http://kathanavyatha.blogspot.com/enrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sun, 18 Oct 2009 05:57:31 PDTBlogger http://www.blogger.com28125rohanjagtaprj@gmail.comnohttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/2.0/http://creativecommons.org/images/public/somerights20.gifkathanavyathahttp://feedburner.google.comhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/J6GpJ8WRPLo/blog-post_20.htmlसाहित्य संमेलनrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sun, 20 Sep 2009 10:41:00 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-2890693741409450574<span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px;">तर सांगायचं हे आहे की प्रत्येकाच्याच मनात एक कविता दडलेली असते किंवा एखादं मनोगत. खरं तर आकाशात जे तारे दिसतात ते आपलं विश्व नाहीये, तर आपल्या मनात जे तारे आहेत, ते आपलं विश्व आहे! मनोविश्व!!! म्हणूनच आपल्या नवीन संकेतस्थळाला भेट देण्यासाठी मी आपल्या सर्वांना आग्रहाने बोलवत आहे...<a href="http://marathi.manovishwa.com/" style="border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #cc0000; text-decoration: none;">मनोविश्व</a>&nbsp;या आपल्या नवीन संकेतस्थळावर. आता मला फक्त माझ्या कविता लिहायच्या नाहियेत...तर तुम्ही लिहिलेले पण मन लावून वाचायचे आहे...जरूर जरुर जरुर याऽऽऽ&nbsp;<a href="http://marathi.manovishwa.com/" style="border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #cc0000; text-decoration: none;">मराठी मनोविश्वात</a>&nbsp;... साहित्य संमेलनात!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2890693741409450574?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/c6mp8VvQMJjTAIjKuHPZyPDXIzI/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/c6mp8VvQMJjTAIjKuHPZyPDXIzI/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/c6mp8VvQMJjTAIjKuHPZyPDXIzI/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/c6mp8VvQMJjTAIjKuHPZyPDXIzI/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/J6GpJ8WRPLo" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/09/blog-post_20.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/nzYyHzmnHRY/blog-post.htmldownload navin marathi chitrapatdownload new marathi filmsनवीन मराठी चित्रपट इथे डाऊनलोड कराrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Thu, 03 Sep 2009 11:43:35 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-7010404156565505786<div>नवीन मराठी चित्रपट डाऊनलोड करण्यासाठी मला सापडलेल्या लिंक्स...</div><div><br /></div><a href="http://772acedf.seriousurls.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Gallit Gondhal Dillit Mujra [DVD]</span></a><a href="http://772acedf.seriousurls.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> दिल्लीत गोंधळ गल्लीत मुजारा</span></a><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://d544f10d.ubervidz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Mee Shivaji Raje Bhosle Boltoy [pDVD]</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> </span><a href="http://d544f10d.ubervidz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">मी शिवाजीराजे भोसाले बोलतोय</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://b2b7cc95.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Uladhaal [DVD]</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> </span><a href="http://b2b7cc95.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">उलाढाल</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://caa3f663.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Ek Dav Dhobi Pachad [pDVD] </span></a><a href="http://caa3f663.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">एक डाव धोबी पछाड</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://dc59dcf6.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Mumbaicha Dabbewala [DVD]</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> </span><a href="http://dc59dcf6.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">मुंबाईचा डबेवाला</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://fe1facc7.ubucks.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Aaba Zindabad [DVD]</span></a><a href="http://fe1facc7.ubucks.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> आबा झिंदाबाद</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://2cb98e68.uberpicz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Dhudgus-(Marathi) [pDVD]</span></a><a href="http://2cb98e68.uberpicz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"> धुडगुस</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://10f34863.ubucks.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Housefull [VCD] हाऊसफुल</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://472c9da1.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Sanai Choughade [DVD] सनई चॊघडे</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://0a4b48e8.ubucks.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Baap re Baap Dokyala Taap [DVD] बाप रे बाप डोक्याला ताप</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://a26c0e88.ubucks.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Mi Nahi Ho Tyatla [DVD] मी नाही हो त्यातला</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://3945e442.ugalleries.net/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Jaadu Teri Nazar (Natak) [VCD] जादू तेरी नजर</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://f15bdb82.thosegalleries.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Sawar Re [VCD] सावर रे</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://b862d1d3.uberpicz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Doghat Teesra Ata Sagla Visra [DVD] दोघात तिसरा आता सगळ विसरा</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://ae335ab9.thesegalleries.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Me Nathuram Godse Boltoy (Natak) [VCD] मी नथूराम गोडसे बोलतोय</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://c9523aac.seriousurls.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Aamhi Satpute [DVD] आम्ही सातपुते</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://f26dda36.thesegalleries.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Pak Pak Pakak [DVD] पक पक पकाक</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://b8d74a13.thatsprime.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Bharat Aala Parat [VCD] भरत आला परत</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://c7d1b1b4.thesegalleries.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Galgale Nighale [DVD] गलगले निघाले</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://69ae119d.thosegalleries.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Full 3 Dhamaal [Original VCD] फुल ३ धमाल</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://436cca1b.ubervidz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Saade Maade Teen [DVD] साडे माडे तीन</span></a></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://1cceb30e.uberpicz.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">Checkmate [DVD] चेकमेट</span></a><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;"><br /></span></div><div><a href="http://78367e07.thesefiles.com/"><span class="Apple-style-span" style="color:#330000;">De Dhakka [DVD] दे धक्का</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7010404156565505786?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1a0jbCqEPA5Sy68peYcGhhMxm5I/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1a0jbCqEPA5Sy68peYcGhhMxm5I/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1a0jbCqEPA5Sy68peYcGhhMxm5I/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1a0jbCqEPA5Sy68peYcGhhMxm5I/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/nzYyHzmnHRY" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/09/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/LIhKBKeym0s/blog-post_20.htmlआपण कुठे आहात???rohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Mon, 20 Jul 2009 01:37:49 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-5087075816563352647आपण आजून मराठी टुलबार डाऊनलोड केला नाही ??? ह्या पहा मराठी टुलबारबाबत काही बोलक्या प्रतिक्रिया.<div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="white-space: pre-wrap;font-family:-webkit-monospace;font-size:13;" ><table style="font-size: 9px; color: rgb(136, 136, 136); text-decoration: none; font-family: Verdana;"><tbody><tr><td><script type="text/javascript" src="http://hosting.conduit.com/Banners/Standard?ctid=CT2343097&amp;BannerType=HorizontalSmall_234_60d&amp;setup=true&amp;culture=en&amp;version=2"></script><br /></td></tr><tr><td><div style="text-align: right; font-size: 9px; text-decoration: none; color: rgb(136, 136, 136); font-family: Verdana;"><a href="http://www.marathidesh.blogspot.com/" style="text-decoration: none;">toolbar</a> powered by marathidesh</div></td></tr></tbody></table></span></div><div><br /></div><div><b>orkut community वरील प्रतिक्रिया</b><div><br /></div><div>Raj...</div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>mast re....<br />keep it up</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;">Pratik Jadhav</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>छान आहे tool bar, सर्वांनी download करा.</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;">Kandy Pooh</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>lay bhari......!!!!</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;">Harihar Mayekar</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; line-height: 16px;">@rohan</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal;"><b>jai MAHARASHTRA !!!</b></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal;"><b>ASA KAY TARI KRUTISHIL RESULT ORIENTED USER FRIENDLY ASAV......KEEP IT UP</b></span></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>Good...</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;">Vasudev</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>jabardast mitra....jam avadla mala.....</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;">अमोघ</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b>Mitra kela install .. sahi aahe ... saglya mitranna recommend karto ..</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;font-size:12;" ><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;font-size:12;" ><b>जय महाराष्ट्र !</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; line-height: 16px;"><a href="http://www.orkut.co.in/Main#Profile.aspx?uid=14229385421076103682" style="color: rgb(2, 103, 156); text-decoration: none;"></a><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal;">शाब्बास रे माझ्या वाघा !</span></span></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; line-height: 16px;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: normal;">आता शोभालास खरा महाराष्ट्रीयन </span></span></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><span style="font-size:100%;"><br />chitra</span><b><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></b></span></span><span style="font-weight: bold;">@रोहन,</span><br /><span style="font-weight: bold;">मनपुर्वक धन्यवाद!या एकाच टुलबारच्य छताखाली भरपूर गोष्टींचा समावेश असल्याने खुपच फायदा झाला आहे.अप्रतीम काम! </span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><b><br />आता "मनोगत” वरील प्रतिक्रिया पहा.</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><br />राजू९३१३</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=";font-family:Verdana;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="font-size:12;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76); line-height: 22px;font-family:shanipaar;font-size:13;" ><b>आपण मराठी लोकांना नजरेसमोर ठेऊन मनोगत, मिसाळपाव, उपक्रम, मराठी विकिपेडिआ, मराठी ब्लाऍगविश्व, मराठी माती, सकाळ, महाराष्ट्र टाईम्स इ. अनेक मराठी वेबसाईटस एका क्लिकच्या अंतरावर आणून ठेवल्या. त्याबद्दल आपले आभार.</b></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b><br /></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><br />राजवी</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b>आभार</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:16;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b>धन्यवाद............ अनेक मराठी वेबसाईट आता एकाच ठिकाणी पाहता येतील....</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b><br /></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b><br />उपक्रम वरील प्रतिक्रिया</b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 34);font-family:upakram;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px;font-size:13;" >विकास</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 34); line-height: 21px; border-collapse: collapse;font-family:upakram;" ><b>आत्ता ही बातमी वाचली आणि लगेचच टूलबार डाउनलोड केला. खुप मस्त आहे. अभिनंदन आणि आभार!</b></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 34);font-family:upakram;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px;font-size:13;" ><b><br /></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 34);font-family:upakram;" ><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; line-height: 21px;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><br />आजच आपला मराठी टुलबार डाऊनलोड करा.</span></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(76, 76, 76);font-family:shanipaar;font-size:100%;" ><span class="Apple-style-span" style="line-height: 22px;font-size:13;" ><b><br /></b></span></span></div><br /><table style="font-size: 9px; color: rgb(136, 136, 136); text-decoration: none; font-family: Verdana;"><tbody><tr><td><script type="text/javascript" src="http://hosting.conduit.com/Banners/Standard?ctid=CT2343097&amp;BannerType=HorizontalSmall_234_60d&amp;setup=true&amp;culture=en&amp;version=2"></script><br /></td></tr><tr><td><div style="text-align: right; font-size: 9px; text-decoration: none; color: rgb(136, 136, 136); font-family: Verdana;"><a href="http://www.marathidesh.blogspot.com/" style="text-decoration: none;">toolbar</a> powered by marathidesh</div></td></tr></tbody></table></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5087075816563352647?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/K9wVLMpRuSbjOL305fMJvlnjYxo/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/K9wVLMpRuSbjOL305fMJvlnjYxo/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/K9wVLMpRuSbjOL305fMJvlnjYxo/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/K9wVLMpRuSbjOL305fMJvlnjYxo/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/LIhKBKeym0s" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/07/blog-post_20.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/7lcySKs-ERA/blog-post_14.htmlअस्सल मराठी टुलबारrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Tue, 14 Jul 2009 03:56:21 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-5947527181029718291<span class="Apple-style-span" style="font-family: shanipaar; color: rgb(76, 76, 76); font-size: 13px; line-height: 22px; ">नुकताच मी एक मराठी टुलबार तयार केला आहे आणि तो तुम्हाला नक्कीच आवडेल याची मला खात्री आहे. या टुलबारचं वॅशिष्ट म्हणजे यापुढे तुम्हाला जालावर उपलब्ध सर्व मराठी वेबसाईट्सना अगदी सहजतेने भेट देता येईल. शिवाय सर्व मराठी लोकांना एका क्लिकच्या अंतरावर आपापसात चॅटींग करण्याची सोय उपलब्ध होईल. शिवाय या टुलबारचा उपयोग करून तुम्ही फक्त जालावरील मराठी अंतर्गत शोध घेऊ शकता. तुम्ही कोणत्याही सोशल नेटवर्कशी जोडलेले असाल, या टुलबारवर १५ सोशल नेटवर्कस ची यादी आहे. त्यामुळे तुम्हाला आता त्यांच्यांपर्यंत पोहचणं अधिक सोपं जाणार आहे. शिवाय खास मराठी लोकांना नजरेसमोर ठेऊन मनोगत, मिसाळपाव, उपक्रम, मराठी विकिपेडिआ, मराठी ब्लाऍगविश्व, मराठी माती, सकाळ, महाराष्ट्र टाईम्स इ. अनेक मराठी वेबसाईटस एका क्लिकच्या अंतरावर असतील. तुम्ही या इथे दिलेल्या प्रतिक्रियांना गृहित धरून त्यात नंतर अनेक सुधरणा करण्यात येतील. तरी सर्वांनी हा टुलबार एकदा वापरून पाहावा. या इथे भेट द्या.</span><br /><br /><table style="font-size: 9px; color: #888888; text-decoration: none; font-family: Verdana"><tr><td><script type='text/javascript' src="http://hosting.conduit.com/Banners/Standard?ctid=CT2343097&BannerType=HorizontalSmall_234_60k&setup=true&culture=en&version=2"></script></td></tr><tr><td><div style="text-align: right; font-size: 9px; text-decoration: none; color: #888888;font-family: Verdana"><a href="http://www.kathanavyatha.blogspot.com" style="text-decoration: none;">toolbar</a> powered by marathidesh</div></td></tr></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5947527181029718291?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/M-4TFxM1pJyTZxY79elrs4d7C4s/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/M-4TFxM1pJyTZxY79elrs4d7C4s/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/M-4TFxM1pJyTZxY79elrs4d7C4s/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/M-4TFxM1pJyTZxY79elrs4d7C4s/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/7lcySKs-ERA" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/07/blog-post_14.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/GnAI5zSSpm8/blog-post.htmlरोहन जगतापRohan Jagtapव्हिडिओ रिमेकrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Mon, 06 Jul 2009 22:46:35 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-4255087003514872970ह्या व्हिडिओतील मुख्य भुमिकेत आहे, माझा मित्र अभय. सहकलाकार आहेत उदय, विश्वनाथ आणि आशिष. Camera आणि तांत्रिक बाजू संभाळली आहे मी. व्हिडिओ N70 वर तयार केला आहे. MP4 format मध्ये. आमचे youtube channel आहे <span class="Apple-style-span" style=" color: rgb(0, 128, 0); font-family:arial;"><b><a href="http://www.youtube.com/a3boyzrocks"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">a3boyzrocks</span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"> .</span></b></span><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/hXQL61NvS6c&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/hXQL61NvS6c&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4255087003514872970?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Aj3FIXs6fmunhg0QXENo5yhIEXU/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Aj3FIXs6fmunhg0QXENo5yhIEXU/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Aj3FIXs6fmunhg0QXENo5yhIEXU/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Aj3FIXs6fmunhg0QXENo5yhIEXU/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/GnAI5zSSpm8" height="1" width="1"/>0ह्या व्हिडिओतील मुख्य भुमिकेत आहे, माझा मित्र अभय. सहकलाकार आहेत उदय, विश्वनाथ आणि आशिष. Camera आणि तांत्रिक बाजू संभाळली आहे मी. व्हिडिओ N70 वर तयार केला आहे. MP4 format मध्ये. आमचे youtube channel आहे a3boyzrocks . rohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)ह्या व्हिडिओतील मुख्य भुमिकेत आहे, माझा मित्र अभय. सहकलाकार आहेत उदय, विश्वनाथ आणि आशिष. Camera आणि तांत्रिक बाजू संभाळली आहे मी. व्हिडिओ N70 वर तयार केला आहे. MP4 format मध्ये. आमचे youtube channel आहे a3boyzrocks . रोहन जगताप, Rohan Jagtap, व्हिडिओ रिमेकhttp://kathanavyatha.blogspot.com/2009/07/blog-post.htmlhttp://www.youtube.com/v/hXQL61NvS6c&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;http://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/JH8jtLuYjmI/blog-post_09.htmlमहाभारतकालीन भारताचा नकाशाrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Tue, 09 Jun 2009 02:53:39 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-2268501000127303569<div>धन्यवाद! विकिपेडिया!</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/Si4dXIF8B9I/AAAAAAAAAz0/2fgliP-aZc4/s1600-h/Mahabharata_BharatVarsh.jpg" style="text-decoration: none;"><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 323px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/Si4dXIF8B9I/AAAAAAAAAz0/2fgliP-aZc4/s400/Mahabharata_BharatVarsh.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345242090881943506" /><br /></a><div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#0000EE;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;"></span></span></div></div><div><div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#0000EE;"><span class="Apple-style-span" style=""><br /></span></span><br /></div></div>हा नकाशा मला विकिपेडियावर मिळाला म्हणून सर्वप्रथम त्यांचे आभार. अधिक उपयुक्त माहितीसाठी ह्या <a href="http://www.hindunet.org/hindu_history/ancient/mahabharat/mahab_vartak.html">लिंक</a> ला भेट द्या!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2268501000127303569?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/2GY7wbCDz8UW3iSrVimrCvO7x_g/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/2GY7wbCDz8UW3iSrVimrCvO7x_g/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/2GY7wbCDz8UW3iSrVimrCvO7x_g/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/2GY7wbCDz8UW3iSrVimrCvO7x_g/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/JH8jtLuYjmI" height="1" width="1"/>1http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/06/blog-post_09.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/g3vH_ay-wlI/blog-post.htmlगंभीर प्रश्नरोहन जगतापRohan Jagtapmarathi articleमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Thu, 04 Jun 2009 01:46:48 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-4293814359130945466<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SieJ8vRgtbI/AAAAAAAAAyg/rKL4nzbyif8/s1600-h/749px-Maharashtra_locator_map.svg.png"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 160px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SieJ8vRgtbI/AAAAAAAAAyg/rKL4nzbyif8/s200/749px-Maharashtra_locator_map.svg.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343391159473452466" /></a><br /><div>नोंद: या विषय मोठा असल्याने क्रमशः स्वरुपात तो प्रकाशीत होईल. आपल्या ई मेलची वर नोंद करावी. पुढचे लेख तुम्हाला ई मेल ने मिळतील.</div><div><br /></div>महाराष्ट्रासमोर असलेले प्रश्न नेहमीच मला अस्वस्थ करतात. पण आज ‘सकाळ’ वर्तमानपत्रात वाचलेली बातमी आधिकच गांभिर्याने विचार करायला लावणारी आहे. बातमीनुसार महाराष्ट्रात मराठी मातृभाषा असणा-यांची संख्या १९७१ पासून ६८.८% पर्यंत घसरली आहे! तर हिंदी मातृभाषा असणा-यांचे प्रमाण तीन दशकात ६% नी वाढून ११% वर गेले आहे. म्हणजे आज महाराष्ट्रात दीड करोड परप्रांतीय तर निश्चितच आहेत. १९७१ मध्ये मराठी मातृभाषा असणा-यांचे प्रमाण लोकसंख्येच्या ७६.५ इतके होते. याचा अर्थ मराठी लोक महाराष्ट्र सोडून बाहेर गेले असा होत नाही तर परप्रांतीयांनी त्यांची संख्या वाढवून मराठी मातृभाषा असणा-यांची टक्केवारी कमी केली आहे. याशिवाय उर्दू भाषिकांचे प्रमाण ७.३% वरून ७.१ % वर, गुजराती भाषकांचे प्रमाण २.८% वरून २.४% वर आले आहे. तर इतर भाषकांचे प्रमाण ८.४% वरून १०.७% वर गेले आहे.<div><br /></div><div>गुजराती भाषिकांचे प्रमाण कमी झाले आहे, असा गॆरसमज मात्र अजिबात करून घेऊ नका. गेल्या ‘पाच’ वर्षात गुजरात मधून महाराष्ट्रात १ लाख १९ हजार लोकांनी स्थलांतर केले आहे. तीस वर्षांपूर्वीच्या लोकसंख्येच्या प्रमाणात ते २.८% होते. तर आत्ताचे २.४% हे आत्ताच्या लोकसंख्येच्या प्रमाणात आहेत. गेल्या ‘पाच’ वर्षात १२ लाख ३९ हजार लोक इतर राज्यांतून येऊन महाराष्ट्रात स्थायिक झाले. त्यात ४ लाख २३ हजार लोक तर केवळ उत्त्तर प्रदेशातून स्थलांतरीत झाले आहेत. ५१ हजार झारखंड सोडून उरलेल्या बिहार मधूअ आले आहेत. कर्नाटकातून १ लाख ३५ हजार, राजस्थातून ८२ हजार, पश्चिम बंगालमधून ४९ हजार, केरळमधून ४१ हजार आणि आंध्र प्रदेशातून ३५ हजार लोक फक्त गेल्या पाच वर्षात महाराष्ट्रात आले आहेत. बांग्लादेशी घुसखोरांचा प्रश्न तर वेगळाच. आजच्या आसामकडे पाहून महाराष्ट्राने समजून घ्यावं आपलं पुढं काय होणार आहे ते. १९९१ ते२००१ दरम्यान सुशिक्षित महाराष्ट्राचा लोकसंख्या वाढीचा दर फारसा कमी झालेला दिसून येत नाही ते या परप्रांतातून येणा-या लोंढ्यांमुळेच.</div><div><br /></div><div>स्थलांतरीतांपॆकी १० लाख ७४ हजार लोकांनी नागरी भागातील मुलभूत सोयीसुविधांवर ताण वाढवला आहे. पाच वर्षांत झालेल्या स्थलांतरापॆकी ५ लाख ६४ हजार लोकांनी रोजगारासाठी, ३ लाख ८५ हजार लोकांनी आई-वडिलांबरोबर वा घरातील कमावत्या व्यक्तिबरोबर तर २ लाख २ हजार जणांनी विवाहामुळे स्थलांतर केले आहे. या बाहेरून आलेल्या लोकांना कधी मराठीचा आणि महाराष्ट्राचा अभिमान वाटेल असं तुम्हाला वाटतं?</div><div><br /></div><div>याचदरम्यान महाराष्ट्राचा ऒद्योगिक क्षेत्राचा विकासदर ‘उणे’ ३.२% तर कृषी व संलग्न क्षेत्राचा विकासदर ‘उणे’ ७.१% झाला आहे हे विशेष! परिणामी राज्याचा विकासदर २.५% घटला आहे. विकासदरात झालेली घसरण आणि बेघर, दरिद्री परप्रांतीय लोंढ्यांचे आगमन यामुळे महाराष्ट्रासारख्या प्रगतशील राज्यात दारिद्र्याचे प्रमाण राष्ट्रिय सरासरीपेक्षा ३.२% अधिक आहे. ऒद्योगिक क्षेत्राचा विकासदर एका वर्षात ८% वरून ४.८% वर आला आहे. पण त्याला आर्थिक मंदी हेही एक कारण असू शकते.</div><div><br /></div><div>महाराष्ट्रातील तथाकथित बॊधिक विचारवंत वेळोवेळो मराठी जनतेलाच उपदेशाचे डोस पाजतात. जसं , ‘तुम्ही भेळचे, पाणीपुरीचे गाडे चालवा. तुम्हीच आळशी, कामचुकार...’ अशा नेहमी केल्या जाणा-या विधानांनाही मला उत्तरं द्यायची आहेत.</div><div><br /></div><div>क्रमशः</div><div>जय महाराष्ट्र!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4293814359130945466?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/5Nypu6soXpn1y4Tpv9czUtacbjk/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/5Nypu6soXpn1y4Tpv9czUtacbjk/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/5Nypu6soXpn1y4Tpv9czUtacbjk/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/5Nypu6soXpn1y4Tpv9czUtacbjk/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/g3vH_ay-wlI" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2009/06/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/pPAPgNq76e8/blog-post_19.htmlव्यथा पालीचा कथा कुणाला? मलारोहन जगतापRohan Jagtapलेखmarathi articleमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sat, 20 Dec 2008 02:57:59 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-5278262142508019976<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SUyoDYLy-ZI/AAAAAAAAAlw/l3lzC0SqVBc/s1600-h/MyIMAGE+991.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SUyoDYLy-ZI/AAAAAAAAAlw/l3lzC0SqVBc/s200/MyIMAGE+991.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281781238983752082" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">महत्त्वाची सुचना: </span>प्रस्तुत लेखात एका किळासवाण्या प्राण्याबद्दल किळसवाणे लिहिले आहे. तरी लहान, मोठे, अबाल, वृद्ध, अर्भकं (विषयांतर: अलीकडे जन्मणा-या छोट्या छोट्या बाळांचा आत्मा थेट ब्रन्म्हाडातून येतो, ते सा-या ब्रन्म्हाडाचे <span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; white-space: pre; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; font-family:shanipaar;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ज्ञान</span></span> घेऊनच! आणि मग कमीतकमी वयात मोठमोठे विक्रम प्रस्थापीत केलेलं रोज वाचण्यात , पाहण्यात येतं. त्यामुळे उद्या एखादं अर्भक माझा हा लेख वाचू लागलं तर उगाचच रिस्क नको!)<div><br /></div><div>बरं ते जाऊ दे! -१ (पोटातले  नऊ महिने) ते ११५ (परवाच एक आजी पूर्ण ११४ वर्षे जगून मेल्या! आणि दुस-या एक आजीबाई त्यांना मागं टाकण्यासाठी पळत आहेत. बिचा-या आजोबांनी मात्र कधिच ‘राम’ म्हणून या स्पर्धेतनं माघार घेतल्याचं समजलं.)</div><div><br /></div><div>तर...थोडक्यात काय? मार्जीन सोडून -१ ते ११५ दरम्यान वय असणारे सगळे मनुष्य प्राणी आणि पाली यांपॆकी कोणाचे हृदय ‘पिळवटून निघणे’ या प्रकारातले असेल, ‘हळहळणारे’ मन असेल (मन ‘उधान वा-याचे’ असेल तर चालेल), ‘कामातनं जाणारं’ डोकं असेल, हातपाय ‘गळाटणारे’ असतील, ‘आ वासले जाणारे’ तोंड असेल.  तर अंगावर उभ्या राहणा-या काट्याबरोबर, त्यांनीही उभे राहावे आणि हा लेख न वचता निघून जावे. धन्यवाद!</div><div><br /></div><div>आता मी इथे लिहीतोय म्हणून ही झाली कथा. पण त्या पालीची व्यथा कोण जाणावी? (आता जर त्या पालीकडे पाहून तुम्ही हळहळला असाल किंवा तुमच्या मनाला वाईट वाटलं असेल (सूचना देऊनसुद्धा), तर मला म्हणावं लागेल...कथा कुणाची? व्यथा कुणाला?) पण आपण तरी काय करणार? म्हणतात ना ‘देवाची करणी आणि.....आणि एकातएक पाली.’</div><div><br /></div><div>तुमच्याप्रमाणेच घरातल्या कोणीही आधी माझ्यावर विश्वास ठेवला नाही. तसा माझा स्वत:चा देखील स्वतःवर विश्वास बसत नसतो. पण तो बसावा म्हणून मी पाल नं.२ चे डोळे दिसतात का? हे माझे डोळे फाडून फाडून बघितले.</div><div>होते!!! ‘त्याची देही, त्याची डोळा!’ तिचा उजवा डोळा खूपच लहान होता. डावा त्याच्यापेक्षा थोडासा मोठा होता. पण ‘लिडर’ पालीच्या डोळ्यांएव्हडा मोठा नव्हता. (पण डोळे होते बरं का! ती ‘चार’ डोळ्यांची पाल होती!!! तेही  चष्मा न लावता!!!)</div><div><br /></div><div>तर त्याचं झालं काय!? मध्यरात्रीनंतर मी पाणी प्यायला उठलो (पेंगत पेंगत चालत नव्हतो!!!). अंधार होता...थोडासाच उजेड होता, तेंव्हा पाणी पिता पिता मला समोर एक पाल दिसली! पहिल्या नजरेतच माझं तिच्यावर प्रेम जडलं ,( असं मी कसं म्हणेण!? पण अनेकांचं ऎकून मलाही तसं एकदा  म्हणायची इच्छा होती.  ‘योगायोग झाला’ म्हणा की दोन विचारांचा!). तर...पहिल्या नजरेतच मला ती दोन तोंडाची पाल असल्याचा संशय आला..., पण नंतर म्हटलं असेल बिचारी कुठेतरी शेपूट सोडून ‘फरारी’ झालेली! उगवत असेल शेपूट आता! पण..... मग लाईट लावली. लख्ख उजेडात पाहिलं! ती तिथेच भिंतीवर स्तब्ध होती! (की हतबद्ध होती?) चक्क दोन तोंडे!!! ‘निकलोडिअन’ वाहिनीवरचे catdog कार्टून माहित आहे का तुम्हाला? सेम तसलाच हा प्रकार! शेपटाचा काही पत्ताच नाही! तिच्या आकारावरून अंदाजे किशोरवयीन असेल ती! पण असं असूनही ती चांगली इतर पालींसारखी धडधाकट वाटत होती!</div><div><br /></div><div>मी लगेच मोबाईल फोन आणला. आणि झुम करून तिचा फोटो काढला. (जवळ गेलो असतो तरी त्यांच्यापॆकी एकाचं (की दोघांचं!) भलंच झालं असतं हो! मी जवळ गेलो असतो, ती- त्या भिल्या असत्या, मग त्यांच्यापॆकी कोणीतरी एकीनं दुसरीचं तोंड( आयत्यावेळी शेपूट कुठून मिळणार?)  तोडलं-सोडलं असतं मला गंडवायला... एक सुखानं मुक्त झाली असती, तर दुसरी सुखानं जगली असती. पण समजा ‘तिथून’ पुन्हा एखादं भांडकुदळ तोंड जन्माला आलं असतं म्हणजे!? वटवट करणारं! यावरुन मला काक काक की टाक टाक करुन दिवसभर बोंबलणारी दुसरी एक पाल आठवली!)</div><div><br /></div><div>मोबाईल कमेरा २ मेगापिक्सेलचा! कसा निघणार लांबून क्लिअर फोटो? म्हणून हळूहळू मी तिच्या जवळ जवळ जाऊ लागलो.....तोच ती काहीही न तोडता-सोडता पळून गेली!!! ती पुन्हा दिसलीच नाही! (फक्त एक फोटो दिला असता क्लिअर तर काही बिघडलं असतं का तिचं!? पाठवला असता ‘सकाळ’ ला... आलं असतं माझं नाव कित्येक वर्षांनी वर्तमानपत्रात! छायाचित्राखाली छानसं असं लिहीलं असतं ‘सकाळ’नं ‘हे निसर्गाचे अद्भुत आश्चर्य टिपले आहे छायाचित्रकार ‘रोहन जगताप’ यांनी! पण नाही! कथा ना कथा अन व्यथा ना व्यथाच! </div><div>क्रमशः<br /></div><div>रोहन जगताप<br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5278262142508019976?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/QeiHmEq-Gg3b6zmMUzjnqxB9Mho/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/QeiHmEq-Gg3b6zmMUzjnqxB9Mho/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/QeiHmEq-Gg3b6zmMUzjnqxB9Mho/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/QeiHmEq-Gg3b6zmMUzjnqxB9Mho/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/pPAPgNq76e8" height="1" width="1"/>5http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/12/blog-post_19.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/Xr1yH0Ob7zA/blog-post.htmlमराठीरोहन जगतापमाझा एक वर्षाचा प्रवासRohan Jagtapmarathi articlemarathiमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sat, 06 Dec 2008 02:50:55 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-5913714408480501660<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/STpYyEP6jCI/AAAAAAAAAgo/KhEThtAg_lE/s1600-h/485734700_977e938f3a.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 257px; height: 168px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/STpYyEP6jCI/AAAAAAAAAgo/KhEThtAg_lE/s320/485734700_977e938f3a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276627530575154210" border="0" /></a><br />अशीच एक एक क्षणांची माला गुंफता गुंफता आज एक वर्ष पूर्ण झाले.<br /><br />इंटरनेटवर नवनवीन गोष्टींचा शोध घेण्यात मला फार इंटरेस्ट होता. एकदा मी मोबाईलवर इंटरनेट सुरू केले होते. तेंव्हा मी त्यावर एक मरठी ब्लॉग वाचला. पण तो कसा सु्रु करायचा? आणि काय? काहीही माहित नव्हतं. त्यातच गेल्या वर्षीची डिसेंबरची सुट्टी लागली. आणि घरच्या पी.सी. वर इंटरनेटही जोडले. मग काय ? वेळही होता आणि साधनही.<br /><br />मी शोध घेत गेलो. सेटिंग्ज शिकत गेलो. मराठीतून लिहायचा प्रश्न <a href="http://www.baraha.com/">बरहा</a> सॉफ्टवेअरने सोडवला. त्यातील ९९% शब्द मी कोणाच्याही मदतीशीवाय लगेचच टाईप करायला शिकलो. माझा प्रथम परिचय <a href="http://home.spaces.live.com/">लाइव्ह स्पेसेस</a> च्या ब्लॉग सेवेशी झाला असला तरी त्यावरील जाहिराती नको असल्याने मी <a href="http://www.blogger.com/">ब्लॉगर</a> बापरुन ब्लॉग लिहायला सुरुवात केली.<br /><br />बरोबर एक वर्षापूर्वी आजच्याच दिवशी सकाळी मी ‘<a href="http://marathidesh.blogspot.com/">मराठीदेश</a>’ हा माझा पहिला कवितांचा ब्लॉग सुरु केला. व एका कवितेच्या रुपाने माझी पहिली पोस्ट टाकली. त्यानंतर साधारणतः आठवड्याने ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/">कथा ना व्यथा</a>’ हा ब्लॉग सुरु केला. हा ब्लॉग माझ्या लेखांसाठी होता. सुरुवातीला माझा टाईपींगचा स्पीड कमी होता, पण नंतर मला सराव होत गेला.<br /><br />डिसेंबर, जानेवारीपर्यंत असेच दिवस चांगले गेले. फेब्रुवारीनंतर मात्र मला बराच त्रास होत गेला. पण या त्रासातही काही चांगल्या गोष्टी घडतच होत्या. जसं आईच्या आशिर्वादाने व तिच्याच पुढाकाराने छापलेला माझा पहिला कवितासंग्रह, परिक्षेत मिळालेले सुंदर यश. या सर्व गोष्टी माझ्यासाठी ‘दिलासा’ देणा-या होत्या.<br /><br />त्यानंतर आता पुन्हा सुट्टी सुरु झाली. लिहिण्यासारखं बरंच असतं. पण शांतपणे एखाद्या विषयाचं नीट आकलन करुन, आंतरात्म्यातून लिहावं असं मला वाटतं. आणि तसं कधी जमत नसेल, तर ब-याचवेळा मी लिहीत नाही. शिवाय अनेक गोष्टी लिहायच्या म्हटलं तर स्वतःच घालून घेतलेली व इतरांची अशी अनेक बंधनं येतात.<br /><br />जेंव्हा माझ्या ब्लॉगचा <a href="http://marathiblogs.net/">मराठीब्लॉगविश्वात</a> समावेश झाला, तेंव्हा या विश्वात साधारणतः ६५० मराठी ब्लॉग्ज होते. त्यापॆकी कित्येक मृत व अर्धेनिम्मे मराठी होते. पंधरा वर्षांपूर्वी इंटरनेटची क्रांती सुरु झाली. दहा वर्षांपूर्वी ब्लॉगची संकल्पना पुढे आली. दहा करोड मराठी लोकांमधून हाताच्या बोटांवर मोजता येतील, एव्हढेच लोक मराठीतून ब्लॉग लिहीत होते. मी काही खूप चांगला लेखक नाही, पण त्या सुरुवातीच्या काही मोजक्या लोकांपॆकी मीही एक आहे, याचा मला अभिमान व आनंद वाटतो. मला वाटतं माझ्या परिनं मराठी भाषेची ही एक प्रकारे सेवाच आहे.<br /><br />आज अनेकजण ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_27.html">आई</a>’, ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/02/blog-post.html">मराठी चित्रपट</a>’, ‘<a href="http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/05/blog-post.html">मराठी साम्राज्य</a>’ इ. शब्दांचा <a href="http://google.com/">सर्च इंजीन</a>मधून शोध घेऊन माझ्या ब्लॉगवर आलेले मला आढळून येतात, तेंव्हा एखाद्या वाचकाला माझ्या लेखांमूळे काही माहिती मिळाली याचा मला फार आनंद वाटतो.<br /><br />यावेळी मी नुकतेच मान्यवरांच्या लेखांचा समावेश असलेला ‘<a href="http://universalmindlaws.blogspot.com/">The Universal Law Of Attraction</a>’ हा मानवी जीवनाचा वॆज्ञानिक दृष्टिकोनातून शोध घेणारा तसेच ‘<a href="http://adsensemoneyyear.blogspot.com/">Money Maker Machine</a>' हा adsense शी संबधीत आणि माझा स्वतःचा ‘<a href="http://tipsntricksnow.blogspot.com/">Tips n Tricks</a>' हे ब्लॉग सुरु केले.<br /><br />ही वाटचालही सुखाने होईल अशी आशा आहे.<br /><br />रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-5913714408480501660?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/NFJXFOcZxz3gzmjIzqYXR7jL6Rw/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/NFJXFOcZxz3gzmjIzqYXR7jL6Rw/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/NFJXFOcZxz3gzmjIzqYXR7jL6Rw/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/NFJXFOcZxz3gzmjIzqYXR7jL6Rw/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/Xr1yH0Ob7zA" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/12/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/KgRJ6YR4nzA/blog-post_5625.htmlमराठीरोहन जगतापRohan Jagtapलेखमाझी पहिली दॆनंदिनीarticlemarathirohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sun, 07 Sep 2008 05:33:23 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-7054996639769656614<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMF4zx8hfGI/AAAAAAAAATM/M4_ImwK05qc/s1600-h/12122007130.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMF4zx8hfGI/AAAAAAAAATM/M4_ImwK05qc/s200/12122007130.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242604272211819618" border="0" /></a><br />दॆनंदिनी लिहायला मी फार पूर्वी सुरूवात केली होती. पण ते काही माझे स्वनिर्मीत लेखनातील पहिलेच पाऊल नव्हते. पहिलीला जाण्याआधीच मी कविता लिहायला सुरुवात केली होती. त्या दोन कविता आजही माझ्याकडे आहेत. त्या मी तुमच्यासमोर पुढे मागे सादर करेनच. चॊथीमध्ये असताना छोट्या मावशीने (मोठ्या मावशीपेक्षा छोटी, ती छोटी मावशी) एक छोटी डायरी दिली होती. व सांगितलं की यामध्ये रोज काय काय घडलं,त्याबद्दल तुला काय वाटलं, ते लिहीत जा. लहानपणी मी डायरीसाठी फार हावरा होतो. व कुणाकडून एखादी डायरी मिळाली की मला फार आनंद होत असे. खास करून नवीन वर्षाच्या सुरूवातीला मी पप्पांकडून एक नवीन डायरी घेतच घेत असे. (हा भाग वेगळा की त्या डायरीची निम्यापेक्षा जास्त पानं वर्षाच्या अखेरपर्यंत कोरीच राहात.) अशा अनेक डाय-या आज माझ्याकडे आहेत.<br /><br />ती मावशीने दिलेली छोटीशी डायरी दवाखाण्याशी संबंधीत एका गोळ्यांच्या कंपणीची होती. त्यावर एका सर्दीने त्रासलेल्या, फुगून लाल झालेल्या नाकातून पाणी गळत असलेल्या, थकलेल्या डोळ्यांतून आपण किती बेजार झालो आहोत हे दर्शवणा-या माणसाचं चित्र होतं. तेंव्हा मीही सतत सर्दीने आजारी पडत होतो (इतरांपेक्षा जास्त) नी त्यामुळे माझा चेहराही काहीसा तसाच होत असावा. म्हणून मला मावशी त्यावरून चिडवत असे की तो मीच आहे म्हणून!<br /><br />तेंव्हा मी सांगेल ते ऎकणारा एक गुणी आणि हुशार मुलगा होतो. आणि त्यामुळंच वर माझाच(?) फोटो असणा-या त्या छोट्याशा डायरीत मी माझी पहिली दॆनंदिनी लिहायला सुरूवात केली. तो पहिलाच दिवस त्यावेळी मी जसा लिहीला आहे तसाच इथेही लिहीतो...<br /><br />१७/१/९७ शुक्रवार<br />आजचा शाळेतला दिवस फार चांगला गेला.<br />आज तास 8 ते 12 होता. आणि जिल्हा परिषदेची<br />(स्कॉलरशीप) परीक्षाही होती. बाईंनी तासात<br />प्रश्नाउत्तरे घेतली, त्यातल्या एका गणिताचा पर्याय<br />चुकीचा आहे असे मुले म्हणाली. पण मी म्हणालो<br />तो पर्याय बरोबर आहे. तसे मीबाईंना कसे ते<br />समजावून सांगितले. बाईंना ते पटले, लगेच बाईंनी<br />माझे कॊतूक केले. त्यावेळी मी आजारी असल्यामुळे<br />बाईंनी माझे जास्तच कॊतुक केले. कारण त्यावेळेस<br />मी १५-१६ दिवस आजारी होतो, म्हणून मी शाळेत<br />आलो नव्हतो.<br />नंतर मला बाईंनी एक प्रश्न विचारला,<br />तो प्रश्न पण मला आला.<br />आजची परिक्षा तर फारच<br />सोपी होती. दोन प्रश्न फक्त आले नाहीत. माझा पेपर<br />लगेच ४०मिनिटांत पार पडला. मला स्कॉलरशीप चा<br />पेपर मला कधीही सोपा गेला नव्हता. मला ९० च्या<br />पुढे मार्क पडण्याची अपेक्षा आहे.<br />तो तास गणिताचा<br />होता. मला आज बाईंनी सांगितले तुला(महाराष्ट्र विद्यापिठ<br />मध्ये ८८ मार्क आहेत.) चांगले आहेत.<br /><br />ते वर्ष माझं यशाच्या दॄष्टीनं सर्वांत चांगलं वर्ष होतं. टिळक विद्यापीठ, भारती विद्यापीठ, महाराष्ट्र विद्यापीठ, सामान्य ज्ञान अशा अनेक परीक्षांतून कधी वर्गातून, कधी जिल्हातून, तर कधी महाराष्ट्रातून क्रमांक पटकावला होता. स्कॉलरशीपच्या परीक्षेत जिल्हातून मला १४वा क्रमांक मिळाला होता. आणि जेंव्हा मी कधी कधी मागे वळून बघतो, दॆनंदीनी वाचतो... तेंव्हा वाटतं, <span style="color: rgb(0, 102, 0);">मीही कधीतरी काहीतरी केलं होतं तर...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-7054996639769656614?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BdkM8A5QSsMwHtNDt6eaAdk7a58/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BdkM8A5QSsMwHtNDt6eaAdk7a58/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BdkM8A5QSsMwHtNDt6eaAdk7a58/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BdkM8A5QSsMwHtNDt6eaAdk7a58/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/KgRJ6YR4nzA" height="1" width="1"/>1http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_5625.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/DIeXEBCI35E/blog-post.htmlरोहन जगतापRohan Jagtapशब्द फुटले नाहीतmarathi articleरोहनमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sun, 07 Sep 2008 05:33:50 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-562393339000262669<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMJuBGkS17I/AAAAAAAAATU/ulO8JFnl_VA/s1600-h/300_80240.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SMJuBGkS17I/AAAAAAAAATU/ulO8JFnl_VA/s200/300_80240.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242873881434445746" border="0" /></a><br />साहित्यक्षेत्रातील एकाही व्यक्तिशी नसलेली ओळख आणि स्वतःच स्वतःचा छापलेला कवितासंग्रह!!! अशा काही मूलभूत कारणांमूळे, पुस्तक प्रकाशन समारंभ तर झाला नाहिच, शिवाय अपेक्षेप्रमाणे त्या कवितासंग्रहाचं थंड काय? अगदी गोठूनच गेलेलं स्वागत झालं. (आणि शिवाय शेवटी कवितासंग्रहच तो!!!)<br /><br />तरीही मी ‘त्याला’ आनंद होईल अशा वेड्या आनंदाने (माहित होतं त्याला होणार नाही, म्हणून वेड्या!!!) मित्राला फोन केला. (शेवटी कुणाला तरी सांगितल्याशिवाय मन मानत नाही. माझ्यासारखं मूर्ख मन तर नाहिच नाही. कुत्र्याचं शेपूट!)<br />‘दिन्या ऽऽऽ पुस्तक छापून झालंऽऽऽ!!!’<br />तिकडून आळसटलेला आवाज आला,<br />‘हांऽऽऽअऽऽऽऽ???!!!’<br />दोन सेकंद शांतता.<br />पुन्हा तसाच आवाज आला,<br />‘पहिलं का दुसरं???’<br />हे ऎकून माझ्या मनाला वाटलं, ‘अरे बाबा! तुला एवढंही माहित नाही!? पहिलं की दुसरं पुस्तक ते!?’<br />ही उदासीनता पाहून माझी पुढं बोलायची छातीच झाली नाही. मी ‘तसाच’ फोन ठेऊन दिला.<br />तरी आलेलं नॆराश्य झटकून कसाबसा मनाला आधार दिला,‘असतात असे बरेचजण! आवडत नाही ब-याचजणांना!’<br /><br />मग मी दुस-या एका मित्राला फोन केला. तो लायब्ररीत बसला होता. तो मला ‘इज गे भावा’ (म्हणजे ‘कॊतुकाने फारच छान! असंच करत राहा!’) म्हणाला.<br />अर्थात ही त्याची ऒपचारीकताच होती. कारण त्याचं एक तत्त्व होतं, ‘प्रत्येकाला प्रोत्साहन द्यायचं!’ त्यामुळे त्याचं हे वाक्य मला अपेक्षीतच होतं. आणि मला हेही माहित होतं की, त्याला वाचण्यात इंट्रेस्ट नाहिये.<br /><br />आणखी एका मित्राबरोबर मी संध्याकाळी चहा प्यायला चाललो होतो. तेंव्हा मी मनातून थोडंसं साशंक राहून, त्याला माझ्या पुस्तकाबद्दल सांगितलं. मला वाटलं तो काही बोलेल. पण त्याने मुळी काही प्रतिक्रियाच दिली नाही. कदाचीत कवितांचे पुस्तक छापण्यासारखी गोष्टच मुळी त्याच्या कल्पनेबाहेरची होती. तो दोन सेकंद थांबला, पण यावर काही न बोलता, पुन्हा स्वतःचंच बोलू लागला. चहा पिता पिता तो मला म्हणाला,‘ आपल्याकडे काहितरी कला असली पाहिजे. जसं त्या नितेशनं कसं स्नेहसंमेलनात नाचात भाग घेतला होता!? त्यामुळे मुली इंप्रेस होतात. आपण आभ्यासाशिवाय काहितरी extra activity केली पाहिजे. ’ मी आपलं त्याच्या हो ला हो देत राहिलो. माझी extra activity कुठल्याकुठे वा-यावर भुर्रकन उडून गेली होती.<br /><br />माझ्या ब-याच मित्रांना मी ही कवितासंग्रहाची गोष्ट सांगून अडचणीत टाकलं. अशा एखाद्या (विचीत्र) गोष्टीवर प्रतिक्रीया देण्याची त्यांचीही पहिलीच वेळ असल्याने, त्यांना यावर काय बोलावं ते सुचतच नसे. (पण कॊतुकाने असे शब्द फुटले नसते तर बरं वाटलं असतं)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-562393339000262669?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TbqRNiIpni68-3LM4GwPrSAbnr0/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TbqRNiIpni68-3LM4GwPrSAbnr0/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TbqRNiIpni68-3LM4GwPrSAbnr0/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/TbqRNiIpni68-3LM4GwPrSAbnr0/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/DIeXEBCI35E" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/08/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/6T-_uCQXQTo/blog-post_18.htmlमराठीरोहन जगतापएक हलकासा धक्काRohan Jagtapmarathi articlemarathiमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 05 Sep 2008 11:29:58 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-6631138630718406161हा प्रसंग तसा काही विशेष नाही. आज काय लिहावं म्हणता म्हणता जेंव्हा मी माझी डायरी चाळू लागलो, तो मला त्यात दिसला. प्रत्येक माणसाची काही प्रेरणास्थाने असतात. आपल्या पुढील जीवनाची वाटचाल अशी अशी व्हावी अशी प्रत्येकाची ईच्छा असते. मग आपसूकच वर्तमानकाळात, तशाच प्रकारे वाटचाल करणारी एखादी व्यक्ती जर त्याच्या दृष्टीपथास पडली, तर ती व्यक्ती त्याचे प्रेरणास्थान बनून राहते. आपण जीवनाची वाटचाल निश्चित करतो त्या काळात आपल्यावर अनेक व्यक्तींचा प्रभाव असतो.<br />कधी आपल्या मनीअंतरीच्या वाटेवर ती व्यक्ती वर्तमानकाळात चालत असते, म्हणून आपला आदर्श ठरते,... तर कधी आपल्यालाच त्या व्यक्तीची वाट स्वर्गीय सुंदर वाटते, आणि मग आपणही जीवनात ह्याच वाटेवरुन प्रवास करत पूर्णत्त्वास जाण्याची मनात खुणगाठ बांधतो.<br />माझा एक मित्र असाच आसारामजी बापूंचा चांगला भक्त होता.<br /><br />७-३-२००३<br />मधली सुटी झाली. मी खाली आलो व मित्रांबरोबर गप्पा मारू लागलो. आमच्या खालच्या इयत्तेतील मुले आमच्याभोवती खेळत होती, पळत होती. त्यामुळे त्यांचा आंम्हाला सारखा धक्का लागत असे. या अशा त्यांच्या गोंधळामुळे माझा एक मित्र अतिशय चिडला. ‘आता देऊ दे धक्का, मग बघतो मी.’ तो म्हणाला. हा माझा मित्र आसारामजी बापूंचा भक्त होता. एवढ्यात त्याला एकाचा धक्का बसलाच. तो चिडला व रागाने त्या मुलाकडे बघू लागला. मला वाटले, आता त्या मुलाचे काही खरे नाही. मग त्याने एकदा इकडेतिकडे बघितले व काही कळण्याआधीच क्षणार्धात त्या धक्का मारणा-या मुलाच्या तो पाया पडला. मला हे सर्व आकस्मीत होते, पण खरंच मला हया गोष्टीचे आश्चर्य मात्र वाटले नाही...<br /><br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-6631138630718406161?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6MrcokPmtWrfIgx389z9NU661ec/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6MrcokPmtWrfIgx389z9NU661ec/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6MrcokPmtWrfIgx389z9NU661ec/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6MrcokPmtWrfIgx389z9NU661ec/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/6T-_uCQXQTo" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_18.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/pbrVSJa4tDw/blog-post.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापRohan Jagtapmarathi kavitamarathiमराठी चित्रपटमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 01 Feb 2008 04:17:43 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-2630406076473627947<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6MMqVL5CmI/AAAAAAAAAII/t_kgVvb1W8I/s1600-h/KHABARDAR1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161983519277779554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6MMqVL5CmI/AAAAAAAAAII/t_kgVvb1W8I/s200/KHABARDAR1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://savefun.googlepages.com/"><span style="color:#cc33cc;">http://savefun.googlepages.com</span></a><br /><div><span style="color:#ff6600;">‘‘मराठी चित्रपटांकडे मराठी प्रेक्षकांनीच पाठ फिरवली आहे’’. हे वाक्य मध्यंतरी वारंवार वर्तमानपत्रातून वाचनात येत होतं. तेंव्हा मला सर्वप्रथम आश्चर्य वाटायचं व मग असं म्हणणा-या व्यक्तिचा राग यायचा. प्रेक्षकांनी पाठ फिरवली म्हणजे काय? तुम्हीच असले रडके चित्रपट काढत असताना... अशा चित्रपटांना एक तरी चित्रपटगृह मिळतंच कसं? याचंच मला अधिक आश्चर्य वाटतं. प्रेक्षक अशा त्यांच्या रडारडीच्या चित्रपटांकडे पाठ फिरवतो... याचा ते निश्कर्ष तर काय काढतात बघा... त्यांचा चित्रपट भिकार दर्जाचा नाही... तर मराठी प्रेक्षकांनीच पाठ फिरवली आहे. ( जणू काही मराठी लोकांनी मराठी चित्रपट न पाहण्याचा असा त्यांच्याविरूद्ध व मराठी भाषेविरुद्ध कट केला आहे.)</span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">मराठी चित्रपटात (महेश कोठारे, सचिन यांचे काही चांगले चित्रपट सोडून) मनोरंजनापेक्षा कलात्मकतेला वाव दिला जातो. आणि त्यांना धड ती कलात्मकताही जमत नाही. ज्यांच्या हातात प्रसिद्धीमाध्यमे आहेत, असे लोक त्यांचे कॊतुक करतातही... पण मग तो चित्रपट चित्रपटगृहावर का आपटतो? सामान्य लोकांना त्यातील कला कळत नाही म्हणून? नक्कीच नाही... तर त्या चित्रपटामागील हेतू सामान्य लोकांपर्यंत मनोरंजनाच्या माध्यमातून सहज पोहचवण्याची कला त्यांच्यामध्ये नसते म्हणून...आपल्याकडे चित्रपट काढण्यासाठी पॆसा कमी आहे का? असं आपण कधीच म्हणू शकाणार नाही. एकही स्पेशल इफेक्ट नसलेले कितीतरी इंग्रजी चित्रपट मनोरंजनाबरोबरच मनाला चांगला आनंद व संदेशही देऊन जातात. </span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">आपल्या कडे Actors ची कमतरता नाहीये. ( मराठी चित्रपटांना त्याचीही कमतरता आहे. तुम्हाला वाटतं का आजचा आघाडीचा मराठी अभिनेता भरत जाधव कितीही मजल मारली तरी शाहरुख खान किंवा रजनीकांतची जागा घेऊ शकेल? कारण केवळ विनोदी अभिनेत्याला शेवटी मर्यादा असते.) हिंदी चित्रपटसृष्टीला तरी नक्कीच Actors ची कमतरता नाहीये. आणि मराठी चित्रपटांनाही ती भासली नसती. पण त्यांनी नाटकांची पार्श्वभूमी असलेले कलाकार सोडून इतरांना चित्रपटात घ्यायचेच नाही असे ठरवलेले दिसते. कारण अशा लोकांचा एक गटच तयार झाला आहे. त्यामुळे चांगली personality असलेली कितीतरी मराठी मुलं आपल्याला चित्रपटांतून दिसत नाहित. Actors ची कमतरता नाहीये... कमतरता आहे... चांगल्या कथालेखकाची... आणि त्या कथेचं सोनं करणा-या दिग्दर्षकाची... केवळ या दोन घटकांमुळे आज इंग्रजी चित्रपट भारतीय चित्रपटांच्या पुढे गेलेले दिसतात. (खास करून मराठी चित्रपटांच्या). </span><br /><span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">“पुण्यात डझनावारी मराठी चित्रपट!!” असा मथळा असलेला लेख तुम्ही मनोगतवर वाचला आसेल. यावरून हे सिद्ध होतं की, ‘मराठी प्रेक्षकांनी मराठी चित्रपटांकडे पाठ फिरवलेली नाही, तर तुम्ही आपल्या चित्रपटतंत्रामध्ये थोडीशीच सुधारणा केली. आणि मराठी लोकांनी तुम्हाला उचलून धरले... जेंव्हा तुंम्ही हिंदी कशाला? इंग्रजी चित्रपटांच्या तोडीचे चित्रपट काढाल, तेंव्हा सर्व चित्रपटगृहांत मराठी आवाज ऎकू येऊ लागेल...’</span><br /><br /></div><blockquote></blockquote><div><br /><em>रोहन जगताप</em></div><div><a href="http://savefun.googlepages.com/">http://savefun.googlepages.com</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-2630406076473627947?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJ-NM3gnaEQWB-_4usvSExVJ28Y/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJ-NM3gnaEQWB-_4usvSExVJ28Y/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJ-NM3gnaEQWB-_4usvSExVJ28Y/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JJ-NM3gnaEQWB-_4usvSExVJ28Y/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/pbrVSJa4tDw" height="1" width="1"/>2http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/02/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/aPjJz3GLZAc/blog-post_31.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापRohan Jagtapमॅक्झिम गॉर्की: आई भाग२marathi kavitamarathi articlemarathipoemsrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Thu, 31 Jan 2008 04:36:15 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-239668688551585925<a href="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6GWWVL5CdI/AAAAAAAAAG0/VqeD5Rs_oz8/s1600-h/mg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5161571958331607506" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R6GWWVL5CdI/AAAAAAAAAG0/VqeD5Rs_oz8/s200/mg.jpg" border="0" /></a> <a href="http://savefun.googlepages.com/"><span style="color:#ff99ff;">http://savefun.googlepages.com</span></a><br />एखादे आत्मचरीत्र किंवा ख-या जीवनाची पार्श्वभूमी असलेली कादंबरी आपण जेंव्हा वाचत असतो, तेंव्हा काही क्षण स्वतःहाचे जीवन विसरून त्या कथानायकांच्या जीवनाशी समरस होतो... व वाटू लागतं जीवनात एवढी मोठी दुःखं, संकटं आहेत तरी हे लोक त्यांच्याकडे किती सहज दृष्टीने पाहतात. आणि मी माझ्या किती क्षुल्लक गोष्टी मनात घेऊन बसलो आहे. जेंव्हा माणसासमोर उदात्त ध्येय असतं, तेंव्हाच त्याला जीवनाचा खरा मार्ग सापडतो.<br /><br />नव-याच्या मृत्यूनंतर तिचा मुलगा पावेल हेच विश्व असणारी ‘आई’ आपल्या विश्वात नव्याने दिसणा-या गोष्टींनी गोंधळून गेली. तिचा मुलगा पावेल हा त्या वस्तीत आत्तापर्यंत कोणी केलं नव्हतं, असं काहीतरी करू लागला आहे, हे तिला आता कळून चुकलं होतं. आणि त्यामुळेच तिला भितीही वाटू लागली होती. ती त्याबाबत त्याला सरळ सरळ विचारू शकत नव्हती, तेवढं तिच्यामध्ये धाडस नव्हतं. पण पावेलने तिच्या मनातील ही खळबळ जाणली होती. एका प्रसंगात जेंव्हा पावेलने शहरातील काही लोक त्याला भेटायला येणार आहेत असं सांगितलं, तेंव्हा ती एकाएकी हुंदके देऊन रडू लागली. यावेळी पावेल तिच्यावर थोडासा चिडला पण त्याने तिची समजूत घातली. तरीही ती विलक्षण माणसं आपल्या घरी येणार ही कल्पना मनात येताच ती दचके व तिच्या अंतःकरणाचा थरकाप होई.<br /><br />जेंव्हा पावेलच्या घरात त्याची व त्याच्या सहका-यांची गुप्त बॆठक चालत असे, तेंव्हा आईला त्यांच्या बोलण्यातील अवघड शब्द काही कळत नसत. मग ती नुसतंच तिथे जमलेल्या लोकांच्या चेह-यांचे निरीक्षण करत असे. व प्रत्येकाच्या स्वभावाबद्दल आपल्या मनात काही समजूत करुन घेत असे.<br /><br />पावेलचा जवळचा सहकारी असलेल्या आंद्रेईची पहिल्याच भेटीत आईवर चांगली छाप पडली. व नंतर ती स्वतःहून पावेलला एक दिवस म्हाणाली,‘त्याला आपल्याच घरी राहायला सांगू या.’ आंद्रेई स्वभावाने प्रेमळ होता व तो आईशी पावेलपेक्षाही अधिक समजून घेऊन वागत असे. पण मे दिनादिवशीच्या वर्णनावरून हे समजतं की, त्याला सोबत बोलावण्यामागे तिच्या मनातील उद्देश हाच होता की, आपल्या मुलाबरोबर त्याला साथ देणारं, त्याची काळजी घेणारं कोणीतरी असावं असंच तिला वाटत होतं.<br /><br />क्रांतीकारी चळवळी व अशा चळवळी करणारे लोक...या सर्व गोष्टी आईला आधी फार दूर देशीच्या वाटत होत्या. तिच्या जुन्या जीवनाचा या नव्या जीवनाशी तिळमात्र संबंध नव्हता.<br /><br />श्रीमंतीत वाढलेली असूनही रात्री-अपरात्री मोठे कष्ट घेऊन गुप्त कार्य करणारी साशा... आईला अशा तरुण मुलींकडे पाहून वाटत असतं, आपण आपलं आत्तापर्यंतचं सर्व जीवन उगाच निरुद्देश व्यतीत केलं. आईला माहित असतं साशा व पावेलचं एकमेकांवर प्रेम आहे व तिलाही त्या दोघांचं लग्न व्हावं असंच वाटत असतं...पण पावेलला आपले कार्य करता यावे म्हणून संसारात पडायचं नसतं. शिवाय साशा अटेकेत असताना पावेल बाहेर असायचा तर जेंव्हा पावेलला अटक झाली तेंव्हा नुकतीच साशा सुटून आली होती.<br /><br />कधी रात्री अचानक घरांची घेतली जाणारी झडती... अखंड बडबड करणारी आईची शेजारीण... पावेलला व आंद्रेईला ‘मे’ दिनादिवशी झालेली अटक. त्यानंतर स्वतः कारखाण्यात गुप्तपणे पत्रके वाटणारी आई... आणि आपल्या मुलाच्या कार्यात आपण त्याला मदत केली म्हणून स्वतःहाचे कॊतुक वाटणारी...व यामुळे पावेलला मिळणा-या आनंदातच आपला आनंद मानणारी आई... इथपर्यंतचा पुस्तकातील सर्वच भाग हा फारच वाचनीय आहे, लेखकाच्या लेखनकोशल्यातून प्रेरणा घेण्यासारखा आहे.<br /><br />कादंबरीच्या दुस-या भागात आईचे कार्य व साम्यवादी विचारसरणींना महत्त्व दिले गेले आहे. उत्तरार्धात तोच तोच पणा जाणवू लागतो. काही ठरावीक विचार, तिच वाक्यं केवळ शब्दरचना बदलून वेगवेगळ्या व्यक्तिंनी , वेगवेगळ्या प्रसंगी उच्चारलेली आहेत. क्रांतीनंतर पुढील जीवन ‘भव्य असेल, दिव्य असेल, समानतेचे असेल’ असे त्यातील पात्र असंख्य वेळा म्हणतात. पण तेंव्हा नेमकी शासनप्रणाली कशी असेल? हे त्यांनी सांगितलेले नाही. वास्तविक लेखक एखाद्या पात्राच्या तोंडून अगदी थोडक्यात ते सहज सांगू शकले असते. दुसरी गोष्ट म्हणजे सर्वांनी एकत्र काम करून समान नफा वाटून घ्यावा, हे पटत व समजत नाही. हा समानतेवरील उपाय कधीच ठरू शकत नाही. जर समजा तुम्ही फार कार्यक्षम असाल व तुमचा सहकारी अकार्यक्षम... तर तुमच्या मूळ मानवी स्वभावाला नफा समान वाटून घेणे पटेल काय?<br /><br />आणि आणखी एक गोष्ट म्हणजे गॉर्कींनी कादंबरीत अगदी कुठेही पावेलचा हिंसक आंदोलनाचा विचार प्रकट केलेला नाही. ‘मे’ दिनादिवशी तर मला वाटलं अहिंसेचा शोध यांनीच आगोदर लावला होता की काय? पण प्रत्यक्षात कादंबरी पूर्ण वाचून झाल्यावर ख-या पावेलविषयी माहिती सांगताना तिथं स्पष्ट म्हटलं आहे की, ‘मॉस्कोत प्योत्रवर (खरा पावेल) सशस्त्र दले उभारण्याचे काम सोपविण्यात आले होते. व तो त्याच्या पत्नीसह बाँबची कवचे बनवत असे.’<br /><br />स्वातंत्र्यवीर सावरकरांचे ‘माझी जन्मठेप’ हे पुस्तक वाचलेलं असल्याने मला जाणवलं... पावेलला होणारी हद्दपारीची शिक्षा ही हलकी नसली तरी अंदमानएवढी कठोरही नव्हती. कारण पावेल तिथुन गुप्तपणे पळून येऊन आपले कार्य भुमीगतपणे करू शकणार होता. जर इंग्रजांनी केवळ हद्दपारीच्या शिक्षा दिल्या असत्या तर क्रांतीकारकांनी भारत केंव्हाच स्वतंत्र केला असता. वरील माझे मत केवळ दोन पुस्तकांच्या संदर्भाने सांगत आहे. खरी परीस्थिती वेगळी असू शकते.<br /><br />पण विचारसरणीचा भाग सोडला व केवळ आईच्याच मनाचा विचार केला तर मॅक्झिम गॉर्की यांचे आई हे पुस्तक अप्रतिम आहे. नवीन जीवनाशी समरस होऊन आपल्या मुलाच्या बरोबरीने कार्य करणं हे नक्कीच आईला सोपं गेलं नाही. तिचा जुन्या जीवनाकडून नवीन जीवनाकडे झालेला प्रवास हाच कादंबरीचा अत्यंत वाचनीय भाग आहे. आपल्या स्वतःच्या जगापेक्षाही एक फार मोठं जग आहे आणि जेंव्हा आपण ह्या संपूर्ण जगाचा विचार करतो, तेंव्हा आपण आपल्या स्वतःच्या दुःखांना विसरुन जातो.<br /><br />रोहन जगताप<br /><br /><a href="http://www.savefun.googlepages.com/"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-239668688551585925?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Bni-ziyCmxlzL5hgpd62KXDefns/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Bni-ziyCmxlzL5hgpd62KXDefns/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Bni-ziyCmxlzL5hgpd62KXDefns/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Bni-ziyCmxlzL5hgpd62KXDefns/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/aPjJz3GLZAc" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_31.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/6rCjlimcdGU/blog-post_27.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापRohan Jagtapमॅक्झिम गॉर्की: आई भाग१marathi kavitamarathi articlemarathipoemsrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sun, 27 Jan 2008 07:32:11 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-8163342054797814679अन्ना किरिलोवना व त्यांचा मुलगा प्योत्र झलोमोव ह्या ख-या जीवनातील व्यक्तिरेखांना आपल्या नजरेसमोर ठेवून लेखक मॅक्झिम गॉर्की यांनी त्यांची ‘आई’ ही कादंबरी लिहीली आहे. ही कादंबरी इ.स.१९०७ साली म्हणजेच आजपासून शंभर वर्षांपूर्वी रशियात झालेल्या क्रांतीच्या पार्श्वभूमीवर लिहीली गेली आहे. लेखक मॅक्झिम गॉर्की हे स्वतः त्या चळवळीचे सभासद होते. प्योत्र झलोमोव याला त्यांनी त्यांच्या कादंबरीत पावेल असं नाव दिलं आहे तर मुख्य व्यक्तिरेखा म्हणजेच पावेलची ‘आई’ निलोवना ही या कादंबरीच्या केंद्रस्थानी आहे. <br />कादंबरीच्या सुरूवातीलाच लेखकाने कारखाना व सभोवतालच्या कामगार वस्तीचं अत्यंत साधं व हलक्या प्रतींचं जीवन आपल्या शब्दांतून चित्रीत केलं आहे. अशाच त्या कामगार वस्तीत व्लासोव कुटूंब राहात होतं. मेकॅनिक मिखाईल व्लासोव (पावेलचा बाप) हा त्या घरातील कर्ता पुरूष होता. तो सतत इतरांना तुच्छतेने बघायचा व वरिष्ठांशी उद्धटपणे वागण्याच्या त्याच्या सवयीमुळे त्याची मिळकतही बेताचीच असायची. त्याचे ताकदवान शरीर, उग्र चेहरा व डोळे पाहून लोकांना त्याची भितीच वाटत असे. अशा या माणसाची ‘कुत्तेकी अवलाद’ ही आवडती शिवी होती. संध्याकाळी व्लासोव दारुने तर्र होऊन घरी येई. संध्याकाळी बायकोने पटापट भांडी आवरली नाहीत तर तो तिला जमिनीवर भिरकावून देई व वोडकाची बाटली समोर ठेवी. एकदा पावेल चॊदा वर्षांचा असताना त्याने त्याच्या झिंज्या ओढण्याचा प्रयत्न केला, तेंव्हा पावलने एक जड हातोडा उचलून ‘अंगाला हात लावू नका’ म्हणून बापाला बजावले. त्या दिवसापासून दोन वर्षांनी त्याचा मृत्यू होईपर्यंत त्याने पावेलकडे मुळीच लक्ष दिले नाही व तो त्याच्याशी चकार शब्दाने बोलला देखील नाही. <br />त्या वस्तीत दारू पिणे ही काही जगावेगळी गोष्ट नव्हती तर तरूण मुलं दारू पिणारच हे त्यांच्या आईवडीलांनी गृहीतच धरलेलं असायचं. कारण त्यांच्या तरूणपणी त्यांनीही तेच केलं होतं व ही प्रथा त्या कामगार वस्तीत अशीच चालत आली होती. दारू पिणे, मग मारामा-या करणे हा त्या कामगार वस्तीतील जीवनाचा रोजचा भाग होता. तिथल्या इतर तरूण मुलांप्रमाणे पावेलही दारू पिऊ लागला पण ते त्याच्या शरीराला सहन होत नसे. हळूहळू त्याने पार्ट्यांना जाणं कमी केलं व रविवारच्या सुटीदिवशीही तो बाहेर गेला तरी दारू न पिता परत येऊ लागला. तो घराचे सर्व दरवाजे बंद करून पुस्तंकं वाचू लागला. हळूहळू त्यामध्ये होणारा हा बदल मात्र आईच्या नजरेतून सुटला नाही व तिला कसलीतरी अनामिक भिती वाटू लागली. आपल्या मुलाच्या बोलण्यातील नवीन अनकलनीय शब्दांमुळे व शहरातील लोकांच्या त्याच्या सहवासामुळे तिला आपल्या मुलाबद्दल फार काळजी वाटू लागली.<br />मॅक्झिम गॉर्की यांनी कादंबरीचा हा सुरूवातीचा भाग फारच सुंदरपणे रेखाटला आहे. अनेक लहान लहान प्रसंगातून त्यांनी आईचे हृदय फारच नेमकेपणाने वाचकांच्या डोळ्यांसमोर चित्रीत केले आहे. पण हे करत असतानाच त्यांनी कुठेही फार आलंकारीक वर्णन होऊ न देता एखाद्या व्यक्तिच्या मनात सहज येणारे अतिशय छोटे छोटे व वा-याप्रमाणे अतिशय चंचल असलेले विचार मांडले आहेत व त्यातूनच मानवी जीवनाचे रंग त्यांनी उलगडले आहेत. क्रमशः<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8163342054797814679?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BnG9ZfiD33WXnMStOdNl94ZwV7U/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BnG9ZfiD33WXnMStOdNl94ZwV7U/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BnG9ZfiD33WXnMStOdNl94ZwV7U/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/BnG9ZfiD33WXnMStOdNl94ZwV7U/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/6rCjlimcdGU" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_27.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/Qe4oZLOTPqY/blog-post_20.htmlमराठीरोहन जगतापRohan Jagtapmarathi articlemarathiएका पायावर चाला...मराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 05 Sep 2008 11:39:39 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-646797917758889843पर्वादिवशी संध्याकाळी भरगच्च रहदारीच्या चॊकात, रस्ता ओलांडण्यासाठी कडेला उभा राहिलो असताना, माझी नजर सरळ ताठ उभ्या असलेल्या माझ्या स्वत:कडे गेली. :) तेंव्हा माझ्या मनात विचार आला, बरं झालं माणूस हा जरी प्राणी असला तरी या प्राण्याला चार पाय नाहीत म्हणून...नाहीतर कोणकोण आणि कुठं कुठं म्हणून पाय ठेवला असता? सगळ्यांनीच एकमेकांच्या पायावर पाय दिले असते व मग भांडणे झाली असती! भांडणे!!! <span style="color: rgb(0, 102, 0);">इथं मात्र</span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);">इव्होल्युशन चा फायदा झाला. त्यामुळे माणसासाठी पृथ्वीवरील जागा ही दुपटीने वाढली.</span> आता मात्र माणसाने एका पायावर चालायला सुरूवात केली पाहिजेच, म्हणजे सरकारला आणि आपल्याला दोघांनाही लोकसंख्या नियंत्रणाची चिंता नको.<br /><br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-646797917758889843?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/59xjbkgLGkoFTzup6wp4pnCDAME/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/59xjbkgLGkoFTzup6wp4pnCDAME/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/59xjbkgLGkoFTzup6wp4pnCDAME/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/59xjbkgLGkoFTzup6wp4pnCDAME/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/Qe4oZLOTPqY" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_20.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/wiVGVZHNrRQ/blog-post_13.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापRohan Jagtapअसते अनंत संधीmarathi kavitamarathi articlepoemsमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sat, 12 Jan 2008 23:13:18 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-4458352394175540070जीवनात काहीही निश्चित नसलं तरी त्यातील अनेक गोष्टी या केवळ आपल्या हातात असतात. कधी शांतपणे डोळे मिटून तुम्ही विचार केलात आणि भुतकाळातील पटलावर पुन्हा एकदा तुम्ही स्वतःला अनुभवलंत तर तुम्हाला दिसतील... अनंत संधी देऊ करणारे सुंदर दिवस. ते दिवस तुम्हाला काही कर म्हणत होते... पण... ब-याचदा हे असंच होतं. ह्या जगात काहीही अशक्य नाही असं म्हणतात याचा प्रत्यय वेळोवेळी येतो. हो... नक्कीच नशिबही तितकंच महत्वाचं असतं. पण अनेक गोष्टी या केवळ आपल्याच हातात असतात. <br /><br />डोळे शांतपणे मिटून तुम्ही पुन्हा एकदा जगून तर पाहा... पण हे करत असताना एवढं मात्र लक्षात असू द्या की यातील काहीही कधीही अशक्य नव्हतं. आपण दुर्लक्ष्य केलेल्या अनंत छोट्या छोट्या संधी प्रत्यक्षात किती भव्य आणि सुंदर होत्या आणि त्यातून किती आनंद मिळू शकत होता, हे मगच तुमच्या लक्षात येईल. जशी एखाद्या खेळाच्या स्पर्धेत भाग घेण्याची मला संधी होती किंवा एखाद्या गायनाच्या स्पर्धेत भाग घेण्याची मला संधी होती. जीवनात हिरो बनायचं की झिरो हे आपल्या हातात असतं. आपण स्वतःसाठी काही गोष्टींची निवड करतो, आणि त्याप्रमाणेच आपले जीवन जगतो. एका जीवनात एखादा माणूस किती संधी गमावतो? तर तो जेवढे क्षण जगतो तेवढ्या संधी त्याला प्राप्त होतात आणि त्यातील असे कित्येक सुंदर क्षण त्याने गमावलेले असतात. माझ्या जवळच्या व्यक्तिला आनंद देण्याची मला संधी असते... पण माझ्या संधी न जाणणा-या मनामुळं मी ती गमावतो.<br /><br />बरेच क्षण आपल्याला काही न देता आपल्या हातून निसटून जातात... कारण आपल्याला आपल्या स्वतःबद्दल विश्वास नसतो. आणि कधी मग मला वाटतं आपण आपलं आयुष्य किती सुंदर जगू शकलो असतो. जर आपण योग्य वेळी योग्य गोष्ट केली असती तर... कारण गेलेली वेळ कधीच परत येत नाही.<br /><br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4458352394175540070?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6HWCpzcrNSoC1rmb1JNJCw2eXrg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6HWCpzcrNSoC1rmb1JNJCw2eXrg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6HWCpzcrNSoC1rmb1JNJCw2eXrg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/6HWCpzcrNSoC1rmb1JNJCw2eXrg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/wiVGVZHNrRQ" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_13.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/OT7TMJ5bbws/blog-post.htmlमराठी साम्राज्यRohan Jagtapलेखmarathi articlemarathirohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 05 Sep 2008 11:37:18 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-3746149507860112283<a href="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SD19Y-ahs0I/AAAAAAAAAI8/w5dhD0k0_68/s1600-h/India1760_1905.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205454612334752578" style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/SD19Y-ahs0I/AAAAAAAAAI8/w5dhD0k0_68/s320/India1760_1905.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">विकिपीडिया:सदर/जून १३, २००५</span><br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">विकिपीडिया कडून</span><br /><a class="image" title="इ.स. १७६० मध्ये मराठा साम्राज्याचा विस्तार(पिवळ्या रंगात)" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0:India1760_1905.jpg"></a><br /><a class="internal" title="मोठे करा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0:India1760_1905.jpg"></a><a title="इ.स. १७६०" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AD%E0%A5%AC%E0%A5%A6">इ.स. १७६०</a> मध्ये <a title="मराठा साम्राज्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%A0%E0%A4%BE_%E0%A4%B8%E0%A4%BE%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%8D%E0%A4%AF">मराठा साम्राज्याचा</a> विस्तार(पिवळ्या रंगात)<br /><a class="mw-redirect" title="छत्रपती शिवाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BF%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शिवाजी महाराज</a> यांच्या नेतृत्वाखाली <a title="इ.स. १६७४" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AC%E0%A5%AD%E0%A5%AA">इ.स. १६७४</a> साली निर्माण झालेल्या स्वराज्याचे त्यापुढील शंभर वर्षांमध्ये मराठा साम्राज्यात रूपांतर झाले. सोबतच्या नकाशामध्ये पिवळ्या रंगातील भाग <a title="इ.स. १७६०" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%87.%E0%A4%B8._%E0%A5%A7%E0%A5%AD%E0%A5%AC%E0%A5%A6">इ.स. १७६०</a> सालच्या मराठा साम्राज्याचा विस्तार दाखवितो. पश्चिमेला <a title="सुरत" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B8%E0%A5%81%E0%A4%B0%E0%A4%A4">सुरत</a> (<a title="गुजरात" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%9C%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%A4">गुजरात</a>, पूर्वेला <a class="mw-redirect" title="पाटणा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AA%E0%A4%BE%E0%A4%9F%E0%A4%A3%E0%A4%BE">पाटणा</a> (<a title="बिहार" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BF%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0">बिहार</a>) तसेच उत्तरेला <a class="new" title="अटक (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%85%E0%A4%9F%E0%A4%95&amp;action=edit&amp;redlink=1">अटक</a> (<a title="हरियाणा" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B9%E0%A4%B0%E0%A4%BF%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%A3%E0%A4%BE">हरियाणा</a>) आणि दक्षिणेला <a title="तंजावर" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%A4%E0%A4%82%E0%A4%9C%E0%A4%BE%E0%A4%B5%E0%A4%B0">तंजावर</a> (<a title="कर्नाटक" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%95%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%9F%E0%A4%95">कर्नाटक</a>) या साम्राज्याच्या सीमा होत्या. <a class="mw-redirect" title="छत्रपती शिवाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BF%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शिवाजी महाराज</a>, <a title="छत्रपती संभाजी महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B8%E0%A4%82%E0%A4%AD%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती संभाजी महाराज</a>, <a title="छत्रपती राजाराम महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%AE_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती राजाराम महाराज</a> यांच्यानंतर काही काळ साम्राज्याला अराजकाचे ग्रहण लागले आणि यादवीची देखील लक्षणे दिसू लागली परंतू <a title="छत्रपती शाहू महाराज" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9B%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AA%E0%A4%A4%E0%A5%80_%E0%A4%B6%E0%A4%BE%E0%A4%B9%E0%A5%82_%E0%A4%AE%E0%A4%B9%E0%A4%BE%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9C">छत्रपती शाहू महाराज</a> यांनी <a class="new" title="नौदलप्रमुख (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%A8%E0%A5%8C%E0%A4%A6%E0%A4%B2%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AE%E0%A5%81%E0%A4%96&amp;action=edit&amp;redlink=1">नौदलप्रमुख</a> <a title="कान्होजी आंग्रे" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%95%E0%A4%BE%E0%A4%A8%E0%A5%8D%E0%A4%B9%E0%A5%8B%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%86%E0%A4%82%E0%A4%97%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A5%87">कान्होजी आंग्रे</a> आणि <a title="बाळाजी विश्वनाथ" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%B3%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80_%E0%A4%B5%E0%A4%BF%E0%A4%B6%E0%A5%8D%E0%A4%B5%E0%A4%A8%E0%A4%BE%E0%A4%A5">बाळाजी विश्वनाथ</a> यांना हाताशी धरून मराठा साम्राज्यावर पूर्ण वर्चस्व स्थापित केले. बाळाजी विश्वनाथ यांना <a class="new" title="पेशवा (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%AA%E0%A5%87%E0%A4%B6%E0%A4%B5%E0%A4%BE&amp;action=edit&amp;redlink=1">पेशवा</a> हे पद बहाल केले (जे <a title="पंतप्रधान" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AA%E0%A4%82%E0%A4%A4%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%A7%E0%A4%BE%E0%A4%A8">पंतप्रधान</a> या पदाच्या समान आहे). पुढे वंशपरंपरेने बाळाजीचे थोरले चिरंजीव <a class="mw-redirect" title="बाजीराव बाळाजी" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%B5_%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%B3%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80">बाजीराव बाळाजी</a> (<a class="new" title="बाजीराव पहिला (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%9C%E0%A5%80%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%B5_%E0%A4%AA%E0%A4%B9%E0%A4%BF%E0%A4%B2%E0%A4%BE&amp;action=edit&amp;redlink=1">बाजीराव पहिला</a>) यांच्याकडे पेशवेपद आले आणि त्यांच्या कारकिर्दीत अनेक राज्ये जिंकून घेत स्वराज्याला जोडली. बाजीराव एकही लढाई हारले नाही ज्यामुळे त्यांचे नाव छत्रपती शिवाजी महाराज, <a class="new" title="सम्राट पुलकेशी (अजून लिहीले नाही)" href="http://mr.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%A4%B8%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9F_%E0%A4%AA%E0%A5%81%E0%A4%B2%E0%A4%95%E0%A5%87%E0%A4%B6%E0%A5%80&amp;action=edit&amp;redlink=1">सम्राट पुलकेशी</a>, <a class="mw-redirect" title="चंद्रगुप्त विक्रमादित्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%A4_%E0%A4%B5%E0%A4%BF%E0%A4%95%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%AE%E0%A4%BE%E0%A4%A6%E0%A4%BF%E0%A4%A4%E0%A5%8D%E0%A4%AF">चंद्रगुप्त विक्रमादित्य</a>, <a title="सम्राट अशोक" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B8%E0%A4%AE%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE%E0%A4%9F_%E0%A4%85%E0%A4%B6%E0%A5%8B%E0%A4%95">सम्राट अशोक</a>, <a title="चंद्रगुप्त मौर्य" href="http://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9A%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%97%E0%A5%81%E0%A4%AA%E0%A5%8D%E0%A4%A4_%E0%A4%AE%E0%A5%8C%E0%A4%B0%E0%A5%8D%E0%A4%AF">चंद्रगुप्त मौर्य</a> यांच्या तोडीचा रणधुरंधर म्हणून घेतले जाते.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3746149507860112283?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bP3YRHj2DAojgNED5JqOk-jviVg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bP3YRHj2DAojgNED5JqOk-jviVg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bP3YRHj2DAojgNED5JqOk-jviVg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/bP3YRHj2DAojgNED5JqOk-jviVg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/OT7TMJ5bbws" height="1" width="1"/>2http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/05/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/91kTt9biB4U/blog-post_12.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापखरं जीवनRohan Jagtapmarathi kavitamarathi articlearticlemarathipoemsमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Sat, 12 Jan 2008 00:43:42 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-8269458226759395235<div><br /><br /><div>काहीतरी लिहीण्यासाठी मनही तितकंच शांत असावं लागतं. जर आपलं मन शांत असेल तरच आपण आपल्या मनाला समजून घेण्याचा प्रयत्न करू शकतो. दिवस असेच येत असतात, जात असतात. आपल्याला त्यांची पर्वा नसते असे नाही. पण आपण आपल्या दॆनंदिन जीवनाला इतके सरावलेले असतो, की आपल्याल्या ‘काय करायचं आहे?’, हे आपण जाणत असूनही, ते करण्याची जबाबदारी आपण आपल्या जीवनातील पुढील क्षणांवर ढकलून देतो. ज्या क्षणांची निश्चिती आपल्या जीवनात कधीच देता येत नाही. जीवन काय आहे?, हे समजण्याच्या वयात आपण स्वतःचे आत्मपरिक्षण करू लागतो. आणि आपल्याला हे समजतं की, ह्या विश्वाच्या दृष्टीकोनातून मी काहीही नाही, पण माझ्यासाठी ‘मी’ मात्र माझे संपूर्ण विश्व आहे. कधी काही लोकांना असंही वाटतं की, जर मी काहीही केले, स्वकष्टाने कमावले तर माझ्या मृत्यूनंतर त्याला काहीही अर्थ उरणार नाही. मग आपण जीवनात काही करायचं ते तरी कशासाठी?, मृत्यू नावाच्या सत्यापुढं गमावण्यासाठी? बरेच लोक मात्र हे कुठेतरी जाणत असतातच, पण त्याचा खोल विचार मात्र करत नाहीत व दॆनंदिन जीवनात गुंतून राहतात. ते गुंतून राहतात वर्तमानकाळातील समस्यांत तर कधी आनंदात. त्यामुळे दॆनंदिन जीवनात ह्या पृथ्वीलोकावर असा भास निर्माण होतो की, जणू सारे काही चिरकाल आहे व नेहमी असेच चालत राहणार आहे. कधी एखादी अप्रिय घटना क्षणभंगूरतेची आठवण करून देतेही, पण त्याचा परिणाम हा मर्यादित काळापर्यंतच मनावर राहतो व ‘जीवन म्हटले की हे सर्व चालायचेच’, ‘जीवन फार कठोर आहे’ अशी काहीशा वाक्यांनंतर आपण आपलं मन इतर गोष्टींत गुंतवतो, आणि ते गुंतलं जातंच कारण तीही जीवनाची एक खरी गरज आहे. </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या ‘माझी जन्मठेप’ या पुस्तकात, जेंव्हा आंदमानच्या ‘त्या’ कारागृहात त्यांचं मन व्यथित होत असे, तेंव्हा त्यांना वाटे, हे जीवन म्हणजे काय आहे? काळाच्या या अखंड प्रवासामध्ये सर्व काही किती क्षणभंगूर आहे. विश्वाच्या या पसा-यामध्ये एक दिवस हा आत्ताचा क्षण, हे कारागृह, इंग्रजांचे <a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4h9Qg5SXZI/AAAAAAAAAEg/zZU_FPxYM2k/s1600-h/Savarkar3xt.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154507496187125138" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4h9Qg5SXZI/AAAAAAAAAEg/zZU_FPxYM2k/s200/Savarkar3xt.jpg" border="0" /></a>साम्राज्य, जिच्या सुटकेसाठी आपण प्रयत्न करत आहोत ती भारतभू, आपली धरणीमाता- पृथ्वी सर्व काही नष्ट होणार आहे... अशावेळी शेवटी ध्यानधारणा करून ते आपले मन शांत करत असत. ‘कितीही’ विपरीत परीस्थितीत देखील आपण आपले कार्य कसे चालू ठेवू शकतो?, याचे एक मूर्तीमंत उदाहरण म्हणजे, स्वातंत्र्यवीर सावरकर. काय नव्हतं त्यांच्याकडं? सर्व काही होतं... पण सुखाच्या स्वर्गीय रस्त्यावरुन त्यांना स्वर्ग गाठायचा नव्हता. त्यांच्यासाठी त्यांचे कार्य हेच सर्वस्व होतं. मर्त्य जीवनाची “ख॒री॒”(दूर्लक्ष करून आलेली जाणिव नव्हे) जाणिव ज्याला असूनही, जो त्या जीणिवेकडे शांत नजरेने पाहतो व आपल्या आंतरात्म्याला स्वतःबद्दल आदर वाटेल असे जगतो, तोच खरे जीवन जगतो. स्वातंत्र्यवीर सावरकरांचे पुस्तक वाचत असताना नकळत जीवनाबद्दल असाच ‘आदर’ वाटू लागतो. </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>असेच एक अतिशय सुंदर पुस्तक म्हणजे मॅक्झिम गॉर्की यांचे ‘आई’. गॉर्की यांना आईचे हृदय आणि मन इतके सुंदर आणि सुक्ष्म समजले आहे की, हे पुस्त<a href="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4h9iA5SXaI/AAAAAAAAAEo/2LHxtiAY2QQ/s1600-h/gorky.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5154507796834835874" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4h9iA5SXaI/AAAAAAAAAEo/2LHxtiAY2QQ/s200/gorky.jpg" border="0" /></a>क वाचत असताना, प्रत्येकाला त्यांची आई नक्कीच डोळ्यांसमोर उभी राहीलेली दिसेल. आजपासून बरोबर शंभर वर्षांपूर्वी लिहीलेली ही कादंबरी आजही तितकीच चिरतरूण भासते. ह्या पुस्तकातील आई आजच्या सास-बहू सारख्या सांसारीक प्रश्नात अडकलेली आई नसून, आपल्या मुलाबरोबर ध्येयाने प्रेरीत झालेली व बदललेल्या जीवन परीस्थितीला धॆर्याने, आनंदाने व अभिमानाने सामोरी जाणारी आई आहे. यातूनच या कादंबरीचे वेगळेपण जाणवते. गॉर्की यांनी आईचे वर्णन करताना कुठेही अतिशयोक्ती केलेले नाही की त्याला जाणिवपूर्वक साहित्यीक स्वरूप दिलेले नाही. (बरेच मराठी लेखक तसे करतात). त्यांनी रोजच्या साध्या घटना अगदी सूक्ष्मपणे मांडून त्यातून खरे जीवन उलगडले आहे. ही कादंबरीही जीवनाबद्दल असाच आदर निर्माण करून जाते. बाकी यावर लिहीण्यासारखं खूप काही आहे. कादंबरी पूर्ण वाचून होताच मी त्यावर आणखी काही लिहीण... पुढील लेखात. आपण इथे येता... काही लोक तर या संकेतस्थळाचे नियमीत वाचक झाले आहेत... त्याबद्दल तुमचा आभारी आहे. आणि असंच सहज वेळ मिळेल तेंव्हा येत राहा...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>- रोहन जगताप</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-8269458226759395235?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/qg-5u1Ufy3aPfx4AedbQu3xJwdQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/qg-5u1Ufy3aPfx4AedbQu3xJwdQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/qg-5u1Ufy3aPfx4AedbQu3xJwdQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/qg-5u1Ufy3aPfx4AedbQu3xJwdQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/91kTt9biB4U" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_12.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/8CFXOER_P-g/blog-post_08.htmlमराठीmarathi poemsरोहन जगतापRohan Jagtapलेखयोग्य निवडmarathi kavitaarticlemarathipoemsमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Wed, 09 Jan 2008 21:02:39 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-3844773243814745701कधी कधी एखाद्या गोष्टीला महत्त्व प्राप्त होतं ते त्या गोष्टीभोवती असलेल्या नावामुळं. एखादा कवी त्याच्या कवितांमुळे प्रसिद्ध पावतो, पण तुम्हालाही हे पटेलच की माणूस नेहमीच तर काही परफेक्ट नसतो. आणि आशावेळी वाईट वाटतं जेंव्हा एखाद्या अयोग्य कवितेलाही प्रसिद्धी मिळते, का तर ती कविता करणारी व्यक्ती प्रसिद्ध आहे म्हणून. एकदा प्रसिद्धी मिळाली की, पुढे त्या व्यक्तिने कशाही कविता किंवा साहित्य लिहूदेत, काही मुठभर मंडळी की ज्यांच्या हातात प्रसार माध्यमे आहेत, तोंड वर करून आलीच त्यांचं कॊतुक करायला. मी रोज मनोगतवर, रविवारी पुढारीमध्ये, महाविद्यालयांच्या पनोरमामध्ये अशा कित्येक कविता वाचल्या आहेत की त्या सध्या प्रस्थापीत असलेल्या कविंच्या तोडीस तोड आहेत नव्हे तर त्यांच्यापेक्षाही सुंदर आहेत. पण त्या पुढे येत नाहीत...का? का तर त्यांच्या भोवती नावाचं वलय नसतं. चार-पाच लोक आपलं त्यावरील मत प्रकट करतात आणि त्या कवितेचं आयुष्य तिथंच संपत. तर काही,(मी वाईट म्हणणार नाही) पण त्यांच्यापेक्षा कमी गुणवत्ता असलेल्या कविता सर्वांचं लक्ष वेधून घेतात, कॊतुकाचा विषय ठरतात, कारण त्या कुणी लिहील्या आहेत, हे प्रथम पाहिलं जातं. आणि प्रस्थापितांकडून सर्व प्रसारमाध्यमे असतात.<br /><br />काही लोक आपला पूर्ण वेळ सहित्यासाठी देऊ शकत नाहीत, म्हणून ते प्रस्थापीत होऊ शकत नाहित. पण याचा अर्थ ते चांगलं लिहू शकत नाहीत का? जर मराठीवर तुमचं खरंखुरं प्रेम असेल, तर मराठी भाषेत लिहील्या जाणा-या प्रत्येक साहित्याचे परिक्षण हे साहित्यिकाकडे पाहून नव्हे, तर साहित्याकडे पाहून व्हायला हवे. नाहितर जे लोक आपला पूर्ण वेळ साहित्याला देतात अशांचाच एक गट तयार होतो, कारण त्यांचं मुख्य काम हे तेच असतं. आणि मग ते एकमेकांच्या कलाकृतींचे आपापसातच कॊतुक करत राहतात. आणि मग ज्यांचा या गोष्टींशी जवळचा संबंध नाही, अशा सामान्य लोकांच्या गळीही ते साहित्य प्रसारमाध्यमांमुळे उतरतंच. (हिमेश रेशमीयाचा चित्रपट हिट होतो, हे प्रसार माध्यमांच्या प्रभावीपणाचे सर्वोत्तम उदाहरण आहे.) (शिवाय जाहिरातदार उगाच आपले करोडे रुपये जाहिरातींवर उधळत नाहित.) मला खरंच असं म्हणायचं नाहिये की, आजचे नावाजलेले कवी वाईट लिहीतात. मला केवळ एवढंच म्हणायचं आहे की, त्यांच्या काही टक्के कविता उगाच नाव मिळवून जातात. तर दररोज मनोगतवर, वर्तमानपत्रात येणा-या काही त्यांच्यापेक्षाही चांगल्या कविता उगाच मागे पडतात. शेवटी त्यात मराठी साहित्याचेच नुकसान आहे. (आणि त्याला पर्याय नाही.).<br /><br />- रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3844773243814745701?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/j6jYSSQpfq1W7A7e0Ddu4mSbvv8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/j6jYSSQpfq1W7A7e0Ddu4mSbvv8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/j6jYSSQpfq1W7A7e0Ddu4mSbvv8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/j6jYSSQpfq1W7A7e0Ddu4mSbvv8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/8CFXOER_P-g" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_08.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/7doIYj43_50/blog-post_07.htmlमराठीरोहन जगतापक्रिकेटविश्वातील युद्धलेखmarathi kavitaarticlemarathipoemsमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Wed, 09 Jan 2008 21:04:40 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-3353772978286606984<a href="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4HmeQ5SXVI/AAAAAAAAAD4/AneBqOcxyoQ/s1600-h/3313663218.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152652856294268242" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_UI1AqFvOaZU/R4HmeQ5SXVI/AAAAAAAAAD4/AneBqOcxyoQ/s200/3313663218.jpg" border="0" /></a><br /><div>भारत व ऑस्ट्रेलिया यांच्यातील सामना सध्या मॆदानावर व मॆदानाबाहेरही तेवढ्याच प्रमाणात गाजतो आहे. मालिकेतील दुसरा कसोटी सामना पंचांनी आपल्या चुकीच्या निर्णयांमुळे आणि पाँटिंगने त्याच्या अखिलाडू वृत्तीमुळे गाजवला. व सामना संपायला केवळ सात चेंडू शिल्लक असताना ऑस्ट्रेलियाने विजय मिळवला. मला इथे मुख्य मुद्दा मांडायचा आहे तो हा की, आपल्याला माहितच असेल की काही दिवसांपूर्वीच मारियन जोन्स या अमेरीकन महिला धावपटूची पदके तिने आपण दोषी आहोत व त्यावेळी आपण उत्तेजक द्रव्ये सेवन केली होती, अशी कबूली दिल्यानंतर काढून घेण्यात आली होती. याशिवाय बक्षिस स्वरूपात मिळालेली रक्कमही तिला परत करावी लागली होती. हे सर्व धावण्याच्या शर्यतींबाबत होऊ शकतं तर क्रिकेटमध्ये का होऊ शकत नाही? कालचा सामना लाखो लोकांनी टि.व्ही. वर पाहिला व सर्वजण हे जाणतात की पंचांनी दिलेला निर्णय हा चुकीचा होता, तेंव्हा हा सामना कमीत कमी अनिर्णीत तरी ठेवायला हवा होता. आणि खरं सांगायचं झालं तर सामना चालू असतानाच तिस-या पंचांची मदत घ्यायला हवी होती, नव्हे तर तिस-या पंचांनीच त्यात हस्तक्षेप करायला हवा होता. त्यांना तसा अधिकार दिला पाहिजे. चुकीच्या निर्णयांमुळे लाखो लोकांची अशी निराशा करणं हे कितपत बरोबर आहे? पाँटिंग सुरूवातीपासूनच गर्वीष्ट तर दिसत होताच, पण आज त्याने आपण विक्रम प्रस्थापित करण्यासाठी खोटेही बोलू शकतो हे दाखवून दिले. पण त्याच्या ह्या विक्रम प्रस्थापित करण्याला आता काहीच अर्थ उरला नाही, कारण आता सर्व वर्तमानपत्रांचे रखानेच्या रखाने त्याच्या खोटारडेपणामुळे भरून गेले आहेत. आणि ही गोष्ट नक्कीच ऑस्ट्रेलियाला अभिमानास्पद नाही. सामान्य क्रिकेट रसिकाला आपला देश विजयी व्हावा असं वाटत असतं, कारण कुठेतरी त्याचा अभिमान त्याशी निगडीत असतो. पण पंचांच्या अशा चुकीच्या निर्णयांमुळे जर त्याला आपला देश पराभूत होताना पाहावा लागत असेल, तर नक्किच ती एक क्रिकेटसाठी शोकांतिका ठरेल.<br />ही गोष्ट कमी होती की काय म्हणून कोणताही पुरावा नसताना हरभजनसिंगला सायमंडस् वर वर्णद्वेषी टिका केल्याबद्दल तीन कसोटी सामन्यांसाठी बंदी घालण्यात आली आहे. आता ह्या निर्णयाविरूद्ध बीसीसीआय अपील करणार आहे हा भाग वेगळा. या वेळी सचिन तेंडूलकरसारख्या ख-या खेळाडूनेही हरभजनची बाजू घेतली होती. पण शेवटी सामनाधीकारी माईक प्रॉक्टर यांनी त्याच्यावर बंदी घातलीच. दुसरी गोष्ट म्हणजे आस्ट्रेलियाचा डावखुरा फिरकी गोलंदाज ब्रॅड हॉग याने भारतीय खेळांडूंबाबत अत्यंत खेदजनक विधान (बास्टर्ड) केल्याने संतप्त झालेल्या संघ व्यवस्थापनाने हॉगविरुद्ध सामनाधिका-यांकडे तक्रार केली आहे. शिवाय बेन्सन व बकनर या सामन्यातील पंचांविरुद्धही बीसीसीआयने आसीसीकडे तक्रार दाखल करण्याचा निर्णय घेतला आहे. एकंदरीत काय तर भारताच्या ऑस्ट्रेलिया दॊ-याला आता युद्धाचे स्वरूप प्राप्त झाले आहे.<br /></div><br /><div>इथे सकाळ वर्तमानपत्रात सामन्याशी निगडीत बातम्यांची शिर्षके...<br />पंच जिंकले; भारत हारला<br />पंचांचा ‘पराक्रम’, पाँटिंगचीही ‘कर्तबगारी’<br />बेन्सन-बकनरविरुद्ध ‘बीसीसीआय’ची तक्रार<br />अखिलाडू पाँटिंगकडून समर्थन<br />‘त्या’ पाँटिंगवर विश्वास कसा ठेवावा?: गावसकर<br />चुका करणा-या पंचांबद्दल काय बोलणार?: कुंबळे<br />विश्वनाथची खिलाडूवृत्ती, पाँटिंगची ‘चोरी’: शशिकांत भागवत<br />हरभजनवर तीन कसोटींची बंदी<br /><br />सकाळमधील वाचकांच्या काही प्रतिकीया-<br />कांगारूंच्या संघात या वेळी बकनर व बेन्सन यांच्यासह १३ खेळाडू होते. : निनावी<br />स्टीव बकनर आणि बेन्सन या कसोटीतील सामनावीर आहेत. :पूजा<br />बकनर यांच्या निवृत्तीसाठी सायमंडसच्या पुढाकाराने ऑस्ट्रेलियन क्रिकेट मंडळाने कृतज्ञता निधी उभारावा. :परदेशी<br />सिडनीतील कसोटी सामना केवळ पंचांच्या सुमार कामगिरीमुळे ओळखला जाईल. :प्रवण<br />क्रिकेट हा आता सभ्य माणसांचा खेळ उरला नाही. सामना जिंकण्यासाठी ऑस्ट्रेलिया काहीही करते ही लाजिरवाणी गोष्ट आहे. :देवेंद्र<br /><a href="http://esakal.com/"><span style="color:#ff6600;">http://esakal.com</span></a></div><br /><div><br />शेवटी गांगूलीला बाद केलं त्यावेळी समालोचन करणारे सुनील गावसकर यांसारखे सारखे महान खेळाडूही इतके संतापले होते की, पंचांवर व पाँटिंगवर टिका करत असताना चढलेला त्यांचा आवाज अक्षरशः कंप पावत होता.<br /><br />-रोहन जगताप</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3353772978286606984?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Z5njG409cVKGONMzNAZffxKIxs0/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Z5njG409cVKGONMzNAZffxKIxs0/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Z5njG409cVKGONMzNAZffxKIxs0/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Z5njG409cVKGONMzNAZffxKIxs0/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/7doIYj43_50" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post_07.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/qOf2kLj2Ar8/blog-post.htmlमाझाच विनोदमराठीरोहन जगतापRohan Jagtapmarathi articlemarathiमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 05 Sep 2008 11:56:16 PDTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-4545878418076851466आता हे एवढे जोक मी रोज वर्तमानपत्रात वाचतो, टि.व्ही. वर ऎकतो, पण जेंव्हा माझ्यावर कधी पाळी येते, कुणाला जोक सांगण्याची, मला एकही जोक कसा काय आठवत नाही? एकदा भॆया (आमचा, साधा मराठी भॆया) व मी आता बंद झालेली मेट्रो वाहिनी बघत बसलो होतो. संध्याकाळची वेळ होती. काहीतरी विनोदी कार्यक्रम लागला होता व त्या कार्यक्रमात एकामागून एक झपाझप विनोदी चुटकुले सादर केले जात होते. <br /><br />दोन व्यक्ती एका बागेत गप्पा मारत बसल्या होत्या. <br />"माझ्या समोरच्या माणसाला दाढी असलेली पाहिली, की मला फार राग येतो अन् मग लगेच मला त्या व्यक्तीची दाढी काढून टाकू वाटते." पहिला. <br />"अरे! पण मला तर दाढीच नाहीये" आश्चर्याने व काहीशा भितीने दुसरा. <br />"पण माझ्या बायकोला तर आहे" आपली व्यथा सांगत पहिला म्हणतो.<br />( मग लगेच त्या दुस-या व्यक्तिचा कॅमेरा क्लोजअप् घेतो आणि ती व्यक्ति म्हणते," हँऽऽऽ") <br /><br />तर असे हे जोक डोळ्यांचे पाते लवते न लवते एकांमागून एक असे सादर केले जात होते. पण मला वाटतं माझं डोकं त्यांपेक्षा जरा एक दोन सेकंद हळूच काम करत होतं. ह्या जोकला प्रथम भॆया हसला. मग मी पण विचार केला की, काहीतरी असणार म्हणून...आणि मग त्यावर थोडा विचार केल्यावर मलाही तो जोक कळाला की!!! (तुंम्हाला कळाला ना?) मला तेंव्हा तो जोक काय आवडला म्हणून सांगू!? आई बाहेरून आल्यावर मी तिला उत्साहाने हा जोक सांगितला. पण जाऊ द्या... तिचं आपलं नेहमीचंच असं चाललेलं असतं. (तिच्याच तंद्रीत राहून नुसतंच ‘हूं’ म्हणायचं...कदाचीत आता रात्री कोणती भाजी करावी, असा तिचा मनातल्या मनात विचार चालला असेल.) (मग मी तिला शेवटी हास की, हास की म्हणून माझ्या बालिशपणावर हासायला लावलंच...तसं मी नेहमीच करतो.) <br /><br />मधल्या सुट्टीची वेळ होती. आम्ही मुलं गप्पा मारत बसलो होतो. आणि सहज विषय निघाला, जोक सांगायचा! मग माझ्या मित्रानं एक दोन जोक सांगितले... चांगले होते. (म्हणजे त्यावर स्मितहास्य करू शकत होतो.) मग मित्र मला म्हणाले,‘आता तू सांग...’ जोक सांगणं एक मात्र फारच अवघड असतं. आपला जोक जर पूर्णपणे संपला आणि तरीही समोरच्याचे दात आपल्याला दिसले नाहित तर इज्जत का सवाल असतो. (म्हणजे आपण बोअर करतो हे निर्विवाद सिद्ध होतं.) यावेळी जोक सांगण्याची तशी काय माझ्यावर जबरदस्ती नव्हती...,पण मग मीही मनात म्हटलं, किती दिवस असं मागं राहायचं!?( आणि अनेकवेळा असं मनात म्हणून, मी तितक्याच वेळा तोंडघशी पडलो आहे.) आता वर सांगितल्याप्रमाणे मला आयत्यावेळी जोक कधी आठवतच नाही. पण यावेळेस मात्र नेमका आठवला. (तोच तो..., आवडला जो होता!) दबकत दबकत (मला स्वतःबद्द्ल जोक सांगण्याचा आत्मविश्वास नसल्याने किंवा पहिलीच वेळ असल्याने असेल...) केली सुरूवात जोक सांगायला,‘असं...असं.....मग दुसरा तसं तसं...पहिला अमुक...मग दुसरा तमुक... ’ संपला एकदाचा जोक... आता खरी परिक्षेची वेळ होती. एक दोन सेकंद सर्वत्र शांतता पसरली... मग मीच परिस्थितीचा( चेह-यांवरील भावांचा) नीट अंदाज घेत त्यांना हळूच दबकत विचारलं,‘कळलं ना!?’ (आधी सांगितल्याप्रमाणे ...आता खरी परिक्षेची वेळ होती... म्हणूनच की काय त्यांनी माझी इंटरव्हू घ्यायला सुरुवात केली.) तेंव्हा मग त्यांनी मला त्या विनोदातील नीट न ऎकलेला भाग पुन्हा सांगायला लावला. आणि ऎकलेल्या भागावर ‘असं कसं? तसं कसं ?’ म्हणून प्रश्न विचारले...आणि सरतेशेवटी मेटाकुटीला येऊन त्यांच्या सर्व शंकांचे निरसन केल्यावर त्यांनी ‘हंऽऽ’ म्हणत मान हलवली. (‘आ॒ता॒’ कळालं! असा अर्थ) . आणि मग कसंबसं जबरदस्ती स्मितहास्य करण्याचा त्यांनी केविलवाना प्रयत्न केला.(माझ्या केविलवाण्या चेह-याकडे पाहून असेल...). तेंव्हा मात्र मला ‘हा विनोद ऎकून रडा, पण दया दाखवू नका’ असं होऊन गेलं. <br />आता कळलं ती मेट्रो वाहिनी का बंद झाली ते!!! <br /><br />सर्व वाचकांना माझ्यातर्फे नववर्षाच्या हार्दीक शुभेच्छा!!!<br />-रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-4545878418076851466?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/gIOL3Efs11i7S38b4Wg3fX8ot38/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/gIOL3Efs11i7S38b4Wg3fX8ot38/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/gIOL3Efs11i7S38b4Wg3fX8ot38/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/gIOL3Efs11i7S38b4Wg3fX8ot38/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/qOf2kLj2Ar8" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2008/01/blog-post.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/bPHFgygpjVc/blog-post_21.htmlमराठीरोहन जगतापRohan Jagtapअम्...असंही होतं...marathi articlemarathiमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Fri, 21 Dec 2007 08:24:53 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-635679207894545486हा जोक मी एकदा T.V. वर ऎकला होता. तो मला आता शब्दशः तर लक्षात नाहीये, पण तो मी इथे माझ्या पद्धतीने सांगेन.<br /><br />तर दोन मित्र ऎकमेकांना भेटतात, आणि असंच ऎकमेकांबद्दल ते बोलत असतात. बोलता बोलता त्यांच्यामध्ये खाद्यपदार्थांबद्द्ल विषय निघतो. आणि मग पहिला मित्र दुअसरॅला सहजच विचारतो,“हे...! तू शाकाहारी आहेस की मांसाहारी?” , दुसरा तसा काही विचार करतो आणि म्हणतो,“मित्रा, मी तर अगदी पूर्ण... आणि शुद्ध... शाकाहारी आहे.” पहिला म्हणतो,“ओ‌ऽ असं... मीही अगदी पूर्ण शाकाहारी आहे.”<br /> मध्यंतरी काही दिवस निघून जातात. मग एके दिवशी पहिल्या मित्राला दुसरॅची आठवण येते, आणि तो ठरवतो की आज काहीही करून आपल्या मित्राला भेटायचंच...म्हणून मग तो त्याच्या घरी जातो...आपल्या मित्राच्या घरी जाऊन बघतो,...तो त्याचा मित्र आरामात मिटक्या मारत चिकन खात असतो, त्यावर हावरॅसारखा ताव मारत असतो. हे बघून पहिल्या मित्राला फारऽ आश्चर्य वाटतं आणि म्हणून तो आपल्या मित्राला, मॆत्रीमध्ये असं खोटं बोलल्याबद्दल जाब विचारतो. त्या दुसरॅ मित्राला ‘आता मात्र आपण पकडले गेलो’, असं अजीबात वाटत नाही. तो आपल्या मित्राचा गॆरसमज दूर करत शांतपणे त्याला म्हणतो,‘मी तुला खोटं बोलेन असं वाटलं तरी कसं?... अरे! ही तर घरचीच कोंबडी आहे...‘घर की मूर्गी दाल बराबर...’<br /><br />अम्ऽऽअसंही होतं का...!?<br /><br />संकलन व फेररचना<br />रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-635679207894545486?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/eGn5m4g0g70yt6bNmejQ8Xlh9PU/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/eGn5m4g0g70yt6bNmejQ8Xlh9PU/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/eGn5m4g0g70yt6bNmejQ8Xlh9PU/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/eGn5m4g0g70yt6bNmejQ8Xlh9PU/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/bPHFgygpjVc" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_21.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/La-dhrw7uSQ/blog-post_2863.htmlमराठीरोहन जगतापस्वप्नRohan Jagtapmarathi articlemarathiमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Wed, 19 Dec 2007 06:14:10 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-3255550289394120256काय मन पण इकडंतिकडं उडतं म्हणून सांगू? थेट झोके खात आकाशातच ‌ऽ; न् झोके ते पण कसले? अलगत! कुठं थोडीफार संध्याकाळची अल्हाददायक झुळूक लागते न लागते तोच स्वप्नांचे ढग कुठंतरी दूर जाऊ लागतात. यावेळी आपल्या इवल्याशा जीवनाचे इवलेसे हात तिथपर्यंत कसे पोहचतील? पोहचतील का? याचं भानही राहत नाही. पण याचं भान ठेवण्याचं काम आत्ताच्या वेळेचं थोडंच आहे? त्या अल्हाद वारयांना तर दूर क्षितीजच खुणावत असतं. आणि का खुणवू नये? तिथं रंगबेरंगी स्वप्ने जी असतात!<br /> कधी कल्पनेत एखादे डोंगर, ससा, हरीण, कासव भासतात ढग...पण प्रत्यक्षात तसं थोडंच असतं? मग ते तसे नसतातच का? असतात तर! आपण जर केवळ ‘बाष्पालाच’ ‘ढग’ असे नाव दिले असेल, तर मग मी त्या बाष्पाला माझा ‘हरीण’ किंवा ‘ससा’ असं का म्हणू शकत नाही? शेवटी ‘जे मन मानेल तेच खरं’ असं नाही का? <br /><br />...वाटतं, जीवन हे सुद्धा एक स्वप्नच आहे. कधी कधी मी जेंव्हा रात्री भयंकर स्वप्नाने जागा झालो, तेव्हा मला वाटलं, ‘हूश्ऽश् बरं झालं ऽ नाहीतर ह्या स्वप्नापेक्षा हे प्रत्यक्ष जीवनच बरं! इथं तसं काही नाही.’ खरं तर तेंव्हा फरक एवढाच पडला की मी रात्रीच्या स्वप्नांतून दिवसाच्या स्वप्नात आलो. जीवन म्हणजे उघड्या डोळ्यांनी, दिवसा बघितलेले स्वप्नच नव्हे का? ह्या दोन्ही स्वप्नांबाबत असं घडतं की, ही जी स्वप्ने असतात ती ‘केवळ आपली’ नसतात. त्यांवर आपल्या व्यतिरीक्त इतर गोष्टींचेही नियंत्रण असते.<br /><br />मी चालत चालत चाललोय <br />नी विश्व सभोवताली<br />'केद्रबिंदू मी’ “माझ्यासाठी!”<br />या माझ्या कवितेच्या ओळी मला फार आवडतात. <br /><br />सर्वांत सुंदर स्वप्न आणि जिथं आपल्या ज्याकाही ईच्छा आहेत त्या आपण पूर्ण करू शकतो, ते म्हणजे जागे असतानाच शांतपणे डोळे मिटून, आपल्या आवडीचं संगीत ऎकता ऎकता बघितलेलं स्वप्न. <br />मानसोपचार तज्ञ काय सांगतात? हीच तर पद्धत ते सांगतात. डोळे मिटून शांतपणे छान विचार करा, आपले उज्ज्वल भविष्य बघा. कारण त्याचा प्रभाव आपल्या प्रत्यक्ष जीवनावर पडत असतो.<br /> <br />जाता जाता माझी एक छोटीशी कविता...<br />आवडते मला संगीत <br />जे बनून राहते मनाचे गीत<br />वाजवतो मी सतत<br />तोंडानी; स्वप्ने आखत<br />आनंद मिळतो त्यात किती!<br />“जरी आता नसले काही हाती”<br /><br />रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-3255550289394120256?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IMHWJEqihqJuko44KALbjkjT6_s/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IMHWJEqihqJuko44KALbjkjT6_s/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IMHWJEqihqJuko44KALbjkjT6_s/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/IMHWJEqihqJuko44KALbjkjT6_s/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/La-dhrw7uSQ" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_2863.htmlhttp://feedproxy.google.com/~r/kathanavyatha/~3/jnksvnGvS7A/blog-post_19.htmlमराठीरोहन जगतापRohan Jagtapmarathi articlemarathiमी जाणतोमराठी लेखrohanjagtaprj@gmail.com (रोहन जगताप)Wed, 19 Dec 2007 06:21:07 PSTtag:blogger.com,1999:blog-4835345649783245658.post-6798310215150368440मनोगतवर सध्या नवीन कविता, या सदराखाली असलेली,‘मी जाणतो’ ह्या मझ्या कवितेचे मनोगत.<br /><br /><br />या अशाच जाणारया दिवसात, मनाला त्याची फारशी जाणीव नसते. मन इथेच आसपास काही बघत असतं, डोळ्यांनी. (कधी कधी डोळे मिटल्यावर त्याला आपल्या अस्तित्त्वाची जाणिव होते.)<br /><br />एकदा आई मला म्हणाली,‘इतका सुंदर सोन्यासारखा दिवस आहे, कशाला वाया घालवतोस? कर, काहीतरी कर.’ (मी मनात म्हटलं,‘ हो आई मी जाणतो, सुंदर सोनेरी सुर्यकिरणांत उजळून निघणारे दिवस. जे चराचराला रोज काही कर म्हणतात... नाविन्याच्या तेजाने या सृष्टीतलावर अवतीर्ण होऊन, पाना-फुलांना, फुलपाखरांना आणि त्यांच्या इतक्याच कोमल मनाला आशा आणि नवचॆतन्य देणारा ‘सोनेरी सूर्यकिरण’.)नंतर ती एकदा मला कॊतुकाने म्हणाली,‘खुप खुप मोठ्ठा होऽ’ ( खरंच मी जाणतो, तुझी माझ्यावरील मोठ्ठी माया... आणि माझं जीवन सुखी व्हावं यासाठी असलेली तुझी तळमळ.) (मला केवळ जाणायचं आहे की, ह्या जीवनापलीकडे काय आहे? असेच सुंदर सोनेरी सूर्यकिरण की आईची माया?...)<br /><br />मी शाळेमध्ये असताना अनेक भाषणांमधून ऎकलं आहे,‘मरावे परी किर्तीरूपी उरावे...’ (मी जाणतो, न थांबणारया ह्या काळातून होणारा आठवणींचा प्रवास...) ,आणि अशाच कार्यक्रमांत मी कितीतरी वेळा ही सुचना ऎकली असेल,‘मुलांनो शांतता पाळा.’ ( मी जाणतो, ओठ मिटवताच होणारी शांतता ‘ह्या जीवनातली’) (मला केवळ जाणायचं आहे, ह्या जीवनापलीकडे काय आहे? ‘माझ्या स्वतःच्या’ आठवणी... ज्या केवळ मीच जाणतो... की, खरी ‘शून्य’ विचारांची शांतता? )<br /><br />रोहन जगताप<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4835345649783245658-6798310215150368440?l=kathanavyatha.blogspot.com'/></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ahb9O5Wfg3QJmvfa3YUvocKo0SQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ahb9O5Wfg3QJmvfa3YUvocKo0SQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ahb9O5Wfg3QJmvfa3YUvocKo0SQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/ahb9O5Wfg3QJmvfa3YUvocKo0SQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/kathanavyatha/~4/jnksvnGvS7A" height="1" width="1"/>0http://kathanavyatha.blogspot.com/2007/12/blog-post_19.htmlnonadult