tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328Tue, 10 Nov 2009 07:01:27 +0000ललित, कथा आणि हलकंफुलकं लेखन...http://kathapournima.blogspot.com/noreply@blogger.com (poonam)Blogger69125tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2879821799447671958Fri, 06 Nov 2009 10:34:00 +00002009-11-06T16:10:45.357+05:30ललितपरवा दुचाकीत पेट्रोल भरण्यासाठी पेट्रोलपंपावर रांगेत उभी होते.. बरीच मोठी रांग होती, हळूहळू पुढे सरकत होती.. माझ्या पुढचा एक माणूस सोडून त्याच्या पुढचा माणसाकडे माझं लक्ष गेलं आणि मला तो उगाचच ओळखीचा वाटायला लागला.. बराच ताण दिला मेन्दूला, पण काही ट्यूब पेटेना.. इतक्यात रांग पुढे सरकली, त्याचा नंबर आला, आणि आम्हीही पुढे सरकलो.. माझ्या गाडीत इंधन टाकून झालं, तोवर तो अजून पंपावरच होता.. मोबाईल http://kathapournima.blogspot.com/2009/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-5582480222176892541Tue, 20 Oct 2009 09:01:00 +00002009-10-20T14:45:52.782+05:30खास काही..नरकचतुर्दशीच्या मुहूर्तावर ’मायबोली’(www.maayboli.com)चा दहावा दिवाळी अंक प्रकाशित झाला. विविध प्रकारच्या साहित्याने नटलेल्या ह्या अंकात मला या वर्षी ’वैशाली सामंत’ची मुलाखत घ्यायची सोनेरी संधी मिळाली. ही मुलाखत इथे देत आहे. उर्वरित वाचनीय अंक जरूर ’मायबोली’वर येऊन वाचा.. ------------------------------------------------'वैशाली सामंत' - मराठी चित्रपटांच्या पार्श्वगायनामधलं आजचं आघाडीचं नाव, आजची 'http://kathapournima.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.htmlnoreply@blogger.com (poonam)2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-1572295641443911248Thu, 15 Oct 2009 07:03:00 +00002009-10-15T12:35:22.141+05:30हलकंफुलकं लेखनआपल्याला कोण, कधी आणि केव्हा शहाणपण शिकवून जाईल हे आपण खरंच कधीच सांगू शकणार नाही!! तशी माझी कामवाली बाई मला रोजच शहाणपण शिकवत असते.. ’वैनी, हे मिक्सरमध्ये कशाला वाटत बसलाय? विकत न्हाई आनत? स्वस्त असतंय तसं’- हे इडली, डोस्याचं पीठ वाटत असले की शिकवलेलं शहाणपण असो, की तांब्यांच्या भांड्यांना ’पितांबरी कशाला, नेहेमीची चिंचच बरी आणि स्वस्तही’ असा शहाणपणाचा सल्ला असो.. माझं कसं प्रत्येक बाबतीत चुकत http://kathapournima.blogspot.com/2009/10/blog-post_15.htmlnoreply@blogger.com (poonam)11tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-8948070418649211287Thu, 08 Oct 2009 07:03:00 +00002009-10-10T10:32:43.819+05:30कथाऋचा तणतणात ऑफिसात शिरली.. एक मिनिटाने लेटमार्क! श्शी! सुनितावरची तिची चिडचिड अजूनच वाढली! आज ही बया उशीरा आली नसती तर एका मिनिटाने लेटमार्क नक्कीच टळला असता.. मी काही बोलत नाही, म्हणून शेफारली आहे.. तरी आज ठणकावून सांगितलंय- आठ म्हणजे आठला हजर पाहिजे घरात कामाला..विचार करत करत पीसी ऑन करून कामाला ऋचाने सुरूवात केली. मेल्स चेक करून आजच्या कामाची priority list केली. आज कोणाकोणाला कामाला लावायचं आहेhttp://kathapournima.blogspot.com/2009/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)16tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3038534830317906811Wed, 30 Sep 2009 10:42:00 +00002009-09-30T16:19:03.889+05:30ललितहलकंफुलकं लेखन खोटं नाही सांगत, अगदी देवाशप्पथ! गेले काही दिवस घरात जे चित्रमय वातावरण होतं, ते पाहून नक्कीच आपल्या घरी पुढ्च्या पिढीचे ’राजा रविवर्मा’ किंवा ’रवि परांजपे’ जन्मलेत अशी आमची धारणा होत चालली आहे! आज घरातला एकही असा पाठकोरा कागद नाही, ज्यावर ’सीनसीनरी’ चितारली गेलेली नाही! आधी अशा प्रत्येक कागदाची होडी व्हायची, तेव्हा मला वाटायचं, की लेक नेव्हीत जाणार वाट्टं.. मग हरेक कागदाचं विमान व्हायला लागलं, http://kathapournima.blogspot.com/2009/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-1562522097483126725Wed, 05 Aug 2009 10:13:00 +00002009-08-05T15:48:58.940+05:30ललितनुकताच फ्रेन्डशिप डे मोठ्या धामधुमीत सगळीकडे साजरा झाला. ’मैत्री दिवस’- काय मस्त संकल्पना आहे. आपल्या मित्र-मैत्रिणींना ’आपली मैत्री अशीच अखंड राहो’ असं म्हणणं माझ्या दृष्टीने खूपच गोड कल्पना. आता ते फॅड आहे, की अजून काही, हा प्रत्येकाचा प्रश्न. पण ज्यांना मित्र लाभत नाहीत, काही ना काही कारणाने दीर्घ मैत्रीत खंड पडतो, अशा लोकांना विचारा मैत्रीदिनाचे महत्त्व.. मित्र-मैत्रिणींशिवाय जीवन अपूर्ण. http://kathapournima.blogspot.com/2009/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3000532837525233223Tue, 07 Jul 2009 10:00:00 +00002009-07-07T15:41:45.485+05:30ललितआपल्या पिढीपैकी बर्‍याच जणांचं बालपण वाड्यात किंवा चाळीत गेलं असेल. माझंही लहानपण आमच्या वाड्यात सुखाने गेलं..’आमचा वाडा’ म्हणत्ये मी.. म्हणजे कोणाला वाटेल की आमच्या मालकीचाच होता की काय! नाही, नाही आम्ही साधे भाडेकरू होतो, वाड्यातल्या इतर सहा भाडेकरूप्रमाणेच. मूळ बिर्‍हाड माझ्या आजी-आजोबांचं, पार १९५१ पासून. माझ्या वडीलांचं आणि आत्याचं शिक्षण, लग्न, त्यांच्या मुलांची बारशी सगळं इथेच. मग http://kathapournima.blogspot.com/2009/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)8tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-4286775035520314776Thu, 11 Jun 2009 07:29:00 +00002009-06-11T13:01:37.621+05:30खास काही..एखादी १९ वर्षाची मुलगी कशी असते? अल्लड, अवखळ, हसरी, कपड्यांच्या बाबतीत चोखंदळ, स्वतःचं कौतुक घरातल्या मंडळींकडून करून घ्यायला आवडणारी, आयुष्यातलं ध्येय ठरवून ते साकार करण्यासाठी धडपडणारी...'कृष्णा पाटील' ही अशीच एक मुलगी. नाव ओळखीचं वाटतंय ना? होय, हीच ती वीरांगना, जिने वयाच्या केवळ एकोणीसाव्या वर्षी जगातले सर्वात उत्तुंग शिखर काबीज केलेय- जिने 'माऊंट एव्हरेस्ट' सर केलाय!!! भारतातली सर्वात दुसरी http://kathapournima.blogspot.com/2009/06/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (poonam)1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2585401181766335104Tue, 02 Jun 2009 08:17:00 +00002009-06-02T13:54:15.527+05:30ललितमायबोली मराठी भाषेवर समस्त मराठी लोकांचे अतिशय प्रेम. कितीही वाद त्यामध्ये आले, ओरड झाली, की 'मराठीला घरघर लागली', तरी सध्याचे मराठी पुस्तकांच्या विक्रीचे आणि लोकप्रियतेचे आकडे बघता, मायबोलीच्या जीवात जीव नक्कीच आला असेल. भाषेचा विस्तार जितका बोलण्यामधून होतो, तितकीच भाषेची समृद्धी ही त्या भाषेच्या साहित्याच्या प्रसारामधून होते. आपल्या मराठीमध्ये उत्तमोत्तम साहित्यकृतींची परंपरा फार जुनी. एकाहून http://kathapournima.blogspot.com/2009/06/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-8057255242859317389Thu, 14 May 2009 09:07:00 +00002009-05-14T14:43:07.291+05:30ललितपाळणाघर म्हणा, अथवा डेकेअर अथवा कोणतंही नाव द्या- आपण कामाला जाताना मुलाला अन्य कोणाकडे सोपवणं हे जगाच्या पाठीवर कुठेही असलेल्या कोणत्याही आईसाठी एक अवघड काम! त्या पाळणाघराची बाई आपल्या मुलाकडे व्यवस्थित लक्ष देईल ना, त्याला नीट खायला-प्यायला देईल ना, त्याला झोपवेल ना, त्याला बरं नसलं तर औषध-पाणी करेल ना? हजार प्रश्न! माझ्यावरही माझ्या आठ महिन्यांच्या मुलाला पाळणाघरात ठेवायची वेळ आली, तेव्हा http://kathapournima.blogspot.com/2009/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)4tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3306076498078676317Thu, 30 Apr 2009 08:04:00 +00002009-04-30T13:41:09.464+05:30ललितलहानपणी आपण सगळ्यांनीच ती राक्षसाची गोष्ट वाचली असेल.. त्याला काम करण्याचा रोग होता.. त्याला सतत काम द्यायला लागायचे, तो त्याच्या मालकाला सतत विचारायचा- "मालक, आता मी काय करू?" आणि मालकाने काम दिले नाही, तर तो त्याला चक्क मारून टाकायचा! लांबचलांब असलेल्या शाळेच्या उन्हाळ्याच्या सुट्टीची सुरूवात झाली, की हा ’आता मी काय करू?’ राक्षस तमाम मुलांच्या अंगात शिरतो! सुट्टी म्हणजे आराम असे कितीही म्हटले, http://kathapournima.blogspot.com/2009/04/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (poonam)5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2092519567912382658Thu, 02 Apr 2009 08:51:00 +00002009-04-02T14:23:42.649+05:30हलकंफुलकं लेखनआमचे ’हे’ अलिकडे कपडे शिवून घेत नाहीत.. नाही, शिंप्याचं नाव अली नाहीये, अलिकडे म्हणजे आताशा हे कपडे शिवून घेत नाहीत, सरळ विकतच घेतात.. इतके मॉल्स शहरभर उभे राहिल्यानंतर आणि त्यांच्याकडे अक्षरश: हजारो तयार कपडे तयार असताना कपडे शिवून घ्यायचे म्हणजे अंमळ औट ऑफ फ्यॅशनच! त्यातून, आजकाल पॅकेजिंग आणि ब्रँडींगला किती महत्त्व आलंय, ठाऊकाय ना? कपड्याच्या लेबलवरून माणसाच्या स्टेटसचा अंदाज घेतात आजकाल, आहातhttp://kathapournima.blogspot.com/2009/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)10tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-878106711770047037Tue, 24 Feb 2009 12:02:00 +00002009-02-25T10:17:26.706+05:30ललित' Give them chance, not charity' 'त्यांना नको आहे दया, हवी आहे एक संधी''आनंदवन' हे नाव आपल्या सर्वांनाच परिचयाचं. वंदनीय बाबा आमटेंनी अतिशय धाडसाने आणि कल्पनातीत परिश्रमाने समाजातल्या वाळीत टाकलेल्या माणसांना खरोखर जीवदान दिलं. पण हे कार्य नुसतं सुरू करून ते थांबले नाहीत. कुष्ठरोगी, अपंग, अंध, आणि आता एड्जबाधित रुग्ण या सगळ्यांना त्यांनी आपलसं केलं. ही सगळी सर्वप्रथम 'माणसं' आहेत आणि माणूस म्हणूनhttp://kathapournima.blogspot.com/2009/02/blog-post_24.htmlnoreply@blogger.com (poonam)3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2401037707124132868Thu, 12 Feb 2009 12:42:00 +00002009-02-12T18:28:59.607+05:30कथा'उबाळे चाळी'मधल्या त्या दोन रूम पाहुण्यांनी खचाखच भरल्या होत्या.. बाहेरच्या गॅलरीतही लोक चहा पीत उभे होते. आतबाहेर करून, सगळ्यांचं चहा-पाणी नीट होतंय ना हे बघता बघता सीमाची कोण धावपळ चालू होती.. रात्र व्हायला लागली, तसे हळूहळू एकएक जण गेले, तरी घरात चिकार मंडळी होती. पण सगळ्यांनाच थोडा मोकळेपणा आला..बाहेरच्या रूममध्ये सगळे जागा मिळेल तिथं कोंडाळं करून बसले.सीमाच्या नणंदेनी तिला हाक मारली, "वैनी, http://kathapournima.blogspot.com/2009/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)12tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3976662790248370806Wed, 21 Jan 2009 10:36:00 +00002009-01-21T16:09:43.300+05:30ललित’मी ट्रॅफिकचे नियम पाळते!’ हे लवकरच एक विनोदी वाक्य होईल असं वाटायला लागलंय, कारण रोजच सरळसरळ ट्रॅफिकच्या नियमांचं उल्लंघन करून गाड्या हाकणारे अनेक वीर मला घडोघडी दिसतात. ’लाल दिव्याला थांबायचं असतं’ हे शाळेत पहिल्या इयत्तेत शिकलेलं बहुधा अख्ख्या रस्त्यावर मला एकटीलाच आठवत असतं, कारण अक्षरश: एखाद्या सिग्नलला लाल दिवा पाहून मी एकटीच थांबलेली असते.. माझ्या पुढचे, मागचे सगळे निघून जातात! त्यांचं http://kathapournima.blogspot.com/2009/01/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (poonam)3tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3298518724827478190Sat, 03 Jan 2009 08:02:00 +00002009-01-03T13:41:52.390+05:30ललितनवीन वर्षाचे आपण नुकतेच स्वागत केले.. (नवीन इंग्रजी वर्षाचे, असे म्हणूया :)) त्यानिमित्ताने आपल्या सर्वांचे मोबाईलचे इनबॉक्स, ईमेलचे इनबॉक्स, अगदी ऑरकूटवरचे स्क्रॅपबूकही शुभेच्छांनी भरून, वाहून गेले असेल.. हा एक नवीन ट्रेन्ड झालाय हल्ली. इन्टरनेट आणि मोबाईलने आपल्या जीवनात अनेक बदल आणले. त्यातलाच हाही.. लोकांचा संपर्कात अगदी सहज राहता येतं, एकाच वेळी अनेक लोकांशी संपर्क साधता येतो. ईमेल तसे नवीन http://kathapournima.blogspot.com/2009/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-9016179305104585466Tue, 02 Dec 2008 10:25:00 +00002008-12-02T16:05:47.834+05:30ललितजबाबदार वार्तांकन म्हणजे काय? जी घटना झाली आहे तिचा सर्व कोनांमधून सांगोपांग आढावा घेऊन तो लोकांसमोर आणणे. हे मुळात कशासाठी? तर, अनेक गोष्टी या सामान्य जनतपासून लपवल्या जातात, किंवा लपतात. तर आपल्या आसपास काय चालले आहे हे सर्वांना समजावे, अन्याय असेल तर त्याला योग्य ती वाचा फोडली जावी, काही चांगले असेल तर ते सर्वदूर पोहोचावे हा उद्देश्य. परंतु, हे आज साध्य झाले आहे का?फार पूर्वी, जेव्हा दूरदर्शन http://kathapournima.blogspot.com/2008/12/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-909933915295724490Tue, 11 Nov 2008 10:01:00 +00002008-11-11T15:34:00.532+05:30ललित’दुसर्‍याचं भलं व्हावं म्हणून वाटते ती तळमळ;अन दुसर्‍याचं भलं झालं, की वाटते ती मळमळ!’ही ग्राफिटी माहिती असेल, ही वाचल्यानंतर पटकन एक स्मित चेहर्‍यावर आलंही असेल, पण कधी विचार केलाय, हे किती खरं आहे याचा? मी जेव्हा ही ग्राफिटी प्रथम वाचली तेव्हा यातला शाब्दिक खेळ क्षणभर आवडून गेला. पण गेल्या अनेक दिवसातल्या अनुभवांच्या पार्श्वभूमीवर जेव्हा ही ग्राफिटी मी आज परत मेलमधल्या फॉरवर्डमधे वाचली, तेव्हा http://kathapournima.blogspot.com/2008/11/blog-post_11.htmlnoreply@blogger.com (poonam)7tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3096895311796726633Sat, 01 Nov 2008 04:52:00 +00002008-11-01T10:59:33.471+05:30खास काही..दिवाळीनंतरचे काही दिवस ’दिवाळी अंकांचे’ असतात.. सुट्टी, फराळानंतर एक सुस्ती आलेली असते. दिवाळी अंक वाचत वाचत एखाद्या चकलीचा तुकडा, अर्धा लाडू वगैरे मस्तपैकी खावा आणि वर झकासपैकी अर्धा कप चहा प्यावा असं मलातरी वाटतं, आणि तसं मी करतेही! छापील अंकांसोबतच ऑनलाईन अंक आता आपल्यासारख्या ब्लॉगर्सना नवीन नाहीत. त्याच्याबद्दल जास्त काही बोलत नाही, फक्त लिंक देते ’मायबोली’च्या नवव्या दिवाळी अंकाची. http://kathapournima.blogspot.com/2008/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)1tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-7975126727532249049Thu, 30 Oct 2008 09:34:00 +00002008-10-30T15:10:36.083+05:30कथाहलकंफुलकं लेखन"आजी, तुझं नाव काय?""माझं? का रे?" कौतुकानी नातवाला जवळ घेत आजीनी विचारलं.संध्याकाळची जेवण्याआधीची वेळ होती, सगळे घरी होते, थोडा निवांतपणा अनुभवत.. अर्णवचा अचानक प्रश्न ऐकून सगळ्यांनाच कुतुहल वाटलं.."सांग ना आधी..""बरं बाबा, माझं नाव कुसुम..""आणि आडनाव?""आडनाव? जे तुझं आहे तेच.. तुझं काय आहे आडनाव, सांग बरं?""अं? माझं आडनाव आहे.." अर्णव आठवत म्हणाला, "अर्णव महेश दैठणकर.""अगंबाई, एवढं सगळं आडनाव http://kathapournima.blogspot.com/2008/10/blog-post_30.htmlnoreply@blogger.com (poonam)9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-1606152397761215735Tue, 21 Oct 2008 08:02:00 +00002008-10-21T13:47:13.640+05:30खास काही..’मायबोली’ या संकेतस्थळावर अनेक उपक्रम चालू असतात. ’गझल कार्यशाळा’ या त्यापैकीच एक. ’गझल’ हा काव्यप्रकार अनेक लोकांना ऐकायला आवडतो, कारण त्यात असलेली लय, त्यातला आशय, दोनच वाक्यात अचूक टीपलेल्या भावना सगळ्यांचं मन जिंकतात. पण गझल ’लिहिणे’ हे अवघड काम. गझल वृत्तात बांधलेली असते. त्यामधे ’रदीफ’ आणि ’काफिया’ असतो. जे वृत्त आपण निवडलंय ते सांभाळावं लागतं- या सगळ्या अटी पूर्ण करत बसलो, तर गझल कधी http://kathapournima.blogspot.com/2008/10/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)9tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-2985322928929408288Tue, 23 Sep 2008 08:00:00 +00002008-09-23T13:42:46.265+05:30हलकंफुलकं लेखन’मायबोली’ या संकेतस्थळावर या वर्षी नेहेमीप्रमाणेच धूमधामीत गणेशोत्सव साजरा केला गेला. अनेक स्पर्धांचंही तेव्हा आयोजन केलं होतं. यातलीच एक स्पर्धा होती कथास्पर्धा- ’सुरुवात आमची, कथा तुमची’! यामधे कथेची सुरुवात दिली होती आणि हवी तितकी पात्र, घटना आणि स्थळं त्यामधे घालून आणि कल्पनाशक्ति लढवून आपल्याला कथा संपवायची होती. या स्पर्धेत मी भाग घेतला होता. ती ही कथा..सुरुवात अशी होती:आता मात्र ठरवलं... http://kathapournima.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (poonam)5tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3510759578456463934Mon, 08 Sep 2008 07:46:00 +00002008-09-08T13:26:15.224+05:30ललितसंवेदनी सुरु केलेला आवडत्या कवितांचा खो माझ्याकडे गायत्री (http://manmaitra.blogspot.com/) कडून आला. आभार गायत्री.कविता हा एक अत्यंत सुंदर साहित्यिक आविष्कार. कित्येक भावना, कित्येक छटा मोजक्या शब्दात बांधून त्याला लयही देणे हे एक हाडाचा कविच करू जाणो. या भावनांच्या हिंदोळ्यात आपण आनंदानी हरवून जायचे फक्त.पहिली कविता महाराष्ट्राचे काव्यदैवत- 'ग. दि. मा' यांची! अत्यंत सोपे शब्द, गहन आशय, पर्फेक्ट http://kathapournima.blogspot.com/2008/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)2tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-4370758537058100819Tue, 26 Aug 2008 07:10:00 +00002008-08-26T13:03:35.537+05:30दीर्घकथाकथाभाग २रात्री सुधाकडे बरीच गडबड होती. त्यांच्या सोसायटीच्या हॉलमधे डिश आणि पुढे खेळ होते. नातेवाईक, शेजारणी, मैत्रिणी, सासरच्या, माहेरच्या अश्या बर्‍याच बायका होत्या. हळूहळू बायका जमत होत्या. सीमा दारापाशीच थांबली होती.. सकाळी पूजा आणि आत्ता सजावट अगदी मनासारखी झाली होती. संपूर्ण पांढरी सजावट केली होती.. भाताची पिंड, लोकरीचे आसन आणि जुई-मोगर्‍याची फुलं बाजूनी. मधेच एखादं अबोलीचं फूल, बाजूनी http://kathapournima.blogspot.com/2008/08/blog-post_26.htmlnoreply@blogger.com (poonam)6tag:blogger.com,1999:blog-3723756674862922328.post-3212207661921889127Mon, 25 Aug 2008 07:16:00 +00002008-08-25T12:53:59.899+05:30दीर्घकथाकथाभाग १जून महिना सुरु झाला आणि सुधाला, सीमाच्या बहिणीला कृत्तिकाच्या मंगळागौरीचे वेध लागले. पहिला पाऊस होतोय तोवरच तिचे बेत सुरु झाले. पहिला फोन अर्थातच सीमाताईला.."ताई, पहिलाच मंगळवार ठरवलाय.. अनायसे जमतोय तिला. मग उगाच पुढे कशाला ढकलायचं ना? मुलीही बघायला सांगितल्यात तिला. तिचा मैत्रिणी वगैरे कोणाला बोलवायचं असेल तिला तर.. आणि सोसायटीचा हॉलही मिळेल रात्रीसाठी. ताई, फुलं आणशील ना तू फूल मंडईमधून? http://kathapournima.blogspot.com/2008/08/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (poonam)8