અપડેટ્સમાં તો ઘણી ઘટનાઓ બની. કોકીના મમ્મીનું લીવર કેન્સરના કારણે જાન્યુઆરીમાં અવસાન થયું. એ પછી ઘણા દિવસો સુધી અમે વેસા હતા. કોકી છેલ્લા સમય સુધી તેમની સાથે હતી એ એક સારી વાત હતી.

મુંબઈ મેરેથોન મિસ કરી, પણ કવિન પાસે સમય હતો એટલે એ ડ્રીમ રન દોડ્યો-ચાલ્યો. ડ્રીમ રનમાં દોડવા મળે? વીસ હજારથી વધુ વસ્તી ત્યાં સાંકડા રસ્તા પર પાર કરતા જ આંખે પાણી આવી જાય. પાલનપુર હાફ મેરેથોન પછી દોડવાનું સદંતર બંધ જ છે. સાયકલિંગ સારુ ચાલે છે, પણ હવે ઉનાળો આવે છે એટલે એ પણ ઓછું થશે.

વર્ષોથી પેન્ડિંગ એવો કર્નાલા ફોર્ટ ટ્રેક કર્યો. ગાડી હોવાનો લાભ ઉઠાવ્યો અને મારા ડ્રાઇવિંગ સ્કીલનો પરિવારે લાભ લીધો. બીજા કોઇને આનો ગેરલાભ ન મળ્યો એટલું સારું થયું!

સવારે સમયસર તૈયાર હતો અને અજાણ્યા લોકોને કૂતરું કરડે એટલે સવારે પપ્પા દિલ્હી ગેટ સુધી મૂકવા આવ્યા. કેયુર અને અનિતા આવી ગયા હતા અને અમે ફટાફટ બાલારામ પહોંચી પણ ગયા. હાફ મેરેથોન માટે ૬.૪૦ નો સમય હતો, પાંચેક મિનીટની રાહ જોવડાવી અને અમે ઠંડીમાં થથરી ગયા. કહેવાની જરૂર છે કે હું અહીં કોઈ પણ પ્રકારના ઠંડી પ્રતિરોધક વસ્ત્રો વગર જ આવ્યો હતો. એકાદ કિમી દોડ્યા પછી કોઈ ગરમ વસ્ત્રોની જરૂર પડી નહીં પણ હાથ ગરમ થતા પાંચ કિમી લાગી ગયા!

આ આખો રસ્તો સરસ છે. સીધો નથી પણ એટલો પણ ચઢાણ વાળો નથી. ગયા વર્ષે ૧૦ કિમી પછી મારો ડાબો પગ બૂમો પાડતો હતો એટલે આ વખતે ધ્યાનથી દોડ્યો અને યુ ટર્ન સુધી ૧ કલાક ૧૦ મિનિટ થઈ ગઈ હતી એટલે નક્કી હતું કે હવે ૨.૩૦ કલાક લાગશે. વળતો રસ્તો હવે ખબર હતી. એક ઢાળ પર આરામથી ચાલ્યો એ સિવાય ક્યાંય ઊભા રહેવાનું બન્યું નહીં. દર કિમી પર ઢોલ વાગતા હતા જે ૧૫ કિમી પછી ઠંડા પડી ગયા હતા. આ વખતે હાફમાં લોકો ઓછા લાગ્યા અને આયોજકોનો જોશ પણ ઠંડો લાગ્યો.

ત્યાર પછી કઈ પણ નવાજુની વગર રેસ પૂરી કરી અને મહત્વનો એવો મેડલ મેળવ્યો.બે ત્રણ જણા ઓળખીતા દેખાયા અને પછી નાસ્તો કરી અમે પાલનપુર જવા નીકળ્યા. રસ્તામાં કેયુરે મસ્ત ફાફડા-જલેબી ખવડાવ્યા. મેરેથોન પછી રિકવરી માટે ફાફડા એ મસ્ત વસ્તુ છે.

તો આ હતી અમારી મેરેથોન. હવે મુંબઈ મેરેથોન આવે છે ને એમાં તો ૪૨.૨ કિમી દોડવાનું છે. અત્યારથી જ પગ થથરી રહ્યા છે!

નોંધ: આ આખી પોસ્ટ મોબાઈલ પર લખી છે. લખ્યું-ના લખ્યું માફ કરજો.

તો પણ, ૨૦૨૫ના બોધપાઠ્સમાં જોઇએ તો,

• શરીર સાચવવું એ હવે અઘરું બનતું જાય છે. વધારે પડતી રાહ ન જોવી અને ડોક્ટરને બતાવી દેવું.
• શરીર સાચવવું એ વધતી ઉંમર સાથે વધારે અઘરું છે. દસ વર્ષ પહેલાની ફીટનેસ છે, પણ એ પ્રકારનું ફીટ હોય એવું મન નથી. એટલે હવે, માનસિક ફીટનેસની પણ જરુર છે.
• લોકો મૂર્ખ છે, પણ એ લોકોમાં આપણો પણ સમાવેશ થઇ જાય છે અને દે દામોદર દાળમાં પાણી થઇ જાય છે.
• ઉત્સાહ સારી વસ્તુ છે, પણ આગળ-પાછળ જોઇને કોઇ ઇવેન્ટ્સમાં નોંધણી કરાવવી.
• દીપડાઓ ક્યુટ હોય છે, પણ રાત્રે સામે આવી જાય તો ક્યુટ નથી હોતા (સત્ય સાયકલિંગ ઘટના પર આધારિત બોધપાઠ) હા, મરાઠીમાં દીપડા એટલે બીબટ્યા શબ્દ બહુ જ ક્યુટ છે!
• ગુસ્સો સારી વસ્તુ નથી.

હવે ૨૦૨૬ના સંકલ્પો:

• ગુસ્સા પર નિયંત્રણ રાખવું.
• નિયમિત હેલ્થ ચેકઅપ કરાવવું.
• દોડવું. ખરેખર નિયમિત દોડવું.
• વાચન અને લેખન ફરી શરુ કરવું.
• સ્વિમિંગ/તરતા શીખવું. ખબર નહી પણ કેમ આ ડર ક્યાંથી બેસી ગયો છે? આ ડરની આગળ જ મારી જીત છે.
• નવા કાર્બન વ્હીલ્સ અને ગ્રાવેલ બાઇક લેવી