισμικό ήρωα της μυθολογίας.
Υπάρχει όμως και ο μοντέρνος ή σύγχρονος ήρωας. Λεξικά και λεξιλόγια δεν έχουν ένα ειδικό λήμμα για αυτόν και έτσι λέω να προτείνω εγώ ένα. Η δική μου άποψη λοιπόν, είναι ότι η λέξη ήρωας σήμερα, είναι απλά άλλο ένα συνώνυμο του αφελή και του μαλάκα. Μην βιαστείτε όμως να τον υποτιμήσετε…
Βλέπετε η κοινωνία μας πλέον, όπως εμείς την διαμορφώσαμε, έχει ανάγκη τους μαλάκες. Ας μιλάμε λοιπόν πλέον σε πρώτο πληθυντικό. Τους έχουμε ανάγκη τους μαλάκες. Και ας γίνω πιο σαφής. Ας εξηγήσω τι πόστα έχουμε δημιουργήσει που μπορούν να επανδρωθούν μόνο από μαλάκες.
Θέλουμε «ήρωες» στρατιώτες για να τους στέλνουμε σε πολέμους οικονομικών συμφερόντων τους οποίους πρώτα βαφτίζουμε ιερούς. Θέλουμε «ήρωες» πυροσβέστες που να παίρνουν την δουλειά τους προσωπικά και να καίγονται ζωντανοί σβήνοντας την φωτιά που ανάψαμε για να χτίσουμε οικόπεδα. Καλά θα ήταν μάλιστα αν οι πυροσβέστες αυτοί ήταν και «εθελοντές». Θέλουμε «εθελοντές» γιατρούς ή άλλους έμμισθους, που πληρώνονται όμως από «φιλάνθρωπους», για να σώζουν κόσμο που εμείς φέραμε σε κατάσταση πείνας. Χρειαζόμαστε «εθελοντές» οικολόγους να νοιαστούν αφιλοκερδώς για το περιβάλλον που εμείς μολύνουμε. Θέλουμε «ήρωες» απλούς πολίτες να επεμβαίνουν στην ληστεία της τράπεζας για να μην χρειάζεται να στέλνουμε την αστυνομία, αυτή έχει άλλες δουλειές. Θέλουμε και «ήρωες» αριστερούς να δημιουργούν σωματεία, συνδικάτα, να διαμαρτύρονται στους δρόμους, να κατεβαίνουν με προσωπικό κόστος σε απεργίες, να συνδικαλίζονται και να αντιπολιτεύονται στην δεξιά που ψηφίσαμε μπας και προλάβουμε να βγούμε στην σύνταξη πριν πεθάνουμε.
Η λίστα δεν έχει τέλος. Σε κάθε τομέα ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχουμε δημιουργήσει θέσεις για «ήρωες». Όπου παραπάνω έβαλα εισαγωγικά, μπορείτε να βάλετε την λέξη «μαλάκας» χωρίς να αλλοιωθεί το νόημα. Δοκιμάστε το…
Αφού τους χρησιμοποιήσουμε τους πληρώνουμε με το να τους ανεβάσουμε το ηθικό. Αυτή είναι η αμοιβή τους! Στον στρατιώτη που έχασε τα πόδια του, του λέμε ότι άξιζε γιατί το έκανε για την «πατρίδα» και του πασάρουμε και ένα μετάλλιο τιμής. Στον άλλο που πέθανε, του πετάμε μια σημαία στο φέρετρο και φοράμε την καλή μας στολή καθώς πυροβολούμε στον αέρα στην κηδεία του. Έχουμε διδάξει εδώ και καιρό στον ίδιο, στη γυναίκα του και στα ορφανά του, με ακριβές χολιγουντιανές παραγωγές και βιντεοπαιχνίδια, ότι αυτό είναι η υπέρτατη τιμή και μην μας ζητήσουν και τίποτα άλλο. Τον πολίτη με τα 2 παιδιά, που την έπεσε στον ένοπλο ληστή για να διαφυλάξει τα συμφέροντα της πολυεθνικής τράπεζας τον ονομάζουμε «ήρωα» και τον βγάζουμε στα κανάλια. Αυτόματα μετατρέπεται σε πρότυπο για την δημιουργία μιας στρατιάς από χρήσιμους μαλάκες. Παρόμοιες και οι ηθικές ανταμοιβές των υπολοίπων «ηρώων» και «εθελοντών».
Για να μην το κουράζω άλλο το θέμα, οι σύγχρονοι ήρωες βάζουν το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό, κάτι που για εμάς τους υπόλοιπους αποτελεί προσωπικό συμφέρον. Αυτό δεν τους καθιστά αυτόματα αφελείς και μαλάκες εφόσον ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία;
Αλλά δεν σταματάμε εκεί. Είμαστε θρασύτατοι. Πλέον απαιτούμε από αυτούς που δεν είναι «ήρωες» να γίνουν. Η φράση «κοιτάω το συμφέρον μου», δηλαδή το αυτονόητο, έχει αποκτήσει πλέον αρνητική χροιά. Πρέπει να βάζουμε το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό. Αν δεν είσαι σήμερα «ήρωας» πρέπει να γίνεις, είναι βλέπεις «καθήκον» σου! Ναι, σήμερα το να είσαι μαλάκας είναι καθήκον, ιδιαίτερα μάλιστα αν είσαι αριστερός. Δεν έχεις το δικαίωμα φίλε μου που ισχυρίζεσαι ότι είσαι αριστερός, να παλεύεις π.χ. να φύγουν οι πολυεθνικές και να δουλεύεις ταυτόχρονα για την Coca Cola. Δεν έχεις δικαίωμα να παλεύεις για δωρεάν, ποιοτική και δημόσια παιδεία και να στέλνεις τα παιδιά σου στο ιδιωτικό σχολείο. Ή μήπως το έχεις;
Η λέξη «αριστερός» δεν σημαίνει ούτε «ήρωας», ούτε μαλάκας. Όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι, έτσι και ο αριστερός πρέπει να κοιτάει το συμφέρον του. Ο κομμουνισμός δεν «απαιτεί» από κανέναν να γίνει ήρωας γιατί απλά δεν χρειάζεται ήρωες, χρειάζεται απλά ανθρώπους με παιδεία που τους επιτρέπει να κατανοήσουν ότι το προσωπικό και το κοινό συμφέρον μπορούν να ταυτίζονται. Η ανταγωνιστικότητα που προάγεται μέσα από τα φιλελεύθερα καθεστώτα έχει μετατρέψει το συμφέρον μας να είναι διαφορετικό από του γείτονά μας, εδώ και τόσα πολλά χρόνια ώστε να το θεωρούμε πλέον φυσιολογικό. Θεωρούμε φυσιολογικό να κλέβουμε, να δίνουμε μίζες, να παίρνουμε μίζες, να φοροδιαφεύγουμε και να «πατάμε» -με οποιονδήποτε άλλον τρόπο- τους άλλους για το συμφέρον μας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ζητάμε από τους αριστερούς να απολογηθούν για τις πράξεις τους;
Κοιτάω το συμφέρον μου και δεν απολογούμαι σε κανέναν. Ο μόνος «ηρωισμός» που νοιώθω καθήκον μου να κάνω είναι να προσπαθήσω να βοηθήσω με την παρέμβασή μου, όταν μπορώ, ώστε κάποια μέρα το συμφέρον μου αυτό να ταυτίζεται με το συμφέρον όλων μας.
Η παρούσα δημοσίευση είναι μέρος αυτής της προσπάθειας.
Epic fail λοιπόν στην φετινή CES μιας και μπροστά στην κάμερα ένας δημοσιογράφος έκανε έναν CEO ρεζίλι. Με ποιο τρόπο; Μα ακολουθώντας την προτροπή του να δοκιμάσει να σπάσει το αύθραυστο κινητό τηλέφωνο της εταιρίας του. Απολαύστε:
Κατά τα επίσημα στοιχεία, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας οφείλεται κυρίως στη φοροδιαφυγή. Πώς αποφασίζει λοιπόν η ελληνική πολιτεία να επιχειρήσει να λύσει το θέμα;
Για μένα; Φορολογήστε για αρχή αυτούς που φοροδιαφεύγουν, ξεκινώντας φυσικά από τον μεγαλύτερο γεωκτήμονα και ιδιοκτήτη ακινήτων της Ελλάδας. Την εκκλησία. Αλλά ας θυμηθούμε πώς αντέδρασε η εκκλησία στην προηγούμενη απόπειρα: