Yeni bir kıtayla(Kuzey Amerika) ve yeni bir seyahat yazısıyla karşınızdayım. En son yurt dışında Bosna’ya, yurt içinde de Batı Karadeniz tarafına gitmiştim. İkisinin de yazısı mevcut, okuyabilirsiniz

Nereden çıktı bu Amerika?

Daha önceki yazılarımda da bahsetmiştim, 2024 Temmuz’dan beri Amerika vizem vardı ama bir türlü gidecek fırsatı bulamıyordum. Orada 4/5 farklı yerde arkadaşlarım vardı ve beni devamlı çağırıyorlardı sağ olsunlar. Yıl bitmeden gideyim dedim, soğukta gezmeyi sevmediğim için şu an kışta olan eyaletleri eledim. En mantıklı seçenek Eray’ın yanına yani Miami’ye gitmekti.

Planlama Aşaması

Planlama aslında pek zor olmadı. Daha önce vizeye başvururken Miami’yi araştırmıştım o yüzden biraz aşinalığım vardı. Birkaç video izleyip blog okudum yeterli oldu. Zaten Eray’la birlikte olacağım için biraz da ona güveniyordum. Yapmak istediğim belli başlı şeyler vardı, ona göre planlamamı yaptım. NBA maçına gitmek istiyordum, ticketmaster’dan Heat-Kings maçına bilet aldım 67$ tuttu. Scarface ve GTA Vice City‘de geçen Ocean Drive‘da turlamak istiyordum, Temu’dan Tommy Vercetti gömleği aldım Miami Beach bölgesinden bir hostele rezervasyon yaptım. Eray da orada araba kiralama işlerini halletti. Airalo’dan sınırsız internet paketli E-Sim satın aldım, o da 21$ tuttu. Dil olarak bir hazırlığa ihtiyacım yoktu, Miami’de İngilizce ve İspanyolca konuşulduğu için iki dilde de derdimi anlatabilirdim

O zaman bir Amerikan şarkısı dinleyelim ve başlayalım!

Birinci Gün: The Sunshine State!

Başlığın anlamını en son anlatacağım. Şimdi uçuştan birkaç saat öncesine gidelim.. 5 Aralık Cuma günü, her zamanki gibi bir gündü. İşe gittim, akşam vardiyası, biraz yoğun bir gündü. Vardiya sonuna doğru hasta oldum, burnum akmaya başladı. Eve geç gidebildim, valizimi son kez kontrol edecek vaktim yoktu. Tüm aksilikler üst üste gelmeye başlamıştı. Geç kaldığım için taksi çağırıp havalimanına gittim. Check-in kapanmadan son dakika yetişip bagajımı verdim, biniş kartımı aldım ve hızlıca şu fotoğrafı çekerek kapıya koştum.

Klasik pasaport pozu olmazsa olmaz

Kapıya gittiğimde boarding devam ediyordu, sıraya girecekken ekstra bir güvenlik araması yapıldığını fark ettim. Uçağa binmeden önce farklı bir şirket tarafından kapıda bir kontrol daha yapılıyor. Bu aramadan ilk kez geçmiştim çünkü bu ekstra arama ABD ve İngiltere uçuşlarında yapılıyor. Uçağa geçerken önümde bir çift vardı ve farklı koltuklarda uçacaklardı, benim koltuğumun birine yakın olduğunu fark ettim ve gidip isterseniz siz benim koltuğumda oturun en azından daha yakın olursunuz dedim. Bu teklif karşısında çok mutlu oldular, kabin amiriyle konuşup koltuklarımızı değiştirdik. Yeni koltuğuma gidip yerleştim, iki erkeğin ortasında oturacaktım. Bu benim orta koltuktaki ilk uzun uçuşum olacaktı ama sorun değildi önemli olan bu uçağa binebilmekti

Uçuş başladı, yanımdakilerle tanıştım. Sağımda(cam kenarında) oturan Miami’de yaşayan Esat isminde bir gençti ve bana “Miami hakkında tavsiyeye ihtiyacın varsa yardımcı olabilirim” dedi. Ben de süper olur dedim ve telefonuma kaydettiğim haritayı açarak sorular sormaya başladım. Solumda(koridor) tarafında oturan ise Armağan abi, kendisi yat kaptanı ve çok kaliteli bir insan. Onunla da yol boyunca sohbet ettik, eşi bizim şirkette çalışıyormuş ve hatta aynı memleketten çıktık Yani koltuk değiştirerek yaptığım küçük bir iyiliğin sonucunda çok değerli iki insanla tanışmış oldum. Uçuş 12 saat civarında sürecekti, çok yorgun ve çok açtım.

İlk yemeğimiz geldi, karnımı doyurup uyurum diye düşündüm. Rahat uyuyabilmek için yanında ayran istedim.

IST-MIA uçuşu yemek ikramı

Yemekten sonra uyumaya çalıştım ama her ne kadar yorgun olsam da uyuyamadım. Esat’ın da uyuyamadığını fark ettim ve sohbete başladık. Amerika’ya gidiş macerasını anlattı, orada yaşamanın ve çalışmanın artılarını eksilerini konuştuk. Keşke senin yerinde olsaydım dedi, neden diye sordum. İlk kez Amerika’ya geliyorsun, güzel plan yapmışsın, çok eğleneceksin dedi. İnişe birkaç saat kala da kahvaltı ikramı geldi, omletli çaylı güzel bir kahvaltı yaptık. Sabahın ilk ışıklarıyla Miami’ye iniş yaptık. Uzun ama keyifli bir yolculuk olmuştu. İndikten sonra Esat ve Armağan abiyle hatıra fotoğrafı çektirdik.

Esat ve Armağan abi

İndikten sonra pasaport kontrole geçtik, yarım saat kadar bekledikten sonra sıra bana geldi. Polis bana how you doin’ dedi. Şaşırmıştım, polisten daha resmi bir konuşma bekliyordum İyiyim, siz nasılsınız dedim ve pasaportumu uzattım. Nerede kalacağımı, ne iş yaptığımı, kaç param olduğunu sordu. Sonra da parmak izi için sağ elinin dört parmağını makineye koy dedi. Elimi makineye koydum ama okumuyordu. Elimi sildim tekrar denedim, yine okumadı. Yeterince bastırmıyorsun diyerek polis yardımcı olmaya çalıştı, yine olmadı. Ben yavaştan paniklemiştim, neden okumuyor, parmak izim alınamazsa ne olacak diye düşünüyordum. Polis dedi ki “Parmakların kuru o yüzden okumuyor, parmak uçlarını nemlendirebilir misin” Ben de düşündüm, çantama baktım, ıslak mendilim yoktu sadece yarım şişe bir su şişesi vardı. Yapacak bir şey yok diyerek çıkardım suyu elime döktüm, sıradakiler bu ne yapıyor gibisinden bana bakıyordu Polis “tamam o kadar yeterli” dedi ben de parmaklarımı hafif nemli bıraktım ve o şekilde okuttum, hemen okudu makine

Havalimanından dışarı çıktım ve beni almaya gelen Eray’la buluştum. Mustang’e bindim, evet Mustang kiralamıştık. Erayın arabası vardı zaten ama madem Amerika’ya geliyoruz, hakkını verelim diye Turo uygulaması üzerinden diye 2/3 günlüğüne güzel bir araba kiraladık. Eray beni Denny’s adında bir kahvaltıcıya götürdü. Çok aç değildim ama bir şeyler atıştırıp sohbet ettik.

Denny’s Amerikan kahvaltısı

Bir filtre kahve içip cevizli turta yedim, Eray da omletli kahvaltı yaptı. Kahvaltıdan sonra South Beach’te tura çıktık, Eray arabayı verdi, biraz sür dedi. Güçlü, büyük bir arabaydı, üstünü açıp meşhur Ocean Drive caddesinde sürdüm. Colony Otel‘in orada durup Scarface filmindeki detayları inceledik.

Tony Montana

Aslında kalacak yer araştırırken bu oteli de gördüm, fiyatı da diğerlerinden çok pahalı değildi ama kötü yorumlar yüzünden vazgeçtim. Bildiğiniz üzere filmdeki bir sahne bu otelin önünde geçiyor. Otelin yanındaki eve giriyorlar ve orada çatışma çıkıyor. Girdikleri evin altında şimdilerde CVS var. CVS 7/24 açık olan eczane/market karışımı bir dükkan zinciri. Daha sonra sahilde biraz yürüdük. Aslında hiç halim yoktu, duş alıp uyumaya ihtiyacım vardı ama Eray küçük bir tur yapalım daha sonra detaylı gezeriz buraları dedi, ben de tamam dedim. Önceki gece soğuk algınlığına yakalandığım için hava sıcak olsa da hala üşüyordum ve üstümdeki montu çıkarmamıştım. Miami’de montla gezen tek kişi olabilirdim Fotoğraf çektirmek istemiyordum üzerimde uçakta giydiğim eşofmanlar vardı ve yorgun gözüküyordum ama Eray zorla saatin önünde fotoğrafımı çekti:

Miami’ye yeni inmiş Rizeli pozu

İyi ki de çekmiş çünkü daha sonra buralara hiç uğrayamadım. Yeri gelmişken bahsedeyim saatin üzerinde yazan Miami Beach aslında plaj veya sahil değil, bir şehir ismi. Miami Beach Florida eyaletinde bir şehir. Miami Beach şehri anakaradan ayrı bir ada ve bu ada köprülerle anakaraya bağlanmış. Eray da Kendall adında ayrı bir şehirde yaşıyor. Daha net açıklamak gerekirse:

Miami haritası

Umarım bu harita yardımcı olmuştur Eray beni hostele bıraktı, akşam görüşmek üzere vedalaştık. Şimdi soracaksınız neden Eray’da kalmadın da hostelde kaldın diye. Çok mantıklı bir soru, çünkü Eray iki pilotla birlikte yaşıyor eve misafir alması yasak. 6 ay önceye kadar kendi evi vardı o zaman gitseydim onda kalabilirdim hem birlikte daha rahat plan yapardık hem de 450$ cebimize kalırdı… Evet maalesef Miami’de otel fiyatları çok pahalı. Ortalama bir hostel bile 7 günlük 450$ Eğer iyi bir otelde kalsaydım yaklaşık 1000$ vermem gerekecekti. Hostele girip check-in yaptım ve odama geçtim. Uyumadan önce telefonumu şarja takacaktım ama Amerikan tipi adaptörüm olmadığı için telefonumu şarj edemeden yattım. Uyandığımda hava kararmıştı, odada biri bir şeyler yerleştiriyordu, belki de onun sesine uyanmıştım. Gözlerim yarı açık şekilde doğruldum, bir kızla göz göze geldim. Bak neler aldım diyerek elindeki elektronik ürünleri gösterdi. Ben de uyku sersemi bir şekilde “aa ne kadar da güzel” dedim. Nereli olduğumu sordu ve sohbete başladık. İsmi Bianca’ymış, Polonya asıllı Arjantinliymiş ve Buenos Aires’te avukatlık yapıyormuş. Telefonuma bakınca şarjımın çok düşük olduğunu gördüm ve Bianca’ya priz için dönüştürücüyü nereden bulabileceğimi sordum. Hızlıca bir yerden dönüştürücü çıkardı ve al senin olsun dedi. Elindeki fazlalıkmış, bana hediye etti sağ olsun. Ben de ona Türkiye’den getirdiğim Züber çikolatadan hediye ettim

Eray’ın yanına gitmek üzere hazırlanıp çıktım. Hostelin arka caddesinden 100 numaralı otobüse bindim. O kadar kötü bir otobüstü ki, koskoca Amerika’nın nasıl böylesine kötü bir toplu ulaşımı olabilir diye hayretler içinde kaldım. Çok fazla trafik vardı, 11 kilometrelik yolu bir saatte gittik. Bayside Marketplace‘de Eray’ın tanıdığı Fatih abinin işlettiği Lombardi adındaki restorana gittim, Fatih abiyle tanıştım ve akşam yemeği yedim.

Spaghetti bolognese

Kamera netlememiş, biraz bulanık çıkmış kusura bakmayın Amerika’da da Japonya’da olduğu gibi suyu yemeğin yanında ücretsiz getiriyorlar. Makarnayı çok beğendim, yemekten sonra biraz liman manzarasını izleyip basket maçını izlemek üzere Kaseya Center’a doğru yürüdüm. Dışarıda bilet kontrolü yapan güvenliklere biletimi gösterdim, farklı ülkeden misin diye sordu, evet dedim. Heat.com/managetickets adresine girip karekod üretmen gerekiyor dedi. Normalde Ticketmaster uygulamasından karekod üretebiliyoruz ama Ticketmaster uygulaması Türkiye bölgesine kapalı yani uygulamayı indiremiyoruz. Hızlıca halledip içeri girdim.

Kaseya Center

Bu fotoğrafı Arjantinli bir çocuk çekti, atkıyı görünce tanıdı Stadın girişinde Miami Heat efsanesi Dwyane Wade’in heykeli vardı. Koltuğuma geçmeden önce biraz yeme-içme alanlarını gezdim. Şunu fark ettim, insanlar buraya yemeye, içmeye, eğlenmeye geliyorlar. Herkes bir şeyler yiyor, içerisi kızarmış yağ kokuyor. Amerika hakkında ilk izlenimlerimi söylemem gerekirse tek kelimeyle aşırı derim. Her şey AŞIRI. Yollar aşırı geniş, ülkenin yüzölçümü aşırı büyük, arabaların motorlar aşırı güçlü, yemekler aşırı kalorili, içecekler aşırı büyük, klimalar aşırı soğutuyor, müzikler aşırı gürültülü, insanlar aşırı rahat… Yani Avrupa’daki minimalistlik, sadelik, sakinlik ve çevrecilik yok.

Koltuğuma geçtim ve maç öncesi şovları izledim. Maç saati gelince önce ABD milli marşı okundu sonra da yine bir şovla oyuncular anons edildi. Stadyum çok gürültülü ve çok soğuktu, maç başlasa da müzik kesilse diye bekledim. Maç başladı ama müzik kesilmedi, son ses müzikle taraftarı gaza getirmeye çalışıyorlardı Avrupa’da böyle bir şey yok, maç başlayınca anons da müzik de kesiliyor sadece parkenin ve taraftarın sesi kalıyor geriye. Maç önce çekişmeli gitse de 2. çeyrekte farkı açtı. Stadyum o kadar soğuktu ki gömlek giymeme rağmen üşüdüm. Klimalar yukarıdan kış rüzgarı gibi esiyordu adeta. Her ne kadar ekranları, müzikleri ve dansçıları senkronize bir şekilde kullanıp bir şov sunsalar da Euroleague maçındaki heyecanı yaşayamadım. Belki de maçla ilgilidir, sezon sonuna doğru daha çekişmeli maçlar olabilir.

Heat suyu

Devre arasında Heat takımının suyunu görüp merak ettim, neymiş bu diyerek aldım ama bildiğin suymuş, 6$ dolar verdim bu suya Desteklemediğim bir takımın maçını izlediğimden bir süre sonra sıkıldım, zaten çekişme de kalmamıştı. Tribünler deseniz uyuyor, ne bir tezahürat ne bir baskı hepsi yemek yiyor Maç esnasında bolca bir şeyler dağıtıyorlar, sponsorlardan indirim, yiyecek, içecek devamlı bir şey var. Ben de az kalsın bir pizza alacaktım ama üşendim Şöyle bir kartondan parmak aldım, bir tavuk markasına indirim veriyormuş ama ben sadece hatıra kalsın istedim:

Heat Fan

Burnie adında bir maskotları var, bazen eline tencere alıp çalıyor bazen insanlara salça olup güldürmeye çalışıyor. Basketçiler arasından Bam Adebayo ve Jaime Jaquez Jr‘u beğendim. LeBron James de zamanında Heat’te oynamıştı. Bu takıma birkaç yıldız daha lazım böyle olmaz Maç bitti Eray’ın yanına geçtim. Beni Bayside’daki meşhur dönme dolaba bindirdi. Dönme dolap tam tepedeyken şöyle bir akşam manzarası vardı:

Ardından Eray beni hostele bıraktı, ertesi sabah için sözleştik. Uzun bir gün olacaktı…

Şimdi günün başlığı olan The Sunshine State‘i açıklayayım:

Amerika’da 50 eyalet var biliyorsunuz ve bu eyaletlerin hepsinin bir lakabı var. Örneğin New York: The Empire State, California: The Golden State. Florida da The Sunshine State. Bence çok güzel bir lakap, tam uymuş. Ayrıca her eyaletin araç plakaları da farklı tasarıma sahip. Florida’nınki çok tatlı, bakınız:

Florida plakası

İkinci Gün: E Pluribus Unum!

Morning!

Erkenden kalkıp hazırlandım, bugün Amerika Askeri Tesisi’ne gidecektik. Ne alaka dediğinizi duyar gibiyim Eray’ın eski ev arkadaşı Kadir abi rezerv orduda asker, şansıma da o gün Family Day etkinliği varmış. Eray ve beni davet etti, ben de tabi ki böyle bir fırsatı kaçırmayarak seve seve katıldım. Eray beni aldı ve yola koyulduk, yolda şöyle bir şeyle karşılaştık:

Bu Mustang bizdekinden daha yeni de daha güçlü olan Shelby GT 5.0 modeliydi. Bizdeki araç da gürültülüydü ama bunun sesi çok başkaydı. Trafikte yan yana geldik, camı indirdik genç bir kız sürüyordu arabayı. Hit the pedal(Gazı kökle) dedik ve bize böyle bir şov yaptı. Gerçekten çok havalıydı

Askeri tesise ulaşıp Kadir abiyle buluştuk, önce bir tur attırdı ve bizi komutanlarıyla, arkadaşlarıyla tanıştırdı. Kadir abi aslında tır şöförü ama bir yandan rezerv orduda çavuş. Amerika’da böyle bir imkan var, hem kendi mesleğini icra edip hem de ayda birkaç gün Army Reserve‘de çalışabiliyorsun. Böylece ordunun imkanlarından da faydalanmış oluyorsun. İçeride askeri araçların içine binip içtimalarını izledik. Yaklaşık bir saat vakit geçirdikten sonra tam çıkacakken iki tane kadın askerin ellerinde belgelerle fotoğraf çekildiğini gördük. Kadir abi ne olduğunu sordu, onlar da yüzbaşı(Captain) rütbesine terfi olduklarını söylediler. Neden bilmiyorum ama biz de onlarla fotoğraf çekilip terfi almalarını kutladık

Ben ve Captain

Captain diyince aklınıza Captain Price geldi değil mi Dışarı çıkınca Kadir abinin ordudan arkadaşına rastladık. Kendisi polismiş ve aynı zamanda rezerv orduda görev yapıyormuş. Bize polis arabasını gösterdi, teçhizatlarını detaylı anlattı. Ardından hazır boş arazi bulmuşken hepimiz Mustang ile artist pozu verdik:

2022 Ford Mustang

Karnımız acıkmıştı, Twin Peaks adında bir spor bara gidip hem yemek yiyelim hem de maç izleyelim diye düşündük. Sports Bar’lar Amerika’da çok yaygın, dev televizyonlarda maç(genelde Amerikan futbolu) izleyip bir şeyler yiyorlar. Gidip bir masaya oturduk, garson gelip bize hangi maçı izlemek istediğimizi sordu. Real Madrid’in maçını açabilir misiniz dedik. Masamızın yanındaki televizyonda Real Madrid maçı açıldı. Tüm bar Amerikan Futbolu izliyor, bağırıyor çağırıyordu

Ortam ve masa bu şekildeydi. Hamburger menüsü söyledik, biraz pahalı olsa da oldukça doyurucu ve lezzetliydi. Yemeğimizi yemiştik ama Real Madrid maçı daha bitmemişti, Arda oyundan çıkınca biz de kalkalım dedik daha izlemedik

Twin Peaks menüsü

Merkeze Little Havana bölgesini gezmeye gittik. Burası adı üzerine Havana(Küba) ruhunu yansıtan bir bölge. Zaten Miami Küba’ya çok yakın olduğu için çok fazla Kübalı var. 7 günlük gezim boyunca tanıştığım insanların yarısından fazlası Kübalıydı. Hatta Miami ile ilgili şöyle bir istatistik var: Miami’de yaşayanların %70’i İspanyolca konuşuyor. Oldukça yüksek bir oran… İlk durağımız Domino Park.

Domino Park

Aslında burasının pek bir olayı yok, sadece emekliler domino oynuyorlar Meşhur cadde olan Calle Ocho üzerinde yürüyerek La Colada Gourmet adlı bir kafeye oturduk. Eray’a dedim ki burada sadece İspanyolca konuşacağız, hiç İngilizce konuşmayacağız. O da tamam dedi, Eray 3 yıldır Miami’de yaşadığı için ve birçok Latino arkadaşı olduğu için İspanyolca biliyordu. Birer tane Küba kahvesi ve Arroz con Leche söyledik.

Küba kahvesi ve Arroz con leche

Çok tatlı bir kafeydi, ürünleri de beğendik. Arroz con leche ise bildiğiniz sütlaç Sadece sütlaca göre daha az şekerli ve üzerine tarçın ekliyorlar. Ardından cadde üzerinde yürümeye, etrafı seyretmeye devam ettik. Duvarlar grafitlilerle kaplıydı, bir tanesini göstereyim:

Calle Ocho

Yine caddede yürürken bir çamaşırhane gördük. Hep dizi/filmlerde görüp merak ederdim, içeri girdim. Dev makineler ve yoğun deterjan kokuları arasında insanlar yıkama veya kurutmaya koydukları çamaşırlarının bitmesini bekliyordu. Amerika’da apartmanlarda genelde bir çamaşır odası oluyor ve tüm apartman ortak kullanıyor.

Yürümeye devam ettik, Azucar adında çok güzel tasarıma sahip bir dondurmacıya rastladık. Girip deneyelim dedik, birer top aldık. Hayatımda yediğim en iyi dondurmalardan biriydi ve top o kadar kocamandı ki bitirmek için baya efor sarf ettik

Azucar dondurma

Little Havana’dan sonra Eray beni Miami’deki favori manzara noktası olan Key Biscane’e götürdü. Kendisi buraya özellikle geceleri devamlı geliyormuş ve Miami siluetini izliyormuş. Burada da fotoğraf çekildim ama pek iyi çıkmadığı için buraya eklemiyorum, video kısmını instagramdaki gönderime ekledim. Eray “Haydi golf oynamaya gidelim” dedi. Daha önce hiç golf oynamamıştım ama denemek istiyordum. Hadi gidelim dedim. Topgolf diye bir yere gittik. Burası hem restoran hem de golf pistine sahip bir oyun alanı.

Yarım saatlik açtırdık, oynamaya başladık. Acemiler için bir golf sopası seçip vuruş yapmaya başladım. Yarım saat doldu ama bize yetmemişti, bi yarım saat daha uzattık. Bazen topu kaçırıyor boşa vuruyordum, bazen de top saçma sapan bir yere gidiyordu ama günün sonunda güzel vuruşlar yapmaya başladım. Topun düştüğü yerlere göre puan veren bir oyun sistemi vardı. Çok eğlenceliydi, kesinlikle herkese tavsiye ederim. Buraya bir saat için 60$ ödedik.

Tiger Woods

Tenisten sonra Miami’nin meşhur eğlence mekanlarından E11even’da dans şovu izlemeye gittik ve oradan da Eray beni hostele bıraktı. Dolu dolu bir günü noktalamıştık.

Şimdi gelelim başlığa: E Pluribus Unum.  ‘Çokluk içinde birlik’ anlamına gelen Latince bu cümle Amerika’nın sloganı. Her milletten, her ırktan, her dinden, her renkten milyonlarca insanın bir araya gelip tek bir ülke için çalışması, üretmesi, savaşmasını en iyi özetleyen cümle olabilir. 50 farklı eyalet, hepsi ayrı bir devlet gibi ama sonuçta hepsi Birleşik Devletler olarak bir olabiliyor.

Bu slogan bozuk paraların üzerinde de yazmaktadır ve aynı zamanda şu an yayında olan Pluribus adlı dizinin isminin de kaynağıdır.

Ben de hem Amerikan ordusunu görüp hem de Amerika’nın en klasik aktivitelerini yaptığım için bugünün başlığına bu sloganı yazdım.

Üçüncü Gün: Miami Vice!

Good afternoon!

Böyle diyorum çünkü yoğun geçen bir günün ardından öğlene kadar uyumuştum. Bugün Miami Beach civarını gezip kendimi çok yormayacaktım.  Hava her zamankinden biraz daha serin ve yağmurluydu. Hostelin altındaki restorana inip etli quesadilla aldım.

Quesadilla

Fena değildi, oldukça doyurucuydu. Yemekten sonra otobüse binip Lincoln Road‘a geçtim. Hava güzel olsa yürüyebilir veya bisiklete binebilirdim ama yağmur ve rüzgar vardı. Lincoln Road, lüks mağazaların bulunduğu şık bir cadde. Boydan boya yürüdüm, fena bir yer değildi ama mutlaka görülmesi gereken bir yer değil bence Yürürken şöyle bir robota rastladım, sonradan birçok kez bu tarz teslimat robotlarına denk geldim:

Robotlar dünyayı ele geçirir mi dersiniz? Apple mağazasını görünce girip telefonumu değişme şansımı sormak istedim. Telefonumu Trade in yöntemiyle değişmek için yetkili bir Apple teknisyeninden destek aldım. Bana değişim yaparsam elimdeki telefona 200$ değer biçeceklerini söylediler. Ben de peki arıza kaydı belgesi verebilir misiniz, çünkü ülkeme döndüğümde kayıt etmek için 1000$ gibi bir para ödemem gerekiyor dedim. Bana bunu yapamayacaklarını söylediler, ben de trade in işlemini yapmadım. Hali hazırdaki telefonum 200$’dan çok daha fazla ederdi ve üzerine 50 bin lira kayıt parası ödemek pek mantıklı değildi. Yani elimdeki telefonumla devam edecektim, zaten iyi durumdaydı

Lincoln Road

Lincoln Road’u gezip bitirdim ve Couchsurfing’ten Karolina adında Polonyalı bir gezginle buluştum. Karolina İsveç’te yaşayan bir araştırmacı. Kolombiya’ya giderken Miami’de aktarma yapmış ve birkaç saat zamanı varmış. Birlikte Española Way’i gezdik.

Española Way’deki Don Kişot Heykeli

Bu sokağı sevdim, Lincoln’den daha samimi hissettirdi. Ne kadar şık ve lüks olursa olsun ruhu olmayan şeyleri sevmiyorum. Latin kültürü bana hep daha sıcak gelmiştir. Sonrasında bir şeyler yemek için La Mulata adlı restorana oturduk. Eray da gelip bize katıldı, hep birlikte bir şeyler yiyip sohbet ettik. Garson tres leches adında hepimizin bildiği o tatlıyı önerdi. Ben de bunu balkanlarda yedim biliyorum dedim, bu farklı mutlaka dene dedi. Evet şekli farklıydı, üzerinde krema vardı. Tadı da daha az şekerliydi. Bu ikisine 20$ ödedim.

Tres Leches Cake

Karolina’nın İngilizcesi çok duru ve anlaşılırdı. Amerikalıların konuşmasına daha tam olarak alışamamıştım. Yani kesinlikle Avrupa’daki gibi bir İngilizce yoktu. Hello, how are you gibi kalıplar kullanılmıyordu. Çok fazla harf yutma ve slang(sokak ağzı) vardı. Örneğin bir yere girdiğinizde direkt olarak “How you doing” diyorlar ve yanıt beklemiyorlar. Yani ne yaptığını, nasıl olduğunu merak etmiyor aslında, yalandan söylüyor Ben de bu tarz laf olsun diye sorulara çok gıcık olurum. Türkçe’deki “naber” gibi, İspanyolca’daki “que tal” gibi söylemek için söylenen kalıplardan nefret ederim. Bir de devamlı “have a good one” diyorlar, belki bu tarz konuşma Amerika’nın güneyine(southern) özgüdür, batı yakasına veya New York’a gidersem kıyas yapacağım Eray’ın kuzeninin uçağı inmek üzereydi, havalimanına onu almaya gidecektik. Karolina da havalimanına gidecekti, güzel denk gelmişti. Karolina’yı havalimanına bırakıp Eray’ın kuzeni Zeynep’i aldık. Zeynep’le daha önce İstanbul’da tanışmıştık, o da havacı. 10 gün Miami’de kalacaktı ve konakladığı otel Ocean Drive’daydı. Seyahatimin kalan günlerinde Eray, Zeynep ben hep birlikte gezdik. Zeynep’i Colony Otel’in yanındaki oteline bıraktıktan sonra biz de Eray’la Vice City moduna girdik Tommy Vercetti gömleğimi giyip tıpkı oyundaymış gibi fotoğraflar ve videolar çektik.

Vice City

Bu oyun bizim neslim çocukluk oyunudur. Sonrasında çıkan San Andreas daha gelişmiş ve kapsamlı olsa da Vice City’nin tadı bir başkaydı. Vice City’deki harita Miami’de geçiyor, bu otel de oyunda mevcut. Tıpkı Scarface filmi gibi.. Zaten bu oyun da Scarface’ten ilham alınarak yapılmış, oradaki Tony Montana buradaki Tommy Vercetti.

Bu videom çok beğenildi, sanırım müzik ve görüntü bizim kuşağı eski günlere götürdü. Bu arada eğer Miami’ye gitmeyi düşünen varsa bu gömleği verebilirim, aklınızda olsun Burada birkaç fotoğraf video çekildikten sonra Eray’ı evine bıraktım ve ben arabayla hostele döndüm. Araba bende kalacaktı çünkü Eray yarın Bahamalar’a gidiyordu. Biz de Zeynep’le Everglades’e gidecektik. Eray neden Bahamalar’a gidiyor? Çünkü öğrenci olduğu için yılda bir kez ülkeden çıkış yapması gerekiyor. Geçen sene Türkiye’ye gelmişti, bu sene de prosedür gereği Bahamalar’a günübirlik gidip gelecekti. Aslında günübirlik olmasa ben de onunla gidip orayı görmek istiyordum ama sadece birkaç saat vakti olacaktı, havalimanından çıkmadan dönüş yapacaktı Miami’ye. O yüzden gitmek pek mantıklı değildi, belki ilerde cruise gemisiyle gidebilirim, Eray daha önce cruise ile gitmiş ve çok memnun kalmıştı.

Gün başlığında da hem Miami Vice adındaki diziye hem de GTA Vice City oyununa atıf yapmak istedim.

Dördüncü Gün: Crocodile!

Wake up, buttercup!

Erkenden kalkıp hazırlandım, hava kapalı ve dünkü gibi yine yağmurluydu. Zeynep’i kaldığı yerden aldım ve Everglades’e doğru gitmeye başladık. Sabah trafiğiyle yol bir saatten fazla sürmüştü. Evet trafik vardı, ne kadar sınırsız araziniz ve bütçeniz de olsa trafiği engelleyemiyorsunuz anlaşılan… Trafik olmasının bir sebebi de Art Basel etkinliğiydi. Her yıl Aralık ayında Miami’de sanat çadırı açılıyor, burada bazı eserler satılıyormuş. Yolda giderken öyle bir yağmur yağdı ki silecekler zor yetişiyordu. Everglades’e ulaştık, botla safari turuna kaydolmak için gişeye gittik ve biletlerimizi aldık. Kişi başı 48$ ödedik. Görevli bize turun 40 dakika sonra yapılacağını söyledi. Biz de hemen yandaki kafede oturup bir şeyler atıştıralım dedik. İçimiz ısınsın diye çay içtik, sonrasında da hediyelik eşya dükkanından üstümüze giymelik bir şeyler baktık. Çünkü hafif yağmur yağıyordu ve bot da hız yapacağı için daha çok üşüyecektik. Birer tane ince yağmurluk aldık ve artık bot turuna hazırdık.

Yaklaşık 10 kişilik bir grupla bota bindik, hepimize birer kulak tıkacı dağıttılar. Bot kaptanı bazı bilgiler verdi. Bu şekilde üstten pervaneli bot kullanmalarının sebebi suyun derinliğinin çok az olması ve pervaneyi suya değdirerek doğal yaşama zarar vermek istememeleriymiş. Bu doğal yaşam alanında yalnızca timsahlar değil, flamingolar, yılanlar ve ayılar da varmış.  Yuvarlak çizip timsah arayacağız dedi ve motoru çalıştırdı. Pervane çok gürültülüydü, bu yüzden kulak tıkacı dağıtmışlardı. İlkten çok güzeldi ama bir süre sonra üşümeye başladık Yaklaşık 10 dakika boyunca çalılıkların arasından geçerek ilerledikten sonra kaptan bir yere yanaştı. Bakın timsah dedi, bi baktık timsah kafasının yarısını çıkarmış öylece bekliyordu. Sonra yine turumuza devam ettik, kaptan resmen suda drift yapıyordu. Rüzgarın da etkisiyle daha da üşümüştüm. Sonra birkaç timsah ve flamingo gördük onların yanında durduk. Kaptana dedim ki “neden bu kadar az timsah var” hava yüzünden dedi. Meğer timsahlar kapalı havalarda suyun üzerine çıkmıyormuş, genelde güneşli havalarda görünüyorlarmış. Şansımıza hava kötüydü ama yine de timsah görmüştük.

Yaklaşık 40 dakika süren tur bitti, bizi timsah besleme şovuna yönlendirdiler. Bir kadın elinde yılanla çıkageldi Bize Florida yılanlarından bahsetti:

Yılaanns

Sonra da orada yetiştirdikleri timsahların yanına giderek onları besledi ve bize timsahlar hakkında bilgiler verdi. Timsahlar tam ağızlarını kapadıkları anda müthiş bir ses çıkıyordu, bir hidrolik pres makinası gibi güçlü bir ses. Çeneleri 3 tona kadar basınca sahipmiş, yani kemiklerimizi parçalamaya hayli hayli yeter

Bu şovdan sonra da yavru bir timsahla fotoğraf çekilmek ister misiniz dediler. Biz de olur dedik, çenesi bağlanmış bir yavru timsah getirdiler ve onla 5$ karşılığında fotoğraf çekildik.

Baby crocodile

Timsah demişken Amerikanlar vedalaşırken ‘see you later, alligator‘ diyormuş ve buna karşılık da ‘after a while, crocodile‘ diyip gülüyorlarmış. Tam bu eyalete uygun bir şaka değil mi Bu arada şu bilgiyi de vereyim, bizim gittiğimiz yer Everglades’in sadece bot turu yapılan küçük bir kısmı. Everglades’in tamamı 7.800 mi² yüzölçümüyle yaklaşık Ankara kadar!

2025 kış kreasyonu

Nasılım ama tül perde giymiş gibi çıkmamış mı Tur bittikten sonra Dolphin adında alışveriş merkezine geçtik. Her ne kadar tekstil ülkesi olsak da bazı markalar ülkemizde aşırı pahalı. Ben de hazır buraya gelmişken ihtiyaçlarımı almak istedim. İlk olarak Ross adındaki her markanın yer aldığı kocaman bir mağazaya girip ürünlere baktım.

Ross

Burası bizdeki Boyner’e benziyor ama daha uygun olanı tabi ki Özellikle ayakkabılar çok ucuzdu ama güzel bir ayakkabı bulamadım o yüzden de sırf almak için almak istemedim. Buradan bir kapşonlu sweat aldım 24$ tuttu bir de Samsonite valiz aldım, o da 100$‘dı. Sonra Calvin Klein, Lacoste ve Columbia’ya uğrayıp oralardan da bir şeyler aldım. Babam için bir mont aldım, kendim için de alacaktım fakat beden yoktu. En yakın nerede var diye sordum, görevli diğer mağazaları araştırdı ve Sawgrass Mills‘de var dedi. Daha sonra Eray’la Sawgrass’a gidip o aradığım montu da aldım. Sawgrass gerçekten büyük bir outlet, çeşitler bol yani alışveriş yapma niyetiniz varsa burayı tavsiye ederim. Burada şunu fark ettim ki alışveriş yapanların çoğu Latin Amerika’dan gelen turistler ve buradaki mağazalarda çalışan herkes(Amerikanlar dahil) ana dili gibi İspanyolca konuşuyor. Alacaklarımızı aldıktan sonra Eray’ı havalimanından almaya gittik. Bahamalar nasıl geçti diye sorduk, sadece havalimanında bi kahve içip döndüm dedi Hepimiz acıkmıştık, Wynwood’a La Birra Bar adında bir hamburgerciye gittik.

La Birra Bar

Hamburger mükemmel ötesiydi. Ben normalde pek hamburger yemem, pek de aramam ama bu çok başka bir lezzetti. Burayı zaten Esat da önermişti, İspanya’da da şubeleri varmış, yolunuz düşerse uğramanızı tavsiye ederim. Arjantin menşeili bir restoran burası ve çalışanlar da Arjantinliydi. Hemen muhabbete girip biraz konuştuk, Latinlerle gerçekten güzel anlaşıyorum. Nedendir bilmiyorum ama Latinler en iyi anlaştığım millet ve hızlıca tanışıp kaynaşabiliyorum. Buraya da kişi başı 20$ ödedik. Yemekten sonra Wynwood’u gezip meşhur grafitileri görmek istedik ama hava yağışlı olduğu için sonra geliriz dedik. Kadir abi bizi Holywood’daki Hard Rock’a çağırdı. Biz de Zeynep’i oteline bırakıp Hard Rock’a doğru sürdük.

Hard Rock Otel

Gitar şeklinde bir tasarıma sahip bu Hard Rock, hem otel, hem restoran hem de casino. Holywood Kaliforniya’da değil miydi sorduğunuzu duyar gibiyim. Evet orada da var, Florida’da var. Amerika çok büyük bir yer olduğu için artık yer ismi kıtlığı olmuş aynı isimleri vermişler, dünyadan da çok şehir ismi var, hatta Amerika’da Ankara bile var İçeriye girip biraz turladık, çok pahalıydı gerçekten el sürülmüyordu. Shop kısmında koleksiyonum için magnet aldım sadece. Burada biraz gezindikten sonra Miami’ye döndük. Yol üzerinde benzinlikte durarak donut aldık. Bunu her uzun yolda yaptık. Chevron veya Seven-Eleven’a uğrayıp 1$’a donut alıp yiyorduk Mustang’in bizle son günüydü, Eray arabayı ertesi sabah erkenden teslim edecekti. Doymuştuk arabaya artık, hatta fazla bile gelmişti çünkü hem araba çok yoruyor hem de çok yakıyordu. Yormasının sebebi muscle car dedikleri güçlü bir araba olmasıydı. Eray’ın Hyundai Elentra’sına geçtim, yine araba bende kalacaktı. Elentra’ya oturur oturmaz “ohh be” dedim. Çünkü bu araba alışık olduğum, rahat, basit bir arabaydı. Yani 30.000$ lık Mustang’i değil 3000$ lık Elentra’yı daha çok sevmiştim

Hostele doğru yaklaşık 40 dakikalık bir yolculuk yaptım. Arabanın bende kaldığı günler Eray’ı bırakıp geri dönerken 2 saat zaman geçiyordu neredeyse. Dönüş yolunda tek başıma çok sıkılıyordum, bu yalnız sürüşlerde bana eşlik eden şey ise 97.3 Ryhtm of Miami radyo kanalı oldu. Bu radyoyu Eray açıyordu, ben de çok sevmiştim. Arabaya biner binmez açıp hit şarkıları, haberleri, bilgi yarışmalarını dinliyordum. Gece 2:30 civarı arabayı park edip hostele geçtim, ertesi gün yine erkenden kalkıp yola koyulacaktım.

Beşinci Gün: The Southernmost!

Wakey wakey,
Eggs and bakey!

Erkenden kalkıp hazırlandım, hava güneşli ve ılıktı. İşte hostelde kaldığım odanın manzarası:

Hostelin manzarası

Arabaya gidip bindim ve tam çalıştıracakken silecekte bir şey olduğunu farkettim. Kalkıp detaylı baktım, iki parça kağıt vardı. Evet korktuğum başıma gelmişti, ticket(ceza) yemiştim… İlk ceza arabayı trafiğe ters yönde park ettiğimden dolayı ikincisi ise 20 dakikalık park ücretini ödemediğimden dolayı gelmişti. Hemen açıklıyorum, önceki gece geç saatte geldim, boş bulduğum park yerine çektim, meğer ters yönmüş arabayı çevirip öyle park etmeliymişim. Bunu bilmiyordum, bilsem zaten o şekilde park ederdim. Diğer konu da ben önceki gece arabayı park ederken saat 02:30’u geçiyordu, o bölgede 03-09 arası park ücretsizdi yani yarım saatlik ödeme yapacaktım. Her zaman girdiğim ve park ödemesi yaptığım PaybyPhone sitesi o gün kredi kartımı kabul etmedi. 10 dakika ödeme yapmak için uğraştım, farklı kredi kartı denedim ama olmadı hata verdi. Saat geç oldu diye Eray’ı da aramadım, bir şey olmaz zaten 3’e çok az kaldı polis gelip onu görmez dedim. Şans işte bir kez yarım saatlik bir ödeme yapmadım onda da polis gelip ceza yazmış 2 ticket toplam 90$’dı, erken ödemeyle 70$ ödeyerek kapattım.

Bugünün planı şuydu; Zeynep’i alıp Eray’ın yanına gidecektim. Eray’ı da alıp uçuş okuluna gidip oradan bir uçak alacaktık ve Key West’e uçacaktık. Sonra orada bize 2 saatliğine bir araba vereceklerdi, gezip, denize girecektik sonra da yine uçakla Miami’ye dönecektik. Nasıl plan ama havalı değil mi? Eray’a Key West’e gider miyiz dediğimde bana “arabayla çok sürüyor, uçakla gideriz” demişti. Ben de “nasıl yani bu kadar basit mi” diye hayret etmiştim. Burası Amerika, burada her şey çok basit demişti.

Key West

Daha güzel canlansın diye harita ekledim. Key West Amerika’nın en güneyinde bulunan bir ada. Oraya giden yol ise adaların bağlanmasıyla oluşturulmuş, uzun, ince bir yol. Arabayla uzun sürüyor gördüğünüz üzere çünkü yol dar ve hız limiti var. Eray’ın yanına gittik, Mustang’i teslim etmişti. Arabaya bindi ve size kötü bir haberim var, bugün müsait uçak yokmuş maalesef dedi. Yarın da bir tane müsait uçak varmış, o da 12’ye kadar müsaitmiş. Sağlık olsun dedik, mecburen arabayla Key West’e doğru yola koyulduk. Yol şöyle bir şeydi:

Evet araba sürmesi keyifli bir yol, bir yanınızda körfez denizi, diğer yanınızda Atlantik Okyanusu. Burası özel bir yoldu, burada araba sürmek güzel bir deneyimdi. Fakat bir sorun vardı ki yol bitmiyordu   Yol üzerinde balık tutan insanlar gördük, köprü gibi bir yerde mola  verdik.

Gulf of Mexico/America?

Bu körfezin ismi 400 yıldır Meksika Körfeziydi ama Trump bunu değiştirerek Amerika Körfezi yaptı. Şu an Google Haritalarda da Amerika Körfezi olarak gözüküyor Trump rahat durmuyor, Kanada’yla, Danimarka’yla, Venezuala’yla devamlı uğraşıyor… Sıkıldıkça şoför değiştik, şarkılar açtık, sohbet ettik. Yani buraya uçakla gelmek gerçekten güzel olabilirdi 3 saatten fazla süren yolculuk sonunda Key West’e ulaştık. Önce Amerika’nın en güney noktasının sembolü olan anıta gidip fotoğraf çekildik.

En güney!

Gördüğünüz üzere anıtta en güneyde olduğu ve Küba’ya 90 mil mesafede olduğu yazıyor. Yani denizden kolayca iltica edecek bir mesafe. Bu yüzden Florida’nın büyük çoğunluğunu Kübalılar oluşturuyor. Burada fotoğraf çekildikten sonra iskeleye doğru yürüdük. Hemen yanımızda bir plaj vardı, yanımızda da deniz kıyafetlerimizi getirmiştik. Yüzsek mi acaba diye düşündük ama biraz rüzgarlı olduğu için vazgeçtik. O iskelede Eray’la şöyle bir fotoğraf çekildik:

İstikamet Küba?

Şimdi diyeceksiniz ki bu nasıl bir poz? Haklısınız, anlatıyorum… Yıl 2019, aylardan Ağustos. O zamanlar Eray’la ben hem Çelebi Hava Servisi’nde Harekat Memuru olarak çalışıyoruz hem de Herkes İçin Havacılık Derneği’nde yöneticilik yapıyoruz. Tusaş ile bir görüşmemiz olduğu için 7 kişilik bir ekiple başkentimiz Ankara’ya gittik. Öğleden önce görüşmemizi gerçekleştirdik, uçak saatine kadar biraz boşluğumuz vardı biz de havacılık müzesine gidelim demiştik. Orada da bu F-104 uçağı önünde şöyle bir fotoğraf çektirmiştik:

İstikbal göklerdedir! Ankara – 2019

Fotoğrafı Alper çekmişti, çekilirken saçma gelse de sonrasında bu fotoğrafı çok beğendik. Hatta Sümeyye ve Buse de bize katılmıştı dörtlü bu pozu vermiştik Orada F-104 uçağını işaret ederken Key West’te çekildiğimiz fotoğrafta Küba’yı işaret ettik

Bu videoya İspanyolca Mil Pasos şarkısını eklememin sebebi sözlerinde güney(el sur) ve batı(el oeste) kelimelerinin geçmesiydi. Çünkü hem en güneydeydik hem de adında Batı(West) olan bir yerdeydik. Daha sonra yürüyerek etrafı dolaştık, hediyelik eşya dükkanlarına göz attık. Yolumuza Ernest Hemingway müzesi çıktı.

Hemingway Evi

Burası Ernest Hemingway’in yaşadığı evmiş, sonradan müzeye çevrilmiş. Hemingway’in yalnızca Yaşlı Adam ve Deniz kitabını okumuş ve çok sevmiştim. Çanlar Kimin İçin Çalıyor kitabını ise yıllardır okumak istiyorum ama artık o kadar az kitap okuyorum ki kendime en çok kızdığım konulardan biri bu! Müzeye girecek zamanımız pek yoktu, güneş batmadan yemek yiyip yola çıkmak istiyorduk. Yemek yiyeceğimiz yere giderken yolda bir Türk tatlıcısına rastladık. Çok ilginç değil mi? Dünyanın bir ucunda, Miami’ye 4 saat mesafede küçük bir adada bile Türk dükkanı var. Uğrayıp bir selam verdik, baklavalar Türkiye’den geliyormuş ve tazeymiş. Karnımız aç olduğu için tatlı yiyemedik dönüşte zaman olursa uğrayıp diyip yemek yiyeceğimiz restorana geçtik.

Conch Republic

Conch Republic adlı bu deniz ürünleri restoranında balık ve kamalar yedik. Gayet güzeldi, beğendik. Güneşi burada batırdık, ılıman hava yerini rüzgarlı hafif serin bir havaya bıraktı. Saat 6 olmadan güneş batıyordu, böyle olunca da kendimi yaz ayında hissetmiyordum. Günün biraz daha uzun olmasını isterdim Yemekten sonra biraz adayı gezip dükkanlara baktık. Burada da Hard Rock Cafe vardı, hatıralık bir magnet adım ve sonra dönüş yoluna koyulduk. Yaklaşık 2 saat yol gittikten sonra Islamorada’da durup Key Lime Pie aldık.

Key Lime Pie

Bu tatlı, Key adalarına özgü bir tartmış. Hafif ekşi, kremalı güzel bir tart. Eray’ı evine, Zeynep’i oteline bırakıp ben de hostelime geçtim. Yine gece olmuştu. Key West’e gidip gelmek için komple bir gün gerekiyor, uçakla gitmezseniz tabi Ertesi gün erkenden uçuş yapacaktık, uçağı 12’ye kadar kiralamıştık ama Naples’a gidip dönmek için yeterliydi.

Altıncı Gün: The Flight!

Good morning, rise and shine!
It’s a beautiful day to fly!

Gün doğmadan uyanıp hazırlandım, Zeynep’i alıp Eray’ın evine doğru sürdük. Eray’ı da alıp Miami Executive havalimanına geçtik. Herhangi bir aramadan, x-ray’den, kontrolden geçmeden uçuş okuluna giriş yaptık. İçeride öğretmenler ve öğrenciler briefing yapıyor, resmen herkes uçuş hazırlığındaydı. Biz de briefing yaptık, Eray Kaptan bize uçuş planımızı anlattı.

Florida havalimanı haritası

Naples’a uçacaktık, orada da 2 saatliğine araba veriyorlardı ama bizim o kadar zamanımız yoktu, sadece gidip havalimanında bir kahve içip geri dönecektik. Uçuş yaklaşık 50 dakika sürecekti. Eray gerekli yük ve denge hesaplarını yaptı. Uçuş okulu bizden herhangi risk almadıklarına bir kağıt imzalamamızı istedi, imzaladık. Uçuş bilgilerinin olduğu kağıt geldi, o kağıdı görünce aklıma Eray’la aylar önce yaptığımız mesajlaşma geldi:

Eray’la mesajlaşmamız

7 Ocak‘ta bana mesaj atıp radardan uçuşumu takip et demişti, ben de bunu hikayemde paylaşıp “bir gün birlikte” yazmıştım. Şimdi o dileğim gerçek olacaktı ve birlikte uçacaktık. Ben de uçuşumuzun numarasını radardan takip edebilsinler diye arkadaşlarıma ve aileme gönderdim. Aprona çıktık, bir sürü tek motorlu uçak vardı. Birçok öğrenci uçağını uçuşa hazırlıyordu. Biz de uçağın halatlarını çözüp eşyalarımızı yükledik ve hazırlıklarımızı yaptık. Uçağa binmeden önce fotoğraf çekildik.

Pre-flight pozu

Eray bize uçuş sırasında ne yapmamız gerektiğini anlattı. Kulaklıkları taktıktan sonra kokpitte herhangi bir konuşma yapmayın, kuleyi dinleyip takip etmem gerekiyor dedi. Eğer motorda bir sıkıntı olursa yeterli irtifamız varsa buraya geri döneceğiz, yoksa da düz bir arazi bulup oraya acil iniş yapacağız dedi. Ne kadar korkutucu gelse de bunlar olabilecek ihtimallerdi ve bilgilendirmek zorundaydı. Eray’la Before Start Checklist yaptık:

Biz eskiden harekatçılık yaparken pushbackten önce headsette bu checklisti hep duyardık, şimdi de birlikte yaptık Motoru çalıştırıp taksi yaptık, piste çıkmadan önce kuleden izin aldık ve kalkışımızı yaptık.

Videodan da görüleceği üzere mükemmel bir manzara vardı,  3000 feet’e kadar çıkıp Naples’a doğru ilerlemeye başladık. Kulaklıklar kulağımızda bir yandan frekansı dinliyorduk. Sonra birden telsizden cızırtı gelmeye başladı. Eray telsiz ayarlarıyla oynadı ama düzelmiyordu. Resetleme yaptı, birkaç değişiklik yaptı ama cızırtı hala gitmemişti. Bu şekilde Naples’a gidemeyiz dedi. Biz de havada olduğumuz için pek detay sormadık, tamam dedik. Geri döndük, kuleden iniş izni isteyip kalktığımız havalimanına döndük. Yani kalkış üzerinden daha 10 dakika geçmeden tekrar indik. İndiğimizde ne oldu diye sorduk. Telsizde bir arıza var, bu şekilde kuleyi dinleyemeyiz ve Naples’a gidemeyiz dedi. Uçağı uçuş okulunun hangarına yanaştırdık. Teknisyen geldi telsizi inceledi birkaç test yaptı. Arıza çözülmüştü ama o sırada saat 11 olmuştu yani Naples’a gidecek zamanımız yoktu artık. Miami üstünde bir tur atalım bari dedik ve tekrar havalandık. Bu sefer Zeynep öne oturdu ben arkaya geçtim.

Havadan Miami Beach manzarası

Okyanus tarafına gidip South Beach boyunca uçtuk. Eray bize şehri yukarıdan tanıtımını yaptı, bakın burası Coral Gables, aşağısında Brickle, karşısında Star Island Bir tur attık ve biraz G yedik. Eray biraz yukarı aşağı hareketlerle G kuvvetini hissetmemizi sağladı. Hani uçak kalkarken kısa süreliğine yüreğimiz havaya kalkacak gibi olur ya işte onun biraz daha kuvvetlisini ve daha uzun sürenini hissettik Sonra da inişe geçtik

O gün iki kalkış, iki iniş yapmıştık. Arıza olmasaydı ve Naples’a gitseydik çok güzel olacaktı ama nasip değilmiş ne yapalım.. Olsun yine de çok güzel bir deneyim olmuştu, hayallerimden biriydi ve gerçekleşti. Yıllardır havacılık sektöründe çalışmama rağmen, yüzlerce uçağın operasyonunda, bakımında yer almama rağmen hiç böyle bir uçuş yapmamıştım. I flew like I had never flown before. Hem zaten yine uçarız, kaptanımız var Aprona yanaşıp uçağı bağladık ve debriefing için okula geçtik. Eray logbook’unu doldurdu. Şöyle bir rota çizmiştik:

Uçuş rotamız

İşlemlerimizi bitirip havalimanından çıktık. Çok açtık, sabahtan beri bir hayli efor sarf etmiştik ve hiçbir şey yememiştik. Eray’ın bildiği bir Japon restoranı vardı, oraya gittik. Shinju Japanese Buffet adındaki bu restoranda 20$‘a sınırsız menü alabiliyorsunuz. Biz de etinden tatlısına her şeyden aldık. Izgarada aşçı isteğe göre et kızartıyor, tıpkı Japonya’daki gibi ama tek farkla buradaki aşçı Latino

Japon restoranı

Burada karnımızı doyurduktan sonra merkezde biraz turladık. Bayside tarafında John F. Kennedy adına yaptırılmış bir dostluk meşalesi vardı. Burada 20 tane Latin Amerika ülkesinin bayrağı yer alıyor. Bu meşale Latin milletlere duyulan saygıyı ve dostluğu simgeliyormuş.

Dostluk meşalesi

Bu sönmeyen ateşe neredeyse her ülkede rastlıyorum, artık pek özel bir şeymiş gibi gelmiyor gözüme Sonra herkes evine/oteline dağıldı, çok yorgunduk biraz dinlenip akşam tekrar çıkacaktık. Hostele geçip uyudum, akşamüstü uyandığımda Macar oda arkadaşımla tanışıp biraz sohbet ettik. Ülke isminizi Turkey’den Türkiye’ye revize etmeniz çok akıllıca oldu dedi. Çünkü onlar da aynı dertten muzdaripmiş, I am from Hungary(Macarım) dediğinde i am hungry(Açım) diye cevap verip gülüyorlarmış. Ülkelerinin gerçek ismi Magyarország yani Hungary ile alakası yokmuş, H ile bile başlamıyor. Ülkelerinin ismine en çok benzeyen bizim dilimizdeki Macaristan’mış. Hazırlanıp çıktım Eray ve Zeynep’le buluştuk. Rooftop’a gidecektik ama hava serin diye vazgeçtik. Eray bizi bildiği bir Gyrosçuya götürdü.

Gyros ve Canada Dry

District Chicken and Gyro adındaki bu fast food restoranında Akdeniz yemekleri satıyorlar. Gyros’un tadını hep merak ederdim, domuz etli olmayanına ilk kez rastladığım için denemek istedim. Yanında da tabi ki Canada Dry. Bu içeceği o kadar çok sevmiştim ki her gittiğim yerde ilk bunu soruyordum. Bu içecek Ginger Ale olarak geçiyor, bizdeki Beyoğlu gazozu gibi ama daha güzeli. Amerika’da Dr Pepper diye bir kola da var, bildiğimiz kolanın baharatlısı, oldukça popüler ama ben pek sevemedim. Yemekten sonra da sahile gidip okyanusu izledik. Denizin, suyun gerçekten rahatlatıcı bir etkisi vardı. Suya bakınca huzur buluyordum. Eray orada şöyle bir fotoğrafımı çekti:

Sahilde gece pozu

Bu fotoğrafı çok sevdim, ay ışığı, sonsuz okyanus, flaş… Sonra herkes evine/oteline döndü, günü bitirdik.

Yedinci Gün: The Ocean!

Early bird gets the beach!

Son günüme uyandım, havlumu alıp kendimi dışarı attım. Plajda yüzmeye gidecektim, okyanusa girmeden dönmek istemiyordum. Geldiğim günden beri ya hava güzel olmamıştı ya da plaja gidecek vakit yoktu. Resepsiyon bisiklet kiralıyordu, müsait bisiklet varsa alıp sahili boydan boya pedallayıp bir yerde yüzüp geri dönmeyi planlıyordum. Maalesef müsait bisiklet yoktu, ben de 2 dakika yürüyerek plaja ulaştım Hostelin konumunu ilk kez bugün kullanmıştım

Devam etmeden önce bi şarkı dinleyelim mi?

Tam bir Miami şarkısı, bunu Instagram’daki gönderime de ekledim

Plajda bir yer seçip havlumu attım. Burada malumunuz ülkemizdeki gibi plaj mafyası yok, sahili çevirip Allah’ın denizi için para istemiyorlar Yüzmek için para vermeyi hiç sevmem, deniz(okyanus) herkesin… Gözlüğümü takıp okyanusa girdim, biraz serin ve tuzluydu ama gayet güzeldi. Kimse açılmıyor, kıyıda sakince yüzüyordu. Biraz açılıp geri döndüm, köpekbalığına yem olmak istemezdim Aslında Miami’de pek köpekbalığı görülmüyor, hatta hiç ölümcül bir vaka olmamış şimdiye kadar. Sadece arada yavru köpekbalıkları yolunu kaybedip kıyıya gelebiliyor, onların da amacı insanlara saldırmak değil tabi.

South Beach’te bi Rizeli

Arjantinli bir adam plajda fotoğrafımı çekti, bu Latinler de olmasa ne yapacaktık Şimdi de biraz cankurtaran kulelerinden bahsedelim. Plaj boyunca tam 36 tane farklı tasarıma sahip cankurtaran kulesi var. Hepsi birbirinden güzel ve özel. Ben pembe olana yakındım, bakınız:

İkonik cankurtaran kulesi

Buraya gelirseniz boydan boya tüm plajı gezip kuleleri görmenizi tavsiye ederim. Plaj keyfim bittikten sonra hostele dönüp hazırlandım. Eray’la Cuma namazı için camide buluşacaktık. 79 numaralı otobüse binip Miami Beach Camii’de indim. Aslında tam camii sayılmazdı, mescit gibi bir yerdi ama samimi bir ortam vardı. Cumadan sonra su ve akide şekeri ikram ettiler Bu da Eray’la pozumuz:

Miami Beach Camii

Cuma’dan sonra Zeynep’i  almaya giderken Eray’ın telefonu çaldı. Açar açmaz “Hey yo Wassap” diye konuşmaya başladı. Ben şok oldum çünkü daha önce Eray’ın böyle(slang) konuştuğunu hiç duymamıştım. Telefonu kapadıktan sonra siyahi bir arkadaşıyla konuştuğunu ve araları iyi olduğu için şakasına böyle konuştuğunu söyledi Zeynep’i de alıp Bayside tarafına gittik. Orada La Industria Bakery isimli bir restoranda oturup bir şeyler yedik. Biraz pahalıydı ama ürün ve servis gayet güzeldi. Fark ettiyseniz bu yazımda diğer yazılarımdaki gibi her şeyin fiyatını net olarak yazamıyorum çünkü hesapları kim hızlı davranıyorsa o ödüyordu ve diğerleri ne kadar tuttuğunu görmüyordu. Bir de burada vergi sistemi biraz karışık, o yüzden hesap biraz kafa karıştırıyor. Örneğin menüde gördüğünüz ürün 10$’sa buna kasada bu eyalette %7 (state tax) vergi ekleniyor. Bazen bunun üzerine %10-20 servis ücreti ekleniyor. Bir de bunun üzerine en az %15 bahşiş(tip) vermeniz bekleniyor ürünün fiyatı 10$’dan 15$’a çıkıyor. Sonra en son ödeme fişinin altında tekrar bahşiş kısmı var, oraya bahşiş miktarını yazıp imza atıyorsunuz. Bahşiş Amerika’da zorunlu gibi bir şey, ki bu en sevmediğim yanlarından biri. Yani bahşiş isteğe bağlı olmalı, neden vermek zorundayım? Zaten ürün pahalı, bir de üzerine servis ücreti alıyorsun, bir de bahşiş bekliyorsun ve bu vermek zorunda olduğum bir şeymiş gibi kültür oturtmuşsun! Lüks restoranları geçtim, çatal-bıçak servis etmeyen fast food dükkanları bile bahşiş bekliyor

Bayside Marina

Yemekten sonra Bayside Marina’dan tekne turuna katıldık. Bu arada bu marina Rahmi Koç’un satın aldığı marina değil Tekne kalktı, önce devasa kargo gemilerinin olduğu Port of Miami’nin yanından geçtik. Burasını görünce aklıma Dexter dizisindeki o meşhur sahne geldi. Sonra Star Island etrafında turladık ve tur rehberi buradaki evlerin hangi ünlülere ait olduğunu anlattı. Kredi kartının mucidinden, NBA yıldızlarına, Holywood aktörlerinden, ünlü şarkıcılara herkesin evi vardı neredeyse. Tur rehberi hem İngilizce hem İspanyolca sunum yapıyor, arada espri patlatıyordu

Günbatımında Miami manzarası

Turu tam günbatımı vaktine denk getirdiğimiz için şahane manzaralara şahit olduk. Miami Beach adasının yanından geçerek bir yuvarlak çizdik ve turu tamamladık. Kişi başı 25$ verdiğimiz tur yaklaşık 1,5 saat sürdü. Turdan sonra Zeynep’le hediyelik eşya almak için Marketplace’te turladık. Sonra da Eray’a teşekkür amaçlı bir hediye alıp sürpriz yaptık. Son günümdü ve ertesi sabah erkenden uçuşum vardı. Biraz daha takıldık, sonra Eray beni hostelime bıraktı ve vedalaştık. Ertesi sabah erkenden kalkıp Uber çağırdım. Hostelden çıkışımı yapıp taksiye bindim. Şoför Kübalıydı ve hiç İngilizce bilmiyordu. Yolda giderken şu fotoğrafı çektim:

Better Call Saul

Amerika’da avukat reklamı serbest olduğu için bu tarz tabelalardan çok fazla gördüm ve aklıma hemen Saul Goodman geldi Çok sevdiğim bir dizidir, hatta birkaç arkadaşım bana Albequerque(ABQ) turu için ısrar ediyor Yaklaşık 20 dakikalık yolculuktan sonra havalimanına vardım, check-in işlemlerimi halledip kapıya geçtim.

TK158 Boarding

Uçağa bindim, bu sefer cam kenarıydı ve bu sefer uyuyabildim, uyuyabildim dediğim maksimum 2 saat tabi Görevimiz Tehlike’nin son filmini izledim, her zamanki gibi çok iyiydi! Yemek, kahvaltı derken yol bir şekilde bitti.

MIA-IST uçuşu kahvaltı ikramı

Dönüş yolu daha hızlı geçmişti, hem zaten uçuş süresi gelişe göre daha kısaydı hem de uyuyabildiğim için akmıştı. Bu benim 130. uçuşumdu. Güncel uçuş haritasını yazının sonuna ekleyeceğim. Şimdi kısa soru cevap yapalım:

Ne kadar harcadım?

Arkadaşlar çok harcadım. Burası gerçekten pahalı bir ülke. Evet bazı lüks harcamalar yaptım(uçuş, mustang vs) evet alışverişe yaklaşık 500$ harcadım ama onun dışında da her şey çok pahalı. Konaklama, yeme-içme, park ücretleri, bahşişler, giriş ücretleri hepsi pahalı. Yani Avrupa’daki 300/400$ lık gezileri unutun, burada ciddi para gidiyor. Ona göre planlamanızı yapmanızı tavsiye ederim.

Miami kaç günde gezilir?

Sadece Miami için 3/4 gün yeter ama Everglades, Key West, Fort Lauderdale, Naples da plana dahil edilecekse en az 7 gün gerekiyor. Miami’ye geleceklere tavsiyem eğer her gün plaja gitmeyecekseniz Miami Beach’te konaklamayın, çünkü her gün boşuna trafik çekersiniz. Miami Beach tarafına bir gün ayırsanız yeter zaten.

Miami güvenli mi?

Gayet güvenli, yani İspanya ve İtalya’dan daha güvenli olduğunu söyleyebilirim. Neredeyse hiç evsizle(homeless) karşılaşmadım ve güvensiz bir durumda kalmadım. Zaten Esat ve Eray da güvenlik noktasında bir sıkıntı yaşamayacağımı söylemişti. Toplu ulaşıma da bindim, kalabalık yerlerde de bulundum, gayet güvenliydi.

Amerika’da turist olarak kaç gün kalabiliriz?

Gümrük polisi kaç güne onay verirse o kadar kalınabiliyor. Genelde 180 gün(6 ay) veriyorlar. Giriş yaptıktan sonra I-94 formunuza online olarak bakabilirsiniz.

Gelelim teşekkür kısmına

Uçuşta bana eşlik edip Miami hakkında bilgiler veren Esat’a,

Yine aynı şekilde eşlik edip hayata dair bilgiler veren Armağan abiye,

Dönüştürücü priz hediye eden oda arkadaşım Bianca’ya(Gracias por el adaptador, nos vemos en Argentina!)

Bizi çok güzel bir şekilde ağırladığı için Fatih abiye,

Bizi orduya ve Hard Rock Otel’e davet eden Kadir abiye,

Bize eşlik ettiği ve güzel fotoğraflarımızı çektiği için Zeynep’e,

Amerikan sitili tokalaşmayı öğrettiği için Miranda’ya(Thanks Miranda, see you in Philly, ride on!)

Hoş sohbeti için Karolina’ya(Dziękuję, życzę udanej podróży!)

Teşekkürlerimi sunuyorum!

Ve sevgili dostum Eray;

Seninle Türkiye’de birçok şehirde sayısız anımız oldu ve şimdi onların yanına Miami anılarımızı da ekledik. Sen olmasan bu gezi bu kadar güzel olmazdı. Uykusuz kaldığın, saatlerce araba sürdüğün, yüzlerce kez gördüğün yerleri bir kez daha benimle gezdiğin, kısıtlı zamanını ayırdığın için çok teşekkür ederim. Umarım anılarımıza diğer eyaletlerde(CA,HI,NY) de devam ederiz. Bröveni alıp kaptan olacağın günleri heyecanla bekliyoruz! Ve son olarak HEY YO WASSUP BRO!

İşte birlikte geçen yıllarımıza ait fotoğraflardan hazırladığım video:

Ve bir de Miami gezimin geneli için bir video bırakıyorum buraya, uzun versiyonu Instagram’da

Güncel uçuş haritam:

 https://banners-my.flightradar24.com

Better late than ever! (Geç, hiçten iyidir)
-Amerikan Atasözü

The post Amerika! Miami, Florida appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Yine bir yurt içi yazısıyla karşınızdayım. Rotamız bu sefer Batı Karadeniz Rotamız diyorum çünkü bu gezide bana arkadaşım Furkan eşlik etti.

Nereden çıktı bu Batı Karadeniz?

Ben aslında yalnızca Sinop’a gidip dönecektim. Bu planımdan Furkan’a bahsedince o da katılmak istedi ve uçakla değil arabayla gidelim diğer şehirleri de görür, koy koy gezer yüzeriz dedi. Ben de bu fikri beğendim ve birlikte planı genişlettik. Sinop, Kastamonu ve Bartın yapacaktık. Dört gün zamanımız vardı, oralı arkadaşlara sorup biraz bilgi topladım ve anladım ki dört gün bize kesinlikle yetmeyecek

Daha önce Bartın’a gitmiştim ve çok beğenmiştim, sitede yazısı da var hatta. Çok yakın arkadaşım Alperen orada yaşıyor, her zaman çağırıyor sağ olsun. Sinop’u da hep merak eder oraya gitmek isterdim, hatta Türkiye’nin en kuzey noktasına gitmek hayallerimden biriydi. Daha önce Türkiye’nin en doğusu olan Gökçeada’da bulunmuştum. En güney ilimiz olan Hatay’a da gitmiştim, Adana-Hatay yazısında bahsettim, okuyabilirsiniz Kuzey ve doğu uçlara da gitmek istiyordum. Ve çok övülen Kastamonu’nun özellikle kıyı kesimlerini merak ediyordum. Çok fazla tarihi-kültürel öğelere odaklanmayız, yöresel yemeklerden yiyip bol bol yüzeriz dedik (nasibimizi aldık )

O zaman bir Sinop türküsü dinleyelim ve başlayalım

Bu türkünün Sinop türküsü olduğunu bilmiyordum hatta Sinop’un geçtiği kısmını hiç dinlememiştim

İlk gün: Taşköprü!

Sabah çok erkenden yola çıktık, biraz uykusuzduk ama sohbet eşliğinde yolu bitiriyorduk. İlk molamızı Highway AVM‘de verip bir çorba içtik. Highway Bolu’da yol üzerinde bulunan meşhur bir outlet AVM’si. Çok duyuyordum ama hiç denk gelmediği için gidememiştim.

Highway Outlet

Burada yaklaşık bir saat vakit geçirdikten sonra yolumuza devam ettik. Planımız öğleden sonra 4-5 gibi Sinop’a varıp denize girmek ve biraz şehri gezmekti. Kalacak yerimiz hazır değildi çünkü karar verememiştik, her gün farklı bir yerde kalacağımız için gidince bakarız diye düşünmüştük. Saat 3 gibi Kastamonu merkezdeydik. Burada durduk çünkü dönüş rotamız sahil üzerinden olacağı için buradan bir daha geçmeyecektik, gelmişken merkezini görelim hem de bir şeyler yiyelim diye düşündük. İş yerinden bir abimi aradım, kendisi Kastamonulu olduğu için ondan bilgiler aldım. Tabakoğlu adındaki pastırmacıya gittik, burası en meşhur yermiş. Pastırmanın tadına baktık, beğendik. Eve götürmek için alacaktık ama bozulur diye vazgeçtik. İsterseniz size birer porsiyon pastırma keselim yandaki dükkana geçin orada ekmek yaptırın dediler, biz de olur dedik. Kaya Pide&Kebap adlı dükkana geçip masaya oturduk, böyle bir etli ekmek geldi:

Etli(pastırmalı) ekmek

Açıkçası pek beğenmedik, pastırmayı sade bir şekilde yesek daha iyiydi. Pastırmayı ekmeğin içine çok seyrek dağıtmışlardı ve bolca soğan koymuşlardı. Isırdığımda pastırma değil soğan geliyordu, ben de soğanı pek sevmem Daha büyük bir beklentiyle oturmuştuk ama mutsuz bir şekilde kalktık, Google Maps üzerinden yorum da yaptım. Bunu unutalım, başka bir yemek yiyelim diyerek biraz dolaştık. Nasrullah Camii‘nin yakınında bir tiritçi tavsiye ettiler deneyelim dedik.

Nasrullah Camii

Tiridi daha önce denemek istemiştim ama mevsimi olmadığı için yiyememiştim, bahsettiğim tirit kazdan yapılıyordu fakat burada kıymadan yapıyorlarmış. Civardaki esnaflara sorduğumuzda bize ısrarla Tarihi Meşhur Tiritçi Hasan Köse‘yi
tavsiye ettiler. Gittik, selam verip içeri geçtik. Dükkan biraz değişikti çünkü kapının girişindeki masanın üzerinde iki tane tencere vardı, adam oradan tabaklara doldurup servis ediyordu. Yani yemek mutfaktan gelmiyor, dükkanın ortasında hazırlanıyordu. Neyse dedik belki bunun raconu böyledir. Bir porsiyon sipariş ettik, kısa süre içerisinde masamıza geldi.

Tirit

Tabak böyle görünüyordu, zaten görüntü falsoydu. Tadına bakmak için bir çatal aldım. Yağ ve sarımsak tadından başka bir tat almadım. Zaten yağlı yemekleri sevmem, sarımsağı da sevmem Acaba bende mi sorun var diye düşündüm ama Furkan da hiç beğenmemişti. Yağ, sarımsak, aşırı yumuşamış bir simit, üzerinde pul şeklinde ufalanmış bir şey(ne olduğunu anlamadık ama muhtemelen kıyma) Ben ilk çataldan sonra daha yemedim, Furkan da birkaç lokma daha yiyip bıraktı. Sonra bu yemeğin aşırı kötü olduğunu, damak zevkimizle ilgili bir durum olmadığının farkına vardık. Yemek aşırı kalitesiz, kim yerse yesin mide rahatsızlığı yaşar. Resmen bol yağlı bir ekmek ve üzerine sarımsak sinmiş bir yoğurt, tek kelimeyle rezalet bir yemek. Hesabı ödemeye dükkanın girişindeki tencereli masaya gittik, kartı uzatıp buradan buyurun dedik, adam bize “posum arızalı” dedi. Biz de “hep öyle olur zaten” diyerek adamın köylü kurnazlığına karşı sinirlendik. Ben bu bloğumda bir çok yemek övdüm, restoranlarla ilgili güzel şeyler yazdım fakat kötüye de kötü demek zorundayım. Bu yemeği ve bu restoranı kesinlikle tavsiye etmem. Google’dan da sağlam bir yorum yaptım zaten burası için!

Karnımız doymamıştı, bir yandan Youtube ve Instagramdan yeme-içme önerilerine bakıyor, diğer yandan Google Maps’ten yemek yiyebileceğimiz bir restoran bulmaya çalışıyorduk. Aradık taradık ama içimize sinen bir yer bulamadık. Yola devam edelim Sinop’ta yeriz diye düşündük. Yola koyulduk, Kastamonu’dan Sinop’a doğru yani kuzey doğrultusunda ilerlerken Taşköprü sınırları içerisinde yoğun bir trafiğe denk geldik. Kalabalık insan grupları bir yöne doğru yürüyor, araçlar park yeri arıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalışırken şöyle bir reklam panosuna rastladık:

Taşköprü festivali

Festival varmış, sarımsak festivali… Hem de 35.si düzenleniyormuş! Furkan dedi ki zaten Sinop için geç kaldık, gitsek de denize yetişemeyiz, bari burada oyalanalım. Ben de tamam olur dedim ve festival alanına giriş yaptık. İlçeye ismini veren köprüyü geçince festivalin sandığımızdan daha kapsamlı olduğunu fark ettik. Uçsuz bucaksız mısır, döner, tatlı stantları ve her iki adımda bir sarımsak tezgahları

Taş köprü

Festival programı oldukça doluydu, akşam 22:30’da Merve Özbey konseri vardı, kalsak mı diye düşündük ama ikimize de pek hitap etmediği için vazgeçtik. Festival alanında yürürken şöyle bir oyuna rastladık:

Bunun adı köçek, ellerindekiler ise kaşık. Bu oyunu daha önce Bartın’da görmüştüm, zaten Batı Karadeniz bölgesinin oyunuymuş. Bizim taraflarda(Doğu Karadeniz) böyle bir oyun yok ve açıkçası davul ve zurna sesini pek sevmem, kafamı şişirir Kastamonu merkezde güzel bir yemek deneyimi yaşayamadığımız için karnımız hala açtı, bari burada yiyelim dedik ve sıra sıra tezgahlar arasından bir et dönerciyi seçtik. Başka neler mi vardı? Bakınız:

Erzurum cağ kebap… Özlendi değil mi? Yemeğimizi yedikten sonra künefe, dondurma ve köz mısır da yiyerek dolaştık. Saat 8 buçuk gibi dönüş yoluna koyulduk. Boyabat üzerinden Sinop’a gittik, bir buçuk saat civarı sürdü yolculuğumuz. Denizci Otel‘e yerleştik ve bi tur atıp döner uyuruz dedik. Dışarı çıktığımızda Sinop bize o kadar güzel geldi ki, yorgun ve uykusuz olmamıza rağmen otele dönmek istemedik. Şehrin farklı bir havası vardı, Kastamonu’dan sonra çok güzel gelmişti Sokakta tatlı bir kalabalık, her tarafta tarihi yapılar ve deniz. Zaten deniz kenarındaki şehirler benden her zaman torpillidir.

Fener’in maçı vardı, bir yerde oturup izleyelim dedik. Noir diye bir yere oturduk, telefonumdan maçı açtım hem maçı izliyor, hem de bir şeyler içiyorduk. Garson maçı izlediğimizi görünce yanımıza gelip “kaç kaç?” diye sordu biz de 0-0 dedik. Çocuk GFB Sinop başkanı olduğunu söyledi ve ara ara yanımıza uğrayıp maçı takip etti. Maç 0-0 berabere bitti, Furkan’ın keyfi yerindeydi çünkü o Galatasaraylı Ben pek takmam böyle şeyleri, sadece boşa giden zamanıma üzülürüm. Çocuk geldi maçın berabere bitip penaltı kaçırdığımızı öğrenince bir anda yüzü düştü, hızlıca tuvalete gidip sinirini attı. Bir müddet sonra geldi “Abi benim hayatım Fenerbahçe, başka bir şey yok” dedi. Çok üzüldüm böyle söylemesine, bence futbol takımlarını bu kadar hayatımızın merkezine almamalıyız. Kimsenin hayatı Fenerbahçe olmasın veya Galatasaray, Beşiktaş vs.. Otele geçip günü noktaladık.

İkinci gün: Kuzey!

Sinop’tan günaydın! Kalkıp hazırlandık ve otelin kahvaltısına indik. Fena olmayan bir açık büfe kahvaltısı vardı. Zaman kaybetmeden yola koyulduk. Bu arada oteldeki odamızın manzarası şöyleydi:

Oda manzarası

Görülecek çok şey vardı fakat zamanımız kısıtlıydı bu yüzden hızlandırılmış bir tur yapalım dedik. Önce liman tarafına gittik. Orada balık tutan insanlar vardı, bir müddet onları izledik. Biz oradayken bir adam yaklaşık 2 kiloluk somon yakaladı, ayağımız uğurlu Oldukça şiddetli rüzgar vardı, sonradan öğrendim ki Sinop hep böyleymiş, coğrafi konumuyla ilgili olabilir. Rüzgar yazın tatlı olur ama kışın üzebilir… Karşı kıyıları, Gerze ve ötesini izledik, biraz da kaleyi süzüp içeri kısma doğru yürüdük. Sinop Kalesi’nin kapısından girip surların üstüne çıktık. 2700 yıllık muhteşem bir kale, stratejik önemi sebebiyle bir çok kuşatma görmüş, bir çok kez onarılmış ve bir çok devletin himayesine geçmiş. Tüm bunların yanında kalenin en üstüne çıktığımızda çıstak müzik çalan bir kafeyle karşılaştık. Yani neden anlamıyorum? Kalenin tepesinde kafenin ne işi var, bu kadar mı sahip çıkıyoruz tarihi eserlerimize? Surlarda bir tur attıktan sonra inip yolumuza devam ettik. Bu da benim kaledeki pozum:

Sinop Kalesinde bir artist

Ne kadar rüzgar olduğu belki fotoğraftan anlaşılıyordur Cezaevine doğru yürürken bir müze dikkatimi çekti: Keten Müzesi. Şaşırdım, Furkan’a gösterip “Keten ne alaka” diye sorguladım. Madem merak ettik girip bakalım öyleyse dedik. Devlet tarafından yapılmış ücretsiz bir müze olduğunu ve birkaç ay önce açıldığını öğrendik. İçerisi gayet güzel donatılmış, görüntü ve ses sistemleri başarılı bir şekilde entegre edilmişti. Hatta içeride küçük bir keten tarlası kurmuşlar, keten bitkisine dokunabiliyorsunuz

Mini keten tarlası

Müzeyi gezerken ketenin ülkemizde en çok Sinop, Yozgat ve Afyon’da ekildiğini öğrendim. Ketenin Anadolu’daki tarihi MÖ 5000’lere dayanıyormuş. Ayancık ilçesindeki keten meşhurmuş, hatta Ayancık’ta keten festivali düzenleniyormuş(severiz ) Müzenin en üst katında keten çeşitlerini kumaş olarak sergiliyorlar, 8 farklı kasnakta dokunup hissedebiliyorsunuz. Yani müze güzeldi, yolunuz düşerse tavsiye ederim. Müzeden de bir video paylaşayım sizle:

Sıradaki durağımız Tarihî Sinop Kapalı Cezaevi. İçeri girerken müzekart istiyorlar. Geçen sene Azerbaycan’a giderken havalimanındaki müzeye girmek için müzekart çıkarmıştım, henüz bir yıl olmadığı için geçerliliği halen devam ediyormuş. Buraya da herhangi bir ödeme yapmadan girmiş oldum yani Bu cezaevi belki de Sinop’un en meşhur yeri. Meşhur olmasının sebebi hem tarihi hem de burada yatan ünlü isimler.

Tarihi Cezaevi

İçerisi oldukça kalabalıktı, otobüslerle turlar gelip cezaevini ziyaret ediyordu.  Çok detaya girmeyeceğim çünkü bu cezaevi anlatmakla bitmez. Kısaca bahsetmek gerekirse bu cezaevi eskiden kaleydi ve Osmanlı döneminde cezaevine çevrildi. Cezaevinin konumu sebebiyle özel bir durumu var, bakınız:

Cezaevinin konumu

Yarımadanın en ince noktasında yer alması sebebiyle deniz dalgasının, sesinin ve kokusunun ulaştığı bu cezaevinde belki de hepimizin bildiği şu dizeler yazılmıştır:

Dışarda deli dalgalar
Gelip duvarları yalar
Seni bu sesler oyalar
Aldırma gönül, aldırma

Sabahattin Ali‘nin bu şiirini hepiniz biliyorsunuzdur, zaten bu dizeleri görünce akla bir şarkı geliyor, haydi dinleyelim:

Bu şekilde bir oda yapmışlar, dalga sesi ve görseli vererek hissettirmeye çalışmışlar. Edip Akbayram‘ı yad edip devam ediyorum. Bilgilendirici panoları okuyarak ve sergilenen eşyaları inceleyerek cezaevi turunu tamamladık. Çıkışta hediyelik eşya dükkanından birkaç hediyelik aldık ve sıradaki durağımız olan Diyojen heykeline yürüdük.

Diyojen

Kimdir bu Diyojen? Bu adam Sinop’lu bir filozof. Felsefesi ise Kinizm yani mümkün olan en az eşya ile hayatta kalmak, aşırı sade biçimde asgari şartlarda yaşamaktır. Heykelde üzerinde durduğu fıçı ise evidir, orada yaşar. Elindeki fener ise onunla ilgili bir rivayetten gelmektedir. Gündüz vakti elinde fenerle gezer, ona neden böyle yaptığını soranlara “dürüst bir insan arıyorum, bir türlü bulamıyorum” dermiş. Onunla ilgili hepimizin bildiği hikaye ise Büyük İskender‘in dile benden ne dilersen sorusuna karşılık istifini hiç bozmadan “gölge etme, başka ihsan istemez” demesi.

Acıkmıştık, Sinop’un meşhur mantısından yiyelim dedik ve en meşhur iki restorana sırasıyla gittik. İlki Teyze’nin Yeri diye bir yer. Oldukça kalabalık bir yerdi, zar zor bir masa bulup oturduk. Sinop’a özgü olan cevizli mantıyı merak ediyorduk ama klasik olan yoğurtludan da yemek istiyorduk. Yarısı cevizli, yarısı yoğurtlu olandan sipariş ettik. Büyük beklentilerle birer kaşık aldık, biraz bekledik ve ikimiz de aynı anda şaşırdık. Çünkü bildiğimiz mantı gibi değildi, hamuru aşırı inceydi ve çabuk dağılıyordu. Ceviz ise mantıya acı bir tat veriyordu. Bana sorarsanız ceviz pek yakışmıyor mantıya, aslına bakarsanız ben cevizi tatlılarda da sevmem, fındıktan devam

Teyze’nin Yeri Mantı

Teyze’nin Yeri bizi çok tatmin etmemişti, bir de diğerini deneyelim dedik. Diğer meşhur mantıcı olan Örnek Mantı isimli restorana gittik. Yine yarı cevizli yarı yoğurtlu tabak aldık. Bu sefer ikimiz de beğenmiştik, mantı daha pişmiş, yoğurt daha katıydı. Bir de nokul söylemiştik, nokul ülkemizin birçok bölgesinde yer alan bir hamur işi. Daha önce üzümlü Samsun nokulunu yemiştim, yine öyle bir beklentim vardı ama Sinop nokulu kıymalı oluyormuş. Pek beğenmedim açıkçası kuru ve tatsız gibiydi.

Örnek Mantı

Karnımızı doyurduktan sonra biraz dolaşmaya çıktık. Bir gemi maketi dükkanına rastladık, içerisi her boydan gemi maketleriyle doluydu.

7 yıl önce Bartın’a gittiğimde de böyle bir dükkan görmüştüm. Bu dükkandan iki tane maket aldım ve eve dönünce uçak maketlerimin arasına koydum Artık yüzmek istiyorduk, Gerze’yi bize çok övdükleri için önce oraya gidelim dedik. Yarım saatte Gerze’deydik, sahile inip boydan boya yürüdük fakat ne oturup bir şeyler yiyecek ne de denize girilecek bir yer bulamadık. Sahilde yürürken benim için çok anlamlı bir şeye rastladım:

Evet, benim ve aynı zamanda rahmetli dedemin ismi. Bu teknelerin sahibi Kazım amca(yaşını bilmiyorum ama amca gibi hissettim) muhtemelen ihtiyaca göre ikisinden birini seçerek balığa çıkıyor. Ağ atacağı zaman kamaralı ve makaralı olanı, çapari avcılığı yapacağı ise diğerini kullanıyor. İki tekneyi de çok sevdim, rengi ve tasarımı tam benlik. Babamın zamanında Kazım Reis isminde kayığı vardı. Rahmetli dedem çok severdi denizi…

Gerze’de beklediğimizi bulamayınca Sinop merkeze geri döndük. Yüzmek için Akliman diye bir yere gittik, içeri giriş ücretliydi. Hava çok rüzgarlıydı ama biz ne olursa olsun denize girmek istiyorduk. Rıhtım gibi bir yerden denize atlayarak girdik, oldukça soğuk ve çalkantılı bir su vardı. Çok keyif almasak da bir müddet yüzdük, çıktık, atladık. Gün batmadan bir yere daha gidip yüzelim dedik. Akliman’ın yanındaki Hamsilos koyuna gittik. Tam istediğimiz gibi durgun bir su vardı ve rüzgar daha azdı.

Manzarayı izleyip nasıl denize girebileceğimizi düşünürken demirlemiş iki tane tekneyi fark ettik. Aşağıya inip teknenin yanına gittik, kaptana tekne turu fiyatını sorduk, 1500 ₺ dedi. Fiyatı biraz fazla gelmişti ama hem tur yapmış oluruz hem de yüzeriz diye düşündük. Tam biz aramızda konuşurken bir aile yanımıza yanaştı ve tekne turu yapmak istediklerini söyledi. Biz de birlikte gidelim hem daha uyguna gelmiş olur dedik. Atladık tekneye demir alıp hareket ettik. Gün batımında öyle güzel bir manzara vardı ki izlemeye doyamadık.

Furkan’la tekne pozumuz

Yavaş yavaş turlarken kaptana dümene geçmek istediğimi söyledim, o da kabul etti sağ olsun tekneyi biraz kullandım. Ben tekneyi sürerken bizimle birlikte gelen aile önde denizi izliyordu, kafalarını çevirip beni dümende görünce şaşırdılar ve “yavaş git hemen bitmesin” dediler

Normalde bir koyda yüzmeyi planlıyorduk ama güneş batmak üzere olduğundan zaman kaybetmemek adına yüzme işine girmedik. O koyda gerçekten yüzmek isterdim, bir daha Sinop’a gidersem mutlaka Hamsilos’ta yüzmeye çalışırım, sizlere de tavsiye ederim. Diğer aileyle biraz sohbet etme fırsatı bulduk, kendileri Adana’dan geliyormuş, orada restoran işi yapıyorlarmış. Tatlı bir aileydi, bizleri de Adana’ya davet ettiler sağ olsunlar, yurdum insanı <3 Yaklaşık bir saat süren huzur dolu turun sonunda tekneden inip yolumuz devam ettik.

Kâzım Kaptan

Sıradaki durağımız benim hayalim olan o yer: Türkiye’nin en kuzeyi, İnceburun. Aslında kilometre olarak fazla mesafe yoktu ama yollar kötü olduğu için yarım saatte anca gidebildik. Planımız gün batımında orada olmaktı fakat gecikmiştik, güneş batmış hava kararmaya başlamıştı. Arabadan indiğimizde ise gördüğümüz manzara karşısında bir süre mest olduk. Güneş batmış olsa da denizin üstüne yansıyan kızıllık hala duruyordu. Bir deniz feneri, yanında bir tabela ve uçsuz bucaksız denizle baş başaydık.

Ülkenin en kuzeyinde Kuzeyin Oğlu rahmetli Volkan Konak’ı yad ederek etrafı seyre koyulduk. Etrafta biraz yürüyelim diyerek kayalıkların ucuna doğru gittik. Denizi seyrettim, çocukluğumdan beri hayranlıkla baktığım, bazen ötesini merak edip hayallere daldığım, bazen bakıp dertlendiğim bazen de ufkumu açan o deniz: Karadeniz…

Ben bir hayalimi gerçekleştirmenin mutluluğuyla denizi seyrederken Furkan arkamdan bana seslendi, güzel bir görüntü oluştu poz ver fotoğrafını çekeceğim dedi. Ve işte o poz:

İnceburun’da silüet

Furkan’ın kadrajından böyle bir fotoğraf çıktı ve ben bu fotoğrafı çok beğendim. Instagram’da Veridis Que şarkısıyla paylaştım, çok güzel uydu. Arabaya doğru yürürken yerden çöpleri toplayan bir adama rastladık. Kızgın bir şekilde kendi kendine söyleniyordu, biz de yanına yanaşıp ne olduğunu sorduk. Buraya gelip yerlere çöp atıyorlar, sonra hep ben topluyorum dedi adam. Öğrendik ki adam oradaki deniz fenerinde görevliymiş. Deniz feneriyle bitişik bir evde yaşıyor, bekçilik yapıyormuş. Değişik bir iş değil mi?

Arabaya binip Kastamonu’ya doğru yola çıktık. Ayancık’tan geçerken yol kenarında bir gürültülü bir düğüne denk geldik. Furkan’la birbirimize baktık ve hadi girelim dedik Oldukça spor bir giyimle düğüne giriş yaptık, içeride şarkılar çalıyor oyunlar oynanıyordu. Köşede bir masa bulup oturduk, aslında düğünü görmek isteme sebebimiz orayı biraz daha iyi tanımaktı. Bir yörenin kültürünü tanımanın yollarından biri de düğünlerini gözlemlemektir. Düğünden gördüğüm ve gezi boyunca gözlemlediğim kadarıyla Batı Karadeniz bölgesi kültür olarak İç Anadolu’ya daha yakındı, bu her yerde kendini belli ediyordu. Hiçbir şey yemeden içmeden çok da oyalanmadan kalkıp yolumuza devam ettik. İnebolu’ya doğru ilerlerken yollar hem daha karanlık hem de daha ıssız hale geldi. Gözümüz bir ara semaya takıldı, alışageldiğimizden daha farklı bir gökyüzü vardı yukarıda. Arabayı durdurup dışarı çıktık ve bir süre gökyüzünü izledik. Adeta yıldız cümbüşü vardı, bazı gezegenler, takımyıldızları belli oluyordu. İstanbul gibi ışık kirliliği bol olan bir şehirde yaşadığımız için bu yıldız manzarasına hasret kalmıştık. Aklıma çocukluğum geldi, geceleri gökyüzüne bakar, kuzey yıldızını bulmaya çalışır hatta ertesi günün hava durumunu tahmin ederdik. Cep telefonlarımızdan bu manzarayı çekmeye çalıştık ama kesinlikle gözümüzün gördüğü gibi hissiyatı vermedi.

Kastamonu’da bir gece

Saat çok geç olmuştu ve İnebolu’da çok fazla otel seçeneğimiz yoktu. Necati Bey adında bir otel bulup gece yarısı giriş yaptık ve yoğun bir günün ardından dinlenmeye koyulduk.

Üçüncü gün: Yollar!

Necati Bey Konağında uyanıp yeni bir güne başladık. Konak diyorum çünkü içerisi gerçekten bir konak gibi dizayn edilmişti. Kahvaltıdan önce denize gidelim yüzelim hiç oyalanmayalım dedik. Otelin sahibine sorduğumuzda ise yüzemezsiniz yasak dedi. Nasıl yani yüzmek nasıl yasak olabilir diye sorduk, deniz suyu sıcaklığı çok düşük olduğu için jandarma gelip denize girenleri uyarıyormuş. Piri Reis’ten deniz suyu sıcaklığına baktık ve 13 dereceyi gördük. Yani oldukça soğuk bir suydu. Biz yine de gidelim şansımızı deneyelim dedik. Bir plaj bulduk, kimseler yoktu. Güneş vuruyor ama ısıtmıyordu, ayağımızı suya değdirdiğimiz gibi uyuşmaya başladı. Ben hasta olurum diye düşünerek dizime kadar girdim sonra geri çıktım. Furkan ise girip yüzdü Fazla oyalanmadan otele geri dönüp kahvaltıya indik, gayet güzel bir kahvaltı servis edildi.

Necati Bey Konak Otel kahvaltısı

Kahvaltı esnasında otelin sahibiyle sohbet ettik. Otele rahmetli babasının adını vermiş. İnebolu ilçesi ise Kurtuluş Savaşındaki önemli direnişleri için İstiklal madalyası alan ilk ve tek şehirmiş. TBMM tarafından İnebolu’ya Yiğit ünvanı verilmiş fakat İnebolu halkı bu ünvanı “Bizler her Türk evladının yapacağı gibi vatani görevimizi yaptık, her Türk yiğittir, farkımız yoktur” diyerek kullanmamış. Gerçekten gurur duyulası bir halk, gurur duyulası bir ilçe! Otel sahibi bize nereye gideceksiniz diye sordu biz de sahil yolundan Cide’ye kadar gideceğimizi söyledik. O yol çok dar ve bozuktur, oradan gitmeyin dedi. Onun yerine içeri doğru girin Horma Kanyonu‘na uğrayın oradan Cide’ye geçersiniz dedi. Biz de mantıklı bulduk ve Horma Kanyonu’na doğru yola koyulduk. Yaklaşık 2 saat yol gittikten sonra kanyona ulaştık. 60 ₺ ye bilet alıp kanyona girdik, kocaman bir dağ ince bir şekilde kesilmiş gibiydi. Tam olarak öyle olmuştu, akarsu zamanla taşı yontarak delmiş ve ortaya böyle bir görüntü çıkmıştı:

Horma kanyonu

Kanyon boyunca ahşaptan bir yol inşa edilmişti, bu yol yaklaşık 3 kilometreydi. Yol boyunca köprüler, alçak geçiş noktaları ve şahane manzaralar vardı. 3 kilometre bizi fazla yormadı, yaklaşık yarım saatte bitirdik.

Yolun sonunda hediyelik eşya satan küçük stantlar vardı. Parkur aşağıya doğru olduğu için yolu bitirdiğinizde taksi veya dolmuşla ana girişe dönmeniz gerekiyor. Araba ana girişte olduğu için dolmuşa binip ana girişe döndük. Saat 16 olmuştu, akşamüstü Cide’ye ulaşır hem yemeğimizi yer hem de denize gireriz diye düşündük.

Şiveli magnetler

Yola çıktık, navigasyon bize iki farklı yol önerdi; biri geldiğimiz yolu geri dönüp Cide’ye saptıran bir yol, diğeri ise düz devam edip zikzak çizerek götüren bir yoldu. İkinci yol daha az kilometre olduğu için oradan gidelim dedik. Bir süre sonra yaptığımızın bir hata olduğunu fark ettik çünkü yol kısa gibi gözükse de tek şeritli ve toprak orman yoluna girmiştik. Öyle bir yoldan geçiyorduk ki etrafta ev, insan herhangi bir şey yoktu. Yalnızca uzun ağaçlar ve sessiz bir orman vardı. Telefonun sinyali kesildi, navigasyona bakamıyorduk. Hafiften tedirgin olmaya başlamıştık, burada başımıza bir şey gelse kimseye haber veremeyecektik. Bir zaman sonra yollar daha da kötüleşti, derin çukurlar, taşlar ve odun parçalarıyla karşılaştık. Zaman zaman durup yolu temizledik öyle devam ettik, bazen de ben arabadan inip çukura girmemesi için Furkan’a marshalling yaptım. Yaklaşık iki saat boyunca sonunun nereye çıkacağını bilmediğimiz bozuk orman yolundan gittikten sonra bir köye ulaştık, orada bir amcaya yolu sorduk, yarım saate asfalt yola ulaşırsınız dedi. Telefon da çekmeye başlamıştı, rahatlamıştık artık. Şarkı açıyor, bağıra bağıra söyleyerek yolun tadını çıkarıyorduk.

Bu yol tercihi bize 2 saat kaybettirmişti dolayısıyla Cide’ye gidip Gideros Koyu‘nda yüzmek için vakit kalmamıştı. Cide’ye vardığımızda güneş batmak üzereydi, koca günü yollarda heba etmiştik. Planımız Cide’de yüzüp sonra Kurucaşile’de Alperen’le buluşmaktı ama geç kalınca yüzme iptal oldu sadece yemek yiyip devam edelim dedik. Cide’de Gideroslu Kazım’ın Yeri adında bir balıkçı bulduk ve hızlıca gidip siparişimizi verdik.

Cide’de bir balıkçı

Barbun ve mezgit karışık tabak yaptırdık, ikisi de çok lezzetliydi. Zaten çok aç olduğumuz için 10 dakikada her şeyi yedik süpürdük Önceki gün olduğu gibi yine gün batımında teknedeydik, bu sefer tur değil yemek içindi.

Restoranın sahibine ismin nereden geldiğini sordum. Kâzım babasının ismiymiş. O an aklıma önceki gün Gerze’de gördüğüm tekne geldi sonra iş yerindeki bir yöneticimi hatırladım onun da ismi Kâzım’dı ve Sinopluydu. Sanırım bu bölgede sık tercih edilen bir isim diye düşündüm. Yemekten sonra Alperen’le buluşmak üzere Kurucaşile’ye geçtik. Görmeyi çok istediğim Gideros Koyu‘nu gündüz gözüyle göremediğim için üzgündüm. Tıpkı 2017 yılında olduğu gibi Alperen’le onun köyünde buluştum. Ailesiyle birlikte balkonlarında bir süre oturduktan sonra Amasra merkeze geçelim dedik. Amasra sahilde biraz yürüdükten sonra liman tarafında bir kafede oturup Amasra salatasını denedik. Amasra gündüz olduğu kadar akşamları da çok güzeldi, denize yakın olması bunun sebebi olabilir. Alperen’le vedalaştık, o Kurucaşile’ye döndü.

Yine kalacak yerimiz hazır değildi, birkaç otel aradık, az oda kaldığı için yüksek fiyat çekiyorlardı. Yürürken öğretmenevine rastladık, aslında biz öğretmenevlerini öncesinden aramış oda sormuştuk fakat hepsi ay sonuna kadar dolu olduğunu söylemişti. Ne olur ne olmaz soralım diyerek girdik, orada çalışan görevli bir tane odalarının müsait olduğunu söyledi, biz de şanslı olduğumuzu düşünüp hemen odayı tuttuk. İlk kez bir öğretmenevinde kalacaktım, hep duymuştum, hep kalmak istemiştim ama aşırı talep olduğu için kalamamıştım. Odaya girince müthiş bir hayal kırıklığına uğradım. Bakımsız bir oda, yüzüne bakılmayacak bir banyo, eski battaniyeler, ağır bir naftalinle karışık sigara kokusu… Öğretmenevi dedikleri böyle bir şey miymiş diye sordum Furkan’a, o da genelinin bu şekilde olduğunu söyledi. E o zaman ne anlamı var ki öğretmenevinde kalmanın diye düşündüm, üstelik fiyatı da neredeyse bir otel kadar! Bir daha zorunlu olmadıkça öğretmenevinde kalmam, Amasra Öğretmenevi‘ni de kesinlikle önermiyorum.

Dördüncü gün: Arkadaşlar!

Tatilimizin son gününe enerjik bir şekilde uyandık. Öğretmenevinde kahvaltımızı yaptık, nasıldı diye sorarsanız o da kötüydü… Kahvaltıdan sonra liman tarafına indik, limanın içinde bir hareketlik gördük. Bir de baktık ki herkes plajda, yüzüyor. Demek ki su ısındı, biz de son kez yüzelim dedik. Liman içindeki halk plajında denize girdik, su sıcaklığı ve temizliği iyiydi fakat plajdaki ortam pek güzel sayılmazdı. Yaklaşık bir saat yüzdük, bu gezideki en uzun denizde kalışımız bu oldu Sonra hazırlanıp küçük bir Amasra turu yaptık. Ben daha önce geldiğim için az çok biliyordum, Furkanla birlikte hızlıca dolaştık.

Kemere köprüsü

Amasra’da Sinop’ta olduğu gibi bir yarımada var ve bu yarımadada yaşayanlar var. Fotoğrafta gördüğünüz sağ taraf yarımada kısmı sol taraf ise anakara. Bu iki yeri birleştiren kısım ise tarihi Kemere Köprüsü. Köprü ne kadar tarihi olsa da üzerinden devamlı araçlar geçiyor ve yaya olarak yürümeyi zorlaştırıyor. Bence buna bir çözüm bulunmalı. Bu köprünün ucunda da kale kapısı var, o da şu şekilde:

Kale kapısı

Evet bu kapıdan da araba geçiyor, bazen de geçerken kenara üste sürtüyormuş… Yarımadayı baştan sona dolaştık, tepedeki deniz fenerine gittik, sonra tekrar limana döndük. Limandan bir video bırakayım şuraya:

Barış Akarsu heykelini de gördükten sonra Amasra’ya veda edip yola çıkabilirdik. Bu heykele geçen geldiğimde de uğramıştım. Amasra’nın hırçın dalgası Barış… Mekanı cennet olsun. Geçenlerde filmini seyretmiştim, fena değildi merak edenler varsa seyredebilir.

Barış Akarsu

Vakit kaybetmeden yola koyulduk, yolumuz uzundu. Sakarya’ya kadar mola vermeden ilerledik. Sakarya’da bi yemek molası verelim dedik. Dönerci Ömer adında bir dönerciye uğradık. Buraya Vedat Milor gelmiş, dönerinden çok köftesini beğenmiş, hatta ilk 3’e koyuyormuş. Köfte olmadığı için döner yedik, oldukça vasattı.

Dönerci Ömer

Bu gezi boyunca benim huysuzluğum mu tuttu bilmiyorum ama hiçbir şeyi beğenmedim Beğenmediğim bir şeyi açıkça ifade ederim, isterse dünyanın en iyi gurmeleri önermiş olsun yine de beğenmiyorsam kendimi zorlayamam… Sakarya’da yaşayan üniversite arkadaşım Emrullah’ı aradım, yakınlardaysa görüşebiliriz dedim, şansımıza onun da dükkanı bize çok yakınmış. Kendisi tekstil işiyle uğraşıyor, dükkanına uğrayıp hem hayırlı olsun dedik hem de biraz eski günleri yad ettik.

Emrullah

Üzerimdeki tişörtü Emrullah’ın dükkanından aldım, gerçekten kaliteli ürünleri var gayet beğendim. Telefonum çaldı ve İzmit’teki arkadaşımız Salih aradı. Sofra hazır sizi bekliyoruz dedi, biz geçerken ona da uğrayacaktık ama zamanımız olmadığı için uzun oturmayız diye düşünmüştük. Salih ısrar etti, gelin Emrullah da gelsin dedi. Hep birlikte İzmit’e Salih’in evine gittik. Kapıyı açar açmaz Salih ve eşi bana “senin boyun mu uzamış” diye sordu, ben de 10 yıldır aynı olduğunu söyledim Meğer Emrullah’ın dükkanından aldığım tişört ve alttan giydiğim pantolon kombini beni olduğumdan uzun göstermiş. Salih’in eşi Duygu sağ olsun leziz bir sofra hazırlamış, afiyetle yerken bir yandan da sohbet ettik. Eski bir dostu görmek, o güzel günleri yad etmek gerçekten huzur veriyor insana…

Müsaademizi isteyip kalktık ve İstanbul’a döndük. Az günde çok iş yapmıştık, ne kadar kendimizi yormamaya çalışsak da yol gitmek bile insanı yoruyordu. Hesaplarımıza göre dört günde toplam 15 bin ₺ harcadık. En büyük gider kalemi otel ve yakıt oldu. Bol yeme-içmeli ve deneyimli bir gezi oldu.

Gelelim teşekkür kısmına

Sinop için önerilerde bulunan Sinoplu arkadaşlarıma,

Kastamonu konusunda yardımcı olan Ümit abiye,

Dostum Alperen ve değerli ailesine,

Sakarya’dan Emo’ya,

İzmit’ten Salih’ime ve değerli eşine,

Gezi boyunca karşılaştığımız güzel kalpli yurdum insanına,

ve gezi boyunca büyük bir ustalıkla araç kullanan, sabır ve uyumu yüksek, sevgili yol arkadaşım Furkan’a teşekkürlerimi sunuyorum.

Satın alınmayan şeyleri severim ben.
Deniz gibi,
Gökyüzü gibi,
Ay ve Güneş gibi
Ve sevgi gibi…

-Sabahattin Ali

The post Batı Karadeniz- Sinop, Kastamonu, Bartın appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Alperen ile birlikte gerçekleştirdiğimiz Bosna Hersek gezimizi anlatmak üzere karşınızdayım! En son yurt dışı olarak İspanya’ya, yurt içinde de Erzurum’a gitmiştim, ikisinin de yazısı var okuyabilirsiniz

Nereden çıktı bu Bosna?

Daha önce İspanya ve Azerbaycan yazılarımda da bahsettiğim gibi Bosna’ya hep gitmek istiyordum. Biraz geç oldu ama güzel oldu. Aslında ben Amerika’ya gidecektim, doğum günümü orada geçirecektim fakat Amerika’daki arkadaşlarımın müsait olmaması ve kuzenimin düğünü olması sebebiyle erteledim. Yine de doğum günümde bir yere gitmek istiyordum çünkü doğum günü iznimle birlikte 3 gün boşluğum vardı, değerlendirmek istiyordum. Bir de geçen sene Roma’da başlattığım doğum gününde farklı ülkede olma geleneğimi devam ettirmek istiyordum

Yakın arkadaşım Alperen İstanbul’daydı, “ne dersin gidelim mi” dedim, o da neden olmasın dedi Tuncay, İlker, Furkan ve Aziz de gelmek istediler ama hiçbiri müsait değildi, onlarla da başka zamana artık.

Planlama Aşaması

Planlama çok zor olmadı çünkü Bosna’ya giden birçok arkadaşım vardı. Youtube’da yüzlerce Bosna içerikleri var. Blogları okudum, videoları izledim ve arkadaşlarıma danışarak bir liste yaptım. (Bu konuda yardımcı olan iş arkadaşlarıma teşekkürlerimi sunuyorum) İlk önce araç kiralamayı düşünmedik, trenle Mostar’a gideriz oradan da turlarla görmek istediğimiz yerlere gideriz diye düşündük ama sonra iki kişi olduğumuz için bunun daha pahalı olacağına karar verdik. Cumartesi öğlen yola çıkıp Saraybosna’ya inecek oradan araç kiralayıp Mostar’a geçecektik, Mostar’da bir gece kalıp civar yerleri gezecek ertesi akşam Saraybosna’ya dönecektik. Alperen Pazartesi öğlen İstanbul’a dönecekti, ben de duruma göre onunla dönecek veya bir gün daha kalacaktım, akışa göre bakacaktık

Otobüs ve tramvaylarda biletlerinizi bindikten sonra şoförden alabiliyorsunuz o yüzden ulaşım kartı gibi bir sorun yok. İnternet için de ikimiz de 3 GB E-sim paketi satın aldık. Harita devamlı açıktı, sosyal medyaları kullandık, müzik dinledik ve gezinin sonunda bir GB’den fazla verimiz kaldı. Biz Airalo’yu kullandık, indirimlerle birlikte 6$ ödedik. şimdilerde bir sürü muadil uygulama çıkmış, kimisi daha ucuz kimisi daha kullanışlı. Eğer Airalo’yu düşünürseniz KAZIM5525 koduyla 3$ indirimli alabilirsiniz.

Bosna Hersek Dili?

Bosna’da resmi olarak Boşnakça, Sırpça ve Hırvatça konuşuluyor. Bu diller birbirlerine çok benziyorlar, daha önce Sırbistan ve Karadağ’da bulunduğum için bazı kelimelere aşinaydım. Boşnakça(bosanski) Sırpçanın latin alfabesiyle yazılmış hali gibi düşünebilirsiniz. Bosna’da Türkçe bilen sayısı da az sayılmaz. Turistler sayesinde öğrenen esnafların yanı sıra Türkiye ve Türkçe’ye ilgili olup kendiliğinden öğrenenler de var. Ayrıca bazı okullarda seçmeli yabancı dil olarak okutuluyor, hatırlarsanız Madrid’de tanıştığım Bosnalı bir kız benimle Türkçe konuşmuştu ve okulda öğrendiğini söylemişti.

O zaman bir şarkıyla başlayalım, Hajde!

Birinci Gün: Dobrodošli!

Alperenle birlikte hazırlanıp yola çıktık, Sabiha Gökçen’den uçacaktık. Ajet’in Balkanlara devamlı uygun biletler oluyor aklınızda bulunsun. Hatta o kadar uygun oluyor ki iç hat uçuşları daha pahalı kalıyor yanında. Uzun zamandır Sabiha Gökçen’e gitmiyordum, İga’ya çok alışmıştım. Uzun bir yolculuktan sonra havalimanına vardık, check-in işlemlerimizi yapıp alt kattaki markete sandviç yaptırmaya gittik. Uygun fiyata bol içerikli bir sandviç yaptırıp yedik. Havalimanında geçirdiğim süre boyunca şuna emin oldum ki ben Sabiha Gökçen’e bir türlü ısınamadım. İstanbul Havalimanını daha çok seviyorum

Kapıya geçip pasaport pozumuzu verdik:

Bunu yapmak şart biliyorsunuz

Ve bir de uçaktan fotoğraf paylaşalım:

SAW-SJJ için kalkıştan önce

Yaklaşık 1,5 saatlik süren uçuşun ardından şahane manzaralar eşliğinde Saraybosna Havalimanı‘na iniş yaptık. Havalimanına inince oldukça şaşırdım çünkü bu kadar modern ve iyi işleyen bir havalimanı beklemiyordum açıkçası. Balkanlarda birkaç havalimanı görmüştüm, bu da onlar gibi olur diye bekliyordum ama beni şaşırttı. Çalışanlar gayet hızlı, tesis yeniydi.

SJJ Havalimanı

Pasaporttan hızlıca geçip 50’şer €’yu Bosna Markı’na(KM) çevirdik ve araç kiralama için ofislerini gezmeye başladık. Sora sora ilerledik fakat kimisi rezervasyonla çalışıyordu, kimisi pahalıydı. Bir tur daha atalım olmadı pahalı demeden kiralarız dedik. Tam yürürken bir adam seslendi: “Araba mı arıyorsunuz” aynı anda evet dedik. Hangi boyutta arıyorsunuz dedi, aynı anda fark etmez dedik, otomatik mi manuel mi dedi, yine fark etmez deyince adam güldü ve “nasıl fark etmez, her zaman fark eder” dedi Elimde 2025 model otomatik Dacia var dedi, günlük 50€. Peki depozito ne kadar dedik, bizi şöyle bir süzdükten sonra “gerek yok, depozito almayacağım” dedi.

Ofise geçip işlemleri başlattık, firmanın adı Euro Rent a Car. Adamla kısa sürede samimi olduk ve gülüp şakalaşmaya başladık. Futboldan da konuştuk, Dzeko bu ülkenin en meşhur insanıymış, Zlatan İbrahimoviç de aslen Boşnakmış.  Adamın ismi Nermin’di, biliyorum sizin orada kadın ismi dedi. Bizde ise Nermin erkek, Nermina kadın ismi dedi. Eğer araç kiralamayı düşünürseniz Google’dan yorumlara bakmanızı tavsiye ederim. Aracı teslim aldık, 2025 model otomatik Dacia Logan. Hemen Mostar’a doğru yola koyulduk. Yolda şöyle manzaralar vardı:

Yemyeşil manzaralar eşliğinde huzur dolu bir yolculuk oluyordu. Meftare şarkısını açtık ve söyleye söyleye yol aldık Mostar yolu üzerinde kuzu çevirme restoranları var, bunların en meşhuru olan Restoran Zdrava Voda‘da mola verdik. 300 gramlık birer porsiyon kuzu çevirme ve salata aldık.

Zdravo Voda kuzu çevirme

Et çok güzeldi, hiç kokmuyordu. Ete 21 KM, salataya 4KM, içeceğe de 4KM verdik. Peki kaç ₺ yapıyor? 1 KM 0,5 €‘ya sabitlenmiş yani euro kuruyla çarpıp ikiye bölebilirsiniz. Hepsi kişi başı o günkü kurla 620 ₺ tuttu. Yolunuz düşerse deneyebilirsiniz, 8/10 diyebilirim benim için. İşte kuzuları böyle pişiriyorlar:

Yemekten sonra yola devam ettik ve 40 dakikalık yolculuktan sonra Mostar’a vardık. Kiraladığımız daireye yerleşip dışarı çıkmak üzere hazırlandık. Dairenin ismi Arch, mutfağı, balkonu vardı ve gayet temizdi çok beğendik, tavsiye ederiz.

Mostar’da kaldığımız ev

Dışarı çıktık, güneş batmak üzereydi. Nehir boyu dükkanların arasından yürüyerek Mostar’a ulaştık. Köprünün üzerinde bir adam vardı ve atlamak için para istiyordu, 50 € verirseniz atlarım diyordu. Ben de bir zamanlar bu köprüden atlarım diyordum ama üstüne çıkınca ne kadar yüksek olduğunu fark ettim Bu köprüden atlamak Bosnalılar için bir gelenekmiş. Evlenmek isteyen erkeklerin köprüden atlayıp sevdiği kızın babasına cesaretini kanıtlaması gerekiyormuş. Daha sonra size köprü hakkında detaylı bilgi vereceğim, şimdi turumuza devam ediyoruz. Köprüde çok fazla Türkçe ses duyduk, gezimizin devam eden kısmında da popüler noktalarda bir çok Türk sesi duyacaktık. Ülkemizin Bosna’ya ilgisi yüksek, Bosnalı esnaflar da Türk turistleri seviyor, bunu hissedebiliyorsunuz.

Mostar köprüsü üzerindeki manzara

Köprüye çıkmışken biz de fotoğraf çektirdik. İşte ben:

Mostar’da bi artist

Bir de Alperen bromla pozumuzu paylaşayım:

Alperen bromla

Köprüyü geçip çarşının içerisinde dükkanları geze geze ilerledik. Bakır ürünleri satan dükkanlar vardı, Alperen oradan bir kahve takımı aldı. Dükkan demişken Bosna’da pos cihazı olan dükkan sayısı çok az. Olanlar da Ziraat Bankasının pos cihazları Seyahat planı olanlara yanlarında bolca nakit bulundurmalarını tavsiye ederim. Çoğu yer euro kabul ediyor ama kartla ödeme kabul eden işletme oranı %20 diyebiliriz. Gezerken şöyle bir bayrağa rastladık:

#FreePalestine

Bosna’da bir çok yerde bu tarz Filistin desteğini gördük. Çarşıyı boydan boya yürüdük, tam Karagözbey Camii‘nin yanından geçerken akşam ezanı okundu. Yurt dışında ezan sesi duyunca bir garip oluyor, gittiğim ülkelerde genelde kilise oluyor ve onun çanı çalıyor genelde. Tabi Bosna’nın yarısından fazlası Müslüman olduğu için camiiler oldukça yaygın.

Acıkmamıştık ama Bosna tatlılarını denemek istedik. Mimar adında nehir kıyısında bir restorana girdik. Tufahije ve baklava söyledik, yanında da tabi ki Bosna kahvesi.

Tufahije, baklava ve Bosna kahvesi

Cam kasede olan tatlının adı tufajiye, elmanın içini oyup haşlıyorlar ve sonra da içerisine ceviz ve bal dolduruyorlar. Böyle anlatınca çok ağır bir tatlıymış gibi gelse de aslında değil. Ben en çok bunu beğendim. Baklava ise bizdeki baklavanın kocaman olanı. Baklava ağırdı işte, ben pek beğenmedim, zaten bizdeki baklavayı da pek sevmem Gelelim kahveye, aynı Türk kahvesi gibi cezvede telvesiyle birlikte pişiriliyor. Bizden farkı ise şekerin pişirme esnasında değil sonradan katılması ve birden fazla kez kaynatılması. Fena değildi ama bana sorarsanız Türk kahvesini tercih ederim… Siz yine de gitmişken hepsini deneyin tabi

Mostar manzarası eşliğinde tatlı-kahve yaptıktan sonra markete uğradık ve atıştırmalık bir şeyler aldık. Bosna’nın market ürünlerini beğendik, bisküviler, çikolatalar ve içecekler gayet lezzetliydi. Eve doğru yürürken yol kenarında fotoğraf çekip baskı yapan bir çocuk gördük, hatıra olsun diye biz de çektirdik.

Yine manşetlerdeyiz

Bu şekilde gazete sayfası gibi basıyor, bence hoş bir hatıra Bunun net bir fiyatı yoktu, gönlünüzden ne kadar koparsa dedi biz de 5 KM verdik sanırım. Eve geçtik, uzun ve yorucu bir gün olmuştu. Tarih 21 Haziran, yani yılın en uzun günüydü. Bu tarz günleri seviyorum, hatırlarsanız 21 Aralık’ta da Arjantin’deydim. ertesi gün daha uzun ve daha yorucu olacaktı Balkonda biraz oturduktan sonra uyuduk.

Bugünün başlığını Dobrodošli koydum, hoş geldiniz anlamına geliyor ve bu sözü çok seviyorum

İkinci Gün: Voda!

Erkenden uyanıp börekçiye gittik, çünkü balkanlarda kahvaltı börekle yapılır Ago adında bir börekçide kıymalı börek yedik, fena değildi ama aşırı önereceğim bir börek değildi. Böreğe 8 KM ödedik. Balkanlarda börekçilerde hoşuma gitmeyen şey yanında kola fanta gibi böreğe yakışmayan içecek tercihleri olması. Ne kadar üzerine yoğurt koysalar veya ayran da satsalar da böreğin yanında çay arıyorum

Mostar’da börek fiyatları

Börekten sonra mini bir Mostar turu yaptık, hazır herkes uyuyorken sokaklar boşken gezelim dedik.

Her zaman, her yerde en büyük Fener!

Evden çıkışımızı yaptık, ödememizi yaptık ve yola koyulduk. İlk durağımız Blagaj Tekkesi, yarım saatlik bir yolculukla Blagaj‘a ulaştık. Nehrin kenarındaki balık çiftliklerinin yanından geçerek tekkeyi gördük.

Blagaj Tekkesi

Burası görselde görüldüğü gibi nehrin kenarında, kayanın dibinde inşa edilmiş bir tekke. Osmanlı buraları fethettikten sonra Bektaşiler tarafından kurulan bu tekke Bosnalıların islam dinini seçmesinde büyük rol oynamış. İsmini bulunduğu kasaba olan Blagay’dan alıyormuş. Tekkeye girmek ücretliydi biz onun yerine botla Buna nehrinin doğduğu yer olan mağaraya tur yaptık.

Burası Buna nehrinin doğduğu yermiş ve bu nehir Neretva nehrine akıyor, Neretva da Mostar’ın içinden geçiyor. Saniyede 40 bin litre su çıkıyormuş bu kaynaktan. Mağaranın içindeki suyun derinliği minimum 100 metreymiş ve dalgıçlar burayı keşfetmek için her sene gelip dalıyormuş. Suyun altında tüneller keşfedilmiş, tüneller vasıtasıyla farklı kaynaklardan su gelip burada birleşiyormuş ama bu tünellerin sonuna gidilemediği için hala gizemini koruyormuş.

Turdan sonra nehirden su içtik, oldukça soğuk ve lezzetliydi. Tekke çevresinde hediyelik eşya dükkanları, kafe ve restoranlar yer alıyor. Biz yeni kahvaltı yaptığımız için yola koyulduk çünkü yolumuz uzundu. İstikamet Kraviçe! Bir saat kadar yol gittik, öyle kasabalardan geçtik ki acaba Hırvatistan sınırına mı girdik diye sorguladık, çünkü kiliseler ve bolca Hırvat bayrakları gördük. Gideceğimiz şelale Bosna’nın güneyinde Hırvatistan sınırında yer aldığı için de şüphelendik tabi

Tam öğle vakti şelaleye vardık, giriş  için 10€ ödedik. Patika gibi bir yoldan on dakika yürüdükten sonra bizi şöyle bir manzara karşıladı

Şelale etrafında bir tur atıp neresinden girsek diye bakındık. Su çok soğuktu, o kadar soğuktu ki el bile değdirilmiyordu. Biraz üşümeyi göze alıp suya girdik, çok soğuk olduğu için fazla duramasak da sıcağın altında ferahlamak ve şelale sesi eşliğinde yüzmek iyi geldi.

Şelale ve ben

Yüzdükten sonra orada tekne ve kano kiralama yerlerini fark ettik. Hazır gelmişken kano kiralayıp şelalenin dibine kadar gidelim dedik. İyi ki de yapmışız, çok özel bir deneyimdi. Yarım saat kano için 15€ ödedik.

Artık yorulmuş ve acıkmıştık, şelale çevresinde de restoranlar vardı fakat Mostar zaten yolumuzun üzeri olduğu için orada yemeyi tercih ettik. Hindin Han diye bir restoranda oturduk. Begova çorbası içip cevapi yedik. Çorbaya bayıldım, belki de Balkanlarda tattığım en güzel şeydi.

Begova çorbası

Kocaman tavuk parçaları ve sebzelerle mükemmel uyumu ortaya şahane bir tat çıkardı. Beklentimin çok üzerindeydi, severek içtim. Yolunuz düşerse bu çorbanın tadına bakmanızı şiddetle tavsiye ederim. Cevapi de güzeldi, zaten Balkanlarda henüz kötü bir köfte yemedim bugüne kadar. Buradaki hesap toplam 19,5€ tuttu.

Cevapi

Yemekten sonra Saraybosna’ya doğru yola çıktık, yolda arabayı ben kullandım. Tıpkı Karadağ’daki gibi biraz zor çokça keyifli bir yoldu. Böyle yollarda araba sürmek huzur veriyor insana. Şarkılar ve manzaralar eşliğinde yolu bitirdik. Saraybosna’da da kalacak yer için daire tutmuştuk, hemen daireye yerleştik. Ferhadija adında bir dairede kaldık, hem konumunu hem de olanaklarını çok beğendik, tavsiye ederiz. Ev sahibi Nejra da çok yardımcı oldu, hatta döndükten sonra bu yazıyı yazmak için bazı sorularım oldu ona, hepsini detaylıca yanıtladı. Yerleştikten sonra vakit kaybetmeden dışarı çıkıp küçük bir Saraybosna turu yaptık. Gazi Hüsrev Bey Camii‘nin çevresini dolaştık, hediyelik eşya dükkanlarına göz attık. Oradaki dükkanlardan birinden kahve seti aldım, dükkanın sahibi Müslüman bir Arnavut kadındı. Kahve setleri Türkiye’den geliyor dedi, şaka yapıyor sandık, gerçeği ise ertesi gün öğrenecektim

Camii’nin bir duvarında çift musluklu çeşme var, bu çeşmenin ise şöyle bir olayı var; Eğer sol taraftan içerseniz Bosna’ya bir daha geleceksiniz, sağ taraftan içerseniz ise Bosnalı biriyle evleneceksiniz. Bosnalılar bu bilgiyi vermeden bir tarafı seçerek içmenizi istiyorlarmış, şansınızda ne var görmek istiyorlar sanırım

Çifte çeşme

Hava kararmak üzereydi, birazdan ezan okunacaktı. Hazır camiinin yanındayken akşam namazını kılmak istedim. Camii’nin hem avlusu hem içi maneviyat doluydu. Kendimi sanki Türkiye’deymiş gibi hissettim.

Namazdan sonra akşam yemeği için Željo adında bir restorana gittik. Garsonlar güler yüzlü, biraz Türkçe biliyorlardı birer porsiyon köfte söyledik. Mostar’da yediğimiz kadar olmasa da güzeldi, beğendik. Köfteye kişi başı 9,5 KM verdik. Bu restoran adını Saraybosna’daki futbol kulübü FK Željezničar‘dan almış. Futbol kulübü demişken Saraybosna’da Türkiye’nin ilk yabancı gol kralı Galatasaraylı Tarık Hodziç‘in Ćevabdžinca Galatasaray adında restoranı var. Alperen Galatasaray’lı olduğu için buraya gidecektik fakat kapalıydı, GS’li arkadaşlar listelerine kaydedebilir

Zeljo

Yemekten sonra yürüyüşe çıktık, etrafı keşfediyorduk. Etrafta bolca Türk vardı, görebiliyorduk ve Türkçe sesler duyabiliyorduk. Yürürken Prag tatlısı olan Trdelnik satan bir dükkana rastladım. Hiç yememiştim ve merak ediyordum. Bu dükkandan bir tane trdelnik aldım, yarısına elma diğer yarısına çikolata sürdürdüm. 11 KM ödedim.

Trdelnik

Pek bir esprisi yok aslında yemeseniz de olur. Ben bu tarz tatlıları yanında çay/kahve gibi bir içecek olmadan yiyemiyorum Bir kafeye oturup Alperen’le çay içtik, sonra da meşhur bir pastane olan Badem’e gidip orada biraz oturduk, oradan da dairemize geçtik. Uyumadan önce Instagram’da gezinirken iş yerinden arkadaşım olan Serdar’ın hikayesini gördüm. O da Saraybosna’daymış, hemen yazdım ve ertesi sabah kahvaltısı için sözleştik.

Bugünün başlığını voda koydum, su anlamına geliyor. Hem Blagaj’ın suyu, hem Kraviçe Şelaleri hem de Saraybosna’daki çeşmelerden sebep bu başlığı seçtim. Ayrıca ilk gün gittiğimiz kuzu çevirme mekanının adı Zdrava Voda yani ‘sağlıklı su‘ anlamına geliyordu

Üçüncü Gün: Aliya!

Sabah erkenden uyandık, şehri kimse yokken görmek istedik. Dükkanlar daha açılmamış, etrafta kimseler yoktu. Başçarşıyı baştan sona gezdikten sonra Alperen çorba içmek istedi. Hadzibajric diye bir esnaf lokantasına gidip çorba söyledik. Ben yine begova içtim, Alperen ise paça tercih etti. Çorba gerçekten lezzetliydi, burayı çok beğendik herkese tavsiye ederiz. Begova’ya 6KM, paçaya 13KM ödedik.

Hala daha erkendi o yüzden vakit geçirmek için AVM’ye doğru yürüdük. Yol üzerindeki Sönmeyen Ateş Anıtı‘na uğradık.

Sönmeyen Ateş Anıtı

Bu anıt, 2. dünya savaşında hayatını kaybedenlerin anısına dikilmiş ve oradaki ateş de 1946 yılından beri yanıyor. Hatırlarsanız bir benzerleri Barcelona ve Bakü’de de vardı.

Biraz daha yürüyüp AVM’ye girdik, orada saatlere bakıp tereyağ aldık. Serdar mesaj attı, biz kahvaltı için hazırız dedi. Tramvaya binip börekçiye geçtik. Saraybosna’da şehir içi ulaşım çok kolay. Zaten çoğu yer yürüme mesafesinde, yürümek istemezseniz de tramvay ve otobüsler var ödemeyi içeride şoföre yapabiliyorsunuz. Serdar ve eşiyle börekçide buluşup oturduk. Garson geldi “ne yersiniz abi” dedi, Saraybosna’da Türk olduğunuzu anlayınca hemen abi diyerek konuşmaya başlıyorlar Biz hepsinden azar azar ortaya istedik

Balkan böreği

Börekçinin adı Buregdžinica Bosna, en meşhur iki börekçiden biri, diğeri de Buregdžinica Sač. Börekleri çok beğendik, sanırım en güzeli ıspanaklıydı. Yoğurt da böreğe ayrı bir tat katıyor, az miktarda ekleterek deneyebilirsiniz. Fakat ayran fikrine çok alışamadım, börek yanında en iyi çay gider

Serdar ve eşiyle kahvaltımız

Kahvaltıdan sonra çok oyalanmadan kalktık, daireye gidip çıkışımızı yaptık. Oradan da Aliya İzzeetbegoviç‘in kabrine gittik. Yol biraz yokuşlu olsa da görmeden dönmek istemedik. Hepiniz zaten tanıyorsunuzdur fakat kısaca bahsetmem gerekirse Aliya İzzetbegoviç Bosna Hersek’in ilk cumhurbaşkanı. Bosna’nın en zor yıllarında ülkeyi yönetti ve acıya, katliama, gözyaşına şahit oldu.

Aliya İzzetbegoviç’in kabri

Aliya İzzetbegoviç‘in sevdiğim bir çok sözü var, hatta Youtube kanalımın açıklama kısmına 10 yıl önce onun bir sözünü yazmıştım hala da orada duruyor. İşte o söz:

Yeryüzünün öğretmeni olabilmek için gökyüzünün öğrencisi olmak lazım

Ve tabii ki Srebrenitsa katliamının 30. yıl dönümünde hala anlamını koruyan o söz:

Ve her şey bittiğinde hatırlayacağımız şey; düşmanlarımızın sözleri değil, dostlarımızın sessizliği olacaktır.

1995 yılında Avrupa’nın göbeğinde bir katliam gerçekleşiyor, çok garip değil mi? Daha da garip olanı 2025 yılında hala dünyada katliamlar/soykırımlar var. Sosyal medyanın bu kadar yaygınlaşıp herkesin her şeyden haberdar olabildiği bu günlerde katliamlara nasıl müsaade ediliyor anlamak güç. Gelecekte dönüp geriye baktığımızda “gözümüzün önünde katliamlar yapıldı ve biz nasıl bunlara tüm benliğimizle karşı çıkmadık” diyerek pişman olacağımızı düşünüyorum…

İzzetbegoviç için dua ettikten sonra havalimanına doğru yola çıktık. Normalde ben de Alperen’le birlikte dönecektim fakat gelmişken Saraybosna’yı biraz daha gezmem gerektiğini düşündüm ve bir gün uzattım gezimi. Havalimanına gidip aracımızı teslim ettik, herhangi bir sorun yaşamadık zaten arabaya gözümüz gibi bakmıştık.

Alperen’i yolcu ettim ve merkeze dönmek için otobüs durağında beklemeye başladım. Bir minibüs yanaştı ve merkeze gidiyorsan atla dedi. Ne alaka diye bakarken içerideki yolcuları gördüm onlar da elleriyle beni araca davet etti. 5€ dedi şoför, belediye otobüsünü bekleme boşuna hızlıca gideceğiz diye ekledi. Ben de iyi madem diyerek minibüse oturdum. Yanımda orta yaşlarda bir çift vardı selam verdiler, tanıştık. Yunanlarmış ve Türkçe öğreniyorlarmış, Türkiye’yi çok seviyorlarmış. Girit adasında yaşıyorlarmış, benim de Girit’te bir arkadaşım olduğunu söyledim, ismini sordular söyledim ama tanımadılar sadece bu soy isim Giritli soy ismidir dediler

Merkezde indim, bir tura kaydolmuştum ve başlamasına bir saat zaman vardı. Ben de Serdar’a yazdım buralardaysanız birlikte yemek yiyebiliriz dedim. O da kuru et aldığını 15 dakikaya geleceğini söyledi. Ben de sebilin orada oyalanırken bir berbere rastladım, bari tıraş olayım zamanı değerlendireyim dedim. İçeri girdim, bir tane orta yaşlarda kadın köşede oturuyordu. Sakallarımı kısaltmak istiyorum dedim, tamam dedi kadın, peki kim yapacak diye sordum, “ben yapacağım” dedi. Berber kadındı, iyi denk gelmişti çünkü kadın berbere tıraş olmayı hep deneyimlemek istemiştim. Oturdum koltuğa sadece kısaltalım dedim, o esnada köpüğü aldı ve sakallarıma sürmeye başladı. Usturayla ıslak tıraş yapacaktı, ben de madem oluyorum tam olalım dedim ve sesimi çıkarmadım.

Biraz acıtıp kanatsa da yetenekli olduğunu söyleyebilirim. Arkada asılı birkaç asker fotoğrafı vardı, bunlar kim diye sordum, “Tito” dedi, “Tito Yugoslavya” Tito’yu da seven ve saygı duyan çok kişi vardı Bosna’da, her yerde posterlerini görmek mümkündü. Tıraş için 10KM ödedim ve dışarı çıktım.

Serdarlar gelmişti, oyalanmadan Pekara Kovači adında meşhur pizzacıya gittik. Bu dükkan Aliya İzzetbegoviç‘in kabrinin yakınında yer alıyordu yani o yokuşu tekrar çıkmış oldum Pizzacıya gittik, içeri girmek için kapı ararken sürgülü pencereden bir adam “siparişler buradan” diye bağırdı. Kart geçiyor mu diye sorduk çünkü hiçbirimizde fazla nakit kalmamıştı kalan paraları dönmek için kullanacaktık. Çoğu yerde olduğu gibi burada da kart geçmiyormuş. Peki burada oturacak yer yok mu diye sorduk, hayır yok self servis dedi adam. Yani pizzayı elimize alıp mezarlığın yanında yiyecektik. Tadımız kaçtı ve vazgeçtik. Dünyanın en iyi pizzasını da yapsa(eminim yapmıyordur) bu şekilde hizmet vermesi bence hoş değil. Dilim pizza satsa anlarım da koca pizzayı ben ayakta nasıl yiyeyim? Yani burayı önermiyorum arkadaşlar, o yokuşu çıkmayın bence başka güzel restoranlara bakabilirsiniz. Zaten pizza bence çok abartılıyor, Roma’da yedim yetti işte her gittiğim ülkede yememe gerek yok diye düşünüyorum

Turumun başlamasına çok az kalmıştı o yüzden hızlıca bir şeyler yemem gerekiyordu, hemen bir hamburgerci bulduk ve orada hızlıca karnımızı doyurduk. Ben de Serdarlarla vedalaşıp tura doğru koştum. Turun başlayacağı yere gittiğimde bir tane Avusturalya’lı turist bekliyordu, sonra Londra’lı, İtalyan ve Portekiz’li birileri daha geldi ve tura başladık. Tur rehberimiz Adis Sebil‘den turu başlattı.

Sebil önünde haritalı poz

Bu sebil Osmanlı tarafından yaptırılmış, tarih boyunca(savaşlar sebebiyle) iki kez yıkılmış ve tekrar yapılmış, etrafı genişletilip bir meydan haline getirilmiş. Rehberimiz dedi ki “bu sebilden su içen mutlaka bir kez daha Saraybosna’ya gelir” ve hepimizi toplayıp çeşmeden su içirdi

Bakırcılar çarşısına doğru devam ettik, rehberimiz bize çarşı ve bakırlar hakkında bilgiler verdi. Dedi ki renkli olan ürünleri almaktan kaçının onlar Türkiye’den geliyor burada üretilmiyor. O an kafamda şimşek çaktı ve önceki gün aldığım bakır kahve fincanı seti aklıma geldi. Arnavut kadın bunlar Türk yapımı demişti biz de şaka yapıyor sanmıştık ama doğruymuş. Kendimi İstanbul’a gelip Çin malı ürün alan turist gibi hissettim Aklınızda bulunsun orada yapılan bakır ürünler renksiz oluyormuş ve köşelerinde aile mühürleri yer alıyormuş. Rehberimiz bizi bir dükkana soktu. Burada genç bir çocuk bakırı dövüyordu, rehberimiz bizim için sunum yapmasını istedi. Çocuğun adı Aliya’ydı, kendisi dördüncü kuşak bakır ustasıymış.

Aliya bize dükkandaki ürünlerini tanıttı. Savaştan kalan bombaları işleyerek vazo yapıyorlarmış, en çok satılan ürün cezveymiş herkesin evinde bu bakır cezvelerden bulunurmuş(artık bende de var) Aliya bizim için bir bakır parçası aldı ve küçük bir ayraç yaparak hünerlerini gösterdi.

Burada Mostar köprüsünü işliyor bakıra, bitmiş hallerinden de örnek gösterdi, gerçekten bir sanat eseri! Saraybosna’ya yolunuz düşese Bakıcılar Çarşısı’na uğramanızı şiddetle tavsiye ederim.

El yapımı bakır ürünler

Tura devam ediyoruz, nehir tarafına çıktık ve su boyunca yürüyerek tarihi öğrendik. Sarajevo City Hall‘un yanından geçerek köprünün karşısındaki evi gördük. Bu evin ismi İnat Kuca yani inat evi. Hikayesi ise şöyle, belediye binası inşası için nehrin kenarında bir yer bulunur fakat burada bir adamın evi vardır. Belediye adamın evini satın almak ister ama adam o kadar inatçıdır ki ne teklif edilirse reddeder. En sonunda ise evin tüm taşlarının nehrin karşısına taşınıp aynı şekilde inşa edilmesi şartıyla kabul eder. Bu inadından dolayı bu eve İnat Evi adını verirler Ev şu an restoran olarak hizmet veriyor.

İnat Kuca

Nehrin karşı tarafından yürümeye devam ettik. Rehberimiz bize 1984 kış olimpiyatlarının burada yapıldığını, nehirden olimpiyatların tepeye çıkan bir teleferik sistemi olduğunu söyledi. Ardından Latin Köprüsü‘ne doğru yürüdük. Buranın önemi ise 1. Dünya Savaşını başlatan yer olması. Hepimiz ilkokulda öğrenmişizdir, Avusturya-Macaristan veliaht prensi Ferdinand, Sırp suikastçi Gavrilo Princip tarafından öldürülür ve bu suikast zaten başlamasına an kalan savaşın bahanesi olur. Suikast tam olarak bu köprünün üzerinde gerçekleşir, Ferdinand ve eşi Hotel Europe’da konaklıyorlarmış, toplam 8 tane Sırp suikastçı varmış.

Şehrin içine girerek Sinagogu gördük, rehberimiz Saraybosna için Avrupa’nın Kudüs’ü benzetmesi yaptı. Burada 3 din birlikte yaşamış. Şimdilerde çok az yahudi kalmış, müslüman ve hristiyanlar yarı yarıya gibi bir orandaymış. Taşlıhan‘ın kalıntılarına gittik, zamanında burası büyük bir kervansaraymış ve aynı anda 100 at, 500 konuk kapasitesi varmış. Burayı Gazi Hüsrev Bey yaptırmış, 3 güne kadar konaklamalar ücretsizmiş. Evet yanlış duymadınız, bedava Neden 3 gün diye sorarsanız Bosna’da bir atasözü varmış; “Misafir üç günlüğüne misafirdir, dördüncü gün artık ev sahibidir” diye. Bizde de buna benzer sözler var aslında. 3 günün dinlenmek için yeterli olacağını düşünüp bedava yapmışlar, bence olağanüstü bir olanak keşke şimdi de olsa

Her yıl Ağustos ayında Saraybosna film festivali düzenlenirmiş ve bu sene 30.su gerçekleşecekmiş. Bezistan’a yani Gazi Hüsrev Bey Bedesteni‘ne gittik. Burası yine 16. yüzyılda Osmanlı tarafından yaptırılmış ve bölgenin en önemli ticari merkeziymiş. Kapalıçarşı’nın küçük hali gibi düşünebilirsiniz, içeride el yapımı ürünlerden tekstile her şey var.

Ardından Gazi Hüsrev Bey Camii‘nin avlusuna giderek oranın tarihini öğrendik. Camii’nin yanında bir saat kulesi var ve bu saat hicri takvime göre çalışıyormuş ve her gün günbatımında yani akşam ezanı saatinde 12:00‘a geliyormuş. Ben de önceki gün gün batarken bu kuleden ses geldiğini duymuştum.

Sonra Başçarşı’ya ilerledik, tam girişte eski Saraybosna ve yeni Saraybosna’nın ayrıldığı bir çizgi var. Bu çizginin iki tarafındaki mimari fark bariz bir şekilde belli oluyor. Bir tarafta Osmanlı etkisi, diğer tarafta Avusturya-Macaristan mimarisi.

Kültürlerin buluşma noktası

Sağdaki duvarda gördüğünüz tabela ise bir çeşit oyun, bunu çevirip doğu veya batıya gidiyorsunuz. Biz de yaptık ve doğu yani Osmanlı tarafı çıktı

Ve Başçarşı‘da başlayan turumuz yine burada sona erdi. Turdan çok memnun kaldım, rehber aklımdaki tüm soruları cevaplandırdı. Zaten her Türk Bosna’ya biraz hakimdir, gidince anlayacaksınız çoğu şey aşina gelecek. Tur boyunca rehberin sorduğu her şeyi bilmiştim, yanımdaki İtalyan arkadaş “Bosna hakkında nasıl bu kadar şey biliyorsun, araştırdın mı” diye sordu ben de “Biz eskiden bir devlettik, kültürlerimiz çok benzer” dedim. Turda rehber Osmanlı ve Türklerden o kadar çok bahsetti ki, neredeyse her şeyde Osmanlı etkisi var.

Bu şekilde bir turla şehri öğrenmenizi tavsiye ederim, zaten yazılarımı okuyan bilir her gittiğim şehirde yürüyüş turlarına katılıyorum. Saraybosna’daki tur için haritadaki linke tıklayabilir veya benim gibi GuruWalk sitesinden rezervasyon yapabilirsiniz. Turda belli bir ücret yok, bahşiş usulü çalışıyor yani ne kadar verirseniz. Ben 10 KM verdim.

Ve turumuz bitti, günbatımına az kaldığı için rehber bize Sarı Tabya‘dan Saraybosna manzarası izlememizi tavsiye etti. Turdaki herkes de bu fikri beğendi ve hep birlikte Sarı Tabya‘ya tırmandık. Yolda genelde İtalyan Jacopo’yla muhabbet ettim, kendisiyle İtalya, basketbol ve balkanlar hakkında konuştuk. Tepedeyken tam gökyüzünün kızıllaştığı ana denk geldik, güneşi orada batırdık.

Sonra tekrar şehir merkezine indik, herkes acıkmıştı ayrılmadan önce birlikte yemek yiyelim dediler. Rehberimizin tavsiye ettiği Ferhatović’e gittik, burası Zeljo’dan daha iyiymiş. Ben de deneyip kıyas yapacaktım fakat o saatte mutfaklarını kapatmışlar müşteri kabul etmiyorlarmış. Biraz şansımı zorlayıp oturmaya çalıştım ama yarın gel artık kapatıyoruz dediler Biz de Dveri adında başka bir yere gidip oturduk. Burada yine cevapi yedim ama sosis şeklinde olanlardan denedim bu sefer.

Dveri

Güzeldi beğendim ama köfte olanları tercih ederim açıkçası. Yemekten sonra ayrıldık, trileçe bulmak için Başçarşı tarafına gittim. Neden? Çünkü doğum günümdü Evet geçen sene Roma’da tiramisuyla yeni yaşıma girmiştim bu sene de trileçeyle Saraybosna’da girecektim. Bir tane tatlıcı gördüm, trileçe aldım ve mum istedim, çalışanlar Türkçe biliyordu yardımcı oldular sağ olsunlar. Sebil’in önüne giderek fotoğraf çektirdim ve 28. yaşıma Bosna’da girdim.

28. yaşımın ilk anları

Trileçemi yedikten sonra daireme geçip günü bitirdim. Yorucu bir gün olmuştu ama verimli geçmişti, iyi ki bir gün daha kalmıştım.

Bugünün başlığına Aliya yazmamın sebebi ise hem Aliya İzzetbegoviç hem de bakırcı çocuğun adının Aliya olmasıydı.

Dördüncü Gün: Doviđenja!

Son kez dobro jutro!

Artık gitme zamanı gelmişti, sadece birkaç saat vaktim vardı. Kahvaltı için Buregdžinica Sač adlı börekçiye gittim. Kalabalıktı, zar zor oturacak yer buldum. Tüm garsonlar Türkçe öğrenmiş, her kelimenin sonuna “abi” ekliyorlardı ve komik duruyordu Boşnak böreği alacaktım fakat fırından yeni çıkan Boşnak mantısını görünce denemek istedim, bir porsiyon boşnak mantısı yanında da ayran aldım

Boşnak mantısı

Nasıl buldum? Bayıldım! Hamurun çıtırlığı ve kıymanın lezzeti birleşince şahane bir tat ortaya çıkıyor. Şiddetle tavsiye ederim!

Kahvaltıdan sonra kuru et almak için Gradska tržnica Markale adında kapalı pazara gittim. Burası şarküteri dükkanlarının bulunduğu bir pazar. Bir tur attım ve Serdar’ın önerdiği Meat Shop by Eldar Babić‘den biraz kuru et aldım. Dükkanların önünden geçerken devamlı çağırıp ısrarla ürünlerinden ikram ettiler. Almayacağımı ve tok olduğumu söylememe rağmen yedirdiler, kaymak ve  peynire doydum

Kuru et aldıktan sonra zaman geçirmek için çarşıda turladım. Badem pastanesine giderek krempita denedim ve oldukça beğendim. Zaten bu tarz hamur işlerini severim genelde. Daireme dönüp toparlandım ve çıkış yaptım. Havalimanı otobüsü için internette fazla bir bilgi bulunmuyor, yalnızca bu site var ve onda da detaylı bilgi yok. Başçarşının ordaki tramvay durağından geçtiğini öğrendim, ödemeyi şoföre yaptım 5KM ücreti var. Yarım saatlik yolculuktan sonra havalimanına ulaştım.

Dönüş vakti

Check-in, kapıya geçiş işlerini hızlıca halledip uçağa bindim. Tekrar söylüyorum havalimanı gayet iyi. Bir saatlik uçuştan sonra İstanbul’daydım. Bu uçuş benim 120. uçuşumdu. Bosna bize çoğu ülkeden daha yakın, her iki anlamda da yakın! Güzel bir gezi oldu, buraya mutlaka bir kez daha gitmek istiyorum. Kimle giderim, ne zaman giderim bilmiyorum

Sık sorulan sorular?

Ne kadar harcadım?

Toplam 400€ harcadım. Uçak bileti, araç kiralama, konaklama, yeme-içme, alışveriş dahil. Bunu kısmak mümkün, konaklama ve uçak biletleri oldukça uygun Bosna’da.

Saraybosna/Mostar kaç günde gezilir?

Saraybosna için iki tam gün, Mostar ve çevresi için de iki tam gün gerekir diye düşünüyorum.

Bosna güvenli mi?

Gördüğüm kadarıyla oldukça güvenli. İspanya ve İtalya’daki kadar güvensiz hissettirmedi. Yine de her zaman dikkatli olmak lazım tabi. Dışişleri bakanlığının sayfasını incelemenizi tavsiye ederim.

Bosna’ya kimlikle gitmek mümkün mü?

Henüz değil. İki ülke arasında kimlikle seyahat duyurusu yapılmıştı fakat henüz geçiş yapılmadı yani pasaporta ihtiyacınız olacak.

Gelelim teşekkür kısmına!

Gezinin planlama aşamasında bana yardımcı olan başta Aziz olmak üzere iş yeri arkadaşlarıma,

Bize güzel bir daire kiralayıp her konuda yardımcı olan ayrıca bu yazıyı yazarken kendisinden bilgiler aldığım Nejra Hanım’a(Hvala!)

Saraybosna’da bize eşlik eden Serdar ve kıymetli eşine,

Bu geziyi paylaştığım ve birlikte öğrenip eğlendiğim aziz dostum Alperen’e teşekkürlerimi sunarım.

Güncel uçuş haritam için:

https://my.flightradar24.com/Serif

Bir sonraki gezimde görüşmek üzere, kendinize çok iyi bakın!

Seyahatin önündeki tek engel kapının eşiğidir
-Boşnak Atasözü

The post Bosna! Saraybosna – Mostar appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Yeni bir gezi yazısıyla karşınızdayım. Rota bu sefer yurt içi Erzurum her zaman gitmek görmek istediğim bir şehir olmuştur. Memleketime yakın olması, milli mücadelede önemli rol oynaması, tarihi, kültürü, kış sporları ve Erzurumlu arkadaşlarım sebebiyle Erzurum pek de yabancı olduğum bir şehir değildi. Erzurum’a dair ilk hatırladığım anılarım babamın bal yapmaları için petekleri Erzurum yaylalarına götürmesi ve 2011 Kış Oyunları olabilir. Yine 2011 yılının eylül ayında liseye başlamıştım ve sınıfımızda Erzurumlu bir çocuk vardı, adı Servet olan ve daha sonraları yakın arkadaş olduğumuz bu çocuk bizim oralılara benzemiyordu. Bizden daha esmerdi ve lise birdeyken bile sakalları vardı. Okulumuz yatılı bir lise olduğundan ülkenin her yerinden öğrenciler vardı.

Nereden çıktı bu Erzurum?

Yukarıda belirttiğim gibi Erzurum’a mutlaka gitmek istiyordum fakat hiç sıra gelmiyordu. Arkadaşlarla(Tuncay, Mahmut, İlker, Alperen) yıl bitmeden gidelim demiştik ama hepsinin bir işi çıktı, erteledik. Bir gün Erzurumlu arkadaşım Feyza bana “Erzurum’a neden gelmiyorsun” diye sordu. Ben de “çünkü çok soğuk” dedim, o da olsun gel araba var çok üşümezsin ben seni gezdiririm dedi. Ben de ne zamandır ertelediğim Erzurum gezisi için şartların oluştuğunu ve artık gitmem gerektiğini düşündüm. Aslında o tarihlerde İsviçre’ye ve Portekiz’e gitmeyi düşünüyordum ama oralara yazın giderim diye düşünüp vazgeçtim. İsviçre yerine Erzurum’u tercih ettim dikkatinizi çekerim! Ülkemiz cennet cennet

Cumartesi yola çıkıp Pazartesi dönecektim. Otel olarak Palandöken’de bir otelde kalmak istedim ama fiyatları görünce ve Palandöken’in şehre çok yakın olduğunu öğrenince vazgeçtim. Kalacak yer olarak şehir merkezindeki Otel Zade‘yi seçtim. Cumartesi sabah 7 uçağına bilet aldım ve içlik, eldiven, atkı gibi kışlık giyeceklerden oluşan küçük bir valiz hazırladım. O zaman Erzurumlu ünlü sanatçı İbrahim Erkal‘dan bir şarkıyla başlayalım:

İbrahim Erkal‘ı üniversite yıllarında çok dinliyorduk çünkü yakın arkadaşım Emrullah’ın akrabası oluyordu ve devamlı onun müziklerini açıyordu. Öldüğü zamanı da dün gibi hatırlıyorum üniversite ikinci sınıftaydık. İbrahim Erkal’a vefa olarak Hürmet adında bir albüm yapıldı ve en sevilen şarkıları birçok sanatçı tarafından seslendirildi, bir göz atmanızı tavsiye ederim.

İlk gün: Dadaş

Uçak erken olduğu için hiç uyumadan havalimanına gittim. Havalimanında iş yerinden Erkan abiyle karşılaştım o da kızıyla Rize’ye gidiyordu. Klasik pozdan verip kapıya geçtim, bu sefer pasaport yoktu tabi

Klasik poz

Erkan abiyle kapıya geçtik, orada da ilkokul arkadaşım Nisa’yla karşılaştım, boarding işlemlerini o yaptı Uçakta bir saat rötar vardı, biraz araştırınca düşük görüşten dolayı olduğunu anladım. Neyse sis dağılır elbet gideriz diye düşündüm. İkinci bir gecikme olmadan uçağa alındık ve havalandık. Uykum olduğu için direk uyumaya başladım, gözlerimi aralayıp şu manzarayı gördükten sonra da uykusuzluk yerini heyecana ve hevese bıraktı:

Karlı dağlar

Karlarla kaplı dağlar güneş ışığında öyle bir manzara sunuyordu ki hayranlıkla izlememek elde değildi. Ben dağları dalmış izlerken anons sesiyle doğruldum, kaptan şöyle diyordu: Sayın yolcularımız, Erzurum havalimanındaki hava şartları sebebiyle Trabzon havalimanına iniş yapacağız. Daha önce de memlekete giderken uçak Samsun’a inmişti oradan otobüsle Çayeli’ne gitmiştim. Yine aynı yaparlar bizi otobüse koyarlar diye düşündüm. Yol 5 saat civarı sürse gün bitecekti. Trabzon’a indik, hava günlük güneşlik, bir taraf deniz diğer taraf yeşillik. Babam aradı gel Çayeli’ne Erzurum’a sonra gidersin dedi Ben de ne yapsam diye kara kara düşünürken kaptandan bir anons daha geldi: “Sayın yolcularımız, yakıt aldıktan sonra Erzurum için tekrar havalanacağız” Ohh çektim içimden, vakit kaybetmeden Erzurum’a gidebilecektim. Yarım saat kadar yerde durduk, eski şirketim Çelebi uçağı hazırladı ve tekrardan havalandık. Manzarayı müzik eşliğinde sunayım size:

12 gibi Erzurum’a iniş yaptık. Uçaktan çıktım merdivenlerden inerken iyi çok soğuk değilmiş dedim. Merdivenlerden inip apronda yürürken kulağımı ve dizlerimden aşağısını bir şey ısırmaya başladı. Sanırım buna ayaz diyorlardı O an 2017 yılından bir anı canlandı kafamda. Üniversite okurken bir dönem McDonalds’ta çalıştım, orada -20 derecede depolanan ürünler vardı ve ben de kafeci(McCafe) olduğum için haftada bir tatlıların sayımını yapıyordum. Sayım birkaç dakika sürüyordu fakat öyle soğuk oluyordu ki içerisi kat kat mont giyip eldiven takıp öyle giriyordum depoya. İşte Erzurum da ona yakın bir soğukluktaydı, ben burada nasıl hayatta kalacağım diye düşündüm İstanbul’dan ayrılırken hava 11 dereceydi, Erzurum’da ise -10 yani 20 derecelik bir fark vardı. Yanıma kalın kıyafetler, içlikler almıştım fakat uçakta bunalırım diye giymemiştim. Öğrendim ki içliksiz bu soğukla mücadele edemem

Erzurum Havalimanı

Havalimanından çıktım, Feyza beni almaya gelmişti. Arabaya biner binmez dedim ki “Feyza bu ne soğuk böyle?!” o da dedi ki “Marta kadar böyle” Yeri gelmişken Evliya Çelebi‘nin Seyahatname eserinde Erzurum hakkında yazdığından bahsedeyim. Seyahatname’de der ki: Kedi(pisig) damdan dama atlarken, soğuktan havada donar kalır. Aylar sonra yaz geldiğinde buzları çözülür ve kedi düşer. Soğuğu etkili bir şekilde betimlemek için güzel mizah yapmış zamanında Evliya Çelebi

Hemen seni bi cağlayalım dedi Feyza ve Muammer Usta adında meşhur bir yere gittik. Feyza tatari denilen cağ çeşidinden sipariş verdi, bunun da tadına bakmanı istiyorum dedi. Tatari etin orta kısmından kesilerek az pişmiş şekilde servis ediliyor. Masaya hemen mezeler geldi, İstanbul’da bu ikram yok maalesef.. Eti yedim ama az pişmiş olduğu için  bana pek hitap etmedi. Yağlı olduğundan zor çiğneniyordu o yüzden bir sonrakinde bol pişmiş ve yağsız alacağım dedim.

Cağ kebap

Restoran çok kalabalıktı, neden bu saatte bu kadar kalabalık diye sordum. Bunlar kayaktan yemek yemek için gelenler dedi Feyza. Kayak için erkenden kalkıp Palandöken’e çıkıyorlarmış, birkaç saat kaydıktan sonra acıkınca merkeze gelip cağ kebabı yiyorlar ve sonra tekrar kaymaya devam ediyorlarmış. Bunu yarın daha iyi anlayacaktım Yemekten sonra Feyza beni otelime bıraktı yerleş, dinlen akşamüstü gezeriz dedi. Otele girdim, sıcak bir karşılamayla hızlıca check-in yapıp odama geçtim. Oda gayet büyüktü ve tasarımı hoş gözüküyordu. Sımsıcaktı oda, nasıl ısıttıklarını merak ettim ve sağa sola baktım fakat kalorifer peteği göremedim. Sonra kafamı kaldırınca tavan hizasında kocaman bir delik gördüm, oradan fersah fersah sıcak hava geliyordu. Eminim o ısıtma sistemi 5 dakika çalışmasa oda buz gibi olurdu.

Birkaç saat dinlendikten sonra tekrar Feyza gelip beni aldı ve gezmeye başladık. Sokakta yürürken dikkatimi çeken şey her tarafın buzla kaplı olması ve insanların kaldırımdan değil yoldan yürümesi oldu. Feyza’ya neden insanların veya belediyenin karları temizlemediğini sordum. O da insanlar alışmış, belediye de yapmıyor dedi. Düşünün esnaflar bile kendi dükkanlarının önündeki buzları temizlemiyor. Sokakta yürümek çok tehlikeli, devamlı tetikte olmanız lazım, kayıp ciddi sakatlanabilirsiniz. Peki neden kaldırımdan değil yoldan yürüyorlar diye sorduğumda ise eliyle çatıları gösterdi.

Saçaklar…

Evet sebebi tam olarak bu. Bu saçakların kafanıza düştüğünü düşünsenize… Benim anlamadığım ise bir sopa yardımıyla saçakları kırıp tehlikeyi önlemek mümkün ama onu da yapmıyorlar. Sanırım alıştılar veya bu durumu çok kafaya takmıyorlar Çifte Minareli Medrese ile turumuza başladık. Feyza bana bu yapının tarihini ve işlemelerin anlamlarını detaylıca anlattı. Selçuklu döneminde yapılan bu eseri uzunca inceledik. Motifler, kullanılan malzemeler, arkasındaki kümbet… Her bir detayı çok değerli ve ilgi çekiciydi. Çifte Minareli Medrese‘nin aynısı Sivas’ta da var ve Erzurum’dakinden önce inşa edilmiş. Bence Erzurum şehrinin simgesi bu medrese.

Çifte Minareli Medrese

Medresenin önündeki pozumu paylaşıp devam ediyorum, üşüdüğümü belli etmemeye çalışıyorum İçeri geçtik, kümbet kısmını gezerken 3 tane turist kümbetle ilgili bir soru sordu, Feyza da detaylı bir şekilde açıkladı. Antalya’dan gelmişler ve çok soğuk bulmuşlar, ayrıca buzda kayıp düşmüşler… Hemen bir video ekliyorum sizin için, bunun aynısını instagram hesabımdan da paylaştım:

Sonra sırasıyla Erzurum Kalesi, Üç Kümbetler ve Erzurum Evleri’ne gittik. Erzurum Kalesi‘ne giriş ücretliydi bir de kapanış saati gelmişti o yüzden girmedik çevresini turlayıp devam ettik.

Erzurum Kalesi

Sonra da Üç Kümbetler‘e uğradık. Kümbet denilen şey bir mezar aslında, dönemin önemli isimlerine ait taştan yapılmış anıt mezar. Erzurum’da yirmiden fazla kümbet bulunuyor ve bulunmamış olan kümbetlerin de olduğu düşünülüyor. Erzurum Evleri‘ne doğru yürüdük, burası 11 tane ev ve hanın birleştirilerek Erzurum kültürüne göre dizayn edilen bir kafe. İçeride yer sofraları, eski halılar, yöreye ait alet edevatlar var.

Tükan

Burada hediyelik eşyalar da satılıyor, arkada göreceğiniz üzere kıtlama şeker var Yer sofrasına oturup çay ve kuruyemiş söyledik. Biraz soğuktu ama Erzurum türküleri eşliğinde bir süre oturup sohbet ettik. Çayı limonlu içmeye alış dedi Feyza, Erzurum’da limon parçası atıp öyle içiyorlarmış. Biz de aile evinde limonlu içerdik ama İstanbul’da bırakmıştım limonu. Erzurum’da kafe ve restoranlarda çayın yanında limon da getiriyorlar. Buradan çıktıktan sonra tekrar cağ kebabı yiyelim dedik ve bu sefer Çınar adında farklı bir restorana gittik. Bu sefer yağsız ve iyi pişmiş istedim, gayet beğendim.

Cağ çekk

Üstüne de Erzurum’un meşhur tatlısı olan kadayıf dolmasından yedik. Yanında da limonlu çay içtik tabi Kadayıf dolması biraz ağır geldi bana açıkçası, ben zaten sütlü tatlıları daha çok severim… Bir yandan ertesi günün planını yapıyorduk, kayak için bir eğitmen bulduk saati 3000₺‘ye eğitim veriyormuş, 2 saat ders yaparız anca kaparsın dedi. Ben tam alsam mı almasam mı diye düşünürken Feyza, bi bekle sen akşam haber vereceğim dedi. Restorandan kalktıktan sonra Atatürk Üniversitesi turu yaptık. Gerçekten büyük bir kampüsü vardı, buradan okuyan arkadaşlarıma fakültelerinin fotoğraflarını atıp “özlemişsinizdir” yazdım Otele geçtim ve dinlenmeye koyuldum. Feyza aradı ve eniştesinden rica ettiğini, yarın bana kayak dersi vereceğini söyledi. Ertesi gün için sözleştik, hiç uyumamıştım o yüzden erkenden yattım. Tarih 21 Aralık’tı yani kuzey yarım kürede en kısa gün/en uzun gece. En kısa günü çok verimli bir şekilde değerlendirip gecesinde de uzun ve deliksiz bir uyku çektim. Geçen sene aynı gün ise Arjantin’deydim, orada da en uzun günü yaşadım. Böyle tesadüfler hoşuma gidiyor ve anlamlı geliyor

İkinci Gün: Dağ!

Sabah erkenden uyanıp kahvaltı için otelin terasına çıktım. Kahvaltıyı beğendim gayet çeşitliydi, Erzurum küflü peynirini ilk orada tattım. Kahvaltıdan sonra sıkıca giyindim ve Feyza beni aldı. Palandöken’e doğru yola çıktık, on dakika kadar sonra dağa ulaştık. Erzurumlular Palandöken’e kısaca ‘dağ’ diyorlar. Fark ettiniz mi, on dakika sürdü yolculuk, sadece 10! Şehir merkezine en yakın kayak merkezi Erzurum’daki Palandöken’miş. Önceki gün dağdan cağ kebap yemeye gelenleri şimdi daha iyi anlamıştım. Otoparka arabayı park edip ringe bindik, tesislerle otopark arası devamlı ring var. Tesislerin orada Yüksel abi bizi karşıladı ve hadi ekipman kiralayalım dedi. Ekipman kiralamak için tesise girerken Sabri Sarıoğlu‘yla karşılaştık, o da çocuğuyla binadan çıkış yapıyordu Kayak botu, salopet ve kayak boardu kiraladık. Mont kiralamana gerek yok seninki yeterli dedi Yüksel abi. Kask da Yüksel abide fazladan var diye kiralamadık. Şimdi sırada skipass vardı, ilk etapta öğrenmek için acemi pistinde kayacaktık o yüzden 2 saatlik halı pass aldık. Fiyatlar şu şekilde:

Palandöken Bilet Fiyatları

Biletleri aldıktan sonra kayakları elimize alıp yürüyen banda binerek yaklaşık 100 metre yukarı çıktık. Yüksel abi karşıma geçti ve önce kayakları giymeyi öğretti. Sonra kayakları ters V yaparak kar sapanı pozisyonuna çalıştırdı. İlk inişimde dengemi kuramadım ve düştüm. Yüksel abiye baktım, merak etme daha çok düşeceksin dedi İki üç derken pozisyon oturmaya başladı. Feyza dedi ki ilk kez kayan birine göre hızlı öğreniyorsun. Sizce nasılım?

O an acaba bugüne kadar neden kayak yapmadığımı düşündüm. Kış tatili sınıfsal mıydı? Hayır değil, sanılanın aksine o kadar pahalı bir aktivite değil aslında. Kocaeli’de dört yıl okudum ve Kartepe yanı başımdaydı, gidebilirdim. Hadi o zaman öğrencilik, 5 yıldır İstanbul’da yaşıyorum, Uludağ’a gidebilirdim. Bu yazıyı okuyanlardan ricam, eğer hiç gitmediyseniz bu kış bitmeden yaşadığınız yere yakın bir kayak merkezine gidip kayın. İnanın pişman olmayacaksınız!

İşte halı denilen biletle bu şekilde yukarı çıkılıyor ve oradan aşağı iniliyor. Yeni başlayanlar için ideal. Burada birkaç tur attıktan sonra Yüksel abi, hadi teleferikle üste çıkıyoruz dedi. Nasıl yani en üste mi dedim, yok orta seviyeye çıkacağız Ejder kapalı zaten şu an dedi. Ejder dediği yer zirve, tam 3200 metre. Teleferiğe bindik, yaklaşık 15 dakika süren huzur dolu manzaralar eşliğinde bir yolculuk yaptık.

Yüksel abi ve Feyza’yla Teleferik pozu

Teleferikten inip dışarı çıktığımda ilk gün hissettiğim soğuğu bir kez daha hissettim. Alt tarafta kayarken pek üşümemiştim. Bunun sebebi devamlı hareket halinde olmamdan ya da aşağısı çok soğuk değildi. Yukarı çıktığımızda hava en az 10 derece daha soğuktu. Pistin başına geçtik, aşağı doğru bi baktım ki dik ve virajlı bir yol. Dedim ki “Yüksel abi ben buradan kayamam” o da “sorun yok ben sana yardım edeceğim” dedi. Önüme geçip batonlarını bana uzattı, onları tutarak hafif kontrollü bir şekilde pistin ilk kısmını kaydık. Orada bir kafe vardı, mola verip sıcak çikolata içtik. Soğukta sıcak çikolata iyi gidiyor

2500 metrede artist pozu

Moladan sonra tekrar kaymaya devam ettik, Yüksel abi beni bıraktı sen kayarsın dedi. Ben de yavaşça kaymaya başladım, ilkten güzel gidiyordu fakat bir müddet sonra eğim artmaya başladı. Kar sapanı tekniğiyle yavaşlayamıyordum, hızlandıkça dengeyi sağlayamadım ve düştüm. Kayaklar ayağımdan çıkmıştı, kalkıp kayakları taktım ve tekrar kaymaya devam ettim. Aşağıda virajlı bir kısım vardı orada bir daha düştüm Bu sefer kayakları giyemedim çünkü kaygan bir yerdi kayaklar sabit durmadığı için tam ayağıma oturtamıyordum. Benim cebelleştiğimi gören biri geldi ve giymeme yardım etti. İlk sefer için zor yerden başlamışsın dedi O kısımdan sonrasını hiç düşmeden güzelce kaydım. Son kısımda şöyle bir manzara çıktı karşıma:

Bunu ben kayarken çekemedim, telefonu elime alırsam düşerim diye düşündüm Feyza çekip bana gönderdi sağolsun. Pisti bitirdik, Yüksel abi çoktan inmiş bizi bekliyordu. Nasıldı diye sordu, ben de “birkaç defa düştüm ama çok keyifliydi” dedim. O zaman hadi bir daha çıkıyoruz dedi. Bende biraz hamlıktan dolayı kas ağrısı vardı bir de yine düşerim bu sefer sakatlanırım diye cesaret edemedim. Siz çıkın ben burada takılırım dedim Onlar teleferikle çıkıp bir tur daha indiler ben de alt kısımda biraz kaydım, biraz oturdum zaman geçirdim. Çok geçmeden Yüksel abiyle Feyza kayarak geldi. Hepimiz acıkmış ve yorulmuştuk, hep birlikte yemek yemeye gidelim dedik. Tatlı bir kar yağışı başlamıştı, özleyenler için videosunu paylaşayım:

Yemek için gittiğimiz yer tadilattaymış, Yüksel abi ben eve geçeyim dedi. Biz de Feyzayla Sway Otel‘e gittik. Sway benim kalmak istediğim oteldi ama çok pahalı olduğu için vazgeçmiştim. Madem kalamıyorum bari restoranında yemek yiyelim diyerek girdik oturduk. Arka kısmında kendi pisti ve teleferik sistemi olduğunu gördüğümde neden buranın bu kadar pahalı olduğunu anladım. Bakınız:

Bu otelde kaldığınızda ayrıca havalimanı transfer ve skipass gibi olanaklar da bedava sunuluyor. Bir de akşamları DJ performanslar ve konser etkinlikleri oluyor. Elbet bir gün Sway… Burada bir şeyler yedik üzerine de aperol & puro keyfi yapıp İtalya anılarımızdan bahsettik. İkimiz de yorgunduk, Feyza daha çok kaydığı için daha çok yorulmuştu, beni otele bırakıp evine geçti.

Ben de güzelce dinlenmeye koyuldum. Uzanıp Real Madrid‘in maçını açtım onu izledim, dinlenme moduna geçtim. Akşam yemeği için dışarıya çıkacaktım, çıkmadan telefonumu biraz şarj edeyim dedim. Bir baktım şarj aleti yok ve şarjım %5 kalmış Sabah Feyza şarj aletini yanına al lazım olabilir demişti, aldım ama hiç lazım olmadı ve üstelik arabada unuttum Hemen resepsiyonu arayıp sizde şarj aleti var mı dedim, sadece C-type var bizde dediler benim telefonuma uymuyordu. Neyse ben çıkıp yemeğimi yiyelim dedim yapacak bir şey yok.

Otelin hemen yanında Dönerci Hacıbaba diye bir mekan vardı oraya gittim. Hoş geldin dediler, “hoş buldum, yemek yemeye geldim ama telefonumu şarj etmem lazım” dedim. Geç otur hallederiz dediler, şarj aletim yok yalnız dedim, sıkıntı yapma buyur otur dediler ve telefonumu aldılar. Porsiyon et döner söyledim yanında da ayran. Telefonum şarjda olduğu için fotoğrafını çekemedim ama Erzurum’da yediğim en güzel şeydi. Üzerine bir de fıstıklı basma kadayıf yedim, keyfim yerindeydi şarj işini halletmiş ve karnımı doyurmuştum. Otele geri döndüm ve buralarda hediyelik eşya alabileceğim bir yer var mı dedim, kadayıf dolması ve oltu taşı için yer söyledi ama şimdi kapalıdır dedi. Neresi açıktır şimdi peki dedim, Erzurum Evleri var oraya gidebilirsiniz dedi Ben de yola koyuldum, buzlu ve saçaklı yollardan dikkatli bir şekilde yürüyerek mekana ulaştım. Oradaki garson beni tanıdı, siz dün bacımla gelmiştiniz dedi, evet dedim Canlı müzik varmış, oturdum dinlemeye koyuldum. Masaya semaver, patlamış mısır ve kavurga geldi.

Kavurga, patlamış mısır ve limonlu çay

Kavurga bu yörelerde tüketilen kavrulmuş buğday. Kuruyemiş niyetine yeniliyor ve soğuğa karşı direnç sağladığı düşünülüyor. Bana biraz kuru geldi pek yiyemedim. Çayı ise limonlu içmeyi adeta alışkanlık haline getirmiştim. Kıtlama şeker de gelmişti, denemek istedim ama ne kadar yapabildim bilemiyorum Müzik yapan grup hep halay havaları, doğu şarkıları çalıyordu, artık içim şişmişti Soliste gidip “repertuarınızda Karadeniz müziği var mı acaba” dedim, o da tabi ki çalarız dedi. Bir müddet sonra iki tane Karadeniz şarkısı çaldı.

Bu şarkıyı Resul Dindar‘dan dinlemeye alıştığım için biraz garip geldi ama yine de bildiğim müziği duymak mutlu etti. Bunu bir de Gülbeyaz dizisinde Kazım Koyuncu seslendirmişti.

Bu sahneyi her izlediğimde duygulanırım… Bu arada Kazım Koyuncu ile ilgili bir yazı yazmayı düşünüyorum, ne dersiniz? Sonra da İmera Fera çaldılar, teşekkür edip bahşiş verdim ve otele geri döndüm. Sıcak bir duş alıp uyudum, yoğun bir gün olmuştu.

Üçüncü Gün: Gidirem!

Kalkıp kahvaltımı yaptım ve odayı toparladım. Otelden çıkış yaptım, Feyza beni aldı MNG adında bir alışveriş merkezine gittik. Orada oturup bir şeyler atıştırdıktan sonra havalimanına geçtik. Havalimanı da Palandöken gibi şehre çok yakın, 10 dakika sürüyor yol. Tam saatinde kalktık, hiç gecikme olmadı. İşte kalkış videosu:

Önümde oturan çocuk telefonundan uygulamayı açmış uçağın hızını takip ediyordu Benim de gözüm gitti uçuş boyunca, güzel fikirmiş… İstanbul’a indik, hava Erzurum’a göre sıcak geldi bana Bir gezinin daha sonuna gelmiştim. Erzurum’a yine yolum düşecekti şüphesiz, bu şehri bir de baharda görmek isterim.

Yılı bu seyahatle kapatıyorum, 2025’te yeni gezilerde görüşmek üzere! Yeni yıl hepiniz için sağlıklı, mutlu ve bereketli olsun. Herkesin yeni yılını kutlarım!

İşte MyFlightRadar uygulamasındaki güncel uçuş verilerim:

Güncel Uçuş İstatistikleri

Gelelim teşekkür kısmına;

Bana tavsiyeler verip geziye hazırlayan iş arkadaşım Aziz’e,

Erzurum gezime teşvik eden ve birçok tecrübesini paylaşan(kendisi şu an Rusya turunda, iyi gezmeler dilerim:) ) Tuncay’a,

Sabırla kayak eğitimi verip yardımcı olan Yüksel abiye,

Başta Otel Zade personeli olmak üzere Erzurum’un misafirperver sıcakkanlı insanlarına teşekkürlerimi sunuyorum.

Ve Feyza Hocam:

Beni davet edip arabanla her yere götürdüğün için, şehri detaylıca tanıtıp rehberlik yaptığın için, kayak deneyimime vesile olduğun için, misafirperverliğin, nezaketin ve hoş sohbetin için çok teşekkür ederim. Genden sahab ol!

Tebdil-i mekânda ferahlık vardır
–Türk Atasözü

The post Dadaş Erzurum appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

İspanya gezimi anlatmak üzere tekrardan karşınızdayım! Son gezilerim olan Azerbaycan ve İtalya’yı okumak için linklere tıklayabilirsiniz.

Nereden çıktı bu İspanya?

Yaz bitmeden(ve schengen vizem bitmeden) sıcak bir yere gitmek istiyordum. İtalya’ya daha önce gittiğim için Portekiz ve İspanya arasında kaldım. Madrid’de arkadaşım olduğu için ve İspanya’yı daha çok merak ettiğim için İspanya’yı seçtim. İspanya hakkında neler biliyoruz peki? Futbol, boğa, Endülüs hepimizin bildiği şeyler. Zaten futbol gurmeleri İspanya’nın çoğu şehrini takımlardan biliyordur. Çocuklar Duymasın dizisindeki o sahneyi(izlemek için tıklayın) hatırladınız mı

Planlama Aşaması

Hangi şehre gidecektim, kaç gün kalacaktım? Thy’nin İspanya’da 5 noktaya uçuşu var, bunlar; Madrid, Barcelona, Valencia, Bilbao ve Malaga. Elbette güneyde Endülüs bölgesini veya kuzeyi de görmek isterdim fakat önce en önemli iki şehri seçerek gezimi dört gün Madrid, dört gün Barcelona olarak planladım. Analia’ya danışarak Madrid planına bir gün de Toledo ekledim. Gitmeden önce kalacağım yerleri ayarladım, Madrid’den Barcelona’ya gidiş için tren biletimi aldım ve Real Madrid maçı için de bilet aldım. Maç kısmını detaylı anlatacağım, 4. günü bekleyin

Sim için yine Airalo’dan E-Sim aldım. İspanya için E-Sim fiyatları diğer ülkelere göre daha ucuz o yüzden 5 GB’lık paket aldım. Ziyadesiyle yetti hatta dönüşte 3 GB internetim kalmıştı

E-Sim ödeme ekranı

Siz de 3$ indirim kazanmak isterseniz KAZIM5525 kodunu kullanabilirsiniz.

İspanyolca?

Arjantin’e gittikten sonra İspanyolcayı çok sevdim ve öğrenmeye başladım. Duolingo’dan çalışmaya başladım ve Arjantin‘den döndükten sonra mutlaka her gün İspanyolca için Duolingo’ya girdim. İspanyolca müzikleri sözleriyle birlikte dinliyor, İspanyolca konuşan arkadaşlarımla pratik yapıyordum. Fakat şöyle bir durum vardı, Arjantin aksanıyla İspanya(Madrid) aksanı arasında biraz fark var. Örneğin Arjantin’de(Buenos Aires aksanı) çift l ş diye telaffuz edilirken İspanya’da y diye telaffuz ediliyor. Örneğin; Ella, Buonos Aires “Eşa” diye söylenirken İspanya’da “Eyya” diye söyleniyor. Güney Amerika’da bazı ülkelerde(Kolombiya,  ise çift l ve y ‘J’ diye söyleniyor, yine aynı kelimeden örnek verecek olursak: Ejja. İspanya’da Endülüs(Arap) etkisi sebebiyle c ve z harfleri peltek okunuyor. Arjantin gezimin üzerinden yaklaşık 9 ay geçmişti ve İspanyolcam fena sayılmayacak seviyede ilerlemişti. Sipariş, alışveriş ve günlük kısa sohbetleri rahatça halledebiliyordum.

O zaman ünlü İspanyol şarkıcı Juanes’in La Camisa Negra şarkısını dinleyelim ve başlayalım!

Şarkıda aşk acısından bahsediyor ama dans ediyor

Birinci Gün: ¡Vamos!

Erkenden kalkıp saat 10’daki uçuşuma yetişmek için hazırlandım. Büyük bir heyecanla havalimanına gittim, bir saat gecikme olduğunu öğrendim yine de heyecanımı kaybetmeden uçağı bekledim. Bu arada uçuşlardaki gecikmelerin en büyük sebepleri Avrupa’daki havalimanlarından dönen uçaklar. Yani uçağınız geciktiyse muhtemelen Avrupa’dan dönmüştür ve döndüğü havalimanında kapasite(slot) problemi veya grev vardır. Klasik pasaport pozundan çekerek uçağa geçtim.

Buna mecburdum yoksa uçağa almıyorlar

Uçağa bindim, yan koltuğumda oturanlar bir tur grubuydu. Önümde tur lideri genç biri vardı, 15/20 kişilik grubu organize ediyordu. Anladığım kadarıyla İstanbul’u gezmişler, çok memnun kalmışlar, güle oynaya İspanya’ya dönüyorlardı. Tam o esnada bir anons geldi, kaptan uçağımızın değişeceğini söyledi. Uçaktan inip başka bir kapıya geçtik, bir saat kadar beklememiz gerekiyordu. Bekleme salonunda otururken yine o tur grubunun yanına düşmüştüm, tur lideri de tam yanımda oturuyordu. Yavaştan sıkılmaya başlamışken şöyle bir şey oldu:

Tur lideri, gitarını çıkardı ve beklerken bizi neşelendirdi. Şarkıyı hatırladınız mı? Meşhur Arap şarkısı Bint El Shalabiya, şarkıya dair söylenecek çok şey var ama bir gün Arap coğrafyasına gezi yaparsam o yazımda bahsederim, şimdilik geçelim. Gitar çalan kişinin ismi Muhammed, sonra kendisiyle tanıştık hatta İstanbul’da buluşup küçük bir gezi yaptık. Bu olay için şöyle diyor: Herkesin sıkıldığını farkettim ve bir şeyler çalıp ortama eğlence katmak istedim. Gitar kutumu da instagram ismimi paylaşmak için açtım ama kısa sürede çok para atıldı, bunu beklemiyordum

Neşeli bir şekilde uçağımıza bindik ve havalandık.

IST-MAD uçuşu kahvaltı ikramı

Uçuş yaklaşık 4 saat sürecekti, İspanya’nın bu kadar uzakta olduğunun farkında değildim Film izleyerek zaman geçirmek istedim ve IFE sisteminden Dolunay Katilleri adlı filmi açtım, 3,5 saatlik bir filmdi ama bitiremedim… Uzun sayılabilecek bir uçuşun ardından Barajas havalimanına iniş yaptık. Arkadaşım Analia arabasıyla beni kapıda bekliyordu, uçuş geciktiği için onu da biraz bekletmiş oldum Hızlıca bir Arjantin pastanesine gidip alfajores ve empanada aldık. Arjantin yazımı okuyanlar bunların ne olduğunu çok iyi bilir Sonrasında da Retiro parkı‘na doğru yola çıktık. Burası Madrid’in merkezinde çok eski ve çok büyük bir park. Parka girerken Puerta de Alcalá‘yı da görmüş oldum.

Puerta de Alcalá

El Retiro‘ya girip bir banka oturduk, Analia çantasından termosunu çıkarıp mate hazırladı. Bir Arjantin’li her zaman her yer mate içebilir Pasteneden aldığımız şeyleri yiyip mate içtik ve sonra parkta yürüyüşe çıktık.

Mate ve Empanada

Huzur verici bir parktı, daha fazla kalmak isterdik fakat akşam olmuştu ve ben acıkmıştım. Aslında planda bu parktaki gölette kayığa binmek vardı fakat rötar sebebiyle parka geç gittiğimizden yetişemedik. Roma’da Villa Borghese’deki gölette kayığa binmiştim hatırlıyorsanız, buradaki gölette de bir tur atmak istedim ama olmadı, bir sonraki sefere artık…

Bir şeyler yemek için bir kafeye girdik pincho solomillo adında ekmek arası et fileto gibi bir sandviç ve patatas bravas yedik.

Pincho Solomillo ve Patatas Bravas

Görselde küçük gözükse de ekmeği zor bitirdim, oldukça doyurucuydu. Yemekten sonra Analia beni metro istasyonuna bıraktı ve kendi ulaşım kartını verdi. Metroya bıraktı çünkü Madrid’de kanuna göre elektrikli olmayan araçlar şehir merkezine giremiyor. Ben de birkaç durak giderek hostelime ulaştım ve check-ini yaptım. Kaldığım hostelin adı Onefam Sungate Hostel Madrid Hosteli gayet beğendim, odalar yeterince büyük, banyolar temizdi. En güzel tarafı da her gün katılabileceğiniz etkinliklere sahip olmasıydı. Her sabah ücretsiz yürüyüş turu, günübirlik Toledo gezisi, pub crawl etkinlikleri mevcut.

Odama yerleşip günü bitirdim. İlk gün geç geldiğim için pek bir şey yapamadım ama diğer günler bunu telafi edecektim elbet. Başlıkta Vamos! yazdım, bu kelime hem İspanyolca’da hem Portekizce’de “haydi” anlamına geliyor.

İkinci Gün: El Rey!

İkinci günün sabahından herkese buen día!

Kaldığım hostelin oda manzarası

İlk olarak size uyandığım manzarayı göstermek istedim. Kaldığım hostel  böyle bir caddede yer alıyordu. Erkenden kalkıp duş aldım ve kahvaltıya indim. Hostelde ücretsiz çay kahve çeşitlerinin yanında, churros, muffin, kruvasan ve elma da bulunuyordu. Hızlıca bir şeyler atıştırdım ama fazla yemedim çünkü Analia’yla birlikte kahvaltı yapacaktık. Analia bana “Sol meydanında bekle ben metrodayım geliyorum” dedi. Size bu meydanı detaylıca anlatacağım ama şimdi değil, akşamı bekleyin Analia’yla birlikte La Mallorquina adında bir kafeye gittik. Burası 1894‘te kurulan çok eski ve meşhur bir kafe. Tam sipariş veriyorduk ki yan masaya kremalı bir çöreğin geldiğini gördüm, Analia’ya çocuk gibi göstererek “bundan da istiyorum” dedim ve o da garsona iletti

La Mallorquina kahvaltı

Soldakinin adı Napolitana, ortadaki kremalı felaket çöreğin adı Bambas de Nata, sağdaki de Barrita con Tomate. Leziz bir kahvaltı yaptık ve toplam 12 € tuttu. Normal mi pahalı mı siz karar verin. Kahvaltıdan sonra yola koyulduk, Madrid’in önemli meşhur mahallelerini sırayla gezecektik. Bunlar; La Latina, Malasaña ve Chueca.

La Latina mahallesinden gezimize başladık. Burası yeme-içme mekanları ve pazar günleri yol boyunca kurulan pazarcı tezgahlarıyla dolu aşırı kalabalık bir bölge. Burada tezgahları gezip babaannem için bir yelpaze, arkadaşlarıma ve kendime magnet aldım. Uygun fiyata bol çeşidin bulunduğu bu yer, belki de hediyelik eşya almak için en uygun yer diyebilirim.

Arda Güler atkısı

10€’ya şöyle bir atkı gördüm, bu sezonki numarası(15) var mı diye sordum, yok dedi, olsa alacaktım. Adam nereli olduğumu sordu, Türküm diyince “Anlamıştım zaten, Türkler Arda ve Ronaldo için deli oluyor” dedi

Sonrasında meşhur bir kapalı pazar yeri olan San Fernando‘ya gittik. Burada hem restoranlar hem şarküteri dükkanları var ve İspanya’ya özgü ürünler satılıyor. Burayı gezerken acıktığımızı fark ettik ve bir şeyler yemek için oturduk.

Tortilla ve Tapas

Belki de İspanya’nın en meşhur ikilisi; Tortilla ve Tapas. Tortilla bildiğimiz omlet İspanyol omletinin(tortilla de patatas) mantarlı, etli, domatesli gibi birçok çeşidi var, ben genelde sade patatesli olanından yedim. Tapas ise meze, bir sürü çeşit tapas var, görseldeki gibi top şeklinde olan çeşitleri en çok tercih edilenler. Buradaki hesap içeceklerle birlikte toplam 13€ tuttu.

Analia bizi rehberli bir Madrid turuna kaydetmişti, tur akşam 6’da başlayacaktı. Biz de biraz dinlenmek ve tur için enerji depolamak için Rio parkına gittik. Bu park Retiro kadar ünlü olmasa da nehrin kenarında hoş, sessiz bir yerdi. Çimenlerde oturup müzik dinledik ve sohbet ettik. Yürürken dikkatimi çeken rögar kapağını size göstermek istiyorum.

Madrid Belediyesi

Ben bu rögarlara kafayı taktım, son üç gezimde bunları inceliyor fotoğraflarını çekiyorum Peki neden? Çünkü rögar kapakları bize bir şehirle ilgili önemli ipuçları verebilir. Fotoğraftaki amblemi aklınızda tutun birazdan oraya döneceğiz. Tur için Sol meydanına gittik, turun başlamasını beklerken meydanda dans eden bir gruba rastladık.

Bu dans Madrid’in geleneksel El Chotis dansı, erkeğe chulapo, kadına ise chulapa diyorlar. Bu güzel dans gösterisinin ardından tur liderimiz Miguel bizi topladı ve turumuz başladı. Miguel o kadar iyi bir rehberdi ki ilk saniyeden son ana kadar hiç sıkmadan, hepimizle ayrı ayrı ilgilenerek ve muhteşem bir zamanlamayla turu yönetti. Turumuza İspanya Kralı III. Carlos‘un heykeliyle başladık.

Carlos III

Burası Madrid’in buluşma noktası, Kadıköy’deki boğa heykeli gibi yani Bu adam yani III. Carlos Puerta del Sol’u inşa ettiren Kral. Sol İspanyolcada güneş demek, meydan da güneş gibi tasarlanmış ve güneş ışınlarını temsilen dikine caddeler oluşturulmuş. Daha sonra rehberimiz bize Sol meydanındaki yılbaşı geleneğini anlattı. Madridliler yılbaşı gecesi bu meydana gelip yılın her ayını temsilen 12 tane üzüm yiyormuş ve öyle yeni yıla giriyormuş.

Meydandaki bir diğer simge ise El kilómetro Cero yani 0 kilometre. Sol meydanındaki bu levha Madrid’deki karayollarının başlangıç(sıfır) noktası kabul ediliyormuş. Çok sıra olduğu için orada durmadık, ben başka bir gün gece vakti kimse yokken gidip bakmıştım levhaya, bence çok bir esprisi yok tabi

Ve geldik Madrid’in simgesine:

El Oso y el Madroño

Şimdi anladınız mı neden buraya rögar fotoğrafı attığımı?! Evet bu ayı ve kocayemiş ağacını Madrid’in her yerinde görmeniz mümkün. Dişi bir ayı kocayemiş(çilek diyen de var) ağacından meyve yiyor. Bu simge bu yazıda bir yerde daha çıkacak, bekleyin…

Sol meydanındaki her şeyi gördükten sonra saraya doğru yürümeye başladık. Palacio Real de Madrid yani Madrid Kraliyet Sarayı. Devasa sarayı boydan boya yürüdükten sonra rehberimiz “sizce bu sarayda kaç oda vardır” diye sorarak bizden tahmin etmemizi istedi. 500 diyen oldu 1000 diyen oldu ama kimse doğru bilemedi. Tam 3418 odası varmış! Dünyada daha fazla odaya sahip başka bir saray var mı bilmiyorum, biraz araştırdım fakat bulamadım.

Palacio Real de Madrid

Saraya turist olarak girip ziyaret edebiliyorsunuz, giriş ücretli. İspanya’da krallık temsili olsa da halen devam ediyor. Kral VI. Felipe, varisi ise Prenses Leonor. Leonor İspanyollar tarafından sevilen bir prenses, tahta çıktığında 200 yıl aradan sonra İspanya’da hüküm süren ilk Kraliçe olacak.

Turumuza devam ettik, yürürken bir yandan Miguel’le konuşuyorduk. O kadar komikti ki yol boyunca gülmekten geçirdi bizi Bir de Arjantinli olduğunu öğrenince daha bir kanımız ısındı ona. Sıradaki durağımız Almudena Katedrali! Burası sarayın hemen yanında yer alan bir kilise. Tur rehberimiz kilisenin kapısının önünde bizi toplayıp tarihini anlattı.

Almudena Katedrali

Şu sanata bakar mısınız! Kapıyı uzunca inceledikten sonra katedralin içine girdik. Pazar günü olduğu için içeride ayin vardı, ilk defa kalabalık bir ayine denk geldim. Sessizce katedralin içerisini gezdikten sonra son durağımıza doğru yürümeye devam ettik. Rehberimiz zamanlamayı öyle ayarladı ki son durağımız tam günbatımına denk geldi ve şöyle bir manzara ortaya çıktı:

Debod Tapınağı

Burası Debod Tapınağı, hikayesi ise şöyle: Mısır’da Nil Nehri üzerine bir baraj yapılma kararı alınıyor ve bu barajın etkileneceği bölgelerdeki tarihi eserler için Unesco tüm dünyaya uluslararası çağrı yapıyor. Bu eserleri ülkenize kabul edin ve yok olmaktan kurtarın diyor. Bu çağrıya Avrupa’dan birkaç ülke ve ABD kulak veriyor, ilk olarak da Debod Tapınağı Madrid‘e taşınıyor. Hafif tepe bir noktada yer alan bu tapınak, gün batımında güzel bir manzara sunuyor. Kesin gidilmeli mi diye sorarsanız pek tavsiye etmem ama Kraliyet Sarayı’na gelmişken uğranabilir yakın zaten

Ve turumuz bitti, kurt gibi acıkmıştık, güzel bir yer bulmak için sağa sola bakınmaya başladık. Yürürken Don Kihote‘nin heykeline rastladık.

Don Kihote ve Sancho Panza

Neden Kihote yazdığımı ve detayları ertesi gün anlatacağım şimdilik sadece heykele göz atmanızı istiyorum. Yemek için bir süre gezindik çünkü Analia vejeteryan ve ben de et yemek istiyordum ama domuz eti olmaması gerekiyordu. İkimizin de bir şeyler yiyebileceği bir yer bulmak için biraz zaman harcadık ve sonunda Pez Tortilla adında meşhur bir yere girdik.

Pez Tortilla

Kıymalı tortilla yemek istedim ama yalnızca domuz eti varmış o yüzden 2 tane sade tortilla yedim. Bu arada İspanya’da garsonlar çok yavaş ve hiç çözüm odaklı değiller. Neyse, bu konunun da detayına ertesi gün gireceğim Omletleri yedim ama doymadım maalesef, Analia’ya “benim adam akıllı bir şey yemem lazım” dedim ve çıkıp başka bir yere geçtik. Buradaki omletler ve içeceklerle toplam 14€ tuttu.

El Lugar De Martina adında bir restorana gittik, günün tüm koşuşturması ve Pez Tortilla‘daki kalabalık ve gürültülü ortamdan sonra buranın sakinliği bize çok iyi geldi. Somon balıklı bir yemek söyledim, Analia da sebzeli, peynirli bir tabak aldı. Afiyetle yedik Burada karnımızı doyurduk ve uzunca sohbet ettik. Yemekten sonra hostele doğru yürürken Analia “Bekle, burada fotoğrafını çekmem lazım” dedi ve binanın üzerindeki Schweppes reklam panosunu gösterdi. Bu ışıklı reklam panosu çok meşhurmuş ve Madrid’in simgelerinden biriymiş. İşte o fotoğraf:

Schweppes Reklam Panosu

Analia beni hostele bıraktı ve ertesi sabah için sözleşip ayrıldık. Buenas noches, dulces sueños!

Üçüncü Gün: Toledo!

Buenos dias! Erkenden kalkıp hostelde kahvaltımı yaptım ve Analia ile buluşmak için metroya bindim. Kırmızı metronun son duraklarında indim Analia beni arabasıyla aldı ve Toledo’ya doğru yola çıktık.

Toledo yolunda

Yol boyu İspanyolca şarkılar dinledik, arada Türkçe şarkılar da açtım Yol üzerindeki tabelaları okuyor, bildiğim şehir tabelalarına rastlayınca heyecanlanıp Analia’ya bak ben bunu biliyorum diyordum. Peki nereden biliyordum? Tabi ki futboldan Bir saatlik yolculuk sonrasında Toledo‘ya vardık. Saat 12:00’de bir yürüyüş turuna katılacaktık. Turdan önce Analia hemen mate çayını hazırladı

Toledo’da Mate keyfss

Size kısaca Toledo’yu anlatayım. Toledo İspanya’nın 17 özerk bölgesinden Kastilya-La Mancha‘nın başkentidir. İspanya’daki 17 özerk bölgeye Kuzey Afrika’daki Kanarya Adaları ve Akdeniz’deki Balear Adaları dahil. Aynı zamanda Kuzey Afrika’da(Fas‘ın içinde) 2 özerk şehri bulunmakta. Turumuz başladı, yaklaşık 10 kişilik bir grupla yürümeye başladık. Tur rehberi bize şehrin tarihini, farklı dinlere ev sahipliği ettiğini ve şehrin defalarca kuşatıldığını anlattı.

Toledo Katedrali

Toledo’nun surlar içerisindeki tarihi şehri(old town) dar sokaklar ve yokuşlardan oluşuyor. Yokuş yukarı bu dar sokaklardan yürümekten çok keyif aldım çünkü old townlara bayılırım! Şehrin sanat ve tarih kokan yapısı da güzelliğine güzellik katıyordu. Yukarıda gördüğünüz görsel Toledo Katedrali‘ne ait, yapımı 200 yıl süren bu katedral Unesco Dünya Mirası listesinde yer alıyor.

Turumuz devam ederken rehber bize mazapan diye bir tatlıdan bahsetti ve alabileceğimiz en iyi dükkanı da önerdi. Mazapan dünyanın birçok yerinde farklı isimde yer alan fakat Toledo‘ya özgü olduğu belirtilen bir badem tatlısı. Ben de hem ailem hem iş arkadaşlarım için mazapan alıp götürdüm. Daha sonra rehberimiz bize Toledo’nun meşhur çeliğinden bahsetti. Aşırı sertliğiyle nam salan Toledo çeliği, birçok ordunun silah ihtiyacını karşılamış ve hatta Game Of Thrones dizisindeki kılıçlar da burada üretilmiş.

Turumuz Toledo meydanda sona erdi. Meydanda bir yazarın heykelinin önünde fotoğraf çekilirken tur grubumuzdan bir çift “bizi de çeker misin” diye rica etti. Ben de memnuniyetle çektim:

Teake & Cervantes & Tsjalline

Bir önceki gün Madrid’de heykelini paylaştığım Don Kihote‘nin yazarı Miguel de Cervantes. Bu heykel neden burada? Çünkü ünlü roman Don Kişot‘un asıl adı Don Quijote de la Mancha yani La Mancha’lı Don Quijot‘tur ve hikaye Toledo şehrinde geçmektedir. Peki İspanyolca Don Quijote “Don Kihote” diye okunmasına rağmen dilimize neden Don Kişot diye geçmiştir? Çünkü roman Türkçe’ye Fransızca’dan çevrildiği için telaffuzunu da Fransızca olarak uyarlamışlar. Ben bunu öğrendiğimden beri Kişot yerine Kihote demeye başladım, siz de öyle yapın bence Hollandalı bu tatlı çiftin fotoğrafını çektikten sonra “biz bir şeyler yiyeceğiz, katılmak ister misiniz” diye sorduk ve onlar da sevinerek kabul ettiler.

Yemek için güzel bir restoran ararken yine turdan iki Yahudiyle karşılaştık, onlar da bize katılmak istedi ve altı kişilik karma bir ekip olduk. Toledo küçük ve çok turistik bir yer olduğundan boş restoran bulmakta biraz zorlandık. Uzun bir uğraştan sonra Ave Fénix adında bir restorana girdik. Bu restoranda İspanya’nın birçok yerinde olduğu gibi menu del dia yani günün menüsü konsepti vardı. Menüden birer tane ana yemek, yardımcı yemek ve tatlı seçip sabit ücret ödüyorsunuz. Ben balık, croquetas(con patatas) ve Natillas seçtim, içecek ve ekmek de yanında geliyor.

Balık & Croquetas & Natillas

Öncelikle yemekler mükemmeldi, İspanya’da yediğim en güzel yemekler arasına yazarım! Sorun neydi diye sorarsanız, aşırı gevşek ve gıcık garson… 6 kişiyiz ve birlikte oturmak istiyoruz, garson bize 6 kişilik masam yok diyor. 4 ve 2 kişilikleri birleştir diyoruz, imkansız birleştirirsem koridor kapanır diyor, halbuki masa en sonra kapatacağı hiçbir yer yok Açlıktan ölmüşüz yemek bekliyoruz garson bizle şakalaşıyor, uzun uzun bir şeyler anlatıyor. Güzel yemeğin ve ortamın hatırına sakinliğimi korudum

Yemek yerken çok hoş bir sohbet ortamı oluştu, hepimiz kendi ülkelerimizle ilgili bir şeyler anlatıyorduk. Hollandalı çift daha önce İstanbul’a geldiklerinden bahsettiler, Yahudiler ise Sefarad Yahudisi olduklarından ve devamlı Türk dizisi izlediklerinden bahsettiler. Masada 3 farklı dinden 4 farklı milletten 6 kişiydik ve saygı dolu hoş bir sohbet çevirdik. Buradaki hesap 16€ tuttu.

Yemekten sonra dağıldık ve Analia’yla Old Town‘ı bir kez daha dolaştık. Şöyle dar ve tarih kokan sokaklara bayılıyorum:

Toledo Sokakları

Saat çok geç olmadan yola çıkmak istiyorduk çünkü Madrid’e dönmeden önce Aranjuez’e de uğrayacaktık. Gitmeden önce Toledo’nun meydanında o meşhur pozdan verdim:

Toledo’da Harita Pozu

Toledo’dan güzel hatıralarla ayrılıp Aranjuez’e doğru yola çıktık. Yaklaşık 40 dakikalık araba yolculuğundan sonra yine Toledo gibi tarihi bir şehir olan Aranjuez‘e vardık. Burada görülecek birçok yer vardı ama zamanımız olmadığı için önce Aranjuez Kraliyet Sarayı‘na gittik, bu şehir için gerçekten çok büyük bir saraydı. Oldukça büyük…

Aranjuez Kraliyet Sarayı

Hava kararmadan önce Prens’in Bahçesi(Jardín del Príncipe)‘ye gidip biraz yürüdük. Analia yanında fotoğraf makinesini getirmişti, bir sürü fotoğraf çektik. İşte o pozlardan bir tanesi:

Fotoğraf makinesiyle selfie

Güneşi bu güzel bahçede batırdıktan sonra Madrid’e doğru yola çıktık, bir saat süren yolculuğun ardından Analia beni Madrid’in bir metro durağına bıraktı ve ertesi gün yine buluşmak üzere vedalaştık. Hangi durak? İşte bu durak:

Müziği hatırlayanlar? Zamanında bu şehirden bir Arda geçti… Şimdi başka bir Arda hepimizi gururlandırıyor, ona da geleceğim, beklemede kalın! Buradan metroya binip Gran Via istasyonunda indim hostele yürürken şöyle bir şey gördüm.

Bu şarkı ortaokuldayken çıkmıştı, çok severdim Hostele geçip biraz dinlendim ve hostelin Pub Crawl etkinliğine katıldım. Sonra da yorucu bir günü noktalayıp, efsanevi bir güne uyanmak üzere uyudum.

Dördüncü Gün: Madridista!

Hola Madridistas!

Nerden çıktı bu Madridista, ne demektir? Hepsini anlatacağım, başlıyoruz Önceki günün yorgunluğuyla biraz geç uyanmıştım, hostelde bir şeyler atıştırdım, Real Madrid formamı giydim ve kendimi dışarı attım. Analia çalışıyordu, işten sonra bana katılacaktı, Madrid’de ilk kez yalnız gezecektim ki o da fazla sürmeyecekti.

Cibeles Meydanı‘na doğru yürümeye başladım, cadde üzerindeki mimari yapıları inceleyip huzurlu bir yürüyüş yaptım. 4 önemli yapının ortasındaki Cibeles Meydanında mermer heykellerden bir çeşme bulunuyor. Burası aynı zamanda Real Madrid takımının şampiyonluk kutlamalarının yapıldığı yer(Arjantin’deki Obelisco gibi) Hatta Arda Güler bu meydanda otobüsün üstünde şöyle bir konuşma yapıyor:

Evet Arda’nın da dediği gibi Real Madrid taraftarlarına Madridista deniliyor. Arda burada;

Hola Madridistas, Estamos una familia, gracias por todos(Merhaba Real Madridliler, biz bir aileyiz, her şey için teşekkür ederim) diyor. 

Bu cümlede hafif gramer hatası olduğu için daha sonra Instagram’daki paylaşımında buna ithafen doğrusunu yazıyor. Meydanda sağı solu incelerken bir aile bana doğru geldi ve fotoğraflarını çekmemi rica etti. Baba ve iki çocuğun fotoğraflarını çektim. Ailecek Real Madrid forması giyiyorlardı ve bir çocuğun üzerindeki yağmurluk dikkatimi çekti. Siz de mi maça gideceksiniz diye sordum “evet, sen hangi tribünde olacaksın?” dediler. Ben de telefondan biletimi açtım gösterdim, görür görmez şaşırdılar ve biz de sana çok yakın izleyeceğiz dediler. Bir baktım gerçekten de koltuklarımız yan yanaymış Tesadüfe bakın! Bir tesadüf daha var onu maçta çekildiğimiz fotoğraf sonrası anlatacağım. Ben de fotoğraf rica ettim, bakınız:

Cibeles Meydanı

Biraz sohbet ettik, Filistinlilermiş ve daha önce İstanbul’da bulunmuşlar. Akşam maçta görüşürüz diyerek vedalaştık. Ben de Real Madrid’in stadını olan Santiago Bernabeu tarafına gidip Arjantinli arkadaşım Nazarena ile buluştum. Naz Arjantin’den Madrid’e yeni taşınmıştı ve burada bir hukuk firmasında çalışıyordu. Çalıştığı ofis stada çok yakındı ve öğle arasında buluşup birlikte yemek yedik. Taberna del Volapié diye bir restorana gittik, orada da menu del dia vardı. Menüden başlangıç olarak tomate aliñado con ventresca diye domatesli ve beyaz peynirli(üzerine zeytinyağı) bir tabak seçtim sonra da ana yemek olarak piliç çevirme aldım üzerine de cheesecake aldım.

Pollo asodo

Hepsi çok lezzetliydi ve toplamda 14€ tuttu. Ekmek ve içecek hatta atıştırmalık tabağı da ikramdı tabi. İspanya’da en sevdiğim şeylerden biri kafe ve restoranlarda atıştırmalık olarak cips veya kuruyemiş getiriyorlar. Hem de cipsler Pringles kalitesinde. Yemekten sonra biraz stat etrafında yürüyüş yaptık. Stadyum adını efsane başkaları Santiago Bernabéu‘dan alıyor. Dış tasarımı metalik halkalar şeklinde olan stadın kapasitesi 81 bin. Stadın etrafında yürürken Arda Güler formalı bir taraftara rastladım, selam verdim ve biraz konuştuk. Annesiyle birlikte Danimarka’dan Arda Güler‘i izlemeye gelmiş.

Arda Güler formalı bir taraftar

Nazarena çalıştığı için işe dönmek zorundaydı ben de metroya binip Analia’yla buluşmak için Sol Meydanı tarafına gittim. Biraz erken gitmişim, bir saat kadar zamanım vardı ben de Uniqlo‘ya gidip bir şeyler aldım. Kendim ve ailem için alışveriş yapıp Tax Free fişi aldım. Analia ile buluştuk, elinde kocaman bir poşetle geldi ve dedi ki bunlar senin Kardeşime götürürüm diye İspanya’nın en meşhur abur cuburlarından almış. Hostele geçip poşetleri bıraktık ve Madridistaların maç önü klasiklerinden birini yapmak üzere Plaza Mayor‘a gittik. Madridliler maçtan önce bu meydanda ekmek arası kalamar yiyip öyle maça gidiyorlarmış. Bar La Campana adında meşhur bir yerden ekmek arası kalamar aldım, Analia vejetaryen olduğu için ekmek arası tortilla aldı.

Ekmek aralarımızı aldık, burada mı yiyelim yoksa stadın orda mı yiyelim diye sordu Analia. Ben de stadın oraya gidelim hem maç önü atmosferi de görmüş oluruz dedim. Metroyla Santiago Bernabeu‘ya gittik, trende herkes Real Madrid formalarını çekmiş, marşlar söylüyordu adeta şenlik havası vardı. Stadın oraya vardığımızda Nazarena da işten çıkmıştı ve bize katıldı. Üçümüz bir şeyler içip maç saatine kadar sohbet ettik. Nazarena bize stadın kapısına kadar eşlik etti, sonra hep birlikte fotoğraf çekilip stada girdik.

Her zaman her yerde en büyük Fener!

Bu fotoğrafı çektirdikten sonra yanıma birkaç kişi geldi ve bu takımı biliyorum Haim Revivo dedi. Ben de gülerek evet dedim zamanında oynamıştı Fener’de 42 no’lu kapıdan stada giriş yaptık. Girişte hiç sıra yoktu çünkü stadın her tarafında kapı vardı, 82 no’lu kapıyı gördüm muhtemelen daha fazlası da var. Biletimiz maraton doğu taraftandı, birkaç merdiven çıkıp o efsane stada giriş yaptık. İşte Santiago Bernabeu‘yu içerden ilk kez görüşüm:

Videodaki tepkimden de anlamışsınızdır, stadyumdan etkilendim! Dikine yüksek tribünler, kocaman televizyonlar, açılır kapanır çatı ve yemyeşil bir çim… Çimin böyle canlı olmasının bir sebebi var. Bernabeu stadyumu 2020 yılında yenilenmeye başladı ve 900 milyon $ masrafla 2023’te tamamlandı. Yenilenen statta sahanın altında bir saha var ve katlanarak yerin 35 metre altına iniyor. Bu sayede hem çimi korumuş oluyorlar hem de konser, basketbol, tenis gibi organizasyonlar yapılabiliyor. Gerçekten mühendislik harikası bir tesis yapılmış, bu konuyla ilgili videoları izlemenizi tavsiye ederim. Real Madrid Deportivo Alaves ile oynayacaktı. Arda ilk 11’de yoktu fakat sonradan gireceğini tahmin ediyordum. Geçen seneki Alaves maçında Arda sonradan girip bir de gol atmıştı. Bu maçta da inşallah girer gol atar veya asist yapar diye dua ediyordum   Analia da Madridistaydı fakat hiç Real Madrid maçına gelmemişti, bu onun için de bir ilk olacaktı. İşte maç önü Analia ile çekildiğimiz fotoğraf:

7/24 Ronaldo & Arda

Analia aslen Portekizli olduğu için ve Madrid’de yaşadığı için doğal olarak Ronaldo‘yu çok seviyordu Analia’da 2014 sezonunun deplasman forması vardı bende de geçen senenin iç saha forması. Aslında Arda‘nın forma numarası değiştiği(15) için güncel formayı alacaktım da 190€ biraz fazla geldi Bir süre stadın her yerini didik didik izledikten sonra koltuğumuza geçtik. Cibeles meydanında karşılaştığım aileden bahsetmiştim ya, işte onlar da hemen yan koltuğumuzdaydılar. İşte o aile:

Filistinli aile

Bahsettiğim yağmurluk en sağdaki çocuğun giydiği yağmurluktu işte. Sordum ne alaka diye, zamanında İstanbul’a gelmiş ve  o gün de hava yağışlıymış Taksim’den bu yağmurluğu almış Bende Fener atkısı onda Galatasaray yağmurluğu yan yana gülerek fotoğraf çekildik. Futbol bunlarla güzel, sahada rekabet saha dışında dostluk. Bu arada benim en yakın arkadaşlarım ve anne tarafım komple Galatasaraylıdır Koltuğumuza oturduk ve atmosferin tadını çıkarmaya devam ettik. Futbolcular anons edildi, işte Arda Güler’in anonsu:

Ve hemen sonra seremoni başladı. Futbolcular sahaya çıkarken tüm taraftarlar atkılarını açıp Real Madrid’in marşı olan Hala Madrid…y nada más‘ı söylemeye başladılar. Bizdeki mohikan gibi işte

Sözler şu şekilde:

Gördüğünüz üzere stadyum güzel olunca bu tarz şovlar da güzel gözüküyor. Aslında taraftarlar çok bağırmıyor, biletler pahalı olduğu için gelen seyirci de biraz elit… Çekirdekçi dediğimiz tayfa orada da var hatta arkamızdaki adam çekirdek çitliyordu Oraya bizim taraftarları koysak var işte o zaman tezahürat nedir, baskı altına almak nedir tüm Madrid görürdü!  Maç başlar başlamaz ilk dakikada Lucas Vazquez bir gol attı 1-0 oldu, ilk yarının sonuna doğru da Mbappe attı 2-0 oldu. İlk yarı bitti ben hala ekmek arası kalamarımı yememiştim(maçın heyecanından aklıma gelmemişti) gittim kantinden bir içecek aldım ve yemeğimi yedim. Arda için bir yazı hazırlamıştım gitmeden onu da göstereyim size bu arada:

İkinci yarı başladı Rodrygo attı 3-0 oldu. Ben de içimden diyorum ki maç koptu şimdi Arda’yı alır bir tane de o atar Ancelotti dakika 80’de Arda’yı Mbappe‘nin yerine oyuna aldı:

Çok kısa süre sonra ise rakip takım Alaves 2 dakikada 2 gol bulup skoru 3-2′ye getirdi. İçimden inşallah 3-0’dan maçı vermezseniz de şuradan üzgün ayrılmayız dedim Korkulan olmadı ama Real Madrid gibi bir takımın kendi evinde kendisinden katbekat küçük bir takımdan neredeyse puan kaybedecek duruma gelmesi kabul edilir gibi değildi. Nitekim sonraki maçlarda Real Madrid’de dağılma başladı, Atletico Madrid derbisi ve El Clasico(vs Barcelona) başta olmak üzere bir sürü puan kayıpları yaşadılar. Maç bitti, Analia’ya dedim ki hemen çıkmayalım biraz bekleyelim stat boşalsın. Birkaç fotoğraf çekildik(maksimum 2 dakika sürmüştür) o sırada zaten stat komple boşalmıştı.

Maç sonu Santiago Bernabéu

80 bin kişi bu kadar kısa sürede nasıl tribünleri boşalttı diye düşünürken aklıma kapı sayısı ve merdivenlerin genişliği geldi, cevabı kendi kendime buldum Çıkışta taraftarlarla röportaj için El Chiringuito de Jugones (bizdeki Beyaz Futbol gibi) kanalı gelmişti. Röportajı yapan adam da Eduardo Aguirre‘ydi, taraftarlara sorular soruyordu ve bir anda yanıma geldi. Söz alıp birkaç şey söyleyecektim fakat İspanyolcama güvenemedim ve cesaret edemedim. Anladığım kadarıyla taraftarlar oyundan çok memnun değillerdi. Metroya yürüdük ve trene bindik, birkaç durak sonra vedalaşıp ayrıldık. Analia’yı son görüşümdü, kendisine çok teşekkür ettim(bu yazıda da edeceğim) ve hostele döndüm.

Odaya girdim, Luke(Amerikalı oda arkadaşım) bana yeni oda arkadaşlarımız var dedi. Son gecem olduğu için hazırlıklarımı yapıyordum, Alman olan oda arkadaşı geldi onunla tanıştım, yazılımcıymış, çok Türk tanıdığı varmış. Sonra odaya Edna adında bir kız geldi ve tanıştık, nerelisin dedi, Türküm diyince benle Türkçe konuşmaya başladı. Ben dahil odadaki herkes şok olmuştu. Sen nerelisin dedim, Bosnalıyım dedi. Nasıl öğrendin diye sorunca da bizde seçmeli dersti ilkokulda öğrendim dedi. Gerçekten Türkçesi gayet iyiydi, rahat anlaşabiliyorduk. Türkiye’ye birkaç kez geldiğini söyledi ve bana Bosna’ya ne zaman geldiğimi sordu. Ben de henüz Bosna’ya gitmedim dedim. Ben bunu der demez kızgın bir ses tonuyla “Nasıl gelmezsin, bir Türk olarak ilk gelmen gereken ülke Bosna, atalarının toprağı!” dedi. Yine ben dahil odadaki herkes şok olmuştu Birkaç kez çok yaklaştım ama sonra planlar değişti dedim. Mostar’a gidip oradaki köprüden suya atlamak istediğimden bahsettim, bunun çok tehlikeli olduğunu ve bu düşünceden vazgeçmemi söyledi

Sonra Alman, Amerikan ve ben politika konuşmaya başladık. Ülkelerimizin dış politikalarından başlayıp son zamanlardaki sorunlardan, gelecekte neler öngördüğümüzden bahsettik. Sohbet o kadar keyifliydi ki gece 3’e kadar sürdü. Aşırı yorgun olmama ve sabah trenimin olmasına rağmen akıcı bir sohbeti kesip uyumak istemedim. Ertesi sabah hep birlikte kahvaltı yapmak üzere sözleştik ve uykuya daldık.

Beşinci Gün: Barça!

Madrid’deki son günümden buen día!

Odadakilerle hep birlikte kahvaltıya indik, bir şeyler atıştırıp sohbet ettik. 10’da trenim olduğu için fazla kalamadım ve arkadaşlarla vedalaşıp hostelden ayrıldım. Luke da benden bir gün sonra Barcelona’ya geçecekti, orada görüşürüz diye sözleştik. Tren Atocha istasyonundan kalkacaktı, kısa bir metro yolculuğuyla Atocha‘ya ulaştım. Bu tren istasyonundan birçok yere tren seferleri mevcut. Ayrıca tren istasyonunun içinde küçük bir bahçe bulunuyor ama zaman olmadığı için ben orayı göremedim. Trene geçtim ve koltuğuma oturdum. Tek kişilik koltuk seçmiştim bileti alırken, yolculuk boyunca çok rahat ettim.

Madrid – Barcelona treni

Yolculuk 2 saat 45 dakika sürecekti, aynı yol arabayla yaklaşık 6 saat sürüyor, uçakla ise 1,5 saat. Madrid Barcelona arası en efektif ulaşım tren gibi gözüküyor. Bu yolculuk için tren biletine 43€ ödedim. Saat 13:00 gibi Barcelona-Sants istasyonuna vardık, hemen otomatlardan ulaşım kartı aldım ve hostele doğru yola çıktım. Barcelona’ya dair ilk dikkatimi çeken şey yazılardı. Kelimeler sanki biraz farklıydı, aşina olduğum İspanyolca kelimeler gibi değildi. Bu konuya bir sonraki gün detaylı değineceğim

Yeah Hostel lobi

Kısa bir metro yolculuğu sonrası hostele vardım. Hostelin adı Yeah Barcelona, buradaki konaklamamdan çok memnun kaldım. İçeri girdim ve resepsiyonda sıcak bir hoş geldinizle karşılaştım. Resepsiyondaki çalışan Arjantinliymiş, ne tesadüf! Sonra öğrendim ki bu hostelde ve Barcelona’da çalışan çok fazla Arjantinli varmış. Ben check-in yaparken iki kişi hostele giriş yaptı ve Trina ve Jill ile bu şekilde tanıştık. Kanada’dan 8 saatlik uçuşla gelmişler ve tesadüf ki aynı odadaymışız. Odaya yerleştikten sonra Couchsurfing’ten tanıştığım Nesli ile buluşup gezmeye çıktık. Nesli İrlanda’da yaşıyor, birkaç günlüğüne Barcelona’ya gezmeye gelmiş. Park Güell‘e gidelim dedik ve yola çıktık. Yol üzerinde Casa Vicens vardı, orayı da görüp yolumuza devam ettik.

Casa Vicens

Hava sıcaktı ve ikimiz de çok açtık, Park’a gitmeden önce bir şeyler yiyelim dedik ve Stuzzichini adında bir yere girdik. Çok bir beklentimiz yoktu, bir şeyler yiyip enerji kazanmak istiyorduk sadece. Garson pek İngilizce bilmiyordu, çat pat İspanyolca anlaşmaya çalıştık. Burada da menu del dia(günün menüsü) konsepti vardı. Menüden carpaccio tomato(domates ve peynirli bir tabak), carpaccio de bresaola con parmesano(dilimlenmiş dana eti üzerine parmesan) seçtim. Nesli de humus tabağı ve lazanya aldı. O kadar beğenmiştik ki, burasının kapısında kuyruk olmalı diye düşündük. Yemeklerin üzerine tiramisu ve kahve aldık. Onlar da çok lezzetliydi, hatta tiramisu Roma‘da yediğimden iyiydi desem abartı olmaz sanırım.

Tiramisu & kahve

Hesabı istedik ve garsonla biraz sohbet ettik, kendisi İtalyanmış ve Juventus’u tutuyormuş. Kenan Yıldız sayesinde Juventus‘a sempatim vardı ve Juventuslu güzel insanlarla karşılaşınca daha da artıyordu. Buradaki hesap 15€ tuttu. Yaklaşık 20 dakika yürüyerek Park Güell‘e ulaştık, yol yoruyordu çünkü Park Güell şehrin tepesinde yer aldığından yokuş yukarı yürüyorduk. Kapıda görevliler bekliyordu, onlara yaklaşıp 2 bilet almak istiyoruz dedik. Görevliler de biletlerin yalnızca online satıldığını söyledi. Biz de tamam öyleyse diyerek telefonlarımızı çıkardık, bunun üzerine görevliler “bugünün biletleri tükendi” dedi. En erken bilet ertesi gün öğle vaktinde vardı. O sıcakta o kadar yolu boşuna yürümüştük… Ben yarın dönüyorum yetişmez ama sen gelirsin yine dedi Nesli ve Park Güell‘i kapının dışından biraz inceleyip geriye döndük Katalunya Meydanı‘nda biraz yürüdük ve yol üzerinde Planelles Donat adında bir pastaneye rastladık, merak edip içeri girdik.

Turrons ve horchata

İçeri girip görevliye buranın nesi meşhur diye sorduk o da “Turrons ve horchata” dedi. Alalım deneyelim dedik. Turrons, bar şeklinde bir tatlı, genelde bademden yapılsa da bir çok çeşidi bulunuyor. Biz birkaç çeşidini aldık ama pek sevemedik, çok sertti zor ısırdık. Horchata ise sütle yapılan bir içecek, tadı değişikti pek sevdiğimi söyleyemem Buradan çıkıp biraz yürüdükten sonra Hard Rock Cafe‘ye rastladık. Ben magnet almak istiyordum, Nesli de tişört bakmak istedi, girip buradan alacaklarımızı alıp çıktık. Barselona Katedrali’ne doğru yürüdük, burada bir süre oturup sokak müziği dinledik.

Katedrali birçok kez görecektim ama akşam daha bir güzel gözüküyordu. Sonra Nesli’nin arkadaşları tarafından önerilen Paradiso adında bir kokteyl mekanına gittik. Mekana gittiğimizde kapıdaki görevli girmek için sanal sıraya girmemiz gerektiğini söyledi. İnternetten sıraya kayıt yaptık ve bir saatten fazla beklememiz gerektiği yazıyordu. Biz de bu kadar zaman mekanın kapısında beklemeyelim dedik ve El Born mahallesini gezdik. Yaklaşık bir saat oyalandıktan sonra Paradiso’nun kapısına gittik, orada da biraz bekledikten sonra içeri girdik. İçerisi tıklım tıklımdı fakat hoş bir tasarımı vardı, ışıklar ve renkler çok güzel gözüküyordu.

Paradiso

Menü geldi, kapağı açar açmaz yüzüme yansıyan ışıkları fark ettim. Menüyü ışıklı yapmışlardı, aşırı havalı duruyordu. Garsonların önerileriyle içecek seçtik ve siparişimizi verdik. Nesli kafatasının içinde bir içecek aldı ben de tütsülenmiş farklı bir şey söyledim. İçecekler çok acı olduğu için yanında bir tabak söyledik onunla birlikte içtik. Nasıldı diye sorarsanız bence çok da iyi değildi, biraz fazla ağırdı ve pahalıydı. Mekan konsepti ve bardak stilleri için gidilebilir belki ama kesinlikle o kadar beklemeye değmez diye düşünüyorum. Buradaki hesap toplam 50 küsür € tuttu.

Saat geç olmuştu, Nesli’yle hosteline kadar yürüdüm sonra vedalaştık, İrlanda’ya beklediğini söyledi, inşallah dedim ve ben de hostelime doğru yola çıktım. Metroya binip öyle gidecektim, metro istasyonuna gidip tren beklemeye başladım. Peronda benim dışımda sadece bir kişi vardı, bu durum beni şüphelendirdi ama beklemeye devam etti. Bir süre sonra önce trenin sesi geldi sonra ışıkları gözüktü, sevinmiştim, kalktım ve kendimi hazırladım. Tren yaklaşırken öndeki makinist eliyle bitti işareti yaptı ve tren durmadan perondan geçti gitti. Yanımdaki Barcelona formalı çocukla göz göze geldik, şaşırmıştık. Şimdi ne yapacağız diye sordum, “no lo se“(bilmiyorum) dedi. Barcelona’da saat 12’de metro seferleri bitiyormuş ve son treni kaçırmışız. Sizce de gece 12 Barcelona gibi bir şehir için çok erken değil mi? Birlikte metrodan çıktık, çocuk yürüyerek hızlıca uzaklaştı ben de haritayı kontrol ettim 40 dakika yürüme gösteriyordu. Yürürüm diye düşündüm sağa sola bakarak yürüyordum, bir parkın yanından geçerken birkaç tekinsiz tip gördüm ve huzursuz hissettim. En iyisi taksiye bineyim diyerek yoldan geçen bir taksiyi çevirdim. Taksiciyle sohbet ederek yaklaşık 20 dakikalık bir yolculuk yaptık. 40 dk yaya mesafesi olan yol taksiyle nasıl 20 dakika oluyor diye sorarsanız onu da sonra açıklayacağım. Hostele geçip Barselona’daki ilk günümü bitirdim

Bugün başlığına Barça yazmamın sebebi Katalanca’da ç harfinin olmasını vurgulamaktı. Força Barça cümlesini çok duymuşsunuzdur, “Yaşasın Barselona” anlamına gelir ve forsa barsa diye okunur.

Altıncı Gün: Catalunya!

Bon dia!

Evet Katalanca günaydın böyle söyleniyormuş Saat 11’de hostelin yürüyüş turu vardı, ona katılmak üzere resepsiyona indim. Turu resepsiyondan Arjantinli Pablo yaptıracaktı, dün karşılaştığım Kanadalılar dahil toplam 6 kişiydik. Önce metroyla sahil kısmına doğru gittik, oradan üst kısma doğru rota çizerek tur yaptık. Rehberimiz Pablo önce bize şehrin tarihini anlattı sonra Katalonya‘dan ve bağımsızlık mücadelelerinden bahsetti.

Kısaca özetleyecek olursam; Katalanlar tarih boyunca İspanya’dan ayrılmak istemiş, birkaç kez darbe yapmak istemişler ve hepsi başarısızlıkla sonuçlanmış. Son girişim 2017 yılında olmuş ve referanduma halkın büyük bir kısmı katılmamış. İspanya hükümeti de bu seçimin geçersiz olduğunu bildirmiş. Buna rağmen Katalonya bağımsızlığını ilan etmiş fakat bu da sadece birkaç dakika sürmüş. Katalonya halkının büyük kısmı aslında bağımsızlık istemiyor, ayrı bir ülke olmanın daha zor olacağını düşünüyorlar. Bir kısım ayrılıkçı ise Katalonya bölgesinin İspanya’nın toplam gelirinin %20’sini sağladığını ve bağımsız olurlarsa İspanya’dan daha iyi durumda olacaklarını düşünüyor. Bana sorarsanız o işler öyle olmuyor

Barri Gotic

Daha sonra Gotik mahallesini baştan sona yürüdük. Tarih kokan bir mahalleydi burası, böyle yerlere bayılıyorum! Pablo bize dünyanın en dar sokağını gösterdi. Bu sokak sadece 1,5 metre uzunluğundaydı ve duvarda sadece tabela vardı Yaklaşık 3 saat süren turumuzun sonuna geldik. Tur eğlenceli ve verimli geçmişti, Pablo’ya teşekkür ederiz İşte tur ekibimiz:

Barcelona tur ekibimiz

Soldan sağa; Çinli, İngiliz, Brezilyalı, Pablo(rehber), Jill ve Trina. Bu ekiple güzel kaynaştık ve akşamki Pub Crawl etkinliğine birlikte gittik. Acıkmıştık, Pablo’dan bize Paella restoranı önermesini istedik. Colom Restaurant adında bir yer önerdi, Trina, Jill ve KB(çinli) de gelmek istedi. Öncesinde Trina güzel bir çatı katı kafesi bildiğini ve orayı görmek istediğini söyledi. Dördümüz Colón Barcelona adında bir otelin çatı katına çıktık ve orada Barcelona Katedrali manzarasına karşı bir şeyler içtik. Sonra da paella yemek için Colom Restorant’a geçtik. Başlangıç olarak kalamar tabağı, pan tomate(salçalı ekmek) ve patatas bravas(ilk gün yediğimden) aldık. Paella ise kişiye göre yapılıyormuş, bir kişi için 10€, biz de 3 kişilik yaptırdık.

Paella

Gördüğünüz üzere Paella pirinç ve deniz ürünlerinden oluşan bir yemek. Karides, midye, patates ve soğan içeriyor. Tadı çok güzeldi hiç göründüğü gibi ağır değildi, hepimiz beğenerek yedik. Bu yemeğin asıl çıkış yeri Valencia şehriymiş ve hikayesi şöyleymiş: İspanya’da hafta içi kadınlar hep evde ev işi yaparlarmış, kocaları da pazar günleri eşlerine yardımcı olmak için yemek işini üstlenirmiş. Evde buldukları malzemeleri karıştırarak yaptıkları yemek çok güzel olur ve paella adını alır. Yemeğin adı ise Para-ella(onun için) olarak çıkar sonradan Paella’ya evrilir. Buradaki yemeğimiz 4 kişi için toplam 73€ tuttu.

Yemekten sonra sahile inelim dedik. Yolda yürürken karşımıza meşhur kaşif ve kaptan Kristof Kolomb Anıtı çıktı. Demirden yapılma 60 metre yüksekliğindeki anıtta Kolomb‘un Amerika kıtasını işaret ettiği bir heykel ve bir sürü figürler yer alıyor.

Kristof Kolomb Anıtı

Kanadalılara “Kolomb’a teşekkürlerinizi iletin, yaşadığınız kıtayı keşfetti” dedim, onlar da “Thanks Colomb, thanks buddy” dediler Meşhur Barceloneta plajına gittik, ana baba günüydü… Kalabalık da olsa çok güzel gözüküyordu, upuzun bir plaj ve berrak bir deniz. Dedim ki ben burada yüzmek istiyorum, diğerleri bunun güzel bir fikir olduğunu düşündü ama yanımızda kıyafetlerimiz yoktu, ertesi gün geliriz dedik. Yorgun hissediyorduk, hostele dönelim dedik ama hostelden oldukça uzaktaydık ve hava da çok sıcaktı. Metroyla otobüs aynı dakika sürecek olarak gözüküyordu haritada, biz de otobüsle gidelim bir daha metro istasyonuna yürümeyelim dedik. Çok yakınımızdaki durağa kısa süre içerisinde otobüs geldi ve bindik. Bindik ama inemedik çünkü yol bitmiyordu Her durakta duruyor, her köşede kırmızı ışık bekliyorduk. Yol o kadar uzun sürdü ki Jill uyuya kaldı

Yaklaşık yarım saatlik yolculuktan sonra hostele ulaştık, kızlar Jetlagın da etkisiyle aşırı yorgun olduğu için dinlenmeye çekildi ben de ertesi günün planlarını yapmaya başladım. Park Güell için bir arkadaşımla birlikte ertesi güne bilet aldım, yeme içme yerlerini araştırdım. Birkaç saat sonra da hostelin pub crawl etkinliğine katıldık ve o günü öyle bitirdim.

Gelelim sıkça duyduğumuz o efsaneye; Barcelona’da halk İspanyolca bilmiyor/konuşmuyor, sadece Katalanca konuşuyor. Hayır bu yanlış çünkü okulda hem İspanyolca hem Katalanca eğitim görüyorlar, televizyonda, gazetede ve günlük hayatta İspanyolcaya sıkça maruz kalıyorlar. Yani İspanyolca bilmemeleri imkansız. Eğer Barcelona’da biri İspanyolca bilmiyorum deyip sizle konuşmayı reddediyorsa bu muhtemelen istemediği içindir. Ayrılıkçı düşünce yapısına sahip bazı insanlarda bu tarz tepkileri görmek mümkünmüş. Ne saçma değil mi?

O zaman Katalanca iyi geceler diyerek günü bitirelim: Bona nit!

Yedinci Gün: Gaudi!

9 gibi uyanıp hostelin mutfağına indim, Trina ve Jill de geldiler. Hostelin açık büfe kahvaltısından aldık, 10€ tuttu. Kahvaltıdan sonra bir önceki gün planladığımız gibi Barceloneta’ya yüzmeye gidecektik fakat Jill çok yorgun hissettiğini ve gün boyu uyumak istediğini söyledi. Biz de Trina ile metroya atlayıp plaja gittik. İşte plaj böyle görünüyor:

Uygun bir yer bulup kurulduk, biraz güneşlendik ve sonra sırayla yüzmeye gittik çünkü eşyalara birinin göz kulak olması gerekiyordu. Trina yüzerken ben de müzik dinliyordum, çalan şarkı da: Sara Perche Ti Amo. Birden arkamda güneşlenen iki orta yaşlı kadının gülümseyerek şarkıya eşlik ettiğini farkettim. İtalyan mısınız dedim, evet dedi, bu şarkıyı çok severiz diye ekledi. Hangi takımlısınız peki diye sorunca da Juventus, çünkü Torino’luyum dedi. Kısaca sohbet ettik, İstanbul’a gelmiş ve çok sevmiş. Trina geldi, o da İspanya’dan sonra İtalya’ya gideceklerini söyledi. Trina ve Jill tura çıkmışlardı, İspanya, Yunan Adaları ve İtalya’yı kapsayan detaylı güzel bir rota çıkartmışlardı Sonra ben yüzmeye gittim, deniz benim için hafif tuzlu olsa da çok güzeldi. Biraz açılınca balıkları görmek mümkündü, oldukça berrak bir suydu. Plaj pozumu da bırakayım şöyle:

Barceloneta ve ben

Günün kalanında planlarım olduğu için plajda fazla zaman geçiremedim, Trina’nın da işleri vardı, kalktık. Hostele dönüp hazırlandım ve Alex‘le buluştum. Alex yine couchsurfing’ten Yunanistanlı arkadaşımdı, birlikte sohbet ederek Park Güell’e gittik. Kendisi Selanik’te yaşıyordu, ben de Selanik’te bulunduğum için(yazıyı okumak için linke tıklayabilirsiniz) ve Yunan kültürüne az çok aşina olduğum için konuşacak çok şey vardı. Alex bana Türk müziklerini çok sevdiğini söyledi ve birkaç müzik açıp bunları biliyor musun diye sordu. Ben de ona sevdiğim Yunan müziklerinden açtım Park Güell’in kapısına vardık, bu benim ikinci gelişim oluyordu tabi ama bu sefer biletim vardı Parkın bir kapısından girip daire çizerek her eseri görmek istiyorduk.

Park Güell girişi

İşte parkın girişi böyle gözüküyor, belli oluyor mu bilmiyorum da mozaik işlemeli ‘El drac‘ adı verilen kertenkele bu parkın en meşhur eserlerinden biri. Biraz parkı anlatayım isterseniz. Şehrin hafif tepe bölgesindeki araziyi satın alan iş adamı Eusebi Güell burayı zenginler için 60 evlik bir yerleşim yeri yaptırmak üzere için Gaudi’ye teslim ediyor. Gaudi de henüz iki ev tasarlamışken proje yarım kalıyor ve parka dönüştürülüyor. Gaudi de 20 yıl boyunca burada yaşıyor. Peki Gaudi kimdir? Kısaca anlatmam gerekirse Gaudi Barcelona’yı Barcelona yapan adam. Bu adam Katalan bir mimar, Barcelona’daki en ünlü eserlerin yaratıcısı. Detaylara girersek çıkamayız, Gaudi çok büyük adam! Ölümü ise oldukça trajik, tramvay çarpması sonucu ağır bir şekilde yaralanıyor ve yoldan geçenler Gaudi’yi dış görünüşünden dolayı dilenci zannedip ilk etapta yardım etmiyorlar. Hastaneye çok geç götürüldüğü için kurtarılamıyor ve 10 Haziran günü ölüyor. Belki de orada kurtarılsa Sagrada Familia yarım kalmayacaktı…

Sana dün bir tepeden baktım aziz Barselona Bu videodan sonra(Alex çekti sağolsun) yürümeye devam ederken iki tane Türk’e rastladık. İngiltere’de yaşıyorlarmış, birkaç günlüğüne Barcelona’ya gelmişler. Birlikte birkaç yeri gezdik, intagrama atmalık fotoğraf çekebilir misin dediler, ben de tam adamını buldunuz dedim ve birkaç fotoğraflarını çektim, çok beğendiler. Alex dedi ki “Sende fotoğrafçılık yeteneği var, bunun üzerine gitmelisin” dedi. Bunu birkaç kişiden daha duymuştum ama üzerine hiç düşünmemiştim. Belki ileride fırsat bulursam fotoğrafçılık kursuna gidebilirim

Park Güell panoramik teras

Terastan da bir poz bırakalım buraya ve devam edelim. Sala Hipòstila adındaki yere geçtik, burayı çok sevmiştim. Köşeli sütunlar ve tavandaki mozaiklerle çok etkileyici bir bölümdü. Bakınız:

Hypostyle Room

Sonra balkon kısmına çıktık ve orada da Türk bir çifte rastladık, onlar da Paris’ten gelmişler. Bizim fotoğrafımızı çeker misiniz diye rica ettik. İşte Alex ve ben:

Alex ve ben

Yaklaşık 2 saat süren Park Güell turumuzu tamamlamış, bir başka Gaudi eseri olan La Sagrada Familia‘ya doğru yola çıkmıştık. La Sagrada Familia nam-ı diğer ‘Bitmeyen Kilise’ 1882‘de yapımına başlanan, 1883’de Gaudi’nin devralıp ölene kadar(yukarıda anlatmıştım) devam ettiği bu Bazilika’nın inşaatı halen devam ediyor. Tahmini olarak 2028 yılında tamamlanması bekleniyormuş, bence yetişmez İçeri giriş ücretli, biz girmeye gerek duymadık ve günbatımı eşliğinde bazilikanın etrafını dönerek her bir köşesini inceledik.

Sagrada Familia

Bu eseri gören her Türk mutlaka şu geyiği yapar: Bunu vereceksin bizimkilere var ya 6 ayda bitirirler… Aynen bitirirler ama neye benzer orası bilinmez Eser kimine korkutucu gelse de Barcelona denilince akla ilk gelen yer burası. Eser üzerinde Hristiyanlığa ait bir takım figürler mevcut, detaylar çok iyi çalışılmış. Burada günü batırdıktan sonra hemen yanda bir Turron dükkanı görüp içeri girdik. Görevliler nazikçe karşılayıp tadımlık turron ikram ettiler. İlk gün yediğimde pek beğenemediğim turrona burada bayıldım. Buradaki çikolata gibiydi, Türkiye’ye götürmek için bir paket limonlu olandan aldım, bir de Barcelona tasarımlı kutu aldım.

Vicens Torron

Dükkanın adı Vicens Torron, burayı şiddetle tavsiye ediyorum. Çalışanlar çok ilgili, ürünler lezzetli ve ayrıca Tax Free de var Daha sonra Hard Rock Shop‘a rastladık(ilk gün gittiğimizden farklı), Alex girip bakmak istedi. Meğer Hard Rock tişört koleksiyonu yapıyormuş, hemen oradan Barcelona yazılı bir tişört aldı ve giydi Akşam olmuştu ve acıkmıştık, churros dükkanına rastladık ve Alex denemek istedi. Sade churros aldı, üzerine tarçın döktüler ve yanında da bardakta çikolata verdiler. Gayet güzeldi, İstanbul’da yediğim churrostan aman aman bir farkı yok aslında ama beğendim. Alex hosteline geçti, vedalaştık. Küçükken İstanbul’a gelmiş ama hatırlamıyormuş, bir daha gelmek istediğini söyledi, ben de bekleriz dedim.

Yemek yemek için önceden listeme kaydettiğim Cal Boter adında bir İspanyol restoranına gittim. Kapıdan girdim görevli İspanyolca rezervasyonunuz var mı diye sordu ben de yok dedim. Sanırım İngilizce bilmiyordu gitti başka birini çağırdı, gelen kişi de bana rezervasyonsuz alamayacaklarını söyledi. Ben de tamam o zaman rezervasyon yapalım dedim, “en yakın yarın akşama boşluk var” dedi. Yarın akşam uçuşum var, şurada bir köşede yesem olmaz mı zaten tek kişiyim diyerek şansımı denedim ama maalesef olmaz dedi. Ben de yakınlarda başka restoran baktım, Galú adında İtalyan restoranı buldum. İçeri girdim garson dedi ki ne istiyorsun, “Çok açım, yemek yemek istiyorum” dedim, “masamız kalmadı, barda oturabilir misin” dedi, fark etmez her yerde yiyebilirim dedim İşte pratiklik ve çözüm odaklılık… Hızlıca menüyü getirdi, siz ne öneriyorsanız ondan istiyorum dedim, tagliata adında bir et önerdi. domuz değilse olsun dedim, parmaklarıyla boynuz işareti yapıp “möö” yaparak dana taklidi yaptı. Bu adam yorgun ve aç halimle beni güldürmüştü, gülerek tamam olur dedim. Sevdim seni nerelisin sen diye sordu, Türküm diyince bir ooo çekti ve kendisinin Meksika’lı olduğunu söyledi.

Tagliata ve zeytinyağlı ekmek

Bu yemeği afiyetle yedim ve yerken şunu düşündüm: Ne varsa İtalyanlarda var! Nerede olsam İtalyanlar hayat kurtarıyor, Japonya’da da İtalyan restoranına gitmiştim hatırlarsanız. İtalya, İspanya ve Arjantin bu üç ülke arasında bir bağlantı var. Kültürleri ve insanları iç içe geçmiş adeta. Buradaki hesap 30€ tuttu, biraz pahalıydı belki ama kesinlikle değdi. Hostele geçip  ertesi gün için liste yapmaya başladım. Lobideki bilgisayarda liste hazırlarken Trina ve Jill hostele girdiler, salyongoz yemişler çok beğenmişler onu anlattılar

İspanya’daki son gecemi de bitirerek uyudum, ertesi gün yoğun geçecekti..

Sekizinci Gün: Hasta Luego!

İspanya’daki son günüme uyandım. Yapılacak çok şey vardı ve hiç vakit kaybetme lüksüm yoktu. Zenith adında kahvaltıcıya gittim. Garson menüyle geldi ne yersiniz diye sordu. Ben de siz ne önerirsiniz dedim, o da bana “Ben Arjantinliyim, dulce de lecheli pankek öneririm tabi ki” dedi. Tamam olur dedim ve bir de çay istedim. Dulce de lecheyi hatırlayanlar burada mı? Pankek nasıldı diye sorarsanız biraz kuru geldi, bir daha gitmem ben, işte fotoğrafı:

Dulce de Lecheli Pankek

Burada hesap 13€ tuttu. Kalkıp hızlıca listeme başladım, ilk durağım Casa Milà. Yine Gaudi’nin bir eseri olan Casa Mila, deniz dalgasından esinlenerek tasarlanmış.

Casa Milà

Balkon demirleri de yosuna benzetilmek istenmiş, bence benziyor, sizce? Casa Milà‘nın içine de girilebiliyor ama çok sıra olduğu için girmek istemedim. Bir başka Gaudi mimarisiyle turuma devam ettim, Casa Batlló.

Casa Batlló

Bir önceki yapıya göre daha renkli ve iç açıcı olan Casa Batlló da ejderhadan ilham alınarak tasarlanmış. Çatısına bakarsanız özellikle belli oluyor, hemen bir tane de uzaktan fotoğraf bırakıyorum:

Casa Batlló uzaktan görünümü

Buranın içine gerçekten girmek istedim ama cumartesi günü olduğu için çok sıra vardı, bekleyemezdim. Barcelona’ya geleceklere tavsiyem, bir gününüzü Gaudi’ye ayırın. Vicens, Mila, Battlo ve Park Güell hepsi bir güne sığar. Gaudi’yi anlamak Barcelona’yı anlamak demektir çünkü. Buradan La Rambla caddesine geçip güzel bir yürüyüş yaparak Mercat de la Boqueria‘ya geçtim. Burada Luke(Madrid’deki oda arkadaşım) ile buluştuk ve pazarı gezdik. Burası kocaman bir kapalı pazar, içeride meyve/sebze, şarküteri, kuruyemiş, ve yöresel yemekler gibi ürünler satılıyor. İşte kuruyemiş tezgahından bir fotoğraf:

Mercat de la Boqueria

Luke’la burayı turladık, bir yandan da sohbet ediyorduk. Ona Barcelona’yı Madrid’den daha pahalı bulduğumu söyledim, o da evet pahalı ama benim için ikisi de ucuz çünkü ben New York‘tan geliyorum dedi Luke tanıdığım en kültürlü Amerikalıydı, onunla kitaplar, filmler, ülkeler hakkında uzun uzun konuştuk. Star Wars sever misin diye sordum, şaka mı yapıyorsun adıma baksana dedi Luke Skywalker‘a selam olsun!(Star Wars yazımı okumak için tıklayabilirsiniz)  İlkokulda devamlı “Luke, i am your father” repliğine maruz kalıyormuş Sonra Gotik mahallede bir tur atıp yine Katedral’in önüne gittik, işte Luke’la fotoğrafımız:

Luke(Skywalker) ve ben

Sonraki rotamız Ciutadella Parkı, keyifli bir yürüyüşle parka vardık. Bu park Madrid’deki El Retiro’nun bir benzeri. İçerisinde hayvanat bahçesi, göl ve birçok bitki var.

Umbráculo del Parque de la Ciudadela

Şöyle bir botanik bahçesi vardı, orayı gezdikten sonra parkı turladık ve oradan Triomf Kemeri‘ne geçtik. Arc de Triomf adı verilen bu yapı 1888 yılında İspanyol Fuarı için yapılmış. Neden bilmiyorum ama bu yapıyı ben çok sevdim, belki de o kadar iç karatıcı yapıdan sonra bu gözüme çok hoş gözüktü, bilemiyorum

Triomf Kemeri

Luke bu yapıyı Paris’teki Zafer Takı‘na(Arc de Triomphe) benzetti, ismi gibi kendisi de gerçekten de benziyor. Bir de video çektim onu da göstermek istiyorum:

Şu baloncukları görünce aklıma David Guetta‘nın Where Them Girls şarkısı geliyor Bol yürümeli bir gün daha olmuştu ve ikimiz de acıkmıştık, yakınlarda Fismuler adındaki bir restoran bulup girdik. Yine yanlışlıkla çok güzel bir yer bulmuştuk, biraz lüks bir restorandı ama Barcelona’daki son yemeğime de böyle bir yer yakışırdı. Yemek seçimini Luke’a bıraktım çünkü çok geniş bir yemek kültürü vardı. Buranın deniz ürünleri meşhur, kalkan yiyeceğiz dedi. Ben de olur dedim çünkü çocukluğumdan beri kalkan yememiştim, onu da babam tutup getirmişti

Kalkan balığı

Mezeleri, içecekleri, iç tasarımı, ürün lezzeti hepsi harikaydı. Bu restoranı listenize ekleyebilirsiniz. Luke ile keyifli bir sohbet eşliğinde yemeklerimizi yedik. Yemekten sonra benim hostele dönüp check-out yapmam gerekiyordu. Luke ile vedalaşıp ayrıldık, beni mutlaka New York’a beklediğini söyledi. Yakında ABD yazısı gelebilir, beklemede kalın

Hostele döndüm, eşyalarımı toparladım ve çıkış yaptım. Metroyla yaklaşık bir saate havalimanına vardım. Check-in yapıp Tax Free’mi aldım. Burada da İtalya’daki gibi Tax Free işlemi çok basit, sadece makineye fişinizi okutuyorsunuz, iadeniz kredi kartınıza gönderiliyor. Biraz Duty Free’yi gezdim ama çok pahalı olduğu için bir şey almadım. Kapıya geçip, boardingi bekledim.

Barcelona boarding

Uçağa biniş saati gelmişti, 8 günlük İspanya maceramın sonuna gelmiştik. İçimde hafif hüzün fakat dolu dolu geçen bir gezinin de mutluluğu vardı. Uçağımız kalktı, gece manzarasıyla Barcelona’yı havadan son kez görerek uğurladım. Kısa süre sonra ikram geldi, köfte aldım ve gelirken yarıda kalan filmi(Dolunay Katilleri) açıp izlemeye koyuldum.

BCN-IST uçuşu ekonomi sınıf ikramı

3 saatlik uçuşun ardından İstanbul’a indim. Güzel bir gezi oldu, çok şey öğrendim, farklı lezzetler tattım ve çok güzel insanlarla tanıştım. Kısa kısa sorulara gelelim:

Ne kadar harcadım?

400€ çevirip yanımda götürdüm, neredeyse hepsi bitti ve maç bileti, tren bileti, ekstra alışveriş gibi şeyleri hep kredi kartından ödedim. Bu en çok para harcadığım gezi oldu, İtalya’nın 3 katı para harcadım.

Barcelona/Madrid kaç günde gezilir?

Madrid için eğer Toledo‘ya gidilmeyecekse 3 gün yeterli olur. Barcelona içinse en az 4 güne ihtiyaç var diye düşünüyorum. Barcelona’ya gelmişken Girona, Valensiya gibi şehirlere de gidilebilir.

İspanya güvenli mi?

Özellikle toplu taşımalarda ve kalabalık yerlerde pickpocket(yankesicilik) riski var ama çok şükür hiç karşılaşmadık. Telefonunuza ve cüzdanınıza dikkat etmelisiniz, mümkünse çanta içinde çanta yaparak riski azaltabilirsiniz.

Gelelim teşekkür kısmına!

Gezimin planlama aşamasında destek olan iş yerindeki arkadaşlarıma ve Özer’e,

Uçağa binerken bizi neşelendiren Filistinli Muhammed’e (Apoyo tu causa y me gusta tu hacer música hermano, Free Palestine!),

Luke(Thanks for the legendary day bro, see you in NYC! May the force be with you )

Toledo’daki Teake ve Tsjalline çiftine (Bedankt voor je leuke gesprek en vriendelijkheid, ik kijk ernaar uit je te zien in Istanbul!)

Nazarena’ya (gracias Naz, vamos a Turquía!)

Barcelonadaki hostel arkadaşlarım Trina ve Jill’e (Girls, thanks for accompanying, if you’ll come to Türkiye you have a friend here!)

Nesli’ye (Bol keşifli bir gün için teşekkürler! Dublin’de görüşmek üzere )

Alex’e (Ευχαριστώ γείτονα που με συνόδεψες! Συνεχίζω να ακούω ελληνική μουσική, τα λέμε στην Κωνσταντινούπολη!)

Teşekkürlerimi sunarım.

y Analia:

Muchas gracias por Mate, por llevarme con coche, por hablarme de la cultura española, por tomar mis fotos, por traducir, por acompañarme al partido de fútbol, ​​en fin por todo, muchas gracias! Este viaje no hubiera sido tan perfecto sin ti, te debo mucho. Haré lo mismo por ti cuando vengas a Estambul. 

Ve İspanya gezimiz özeti niteliğindeki A Dios Le Pido müziği eşliğinde hazırladığım video:

Okuduğunuz için teşekkür ederim. Biraz geç oldu ama anca fırsat bulabildim. Yorumlarınızı bekliyorum İşte son güncel uçuş haritam:

105 uçuş, 10 ülke

Bir başka gezide görüşmek üzere, kendinize çok iyi bakın.

El saber no ocupa lugar (Fazla bilgi göz çıkarmaz)
-İspanyol Atasözü

The post Madrid – Barcelona – España appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Kardeşlerimle gerçekleştirdiğim 3 günlük Bakü gezimizi anlatmak üzere karşınızdayım! En son Temmuz ayında İlker ve Tuncay’la Gürcistan’a gitmiştik fakat ona yazı yazmadım İtalya yazısını yeni yayınlamıştım, oradan döneli de 3 ay oldu!

Nereden çıktı bu Azerbaycan?

Kardeşlerim Nehar ve Zeynep bana “abi okul başlamadan bizi de bir yere götür” dediler. Ben de olur dedim ve yer bakmaya başladık. Fas, Lübnan, Bosna ve Azerbaycan arasında kaldık, sonunda hem Azerbaycan’a daha ilgili olmamız hem de daha basit olacağından Azerbaycan’ı seçtik. Azerbaycan herhangi bir Türk’ün in iyi bildiği ülkedir diye düşünüyorum. Dost hatta ötesinde kardeş ülke olarak gördüğümüz Azerbaycan’ı çok iyi tanıyoruz.

Planlama Aşaması

Azerbaycan’a giriş için vize gerekmiyor, hatta pasaporta bile gerek yok, kimlik kartıyla giriş yapabiliyorsunuz. Youtube’dan birkaç Vlog izledim ve iş yerinden daha önce Bakü‘ye giden arkadaşlardan bilgi aldım. Ardından Couchsurfing uygulaması üzerinden Bakü’ye yolculuk yapacağıma dair profilime yazı ekledim. Aradan birkaç saat geçti ve uygulama üzerinden bir sürü mesaj gelmeye başladı. “Size şehri gezdireyim!”, “Yardımcı olabileceğimiz bir şey var mı?”, “Sizi misafir edelim” tarzı o kadar mesaj geldi ki gerçekten Azerbaycan misafirperverliğini ve yardımseverliğini daha gitmeden hissettim. Kısa süre içerisinde 15 civarı mesaj aldım ve hepsine nezaketleri için çok teşekkür ediyorum.

Kalacak yer olarak da yorumlara bakarak Qız Qalası Oteli seçtik. Rezervasyon yaptıktan itibaren o kadar iyi ilgilendiler ki daha gitmeden ne kadar iyi bir yer seçtiğimizi anladık.

Ulaşım kartı(BakıKart) iş yerinden oraya daha önce giden arkadaşlarım verdi sağ olsunlar. İnternet için Azercell‘den hat almayı düşünüyordum fakat sonra pahalı olduğunu görüp vazgeçtim ve yine Airalo’dan 1GB internet paketi aldım. 7$’a aldığım 1 GB E-Sim bana gezi boyunca yetti hatta fazla bile geldi, gezinin sonunda uçaktayken 500 MB civarı kalmıştı. Siz de E-Sim almayı düşünürseniz KAZIM5525 koduyla 3$ indirim kazanabilirsiniz. Farklı E-Sim firmaları var onlara bakabilirsiniz veya internetsiz de gezebilirsiniz tabi

Azerbaycan Dili?

Fark ettiyseniz Azerice demedim çünkü Azeri ve Azerice şeklinde tabirler pek kullanılmıyor Azerbaycan’da, kendilerine Azerbaycanlı, dillerine ise Azerbaycan dili diyorlar. Dillerimiz neredeyse aynı, birkaç gramer yapısı ve harf farkı dışında tamamen benziyor. Alfabelerinde bizden farklı sadece 3 harf var. Onlar da; Ə ə, X x, Q q harfleri. Ters e yani Ə harfi e ile a arasında okunuyor, örnek: mən (ben) X ise h olarak okunuyor, örnek: yox (yok) veya yaxşı (iyi) Q ise g olarak okunuyor, örnek: Qarabağ. Bir de soruları sorarken bizdeki soru ekleri gibi ekleri kullanmadan vurgularla soru soruyorlar. Örnek: acsan? (Aç mısın?)

O zaman bir şarkı dinleyelim ve başlayalım!

Paylaşılacak çok şarkı var ama biraz hareketli bir şarkıyla başlayalım, devamı gelecek

Birinci Gün: Xoş gəlmisiniz!

Uçuşumuz saat 12’deydi, erkenden kalkıp havalimanına gittik. Biniş kartlarımızı aldık, harç pulu(!) aldık ve klasik pasaport pozundan verdik:

Bunu yapmayınca uçağa almıyolar

Okulların açılma vakti olduğu için ne olur ne olmaz biraz erken gidelim dedik ama beklediğimiz yoğunluk yoktu ve 2 saatten fazla zamanımız kalmıştı Ne yapsak nasıl oyalansak diye düşünürken Airport Museum tabelasına rastladık. Ben bu tabelayı daha önce yine görmüştüm ama hiç zaman olmadığı için gidememiştim. Bu sefer zamanımız vardı, hadi gidelim dedik. Üçümüzün de müze kartlarının süresi dolmuştu, gişede yeni Müze Kart çıkarttık. Bu arada Müze kart ücreti hala yıllık 60₺(öğrenciye 30₺)

Müze çok büyük olmasa da Türkiye’nin farklı yerlerinden ve farklı dönemlerden bir çok eser barındırıyor.

İstanbul Havalimanı Müzesi

Burada bir süre vakit geçirdikten sonra Duty Free’de bir şeyler baktık ve kapımıza geçtik. Uçağa geçtik, 737-9(Max) modeli uçaktı ve uçuşumuz yaklaşık 2.5 saat sürecekti. Aynı zamanda bu benim 100. uçuşum olacaktı (uçuş haritamı yazının sonuna ekledim). Uçak kalkar kalkmaz Wi-Fi ağına girip ücretsiz internete bağlandım. THY uçuşlarında Miles and Smiles numaranızı girerek ücretsiz şekilde Whatsapp, Messenger, İMessage üzerinden mesajlaşabilirsiniz.

IST-GYD uçuşu yemek ikramı

Şu beyaz çikolatalı musa bayılıyorum! Yemekten sonra IFE sisteminden bir film izlemek istedim, Ferrari filmini gördüm ve hemen onu açtım. Çevremde Formula’yla ilgilenen birçok kişi var o yüzden ben de yavaştan Formula dünyasına girmek istiyorum Bakü’de bu konuda bir sürprizle karşılaşacağımdan habersizdim tabi…

Hazar Denizi üzerinde

İndikten sonra hızlıca pasaport(kimlik) kontrolünden geçip ülkeye giriş yaptık. Şehre ulaşmak için otobüse binecektik fakat taksinin çok ucuz olduğunu görünce bir de üç kişi olduğumuz için taksiyi tercih ettik. Uygulama üzerinden taksi çağırdım, taksici para bozdurma konusunda da yardımcı oldu sağ olsun, 100$ bozdurup 169 Manat aldım. Taksici yoldayken dedi ki yollar bağlıdır o yüzden trafik olabilir. Nasıl yani dedik yollar bağlı ne demek? Haftasonu gerçekleşecek Formula 1 yarışı için şehir merkezindeki yollar düzenleniyormuş, bazı yollar araçlara kapatılmış Bu konuya sonra tekrar değineceğim. Yarım saat süren taksi yolculuğundan sonra İçerişehir‘e ulaştık ve otelimize giriş yaptık. Taksi 19 Manat tuttu.

Otele yerleşip kendimizi gezmek ve bir şeyler yemek için dışarı attık. Otelimiz İçərişəhər bölgesinde olduğu için her gün bu muhteşem bölgeyi görme şansımız oluyordu. İçerişehir, Bakü’nün Old Town‘ı. Sur içerisinde yer alan, tarihi yapıların bulunduğu ve krem renk tonu ağır basan bir yer.

İçerişehir akşam manzarası

İşte Şirvanşahlar Sarayı ve arkada Alev Kulelerinin bir kulesi. Şirvanşahlar Sarayı‘nın orada yürürken kapıda adam bizi İngilizce olarak çağırdı, Türküz diyince  “Oo hoş geldiniz, ne mutlu Türküm diyene” diyerek eliyle bozkurt işareti yaptı Sarayı gezdirip size içerisini anlatayım isterseniz dedi, biz de şu an burası kapalı değil mi diye sorduk, o da “anahtarı bende açarım sorun değil” dedi. Ne kadar diye sorduğumuzda kişi başı 40 Manat dedi ve biz de teşekkür edip devam ettik.

Bir restoranın önünden geçerken şöyle bir canlı müzik performansına rastladık:

Ben bu şarkıyı ilk kez duyuyordum fakat kardeşlerim önceden biliyordu. Çok naif, hoş bir şarkı. Yemek yemek için Firuze adlı restorana gittik. Restoranın içi o kadar güzel ki eski zamanlara ışınlanmış gibi hissediyorsunuz. Bu restoran Bakü’deki en popüler ve en yüksek puanlı restoranlardan biri. Yaprak dolma, Gürze ve limonata sipariş ettik.

Firuze Restoranda Azerbaycan yemekleri

Dolma bizim dolmaya benziyor ama içinde daha çok et var ve danayla birlikte koyun eti de kullanılıyor. Gürzeyi çok beğendim, bizim mantının büyüğü diyebiliriz. Gürcülerin Hinkali‘sine de benziyor, içinde yine koyun eti var. Limonatayı da meyvelerden kendileri yapıyormuş, daha çok komposto gibiydi onu da çok beğendik. Toplamda 45 manat ödedik hepsi için. Bu yazımda tüm harcamaları tek tek yazmaya çalışacağım, çünkü Azerbaycan zengin bir ülke o yüzden her şey çok pahalı diye bir algı var, bunu bir çok arkadaşımdan duydum. Ben fiyatları yazayım, pahalı olup olmadığına siz karar verin

Yemeğin üzerine tatlı yemek için Baklava adında tatlıcıya gittik. Cevizli, bademli ve çikolatalı baklava aldık, yanına da çay söyledik. Baklavalar bizimkine çok benziyor fakat daha aromalı. İçine kakule koyuyorlar ve bu ona keskin bir tat katıyor. Baklavavdan ziyade çayı çok beğendik, onun da içinde kekik vardı ve içimi çok hafifti. Garsonla biraz sohbet ettik, biz çayı açık ve meyve/bitki karıştırarak içerik dedi. Çay bizde olduğu kadar onlarda da önemli yere sahip, Azerbaycan’da çay bitkisi yetişiyormuş. Çaykur markalı çaylar da gördük, satılıyordu dükkanda. 21 Manat ödedik oraya ve otele geçtik.

İkinci Gün: Yaxsı!

İkinci günden sabahiniz xeyir

Erkenden kalkıp kahvaltı için çıktık. İçerişehir’de Çay Bağı 145 diye bir kafeye doğru yürümeye başladık. İşte İçerişehir’den bir sabah manzarası(ben dahil)

İçerişehir səhər manzarası

Kafeye oturup 2 kişilik kahvaltı yani səhər yeməyi söyledik. Küçük farklar dışında kahvaltıları bizimkine çok benziyor. İki kişilik kahvaltı üçümüze yetti de arttı bile. Yanında sıcak olarak pomidor yumurta(menemen benzeri) ve sucuklu yumurta geldi.

Səhər yeməyi

Ortada gördüğünüz şey sütlaç evet Buradaki kahvaltımız %4 servis ücreti dahil 44 manat tuttu. Tam mekandan çıkarken bir ayna gördüm ve yanında bir sürü şapka. Birkaç tanesini takıp fotoğraf çektirdik

Beyaz saç peruğu

Nasıl olmuş, açmış mı beni? Peruk saç gibi olan siyah ve beyaz şapka ve fes gibi siyah bir şapka vardı. Bu şapkalar geleneksel Kafkas danslarında takılıyor. Bunlardan Bakü’de çok sık gördük, hediyelik eşya dükkanlarında satılıyor İçerişehir turuna çıktık, sokakları keşfediyor, hediyelik eşya dükkanlarına giriyorduk.

İçerişehir’de bir dükkan önü

Yine bir dükkanı gezdik, tam dışarı çıkarken bir delikanlı “Abi Türkiye’den mi geliyosunuz” dedi, ben de evet nerden anladın dedim, “konuşmanızdan anladım” dedi. Benim Türkiye’den çok arkadaşım var, Fenerbahçeliyim hatta dedi. Öyle mi dedim ve çantadan Fener atkımı çıkardım, atkıyı görünce çocuğun yüzünde güller açtı Sohbete başladık, ülkemize dair çok şey biliyor; KDV,ÖTV hatta başıboş köpek sorununu bile biliyor Nerelisiniz dedi, Rize dedik ve “geçen sene Rize deplasmanı neydi öyle, çok zordu yağmur yağıyordu ama 3-1 yendik” dedi. Ben şok oldum tabi, geçen seneki maçı skoruna kadar detaylı hatırlaması gerçekten çok ilginçti.

Her zaman, her yerde en büyük Fener!

Ona atkıyı hediye etmeyi çok isterdim ama anısı vardı bu atkının, onun yerine bir Türk kahvesi hediye ettim. Necat kardeşim çok memnun oldum, İstanbul’a bekliyorum Geziye devam ederken ezan sesi duyduk, ezan o kadar güzel okunuyordu ki imam adeta bir sanatçı gibiydi. Ezanı dinlerken bir şey fark ettik, bizde okunan ezanlardan farklıydı, sonra Azerbaycan’ın büyük çoğunluğunun Şii inancına sahip olduğunu hatırlayınca jeton düştü. Ezanda Sunni ezanından farklı olarak eşhedü enne Aliyyen veliyyullah (Ali’nin Allah’ın dostu olduğuna şehâdet ederim) geçiyor.

İçerişehir sokakları

İçerişehir’in dışına çıkıp Formula 1 yollarından yürüyerek Nizami Caddesi’ne doğru ilerledik. Birkaç gün sonra tüm dünyanın izleyeceği, kıyasıya bir yarış olacağı pistin üzerinden yürümek güzel bir histi. Ben bu yazıyı yazarken yarış gerçekleşti ve maalesef Ferrari 2. oldu İşte Bakü’de Formula için hazırladığım klip:

Yürürken bir kafe dikkatimizi çekti, dünyaca meşhur sitcom Friends temalı bir kafeydi bu. İsmi aynı dizideki gibi Central Perk olan bu kafenin içi Friends görselleri ve ürünleriyle dolu. Burada oturup biraz soluklandık ve kafenin içini inceledik. Kahve ve tatlı söyledik, cold brew ve frambuazlı pasta aldık, 13 manat tuttu. Eğer Friends hayranıysanız kesinlikle buraya uğramanızı tavsiye ederim.

How You Doin’ ?

Yürümeye devam ederken bir kitapçıya rastladık ve merak edip içeri girdik. Dikkatimizi çeken şey ise Rusça yazılan ve Komunizm temalı çok kitap vardı. Ömer Hayyam ve Nesimi kitaplarını biraz inceledim. Kitaplara bakarken şöyle bir şeye rastladım:

Balaca Şahzadə

Tanıdık geldi mi? Herkesin çok sevdiği Küçük Prens kitabıydı bu, Azerbaycan diline oldukça tatlı çevrilmiş Nizami caddesini boydan boya yürüdük. Bu cadde bizdeki İstiklal Caddesi gibi araç girişine kapalı, sağlı sollu lüks markaların dükkanlarıyla çevrili ve göze hoş gelen bir tasarıma sahip. Nesimi meydanına geldik ve orada Nesimi’nin heykelini gördük:

Nesimi heykeli

Nesimi Azerbaycan tarihinde ve Divan edebiyatında önemli yer tutan bir şair. Bir çoğumuz onu ‘Bende sığar iki cihân ben bu cihâna sığmazam’ dizeleriyle tanırız. Sami Yusuf da bu şiiri şarkı haline getirmiş. Ben Melamet Hırkasını şiirinin yazarı aynı zamanda Haydar Haydar şarkısında da geçen ‘Nesimi’ye sordular ki, yarin ile hoş musun Hoş olayım olmayayım, o yar benim kime ne’ dizeleri ise başka bir şair olan Kul Nesimi‘ye aittir

Nizami Caddesi’ni gezdikten sonra sahile indik. Uzunca yeşil bir sahilleri var, Hazar Denizinden esen rüzgar eşliğinde sahilde yürüyüş yaptık. Rüzgar demişken Bakü ‘Rüzgarların Şehri‘ anlamına geliyor ve Azerbaycan dilinde Bakı olarak okunuyor. Bakü şehrinin bir diğer önemli özelliği ise deniz seviyesinden 28 metre altta olması, bu özellikteki en büyük şehir konumunda. Sahilde Formula için bazı dekorlar vardı, sizle de paylaşayım:

Bir gün podyumda Türk pilot görebilir miyiz acaba? Halı Müzesine kadar yürüdük fakat Pazartesi günleri kapalıymış. Bu arada Azerbaycan dilinde günler şu şekilde:

Bazar ertəsi: Pazartesi
Çərşənbə axşamı: Salı
Çərşənbə: Çarşamba
Cümə axşamı: Perşembe
Cümə: Cuma
Şənbə: Cumartesi
Bazar: Pazar

Biz de Mini Venedik adı verilen yere gidip gondol turu yaptık. İlginçtir ki gondol turunu Japonya’da ve Azerbaycan’da yaptım ama bi Venedik’te yapamadım

Mini Venice

6/7 dakika süren gondol turu için kişi başı 5 Manat verdik. Hava kararmaya başlamıştı, otele doğru yürümeye başladık. Yol üzerinde bir markete girip bir şeyler aldık, küçük kardeşimizin bir videoda görüp bizden istediği devasa boydaki cipsi de aldık Otele geçip terasta Bakü manzarasını izleyerek günü bitirdik,

Üçüncü Gün: Sağol!

Sabahiniz xeyir!

Güne erken başlayıp səhər yeməyi için Terrace 145 diye bir yere gittik. Burası dün gittiğimiz Çağ Bağı 145‘in hemen üstünde yer alan aynı gruba ait bir restoran.Önceki gün gittiğimiz yere göre ürün kalitesi ve hizmet aynı seviyede, üstelik fiyatlar biraz daha uygun, manzara daha güzel ve daha sakin bir yer.

Manzaralı səhər yeməyi

Burada da sıcak olarak Kükü ve omlet yedik. Hesap servis ücretiyle birlikte 39 Manat tuttu. Kahvaltıdan sonra İçerişehir’de klasik pozumu verdim:

Sonra Günay’la buluştuk ve Halı Müzesi‘ne doğru yürümeye başladık. Günay Bakü’ye gelen turistlere şehri gezdiren bir öğrenci, Temmuz ayında Özlem‘i(kendisi iyi bir gezgindir) gezdirmişti şimdi de bizi gezdirmek istedi biz de olur dedik. Halı müzesine girişler ücretli, sivil 10 manat, öğrenci 3 manat. Türk vatandaşlarının öğrenci kartlarını da kabul ediyorlar.

Halı müzesinin dışarıdan görünümü

İçeride halı dokuma tezgahları var, görevliler halı dokurken izleyebiliyorsunuz. Yine halının yapılışı ve aletlerle ilgili bilgiler var. Müzede Azerbaycan’ın farklı bölgelerinden ve farklı dönemlerinden halıları inceledik. 3 katlı müzede bir saatten fazla vakit geçirdik, halı bizim kültürümüzde de yer aldığı için ilgimizi çekti.

Üstteki mesaja dikkat!

Müzeden çıktıktan sonra hep birlikte özçekim yaptık:

Kardeşlerim, Zeynep, Nehar ve rehberimiz Günay

Dağüstü parka çıkmak için füniküler bindik. Kişi başı 1 manat vererek yaklaşık 5 dakikalık yolculuk sonrası Dağüstü’ne vardık. Bizi ilk karşılayan eser Şehitlik Cami oldu, bu cami Türkiye tarafından Azerbaycan topraklarını savunurken şehit düşen Türk askerleri adına yaptırılmış.

Şehitlik Camii

Bu caminin etrafında bir tur attıktan sonra Bakü Türk Şehitliği‘ne gittik. 1918 yılında Karabağ ve Dağıstan bölgesinin düşman askerinden kurtarılması esnasında şehit düşen askerlerimiz için yapılan şehitlik ve anıta bakınca gözlerimiz doldu. Ruhları şad olsun!

Bakü Türk Şehitliği

Biraz ilerlediğimizde yine aynı savaşta şehit düşen Azerbaycanlı askerler için bir anıt var. Bu anıtın içinde yanan bir ateş var ve hiç sönmüyor.

Şehitler Xiyabani

Dinlenmek ve bir şeyler yemek için yakındaki Manzara adlı restorana gittik. Burada Qutab, pilav(düyü) ve limonata söyledik. Qutabı çok beğendik, bizdeki gözlemenin daha bol malzemelisi diyebiliriz. Kıtır kıtır ve çok lezzetliydi. Pilav pek bize hitap etmedi, pirincin cinsi ve pişirme şekli farklıydı sanırım. Limonata ise favorimiz oldu, meyvelerden yapılma ferah bir limonata içtik.

Qutab

Buradaki hesap servis ücretiyle birlikte 50 Manat tuttu. Yemekten sonra Dağüstü bölgesinde biraz daha etrafı gezip fotoğraf çekildik.

Dağüstü Parkından Bakü manzarası

Sonrasında yürüyerek İçerişehir’e doğru yola koyulduk. Çıkarken funiküler kullansak da inişte yürümeyi tercih ettik, iyi ki de öyle yapmışız çünkü çok güzel sokaklardan geçtik, huzurlu bir yürüyüş oldu. Sıradaki durağımız İçerişehir’deki Minyatür Kitaplar Müzesi. Girişi ücretsiz olan bu müze dünyada bu konseptte tek olduğu için Guinnes Rekorlar Kitabı’na girmiş. İçeride dini kitaplardan romanlara bir çok kitap var. Benim dikkatimi çeken şey ise kitapların yarısının Rusça olması ve bunların da büyük kısmının komünizm ile ilgili olmasıydı

Bakü Minyatür Kitaplar Müzesi

Bi şarkı molası verelim! Bu şarkıyı çok sevdim siz de seversiniz umarım:

Buradan sonra da Günay’la vedalaşıp otele geçtik ve eşyalarımızı toparladık. Uçuşumuzda bir saat rötar vardı biz de fırsattan istifade son bir akşam yemeği yiyelim dedik. Dolma adındaki restorana gittik. Burası yine Firuze gibi popüler bir restoran fakat biz Dolma’yı daha çok sevdik. Düşbere, üç bacı dolması, lüle kebabı, tike kebabı ve komposto söyledik.

Dolma restoran

Kısaca anlatmak gerekirse; soldaki çorba düşbere, içinde mantı var ve çok lezzetli. Yahşi Cazibe dizisinde geçiyordu, belki hatırlarsınız   Ortadaki üç bacı dolması, domates-biber-patlıcanla dolma yapıp tek tabakta getiriyorlar. Domatese dolmayı yakıştıramadım ama diğerlerini çok sevdim. Sağdaki lüle ve tike kebapları. Lüle bizdeki Adanayla aynı diyebiliriz, tike ise şiş kebap gibi. Bizimkilerden en büyük farkları içeriklerinde koyun eti olması. Üstteki de tatlı tabağı, baklavayı çok beğendik, tatlı evinde yediğimizden çok daha güzeldi, diğerleri de güzeldi ama isimlerini hatırlamıyorum Yemek yerken yan masamızda Hindistanlı bir çift vardı, bize nerelisiniz diye sordu, Türküz diyince “güzel kebaplarınız için sizlere teşekkür ederiz” dediler, güldük Onlar da ABD’de yaşıyorlarmış F1 için Bakü’ye gelmişler, Ferrari‘yi destekliyorlarmış. Sonra garson masaları toplarken “Siz Türkiye’den mi geldiniz” diye sordu, biz de “Evet, siz hiç orada oldunuz mu” diye sorunca “olmadım ama en çok olmak istediğim yer” dedi. Buradaki hesap da servis ücretiyle birlikte 59 Manat tuttu.

Dönüş vakti gelmişti, gelirken bizi getiren taksicinin numarasını almıştım, bizi alır mısın diye sordum, o da “yollar bağlıdır, siz en iyisi metroyla bir yere kadar gidin sonra taksi sipariş edin” dedi. Ben de resepsiyona sordum onlar da bize Köroğlu istasyonuna kadar metroyla gitmemizi sonra taksi sipariş etmemizi(Azerbaycan’da taksi çağırmak böyle kullanılıyor) tavsiye etti. Otelden bir çocuk İçerişehir metro istasyonuna kadar bize eşlik etti sağ olsun. Yolda kısa bir konuştuk, bu sene Balıkesir’e üniversite okumaya gelecekmiş. Bu arada Azerbaycan’dan Türkiye’ye üniversite okumaya gelen çok kişi var.

Metro için Bakı kartımıza bir manat yükledik, içinde 90 qəpik(kuruş) vardı zaten. Kişi başı 50 qəpik ödeyerek trene bindik.

Bakı Kart bakiye yükleme

Qatar(tren) o kadar eskiydi ki sanırım hayatımda bindiğim en konforsuz trendi. Klimaları çalışmıyordu ve aşırı gürültülüydü. Atina‘daki metrolar da böyleydi ama bu bana daha eski geldi. 1996 yazıyordu trenin bir üzerinde, benden yaşlı bir trendi yani Yaklaşık yarım saatlik yolculukla 7 durak giderek Koroğlu metro istasyonuna vardık. Bolt‘tan taksi sipariş ettik ve 15 dakikada havalimanına ulaştık. Bu yolculuğumuz 6,7 Manat tuttu.

GYD Havalimanı

Havalimanı temiz, estetik ve basit. Fiyatlar ise Türkiye’deki gibi pahalı maalesef Otomattan su alacaktık ama çalışmıyordu, ben de havalimanının kapısındaki büfeden bir şeyler almaya gittim. Büfede fiyatlar çok daha ucuz, havalimanında 3 manata satılan su büfede 50 qəpik! Ben de hepimize bisküvi, çikolata ve kek aldım. Büfeciler Türk olduğumu anlayıp “abime Türk markalarından vereyim” dedi ben de “ben sizin ürünlerinizi merak ediyorum, onlardan verebilir misiniz” dedim. Başladık sohbete, “İstanbul’a gelmek istiyoruz, ne kadar masraf ederiz 1000 manat yeter mi” diye sordular ben de fazla bile gelir dedim Beni Tom Cruise‘a benzettiler, ben de güldüm

Kapıya geçmek için üst kata çıktı, pasaport kontrolünden geçerken gümrük polisi “İstanbul’a mı gidiyorsunuz” dedi ben de evet dedim ve ekledi “İstanbul’u çok seviyorum, 4/5 kez oldum orada” dedi, ben de “ne güzel, yine bekleriz” dedim, “Beşiktaş’ta bi tantunici var, bayılıyorum oraya her gittiğimde yiyorum” dedi Bu detayları anlatmamın sebebi Azerbaycan halkının Türkiye’yi, Türkleri ve İstanbul’u ne kadar sevdiğini size aktarmak istemem. Bu tarz muhabbetler çok kez yaşandı, sizi sıkmak için hepsini yazmadım.

İstanbul’a dönüş

Kapıya geçip uçağa bindik, içimiz hafif buruk şekilde dönüyorduk. Azerbaycan’ı, insanlarını çok sevmiştik ve bu sevginin karşılıklı olduğunu hissetmiştik. İçimde kalan tek şey Hazar Denizinde yüzememek oldu, o da başka sefere artık

Sara Qedimova‘nın çok sevdiğim Küsüb Getdi şarkısıyla Bakü’ye veda videom:

Dönüşte Ferrari filmini bitirdim, açıkçası pek beğenmedim filmi, biraz anlamsız olmuş gibi :/ İstanbul’a inip otobüse doğru yürürken Azerbaycanlı orta yaşlarda bir kadın bize yanaştı ve “buradan Sheraton otele nasıl giderim” diye sordu, ben de otobüslerin olduğunu ve kredi kartıyla ödeme yapabileceğini söyledim, “taksi yok mudur” dedi ben de pahalı olur dedim, “ne kadar mesela 100$ tutar mı?” dedi yok dedim en fazla 30/40$ tutar, “tamam o zaman sorun değil, teşekkürler balam” dedi

Gelelim bugün başlığına neden ‘Sağol‘ yazdığıma. Azerbaycan’da vedalaşırken birbirlerine sağol diyorlar. Çok güzel bir temenni değil mi sizce de? Birinden ayrılırken sağ olmasını temenni ediyorsun, çok anlamlı bence. Bizim de son günümüz olduğu için başlığa bu şekilde yazdım. Sağ ol Bakü, sağ ol Azerbaycan, sağ olun güzel insanlar!

Gelelim teşekkür kısmına:

Gezinin planlanma aşamasında desteklerini esirgemeyen; Enes ve Erkan abiye, Couchsurfing’ten Özlem, Gumru, Enes, Rufo, Aydın ve Günay’a, taksici Abdul abiye, Qiz Qalasi Otelin qonaqpərvər ve mehriban çalışanlarına, ilgisi ve hoş sohbeti için Necat kardeşime, Bakü’de bize yardımcı olan her bir kişiye ve geziyi güzel kıldıkları için kız kardeşlerim Nehar ve Zeynep’e teşekkürlerimi sunarım.

Kısa soru cevap yapalım:

Ne kadar harcadım?

Orada 100 dolar bozdurup nakit olarak harcadım, 20 küsür manat arttı hatta. Kredi kartından da 250$ gibi bir harcama yaptık, buna otel de dahil. Yani uçak bileti hariç 350/400 dolar arası harcadık 3 kişi.

Bakü kaç günde gezilir?

Eğer şehrin dışındaki Qobustan ve Çamur Volkanlarına gitmeyecekseniz 2/3 gün yeterli diye düşünüyorum. Bir gün İçerişehir, Nizami ve sahil bölgesi diğer gün müzeler ve dağüstü parkı şeklinde bölebilirsiniz.

Bakü güvenli mi?

Gördüğüm en güvenli yer. Hırsız yok, kavga yok, dolandırıcı yok(Türk olduğunuzu belirttiğinizde), silah yok.

Azerbaycan bence hak ettiği ilgiyi görmeyen bir ülke, daha önce gitmediğim için pişman oldum. Gürcistan ve Balkanlardan daha çok sevdim ben Azerbaycan’ı. Hem ailecek hem arkadaşlarla hem de bireysel gitmeye uygun bir ülke. Uçak biletleri uygun, otel ve yeme-içme ucuz, taksi ve toplu ulaşım ucuz, yemekler kaliteli ve damak zevkimize hitap ediyor, insanı hoş, aynı dili konuşuyoruz, tarih var, sanat var, deniz var e daha ne olsun!

Bu da Bakü maceramızın baştan sonra videosu:

Güncel uçuş haritam:

9 ülke 101 uçuş

Bir sonraki seyahatte görüşmek üzere, kendinize iyi bakın

Yahşi günde yâr yahşidir yaman günde yetiş gardaş!
-Azerbaycan Atasözü

The post Bakü – AzərbayCAN appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

2024 yılındaki ilk seyahatim olan İtalya gezimi anlatmak üzere karşınızdayım. En son Aralık’ın sonunda Arjantin‘e gitmiştim, okumayanlar için onun da linkini ekliyorum

Nerden çıktı bu İtalya?

Aslında çoğu yazımda belirttiğim gibi hep İtalya’ya gitmek istiyordum. İtalya’ya gitmek için birçok sebep var; yemekleri, kültürü, tarihi, mimarisi, müzikleri, markaları.. Peki neden şimdi? Anlatayım hemen…

Bir gün Arjantin‘den arkadaşım Luciana beni arayıp haberlerim var dedi. Ben de “hayırdır inşallah” diye sordum. İtalya’ya taşınıyorum dedi, nasıl taşınıyorsun dedim, “Buenos Aires’teki işimden istifa edip İtalya’ya taşınacağım orada çalışacağım” dedi ve ekledi “hazırlıklarını yap, İtalya gezisi yapacağız”

Luciana’nın babası Sicilya‘da pizza şefi olarak çalışıyor, onun yanına gidip hem çalışacak hem İtalya‘yı gezecekti. Önce şaşırdım sonra sevindim, gezi teklifleri her zaman beni heyecanlandırır Hazırlıklara başladım, ilk önce Schengen’e ihtiyacım vardı. Zaten aklımda olan Schengen vizesi için İtalya’yı ve zaman olarak da Haziran ayını seçtim. Aslında vize randevusu bulmam pek kolay olmadı ama uğraştım ve başardım. Daha önce Yunanistan‘dan aldığım tek girişlik Schengen vizem vardı, bu sefer 6 ay süreli çok girişli vizem olmuştu.

Planlama Aşaması

İtalya’da buluşup gezecektik ama hangi şehre veya şehirlere gidecektik? Thy’nin İtalya’da tam 9 noktaya uçuşu bulunmakta ve bu şehirlerin hepsi birbirinden güzel, seçim yapması çok zordu. Önce en popüler olanlardan başlayayım Roma/Floransa/Pisa/Venedik turu yapayım diye düşündüm. Sonra bunun için daha çok zaman ve bütçeye ihtiyacım olacağından sadece Roma’yı seçtim. Kalacak yer olarak Termini(Tren ve otobüs garı) yakınlarındaki Palladini Hostel‘i seçtim.

Blogları okudum, videolar izledim, liste hazırladım. Sim kart olayını yine Airalo‘dan çözdüm, E-Sim aldığım ilk seyahatimden(Japonya) sonra bu olay aşırı popüler hale geldi ve bir sürü marka açıldı. Ben Airalo’dan memnunum, yine ondan aldım. Kuponlarla birlikte 3 GB internet 3$‘a geldi ve bu internet bana seyahat boyunca fazlasıyla yetti. Siz de kullanmak isterseniz KAZIM5525 koduyla 3$ indirim kazanabilirsiniz.

Airalo E-Sim

İtalyanca?

Duolingo’dan biraz İtalyanca’ya baktım ama fazla çalışamadım, sadece turiste yetecek birkaç kelime öğrendim. Zaten İtalyanca İspanyolca’ya çok benziyor, çok fazla benzer kelimeleri mevcut. Sevdiğim İtalyanca müziklerden bir liste hazırladım. O zaman en popüler İtalyanca şarkıyla(benim de favorim) yolculuğa başlayalım!

Che confusione, sarà perché ti amo
(Ne karışıklık, seni sevdiğimden olabilir)
È un’emozione che cresce piano piano
(Bu bir duygu, yavaş yavaş büyüyen)
Stringimi forte e stammi più vicino
(Sıkıca sarıl ve yakınımda dur)
Se ci sto bene, sarà perché ti amo!
(Eğer iyi hissediyorsam, seni sevdiğimden olabilir)

Bu şarkıyı her dinlediğimde enerjim artıyor ve yaşama sevincim bir anda yükseliyor. Lütfen siz de bu şarkıyı sözleriyle birlikte sonuna kadar dinleyin.

Bu şarkıyı aklınızda tutun, ileride bir daha çıkacak

Hazırsanız andiamo!!

Birinci Gün: Buongiorno!

Uçağım sabah 8’deydi, erken uçuşları çok severim. Tatlı bir heyecanla havalimanına gittim, harç pulunu aldım(henüz zam gelmedi daha) ve klasik pasaport fotoğrafını çektim:

Bunu yapmayınca uçağa almıyolar

Uçak açıktaydı, otobüse binip aprondan uçağa bindim. Uçak tam THY’nin 300. uçağıydı ve tam Turkish Technic hangarının önündeydi. Böyle tesadüfleri severiz Kalkıştan kısa süre sonra kahvaltı ikramımız dağıtıldı, omletli, börekli güzel bir kahvaltının ardından bir önceki uçuşumda(Batum) yarıda kalan filmi izleyip bitirdim.

IST-FCO uçuşu kahvaltı ikramı

Uçak Bari ve Napoli‘nin üzerinden geçerken dağları, gölleri, kıyıları hayranlıkla izledim. Bir gün oraları da görmek istiyorum, İtalya’nın güneyini ve kuzeyini de görmek istiyorum. Sanırım tüm İtalya’yı görmek istiyorum 2 saatlik bir uçuşun ardından Fiumicino‘ya iniş yaptık. Fiumicino havalimanına da ismini veren küçük bir şehir, bol ağaçlandırması ve plajları dikkatimi çekti, hoş bir yere benziyor.

İnişten sonra havalimanının içerisindeki trenle ana terminale shuttle trenle geçtim. Havalimanın içerisinde terminalden kapılar arası ulaşımı sağlamak için tren hattı kurulmuş, makinistsiz çalışan bu trenlerle apron manzaralı bir yolculuk yapabiliyorsunuz Gümrük aşırı kalabalıktı, yaklaşık 40 dakika bekledikten sonra resmi olarak ülkeye giriş yaptım.

Şehir merkezine gitmek için tren, otobüs ve taksi seçenekleri var. En ucuzu otobüs olduğu için otobüsle gittim, 8€ ödedim. Terminalin hemen dışındaki peronlardan neredeyse her 10 dakikada bir otobüsler kalkıyor. Birkaç farklı firma seçeneği mevcut, en erken kalkacak olana binip yaklaşık 35 dakika süren konforlu bir yolculuk sonrası Termini‘ye ulaştım. Kaldığım hostel Termini’ye çok yakındı, 3/4 dakikada yürüyerek hostele vardım. Sokakta bir yazı dikkatimi çekti, size de göstereyim:

Bu yazı Roma’da ne kadar Türk yaşadığı konusunda ipucu verir sanırım Hostelde Luciana beni bekliyordu, check-in yaptım ve Luciana ile buluştum. İkimiz de mutluyduk, efsanevi geçecek Roma gezimiz başlamıştı! Luciana “Mutfakta otururken biriyle tanıştım, o da Arjantin’li gel seni de tanıştırayım” dedi ve Agustina ile öyle tanıştım. Agustina Buenos Aires‘te yaşıyor, Ezeiza havalimanında çalışıyor, 4 günlüğüne Roma’ya gelmiş oradan Malaga‘ya tatil yapmaya gidecekti. Bize katılmak istedi, biz de olur dedik. Hostelin mutfağında bir süre oturup soluklanırken Luciana bana bir poşet uzattı ve “havuç yer misin” dedi. Minik, tatlı havuç dolu bir poşetti, marketten almışlar. Gerçekten çok hoşuma gitti, burada satılsa her gün alır her yerde yerdim sanırım Havucu unutmayın, ileride bir daha çıkacak! Oda henüz hazır olmadığı için yerleşemedim, 3’e kadar da hostelde beklemek istemedik, bir an önce kendimizi dışarı atıp şehri keşfetmek istiyorduk.

Dışarı çıktık, ilk durağımız Villa Borghese. Burası adını Borghese ailesinden alan sanat eserleriyle dolu bir park. İçeride ünlü heykeltıraş Bernini‘nin eserlerinin yer aldığı Borghese Galerisi de mevcut. Biz galeriye bilet bulamadığımız için park içerisindeki heykellerle yetindik. Parkta bir süre gezindikten sonra asıl gitmek istediğimiz yere gittik: Aesculapius Tapınağı. Antik Yunan’daki tıp tanrısı adına inşa edilen bu tapınak ve önündeki gölet müthiş bir ambiyans oluşturuyor. Gölette kayıkla kürek çekebiliyorsunuz ve bu fikir beni fena halde çekmişti! Hemen kayık turu için sıraya girdik, yaklaşık yarım saat bekledikten sonra kayığımıza bindik.

Aesculapius Tapınağı

Küreklere geçip bir Karadenizliye yakışır şekilde kayığı sürdüm Gölün her tarafını gezdik ve tapınağa yaklaşıp fotoğraf çektik.

Burada güzelce vakit geçirdikten sonra karnımızı doyurmak için yakınlardaki Hard Rock Cafe‘ye gittik. Biliyorsunuz her gittiğim yerde mümkünse Hard Rock Cafe‘lere gitmeye çalışırım. İyi bir yemek ve hediyelik eşyalara kavuşabildiğim bir konfor alanı gibi benim için.

Hard Rock Hamburger Menü

Burada en sevdiğim şey patates! Büyükçe kesilmiş, iyi pişmiş, kaliteli ve bolca patates… Sırf patateslerle bile doyabilirsiniz. Tesadüftür ki Arjantin‘de Luciana ile buluştuğumuz ilk gün yemeğimizi Hard Rock‘ta yemiştik. Yemekten sonra Hard Rock Shop kısmına geçip birkaç hediyelik eşya aldık. Hatıra para basma makinesinde birer hatıra para bastırdık

Hatıra para basma makinesi

Bir işim daha vardı, oradayken Euro 2024 grup maçları oynanıyordu ve o gün Portekiz ile maçımız vardı. Ben de maçı izlemek istedim, Luciana ise pek hevesli değildi Ben tek başıma Kolezyum yakınlarında bir pub buldum ve atkım boynumda maçı izledim.

Nerde olsan seninleyiz!

Oturdum maçı izliyordum, yanıma bir çift geldi ve sohbete başladık. İngilizlermiş ve Roma’daki son günleriymiş. Adam Arsenal taraftarıydı ve Fenerbahçe‘yi biliyordu, hatta bana Ferdi‘yi sordu Türkiye’ye tatile gelmiş(klasik ucuz paket tur ) yine gelecekmiş. Bir yandan maçı izleyip diğer yandan akıcı bir muhabbet ettik. Maç bizim açımızdan (0-3) kötü bitse de sonrası Türkiye için hayırlı oldu, çeyrek finale kadar geldik. Maçtan sonra hostele döndüm ve efsanevi bir gün olacak ertesi gün için erkenden uyudum.

İkinci Gün: Prego!

İkinci günden boungiorno

Erkenden kalkıp hazırlandım, Luciana ve Agustina ile birlikte çıkıp ilk durağımız olan Vatikan‘a doğru yola koyulduk. Metroya binmeden önce turnikelerdeki güvenlik görevlisi “Metrolarda ciddi derecede pickpocket(yankesici) vakası yaşanıyor” dedi. Roma’ya gelmeden önce bu konuyla ilgili çok video görmüştüm, gezi boyunca çok dikkat ettik ve devamlı birbirimizi kolladık. Metronun hoparlörlerinden “Attenzione, picpocket” gibisinden anons ediliyordu, biz de gezi boyunca devamlı birbirimize “attenzione” diye seslenip güldük Metro ile kısa bir yolculuk sonrası Ottaviano durağında indik. Caffè Delle Commari adında bir kafeye girip kruvasan ve kapuçinolu klasik İtalyan kahvaltısı yaptık.

İtalyan kahvaltısı

İtalyanlar kahvaltıda espresso veya kapuçino tercih ediyorlar. Asıl kahve olarak espressoyu gördükleri için ve kimisine göre kahveye(espressoya) su veya süt katmak ona ihanet etmek sayıldığı için bazen kapuçino sipariş ettiğinizde süt ve kahveyi ayrı getirip sizin birleştirmenizi istiyorlar. Kısa bir kahvaltıdan sonra hızlıca Vatikan’a geçtik. Bildiğiniz üzere Vatikan bir ülke, Katolik Hristiyanlarının merkezi. Katoliklerin lideri de Papa Francis, kendisi bir Arjantinli olduğundan Luciana ve Agustina için çok daha fazla anlam ifade ediyordu Vatikan. İçeri(Ülkeye) girmek için yaklaşık yarım saat bekledik, polis kontrolünden ve X-Ray’den geçip Vatikan’a girdik. Pazar günü olduğu için oldukça kalabalıktı, herkesin bir yöne doğru bakıp beklemesi dikkatimizi çekti. Neye bakıyorsunuz diye sorduğumuzda “Birazdan papa şuradaki pencereden konuşma yapacak” dediler. Ve öyle de oldu, bakınız:

Vaazı dinlerken yanımıza iki tane kız geldi ve Luciana’ya selam verdi, meğer bir önceki gün havalimanında karşılaşıp tanışmışlar ve birlikte taksiye binmişler. Tesadüfe bak dedim, tesadüf diye bir şey yoktur dedi Luciana 4 Arjantin’li bir Türk birlikte Papa’nın vaazını dinledik. İtalyanca olduğu için pek bir şey anlamadım ama Ukrayna ve Filistin için barış dilediği yerleri yakaladım. Hazır yeri gelmişken #FreePalestine!

Vaazdan sonra biraz Vatikan’ı turladık, eserleri ve binaları inceledik. Aslında Vatikan Müzelerine gitmek istiyorduk ve haftalar öncesinden bilet bakmaya başlamıştık ama maalesef bilet bulamadık. Eğer gitmek istiyorsanız önceden online bilet almanızı tavsiye ederim. Online bilet almadan, sıra bekleyerek de bilet alabilirsiniz fakat o sırayı görseniz beklemek ister misiniz bilemiyorum

Angels Unawares heykeli

Bu heykel aslında çok yeni, 2019 yılında yerleştirilmiş. Göçmen ve mültecileri anlatan bu heykelde bir tekne üzerinde, tarihin farklı dönemlerindeki göçmen hareketlerini temsil eden 140 insan figürü bulunmakta.

Ve sonrasında Vatikan’ı çevreleyen sütunları boydan boya yürüdük. Çok sevmiştik bu sütunları, bol bol fotoğraf çektik, bu da zıplamalı pozum, tam o esnada uçan kuş da güzel denk gelmiş

Ben mesela uçarım mesela pozu

Bir tane de heykel fotoğrafı paylaşmak istiyorum. İlk Papa Aziz Petrus‘un heykeli ve Aziz Petrus Bazilikası, sanatsal…

Aziz Petrus

Öğle yemeği zamanı gelmişti, yakınlardaki Pastasciutta adında meşhur bir makarnacıya gittik. Kapıda uzunca bir sıra vardı, yaklaşık yarım saat sıra bekleyip makarnalarımızı aldık. 3’ümüz de farklı makarnalar aldık ve tadına baktık. Ben Roma‘nın en meşhur makarnası olan Cacio e Pepe aldım. Peynir ve karabiberli hoş bir makarna. Önce peynirin(pecorino romano) tadı geliyor sonrasında karabiber hafif yakıyor ama çok yakışıyor. Mutlaka deneyin!

Cacio o Pepe

Dükkanın çevresinde bir yere çömelerek makarnalarımızı yedik, bir süre dinlendikten sonra civardaki hediyelik eşya dükkanlarından ailelerimiz için hediyeler aldık. Luciana‘nın dedesi Papa’yı çok seviyormuş, ona bir tespih aldı İspanyol Merdivenlerine doğru yola çıktık, metroya binip Spagna istasyonunda indik. İspanyol merdivenlerinin yanından geçip listemizdeki yerlere gittik. İlk durağımız Limon’e adında limon dükkanı. İtalya’da bu tarz limon üzerine dükkanları sık sık görebilirsiniz. İçeride limoncello adı verilen limon likörü ve dondurma satılıyor. Dondurma kocaman bir limon kesilip arasına konularak servis ediliyor. Hemen göstereyim:

Limon sorbe dondurma

Aşırı ferahlatıcı limonlu dondurmamızı afiyetle yedikten sonra hemen yanındaki meşhur tiramisucuya gittik. Pompi adındaki bu tatlı dükkanı çoğu kişi tarafından Roma’nın en iyi tiramisucusu olarak kabul ediliyor. Fıstıklı, çilekli, muzlu ve karamelli tiramisu çeşitleri mevcut fakat bir klasik olanından aldık, fiyatı 5 €.

Muhteşem tiramisu

Pompinin hemen karşısında listemde olan Pastificio Guerra adında çok meşhur bir makarnacı vardı. Orada hem pişmiş hem de paket halinde makarna satılıyor, aileme götürmek için bir paket makarna aldım, fiyatı 6 €’dı sanırım.

Tiramisumuzu alıp İspanyol merdivenlerine gittik ve orada yedik, aşırı beğendik, herkes şunu söyledi: Yediğim en iyi tiramisuydu. İspanyol merdivenlerini biraz izledik, açıkçası pek bir esprisi yok bence ama Roma’ya gelince görülmesi gereken bir eser. Bu merdivienleri aslında Fransızlar yapmış, İspanyol Konsolosluğu yıkılıp onun yerine yapıldığı için bu ismi almış. 135 basamaklı bir merdiven ortaya çıkmış, önünde bir meydan var ve oldukça kalabalık. Ayrıca civardaki dükkanlardan yiyecek alıp merdivenlere oturmak çok popüler hale geldiği için artık merdivenlere oturmak yasak. Polisler gelip oturanları kaldırıyor

İspanyol Merdivenleri

Bu fıskiyenin suyundan içtim, videosunu yazının sonunda paylaşacağım Meydanda faytonlar vardı, Luciana atları sevmek istedi ama atlar korkuyordu. Hemen aklına sabahki havuçlar geldi(çıkacak demiştim ) ve çantasından havuç çıkarıp ata öyle yaklaştı. Sonra ben de ata havuç verip sevdim, işte videosu:

Ve sırada sabırsızlıkla görmeyi beklediğimiz eser vardı: Fontana di Trevi! 10 dakikalık bir yürüyüşle o meşhur çeşmeye ulaştık. Trevi Çeşmesi adını üç sokağın kesiştiği yerde inşa edildiği için üç yol anlamına gelen Trevi kelimesinden almaktadır. Müthiş bir ziyaretçi akınına sahip olan bu çeşmeyi tam karşısındaki Benetton mağazasının üst katına çıkıp da izleyebilirsiniz. Biz önce Benetton‘un üst katına çıkıp çeşmeyi inceledik sonra yanına gidip para attık Bu çeşmeye para atma adeti şu şekilde: arkanız Trevi’ye dönük şekilde sağ elinizle sol omzunuzun üzerinden parayı atıyorsunuz ve para suya düşüyorsa bu Roma’ya bir daha geleceğiniz anlamına geliyor. Ben demir 5 TL ve 1 € attım ikisi de suya düştü, bakalım bir daha ne zaman gideceğim

Trevi Çeşmesi

Bir de şu var tabi:

Her zaman her yerde en büyük Fener!

Bir klasik benim için, her gittiğim yerde çantamda bulundururum Sıradaki durağımız meşhur tavanlı kilise olan Sant’Ignazio di Loyola.  Adeta sanat cümbüşü sunan bu kiliseye girişler ücretsiz. Tavanın fotoğrafını çekmek için yere dev bir ayna koyulmuş, bu aynaya 1 € attığınızda tavandaki ışıklar yanıyor. Ayna için uzun bir sıra vardı ve sırası gelen hem fotoğraf hem video çektiği için yavaş ileriyordu. Biz sıraya girmeyip kiliseyi gezdik ve aynadan değil normal fotoğraf çektik.

Chiesa di Sant’Ignazio di Loyola

Bu kilisede muhteşem tavan resimleri dışında diğer duvarlar ve heykeller de görülmeye değer. Burada yaklaşık yarım saat geçirdikten sonra soluklanmak üzere bir yerde Spritz içip dinlendik. Aperol Spritz‘i Roma’da her yerde göreceksiniz, fiyatlar değişken 5€ ile 10€ arası değişiyor ve genelde mekanlar yanında aperitivo adı verilen mini pizza, kıtır ekmek, zeytin gibi atıştırmalıklar ikram ediyor. Sıradaki durağımız Pantheon, yaklaşık beş dakika yürüyerek vardık. Size Pantheon‘un tarihini anlatacağım fakat öncesinde tam önünde rastladığım bir şeyi göstermek istiyorum:

Dileyin ondan ne dilerseniz Bu video Youtube’da bir milyondan fazla izlendi, neden bu kadar ilgi gördü anlamadım… Pantheon “Tüm Tanrıların Tapınağı” demek, ilk başta bir Pagan tapınağı olan Pantheon 609 yılında kliseye çevriliyor. Yaklaşık 2000 yaşında olan Pantheon dünyanın en büyük desteksiz beton kubbesine sahip. Kubbenin tepesindeki oculus adı verilen açıklık onu daha da özel kılıyor. Bu delik sayesinde yapı güneş tarafından aydınlanabiliyor. Ayrıca bu deliğin izdüşümü 21 Nisan tarihinde Pantheon’un kapısına vuruyor. Bu tarih Roma İmparatorluğu‘nun kuruluş tarihi!

Pantheon Sütunları

Gezginlerin ilk tercihi olmayan Pantheon hak ettiğinden çok daha az ilgi görüyor. İtalyanların şöyle bir sözü var:

“Chi va a Roma e nun vede la Ritonna asino va e asino ritorna”
(Roma’ya seyahat eden ve Pantheon’u ziyaret etmeyen, budala olarak gelir ve budala olarak gider.)

Herkes giriş biletinden ve sıradan bahsetmiş ama biz gittiğimizde giriş ücretsizdi ve sıra da yoktu. Saat 7 olmuştu ve yorgunduk, hostele  dönüp biraz dinlendik, henüz gün bitmemişti, gidecek bir yerimiz daha vardı. Trastevere bölgesine gitmek üzere otobüs durağına gittik. Trastevere; sokak müziğiyle, eğlence mekanlarıyla ve şirinliğiyle meşhur bir bölge. Durağa gittiğimizde otobüs 3 dakika içinde gelecek gözüküyordu ama yaklaşık yarım saat bekledik Hatta beklerken sıkılıp zaman geçirmek için Arjantin’de meşhur olan “veo veo” oyununu oynadık

Bu oyun yoldayken, bir şeyi beklerken, sıkılınca zaman geçirmek için oynanıyor. Bir kişi gördüğü bir nesnenin rengini söylüyor, diğeri de onu tahmin etmeye çalışıyor. Sözleri de şu şekilde:

-Veo veo! (görüyorum görüyorum)
+Qué ves? (Ne görüyorsun)
-Una cosa! (Bir şey)
+Qué cosa? (Nasıl bir şey)
-Maravillosa! (Muhteşem)
+De qué color? (Hangi renk)
-Color color … (Rengi rengi …)

Bu şekilde bir tekerlemeyle bu oyun oynanıyor, biz de birkaç tur oynadık Durakta otururken ilginç bir olayla karşılaştık. Sarhoş bir adam durağın önünden yürüyerek geçiyordu, bir anda durdu ve bize dönerek elleriyle sağı solu göstererek sinirle bir şeyler söyledi. Dediklerinden hiçbir şey anlamadık, turist olduğumuzu belirttik, o da durağın kenarında ayakta duran siyahi adamı göstererek “We are fascist” dedi. Biz de bu ırkçı söylem karşısında şok olduk ve hiçbir şey söylemedik. Sonunda otobüsümüz gelmişti, yürüsek daha erken ulaşırdık oraya ama neyse.. Hemen kısa bir tur atıp canlı müzik yapılan o meşhur meydana gittik. Buraya gelmemizin sebebi bir şarkıydı, üçümüzün de çok sevdiği bir şarkı. Bekledik bekledik müzisyen o şarkıyı çalmadı, başka İtalyanca şarkılar çalıyordu biz de umutsuz bir şekilde oradan ayrılıp Trastevere‘yi geziye çıktık. Bir süre dolaştıktan sonra tekrar müzik çalınan yere gidelim dedik, müzisyen yine farklı şarkılar çalıyordu. Hiç umudumuz yoktu, o şarkı çalmayacaktı… Müzisyen müziği bitirdi, herkese teşekkür etti ve ekipmanlarını toplamaya başlamıştı ki bir anda bizi sevinçten zıplatan o müzik başladı:

Beklediğimiz şarkı gelmişti, heyecanla eşlik ettik şarkıya. Bu anın bir özelliği daha vardı, şarkı Roma saatiyle tam 23:00’da çalmaya başlamıştı, Türkiye’de saat 00:00 olmuş ve 24 Haziran‘a girilmişti. 24 Haziran nedir peki? Messi’nin doğum günü! Bir de benim doğum günüm 27. yaşıma bu şarkıyla mutlu bir şekilde girmiştim yani… Artık acıkmıştık, pizza yemeye gittik. Bir yandan da doğum günü tebriklerini kabul ediyordum, ilk kutlayanlar Luciana ve Agustina oldu. Agustina gün boyu eliyle hiphop hareketi yaparak “Come on Kaz, it’s your birthday” dedi Pizza yemek üzere Dar Poeta adında bir restorana gittik, ne çalışanların tutumu ne de pizza güzeldi, o yüzden tavsiye etmiyorum.

Ardından yine otobüsle hostele döndük, verimli ve mutlu bir gün olmuştu. Gelelim günün başlığına.. Prego İtalya’da en sık duyduğumuz söz oldu. Prego, rica ederim, bir şey değil, buyurun anlamlarına geliyor ve çok sık kullanılıyor. Ben de başlığa bunu koymamın sebebi İtalya’yı hissettiğimiz, bizi içine çekip buyur ettiği gün olması.

Üçüncü Gün: Felicità!

Yoğun geçen bir günün ardından yine efsanevi bir günün sabahına uyandık. Regoli adında bir pastaneye gidip kahvaltımızı yaptık. Burayı o kadar beğendim ki İtalya’ya bir daha gelsem mutlaka gideceğim yerlerin başında geliyor. Ürünler aşırı lezzetli, çalışanlar çok sıcak, fiyatlar da uygun. Birer maritozzo ve kahve aldık ayakta yedik. İtalya’daki kafelerde ürünlerin fiyatı ayakta veya masada yemek tercihinize göre değişiyor. Ayakta yerseniz daha ucuza satıyorlar.

Regoli’de İtalyan kahvaltısı

Maritozzo en sağdaki, içinde krema olan bir hamurişi. Krema o kadar lezzetliydi ki yemeye doyamadım! İtalyan usulü kahvaltımızı yaptıktan sonra kızlar bir şeyler almak istedi, birkaç mağaza dolaştık. Yolda giderken şirin bir Vespa‘ya rastladık ve birer fotoğraf çekildik:

Vespa <3

Roma’da her sokakta renk renk Vespa‘lar görebilirsiniz. Luciana ve Agustina yürürken devamlı bir motorsikleti, dükkanı veya hayvanı göstererek “Que lindo!” diyorlardı. Ne kadar tatlı anlamına gelen İspanyolca söz benim de çok hoşuma gidiyordu Roma’da Vespa’ya binmek isterdim fakat turlar çok pahalıydı vazgeçtim. Birkaç mağaza gezdikten sonra öğle yemeği için Radici adında sandviç(Panini) satan bir restorana gittik. Köfteli sandviç sipariş ettim, fiyatı 11 €’du. Öyle bir sandviç yaptılar ki ömrümün sonuna kadar o sandviçi yiyebilirdim… Köftenin kalitesi, kocaman burrata peyniri, yeşillik ve soslar… Mükemmel bir sandviçti, burası da ara sıra aklıma vuran, hep gitmek isteyeceğim bir yerdi.

Del Dottore sandviç

Bak yine canım çekti Afiyetle yemeğimizi yedikten sonra yine çıkıp yürümeye başladık. Roma sokaklarında bizdeki Martılar(Scooter) gibi yeşil renkli scooterlar ve bisikletler var. Roma’ya gelmeden kısa süre önce Bisiklet Hırsızları (Ladri di Biciclette) diye bir film izlemiştim. Filmde Roma’da geçiyordu ve bisiklet üzerineydi. Filmi izlerken içimden “Roma’ya gidip bisiklet binmek ne güzel olur” diye geçirmiştim ve isteğimi gerçekleştirdim! Lime isimli uygulama üzerinden bisiklet kiraladım ve bir tur attım:

Bicicletta verde

Arkadaki tarihi geçitlere dikkat… Bisiklet kiralamak 2.8€ tuttu, kısa bir tur attım sonra yürümeye devam ettik. Kızlar birkaç mağazaya bakmak istediler, Zara’ya gittik ben de biraz göz gezdirdim ama fiyatlar aşağı yukarı aynıydı. Çoğu ürün zaten Türkiye’de üretiliyor o yüzden bir şey almadım, aynılarını İstanbul’da da bulabiliyordum. Bu konuya ileride yine değineceğim Sıradaki durağımız Roma denilince ilk akla gelen yer: Kolezyum!

Kolezyum için internetten online bilet aldık. Bilet hem Kolezyum’u hem de Roma Forumunu kapsıyor ve 24 saat kullanabiliyorsunuz. Kolezyumun tünel kısmına ve Roma Forumun bazı bölgelerine giriş yapabilmek için Full-Experience bilet almak gerekiyor, eğer ilginizi çekiyorsa değerlendirebilirsiniz. İşte Colosseo metro durağı çıkışı manzarası:

Bu da Luciana’nın çektiği fotoğraf, gerçekten çok güzel değil mi?

Kolezyum

Biraz sıra bekleyerek Kolezyum‘a giriş yaptık. MS 80 yılında inşası biten bu yapı halen dünyanın en büyük amfitiyatrosu.  Dünyanın yeni 7 harikasından biri olan Kolezyum, çeşitli etkinliklerle halkı eğlendirmek, dövüş gösterileri sergilemek amacıyla inşa edildi. Vahşi hayvanlarla gladyatörlerin dövüştüğü Kolezyum daha sonraları dini ve ticari amaçlarla da kullanıldı. Kolezyumun her katını detaylıca gezdik, yorulduğumuz zaman dinlendik, su içtik. Su demişken Roma‘nın her yerinde çeşmeler var, yanınızda şişe taşırsanız doldurup ücretsiz bir şekilde içebilirsiniz. 2 saate yakın Kolezyum’u gezdik, içerideki hediyelik eşya mağazasından bir şeyler aldık ve fotoğraflar çekildik. İşte havalı bir poz:

Volare, cantare!

Bunu Instagram’da Volare(uçmak) şarkısını ekleyerek paylaştım Bu arada Kolezyum‘da antik görüntüyü bozacak demir, harç, plastik boru görünce bir miktar üzüldük ama yapının sağlam kalması için yapılan mecburen yapılmış. Kolezyum çok ciddi restorasyonlardan geçmiş, deprem sebebiyle yıkılan dış duvarın bir kısmı ise halen aynı şekilde duruyor, yani Kolezyum’un üçte biri yok gibi düşünebilirsiniz. Kolezyum öyle bir eser ki 2000 yıl önce yapılmış ve 60 bin seyirci kapasiteye sahip. Düşünün bugünün şartlarında yapılan 60 bin seyirci üzeri alan kaç stadyum var? Evet Kolezyum içinden son pozumu sizle paylaşmak istiyorum, bu sitenin meşhur pozu

Kolezyum’da harita pozu

Klasik pozumuzu da verdiğimize göre devam edebiliriz. Kolezyum sonrası Roma Forumu‘na geçmek istedik fakat saat geç olduğu için kapanmıştı, biletler 24 saat geçerli olduğu için ertesi gün gidecektik. Kurt gibi acıkmıştık, akşam yemeği için güzel bir restoran aradık. Yürürken kocaman bir ayna görüp hatıra fotoğrafı çektik.

Tres Poco Locos

Sokaklarda bir oraya bir buraya yürürken asıl ulaşmak istediğimiz restoranın karşısına vardık ve orada I Monticiani adında güzel bir Arjantin restoranı olduğunu fark ettik. Yorumlarına baktığımızda asıl gideceğimiz yerden daha iyi olduğunu fark ettik ve kader bizi buraya getirdi diye düşünüp içeri girdik. İyi ki öyle yapmışız, restoran sahibi yanımıza geldi bizle tanıştı, Luciana ve Agustina‘nın Arjantin’li olduğunu öğrenince ekstra ilgi gösterdi. Garson çok sıcak ve komik biriydi, mekanın dizaynı da hoştu ama asıl mükemmel olan şey yemeklerin kalitesiydi.

Lasagne

Fotoğraf ışıktan dolayı güzel çıkmamış olabilir ama yediğim en iyi lazanyaydı! Etin kalitesi, hamurun inceliği, yağın ve sosların dengesi off.. Ortaya başlangıç tabağı söyledik, tabakta; Empanada(Etli), Tortilla de papa(İspanyol omleti) ve Choripán vardı. Ben Lazanya yedim, kızlar Gnocchi(ñoquis) yediler. Keyifli bir akşam yemeği yiyip doğum günümü tekrardan kutladık. Gün boyu çok şımartıldım, her gittiğimiz yerde beni gösterip “bugün doğum günü” dediler ve hiç tanımadığım insanlar doğum günümü kutladılar Yemek yerken yanımızda Amerikalı bir çift vardı onlarla biraz sohbet ettik, Seattle’da yaşıyorlarmış, hemen Boeing’i sordum Bu arada Roma’da çok fazla Amerikalı, Kanadalı ve Avustralyalı turiste rastladık. Sanırım o ülkelerde en popüler tatil destinasyonu İtalya. Yemekten sonra tekrardan Kolezyum’a doğru yürümeye başladık. Kolezyum akşam ayrı bir güzel, eğer Roma’ya gelirseniz akşam mutlaka dışarı çıkın, bu şehir ışıklar altında daha bir güzel!

Bir pastaneden tiramisu aldık, kızlar üzerine mumları dikti ve doğum günümü 3 dilde kutladılar. İspanyolca: Cumpleaños  Feliz! İtalyanca: Tanti Auguri A Te! İngilizceyi zaten biliyorsunuz, işte İtalyanca kutlama şöyle oldu:

Bir de sanatsal bir fotoğraf bırakıp günü sonlandırıyorum

Sanatsal…

Luciana gerçekten çok iyi bir fotoğrafçı, gezilerde yanınızda iyi bir fotoğrafçı olması büyük bir nimet! Kolyemi babaannem ben küçükken yengeç kıskacından yaptırmıştı, sadece özel günlerde takıyorum. (Burcum da yengeç bu arada ) Böylece günü bitirdik, Luciana gece Sicilya’ya uçacaktı dolayısıyla son saatlerimizdi. Luciana Agustina ve ben son son oturup geç saatlere kadar sohbet ettik, daha sonra da Luciana’ya veda ettik.

Gelelim günün başlığına: Felicità! Mutluluk anlamına gelen bu kelimeyi kullandım çünkü gün içerisinde mutluluğu iliklerime kadar hissettim. Beni mutlu eden arkadaşlarım Luciana ve Agustina‘ya teşekkürlerimi sunarım (Muchas gracias mis amigas!)

Dördüncü Gün: Appetito!

Yoğun bir günün ardından dördüncü günün sabahına uyandım. Luciana gitmişti, Agustina ile birlikte gezmeye devam edecektik. Hazırlanıp çıktık, yol üzerinde pazara rastladık girip biraz göz gezdirdik. Roma’da ara sokaklarda pazarlara oldukça sık rastlayanbilirsiniz. İlgisini çekenler için meyve fiyatları:

Pazarda meyve fiyatları

Sonra bir kafeye girip kahvaltı yaptık:

colazione all’italiana

İçi kremalı olanın ismi cannolo, antep fıstıklı olanları çok seviliyor ama ben sadesini denemek istedim. Tırtıla benzeyen ise coda di aragosta, kıtır kıtır bir hamur işi onu da sevdim. Daha sonra Agustina Zara’ya gitmek istedi, önceki gün aldığı kıyafeti değişecekti. Biz de Roma’nın meşhur Zara’sına gittik. Zara’ya bir göz atıp çıktım, pek bir olayı yok açıkçası bildiğimiz Zara’ların 4 katlı olanı

Zara’nın tam karşısında Uniqlo vardı, Japonya yazımı okuyanlar bilir, Uniqlo’ya bayılırım. Agustina’ya dedim ki sen işini hallet ben Uniqlo’ya geçiyorum orada biraz işim var Kendim ve ailem için bir şeyler aldım, aldığım şeylerin hepsini çok beğendim. Ödeme adımı da çok basitti, ürünleri kasaya koyuyorsunuz RFID teknolojisiyle tarayıp fiyatı çıkarıyor ve kartla ödüyorsunuz.

Ödemeyi yaptıktan sonra mağazadaki Tax Free standından vergi iadesi formu aldım. İtalya’da alışverişlerinizde 70€ üzerinde alışveriş ederseniz %22 iade alabiliyorsunuz. Alışverişten sonra Agustina, buralarda meşhur bir sandviç dükkanı var oraya gidelim mi dedi, ben de olur dedim. Sandviççinin ismi All’Antico Vinaio, instagramda sık sık görebilirsiniz burayı. Yarım saatten fazla sırada bekleyip siparişimizi verdik. La Tricolore aldım, fiyatı 11€. Özel bir ekmeğin arasına; ince dana eti(Carpaccio di manzo) antep fıstığı, krema, peynir ve fındıkla yapılıyor. Gayet lezzetli bir sandviçti ama neticede sandviç yani pek yükselemedim

La Tricolore sandviç

Sandviçin bize çok fazla geldi, bitiremedik. Sonra yemek üzere kalanı sarıp çantaya attık. Hostele dönüp aldığımız şeyleri bırakacak sonra Roma Forumu‘na gidecektik. Otobüse bindik, son durak olan Termini‘ye yanaştı ve iki tane görevli memur otobüsün içine girdi. Denetleme vardı! Bizim ulaşım passlarımız olduğu için sorun yoktu, denetmene kartımı gösterip otobüsten indim ama denetmen Agustina’nın kartını kabul etmedi ve ceza yazacağını söyledi. 55€ ceza yazdı, eğer şimdi ödemezseniz sizden havalimanında 105€ olarak ülkeden çıkarken tahsil edileceğini söyledi. Agustina denetmene kart satın aldığını kaçak binmediğini söylese de denetmen bunu kabul etmedi. Sizin de aklınızda bulunsun ulaşım kartlarını alıp istediğiniz gibi kullanamıyorsunuz, önce onu aktif(validite) etmeniz gerekiyor. Aksi halde cezaya maruz kalabilirsiniz.

Ulaşım cezası yiyen Agustina

Ceza pozumuzdan sonra devam ediyoruz, bir önceki gün yetiştiremediğimiz için Roma Forumuna bir gün sonra gittik. Roma Forumu Antik Roma‘nın çarşısı, sosyal ve ticari merkezi, bir nevi kalbi diyebiliriz. İşte Roma Forumunun girişindeki Titus Kemeri:

Titus Kemeri

Bu kemer adını Antik Roma İmparatoru Titus‘tan almış ve onun Yahudi isyanını bastırması zaferine atfen inşa edilmiş. MS 82 yılında yapımı tamamlanan bu anıt, daha sonra inşa edilen zafer anıtlarına ilham vermiş. Bu kemerin içinden geçip tüm Forum’u gezdik, sonra Paletino tepesine tırmanıp Roma Forumu ve Kolezyum’a yukarıdan baktık. Bu arada İstanbul gibi Roma da 7 tepeye sahip…
Yukarıdan Roma Forumu’nu izlerken yanımızdaki bir turist şöyle dedi: Zaman makinesinde gibiyim! Hak vermemek elde değildi, o manzarayı izlerken binlerce yıl önce orada yaşayan insanları hayal edip tarihi hissettik. Paletino tepesinin bazı yerlerinde kazı çalışmaları devam ediyor, çok zengin bir tarihe sahip olduğu için halen toprağın altından bir şeyler çıkabiliyor.

Antoninus ve Faustina Tapınağı

Roma Forumu ve Paletino tepesinde 2 saate yakın zaman geçirdik. İyiydi güzeldi fakat bu alandaki yoğun restorasyon biraz bizi üzdü. Her yerde demirler, harçlar, borular o tarihi hissetmenizi biraz engelleyebiliyor. Hafif yorulmuştuk, Agustina o gece Malaga’ya gidecekti ve hazırlanması gerekiyordu. Aslında ben de dördüncü günde dönecektim fakat uçaklar yoğun olduğu için bir gün daha kaldım.

Hostele döndük, Agustina hazırlıklarını yaparken ben de bir şeyler yemek için dışarı çıktım. Listemde olan 50 Kalò di Ciro Salvo adlı restorana gittim. Giderken biraz izbe sokaklardan yürüdüm ama çok şükür başıma bir şey gelmedi Restoranın kapısına geldiğimde kapıda iki garson karşıladı ve rezervasyon var mı diye sordu, ben de yok dedim, biraz bekleyin diyip içeri girdi. Bir süre sonra geri gelip “buyrun, masanız hazır” dedi. Garsona danışarak en sade pizzayı sipariş ettim. Şöyle bir şey geldi:

Pomodorini e bufala

Bu pizza Napoli usulü(Napolitan) bir pizza, ismi Pomodorini e bufala(domates ve mozarella) Restoranın asıl şubesi Napoli’de, çalışanlar Napolili Pizzaya bayıldım, hamuru özellikle efsaneydi. Roma’da pizzaları kesmeden servis ediyorlar, alışık olmadığım için keserken biraz zorlandım. Hayatımda yediğim en iyi pizzaydı, burayı şiddetle tavsiye edebilirim. “Il conto, per favore” dedim ve hesabı istedim. Arjantin’de “La cuenta por favor” diye hesap istiyordum, dillerin benzerliğini buradan anlayabilirsiniz. Hesap 11€ tuttu, bir başka meşhur pizzacı olan Sorbillo Roma‘yı da çok tavsiye ettiler ama oraya gidemedim, siz giderseniz aklınızda bulunsun.

Mutlu bir şekilde restorandan çıkıp hostele doğru yürümeye başladım. Yürürken köşede bir dondurmacıya rastladım, ilkten dikkat etmeyip yanından geçtim ama sonra orada sıra olduğunu görüp bi bakayım şuraya diye geri döndüm. Dondurmacının adı Gelateria La Romana internetten kontrol ettiğimde aşırı popüler bir yer olduğunu gördüm, yorumlar çok olumluydu. Ben de deneyeyim dedim, küçük(piccolo) boy bir külah aldım. Fiyatlar şu şekilde:

Gelateria La Romana dondurma fiyatları

Fiyat pahalı gelmiş olabilir ama en küçük olana 2 top koydurabiliyorsunuz yani topu 1,5€‘ya geliyor. Orada yazan B harfi ise Netflix dizisi Bridgerton‘un B’si, dizinin konseptine uygun tatlılar da vardı dükkanda, reklam anlaşması yapmışlar sanırım. Dondurma alırken hangisini seçeceğime karar veremedim çünkü hepsi çok güzel görünüyordu, birkaç çeşit denedim ve ananasla sütlü 2 top aldım, üzerine de küçük bir krema koydular.

Süt ve ananas dondurma üzerine krema

Dondurma nasıldı diye anlatmam gerekirse çok net bir şekilde şunu söyleyebilirim: Hayatımda yediğim en iyi dondurmaydı! Evet o ana kadar en iyi dondurmayı Arjantin(Bariloche)‘de Mamuschka’da yemiştim, yazıda da belirtmiştim. Fakat bu başka, bu dondurma tüm dondurmalara hükmeden en iyi dondurma! Eğer Roma’ya gezi planlıyorsanız en üst sıraya burayı yazmanızı şiddetle tavsiye ederim!

Dondurmayı yiyerek serin bir Roma akşamında 15/20 dakika yürüdüm ve hostele ulaştım. Agustina’yla biraz oturduk sonra vedalaştık. Günü böylece noktaladım.

Gün  başlığına Appetito yazmamın sebebi ise gün boyunca çok lezzetli şeyler yememdi, Buon appetito!

Beşinci Gün: Arrivederchi!

Geldik son güne… Luciana gitti, Agustina gitti, ben kaldım Tek başıma yarım gün geçirecektim Roma’da. Hostele yakın bir kafede kahvaltı yaptım, ismi 081 Cafè. Bu sefer değişiklik olsun diye Latte içtim(aslında Cafe Latte, çünkü Latte İtalyanca’da süt demek)

Cornetto, çikolatalı coda di aragosta ve Cafe Latte

Yine bunlar da Napoliliydi, dükkanın içinde Napoliyle ilgili eşyalar, Maradona forması filan vardı Fena değildi ama hem doymamıştım hem de son günümde daha güzel bir yer bulabilirim diye düşündüm. Yakınlardaki Gatsby Cafè adındaki yere gittim, Ginseng kahvesi ve muffin aldım, ayakta(banco) yedim. İşte size daha önce bahsettiğim ayakta ve masada fiyat farkları:

Gatsby Cafè Fiyat Listesi

Gördünüz üzere bazı ürünlerde iki kat fark var, bu durum sizi ayakta yemeye teşvik ediyor Ginseng kahvesini ilk defa içtim ve çok beğendim. Kafeyi de çok beğendim, tavsiye ederim.

Ginseng kahve ve muffin

İkinci kahvaltımdan sonra Scala Santa adında bir kiliseye gittim. Burası bence çok özel olan fakat hak ettiği değeri görmeyen bir kilise. Kutsal Merdiven anlamına gelen kilise adını Kudüs’ten getirilen 28 basamaklı merdivenden alıyor. İsa‘nın bu merdivenden çıktığına inanılıyor. Ziyaretçiler bu merdivenden dizlerinin üzerinde çıkarak her basamakta dua ediyor. Gerçekten görmeye değer bir görüntüydü.

Scala Santa Kilisesi

Bakınız burada insanlar dizlerinin üzerine, basamakları dua okuyarak yavaşça çıkıyorlar. Eğer zamanınız kalırsa burayı görmenizi tavsiye ederim. Ardından hemen yakınındaki Aziz John Lateran Bazilikası‘na gittim. Burası Papalığın 4 büyük bazilikasının en büyüğü. Hem dışı hem içi adeta sanat eseri gibiydi.

John Lateran Bazilikası

Tavan dahil tüm duvarlar bu şekilde demirden işlemelerle doluydu, her bir detayı özenle tasarlanmış bir bazilika… Burada da bir müddet vakit geçirdikten sonra Roma’nın diğer tarafına gitmek üzere tramvaya bindim. Tramvayla Kolezyumun yanından geçerek güzel bir yolculukla Giardino degli Aranci‘ye ulaştım. Burası hafif tepede bulunan şahane Roma manzarasına sahip “Portakal Bahçesi” adında bir park. Ağaçlar sayesinde bol gölgeliğe sahip bu park diğer yerlere göre nispeten serin ve rüzgarlı.

Bu arada şöyle bir bilgi sıkıştırayım araya, Roma’da S.P.Q.R. yazısını her yerde görebilirsiniz. Bu ibare Roma İmparatorluğundan kalan ve Senatus Populusque Romanus (Roma Senatosu ve Halkı) anlamına gelen günümüzde halen kullanılan karizmatik bir kısaltma. Bu kısaltmayı espri amaçlı şu şekilde de söyleyen de var: Sono pazzi questi Romani (Bu Romalılar çılgın)

Karnım acıkmıştı, yakınlardaki makarnasıyla meşhur restoran Felice a Testaccio‘ya gittim. İkinci gün bahsettiğim Cacio e Pepe‘nin en iyisi burada yapılıyormuş, ben de sipariş verdim.

Cacio e Pepe

Beğenerek yedim ama bayıldım diyemem, biraz pahalı bir restoran. Makarnanın üzerine bir keyiflik İtalyan purosu(Toscanello-Verde Limoncello) içtim sonra da hostele doğru yola çıktım. Eşyalarımı toplayıp check-out yaptım ve hosteldeki çalışanlara memnuniyetimi belirttim. Hosteli gerçekten çok sevmiştik, arkadaşlarım da çok beğendi ve bir daha gelirsem yine burada kalırım dediler. Termini‘ye gidip otobüs bileti aldım, neredeyse her 10 dakikada bir otobüs var, tren daha hızlı ama çok daha pahalı o yüzden otobüs tercih ettim ve otobüs boştu rahat bir yolculuk yaptım. Otobüsle şehrin içinden geçerken içimde hafif bir hüzün vardı, burada yaşamak nasıl olurdu acaba diye düşündüm. Havalimanına biraz erken gitmiştim çünkü Tax Free işim vardı ve ne kadar süreceğini bilmiyordum, Atina’da kötü bir tecrübem olduğu için artık temkinli davranıyordum. THY uçuşları için Terminal 3‘ten giriş yaptım, check-in daha başlamamıştı ben de Tax Free işini halletmek için Global Blue ofisine gittim.

Tax Free Ofisi

Görevli hemen beni karşıladı ve Tax Free makinelerine yönlendirdi, makineye pasaportu okutup birkaç bilgimi yazdım, görevli kredi kartımı istedi, okuttu ve bana geri verdi “işlem tamam” dedi. Bu kadar mı diye sordum, evet bu kadar bir hafta içinde paranız yatar dedi Atina‘da neredeyse uçağı kaçırmama sebep olacak Tax Free işlemi yaklaşık 2 dakika sürmüştü. Nakit alsam kesinti olacaktı ben de karta yatsın istedim ve ertesi hafta kredi kartıma yüklenmişti iadem. Sonra check-inimi yaptırdım ve uçuşa çok zaman kaldığı için bir şeyler atıştırdım.

Roma Havalimanı Büfe Fiyatları

Yurt dışındaki(benim gördüğüm kadarıyla) tüm havalimanları gibi burada da fiyatlar can yakmayacak derecede, keşke bizde de öyle olsa…  Yine çok zamanım vardı uçuşa sanırım biraz fazla erken gitmişim Ben de havalimanını gezmeye başladım, nerdeyse her bir köşesine gittim. Gezerken Venchi adında bir dondurmacıya rastladım, burayı merkezde de görmüştük ama sıra olduğu için bir şey almamıştık. Bu sefer bir gireyim dedim ve orasının sadece dondurma değil aynı zamanda çikolata sattıklarını da görmüş oldum. Girer girmez çikolata ikram ettiler, çikolataya bayıldım ve biraz alıp aileme ve arkadaşlarıma götürmek istedim. Biraz pahalıydı ama kesinlikle değerdi, çok lezzetli bir çikolatası vardı. 2 top da dondurma aldım:

Venchi dondurma

Buranın da dondurması çok güzel ama bi La Romano değil tabi Dondurma tezgahının arkasındaki şey çikolata çeşmesi. Roma’daki son saatlerimi bir şeyler yiyerek geçiriyordum, hem cebimde kalan son euroları bitirmek hem de son son lezzetli ürünlerin tadını çıkarmak istiyordum. Kapıya doğru giderken Duty Free‘den geçtim, fiyatlar ateş pahası, kesinlikle hiçbir şey alınmaz Tam kapının yanında pastane tarzı bir dükkan vardı, oradan da birkaç hamurişi alıp uçağa geçtim.

FCO-IST Boarding

Boarding sırasında görevli ismimi okudu “Serifoglu, like Calhanoglu?” dedi, gülerek evet dedim Hakan Çalhanoğlu İtalya’da çok meşhur, neredeyse herkes tanır. Bu akşam maçınız var, bol şanslar diye ekledi ben de teşekkür ederek uçağa bindim. Tam puchback başlayacaktı ki pilot anons etti, trafik sebebiyle 40 dakika sonra hareket edebilecekmişiz. Havacılık diliyle CTOT yemiştik yani. 2 tane orta yaşlı kadının yanına düşmüştüm, kaptanın anonsunu anlamayıp ne olduğunu sordular ben de tercüme ettim sonra da sohbete başladık Yeni Zelandalılarmış ve İstanbul aktarmalı Singapur’a gideceklermiş oradan da Auckland’a uçacaklarmış. Sohbet muhabbetle zaman geçirdik, uçak hareket etti ve uçuşa başladık. İkram geldi, tavuk menüyü seçtim:

THY FCO-IST uçuşu akşam yemeği ikramı

Humusu beğendim, çikolatalı musa da bayıldım! Yerel saatle 1 gibi İstanbul’a indik ve 3 gibi de eve vardım. Dopdolu ve yorucu bir gezi olmuştu. Roma’yı ve İtalyanları çok sevdim, umarım yine gelebilirim. Gelelim teşekkür kısmına;

Roma’yla ilgili tavsiyelerde bulunan Crewlounge ekibine, iş yerinden arkadaşlara, vize ve planlama aşamalarında heyecanıma ortak olup günde reelslar yollayan Feyza‘ya ve doğum günüm için arayan mesaj atan tüm akraba ve dostlarıma teşekkürlerimi sunuyorum.

Y un agradecimiento especial:

Luciana Rumpel Nicoloff,
Muchas gracias por no dejarme sola en este viaje, por hacer más valioso el viaje, por sorprenderme en mi cumpleaños y por tomar unas fotos maravillosas. Espero que pronto volvamos a explorar otro lugar juntos. ¡Eres un buen amigo! ¿Estás listo para España? Vamoss!!
Attenzione!! Pickpocket!!!

y Agustina,
Muchas gracias por acompañarnos y acomodarnos, por hacer hermoso nuestro viaje y por esperarnos pacientemente mientras tomábamos fotos. Espero que podamos volver a encontrarnos! Come on Agus, it’s your birthday

Ne kadar harcadım?

Alışveriş ve konaklama bedeli hariç(onları kredi kartından ödedim) 250€ harcadım

Roma kaç günde gezilir?

En popüler yerler için 3 gün yeterli olur, biraz detaya inmek isterseniz bir haftaya ihtiyacınız var.

Roma güvenli mi?

Gelmeden önce izlediğim videolarda ve bloglarda okuduğum kadarıyla çok pickpocket olayı varmış ama başımıza hiç gelmedi. Kalabalık yerlerde dikkatli olmak lazım, eğer biri bul karayı al parayı tarzı numaralar yapıyorsa oraya yanaşmamak lazım.

İtalya’nın meşhur şarkısıyla Roma’nın lezzetlerini(su dahil ) bir video haline getirdim sizinle onu paylaşmak istiyorum:

Ve son olarak çok sevdiğim İtalyanca bir şarkıyı da paylaşmak istiyorum:

Il mondo
(Dünya)
non si é fermato mai un momento,
(Bir an için bile durmadı)
la notte insegue sempre il giorno
(Her geceden sonra yeni gün başlıyor)
ed il giorno verrà.
(ve o gün gelecek)
O mondo…
(Ah dünya)

Bu şarkıyı About Time filminde duymuştum ve çok sevmiştim. Film de çok güzel, herkese tavsiye ederim.

Yazının sonuna geldik, okuduğunuz için çok teşekkür ediyorum. Biraz geç yayınlayabildim çünkü çok yoğundum Yorumlarınızı bekliyorum!

Kendinize iyi bakın

Roma non fu fatta in un giorno (Roma bir günde inşa edilmedi)
-İtalyan Atasözü

The post Ciao Roma! – İtalya appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

2023 yılındaki son seyahatim olan Arjantin gezimi anlatmak üzere karşınızdayım. Umarım iyisinizdir ve 2023 yılı sizler için çok iyi geçmiştir. Yeni yılda herkese sağlık, mutluluk, huzur, başarı diler barış dolu bir dünya temenni ederim.

Son bir yıldaki seyahatlerimi kısaca hatırlatmak isterim;

2022’nin sonunda 3 günlük Yunanistan(Selanik, Atina),

Haziran ayındaki 7 günlük Japonya(Tokyo),

Ağustos ayındaki 3 günlük Karadağ,

Eylül ayındaki günübirlik Gürcistan(Batum) – Buna yazı yazmadım daha önce yazılmışı için tıklayınız

ve Aralık ayında 7 günlük Arjantin!

Yazının sonunda uçuş haritamı da paylaşacağım

O zaman ¡vamos!

Nerden çıktı bu Arjantin?

Aslında Arjantin’e gitmek hep hayalim değildi hatta Arjantin hakkında birkaç basit konu dışında pek bilgi sahibi de değildim. Güney Amerika kıtasına gitmek istiyordum, tecrübeli arkadaşlarıma danıştığımda hepsi bana Arjantin’i tavsiye etti. Türk Hava Yolları Güney Amerika‘da 4 ülkeye uçuyordu(Arjantin, Brezilya, Kolombiya, Venezuela) ve bu ülkeler arasında en güvenli, en çok gezilecek yeri olan ve en çok ilgimi çeken ülke Arjantin’di.

Planlama Aşaması

Seyahatlerden önce detaylıca araştırma yapıp hazırlanmayı çok seviyorum ve fark ettim ki hazırlığı ne kadar çok yaparsam o kadar keyif alıyorum gittiğim yerlerden. Planlamaya bir ay öncesinden başladım. Arkadaşlarım bana ilk şu tavsiyeyi verdi: İspanyolca öğren! Bu kadar kısa bir sürede yeni bir dil öğrenmek tabi ki mümkün değildi fakat günlük hayatta ihtiyacım olacak kadar öğrenebilirdim. Hemen Duolingo‘da İspanyolca kursuna başladım ve Güney Amerikalı arkadaşlarımdan beni İspanyol’ca çalıştırmaları için ricada bulundum(Yardımcı oldular sağolsunlar) Youtube’dan videolar izleyip seyahat bloglarını okudum, Arjantin’de yaşayanlarla iletişime geçip onlardan da bilgi aldım.

İspanyolca dünyada en çok konuşulan dillerden biri, öğrenmesi çok keyifli ve o kadar da zor değil(Lisede gördüğümüz 4 yıl Almanca’dan sonra) İspanyolca küçükken dinlediğimiz şarkılardan kulağımda yer etmişti( Danza Kuduro, Dale Don Dale, Papi Chulo, Gasolina , Asereje ) Daha sonra Enrique ve Shakira‘yla iyice sevmiştim İspanyolca’yı. O yüzden çalışırken hiç sıkılmadım

Peki ne zaman gidecektim? Arjantin güney yarımkürede yer aldığı için bizdekinin tam tersi bir mevsime sahip, yani burada kışken orada yaz yaşanıyor. Kışın soğukta gezmeyi sevmediğimden orada yaz mevsiminin yaşandığı zaman gitmek istedim. Aralığın ortası olarak tarihi belirledim ve kalacak yerleri ayarladım.

Hangi Şehirleri Gezecektim? Biliyorsunuz gittiğim ülkelerde ikinci bir şehre gitmeyi severim, 7 günlük bir zamanım vardı Buenos Aires’e anca yeteceğinin farkındaydım ama yine de başka bir şehri görmek istiyordum. Caner arkadaşımın tavsiyesiyle Patagonya bölgesini araştırmaya başladım.

Patagonya nedir? Arjantin ve Şili’nin güneyindeki bölgeye Patagonya deniliyor. Patagonya; doğaseverlere çok şey vadeden eşsiz dağları, gölleri ve manzaralarıyla büyülü bir coğrafya! Biraz araştırdığımda Patagonya bölgesini güzelce gezebilmek için bir ay gibi bir süreye ihtiyacım olduğunu fark ettim. Öyle ki Patagonya’nın güneyindeki Ushuaia şehrinde buzulları, penguenleri ve balinaları görmeniz mümkün.

Patagonya Haritası

Ben de en rahat gidebileceğim ve en yerleşik Patagonya şehri olan Bariloche‘yi gözüme kestirdim ve 7 günlük seyahatimin 2 gününü Bariloche’ye ayırdım. Aerolinas Argentinas havayollarının uçuşlarını kontrol ettim ve Bariloche’de bir gecelik bir hostel tuttum. Oranın da önemli yerlerini Arjantinli arkadaşlarıma sorup öğrendim. Oradan birine ulaştım, bizden biri.. Anlatacağım, dördüncü günü bekleyin

Gitmeden Türk kahvesi, lokum ve cura teli aldım. Yapacak bir şey daha vardı o da Messi forması almak Messi hayranı olan dayım “Gideceğin tarih dünya kupası yıldönümüne denk geliyor, kutlama yapabilirler” diyince formamı alıp gideyim hazırda olsun istedim. Uçuş günü geldi çattı, uzun bir uçuş olacağı için rahat bir şeyler giyerek havalimanına gittim.

O zaman harekete geçiren bir müzikle başlayalım mı? İlk dizedeki sözlerini çok seviyorum bu şarkının:

Uçak sabah 10’daydı, önce 13 saat Sao Paulo‘ya uçacaktık, orada inen ve binen yolcular olacak, uçak yakıt alacak ve temizlenecekti ardından da Buenos Aires için havalanıp 3 saat daha uçacaktık. Toplamda 18 saat sürecekti bu yolculuk. 12 saatlik Tokyo uçuşumdan sonra oldukça uzun bir uçuş deneyimi olacaktı benim için

Bu fotoyu çekmeyeni uçağa almıyorlar malumunuz

Kapıda uçağa biniş sırasındayken bir abiyle tanıştım, aynı şirkette çalışıyormuşuz. Ayaküstü muhabbet edip uçağa geçtik, koltuğum cam kenarıydı ve şöyle bir kanat manzarası vardı:

A350-900

Yanımda bir Bangladeşli ve onun yanında da Arjantinli yolcu vardı, fıkra gibi bir ekiple 18 saatlik yolculuğumuz başlamıştı. Ben hemen Türk Hava Yolları‘nın zengin uçak içi eğlence sistemini keşfetmeye başladım. En yeni filmler dahil binlerce içerik vardı. Bir önceki uçuş yarıda kalan filmi açıp bitirdim, Görevimiz Tehlike‘nin sevdiğim sahnelerine bir daha baktım. Bu şekilde ilk yemek servisine kadar vakit geçirdim.

THY Uçak İçi Eğlence Sistemi

Airbus A350‘lerin IFE ekranları gerçekten oldukça büyük, A350’ler 12″ yüksek çözünürlüklü dokunmatik ekranla oldukça tatmin edici bir kullanıcı deneyimi sağlıyor. Kahvaltı zamanı gelmişti, sıcak olarak hindi fümeli omlet ve yanında kahvaltılıklar vardı.

IST-GRU Uçuşu Kahvaltı İkramı

Sonra biraz uyudum ama saatten dolayı mı yoksa heyecanımdan mı bilemiyorum kısa süre sonra hemen uyandım. Yanımda oturanlarla biraz sohbet ettik, Arjantinli olan(Ivana) bana Buenos Aires‘le ilgili güzel önerilerde bulundu. Kendisi İspanya’da yaşıyor, Kimya alanında bilim insanı. Bangladeş’li arkadaşla da biraz futbol ve Afrika üzerine konuştuk. Eklemlerimi hareket ettirmek için kalkıp arka tarafa Fikret abinin yanına gittim biraz da onunla sohbet edip zaman geçirdim. Atlas okyanusunu aşıp Güney Amerika kıtasına ulaşmamıza kısa süre kala akşam yemeği ikramı geldi.

IST-GRU uçuşu akşam yemeği ikramı

Kaşarlı köfte, pilav, humus, salata ve mus. Lezzetli bir akşam yemeğinden sonra Sao Paulo için alçalmaya başladık. Gün batımında Sao Paulo‘ya indik, inişteki manzara çok hoştu. Kapılar açıldı, bazı yolcular indi, uçağa temizlik ekibi girdi ve temizliğe başladı. Buenos Aires‘e devam edecek yolcular koltuklarından kalkmadan bekliyordu. Uçak yakıt aldı, yeni yolcular koltuklarına oturdu ve Buenos Aires için tekrar havalandık. Bu uçuşta da sandviç ve içecek ikramı oldu. Yaklaşık 2 saat içinde Buenos Aires‘e iniş yaptık. Uçak indi ama biz uçaktan inemedik çünkü yer hizmeti firmasının merdiven getirmesini bekledik. Yaklaşık bir saat boyunca merdiveni bekledik, o sırada Arjantinli sıra arkadaşım gülerek “Arjantin’e hoş geldin” dedi Bu ülkede bir şeyler için fazlaca bekleyeceğimden emin oldum o an..

Uzunca beklemenin ardından merdiven geldi, Fikret abiyle birlikte terminale geçtik. Dışarıda çok değişik bir sıcak ve nem vardı. Terminale girdiğimizde uzun bir gümrük kuyruğuyla karşılaştık. Bir saatten fazla da orada bekledikten sonra ülkeye giriş yaptık. Taksi ve ilk gün için dolarlarımızı pesoya çevirmemiz gerekiyordu. Orada bir döviz bürosuna sorduk, bir doları 800 pesodan bozarım dedi, başka seçeneğimiz olmadığı için bir miktar dolar bozdurup taksiye geçtik. Oradaki genç bize bir deste parayı lastikle sarıp verirken “Dikkatli olun, ortalıkta çıkarmayın parayı. Unutmayın dünyanın herhangi bir yerinde tehlikeli olan bir şey burada daha da tehlikelidir” dedi. Gece gece tribe sokmuştu bizi

Ezeiza havalimanı şehir merkezine bir uzaklıktaydı ve toplu taşımayla gitmek oldukça zahmetli olacaktı. Ben de daha önce Arjantin’e gelen iş yerindeki arkadaşımdan taksi numarası almıştım ve daha gelmeden önce konuşmuştum. Chris’le 10 bin pesoya anlaşmıştım, geldi bizi aldı. Varoş mahallelerin arasından geçerken ilginç bir otobüse rastladık, otobüsün içinde bir grup genç yüksek sesle partiliyorlardı. Ne olduğunu sorduğumuzda Chris onun bir mezuniyet otobüsü olduğunu, Arjantin’de mezuniyetlerde otobüs kiralayıp otobüs şehri turlarken parti yapmak oldukça popülermiş. Chris çok hoş sohbet biriydi, yarı İngilizce yarı İspanyolca muhabbet ettik yol boyu. Fikret abiyi Palermo‘ya beni de Recoleta‘daki hostelime bıraktı.  Saat 02:30 civarlarında hostele giriş yaptım. Resepsiyonda check-in yaparken “Döviz bozulur” yazısını görünce meraktan sordum ne kadara bozuyorsunuz diye, 950 dedi Ben şok oldum tabi, daha bir saat önce 800’e bozdurmuştum. Ya havalimanında çok düşüğe bozmuşlardı ya da gerçekten aşırı dalgalı bir kur vardı Arjantin’de. Orada da bir miktar dolar bozdurup maliyetimi düşürdüm, sonra da odama yerleşip güzel bir uyku çektim

Birinci Gün: Hola!

Gece yağmur ve şimsek seslerine uyandım, inşallah sabaha diner diyerek uyumaya devam ettim. Sabah uyandığımda telefonumda bir sürü mesaj ve arama vardı. Meğer gece çok ciddi bir fırtına kopmuş, ağaçlar kırılmış, ben havalimanından ayrıldıktan birkaç saat sonra uçaklar rüzgardan yerinden oynamış!

Moralimi bozmadan hemen dışarı çıkmak üzere hazırlanmaya başladım. Odamdaki bir Fransız bir de Hollandalı vardı. Fransız benim geldiğim gün gitti yerine İngiliz geldi. Fiziksel sim kartlar pahalı olduğundan ve kurulum süreci zor olduğundan Airalo uygulaması üzerinden E-Sim aldım, hızlıca kurdum. 2 GB‘lik bir paket aldım ve seyahatim boyunca oldukça işimi gördü. Airalo’da 3$’lık indirim için KAZIM5525 kodunu kullanabilirsiniz! Hostel’den çıkıp kahvaltı yapmak için bir kafeye girdim. Menüdeki yabanmersinli Patagonya çayı ilgimi çekmişti ondan sipariş verdim, yanında da yumurtalı balıklı bir sandviç aldım.

Tea Connection Kahvaltı

Çay o kadar çoktu ki iç iç bitiremedim, sandviçin üzerine bir de Arjantin’in yerel tatlısı olan chocotorta söyledim. Chocotorta kat kat çikolatalı biskuvi arasında dulce de leche(anlatacağım ne olduğunu) olan bir tatlıydı. Tatlı bitti ama çay yine bitmedi  Kafenin ismi Tea Connection, birkaç şubesini daha gördüm Buenos Aires’te, tatlı bir mekandı, çalışanları hızlı ve yardımsever, ürünleri ise lezzetli. Tavsiye ederim..

Rotamda San Telmo Pazarı vardı, orada Luciana ile buluşup birlikte gezecektik. Önce ulaşım araçlarını kullanabilmek için Sube kart almam gerekiyordu. Kiosko adı verilen büfelerde kart dolumu yapılıyordu fakat satışı yoktu. Ben de kart almak için metro istasyonuna gittim, ilk gittiğim istasyonda yoktu oradan başka bir istasyona geçtim(bu sırada yağmur yağıyor tabi) nihayet orada bulabildim. 1000 Peso yükledim karta ve San Telmo‘ya gitmek için otobüse bindim. Otobüste kartı okuttuğumda şok olmuştum çünkü yalnız 60 Peso çekti karttan. Buenos Aires’te otobüs/metro ücretleri çok ucuzdu, yüklediğim 1000 Peso(30₺) bana seyahatim boyunca yetti.

San Telmo seyyar satıcıların, antika dükkanların bulunduğu eski bir mahalle. Pazar günleri tezgahlar kurulduğu için özellikle Pazar günü gelmek istedim buraya. Kısa bir otobüs yolculuğunun ardından San Telmo’ya vardım. Luciana ile buluştuk ve gezmeye başladık. Sokak boyunca sağlı sollu tezgahlar kurulmuş, el yapımı ürünler satılıyordu. Bu tezgahlar arasında ilk olarak mate kabı satan tezgah dikkatimi çekti.

Mate kabı ve pipeti

Mate çayı Güney Amerika’da en çok tüketilen içecek. Seyahatim boyunca mateyle çok karşılaştım Mate kabının birçok çeşidi bulunuyor, kabaktan yapılan, ahşap olan, seramik ve cam olanlar bulunuyor. Ucu filtreli özel pipetine ne bombilla adı veriliyor. Buradaki Mate kapları biraz pahalıydı, daha ucuzunu bulurum diye oradan almadım. Seyyar tezgahları gezdikten sonra Plaza de Mayo‘ya yürüyerek orayı gezdik. Plaza de Mayo Arjantin’in bağımsızlığını kazandığı, protestoların, kutlamaların yapıldığı bir meydan.

Casa Rosada

Pembe Ev anlamına gelen Casa Rosada Arjantin’in Hükümet Binası. Hükümet demişken ben Arjantin’e gelmeden bir hafta önce yani 10 Aralık’ta Arjantin’in yeni başkanı Javier Milei göreve başladı. Resmi kur Javier’in kararıyla devalüe edildi ve karaborsa(Dollar Blue) ile olan kur farkı sona erdi. Bu durum turistler için hem iyi hem kötüydü, iyiydi çünkü cambio adı verilen döviz bozduran adamlara para bozdurmak zorunda kalmayacaktık, kötüydü çünkü her şeyin fiyatı artmıştı…

Mükemmel mimariye sahip binaları inceleyerek meşhur Buenos Aires Dikilitaşına yürüdük. Obelisco adı verilen 68 metre uzunluğa sahip bu dikilitaş 1936 yılında şehrin 400. kuruluş yıldönümü anısına inşa edilmiş. Buraya yine gelecektim çünkü 2 gün sonra yani 18 Aralık’ta burada kutlama olacağını düşünüyordum

Sıradaki durağımız Buenos Aires’in en meşhur kafelerinden biri olan Cafe Tortoni. 1858 yılında açılan Arjantin’in en eski kafesi olan Cafe Tortoni dünyanın en güzel 10 kafesi listesine girmeyi başarmış. Kapısında devamlı uzun bir sıra var, biz de ilk kez önünden geçerken sıra çok olduğu için beklemek istemedik, dönüş yolunda ise şansımıza sıra yoktu hemen girdik oturduk.

Cafe Tortoni

İçerisini dizaynı çok hoştu, kolonlar ve mobilyalar eski bir kafe olduğu belli ediyordu Churros ve medialunas (medeyunas diye okunuyor) sipariş ettik yanında da kahve aldık. Churros’u İstanbul‘da yemiştim, medialunası ilk defa denedim. İspanyolca’da media yarım luna da ay demek, yarım ay anlamına gelen bu tatlı kruvasan’ın biraz daha küçük ve şekerli olanı diyebiliriz.

Burayı içlerinde Albert Einstein ve Katy Perry dahil olmak üzere birçok ünlü ziyaret etmiş, duvarlarda fotoğrafları vardı. İçeride birçok tablo, heykel ve arka tarafta küçük bir gösteri salonu var. Tasarım hoş, hikayesi etkileyici, ürünler kaliteli, yolunuz düşerse uğramadan dönmeyin

Sıradaki durağımız Puerto Madero, Luciana’nın arabasına doğru yürürken yeniden San Telmo Pazarı‘nın geçtik, yeme içme mekanları, müzikler, kalabalık… Tam bir cümbüş yeriydi, bir müzisyen akordiyonda Godfather müziğini çalıyordu tam kaydedecekken Star Wars The Imperial March ve ardından Main Theme çalmaya başladı, işte o anlar:

Çok sevdiğim bestelerdir, buradan tüm Star Wars hayranlarına selamlar(especialmente para ti Ale!) Puerto Madero‘ya geçtik, burası eski bir tersane bölgesi. Şimdilerde gökdelenlerin, lüks restoranların, kafelerin bulunduğu ve zenginlerin yaşadığı bir bölge. Nehir ve Rio de Plata arasında kalan bu bölgenin elit bir havası vardı gerçekten de. Bulutlar çekilmiş, güneş belirmişti, hoş bir akşamüstü yürüyüşüne başladık. Buenos Aires’in en meşhur yapılarından biri olan Puente de la Mujer(Woman’s Bridge) ‘in üzerinden geçtik. Bu köprünün tasarımı tango yapan bir çifti andırıyormuş, ben pek öyle algılayamadım ama bir de siz bakın:

Woman’s Bridge

Nehir boyunca yürüyerek Hard Rock Cafe‘ye gittik. Karadağ’da gittiğim Hard Rock Cafe’nin ardından gittiğim ikinci Hard Rock‘tı burası. Gittiğim şehirlerde eğer yolumun üzerindeyse Hard Rock‘lara uğramak istiyorum. Belli bir kalitesi, şehre özgü hediyelik ürünleri satılan bu kafeler yeme içme için de oldukça ideal.

Saat 8 olmuştu, akşam yemeği sipariş vermeyi söylediğimde Luciana “akşam yemeği için erken değil mi” dedi, öğrendim ki Arjantin’de akşam yemeği saati 10-11 gibiymiş Ne yesem diye düşünürken Messi Burger gözüme çarptı, Karadağ’da görmüştüm Messi Burger’i ama tok gittiğimiz için bir şey yiyememiştik. Şimdi Messi’nin memleketinde o burgeri yemenin tam zamanıydı!

Messi Burger

Hayatımda yediğim en iyi burgerdi desem abartmış olmam sanırım. Bir şeyin adında Messi ifadesi geçiyorsa en iyisi olması kaçınılmaz oluyor tabi Hamburgerin etinin yağ oranı tam olması gereken orandaydı, kıvamı ve pişme oranı da mükemmeldi, yumurta, karamelize soğan ve baharatlar bu lezzeti pekiştiriyordu. Yanında gelen patates ise etli, aşırı lezzetli bir patatesti. Porsiyon o kadar büyüktü ki zor bitirdim!

Yemekten sonra kafenin içindeki Hard Rock Store‘dan Enes ve Raşit için bir şeyler baktım, tişörtler aşırı pahalı olduğu için magnet ve yaka ipi aldım. Arjantin’de ithal ürünlerin ne kadar pahalı olduğunu ilk kez burada tecrübe ettim. Havalimanları dahil bir çok noktada daha Hard Rock Store’a rastladım.

Limanda biraz daha yürüyüp gece manzarasının tadını çıkardık. Gündüz ayrı gece ayrı havası vardı Puerto Madero’nun.

Puerto Madero gece manzarası

Hafif yürüyüşün ardından Luciana ile hızlı bir Palermo turu yaptık. Palermo her sokağında birbirinden güzel grafitileriyle Buenos Aires’in en güzel mahallesi, bir çok popüler kafe ve restoran burada yer alıyor. Saat geç olmuştu ve yorulmuştuk. Luciana beni hostelime bıraktı, İstanbul’dan onun için getirdiğim Türk kahvesi ve lokumu ona teslim ettim, o da bana Arjantin’in yerel tatlılarından bir paket hazırlamış sağolsun. Şimdi dönüp baktığımda fena bir gün olmamış sanki

İkinci Gün: Buenos Dias!

İkinci günün sabahından herkese buenos dias! Bugün tur eşliğinde şehrin tarihini öğrenecek ve yapıları detaylı tanıyacaktım.

O zaman şehrin adıyla bağlantılı bir şiirle başlayalım mı güne?

Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada âşık oldum;
Eve ekmek ve tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.

Orhan Veli bu şiirinde İstanbul’un havalarından bahsediyordu muhakkak ama “Güzel Havalar” anlamına gelen Buenos Aires‘teyken bu şiiri yad etmemek olmazdı

İsmi bu anlama gelse de benim şansıma bugün de yağış vardı, yağmurluğumu giyerek çıktım “elbet diner yağmur” diye düşündüm…  Hostelime çok yakın bir kafe olan Le Ble‘ye kahvaltı yapmaya gittim. Medialunas, kremalı kruvasan ve çay aldım.

Le Ble’de kahvaltı

Yağmur sesi eşliğinde caddeye bakan masada tatlı bir kahvaltı oldu, kafenin önündeki çiçekçi de anı güzelleştiren detaylardan biriydi. Kahvaltıdan sonra turun başlayacağı yerde Fikret abiyle buluştum, yağmur devam ederken tur rehberi kocaman turuncu şemsiyesiyle geldi ve tur başladı. Ücretli ve ücretsiz turlar için bu siteyi inceleyebilirsiniz.

Tur çok güzel başladı, rehber şehirle alakalı güzel bilgiler veriyordu. Şehrin kuruluşu, önemli dönüm noktaları, bağımsızlığını kazanması, yapıların tarihi gibi birçok konuda eğlenceli bir dille bize rehberlik yapıyordu. Bir yandan geziyor diğer yandan turdakilerle kaynaşıyorduk. İngiliz çift, Alman, İsviçreli ve biz bir ekip olmuş sohbet ede ede yürüyorduk. Yağmur şiddetini arttırdığı ve ışık kötü olduğu için yapıların fotoğrafını çekemiyordum. Turun ortasında bir fırında mola verdik ve Empanada yiyip dinlendik. Empanada Arjantin’de neredeyse her köşe kafe, restoranda satılan bir yiyecek. Birçok çeşidi bulunan bu hamur işi Latin Amerika’da oldukça seviliyor. Ben de kıymalı(carne), patatesli ve peynirli empanada sipariş ettim ve çayla birlikte afiyetle yedim.

Tura kaldığımız yerden devam ettik yağmur altında yaklaşık bir saat daha yürüdükten sonra vaziyetim bu şekildeydi:

Hani Buenos’tu havalar

Ziyadesiyle ıslanmıştım, yol üzerinde şemsiye bulsam alacaktım ama bulamadım. Tur rehberinin bahsettiklerinden aklımda kalanlar şu şekildeydi:

-Arjantin bir zamanlar dünyanın en zengin ülkesiymiş(Bu yüzden Avrupa’dan çok göç almış)
-Buenos Aires’i İspanyollar keşfetmiş ama İtalyanlar kurmuş. (Buenos Aires’te yaşayanların çoğu İtalyan asıllı)
-Dünyanın en geniş caddesi(9 De Julio) burada bulunuyor ve Arjantinliler bu caddeyle oldukça fazla övünüyorlarmış
-Yahudi’lerin şehre etkisi büyükmüş, dünyanın en büyük 6. Yahudi topluluğu ve dünyada menüsünde koşer yemek olan tek McDonald’s buradaymış
-Halk köpekleri aşırı seviyor her iki kişiden birinin köpeği varmış.

Islak bir şekilde turu tamamladık, turu bitirdiğimiz yer Recoleta Mezarlığı‘nın hemen yanındaydı. Turda birlikte takıldığımız ekiple önce oradaki Basílica Nuestra Señora del Pilar adlı kliseyi gezip sonra Recoleta Mezarlığı’na geçtik. Şimdi diyeceksiniz ki ne işiniz var mezarlıkta, mezarlığın neyini göreceksiniz? Anlatayım efenim burası sıradan bir mezarlık değil, içerisinde sanat eserlerinin bulunduğu dünyanın en orijinal mezarlığı…

Recoleta Mezarlığı

Neden özel bir mezarlık çünkü buradaki her mezarın bir mozolesi var, heykeller ve lahitler de tam bir sanat eseri. Adeta müze geziyormuş gibi hissettiren bu mezarlıkta Arjantin için çok önemli isimlerin kabri yer alıyor. Bunlardan en önemlisi Eva Peron, biz de Eva Peron‘un mezarını bulmaya çalıştık ama bulamadık. Bazı mezar odalarının kapıları açık, alt kata doğru inen merdiven boşluğu vardı, bi girip baksak mı düşünsek de bunun iyi bir fikir olmadığını fark ettik

Mezarlık turundan sonra ertesi sabah La Boca turuna da birlikte gidelim diye sözleştik ve ayrıldık. Islak ve yorgundum, hostele geçtim üstümü değişip biraz dinlendim. Akşam yemeği için Türk arkadaşım Onur’la buluşmaya Palermo’ya gittim. Birlikte et yemeye La Azulada adında bir restorana gittik, Arjantin’in meşhur Carne‘sini (steak) orada ilk kez tattım.

Carne

Dananın en güzel yerinden, yağsız, aşırı doyurucu şöyle bir tabak yaklaşık 10 bin peso(10 dolar yani) Tabak bana fazla geldi, zor bitirdim. Onur’la sohbet edip Arjantin hakkında birçok bilgi edindim, kendisi üç aydır orada yaşıyor, ondan önce Peru’da yaşıyormuş. Ardından hostele dönüp efsanevi bir güne uyanmak üzere uykuya daldım.

Üçüncü Gün: El Mejor!

*Dikkat: Bu gün yüksek miktarda keçi içerir!

Uyanıp dünkü ekiple birlikte saat 11’daki La Boca turuna katılmak üzere hazırlandım. Güneş sonunda yüzünü göstermiş, sıcak bir gün olacağa benziyordu. Otobüsle La Boca mahallesine ulaştım. Mahalleye adım atar atmaz büyülendim! Rengarenk binalar, binların üzerindeki heykeller, dört bir yandan çalan müzikler, büfelerden yayılan yemek kokuları ve duvar resimleri…

La Boca

Arjantin’i, tangoyu, futbol kültürünü iliklerime kadar hissedeceğim bir yerde olduğumun farkındaydım. Tur başlamadan önce dünkü tayfayla buluştuk o meşhur evin önünde fotoğraf çekildik.

Caminito!

Turuncu şapkalı tur rehberi geldi ve turumuz başladı. Rehber bizi nehrin kenarına getirdi ve mahallenin tarihini anlatmaya başladı. Zamanında İtalya’dan gelen göçmenler bu mahalleye yerleşmiş, işçilerin yaşadığı bir mahalleymiş. Gemiler buradaki limana yanaştığı için zamanla hurda gemilerin saclarından evler yapılmış ve bu evler tekne boyalarıyla boyanmış. Zamanla bu durum bir gelenek haline gelmiş ve rengarenk bir mahalle olmuş La Boca. İspanyolcada ağız anlamına gelen bu yer ismini coğrafi şeklinden alıyor, hani Shakira‘nın şarkısında da vardı ya La Boca, hatırlanız mı? Rattataa

Nehir kenarından Caminito adı verilen meşhur caddeye doğru devam ettik, rehber yine anlatmaya başladı. O kadar uzun anlattı ki bir yerden sonra anlattıklarını yakalayamadık ve sıkılmaya başladık. Turdaki birkaç kişiden de aynı sinyali aldım ve turu terk edip ayrı gezmeye karar verdik Ayrılıp oradaki bir pasaja girdik, hediyelik eşyaları inceledik.

24 Haziran doğumlu iki kişi birbirine bakıyor

Bu pasajdaki dükkanlara uğrayıp ürünleri inceledik, içeride dolaşırken canımız tatlı çekti biz de Alfajores adlı çikolatadan alalım dedik. İki çeşit alfajores vardı “hangisinden alayım” diye Fikret abiye sordum, arkadan başka bir ses geldi “hangisinden istiyorsan ondan al” diye. Şaşırmıştım, dönüp baktığımda Türk bir çiftle karşılaştım. Tanıştık, doktor Orhan Bey KBB uzmanı, eşiyle birlikte Arjantin turuna katılmış. Bizim de Türkçe konuştuğumuzu duyunca gelip tanışmak istemişler. Ayaküstü muhabbet edip Orhan hocanın numarasını aldık. Pasajdan birkaç hediyelik eşya aldık, kardeşime de Messi forması aldım, tam yerinden

O zaman dans! La Boca‘daki restoranlarda zaman zaman tango gösterisi oluyordu, biz de denk geldik. La Boca‘yı keşfetmeye devam ediyorduk, yine rengarenk bir mahalleye girip dükkanları gezdik. Orada şöyle bir duvara rastladık ve fotoğraf çekilmesem olmazdı:

La Boca ara sokakları

Çok hoş değil mi Burayı da gezdikten sonra acıktığımızı fark ettik, et mi yesek pizza mı diye düşünürken karşımıza güzel bir pizzacı çıktı, oraya girdik. Arjantin’de et kadar pizzalar da kaliteli, İtalya’dan çok göç aldığı için pizza ustaları oldukça iyi. Parmesanlı, rokalı bir pizza sipariş ettik. Pizza gerçekten çok başarılıydı, malzemeler o kadar boldu ki orta boy pizzayı iki kişi anca bitirebildik.

Parmesanlı, rokalı pizza

Karnımızı doyurduktan sonra gezimize kaldığımız yerden devam ettik. Yol üzerinde bir sürü Maradona ve Messi heykelleri vardı, hoşuma gidenlerin fotoğraflarını çektim. Maradona bu mahallede yaşamış ve Boca Juniors’ta top oynamış o yüzden burada yaşayanlar Maradona’yı çok seviyorlar. Konusu açılmışken, Arjantin’de her tanıştığım insana Maradona mı Messi mi diye sordum, genel kanı şu şekilde: Maradona’ya saygıları çok fazla, ülkeleri için oldukça önemli bir figür olduğunu düşünüyorlar fakat futbolu bıraktıktan sonraki yaşamını çoğu kişi tasvip etmiyor dolayısıyla birkaç kişi dışında herkes bu karşılaştırmaya “Messi’yi daha çok seviyorum” şeklinde cevap verdi.

Balkondaki keçi

Peki Ronaldo mu Messi mi? Ben bu konuda eskiden Ronaldo’cuydum, ortaokul lise yıllarında Real Madrid ve Barcelona rekabetini izlerdik ve o zamanlar Ronaldo bana daha iyi gibi gelirdi. Sonralarda ise futbola daha geniş bakıp Messi’nin başka bir şey olduğunu fark ettim. Bir de Messi ile aynı gün doğmam da biraz yakınlaştırmış olabilir tabi Ronaldo hayranlarına da saygı duyuyorum o da mükemmel bir futbolcu, çok disiplinli ama bence Messi insan değil(uzaylı)

Kupayı Arjantine getirdikleri günden tam bir yıl sonra..

Bir yıl önce bugün Arjantin Milli Takımı Dünya Kupasını kazanmış ve takım Katar’dan Buenos Aires’e gelmişti. Obelisco‘da muazzam bir kalabalıkla muhteşem bir kutlama yapılmıştı. Tam yıldönümünde burada olmam güzel tesadüftü benim için Kutlamalarda Messi’nin en sevdiği şarkı olan Muchachos çalıyordu, hadi dinleyelim:

Sıradaki durağımız ateşli taraftarlarıya tüm dünyaca tanınan Boca Juniors klübünün stadı La Bombonera! Yine tesadüftür ki bir gün önce burada başkanlık seçimi yapılmış, Boca Juniors efsanesi Riquelme başkan seçilmişti.

Her zaman her yerde en büyük Fener!

Evet farkındayım böyle çılgın taraftarların içerisinde biraz riskli bir hareket yaptım ama renklerimiz aynıydı sonuçta Boca Juniors sandığımdan fazla biliniyor ve seviliyormuş arkadaşlarım tarafından. Ben de Boca’nın maçına gitmek isterdim fakat ben oradayken lig bitmişti, bilet bulmak da biraz zormuş sadece kombine sahipleri gidebiliyor ve bileti onlardan devralmanız gerekiyor. Bir dahaki sefere diyelim

Messi Fener’de!

Yeni transferimiz hayırlı olsun (Hayali saç beyazlatır) Stadın etrafını da gezdikten sonra Fikret abiyle ayrıldık ve Luciana’yla buluşmak üzere otobüse bindim. Otobüsle ilerlerken binanın bir duvarında devasa bir Messi resmi gördüm, hemen inip fotoğrafını çektim

Devasa Messi resmi

Luciana ile buluşup kitapçıya gittik. Kitapçı? Evet ama dünyanın en güzel kitapçısı! El Ateneo Grand Splendid,  1919 yılında tiyatro salonu olan bu muhteşem yer sonradan kitapçıya çevrilmiş. Eski yapısını muhafaza etmesi için duvarlara ve perdelere dokunulmamış, yani hem tiyatro salonunda hem de kitapçıda olduğunuzu hissedebiliyorsunuz.

Girişler ücretsiz, sahne kısmında kafe var oturup bir şeyler içebilirsiniz. Katları tek tek dolaşıp kitapları ve resimleri inceledik. Bu da El Ateneo hatırası selfiemiz

El Ateneo Grand Splendid

Kitapçıdan sonra dondurma yemeye gittik, Arjantin’in dondurmaları da meşhurmuş, yemeden dönmemem gerekiyormuş Freddo adında bir dondurmacıya gittik, frambuazlı ve dulce de leche‘li iki top aldım. Kıvamı farklıydı, sorbe dondurma gibiydi ama kaliteli olduğu belliydi. Bu arada ben size Dulce de leche’yi anlatacaktım değil mi? Dulce tatlı demek, leche ise süt, süt tatlısı yani karamel. Arjantinliler dulce de lecheyi çok seviyorlar ve her zaman her şeyle yiyebiliyorlar Bana da biraz şekerli gelse de hoşuma gitmişti.

Sonra da birlikte AVM’ye gittik, gösterimde olan dünya kupası belgeselini sinemada izlemek istiyorduk ama seans bulamadık, biz de mağazaları gezip bir şeyler baktık. Fiyatlar pahalı, tekstilde aynı markanın aynı ürünü Türkiye’ye göre iki kat pahalı. Elektronikte ise durum daha vahim, 4/5 kat pahalı diyebiliriz. Sonra da ayrılıp hostele dönüp günü noktaladım, ertesi sabah erkenden uçuşum vardı

Dördüncü Gün: Che!

Bugün günlerden Che! Hangi che? Bariloche   Ernesto “Che” Guevara‘nın Rosario‘da(Messi’nin doğduğu yer) doğup Buenos Aires Üniversitesi’nde okuğunu ve sık sık che kelimesini kullandığı için arkadaşları tarafından che lakabı takıldığını belirtelim. Che İspanyolca’da “hey”, “sen” anlamına gelen bir sözcük ve Arjantin’de çok sık kullanılıyor.

Bir çocuk heyecanıyla uyanıp 9’daki uçuşuma yetişmek üzere hazırlanmaya başladım. Hostelden check-out yapıp valizimi Fikret abiye bıraktım oradan havalimanına geçtim. Kapıdan içeriye girdiğimde şok edici bir manzarayla karşılaştım. Havalimanında adım atacak yer yoktu! Sıraya girdim fakat bir saatin sonunda sıra bana geldiğinde check-in kapatılmıştı Uçuşumu bir sonraki uçuşla değiştirdim yaklaşık 2 saat kadar daha beklemek zorunda kaldım.

AEP-BRC uçuşu, boarding

Bu uçuş benim yabancı bir havayoluyla ilk uçuşum olacaktı. Aerolineas Argentinas Arjantin’in bayrak taşıyıcı ve en büyük havayolu. Uçak B737-8 Max, koltuğum 24B. Planlanan saatten yaklaşık bir saat geç kalktık. Havalimanı çok kalabalık, yer hizmetleri çok yavaştı… Kalkış anını da paylaşayım sizinle:

O gözüken kahverengi su Rio de la Plata(Gümüş Nehri) renginin böyle olmasının sebebi akıntıyla birlikte çamurun taşınması. Burada yüzmek mümkün olmadığı için Buenos Aires‘te yaşayanlar 3/4 saat uzaklıktaki Arjantin’in başka şehirlerine veya Brezilya‘ya gidiyorlar. Yolculuk 2 saat sürecekti ve uçakta yerim düşüncesiyle kahvaltı yapmamıştım. İkram servisinin başlamasıyla hayal kırıklığına uğradım, işte 2 saatlik uçuşun ikramı:

Aerolineas Argentinas iç hat ikram

Buna da şükür tabi Zaman geçsin diye çantamdaki not defterimi çıkarıp gezimle ilgili notlar yazmaya başladım. Not defterimi her gezimde yanımda götürür, bazen günlük gibi kullanır, geziyle alakalı küçük notlar alırım. Ben bir şeyler yazarken yandan bir ses geldi “Küçük Prens mi o?” solumda oturan 60’lı yaşlardaki adam gülümseyerek soruyu yöneltti bana, defterin kapağında Küçük Prens vardı. Ben de “evet, çok severim” deyince “kızım da çok sever, okurken ağlıyor hatta o derece etkileniyor” dedi ve sohbete başladık. Bariloche‘de yaşıyormuş ve oranın eski tur rehberiymiş, şimdilerde ise araç kiralama işi yapıyormuş. Rehber olduğu için bana Bariloche’yle ilgili bazı önerilerde bulundu ve telefonumdaki haritaya önemli turistik noktaları işaretledi. Hoş sohbetle yolculuğu tamamladık. Farklı bir coğrafyaya gelmiştim, boydan boya uzanan dağlar, irili ufaklı göller vardı. Uçaktan indiğimde havanın Buenos Aires’ten daha serin olduğunu hissettim. 1500 kilometre güneyde, 1000 metre rakımdaydım.

Bariloche ve Buenos Aires konumları

Netleşsin diye Bariloche‘nin Güney Amerika kıtasındaki konumunu göstermek istedim, çarpı koyduğum yer de Buenos Aires. Havalimanında bir taksi çevirip hostelime geçtim, kalacağım yerin adı Periko’s. Check-in yaparken resepsiyonist orada konaklayacak ilk Türk olduğumu belirtti. Hostel fena değildi, arka bahçesini ve tasarımını beğendim. Google Maps’te paylaştığım fotoğraflar için tıklayınız.

Odama yerleştikten sonra kendimi dışarı attım, Kaan ile buluştuk ve yemek yemeye gittik. Kaan kim diye sorarsanız yazının başında bahsettiğim cura telini aldığım kişi… Kaan Alp ile Couchsurfing üzerinden tanıştık, gelmeden önce buradan istediğin bir şey var mı diye sorduğumda benden cura teli istemişti, ben ise curanın ne olduğunu bile bilmiyordum. Sonradan anlatınca öğrendim, Kaan cura çalıp müzik yapıyor oradan kazandığı para ile de dünyayı geziyormuş!

Empanadas de Carne

Manush adında meşhur bir kafeye gittik, orada etli empanada yiyip lokal içeceklerinden içtik. Empanada Buenos Aires’te yediğimden daha güzeldi. Kaan’la konuştukça Arjantin hakkında ve hayata dair yeni şeyler öğreniyordum. İzmitliymiş, biraz İzmit hakkında konuştuk, façamız yansın Çadırını sırtında taşıyor, beğendiği yerde kamp kurup doğayla iç içe huzur buluyormuş. Onu dinlerken aklımdan “özgürlük sanırım bu” diye geçirdim, bir yere bir şeye bağlı olmadan doğayla baş başa! Kaçımız konforlarımızdan vazgeçip yapabilirdik ki bunu?

Bariloche merkez

Yerdeki başörtüsü sembolleri ve isimler Plaza de Mayo Annelerinin yaptığı eylemi temsil ediyor. Acıklı bir hikayesi var, merak edenler için link ekliyorum. Bariloche’nin alçak katlı kahverengi tonlu binaları çok hoş gözüküyordu, adeta İsviçre kasabası gibiydi! Kaan’la Bariloche turu yaptık, bir yandan bir şeyler yiyip içiyor diğer yandan Kaan’ın maceralarını dinliyordum. Seyyar satıcıların olduğu bir pazara girdik ve kabaktan oyulma Bariloche yazılı güzel bir mate kabı aldık benim için, Kaan bana mate kabının nasıl hazırlanması gerektiğini tarif etti. Yürürken gördüğümüz her şeyi deniyorduk Meşhur çikolatacıları birer birer gezdik ve hepsinin çikolatasından yedik.

Mamuschka çikolata!

Bariloche’de birçok çikolata markası var ama bunlardan en meşhurları Mamuschka ve Rapa Nui. Biz her ikisini de denedik, Rapa Nui‘den birkaç paket alıp ailem ve arkadaşlarım için getirdim. Fiyatlar biraz pahalı ama kesinlikle değiyor, yediğinizde o kaliteyi hissediyorsunuz. Şeker ve katkı maddeleriyle doldurulmamış, ağzınızda kötü tat bırakmayan, midenizi yakmayan üst düzey bir çikolata…

Çikolata çeşitleri

Bakınız yine başka bir çikolata dükkanındaki çeşitler. Sin azukar yazanlar şekersiz demek. Sin ve Con kelimeleri önemli örneğin su alırken de gazlı(agua con gas) veya gazsız(agua sin gas) iki seçeneğiniz olacak, bizim alışık olduğumuz su gazsız olan. Çikolatanın her çeşidini denedik Kaan’la, bir yandan gezip diğer yandan yiyorduk. Alfajor yedik, sıcak çikolata içtik, tatlı kotamızı fazlasıyla doldurmuştuk Patagonia diye bir tekstil markası var ve ben bu markadan bir şeyler almak istiyordum, Kaan’la birlikte Patagonia mağazasına gittik. Ürünler çok kaliteliydi ve tasarım olarak tam bana hitap ediyordu. Fakat şöyle bir sorun vardı ki en ucuz şey şapkaydı o da 50 dolardı : (

Hava karardı, şehir akşam ayrı bir güzeldi. Biraz acıkmıştık, yürürken chipas satan bir dükkanın yanından geçiyorduk, burnumuza mis gibi kokusu gelince canımız çekti ve aldık. Akşam serinliğinde sıcak sıcak çok güzel gelmişti. Chipas peynirli, top şeklinde bir atıştırmalık, giderseniz mutlaka deneyin. Son olarak bir kafeye gidip orada bir şeyler içip muhabbet ettik, fotoğrafımızı aşağıya bırakıyorum:

Kaanla selfie

Kaan‘ın herhangi bir sosyal medyası yok yalnızca Couchsurfing hesabı var onu da etiketledim. Gece yarısına kadar oturup hostellerimize dönmek üzere vedalaştık. Kendisine çok teşekkür ediyorum, bana doğa, gezi, yaşam hakkında farklı bir bakış açısı kazandırdı. Umarım bir gün yine bir yerlerde denk geliriz:)

Hostelime döndüm, ışıklar kapanmış herkes uyumuştu. Ben de el yordamıyla yatağımı bulup uyudum, ertesi gün yoğun bir gün olacaktı…

Beşinci Gün: La Mañana!

Güneş ışıkları odanın perdelerinden içeri sızıp dışarıdan seslerin gelmesiyle uyandım. 21 Aralık, bu tarihi aklınızda tutun sonra açıklayacağım. Gözlerimi açtığımda hayatımın en güzel günlerinden birini yaşayacağımın farkında değildim. Hızlıca kahvaltıya indim, Kolombiyalı oda arkadaşımla birlikte kahvaltı ettik. Hazırlanıp yola çıktım, istikamet Playa Bonita! Otobüse binip yaklaşık yarım saatlik yolculuk sonrası Playa Bonita‘ya ulaştım.

BariloCHE

Burası müthiş manzaraya sahip doğa harikası Bariloche‘nin en meşhur sahili diyebiliriz. Bir önceki gün resepsiyondan kano hakkında bilgi almıştım, beni birine yönlendirdiler verdi ve onunla buluştum. Birlikte kanoyu sahile indirdik, büyüleyici sahil manzarasını da sizinle paylaşmak istiyorum:

Bonita diyince aklıma Madonna‘nın La Isla Bonita şarkısı geldi, acaba şarkıda bahsedilen güzel ada buradaki ada mıydı Kanoyu kiraladığım çocukla biraz sohbet ettik, bizim futbol takımlarını biliyormuş 2 saatlik kiraladım, 10 bin peso ödedim. Çocuk kanoyu bıraktı gitti, işin bitince ara gelirim dedi. Şortumu giydim, kanoyu hazırladım, önce biraz yüzsem mi diye düşündüm. Ayağımı suya sokmamla uyuşması bir oldu Kanoyu tam suya atarken anne ve çocuğu elinde piknik çantalarıyla yanımdan geçiyorlardı, fotoğraf çekebilir misiniz dedim onlar da “kameramız var istersen onunla da çekeriz” dediler. Kanoyu göle sürdüm ve hayatımın en huzurlu anlarını yaşadım:

Yaklaşık bir saat kanoyla bir oraya bir buraya kürek savurduktan sonra dinlenmek üzere karaya çıktım. Fotoğrafımı çeken aile beni yanına davet edip mate çayı ikram etti. İlk kez orijinal(sallama olmayan) mate içmiştim, manzarayla birlikte aldığım keyif daha da arttı. İki farklı mateleri vardı yanlarında biri naneli diğeri sade, ikisi de çok lezzetliydi, işte o manzara:

Playa Bonitada mate çayı keyfi

Biraz oturup sohbet ettikten sonra bir kez daha açıldım kanoyla uzaklaştım, dağlara doğru ilerledim. Güneş yükselmiş ve hava biraz daha ısınmıştı, kendime suya bırakmak geldi içimden. Hipotermi geçirmeyeceğimi bilsem bunu kesin yapardım!

El Capitán!

Kanonun iyice keyfini çıkardıktan sonra karaya dönüp kanocu çocuğu gelmesi için aradım. Bu arada bana mate ikram edip fotoğrafımı çeken aileye teşekkür edip çantamda son kalan Türk Kahvesini hediye ettim. Sıradaki durağım Puerto Pañuelo. Otobüse binip 40 dakika yol gittikten sonra limana ulaştım. Burası bir liman, adalara vapur seferleri var ve özel yatlar yanaşabiliyor. Aynı zamanda Arrayan adında 12 kilometrelik ormanın başlangıç noktası.

Puerto Pañuelo

Buradaki gölün etrafında biraz gezinip manzaranın keyfini çıkardım. Yürürken Meksika’lı bir aileyle karşılaştım, bana nereli olduğumu sordular, “Türkiye” diyince gözleri açıldı ve “Biz Türkiye’yi çok seviyoruz devamlı sizin dizilerinizi izliyoruz” dediler. Bahsi açılmışken anlatayım bizim diziler Güney Amerika’da oldukça seviliyor. Özellikle Binbir Gece (Las mil y una noches) dizisi herkes tarafından biliniyor. Bizim dizilerimizi bizden daha çok sevip izliyor olabilirler o derece Bu arada kuzenim Feyyaz Şerifoğlu‘nun yeni dizisi ‘Bir Sevdadır‘ her Çarşamba saat 20:00’da TRT1‘de, izlemenizi tavsiye ederim

Limandan hediyelik eşyalar alıp biraz dinlendikten sonra tekrar yola koyuldum. Aslında buraya çok yakın olan Llao Llao Otel‘i de görmek istiyordum. Burası kocaman bir alana inşa edilmiş aşırı lüks bir otel. Zamanım olmadığı için es geçtim, belki bir sonraki gidişimde orada kalırım(yine hostelde kaldı ) Sonraki durağım Cerro Otto, teleferikle tepeye çıkacaktım. Otobüsle zaman kaybetmemek için Uber çağırdım 8000 Peso tuttu.

Teleferik için biletimi aldım, bilet satıştaki kadın Türk olduğumu öğrenince “Benim de yakın arkadaşım şu an Türkiye’de, ben de bir gün gitmek istiyorum” dedi Teleferiğe bindim, yaklaşık 10 dakika süren yolculukta 2100 metre kat ederek 1400 rakımlı tepeye çıktım.

Tepeye çıktığımda havanın değiştiğini hissettim, yakından gördüğüm doğal güzellikleri bir de yukarıdan seyre daldım. Bu tepede yamaç paraşütü yapıyorlar, hostelde broşürünü görmüştüm, niyetlendim ama aşırı pahalı(120 $) olduğundan ve zamanım kısıtlı olduğundan vazgeçtim. Dağın etrafında yürüyüp manzaraları seyrederken iki kişinin bana seslendiğini farkettim. 30’lu yaşlarda iki adam İspanyolca bir şeyler söylüyorlardı. “Yo no hablo Español” dedim, İngilizce “bu yol nereye gidiyor” gibi bir soru sordular. Ben de yabancı olduğumu, bilmediğimi belirttim. Sonra nereli olduğumu sordular ve tanıştık. Kısa sürede kaynaştık (tabi futbol sağolsun) ve birlikte gezdik.

Los Amigos

Arjantinli Fernando ve Paraguaylı Christian, arkada da Bariloche manzarası! Bu iki arkadaş Route 40 yaparak kıtanın en güneyine kadar iniyorlarmış. Route 40 da Amerika’daki Route 66 gibi uzun bir yol, tek farkı doğu batı ekseninde değil kuzey-güney ekseninde olması yani yukarıdan aşağıya doğru. Ne güzel olurdu değil mi? En kuzeydeki tuz gölünden(Salinas Grandes) başlayıp, Mendoza‘nın üzüm bağlarından geçerek Bariloche’nin eşsiz dağlarına ulaşmak ve sonra da daha güneye inerek bembeyaz buzulları ve penguenleri görmek ve Ushuaia‘ya dünyanın sonuna(Fin Del Mundo) ulaşmak

Route 40

İki dakikada Fenerli yaptım onları, bir gün İstanbul’a gelecekler maça gideceğiz birlikte Biraz soluklanmak ve bir şeyler yemek için dağın tepesindeki restorana girdik. Restoranın adı Confitería Giratoria Cerro Otto, özelliği ise dönmesi. Evet, restoran 360 derece dönerek manzarayı bütünüyle görmenize olanak sağlıyor. Burada medialuna yiyip bir şeyler içtik, sonra vedalaşıp ayrıldık. Yine teleferiğe binip şehir merkezine inecektim. Teleferikte sıra beklerken bir kadının merdivenleri hızla inen çocuğuna “despacito“(yavaşça) dediğini duydum, aklıma üniversitede dinlediğimiz o şarkı geldi   Manzara eşliğinde şehir merkezine indim.

Bariloche <3

Okullar yaz tatilinde olduğu için birçok öğrenci grubu tur için Bariloche‘ye gelmişti. Merkezden hediyelik eşyalar aldım, bir tane mate seti bulmuştum ahşaptan yapılma, çok kaliteli duruyordu. Aldım getirdim, şu an bu satırları yazarken o mateden içiyorum Fazla zamanım yoktu o yüzden hızlıca Rapanui‘ye uğrayıp çikolata aldım ve Luciana’nın tavsiyesiyle Mamuschka‘nın dondurmasını yemeden dönmek istemedim.

Mamuschka dondurma

İki top aldım, 1900 peso(70 ₺) tuttu. Hayatımda yediğim en güzel dondurmaydı. O kadar bol koymuşlardı ki bitirmem yarım saatimi aldı ve resmen dondurmayla karnımı doyurmuş oldum Hostele geçtim, hazırlanıp havalimanına doğru yola çıkacaktım, resepsiyonun arkasındaki mutfaktan gözüme yazılar çarptı. Bunlar nedir diye sordum, hostelde konaklayanlara farklı dillerde yazdırılmış “bulaşıklarınızı yıkayın çünkü anneniz burada değil” yazıları asılmış. Ben de orada konaklayan ilk Türk olduğum için yazdım, duvara yapıştırdılar hemen   Uber çağırıp havalimanına doğru yola çıktım. Uber şoförü çok samimi, tatlı bir insandı. Yol boyunca konuştuk, zaman su gibi aktı. Hayatımın en iyi Uber yolculuğuydu. İşte amigomun mesajı:

Yolculuk yarım saat sürdü ve 8000 peso tuttu. Check-in için kontuara gittim, cam kenarı acil çıkış koltuğu kapıp salona geçtim Salonda boarding için beklerken bir yandan telefonumla oynuyordum, biri omzuma dokundu, kafamı çevirdim 60’lı yaşlarda bir kadın. “Bu çanta senin mi” diye sordu koltuğun kenarında duran bel çantamı göstererek, evet dedim. Çantanı bu şekilde bırakma, burada çok dikkatli olmalısın bak benim çantama dedi. Önüne alıp sıkıca tuttuğu çantasını gösterdi. Şaşırmıştım ama belki de bu uyarı beni bir çok hırsızlık vakasından koruyacaktı. Açıkçası telefonumu, çantamı çok kollamam genelde rahat gezerim, şimdiye kadar başıma bir şey de gelmedi çok şükür ama bu gelmeyecek demek değildi o yüzden daha dikkatli olmalıydım. Kadın nereli olduğumu sordu ve sohbete başladık, eşiyle birlikte dünyayı gezmişler, fanatik Boca Juniors taraftarıymışlar, bana gezdiği yerlerin fotoğraflarını gösterdi ve birkaç şehir tavsiyesinde bulundu.

Buenos Aires’e dönüş!

Yarım saat süren hoş sohbetten sonra birbirimize iyi uçuşlar dileyip uçağa geçtik. Gün batarken uçağımız havalandı ve Bariloche‘nin güzel dağlarını, göllerini bir de akşam manzarasıyla görmüş oldum. Bariloche benim için muhteşem bir deneyim oldu, iyi ki gelmişim, iyi ki görmüşüm! Arjantin’e seyahat edecek herkese bu güzel şehri şiddetle tavsiye ederim. Gelelim günün başında bahsettiğim tarihe… O gün tarih 21 Aralık‘tı, yani kuzey yarım kürede en kısa gün, güney yarım kürede en uzun gün demek oluyor. Saat 10 gibi hava karardı, en uzun günü yaşayabileceğim en güzel yerde doyasıya yaşadım.

En uzun günün sonu!

Yorucu bir gün olmuştu, dolu dolu geçti. Biraz uyuyup biraz dışarıyı izleyerek uçuşu tamamladım. İndiğimde saat 12 olmuştu, taksiyle Fikret abinin evine geçip valizimi aldım oradan da kiraladığım Airbnb’ye geçtim. İlk kez bir Airbnb’de kalacaktım, genelde hostelleri tercih ediyordum ve herkes Airbnb’yi bana tavsiye edince bir şans vermek istedim. Detayları sonraki gün anlatacağım

Altıncı Gün:  Tranquilo!

Ev sahibi beni karşılamadı, anahtarı başka bir yere bırakmış oradan almamı istedi. Anahtarı almak için gecenin bir vakti 5 blok kadar yürüdüm, anahtarı alıp kiraladığım eve giriş yaptım. Ev yeni ve şık olmasına rağmen o kadar aksilikle karşılaştım ki Airbnb kiraladığıma pişman oldum. Ertesi sabah hemen çıkış yaptım ve güzel bir hostele yerleştim, Airbnb hakkında değerlendirmeme linkten ulaşabilirsiniz.

Güne kötü başlamıştım, Airbnb beklediğim gibi çıkmadı, bir daha eğer mecbur kalmazsam Airbnb tercih etmeyeceğim. Hazırlanıp çıktım ve Fikret abiyle buluştum, o akşam dönecekti benim uçuşum ise ertesi gündü. Birlikte dönmek için beni ikna etmeye çalıştı ama ben bir gün daha kalacaktım, yapmak istediğim şeyler vardı…

Fikret abiyle birlikte metroya binip merkez tarafına gidip birkaç hediyelik eşya aldık sonra da Obelisco‘da fotoğraf çekildik.

Olmazsa olmaz harita pozum

Sokak müziği gördüm mü kaçırmam biliyorsunuz, yine bir sokak müziği. Obelisco manzaralı…

Bir fotoğrafım daha var BA(Buenos Aires) yazısının önünde onu da atmasam olmaz:

Buenos Aires Dikilitaşı

Burada fotoğraf çekildikten sonra çok meşhur bir pizzacı olan Pizza Guerrin‘e gittik. Burası herkesin şiddetle tavsiye ettiği, 1932’den beri hizmet veren çok meşhur bir pizzacı. İsteyen  alıp ayakta yiyor, isteyen de oturup sipariş verebiliyor. Oturur oturmaz önümüze ikram olarak kocaman dilim pizza getirdiler. İkram pizza o kadar lezzetli ve doyurucuydu ki, başka bir şey yemesek de olurdu aslında

Pizza Guerrin ikram pizzası

İki farklı pizza sipariş verdik, isterseniz bunları yarım yarım şeklinde tek pizza yaparız dediler, olur dedik. Domatesli, mozarellalı, kekikli bir pizza aldık. Orta boy olmasına rağmen zor bitirdik. Pizza nasıl diye soracak olursanız bana fazla peynirli geldi, peynir de yağlı olduğu için ağır bir tadı var. Hamurun ve üzerindeki malzemelerin kalitesine diyecek bir şey yok tabi fakat yediğim en iyi pizza değildi diyebilirim.

Karışık pizza

Pizza işini azaltalım beyler… Her gittiğim yerde pizza yedim. Herkes şiddetle tavsiye etti buradaki pizzaları. Bir de İtalya’da yiyeceğim şu pizzayı bakalım onlar nasıl yapıyor Buradan çıkıp Puerto Madero’ya geçtik, Fikret abi “benim et yemem lazım” dedi. Orada bildiği bir mekan varmış, sınırsız et menüsü olan bir restoran.

Her şey dahil restoran

16700 pesoya(16 dolar gibi düşünün) başlangıçlar, her çeşit et, salata, patates kızartması, içecek ve tatlı sınırsız! Midesine güvenenler için ideal bir seçenek Ben zaten pizzayla doymuştum ve hiçbir şey yiyesim yoktu ama Fikret abi sağlam yedi

Buradan çıktıktan sonra Puerto Madero‘da yürüyüş yaptık, nehir boyu yürürken ellerinde köpük şişeleri olan çocuklar gelip para istediler. Biz de verdik ve bir de fotoğraf çekildik.

Boca Juniors’lu chico

Çocuğu L-Gante‘ye benzettim Arjantin’de genç erkeklere chico(çiko) kızlara ise chica(çika) diyorlar, sık sık duyabilirsiniz bu hitapları. Yürümeye devam ettiğimizde ilginç bir şeye rastladık, bir grup insan toplanmış müziği açmış eğleniyor, birbirlerinin üzerine un, süt, boya gibi şeyler döküyorlardı. Video gelsin:

Ne olduğunu sorduğumuzda mezuniyet kutlaması olduğunu söylediler. Arjantin’de mezuniyeti bu şekilde kutlamak oldukça yaygınmış. Yürüdüğümüz bölgede birçok üniversite olduğu için birkaç tane daha kutlamaya rastladık, tebrik ettik ve devam ettik

Fikret abinin uçuşu olduğu için onu yolcu ettim ben de biraz dinlenip Uber motor ile Arjantin’in meşhur kafelerinden birine gittim. Avrupa’da da yaygın olan gizli kafe/bar konseptli mekanlardan birine gidecektim, ismi Frank’s Bar. Burası dışarıdan sıradan bir dükkan, hatta tabelası bile yok. Kapıda beyaz takım elbiseli siyahi bir adam tabureye oturmuş puro içiyordu. Acaba doğru yere mi geldim diye kendi kendime düşünürken, adam bana “içeri geç, seni alacaklar” dedi.

Frank’ın yeri(gizli)

İçeri geçtim, koleksiyoncu dükkanı gibi duruyordu içerisi. Çok geçmeden bir kadın geldi ve “benimle gelin” diyerek birkaç odadan geçip hol gibi bir yere ulaştık. Sonra orada bulunan telefon kulübesine girdik, kadın telefonu kaldırıp birkaç tuşa bastı ve kulübenin arkasından açılan kapıdan geçip asıl mekana giriş yaptık.

İçeride jazz çalıyordu, ışıklar, konsept her şey çok güzel gözüküyordu. Geniş bir menüsü var, ister akşam yemeği yiyebilir isterseniz de sadece bir şeyler içebilirsiniz. Bir saat kadar burada vakit geçirdikten sonra hostele doğru yürüyüşe geçtim. Ellerim cebimde son gecemin tadını çıkarak yürüyordum. Birden önüme bir restoran çıktı, çok iyi bildiğim bir restoran!

Don Julio

Adı Don Julio, dünyanın en iyi steak restoranı olarak gösterilen çok popüler bir yer. O kadar rağbet görüyor ki ben arkadaşımın tavsiyesiyle Arjantin’e gitmeden bir ay önce buraya rezervasyon yaptırmaya çalıştım, yıl sonuna kadar doluydu. Sonra Luciana benim için burayı aradı rezervasyon almaya çalıştı ama ona da olumsuz döndüler. Hiç umudum yoktu ama bi şansımı deneyeyim diyerek görevliye “rezervasyonum yok ama oturabilir miyim” dedim, o da “tabi boş masalardan istediğinize oturabilirsiniz” dedi. İlk önce inanamadım, rezervasyon alması çok zor olan Arjantin’in en meşhur restoranına öyle sokaktan geçerken rastlayıp oturacak mıydım? Fazla sorgulamadan dışarıdaki bir masaya oturdum.

Don Julio’nun servis

Hemen servisle birlikte su ve domates getirdiler. Domates ne alakaydı, anlayamamıştım. Küçük, açık renkli bir domatesi dörde bölüp üzerine biraz sıvı yağ döküp getirmişler. Tadına bakayım dedim, ısırık alır almaz 2003 yılında ve Çayelinde buldum kendimi… Babaannem sabah bahçeden gelmiş, elinde poşetler, bir şeyler toplayıp getirmiş, poşette tam yuvarlak ve kırmızı olmayan domatesler var. İşte bu domates de ondandı, küçükken yediğim, gerçek tadını aldığım, plastik tadı gelmeyen domates! Bir domatesi bu kadar öveceğim aklıma gelmezdi fakat beni çocukluğuma götürüp çok mutlu etmişti, aşırı lezzetli ve kaliteliydi. Tamamen organik olduğu tadından belliydi. Siparişimi verdim, iyi pişmiş ojo de bife(kaburga) söyledim, 20 dakika içinde etim geldi.

Ojo de bife

Bu porsiyon tam 500 gram, hem çok güzel gözüküyordu hem de kokusu enfesti. Aldım elime bıçağı kesmeye başladım, keserken etin sulu olduğunu fark ettim. Aslında etin ideal yeme biçimi bu şekildeydi fakat bizler burada alışık olmadığımız için etin içindeki pembelik geçene ve suyunu kaybedene kadar pişiriyoruz. Arjantin‘de etleri az pişiriyorlar, bizdeki çok pişmiş onlardaki az/orta pişmişe eş değer. Eti kestikçe içinden kırmızı sular akıyordu, garson bendeki huzursuzluğu fark etti ve hemen yanıma gelip “her şey yolunda mı” diye sordu. Ben de ” her şey çok güzel fakat etin biraz daha pişmiş olmasını bekliyordum” dedim, o da “hiç sorun değil, sizin için biraz daha pişirelim” dedi ve etimi götürüp ızgaraya attırdı.

Kısa süre sonra etim biraz daha pişmiş bir şekilde geldi, bu sefer damak zevkime daha yakındı. Eti oldukça yavaş yedim çünkü hem saat çok geçti hem de fazla gelmişti. Garson o kadar iyi ve yardımseverdi ki devamlı beni kontrol ediyor, memnuniyetimden emin olmak istiyordu. İçeceğimi içerken yanıma geldi ve “bu soğumuş, sizin için yenisini getireceğim” diyerek dolaptan yeni bir içecek getirdi ve bunu hesaba yazmadı! Kibarlığa, inceliğe bakar mısınız.. Nihayet etimi bitirdikten sonra üzerine bir puro içip keyif yapmak istedim, garsona ne kadar daha açık olduklarını sordum çünkü saat 2 olmuştu, o da bana “Tranquilo” dedi yani sakin, sıkıntı yok Çok mutluydum, buraya gelmeyi gerçekten çok istiyordum, unutamayacağım bir yemek olmuştu benim için.  Bir de Messi de burada yemek yemişti “La cuenta, por favor” dedim, bunu demeyi çok seviyordum Hesap geldi, benim mutluluk yerini kedere bıraktı… Şaka şaka, pahalı bir restorandı bunu biliyordum ama değeceğine emin olduğum için hiç üzülmedim. Ne kadar pahalı bir restorandı? 2 günlük konaklama, yeme-içme, ulaşım masraflarına yetecek kadar diyebiliriz. Hostele geçip Arjantin’deki son gecemde huzurla uyudum, Tranquilo

Altıncı Gün:  Adios!

Arjantin’deki son günümden herkese buen día!

Erkenden uyanıp hostelin yakınlarındaki bir kafeye kahvaltı yapmaya gittim. Kafenin adı Alma Rüpü, güzel konuma sahip şık bir kafeydi. Chipa ve medialuna yanına da latte sipariş verdim.

Arjantin’de son kahvaltı. Medialuna, Chipa, Latte

Kahvaltıdan sonra hostele dönüp dışarı çıkmak üzere hazırlandım. Hostelden biraz bahsetmek gerekirse, ismi Play Hostel Arcos, Palermo’da mükemmel bir konuma sahip, değerlendirmeme ve fotoğraflara bakmak için tıklayabilirsiniz Noel’den bir gün öncesi ve Cumartesi günüydü, Luciana da boştu ve birlikte gezebiliriz dedi. Buluşup Centro Cultural Kirchner(CCK)‘ya gittik.

Centro Cultural Kirchner

Burası Arjantin’e ve Güney Amerika’ya dair bir çok şey barındıran çok büyük bir müzeydi. Fakat noel arifesi olduğu için kapalıydı   Üzülerek başka bir müze aradık ve listemdeki Usina del Arte‘ye gitmeye karar verdik. Otobüsle oraya geçtik ve oranın da kapalı olduğunu gördük. Müzeler için çok ters bir zamandı sanırım.. Ne yapalım ne edelim derken La Boca‘ya yakın olduğumuzu fark ettik, Luciana da Boca Juniors‘luydu, hadi La Boca yapalım dedik

Yine grafiti

La Boca’ya ikinci gelişimdi, sanırım buradan hiç sıkılmam yüz kere giderim diye düşünüyorum Daldık La Boca’nın içine baştan başa yürüdük, fotoğraf çekildik, hediyelik ürünlere baktık. Benim ilk geldiğimde fotoğraf çekildiğim o renkli evin önünde Luciana’yı da çektim Yine o sokakta şöyle bir yerde de fotoğraf çekildik:

Caminito!

Bu fotoğrafı görünce aklıma bailando şarkısı geliyor Turumuza devam ederken dans eden bir adama rastladık:

Bu geleneksel dansın adı malambo, adamın yere vurduğu şey ise boleadorasmış. La Bombonera‘ya gittik, Olkun abim özel yazılı bir mesaj istemişti onu da çekip attım iyi oldu Acıkmıştık, Roma Cafe adında güzel bir kafeye gidip milenasa yedik. Milenasa nasıl bir şey diye soracak olursanız, bildiğiniz şinitzel diyebiliriz. Karnızımızı doyurduktan sonra Puerto Madero‘ya geçip biraz da orada vakit geçirdik. Buraya da 3. gelişim olmuştu

Bir süre vakit geçirip güzel havanın tadını çıkardıktan sonra vedalaşıp ayrıldık. Hostelden eşyalarımı alıp uçuşuma yetişmem gerekiyordu. Dönmeden önce markete girip mate çayı almak istedim, iki paket mate çayı(yerba mate) alıp çıktım. Merak edenler için bazı ürünlerin fiyatları:

Meraklısına şarap fiyatları

Şarap Arjantin’de çok ucuz, sudan daha ucuz diyebilirim. 1050 peso yaklaşık olarak 1 $’a eşit olduğunu düşünürseniz gerçekten ucuz. Mendoza bölgesinin şarabı dünyaca meşhur, çok tavsiye ediliyor.

Kek fiyatları

Bu keklerden de marketlerde çok gördüm, iki tanesi 875 peso, gayet uygun ve lezzetli. Hostelden eşyalarımı alıp Uber çağırdım ve havalimanına doğru yola çıktım. Uber şoförü bir kelime bile İngilizce bilmiyordu ve benim de internetim yoktu ama yol boyu konuştuk. Nasıl oldu derseniz ben de bilmiyorum kelime kelime anlaştık bir şekilde işte Havalimanına giriş yapıp içecek bir şey aldım. Fiyatları görünce şok oldum, bakınız:

Havalimanındaki içecek fiyatları

Nasıl fiyatlar ama? 1 dolara, 2 dolara havalimanında içecek alabiliyorsunuz. Check-in için sıraya girdim, ardından pasaport kontrole geçtim ve uçsuz bucaksız bir sırayla karşılaştım. Daha uçuşa 2 saat vardı ama bu sıra nasıl eriyecekti emin değildim. Bir saat kadar bekledikten sonra uçuşu yaklaşan havayollarını anons ettiler ve kontrolden geçip boarding salonuna gittim, alıma daha süre vardı ben de etraftaki mağazaları gezip zaman geçirdim.

Estambul!

Ve dönüş vakti geldi, haydi köyümüze dönelim! Ben uçağa bindikten sonra Fenerbahçe – Galatasay derbisi başlayacaktı, yalnızca Whatsapp’a girebildiğim için maçı izleyemeyecektim. Ben de arkadaşlara söyledim, anlık bilgi vererek maçı anlattılar sağolsunlar

Uçarkene

En arka koridor tarafındaydım bu sefer. Koridorlar uzun uçuşta avantajlı, istediğiniz zaman kalkıp hareket edebiliyorsunuz fakat bazen de uyurken yanınızdaki tarafından uyandırılıp kaldırılma durumu da oluyor Nasıl ki gelirken önce Sao Paulo’ya inip yolcu alıp yakıt ikmali yaptıysak dönüşte de yine Buenos Aires – Sao Paulo – İstanbul şeklinde rota izleyecektik. 2 saat sürecek ilk uçuşta şöyle yumurtalı, meyveli bir başlangıç ikramı servis edildi.

EZE-GRU uçuşu ikram

Brezilya’ya indik, hızlıca yolcu indirme, temizlik ve yakıt ikmali yapıldı, İstanbul için yeniden havalandık. Bir yandan maçın detaylarını arkadaşlarımdan öğreniyordum, kritik bir maçtı fakat 0-0 bitti, çok bir şey kaçırmamışım yani Uçuşun ortalarında kalkıp hareket etmek için arka galleye geçtim, esneme hareketleri yaparken “delikanlı” diye ses geldi, döndüm baktım Orhan hoca! Hani La Boca‘da karşılaştığımız KBB doktoru, ne tesadüf Orhan hoca beni turdaki diğer doktor arkadaşlarıyla tanıştırdı, bir süre muhabbet edip zaman geçirdik. İnişi 3/4 saat kala bir ikram daha geldi:

GRU – IST uçuşu ikram

Bu arada THY’nin okyanus aşırı uçuşlarında servis edilen ikramlar dışında aperatif ürünlerden(kek, sandviç) almak istediğinizde kabin görevlilerinden rica edip alabiliyorsunuz. Saat 1 gibi İstanbul’a iniş yaptık, kapıdan çıkar çıkmaz soğuk yüzüme vurdu, ben ise sıcağa alışmıştım ve her yerim güneş yanığıydı Bir maceranın daha sonuna gelmiştim. Arjantin çok farklı bir deneyim olmuştu benim için ve hayatımın bir döneminde tekrar orada bulunmak isterim <3

Ne kadar harcadım?

Orada 400 dolar bozdurup nakit olarak harcadım, uçak bileti ve birkaç alışveriş dışında hep nakit ödeme yaptım.

Arjantin kaç günde gezilir?

Eğer sadece Buenos Aires’e gidecekseniz 5-7 gün yeterli olur ama Patagonya bölgesini de gezmek istiyorsanız temizinden bir ay lazım.

Arjantin güvenli mi?

Arjantin her ülke kadar tehlikeli, paranızı ve telefonunuzu taşırken dikkat ederseniz ve ara mahallelerde geç saatte bulunmazsanız güvende olabilirsiniz.

Çok sevdiğim Mil Pasos şarkısı eşliğinde adım adım Arjantin seyahatim:

Bu gezim için bana yardımcı olan, deneyimi mükemmelleştiren herkese çok teşekkür ederim. Cenk, Caner, İsmail, Kaan, Onur, Masiel, Alejandra, Eugante, Fikret abi.

y Luciana esto es para ti:

Muchas gracias por todo mi buen amiga! Gracias a ti pude descubrir Argentina mejor. Espero que nos volvamos a encontrar en algún lugar. ¡Quizás Türkiye, quizás Europa, quizás Sudamérica otra vez! Hasta luego chica

Anlık uçuş haritam, bu gezimde 6 uçuş yapmış oldum

Bir sonraki seyahatte görüşmek üzere, kendinize iyi bakın

Hasta la vista!

Visteme despacio que voy apurado (Acele etmeyin, her şey olacağına varır)
-Arjantin atasözü

The post Hola – Argentina! – Arjantin appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Yeni bir seyahat yazısıyla karşınızdayım Bu sefer rotamız son zamanların en popüler noktası: Karadağ(Montenegro)

Karadağ bu sıralar o kadar popüler ki ben döndükten sonra bir hafta içinde 5 arkadaşım gitti Ben bu yazıyı yazarken veya siz okurken birileri Karadağ’a gidiyor olabilir

Evet her zamanki gibi aşamalarıyla birlikte gezimden bahsedeceğim. İlk aşama planlama tabii ki… İş yerinden arkadaşlarla Balkanlarda hafta sonu gezebileceğimiz bir ülkeye gitmek istiyorduk. Ben en son Haziran ayında Japonya‘ya gitmiştim, Enes Gürcistan’a ve Raşit de Ürdün’e gitmişti. Son seyahatlerimizin üzerine 3 ay geçmişti ve yaz bitmeden bir yere gitmek istiyorduk. Vizesiz ülkeler arasında küçük bir eleme yaptıktan sonra mevsimin de etkisiyle Karadağ’da karar kıldık.

Planlama aşamasında şanslıydım çünkü birlikte gideceğim arkadaşlarım da planlamacıydı ve detaylı bir plan yaparak gezimizden alacağımız keyfi maksimize ettik Hangi hafta gideceğimizi belirledik, bunu yaparken hava durumuna dikkat ettik çünkü Karadağ’ın yağmurlarının çok şiddetli olduğunu, gezmemizi zorlaştıracağını biliyorduk. Sonra uçacağımız havalimanını seçtik, nerede kaç gün kalıp nereleri gezeceğimizi de belirledikten sonra ortaya çok profesyonel bir plan çıktı. Bu planlamada aslan payını üstlenen Enes‘in de hakkını vermemiz gerekir tabii

Cuma’dan Pazartesi’ye 3 günlük küçük bir tatil yapacaktık; hem doğal güzellikleri görüp huzur depolayacak hem de şehirleri gezip kültürlerini tanıyacaktık. Cuma günü iş çıkışı İstanbul Havalimanı‘na doğru yola çıktık.

O zaman moda sokan bir Balkan şarkısıyla serüvenimize başlayalım!

Balkanlar deyince aklıma bu şarkı geliyor, klibi ve sözleri oldukça eğlenceli

Havalimanına vardığımızda öğrendik ki uçağımızın yarım saat rötarı varmış, bir şekilde oyalanacaktık. Check-in, exchange, harç pulu işlemlerini halledip hava tarafına geçtik. Tabii geçmeden önce klasik pasaport pozu, klasik zaten

Malum fotoğraf, olmazsa olmaz

Zamanımız olduğu için Duty Free‘de parfüm baktık(€ bu seviyedeyken sadece bakılıyor işte) artık ezberlemiştik parfümleri de işte maksat zaman geçsin

Boarding saati gelmişti, uçağa geçtik. Koltuğum koridordu fakat Enes‘le koltukları değiştirip cam kenarına geçtim. Önümde bir bebek vardı, tatlış ayaklarını görüyordum sadece(Yazı sonunda videosu var bekleyin) Türk Hava Yolları‘nın IFE(Uçuş içi eğlence) sisteminin zengin içeriğinden bir film seçtim ve izlemeye koyuldum.

THY B737 IFE Sistemi

Gördüğünüz üzere en son çıkan filmler dahi ekleniyor ve içerikler devamlı güncelleniyor. Tom Hanks‘in son filmini izlemek istedim, uçuş süresi filmi bitirmeye yetmedi ama çok güzeldi kalanını da başka bir uçuşta izlerim artık

Kalkıştan kısa bir süre sonra ikramlarımız geldi, her zamanki gibi arşiv olması adına onu da paylaşayım hemen:

IST-TGD Ekonomi Sınıf İkram

Gün batımı eşliğinde pamuk tarlalarını ve Balkan sahillerini izleyerek uçuşu tamamladık.

Uçak tekerlerini piste koyar koymaz yolcular pilotu alkışladı. Bu harekete yıllardır denk gelmiyordum, Balkanlarda bu gelenek halen devam mı ediyor acaba. Bence çok hoş bir hareket her uçuşta yapılmalı

Balkanlardaki havalimanlarından çok bir beklentim yok, daha önce Sırbistan’da deneyimlemiştim Burası da yine küçük ve modern olmayan bir havalimanıydı.

Podgorica Havalimanı(TGD) Apron

Bakınız apronda traktör var Neyse pasaport kontrolden hızlıca geçtik ve araç kiralama şirketlerine gidip araç sormaya başladık. İlk kurumsal bir firmaya sorduk iki gün 250€ dedi, sonra daha yerel bir firmaya gittik ve pazarlıkla 3 gün 180€’ya anlaştık. Orda bir çocuk bizi alıp aracı alacağımız yere götürdü, gerekli işlemleri halledip aracı teslim aldık. Araç otomatik vites 2016 model Skoda Rapid, bizim işimizi gördü gayet memnun kaldık.

Araç işini hallettik sırada Sim Kart  vardı, aracı teslim aldığımız yerin hemen yanındaki akaryakıt istasyonundan 10€‘ya 500GB interneti olan Sim Kart aldık. Japonya‘dan sonra Sim Kart olayını hızlıca halletmek çok iyi geldi

Karadağ İlk Gece Pozu

Bu da Budva‘ya yola çıkmadan önceki selfie’miz Budva’ya giderken yol bizi hayal kırıklığına uğratmıştı. Karanlık olması bir yana tek şeritti. Belli aralıklarla şerit genişleyip daralıyordu, çok gelişmiş bir ülke olmadığının farkındaydık Karadağ’ın fakat en azından sabit bir şerit ve hafif ışıklandırma beklerdik. Neyse ki direksiyonda usta şoför Raşit vardı

Yaklaşık bir saatlik yolculuğun ardından Budva’ya vardık. Budva’ya yaklaşırken dağların arasından devamlı dönen bir ışık görüyorduk, sanki biri alttan gökyüzüne doğru fener tutuyor gibiydi. Bunun ne olduğunu ertesi gün anlayacaktık

Krapina adındaki apart otele ulaştık, gelmeden Valentina bize konum göndermişti zaten gelince de çok güzel ilgilendi. Check-in’imizi yapıp yerleştikten sonra bir şeyler yemek için dışarı çıktık. Saat biraz geç olduğu için pek açık yer kalmamıştı ama şans eseri Parma adında bir restoran bulduk. Menüye baktığımızda tanıdık bir yemek gözümüze ilişti: Cevapcici. Hepimiz daha önce Sırbistan’da (veya Bosna’da) cevapcici yemiştik, burasının da Sırbistan’la aynı kültüre sahip olduğunu bildiğimiz için cevapi güzel olur diye düşündük ve kaymaklı olan cevabiden söyleyip yanına patates istedik.

Kaymaklı Cevabi

Sipariş gelirken yanında bir de ikramları olan güzel bir salata da geldi. Yemeklerin hepsi çok lezzetliydi özellikle cevapiye bayıldık! Sanırım Balkan coğrafyasının hepsinde güzel köfteler yapılıyor Köfte kuzu etiyle karışık danadan yapılmıştı, baharatların uyumu şahane, ağızda dağılması da enfesti. Köfte, patates ve içecek toplam 22,5 € ödedik. Keşke ülkemizde bu kalitede köfte yiyebilsek… Yemekten sonra otele geçtik ve ertesi günün planını yaparak uyuduk.

İlk Gün: Dobro jutro!

Heyecanla ilk sabahımıza uyandık, hazırlanıp çıktık. İşte kaldığımız yerin sabah görüntüsü, tatlı bir yer

Budva’da kaldığımız apart otel

Kahvaltı için görevli Valentine’in tavsiye ettiği börekçiye gittik. Kısa bir yürüyüşle börekçiye vardık, Sarajevo adında bir Boşnak restoranıydı. Boşnak böreği söyledik, patates, peynir, ıspanak ve kıyma karışık hepsinden aldık. Enes’le Raşit Bosna’da daha önce Boşnak böreği yemişti, benim ilk olacaktı. Arkadaşlar pek beğenemedi Bosna’daki daha iyi dediler, ben de kıymalı hariç oldukça başarılı buldum böreği. Çaylarla birlikte 11 € tuttu hesap.

Boşnak Böreği ve Yoğurt

Balkanlarda böreği yoğurtla birlikte tüketiyorlarmış, ben de ilk kez bu şekilde denedim Kahvaltıdan sonra marketten bir şeyler alıp Tivat‘a doğru yola çıktık. Merak edenler için Karadağ’da market fiyatları

Budva Market Gofret Reyonu

Yarım saatlik bir sürüşün ardından Tivat sınırına ulaştık.

Tivat’a Hoş Geldiniz Tabelası

Hoş geldiniz tabelası tam Tivat Havalimanı‘nın ordaydı, havalimanı yolun kenarındaydı iniş yapan uçaklar çok yakınımızdan geçiyordu, müthiş bir manzaraydı <3 Yalnız havalimanı trafiği yüzünden orayı kat etmemiz bir hayli zaman aldı

Tivat’ta müsait bir yere aracı park edip sahile doğru yürümeye başladık. Yolumuzun üzerindeki Saint Sava Ortodoks Klisesi‘ne bir göz atıp sahile doğru devam ettik.

Saint Sava Klisesi

Kilisenin dışı ne kadar güzelse içi o kadar kötüydü, içeride hiçbir şey yoktu duvarlar bile boyanmamıştı. Aynı isimde Belgrad‘da çok meşhur bir katedral var, giderseniz mutlaka uğrayın!

Ve sahildeydik, Tivat’ın sahilindeki bu lüks kısmın ismi Porto Montenegro. Burası bir yat limanı ve çevresi de lüks bir şekilde tasarlanmış. Sahil boyu demirleyen lüks yatlar, hemen karşısında şahane tasarımlı binalar, restoranlar, deniz gümrük kapısı, hoş tasarımlı heykeller, yapılar…

Güneş tam tepemizde olmasına rağmen bu sahili çok beğendik ve birkaç saat geçirmiştik burada. Anı ölümsüzleştirmek için sahildeki bir bankta fotoğraf çekilmek istedik, hava çok sıcak olduğu için etrafta bizi çekebilecek kimse yoktu Biz de Enes’in tripodunu kurarak zamanlayıcıyla çektik fotoğrafımızı.

Porto Montenegro – Raşit, ben, Enes

İlginçtir ki bu fotoğraf gezimiz boyunca üçlü olarak çekildiğimiz ikinci fotoğraftı, o tripodu bir daha hiç kullanmadık

Sahilde ilerlerken bir sanat galerisi gözümüze çarptı, içeri girip eserleri incelemeye koyulduk. Burada dikkatimizi en çok çeken Brezilya’lı heykeltıraş Beto Gatti‘nin eserleri oldu.

Beto Gatti’nin anlamlı eseri

4. maymun sosyal medya bağımlısı olabilir mi sizce? Yine çağımızın sorunlarına dikkat çeken şu eser de oldukça etkileyiciydi:

Sahilde yürümeye devam ettik, karşımıza süs havuzundan su içen bir martı çıktı. Görüntü hoşumuza gitmişti, Enes’in aklına çocukken okuduğumuz anlamlı bir kitap olan Martı Jonathan Livingston geldi ve bize oradan bir alıntı yaptı

Raşit de martıyla iletişim kurmaya çalıştı ama martı suyun keyfini sürmekle meşguldü

Martı ve Raşit

Son olarak marinadaki mağazalara bir göz attıktan sonra denize girmek üzere Kotor Körfezi’ne doğru yol çıktık. Yol boyunca manzaralar o kadar güzeldi ki ikide bir durup manzarayı izlemek, fotoğraf çekmek istiyorduk.

Körfezi çevreleyen yüksek dağlar, koyu bulutlar ve denizdeki tarihi yapılarla eşsiz bir manzara sunuyordu bize Tivat. Sıcaktan bunalmıştık ve bu şahane körfezin güzel bir noktasında denize girmek istiyorduk. Yol üzerinde bir plaj bulduk, güneş bulutların arkasında kalmıştı ve rüzgar şiddetini arttırmıştı. Koyu körfezde rüzgar eşliğinde yüzüp serinledik.

Tivat’ta yüzdüğümüz yer

Şahane manzaralar eşliğinde Kotor’a doğru ilerliyorduk, yol üzerinde Prčanj diye bir kasabanın yanından geçerken tarihi yapılar gördük ve orada durmak istedik. Sahil boyunca ağaçlar ve banklar vardı, huzur verici bir manzara sunuyordu bize Prcanj.

Prcanj sahil

Hemen sahilde bir kilise vardı, mimarisini çok beğenmiştik. Google’dan baktığımızda hiç popüler bir yer değildi ama kesinlikle daha çok bilinmeyi hak ediyordu. Prcanj’ın tepesinde Our Lady’s Temple of Prcanj adında bir tapınak vardı, merdivenlerden yavaş yavaş çıktık. Hem alttan görünümü hem de yukardan manzarası görülmeye değerdi.

Our Lady’s Temple of Prcanj

Merdivenlerin tam ortasında şöyle bir heykel vardı:

En üste çıktığımızda bir sürü heykel ve öncekinden daha açık bir manzara vardı. Orada eserleri inceleyip manzaranın tadını çıkarırken Amerikalı bir turistle tanıştık. Biraz Amerika ve basketbol muhabbeti yaptık Tesadüf bu ya Raşit’in Work and Travel yaptığı zaman kaldığı Ohio’da yaşıyormuş, Ohio hakkında biraz konuştular ve sonra Kotor’a doğru yolumuza devam ettik. Prcanj planımızda olmayan ama aşırı keyif aldığımız bir sürpriz oldu.

Yarım saatlik bir yolculuğun ardından Kotor‘a vardık, sahil şeridinde yol manzaraları şahaneydi tabii ki… Kotor’da acayip bir trafik vardı, zor bela arabayı park edip Old Town‘a doğru yürüdük. Old Town‘lar Stari Grad olarak geçiyordu Karadağ’da ve zamanımızı en çok bu Stari Grad‘larda geçirdik.

İşte Kotor Old Town’ın girişi:

Old Town kapısından girdiğim anda büyülendim, sanki zaman makinesiyle geçmişe gitmiş gibiydim. Old Town’ı çevreleyen surlar ve tarihi yaşatan dükkanlar, saat kulesi, çan kulesi, her biri farklı bir deneyim sunan dar sokaklar… Biz bu eski şehri çok sevmiştik, keşke ülkemizde de böyle eskiyi koruyabilseydik

Kotor Old Town harita pozu

Ve tabii ki harita pozu Gezimiz boyunca hepimiz bu haritalardan aldık ve çoğu yerde işimize yaradı. Old Town’ı keşfetmeye başladık, hem tarihi yapıları inceliyor hem de beğendiğimiz hediyelik eşyalardan alıyorduk. Karnımız acıkmıştı, deniz ürünü yemek istedik ama gitmeyi planladığımız yer rezervasyonsuz almıyormuş. Planı değiştirip övgüyle bahsedilen pizzayı tatmak üzere bir pizzacıya gittik.

Pronto adında pizzacının kapısında kuyruk vardı, içeride oturmak için oturanların kalkmasını beklememiz gerekecekti. Diğer yandan pizzacı dışarıdan dilim pizza satıyordu, onu tercih edersek beklemeden dilim pizzamızı alıp ayakta yiyebilecektik. Biz de yorgun olduğumuz için oturarak rahatça yemek istedik. Sıra beklediğimizden uzun sürmüştü, oturanlar kalkmıyordu Camdan içeride oturan insanlara dik dik bakıp rahatsız etmeye çalışma(otobüsteki teyzeler gibi) girişimimiz de işe yaramamıştı Beklerken bir yandan civarı izliyor eski şehri hissetmeye çalışıyorduk. O esnada ilginç bir şeye rastladık:

Evet camda Türkçe “Vitrinin önünü kapatmayın” yazıyordu. Pizza yedikten sonra uğrayacaktık buraya Kuyrukta yaklaşık yarım saat bekledikten sonra içeri girip siparişimizi verdik. Pizzaların çoğunda domuz eti olduğu için çok az seçenek kalıyordu geriye. Sebzeli/peynirli 2 farklı pizza alıp yedik, içeceklerle birlikte 33 € tuttu. Pizzaya gelirsek, güzeldi ama yediğim en iyi pizza değildi. Yani o kadar beklememize değdiğini pek söyleyemeyiz :/

Kotor Old Town’da Pizza

Halı dükkanının içine girip sahibiyle tanıştık, Urfalı bir işletmeciydi. Yazının hikayesini sorduk, o da “Vitrindeki halılara hep Türkler bakıyor vitrini kapatıyordu ben de uyarmaktan sıkıldık böyle bir yazı astım ama bu sefer de yazıyı gören vitrinin önünde duruyor” dedi Hava kararmıştı, akşam gözüyle de biraz Old Town’da dolaştık. Yemeğin üzerine tatlı niyetine dondurma aldık:

Moritz Dondurma

Moritz adında şık dükkana girdik, Budva’da da rastlamıştık bu dondurmacıya. Açıkçası pek beğenemedik ortalama bir dondurmaydı ve 11€ ödemiştik yani kalitesine göre pahalı bir dondurmaydı Sabah ayrı güzel akşam ayrı güzel Old Town… Restoranların arasından geçerken şöyle bir şeye rastladık:

Old Town‘ın ortasında sokak çalgıcısı keman çalıyorken bir turist kalkıp ona eşlik ederek dans etmeye başladı ve herkes bir anda onu izlemek için toplandı. Kendiliğinden gelişen hoş bir an olmuştu ve dünya bir dakikalığına güzelleşmişti

Kotor Old Town

Surların üstüne çıkıp körfezi ve şehri izlemek istedik. Surların üstüne çıktığımızda ise bir önceki gece Budva’ya giderken merak ettiğimiz şeyin cevabını öğrenecektik. İlk gece rastladığımız ama ne olduğunu anlayamadığımız ışıklar sahilden dağlara yansıtılan güçlü fenerlermiş, bu hem Kotor’da hem de Budva’da yapılıyor:

İşte bu şekilde bir ambiyans oluşturmuşlar Işıkların altında toplanan insan topluluğu da denizden müzik çalarak geçen tekneler için orada bekliyormuş. Artık dönüş zamanımız gelmişti, yorulmuştuk. Old Town‘ın etkileyici kapısından çıkar çıkmaz bir ıslaklık hissettik, yağmur yağmaya başlamıştı. Araba çok uzakta değildi, yürürüz çok ıslanmayız diye düşündük. Ve sonra şöyle bir şey oldu:

Yağmur bir anda o kadar şiddetlenmişti ki sırılsıklam olmak için iki saniye yeterliydi. Önce ağaçların altına sığındık ama işe yaramadı çünkü hamleliydi yağmur ve her taraftan ıslatıyordu. Hemen karşıdaki restoranın tentesinin altında yaklaşık 100 kişiyle birlikte yağmurun dinmesini bekledik

Bekledik, bekledik, bekledik… Baktık bu yağmurun dineceği yok, araca gidelim artık dönelim dedik ve koşarak araca gittik. Öyle ıslanmıştık ki tamamen kurumamız iki gün filan sürdü Budva‘ya dönüp üstümüzü değiştik ve Budva Old Town‘a gidip bir şeyler atıştırdık. Yoğun bir gün geçirmiştik, yorgunduk ve ertesi gün erken kalkacaktık, otele dönüp ertesi günü kısaca gözden geçirip uyuduk.

İkinci Gün: Hvala

Tekrardan dobro jutro!

İkinci günün sabahına uyandık, yapacak çok şey vardı. Hızlıca çıkıp Hemingway adındaki restorana gittik. Yumurtalı kahvaltılardan farklı farklı seçerek sipariş verdik. Herkes kendi tabağını gayet beğenmişti yalnız benim tabağımdaki ekmeğin üzerine wasabi sürülmüştü o biraz can sıktı 3 kişi kahvaltı tabağı ve çaylar toplam 37 € tuttu.

Budva Hemingway kahvaltı

Kahvaltıdan sonra Budva Old Town‘ı gezmeye gittik. Hava çok sıcaktı, gölgelerden mümkün olduğunca yararlanmaya çalışıyorduk İşte Budva Old Town girişindeki devasa çan:

Budva Çanı

Budva Stari Grad‘ı (yani Old Town’ı) önceki gece görmüştük ama şimdi güzelce gündüz gözüyle keşfedecektik. Tarihi sokaklara dalıp etrafı izliyor, hediyelik eşya dükkanlarını geziyorduk. Gezerken birkaç Türkçe kelime duyduk, bir müddet sonra da Türklerden oluşan bir tur grubuna rastladık. O gün Old Town‘ın yarısı Türk’tü sanırım

Budva Stari Grad

Old Town sokaklarının bir fotoğrafını da bırakalım şöyle Sindire sindire geziyorduk, kağıt haritayı inceleyerek sırayla uğruyorduk tarihi yerlere. Öğle vakti gelmişti, Pazar günüydü bu da sağlam bir çan sesi duyacağımız anlamına geliyordu. Çanlar öyle bir yerde çalmıştı ki tam iki kilisenin arasındaydık, güzel bir ambiyansa şahit olmuştuk.

Çanlar Kimin İçin Çalıyor?

Çanlar bir yandan çalarken Holy Trinity Kilisesi‘ne girdik, mimarisi, kapısındaki işleme, iç duvardaki resimler şahaneydi. Gördüğüm en güzel kiliselerden biriydi.

Holy Trinity Kilise Kapısı

Bu da iç kısmı:

Gezmeye devam ediyorduk, meydandan geçerken bir karikatürist bize “karikatürünüzü çizeyim mi” diye sordu biz de pahalı bulduğumuz için pek yanaşmadık. Yanında resim yapan biri daha vardı, Raşit de hobi olarak resim çizdiği için muhabbet etmeye başladılar. Ressam Rus‘muş, bu tarz yerlerin resimlerini çizip satıyormuş.

Budva’daki ressam

Eserlerini çok beğendik ve sanatsal bir fotoğraf çektik Old Town‘daki belki her sokağa girdik, karış karış gezdik. Şöyle bir yola rastladık ve çok hoşumuza gitti:

Antika dükkanı, resim sergisi, hediyelik eşya dükkanı ne varsa girip inceliyorduk Görecek hiçbir yer bırakmadıktan sonra bir sonraki durağımıza doğru yola çıkmanın vakti gelmişti. Old Town kapısının orda son bir fotoğraf çekildik, bakın bakalım tanıdık gelecek mi poz

Budva Stari Grad Harita Pozu

İstikamet belki de Karadağ denilince ilk akla gelen manzara: Sveti Stefan

Sveti Stefan Adası

Yaklaşık yarım saatlik güzel manzaralar eşliğinde araç sürdükten sonra adaya vardık. 364 kişinin yaşadığı ve dışarıdan girişin olmadığı çok özel tarihi bir adaydı burası. Ada’nın tarihi 1400’lü yıllara dayanıyor, Türk’ler ve korsanlardan korunmak amacıyla surlar örerek sığınmışlar bu adaya. Şimdi ise adayı Aman adında bir otel zinciri satın almış ve adaya girişler yalnızca otelde rezervasyon yapılarak mümkünmüş. Otele baktım, aşırı lüks yapılmış, geceliği 1300 €, ünlüler konaklıyormuş burada…

Sveti Stefan Plajı

Aracı park edip plaja geçtik, plaj fiyatlarını görünce şaşırmıştık çünkü oldukça pahalıydı. Sonra ücretsiz bir plaj olduğunu öğrenip Halk Plajına kurulduk ve yüzdük, deniz aynı deniz Burada da yine çok Türk vardı, her yerden Türkçe sesler duyuyorduk Denizi gayet beğendik, önceki gün girdiğimiz denize göre daha durgun ve daha berraktı. Açıklarda suyun altına baktığımızda yanımızdan yüzen renkli balıkları görebiliyorduk.

Yüzerek adanın köşesindeki kayalıklara gittik ve orada bir miktar dinlenip kayalardan adaya göz gezdirdik. O esnada 10 yaşlarında iki çocuk geldi yanımıza ve kayanın üstünden olta atmaya başladılar, iki üç dakika geçmişti ki çocuğun elinde balık gördük, sonra balığı cebine koydu, oltasını suyun üstünde tutarak kıyıya doğru yüzdü çocuklar

2 saat kadar yüzüp güneşlendikten sonra tekrar yola çıktık. Plaja para vermemiştik ama otopark 16 € tutmuştu. Sıradaki durağımız Petrovac adında bir sahil kasabasıydı. Denize paralel bir şekilde, yeşil ve mavi manzaralar eşliğinde araç sürdükten sonra Petrovac’a ulaştık. Sahilde yürüyerek güneşi batırdık ardından akşam yemeği için Fortuna adında bir restorana gittik. Deniz ürünü yemek istiyorduk, ahtapot ızgara, ton balıklı makarna ve salata yedik. Hepsi çok güzeldi, özellikle ahtapotu çok beğendik. İçeceklerle birlikte akşam yemeğimiz 49 € tuttu.

Geç olmadan kalkıp yola çıktık, akşam Podgorica’da kalacaktık ve ertesi sabah aracı teslim edip uçağa binecektik. Podgorica yolu yaklaşık bir saatten fazla sürdü ve yol çok kötü olduğu için hiç keyif alamadık maalesef :/ Podgorica’da yalnızca bir gece kalacağımız için uygun bir yerde kalmak istedik, 5/6 saat uyuyup kalkacaktık sadece. Korzo Apartmani diye apartta bir daire tutmuştuk, 1000 TL ödedik toplamda. Beklentimiz çok düşük olmasına rağmen çok beğenmiştik daireyi, hem sade ve şık tasarımı hem de oldukça merkezi bir yerde olması fiyat/performans açısından bizi gayet tatmin etti.

Daireye yerleştikten sonra son son etrafı gezelim dedik ve dışarı çıktık. Çok zamanımız yoktu hızlıca bir göz gezdirip dönecektik. Dışarı çıkar çıkmaz sokak müziği karşıladı bizi:

Biraz şehir merkezini turladık ve çok beğendik, keşke daha erken gelseydik dedik. Podgorica’da diğer şehirler kadar doğa güzelliği yok ama tarihi yapıları ve mekanları oldukça güzel. Yürürken kiralık scooter gördük, yanına yaklaşınca Türk markası Hop olduğunu fark ettik. Hemen uygulamayı indirip kiraladım ve Raşit’le turladık

Akşam serinliğinde scooter sürmek iyi geldi Sonrasında videoda arkada çıkan Hard Rock Cafe‘ye gittik. Kotor ve Budva’da Hard Rock Shop görmüştük, içine de girip bakmıştık ama kafe olarak ilk kez girecektik. İçerisinin tasarımını çok beğendik, her şey rock’a yönelik tasarlanmıştı

Hard Rock Cafe Podgorica

Shop kısmından bir çanta beğenip aldım, tam gezgin çantası, hem de katlanabiliyor, 29€ tuttu, yanında da bir kalem hediye ettiler   Enes de bir tişört aldı sonra oturduk, sipariş verdik. Geç olduğu için mutfak kısmı kapalıydı o yüzden yiyecek alamadık bir şeyler içip kalktık. Daireye dönüp son hazırlıkları yaptık ve Karadağ’daki son gecemizin tadını çıkararak uyuduk.

Üçüncü Gün: Doviđenja

Her şeyin bir sonu olduğu gibi güzel gezimizin de sonu gelmişti… Apart sahibi mesaj attı, kişi başı 0,90€ şehir vergisi varmış, bazı oteller bu parayı fiyatın içine gömüyormuş ama bu ayriyeten alıyormuş. 2,70€ masanın üzerine bıraktık Erkenden kalkıp yola koyulduk, kahvaltı yapamamıştık, yol üzerindeki bir fırından kruvasan aldık. Aracı aldığımız yere teslim ettik, çalışanlardan biri bizi havalimanına bıraktı. Havalimanına giriş yaptık ki bir de ne görelim içeride curcuna var! Check-in‘imizi yaptık ve sıraya girdik, sıra o kadar uzundu ki terminali baştan sona sarıyordu. Elimizde biniş kartlarımız beklemeye başladık, yarım saat geçti sıra hiç ilerlemedi!

Dünyanın En Kötü Havalimanı!

Uçağın kalkış saati gelmişti ama sırada önümüzde belki 200 kişi vardı ve sıra ilerlemiyordu. Sırada Sırbistan, Polonya ve Kazakistan uçuşlarının yolcuları da vardı. Sonra görevliler sadece İstanbul gelsin diye bağırdı, kalabalığı yararak kontrol noktasından geçtik. Hava tarafına geçiş noktası o kadar o kadar acemice yönetiliyordu ki sivil 3/4 kişi kafalarına göre kontrol yapıyordu. Ne polis vardı ne güvenlik, 20’li yaşlarda kot pantolonlu çocuklar arama yapıyorlardı. Hayatımda gördüğüm açık ara en kötü havalimanıydı. Saatte bir uçağa hizmet verecek kapasiteye sahip olmalarına rağmen(o da şüpheli) saatte 4 uçağa slot vermişler. Görevliler aşırı acemi, terminal, apron ve yer hizmetleri ekipmanları çok yetersiz… Yani buraya o kadar kızgınım ki aklıma geldikçe sinirleniyorum. Gergin olmamamızı tetikleyen bir diğer unsur da İstanbul’a indikten sonra işe gidecek olmamızdı. Neyse geç de olsa uçağa geçtik, o kadar acemiliğin ve gerginliğin üzerine işinin ehli kabin ekipleri tarafından sıcak bir karşılama iyi gelmişti.

THY Dış Hat Kahvaltı Menüsü

Kısa ve güzel bir uçuşla İstanbul’a indik oradan işe geçtik, hafif yorgunluk vardı üzerimizde ama kesinlikle fazlasıyla değmişti. Şimdi genel değerlendirmelerimi yapıp kapanış yapacağım.

Karadağ’ı genel olarak çok beğendik. En beğendiğimiz yanı doğasıydı şüphesiz. Bazı şehirlerinin yaşattığı hissiyat gerçekten özeldi. Deniz tatili için ideal bir ülke, denizler temiz ve plajlar güvenli. İnsanlar anlayışlı ve turist dostu. Yemekler kaliteli ve fiyatlar da Türkiye ortalamasında. Gel gelelim tüm bunların yanında ülkede altyapı sorunu var, yani son yıllarda çok popüler hale geldiği için o kadar kalabalığı kaldıramıyor ülke. Yollar bozuk, trafik var ve otopark başlı başına bir problem.

Masraflarımız:

180€ araç kiralama + 10€ yakıt
10€ Simkart
165€ konaklama
35€ otopark + yol parası
170€ Yeme, içme, atıştırmalık

Kısa soru cevap yapalım şimdi de;

Karadağ’a nasıl gidilir?

-Geçerli süresi olan pasaportunuzla vizeye ihtiyaç duymadan Karadağ’a seyahat edebilirsiniz.

Karadağ’a hangi havayolları uçuyor?

-Karadağ’a İstanbul Havalimanı’ndan Türk Hava Yolları, Sabiha Gökçen Havalimanı’ndan Pegasus uçuş gerçekleştiriyor. Bunun yanı sıra Air Montenegro’nun da uçuşları mevcut. Kampanyaları denk getirip iç hat fiyatına Karadağ’a uçabilirsiniz.

Karadağ’da hangi havalimanlarına uçuş var?

Karadağ’da Türk Hava Yolları ve Air Montenegro Podgorica ve Tivat havalimanlarına, Pegasus yalnızca Tivat Havalimanı’na uçuyor.

Karadağ’da hangi dil konuşuluyor?

Karadağ’ın resmi dili Karadağca’dır, Sırpça’ya çok benzer. Halkın büyük çoğunluğu İngilizce biliyor, anlaşma konusunda problem olmuyor.

Karadağ pahalı bir ülke mi?

Hayır, Euro kullanıldığı için pahalı gelmesine rağmen Türkiye ile çok yakın fiyatlara sahiptir. Ortalama seviyede bir gezi için günlük kişi başı 75€(araç, konaklama, yemek dahil) fazlasıyla yetecektir.

Karadağ gezisi için kaç gün yeterli?

Sahil şeridindeki popüler yerleri gezmek için 3 gün yeterlidir, detaylı bir gezi için bir hafta ayırmak gerekebilir.

Karadağ’a ne zaman gidilir?

Deniz için gidiyorsanız yaz mevsimleri idealdir fakat oldukça kalabalık yazın. Kışın giden arkadaşlarım da oldu onlar da memnun kalmıştı ama bana sorarsanız biraz sezon sonu ve denize girilebilen bir zamanda(Örneğin Eylül sonu veya Ekim) gitmek en mantıklısı

Seyahatimiz için mükemmel detaylı bir plan hazırlayan Enes‘e ve seyahat boyunca en önemli sorumlulukları alıp bize yardımcı olan Raşit‘e teşekkürlerimi sunuyorum…

Uçuş haritama göz atmak için tıklayın

Bir sonraki seyahatte görüşmek üzere

Ve son olarak baştan sona Karadağ gezimizin özeti olan video:

Mütevazı ol çünkü topraktan yaratıldın. Asil ol çünkü yıldızlardan yapıldın!
-Sırp atasözü

The post Karadağ – Montenegro – Црна Гора appeared first on Kâzım Şerifoğlu.

Son seyahatimin(Yunanistan) üzerinden yaklaşık 6 ay geçti. Sert ve üzücü bir kışı atlattıktan sonra havaların ısınmasıyla planlar yapılmaya başlandı. Schengen vizemin süresi dolduğu ve tekrar vize telaşına girmemek için vizesiz gidebileceğim bir yer arayışındaydım. Avrupa dışında bir yer bakıyordum, farklılığı hissetmek istiyordum. Tarih, kültür ve gezilecek görülecek yer bakımından zengin bir yer istiyordum. Tüm bunları bir araya getirince ve iş yerindeki arkadaşlardan da şiddetli bir şekilde tavsiye alınca Japonya‘da karar kıldım

Önceleri benim zihnimdeki Japonya; dar sokakların, yüksek binaların, kalabalık caddelerin olduğu ve her şeyin teknolojik aletler vasıtasıyla yapıldığı bir ülkeydi. Sonra biraz içine girince aslında öyle olmadığını, yeşilliğin, eski yapıların ve geleneklerin yoğun olduğu bir yer olduğunu öğrendim.

Hepimiz Japonları ve Japonya’yı küçüklüğümüzden itibaren bir şekilde duymuşuzdur. Filmler, haberler, teknolojik ürünlerde Japonya ister istemez karşımıza çıkar. Benim ise Japonya ile ilgili ilk anılarım şu şekilde:

İlkokulda (3. veya 4. sınıfız sanırım) sınıf öğretmenim Japonların yaptığı insansı Asimo robotuyla ilgili araştırma ödevi vermişti, öğle arasında okulumuzun bilgisayar sınıfına gidip orada araştırma yapıp diskete(Floppy disk) kaydedip öğretmenime teslim etmiştim. Asimo‘yu araştırınca hayranlık duymamak elde değildi, o yaşlarda böyle bir robot herkesin ilgisini çekerdi. Hatta yakınlarda Asimo projesinin sonlandığı haberini görünce biraz duygulanmıştım…

Japon Pazarı, Japon oyunları, Japon arabaları, Japon yemekleri, Japon kamera, saat ve diğer elektronik markalarla da iyice aklıma kazınmıştı Japonya. Ha bir de Hızlı ve Öfkeli: Tokyo Drift var tabi ki

Bu müzikle moda girdiğimize göre hadi başlayalım!

Planlama Aşaması

Eveet gelelim en sevdiğim kısma: Planlama!

Sosyal medyadan Japonya’da yaşayan Türkleri ve Japonyanın gezi sayfalarını takibe aldım, Bloglardaki gezi yazılarını okudum ve en önemlisi oraya yakın zamanda giden arkadaşlarımla konuşup bilgi aldım. Bu süreçte en ince ayrıntısına kadar beni bilgilendiren Burak  Emre ve Cenk’e çok teşekkür ediyorum

Bu aşamada şu ikilem beni bir hayli düşündürdü: Sadece Tokyo mu yoksa Tokyo ile birlikte Osaka tarafı(Kyoto,Kobe,Hiroşima) da gezilebilir mi?

Bir hafta zamanım vardı, normalde bu sürede çoğu Balkan ülkesini baştan sona gezebilirsiniz. Aslında ben gittiğim her ülkede en popüler şehir(Genelde başkent olur) dışında ikinci bir şehri gezip görmeye çalıştım. Bu diğer şehirler genelde en popüler şehirden daha fazlasını verir, asıl olay oralardadır, çok şey öğretir. Fakat tecrübeli arkadaşlarımla konuştuğumda bir haftanın Tokyo için anca yeterli olacağını hatta az bile geleceğini belirttiler. Hem bu sebeple hem de ulaşım ve konaklama maliyetlerimi arttırmamak için yalnızca Tokyo’da karar kıldım. Türk Hava Yolları yıl sonunda Osaka uçuşlarını yeniden başlatacak, oraya gidip Shinkansen(hızlı tren) ile civar şehirlere gitmeyi planlıyorum

Konaklama olarak her zaman yaptığım gibi en uygun ve en merkezi yeri tercih ettim. Sıkılmamak ve yeni insanlarla tanışmak için Hostel tercih ettim. Kaldığım hostelin ismi: Unplan Shinjuku, kaldığım en iyi 2. hosteldi, ilk sırada Selanik Zeus var tabi

Eveet detaylı bir planlamanın ardından uçuş zamanı geldi, uzun(12 saat) bir uçuş olacağı için eşofman giydim, havalimanına gittim, Global Exchance ofisinde TL’den Yen’e para çevirdim(41 bin Yen), harç pulu alıp pasaport pozu verdikten sonra biraz Duty Free’de parfüm inceledim(rutin oldu artık)

Bu fotoyu çekip story atmayınca ülkeden çıkmanıza izin vermiyolar

İlk defa bu kadar uzun uçuş yapacaktım, 12 saat nasıl geçecekti, uçuş gece 2’deydi ve hiç uyumadan gitmiştim acaba uçakta uyuyabilecek miydim? Ben düşüncelere dalarken koca 777 motorlara tam güç verip havalandı. Bu uçak başka bir şey ya, muazzam bir makina!

Bir müddet sonra seyahat kitleri dağıtıldı, bir de ne göreyim sponsoru olduğumuz Şampiyonlar Ligi baskılı çanta geldi! Çok sevinmiştim, çok kısa bir sürede dağıtılan ve koleksiyon değeri olan bu çantaya sahip olmak güzel bir ayrıcalıktı kuşkusuz.

THY Şampiyonlar Ligi Özel Seyahat Kiti

Sonra menüden(o da şampiyonlar ligi tasarımlı tabi) yemeğimi seçtim, Ananaslı Tavuk vardı menüde, güzelce yedikten sonra IFE(Uçak içi eğlence) sisteminde uçuş durumuna baktım hala 9 saat var Dedim bi film izleyeyim vakit geçsin, The Menu filmini merak ediyordum onu görünce açtım izledim, yine uykum gelmemişti bari bi belgesel açayım uykum gelir dedim. Japonya ile ilgili bir belgesel buldum onu izledim biraz uykum geldi ve uyudum, bi uyandım 4 saat geçmiş inişe 3 saat filan kalmış  İnişten önce ikinci servis olan kahvaltı servisi başladı, omlet ve kahvaltılıklar vardı gayet beğenerek yedim.

THY ER uçuş 2. İkramı

Dilek Türkan şiddetle tavsiye edilir…

Kahvaltıdan sonra inişe az kala biraz müzik dinlemek istedim, IFE sisteminde Dilek Türkan‘ı gördüm ve An albümünü keyifle dinlemeye koyuldum. Oranın yerel saati ile 20:00 gibi indik. Uçakta kabin ekipleri 2 adet form dağıttı bu formlar gümrük beyannamesi ve yolcu beyannamesi gibi formlar. İngilizce ve Japonca yazıyor, bir kısmını uçakta doldurdum kalan kısmını da havalimanında doldurdum. Bu formlar önemli çünkü daha önce bu formları düzgün dolduramadığı için INAD prosedürü işletilen olmuş. Gümrükte kalacağım yeri sordu görevli, ben de daha önce çıktı aldığım kağıdı gösterdim, sticker yapıştırıp işleminiz tamam diye pasaportumu geri verdi, ülkeye resmi olarak giriş yapmıştım.

İlk Gece: Konniçiva!

Evet ülkeye girişimi yaptım, valizimi alıp metroya doğru yöneldim. Bu arada bagaj teslim kısmında bir şey dikkatimi çekti. Yolcuların bagajlarını banttan daha rahat alması için bir görevli vardı. Zaten Japonya’da en basit şey için bile görevli yerleştirmişler bunu ilerleyen günlerde görecektim ama bu oldukça enteresandı. Video çekmek yasak olduğu için size gösteremiyorum ama örnek bir video buldum Youtube’dan:

Bu bana ilkten çok ince bir davranış gibi gelse de bir miktar görevliyi izleyince kendimi onun yerine koyarak üzüldüm. Neyse devam edip metro çıkışına geçtim ve oradaki görevliye Shinjuku istasyonuna nasıl gideceğimi sordum, 2 aktarma ile gidebilirsin deyip tarif etti. Daha önce Burak’tan aldığım Pasmo kartına Yen yükledim ve metro haritasının önüne geçtim. Bir müddet inceledim ve “ben şimdi ne yapıcam” dedim İşte o görüntü:

Ahh ahh nerde Marmaray, nerde Metrobüs…

İlkten çok karmaşık ve çözülmesi imkansız gözükse de zamanla alıştım ve sistemi anladım. Bir JR Line var, bu hat en popüler noktalara gidiyor, bir de diğer metro hatları var bunlar da popüler semtlerden onların uzantılarına gidiyor. Bizdeki Marmaray hattına dikine hatlar yapılmış gibi düşünün. Kartlarda ise 3 farklı sistem var JR linelarda geçen JR Pass, diğer metro hatlarında geçen Subway Pass ve tüm ulaşımlarda geçerli olan Pasmo kartı. Benim tavsiyem Pasmo kart olur çünkü diğerleri ulaşımınızı kısıtlayıp biraz uğraştırabiliyor. Girişte bi Pasmo alın bittikçe doldurup kullanın

Yaklaşık bir buçuk saat sonra hostelime varmıştım. Personel çok güzel karşıladı ve check-inimi yaptım. Girişte havlu ve terlik kiralayabiliyorsunuz çok sevdim bu olayı, havluları taşımak veya yıkamakla uğraşmaktansa 100 Yen‘e hem yüz hem banyo havlusu kiraladım. Diğer bilgiler için aşağıya görseli ekliyorum

Hosteldeki Kiralama Bedelleri ve diğer bilgiler

Odamdaki kabinime yerleştim sonra alta inip bir şeyler yemek istedim. Hemen hostelin karşısındaki Seven Eleven marketten Onigiri ve yeşil çay alıp atıştırdım. Onigiri neydi, Onigiri candı, bir haftalık maceramda hayatımı kurtaran şey oldu. Hem her yerde bulunabiliyor hem de tadı mükemmel İçeriği ise pirinç, balık ve yosun. Farklı türde olanları da var ama ben Ton Balıklı ve Somon balıklı olanlardan aldım, herkese tavsiye ederim

Onigiri Standı

Ardından hostelin alt katındaki bara giderek limonlu/naneli buzlu su içtim ve oradaki barmenle sohbet ettim. Türk olduğumu duyunca bana “Sizin çok güzel nargileleriniz var, çok kaliteli” dedi, şaşırdım tabi ülkemizin adını duyunca adamın aklına ilk nargilenin gelmesi garip geldi Yarın gel saat 20/20:30 arası her şey yarı fiyatına dedi ben de olur dedim sözleştik. Biraz sohbet ettikten sonra odama geçip uyudum.

İlk Gün: Ohayo!

Ohayo Gozaimaaaasss!

Japonya’da ilk sabahıma uyandım, duş alıp kahvaltıya indim. Saat 11’e kadar ücretsiz kahvaltı veriliyor, ürün çeşidi az olsa da fena değildi en azından aç karnına güne başlamıyordum. Atina’da kaldığım hosteldeki ücretsiz kahvaltı çok daha genişti ama bundaki yoğurt çok hoşuma gitmişti, jöle gibi kıvamı vardı ve tadı şahaneydi

Yoğurt hala aklımda

Kahvaltıdan sonra halletmem gereken bir iş vardı, Sim Kart almak… Aslında havalimanında alacaktım ama aklımdan çıkmış ne yazık ki. Daha önceki gezilerimde hiç sim almamıştım, çevrimdışı haritalar veya Wifi noktalarıyla hallediyordum ama burada lazım olur diye düşündüm, çok büyük ve karışık bir şehir internetsiz olmazdı. Hostel yakınlarında bir dükkana sim kart sordum görevli beni anlamadı, sim kart diyorum telefonunun sim yuvasını gösteriyorum anlamıyor. Wifi’ye bağlanıp Google Translate açtım görevliye sim kartın Japoncasını gösterdim, “aa simu kardo” dedi evet dedim ondan yok gibi bir işaret yaptı… Aklıma Cem Yılmaz’dan balzamik sos anısı geldi

Birkaç yere daha sordum yoktu, sonra aklıma Furkan’ın önerdiği uygulama geldi: Airalo
Buraya girip dakikalar içinde 10 GB’lık paketi aldım, 3 dolarlık da indirim buldum 15 $’a geldi ve bana fazlasıyla yetti. Yurt dışına çıkacaklara kesinlikle tavsiye ederim, internetten kurulum yapılıyor kartı çıkar tak ile uğraşmıyorsunuz, çok pratik! KAZIM5525 koduyla da 3$ indirim alabilirsiniz

Sim işini de hallettikten sonra yola koyuldum, ilk durağım: Shibuya!

Shibuya Tokyo’nun en popüler semtlerinden biri, buraya en az bir gün ayırmanızı tavsiye ederim. Shibuya ile Üsküdar’ın kardeş semt olduğunu biliyor muydunuz   Shinjuku istasyonuna 3 durak mesafede olan Shibuya’ya iner inmez o meşhur cadde karşıladı beni. Burası dünyanın en büyük ve kalabalık yaya geçidi, saniyeler içinde ışıklarda binlerce insan birikiyor ve yeşil yandığında bir görsel cümbüş meydana çıkıyor:

Muhteşem geçitten geçtikten sonra bir de yukardan görmek istedim ve hemen karşıdaki Starbucks’ın 2. katına çıkarak bir de öyle izledim, hızlandırılmış bir video çektim.
Bir sonraki durağım hemen geçidin karşısındaki Hachiko heykeliydi. Belki hikayesini biliyorsunuzdur, filmi de yapıldı. Haçiko isimli köpek her gün sahibini Shibuya metro istasyonu önünde bekliyormuş, sahibi(üniversitede profesör)  bir gün geri dönmemiş çünkü kalp krizi geçirerek ölmüş. Hachiko inatla sahibini beklemiş, tam 9 yıl aynı yerde bekledikten sonra o da hayata gözlerini yummuş :/

Bu hüzünlü olayın anısına sadakatin sembolü olarak Hachiko’nun öldüğü yere heykeli dikilmiş, aynı zamanda metro çıkışının adı da Hachiko çıkışı yapıldı.

Shibuya meydanında bulunan Hachiko heykeli

Shibuya’yı keşfetmeye devam ediyordum, Türk dönerci dükkanına rastladım, biraz sohbet ettik “buralarda yaşamak çok zor” diye sitem etmeye başlayınca hayırlı işler diyerek hemen ayrıldım oradan Dönerin yarısı tavuk yarısı et şeklindeydi, denemeyi düşündüm ama sonra vazgeçtim sonradan orda döner yiyen bir arkadaşım da “iyi ki yememişsin güzel değil zaten” dedi.

Apple mağazası gördüm ve fiyatları incelemek için hızlıca bakıverdim.

Merak edenler için Japonya İphone fiyatları

Biraz acıkmıştım, atıştırmak için Family Mart’a girip Fami Chicki yedim. Bir de üstüne Sushi Zanmai‘den suşi yedim iyice doydum. Suşi’yi ilk defa Japonya’da denedim, İstanbul’da hiç yememiştim. En risksiz, en standart olan Nigiri çeşitlerinden denedim

Somon ve Karidesli Nigiri

Diğer maki roll(yosun ile sarılı) çeşitlerini de sonra denerim diye düşündüm ama fırsat olmadı   Çıkıp biraz daha etrafı dolaştıktan sonra bir oyuna rastladım, makineye bozuk para atıyorsunuz sonra o parayla içerdeki paraları düşürmeye çalışıyorsunuz, düşürdüğünüz sizin oluyor. Çok garibime gitmişti teknoloji devi Japonların bu tarz oyunlar oynaması çünkü sen Japonsun akıllı adamsın bi kere Bunun aynısı Ankara Gençlik parkında var, yıllar önce gidip oynamıştık, içerisi serseri doluydu

Japonyadaki tirrek oyunu

Sonraki durağım Shibuya Parco oldu, burasının 6. katında Pokemon Center ve Nintendo Store var. İşte videoları:

Biraz acıkmıştım ve yolumun üzerinde daha önce işaretlediğim pankekçi vardı. Japon pankekleri İstanbul’da da meşhur oldu biliyorsunuz, ben de yerinde denemek istedim. Flipper’s dünyanın birçok yerinde dükkanı olan Japonya’dan çıkma bir pankekçi. Bu pankekler sufle pankek olarak da geçiyor, normalinden fazla kabarmış ve yumuşak bir yapısı var, tadı ise çok hafif, üzerindeki krema da alametifarikası! Gerçekten çok beğendim ertesi gün yine başka bir yerde pankek yedim

Flippers pankek

Toplamda 2000 yenden fazla tuttu hesap, en son çıkarken de küçük paketlenmiş pankek aldım akşam yerim diye düşündüm. Enerji depoladıktan sonra Yoyogi parkına doğru yürümeye başladım, yolda giderken çok enteresan bir şeyle karşılaştım sizle de paylaşayım

Meğer o gün Türkiye Festivali varmış ve orada yaşayan Türk esnaflar stantları açıp ürünlerini satıyormuş. Ben de sonuna denk gelmişim, orada bir parça müzik dinleyip etrafı turladıktan sonra Yoyogi Parkı‘na geçtim. Hava hafif yağmurluydu, elimde şemsiyem geziyordum. Normalde yağmurdan çok rahatsız olur, yağmur yağdığında bir şey yapmak istemem(her ne kadar Rizeli olsam da) fakat orada yağmur şehre ayrı bir güzellik katıyor bence. Japonya’da insanlar yağmurla yaşamaya alışmış, hayatlarını olumsuz yönde etkilemiyor. Hemen o katlanabilir yağmurluklarını ve şeffaf şemsiyelerini çıkartıp işlerine devam ediyorlar. Ayrıca altyapı da çok iyi olduğu için su göleti oluşmuyor ve ayaklar ıslanmıyor. Yoyogi parkında yeşilliklerin içinde bir miktar huzur depoladıktan sonra Meiji‘ye doğru yola koyuldum.

Köpek gezdirici

Elimde şemsiye yürürken yolda bir adamla karşılaştım, adamın mesleği köpek gezdirmekmiş Biraz sohbet ettik, o gün 15 köpek gezdiriyormuş ama rekoru 34 köpekmiş. Köpeklerin hepsi çok tatlıydı ve Japonların oldukça ilgisini çekiyordu. Japonya’da(ve birçok gelişmiş ülkede) sokakta kedi köpek gibi hayvanlar pek bulunmuyor, bir hafta boyunca sadece bir tane sokak köpeği ve 2/3 tane kediye rastladım.

Meiji Tapınağı girişi

Kısa bir yürüyüşün ardından Japonya’nın en popüler tapınaklarından biri olan Meiji Tapınağı‘na varmıştım. Tapınak girişlerindeki bu kapılara hayran kalmamak elde değil. Bu kapılara Torii kapısı deniliyor ve kutsal mekana geçişi simgeliyor. Meiji Tapınağı, İmparator Meiji adına yapılmış bir Şinto tapınağı. İmparator Meiji ise modern Japonya’nın temellerini atan, dışa kapalı Japonya’yı dünyaya açan hükümdar. Bu tapınağın etrafında 365 farklı türden 100 binden fazla ağaç bulunuyor. Fotoğraftaki kapıdan sonra iki tarafı ağaçlarla çevrili çok hoş bir yoldan 15 dakika yürüdüğüm ve tapınağa ulaştım.

Tapınağı detaylıca gezdikten sonra Şinto Rahibi ile tanıştım ve biraz sohbet ettik. Bana daha önce Türkiye’ye geldiğini ve çok sevdiğini, tekrar gelmek istediğini söyledi. Ben de ona Kapadokya’yı tavsiye ettim(Biz binemiyoruz bari sen bin balona hocam) O da bana Şinto dinine göre dua etme şeklini gösterdi. Yazının devamında başka bir Şinto tapınağından dua videosu paylaşacağım. Şinto dua ritüelini yaptıktan sonra dilek kağıtlarına güzel dileklerimi yazıp sandığa attım ve dönüş yoluna koyuldum.

Shinjuku‘ya hızlıca vardıktan sonra hostele giden yolda Uniqlo mağazası çıktı karşıma. Zaten Uniqlo’yu bana tavsiye etmişlerdi ve her yerde görüyordum Tokyo’da, içeri girip bir şeyler baktım. Kendime bir mont ve aileme hediyeler aldım çıktım. Uniqlo‘da dikkatimi çeken şey şu oldu: Ürünleri alıp kasaya gittiğimde kasadaki görevli sepetimi masanın üzerine koydu ve 5 parça ürünün toplam fiyatını söyledi. Nasıl hesapladın, barkod okutmadın dedim, ürünlerdeki etiketlerde RFID teknolojisi var, okutmadan uzaktan algılıyor dedi. Güzel bir teknolojiydi, muhtemelen yakında ülkemizde de görürüz. Uniqlo’nun ürünlerinin renklerini ve bedenlerini çok beğendim tam bana göre tasarlanmış Japonya’dan döndükten sonra oraya giden arkadaşımdan bir tane de yağmurluk almasını rica ettim(Teşekkürler Emre) aklımda kalmıştı

Ve artık hosteldeyim, ilk günüm çok dolu geçmişti ve yorulmuştum. Marketten onigiri ve içecek bir şeyler alıp hostelin mutfağında atıştırıyordum. Birden yandan bir ses geldi ve İngilizce “Bu arada sen nereliydin” dedi. Döndüm baktım sarışın kalıplı bir çocuk, cevap verdim sen nerelisin dedim, “Avustralya” dedi ve başladık muhabbete. İsmi Jaiden, Tıp okuyor ilk kez yurt dışına çıkmış. Kısaca sohbet edip bir şeyler yedik ve hemen kaynaştık. Yarın ne yapıyosun diye sordu, ben de telefonumdan detaylı planımı açıp gösterdim, hoşuna gitti ve birlikte gidelim mi dedi. “Neden olmasın” dedim ve ertesi sabaha sözleştik.

İkinci Gün: Oişi!

Sabah 7 gibi uyandım, duş ve hazırlık sonrası kahvaltıya indim. Jaiden ile hızlıca kahvaltı yapıp planımızın üzerinden geçtik. Hava hafif yağmurluydu, şemsiyelerimizi alıp yola koyulduk. İçimden bir ses “Bugün fena saracak” diyordu   İlk durağımız Tsukiji Balık Pazarı! Burası dünyanın en büyük balık pazarı. Buraya sabahın köründe balıkçı gemileri yanaşıyor ve balıklar açık arttırmayla satılıyor. Çoğunluğu deniz ürünü olmak üzere onlarca yeme-içme dükkanları var.

Tsukiji Balık Pazarı

Elimizde şemsiye, yağmurun altında balık pazarının caddelerini bir bir keşfetmeye başladık. İlgimizi çeken bir şey gördüğümüzde duruyor bir süre inceliyorduk(bazen yiyorduk) sonra devam ediyorduk. Burası Japon kültürünü anlamak için gidilmesi gereken yerlerden biri. Burada şunu fark ediyoruz: Japonya=Deniz. Hani bizde bir laf var ya “Denizden babam çıksa yerim” yok o biz değiliz Japonlar. Gerçekten denizdeki her şeyden istifade ediyorlar ve deniz ürünü olmadan yaşayamazlar!!(Neden yükseldim bilmiyorum)

Yürümeye keşfetmeye devam ediyorduk, önümüze Ice Matcha Latte yapan bir dükkan çıktı, yapılış şekli çok hoşumuza gitti birer tane aldık. Bu da videosu:

Japonya’da her şeye matcha katıyorlar, ama her şeye… Ben pek sevemedim matchayı, tadı bir garip geldi keskin bir kokusu var. İlerlemeye devam ettik, kuruyemişçi çıktı karşımıza ve dükkandaki adam bizi davet edip ürünlerini denetmek istedi. Biz de bedava ve ekstra bir şeye hayır demedik, denedik.

Japon kuruyemişleri

En beğendiğim sağdaki top gibi olan kuruyemiş oldu, ortadaki metal pena benzeri aletle kabuğunu açıp ikram etti. Soldaki kaju ve arkadaki fıstık pek farklı değildi bizimkilerden. Bekleyin bir şey deneteceğim dedi, arkadan bir poşet getirdi, wasabi kaplı fıstık ikram etti. Jaiden yedi, çok güzel sen de dene dedi. Ağzıma attım ve aniden gözlerimden ateş çıkmaya başladı, acayip acıydı!

Keşfetmeye devam ediyorduk, gözüme kestirdiğim bir deniz ürününü tatmak istiyordum ama seçmek bir hayli zordu. Pişirilen deniz ürünlerine baktığımda “şöyle istavrit, palamut yok mu yav bunlar nedir” diyordum içimden. Bekleyin videosu var, göstereyim

Böyle çeşit çeşit deniz ürünü arasından bir yerde kalamar bulduk salatalık turşusuyla birlikte yedik

Kalamarı dilimleyip çöpstik ile yerkene

Pazarda sebze meyveleri inceledik, gerçekten çok güzel gözüküyorlardı ama aşırı pahalıydılar. Örneğin eriğin kilosu 6500 ¥, 6 adet yenidünya 1100 ¥, bir salkım siyah üzüm 1000 ¥ gibi fiyatlarla karşılaştık. ₺ karşılığını merak ediyorsanız Yen’i 5’e bölebilirsiniz. Pazarda yaklaşık 2 saat geçirip her yeri karış karış gezdikten sonra çıkıp Ginza tarafına geçtik.

Burası Tokyo’nun zengin semtlerinden biri. Ginza’da meşhur bir pankek dükkanı vardı gidip tadına bakmak istedik. A Happy Pancake diye ünlü bir tatlıcı, aradık bulduk. Bu arada şunu da belirteyim Tokyo’da bazı işletmeler üst katlarda olabiliyor, konumdan bakarak varış yerine ulaştıktan sonra aval aval “nerde ki bu ya burası gösteriyor” dediğimiz oldu. Kat tabelalarını ve adresteki kat bilgisini kontrol etme alışkanlığını sonradan kazandım 6. kattaymış tatlıcı, önden rezervasyon gerekiyormuş. Hemen telefondan QR okutarak rezervasyon yaptık, biraz bekledik ve çağırdılar hemen çıktık. Bir önceki gün yediğim pankekten farklı bir şey yemek istedim ve bu yüzden sadece kremalı sipariş ettim, Jaiden da meyveli söyledi, işte fotosu

A Happy Pancake and a happy Australian

Pankeke bayıldım, önceki gün yediğim pankek gibi lezzetliydi hatta bunun kreması daha da enfesti. Pankek ve filtre kahve 1500 ¥ civarı tuttu(Su ücretsiz tabi) Güzelce pankek kahve eşliğinde lezzet şöleni yapıp biraz da istirahat ettikten sonra yine yola koyulduk. İstikamet Hamarikyu Bahçeleriydi. Yürürken bir bina gördük, eski yapılı geniş bir bina üzerinde bir saat vardı, saatin altında ise SEIKO yazıyordu. İşte burası Seiko efsanesinin doğduğu yerdi. Seiko markasının doğuşunu ve bu binanın hikayesini bu yazıdan veya bu videodan izleyebilirsiniz.

Seiko House

Gelmeden önce arkadaşlarla konuştuğumda bana “Seiko almadan gelme” demişlerdi, ben de gelmeden araştırıp birkaç model belirlemiştim ve bulduğum yerde alacaktım. Meğer Jaiden da Seiko almak istiyormuş, madem öyle hazır buraya kadar geldik şu efsane binaya bi girelim dedik. İçeri girdik kapıda görevliler, lüks vitrinler bizi karşıladı. Saatlere yakından baktık, fiyatlar 800 bin ¥, 900 bin ¥. Görevliye sorduk, biz bakmıştık internetten böyle değildi bunun fiyatları neden bu kadar pahalı? Dedi ki “Seiko’nun üst klasman saatlerinin yani Grand Seiko‘ların satıldığı yer, düz Seiko modellerin satıldığı ileride bir mağazamız daha var, orada uygun fiyatlı saatler var” dedi. O kadar kibardı ki bizi diğer dükkana kadar götürdü, caddeye çıkıp eşlik etti resmen. Diğer Seiko mağazasında aradığımız klasmandaki saatler vardı ama istediğimiz modelden kalmamıştı. Ayrıca oradaki satış temsilcisi de o ana kadar Japonya’da karşılaştığım en iyi İngilizce konuşan kişiydi. Ondan biraz Seiko 5 serisi saatler hakkında bilgi aldık ve teşekkür edip çıktık. Saat alamamıştık, istediğimiz model için sonra başka bir mağazaya bakacaktık.

Çıkıp yolun karşısına geçtik, yine bir şey dikkatimizi çekti. Size anlatamam belki ama gösterebilirim…

Evet Nissan galerisi vardı ve o meşhur Nissan GT-R modeli sergileniyordu. Hızlı ve Öfkeli filminde efsane R34 modelinin üst modeli R35 vardı. Oradaki diğer araçları inceledikten sonra üst katta Sony mağazası varmış, orada da biraz vakit geçirdik. Merak edenler için PS5 60 bin ¥(%10 tax free de var)

GT-R 35 fiyatı…

Burayı da gezdikten sonra nihayet Hamarikyu Bahçeleri‘ne ulaştık. Burası gri Ginza semtinin kenarında yemyeşil bir park. İçinde göletler, av evleri ve türlü türlü bitkiler var. Ginza’nın devasa gökdelenleri Hamarikyu’nun göletlerine yansıyor ve hoş bir görüntü ortaya çıkıyor. Burayı da enine boyuna gezip doğayla iç içe huzur bulduktan sonra sıradaki durağımız bir Budist tapınağı olan Zojo-ji oldu.

Jaiden ile Hamarikyu Bahçelerinde özçekimimiz

Bu arada ben Japonya’dayken Fenerbahçe Ziraat Türkiye Kupası’nı kazanmış. Tabi saat farkından dolayı izleyemedim maçı, sabah bir uyandım haberi görüp mutlu oldum. Hasret kalmıştık Kazanacağımıza inancım tam olduğu için yanıma atkı almıştım valiz hazırlarken, işte Zojo-ji tapınağı önünde atkılı pozum:

Her zaman, her yerde en büyük Fener!

Fotoğrafta arkamda gördüğünüz kapı Tokyo’nun en eski ahşap kapısı. Budizm‘in merkezi sayılan olan Zojo-ji‘de Buda heykelleri, Budizm ritüelleri yer almakta. El yıkama ve mum dikme ritüellerini yaptım Allah affetsin :/

Zojo-ji‘yi de gezdikten sonra hemen arkasındaki Tokyo Tower‘a gidip altında fotoğraf çekildik. Tokyo Tower 333 metre yüksekliyle Tokyo’nun en yüksek 2. yapısı, şekli itibariyle Eyfel’e çok benziyor fakat radyo kulesi olduğu için turuncu renge boyanmış. Asansörle üst katlarına çıkılabiliyor ama hava sisli olduğu için ve dünyanın en büyük kulesinin de Tokyo’da yer aldığı için hakkımızı Skytree‘ye sakladık

Alttan Tokyo Tower fotosu

Tokyo Tower’ın biraz vakit geçirdikten sonra alttaki dondurmacıdan Matcha‘lı dondurma aldık(yine mi maça ya) tadı nasıldı diye merak ediyorsanız bence güzel değildi, zaten yiyemedim

Matchalı dondurma

Matcha ve sütlü karışık aldım, Jaiden sadece matchalı aldı. Dondurma hoşuma gitmemişti, çöpe atmak istedim sağa sola baktım ama çöp bulamadım. Neyse bir yandan ilerleyelim illaki bulurum diye düşündüm, Shinjuku‘ya dönecektik metro istasyonuna indik. İstasyonda hiçbir yerde çöp kutusu bulamadım, dondurma da bir yandan eriyordu o yüzden acele ediyordum. Görevliye çöp kutusu nerde diye sordum, “yok ki” dedi “Ee ben ne yapıcam şimdi bunu dedim” , “yanında götür” dedi. Bir yandan dondurma elime damlıyor, bir yandan da taa Shinjuku’ya kadar nasıl dondurmayı götüreceğimi düşünüyordum. Şemsiyemle göz göze geldim ve poşet kılıfını çıkardım ona koydum. O şekilde elimde götürdüm dondurmayı, tabi gidene kadar su gibi olmuştu

Japonya’da sokaklarda çöp kutusu yok, ilginçtir ki yerlerde de çöp yok. İnsanlar saatlerce çöpünü elinde/cebinde taşıyor(benim gibi) Bizim ülkemizde adım başı çöp kutusu var ama ne yazık ki iki adım atıp çöplerini çöp kutusuna atamıyorlar… Shinjuku’ya vardık orada bir market bulup onun çöpüne attım dondurmamı. Sonra Bic Camera‘ya gittik Jaiden’la, yarım kalan bir mesele vardı çünkü!!

Bic Camera bizim burdaki Teknosa gibi bir elektronik mağazası. Neredeyse her yerde küçüklü büyüklü şubeleri var. Arkadaşlarım birkaç şey sormuştu, babamın balıkbulucu(radar) siparişi vardı onlara baktım, drone, konsol ve bilgisayar fiyatlarına baktım biraz zaman geçirdim. Sırada sabahtan yarım kalan hikayeyi tamamlamak vardı, Jaiden ile saat bölümüne gittik ve gereğini yaptık Birer tane Seiko saat aldık, aynı modeli beğenmiştik, o mavisini aldı ben siyahını. Bir tane de kardeşim için Casio saat aldım.

Jaiden ile aldığımız Seiko saatler

Kordonları kolumuza göre ayarladılar, takvimi Japonca’dan İngilizce’ye çevirdiler ve hazırdı saatlerimiz. Kasaya gittik %10 Tax Free‘mizi aldık ve ekstra %5 MasterCard indirimi varmış güzel denk geldi. Hikayesi olan bir ürün almış oldum, hikayesi olan eşyalar benim için her zaman daha değerlidir. Memlekete gittiğimde öğrendim ki rahmetli dedem de zamanında yurt dışından Seiko saat almış, hala da duruyormuş. Babamdan istedim o saati, bakım yaptırıp kullanacağım. Umarım ben de bu aldığım saati torunuma bırakabilirim ^0^

Sıradaki durağımız Hükümet Binası, burasının esprisi ücretsiz bir şekilde Tokyo’yu tepeden görebilmeniz. Asansöre binip 45’inci kata çıktık. Karanlık sisli bir Tokyo gecesi… En üst katta hediyelik eşya mağazası vardı birkaç hediyelik ürün aldıktan sonra indik. Acıkmıştık, meşhur Golden Gai’de bir şeyler yiyelim dedik.

Golden Gai sanatsal çekim

Burası Tokyo’nun en meşhur yerlerinden biri. Cadde boyunda küçük izakayalar var. Caddeleri dolaştık ama yiyecek bir şey gözümüze kestiremedik. Jaiden ben güzel bir yer biliyorum oraya gidelim dedi, olur dedim. Ramenciye gittik, Jaiden daha önce yemiş ordan hemen sipariş verdi. Ben aşçıya ne eti kullanıyorsunuz diye sordum, domuz dedi. Domuz eti olmayan yemekleri yokmuş o yüzden ben yiyemedim. Jaiden ramenini yerken ben de haritaları açıp güzel bir restoran aradım, hemen karşıda bir İtalyan restoranı buldum. Jaiden’a “Buraya gidelim mi en azından garanti yiyecek bir şey bulurum” dedim, o da tamam dedi oraya geçtik. Şimdi diyeceksiniz ki Japonya’da İtalyan restoranı ne alaka? Evet doğru fakat bazen Japon mutfağı bize hitap etmeyebiliyor, severek yiyeceğiniz risksiz bir yemek arıyorsunuz. Restoran şahaneydi, lazanya ve margarita yedik, yediğim en güzel İtalyan yemekleriydi(yanında yosun çorbası da ikram ettiler)

Ve hostele döndük, artık dönmeliydik 30 bin adım atmıştık, çok yorgunduk. Hemen odalarımıza çekilip uyuduk…

Üçüncü Gün: Kawaii!

Japonya’ya gitmeden önce kafama koymuştum, Disneyland’e gidecektim. Neden Disneyland? Çünkü dünyanın en büyük, en başarılı tema parkı. Neden Tokyo’daki Disneyland? Çünkü dünya üzerinde 6 tane Disneyland var, 2’si Amerika’da, biri Fransa‘da diğer üçü Çin, Hong-Kong ve Japonya‘da. Diğer Disneyland’lere gitmem pek olası değildi, hazır gelmişken buradakine gitmeliyim diye düşündüm.

Biraz araştırınca Tokyo’da hem Disneyland hem Disneysea olduğunu öğrendim. Hangisine gitsem diye değerlendirme yaptım ve Disneysea‘de karar kıldım. Bunun sebebi dünyadaki tek Disneysea parkı olması, temanın ve etkinliklerin daha yetişkinlere yönelik olması ve benim suyu sevmemdi

Disneyland sitesi üzerinden bilet almaya çalıştım, bir hayli uğraşmama rağmen alamadım. Hostelin bilgisayarından denedim yine olmadı, sonra öğrendim ki Japon kredi kartı olmayanların biletleri Klook uygulaması üzerinden alması gerekiyormuş. 8000 ¥ civarı ödeme yaptım ve biletimi aldım. Önceki günlerin aksine hava güneşliydi ve çok sıcaktı. Havanın böyle olması avantajdı çünkü yağmurlu ve düşük görüşlü bir havada Disneysea‘den keyif almak zordu.

Disneysea Tokyo’nun biraz dışında yer alıyor, bir saatten fazla süren yolculuk sonrasında Disneyland giriş kapısına ulaştım. Burada hem Disneyland, hem Disney Resort(otel) hem de Disneysea olduğu için, bölümler arasında geçiş yapmak için ayrı tren hattı kurulmuş.

Disney Resort Line

Buradan şirin trenlere binip kısa ve eğlenceli bir yolculuk yaparak Disneysea istasyonuna geçtim. Burada hatıra para yapma makineleri vardı, 100 ¥ ödeyerek kendim ve kardeşim için iki adet hatıra para yaptım

Disney Resort Line treninin içi

Disneysea’ye giriş yaptım karşımda kocaman bir dünya, dönüyor ve altından sular fışkırıyor. Biraz ileride de Disney’in yaratıcısı Walt Disney ve ikonik karakteri Mickey Mouse heykeli vardı.

Walt Disney ve Mickey Mouse

Onlara bir selam verip görevliden bilgi almaya gittim. Parkın haritasını alıp, kafamda sıralama yaptım ve gezmeye başladım.

Disneysea haritası

Sağ taraftan yukarı çıkacak sonra diğer taraftan aşağıya inip turu bitirecektim. Buranın tüm günümü alacağının farkındaydım, tadını çıkara çıkara her şeyi deneyeme çalıştım

İlk durağım Gizemli Ada bölümündeki Denizler Altında 20000 Fersah denizaltısı(Nautilus) oldu. Metalden denizaltına benzer bir makineye bindim, küçük yuvarlak bir camı vardı, camın üzerinde küçük göstergeler de yapmışlar. Rayların üzerinden ilerledikçe suyun altındaymış gibi efekt verildi camlara ve kitapta geçen maceraları sırayla gösterildi. Karanlık olduğu için çektiğim görüntüler pek belli olmuyor sadece girişten bir fotoğraf göstereyim size:

Denizler Altında 20000 Fersah

Bu arada kısa bir bilgilendirme yapayım. Disneyland/Disneysea çok popüler bir yer olduğundan her zaman çok kalabalık oluyor(yağmurlu kış günlerinde bile) Bu yüzden her oyunun, etkinliğin bir bekleme süresi var. Bazı yerlerde bekleme süresi bir saatten fazla olabiliyor. Bekleme süresini her etkinliğin önündeki saatten(fotoğrafta solda yuvarlak olan) veya mobil uygulama üzerinden bakabiliyorsunuz. Ben de bekleme sürelerine göre sıralamayı değiştirip en zamanı en efektif şekilde kullanmaya çalıştım.

Hava sıcaktı biraz serinlemek için etraftaki büfelerden dondurma aldım. Her köşede küçük küçük mısır, dondurma, içecek büfeleri var. Ayrıca içeride her temaya uygun restoranlar ve Disney’in satış mağazaları var.

Disney’in Tiramisulu dondurması

Çok lezzetliydi dondurma, 350 ¥ verdim ama değdi. Denizkızı Lagün’ü temasına geçtim orada roller coaster vardı onu gözüme kestirip bindim, çok eğlenceliydi. Sonra diğer aletlere bakıp hangisine binebilirim diye düşündüm fakat geneli çocuklara yönelik olduğu için o kısmı geçtim.

Arap Kıyısı bölümüne geçtim, burada Arap masallarıyla ilgili tiyatrolar ve aletler vardı. Alaaddin’in Sihirli Lambası tiyatrosuna girdim, yaklaşık yarım saat süren gösteriyi beğendim, Japonca anlatmalarına rağmen genel olarak anladım ve eğlendim. Oradan çıktıktan sonra küçük bir atlıkarınca vardı hızlıca çocuklar gibi bir tur atıp devam ettim

Sıradaki durağım yine bir Arap masalı olan ve aynı zamanda kuruyemiş markası olarak bilinen Sinbad oldu Asıl ismi Sinbad The Sailor yani Denizci Sinbad. Burada da bir trene binip Sinbad’ın maceralarını tek tek geçtik. Tren ilerledikçe robot figürler hareket ediyor ve bir olayı anlatıyor. Gayet eğlenceli ve etkileyiciydi.

Buradan sonra da Lost River Delta bölümüne gittim, kocaman bir tapınak ve içerisinde Indiana Jones treni vardı. Yaklaşık yarım saat sıra bekledikten sonra nihayet binebildim. Hafif gerilim ve hızlı manevra içeren yolculuk çok keyifliydi. Sanırım etkinlikler arasında en yetişkinlere yönelik olan buydu.

Kristal Kafatası Tapınağı

Acıkmıştım ve yorulmuştum. Güzel bir restoranda bir şeyler yiyeyim dedim. Yakınlarda bir Meksika restoranı buldum ve farklılık olsun diyerek girdim. Pilavlı sebzeli(etlerin hepsi domuzdu) bir yemek söyledim, güzelce masaya oturup yemeyi planlıyordum. Daha ilk kaşıkta midem bulandı! Sebzeler o kadar kötüydü ki ne sosu koymuşlarsa hiç bize hitap eden bir yanı yoktu. Bari pilavı yiyeyim diye düşündüm ama çok garip bir pilavdı onu da yiyemedim. Gidip patates aldım ve karnımı onla doyurdum.

Saat 5 olmuştu, hava kararmadan İtalya temasını görüp Venedik Gondol’una binmek istiyordum. Parkın içinde geçiş yapmak için deniz üzerinden bir hat kurulmuş, bölümler arasında denizden hızlıca geçiş yapılabiliyor. Ben de en üst tarafta olduğum olduğum için feribotla İtalya tarafına geçtim. Feribot yolculuğu çok huzur vericiydi, keşke vaktim olsa birkaç tur daha atsam diye düşündüm.

İtalya bölümüne geldiğimde binalara ve gondollara hayran kaldım. Bir gün kesinlikle İtalya’ya gitmeliyim diye aklımdan geçirdim. İtalya’nın mimarisi, yemekleri ve şarkıları(bunu yazarken bile İtalyanca şarkı dinliyorum) Belki bir sonraki durağım İtalya olur, neden olmasın!

Binaları dolaşarak gondolların olduğu yere gittim, kapıdaki görevliler “hop dur bakalım” dediler. Goldola binmeye geldim dedim, gondol kapanış gösterisi hazırlığı dolayısıyla kapalı dediler. Ne gösterisi abicim kaç saattir ben bunun hayalini kuruyorum desem de fayda etmedi Her akşam denizin üzerinde kapanış gösterisi yapılıyormuş, bu gösteri için denizin ortasına bir platform kuruyorlar ve onun etrafında gemiler dönüyor. Meğer herkes bu gösteriyi bekliyormuş, önden yer kapmak için saatler önceden denizin etrafına kurulmuşlar. “Gösteriden sonra binebilirsiniz dedi görevli” ben de iyi bir oh çektim ve diğer bölümleri görmek üzere yola koyuldum.

Disneysea Sol alt bölüm

29 numaradaki trene binerek Port Discovery bölümüne gittim, orada sinemada izlediğim ilk film olan Kayıp Balık Nemo‘nun hareketli, su fışkırtmalı küçük bir gösterimi(57) vardı onu izledim, eski günlere gittim Daha sonra suda hareket eden aletlere(55) bindim, gün batımına karşı güzel oldu. Kapanış gösterinin başlamasına yarım saat kalmıştı, American Waterfront bölümüne gidip Amerikan temalı yapıları gezmeye başladım.

Denizci Mickey

Yolda Kaptan Mickey’e selam verip devasa Columbia gemisinin içine girdim. Adamlar resmen koskocaman gemi getirtmiş ya helal olsun. Gemi Titanic‘i andırıyordu, içerisinde restoran ve kafe var, keşke gemide yemek yeseydim diye geçirdim aklımdan :/

New York City Port ve Columbia gemisi

Hızlı bir gemi turundan sonra diğer Amerikan rüyası yapıları dolaştım. Sandviç, hot dog, hamburger satan dükkanların yanından geçerek gösterinin yapılacağı alana geldim. Müthiş bir kalabalık vardı, tüm parktaki ziyaretçiler tek bir noktada toplanmış denize bakıyor ve gösterinin başlamasını bekliyordu.

Ve havai fişekler eşliğinde gösteri başladı, gemiler geçiyor, şarkılar çalıyor, ışıklarla binalara figürler yansıtılıyor yani ihtişamlı bir gösteri oluyordu gerçekten de. En beğendiğim kısım denizin üstünü yakıp aynı anda yanardağdan ateş püskürttükleri yerdi. Adamlar yapay yanardağı yapıp ateş püskürttürüyor be…

Gösteri yaklaşık 40 dakika sürdü, biter bitmez gondol bölümüne gittim. Görevli bu sefer içeri aldı ama “denizin üzerinin hazır hale gelmesi için yarım saat beklemeniz lazım” dedi. Ben de beklerim dedim sorun değil, buraya kadar gelmişken en çok heves ettiğim şeyi yapamazsam yazık olurdu. Saat 9 gibi sıra geldi ve gondola bindim. Beklediğime değdi, gerçekten…

Kanallarda gondol turu

Ben bi İtalya yapıcam sanırım arkadaşlar, yani inşallah Yarım saatlik gondol gezisinin ardından Disneyland’e veda edip hostelime doğru yola koyuldum. Gerçekten yorucu bir gündü ama fazlasıyla değdi. İyi ki gitmişim, tecrübe etmişim, hatta keşke biraz daha erken kalkıp gidebilseydim bile diyorum.

Çocuklar gibi şen olduğum o günü özetleyen bir Shorts videosu yapmaya çalıştım, buyurunuz:

Marketten bir onigiri alıp yedim, ertesi günün planına bir göz attım ve uyudum.

Dördüncü Gün: Hie!

Sabah uyandım, kahvaltımı yaptım, duşumu alıp zaman kaybetmeden çıktım. Güneşli bir gündü, tam gezmelik yani

Rotam Asakusa ve Akihabara tarafıydı, bol yürümeli, yorucu bir gün olacaktı. İlk durağım Skytree oldu, bu devasa kulenin önde aşağı tarafında biraz dolaşıp fotoğraf çekildim. Skytree 634 metre yüksekliğiyle dünyanın en büyük kulesi ve dünyanın en yüksek 2. yapısıdır(1 Burj Halife)

Skytree alttan görünümü

Şöyle bir fotoğraf çektim, gerçekten mühendislik harikası bir kule. Tokyo’nun çoğu yerinden görünen bu kule yakından bir başka gözüküyormuş. Bir de kuleyle bir turist pozum olsun istedim, birinden rica ettim ve sonuç:

Turistik(!) Skytree pozu

Şu perspektife, kareye, açıya bakar mısınız Bir şeyi işaret ediyorum ama ne, demir yığını önünde poz vermişim gibi daha çok Seyahatlerde iyi fotoğraf çeken birine gelirseniz dünyanın en şanslı insanı olursunuz. Fotoğraf her ne kadar sosyal medya için çekildiği düşünülse de, anınızı kaydeden mucizevi bir şeydir. Siz o anı yıllar sonra fotoğraf sayesinde hatırlayabilirsiniz, ileride dönüp baktığınızda geçmişteki o güne ait detayları içermeli bir fotoğraf. Önce anı yaşamak, tadını çıkarmak önemli tabi ama sonrasında bir fotoğrafla ölümsüzleştirmek de seyahatlerin olmazsa olmazıdır.

Neyse bilet almak üzere kapıya yöneldim fiyatlara bakıyordum. 450 metreye çıkmak 3100 ¥, 350 metreye çıkmak 2100 ¥‘di. Tam hangisine gitsem acaba diye düşünürken yanıma iki adam geldi, Türkçe bir diyalog duydum. Onlar da kendi aralarında hangi kata çıkacaklarını konuşuyorlardı. Merhaba dedim tanıştık, gelmişken en üst kata çıkalım dediler ben de 350 metre yeter bana dedim öyle kısa bir muhabbet geçti. Meğer o iki adamdan biri Japonya üzerine videolar çeken sosyal medya fenomeni Cem Kun‘muş.

İçeri girip biletimi aldım ve asansöre bindim, bu asansör dakikada 600 metre yükselebiliyor ve yükselirken basınç değişimini hissettim 350 metreye ulaşıp camdan dışarı baktığımda şu manzara karşıladı beni:

350 Metreden Tokyo Manzarası

Uçsuz bucaksız Tokyo’yu yukarıdan bir müddet izledikten sonra etrafı dolaşmaya başladım. İçeride kafe, hediyelik eşya dükkanı ve fotoğraf çekme alanları vardı. Kesinlikle Tokyo Tower’dan daha modern, daha ilgi çekici bir yapıydı.

Sonrasında dönüp “Seni yenicem Tokyo” demedim tabi

Skytree’nin hediyelik eşya büfesinde bir şey dikkatimi çekti. Kartpostal gönderim bedeli 70 ¥ yazıyordu. Allah allah dedim herhalde Japonya içi posta gönderimini kastediyorlar diye düşündüm. Görevliye sordum, tüm dünyaya 70 ¥ ödeyerek posta gönderebilirsiniz dedi. Nasıl bu kadar ucuz olabilirdi? Amerika’dan Afrika’ya dünyanın her yerine aynı fiyat geçerliydi. O zamanın kuruyla hesaplayınca 3,5 ₺ tutuyordu düşünün 2 tane kartpostal aldım, birini kardeşime(Rize’ye) gönderdim. Bir ay sonra geldi ama sağ salim ulaştı

Skytree’deki Posta Kutusu

Kartpostallara küçük bir yazı yazdım, pul alıp yapıştırdım ve kartpostalları posta kutusuna attım. Japonya’dan döndükten iki hafta sonra posta Türkiye’ye ulaşmıştı. Giderseniz mutlaka birkaç posta gönderin, farklı bir tecrübe

Son olarak cam tavandan bir video paylaşayım:

Asakusa’ya doğru yürümeye başladım, yürürken arada dönüp kuleye bakıyordum acaba ne zaman gözden kaybolacak diye düşünüyordum. Yol üzerinde bir kafe işaretlemiştim, bir müddet yürükten sonra oraya ulaştım. Kafenin adı: Deus Ex Machine Cafe. Arkadaşımın gidilecekler listesinde vardı ben de ekledim ama ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Deus Ex Machine Latince bir terim, tiyatroda ve sinemada aniden ortaya çıkıp olayın akışını değiştiren kişi olarak geçiyor. Aynı zamanda (pahalı) bir giyim markası, işte bu kafe de bu giyim markasının kafesiydi. İçeride sörf, kayak, motosiklet kıyafetleri de vardı. Hoş bir tasarımı olan bu kafede bir şeyler atıştırıp dinlendim.

Deus Ex Machina Kafe

Bu hoş kafeden ayrıldıktan sonra nehir kenarından kısa bir yürüyüş sonrası Asakusa‘ya ulaştım. Karşılaştığım ilk manzarayı sizinle paylaşmak istiyorum:

Jinrikisha dedikleri bu çekçek Japonya’da kültürel bir ulaşım aracı. Kimono giyerek bu çekçeğe biniyorlar ve çekçek bir adam tarafından çekiliyor. Bu onların bir kültürü olsa da beni bir miktar üzmüştü insanları bu şekilde görmek, bir nevi kölelik gibi düşünmüştüm. Çeken kişiler güler yüzlü, genç ve fit oluyorlar. Genelde yürüyerek çekseler de bazen hafif koşarak ilerliyorlar.

Asakusa bölgesi en turistik bölgelerden biri olduğu için etrafta birçok kimono giyen turist vardı. Ben de Kimono kiralamayı düşündüm ama hem biraz pahalı(10000¥) geldi hem de sabah kiralamak gerekiyormuş akşamüstü geri teslim ediliyor.

Kalabalık caddelerden yürüyerek Senso-Ji tapınağının olduğu yere ulaştım. Senso-Ji Tokyo’nun en eski tapınağı. Kırmızı renkli bir tasarıma sahip Budist tapınağında büyük fenerler dikkat çekiyor. Tapınağın etrafında Nakamise adında hediyelik eşyaların satıldığı bir sokak var.

Nakamise Sokağı

Bu sokaktan birkaç hediyelik eşya aldım, Samuray kılıçlarını inceledim(bir tane replika almayı düşünmedim değil). Madem Kimono alıp giyemedim bari Japonlara özgü bir şey alıp burada fotoğraf çekileyim diye düşündüm ve oradaki dükkanlardan bir tane Hachimaki adını verdikleri kafa bantlarından aldım.

Sensoji önünde turist pozu

Tapınağın her tarafını detaylıca gezdikten sonra bir Japon kültürü olan Omikuji çektim. Budist ve Şinto tapınaklarında yer alan bu geleneksel fal şu şekilde işliyor; Omikuji köşesine gidip önce 100 ¥ para atıyorsunuz, sonra metal kutuyu sallayarak içinden bir çubuk çekiyorsunuz, o çubukta bir sayı yazıyor, o sayının yer aldığı çekmeceyi açıp içindeki kağıdı alıyorsunuz. Eğer kağıtta iyi talih çıkmışsa o kağıdı eve götürmelisiniz, kötü talih çıkmışsa orada yer alan kötü talih direklerine bağlıyorsunuz ve kötü talihi orada bırakmış sayılıyorsunuz.

Ben de bir Omikuju çektim ve şansıma kötü talih çıktı. Sonra etrafıma baktım, çubuk çekenler eğer kötü talih çıkarsa kağıdı almıyor tekrar çubuk çekiyor, bu şekilde iyi talih çıkana kadar çekiyorlardı. Ben de içimden “kimi kandırıyorsunuz” dedim ve talihime razı oldum Kötü talihin yazdığı kağıdı oradaki demire bağladım.

Yavaştan hava kararıyordu ben de acıkmıştım, tapınağın etrafında bir restorana gidip balık(Ton) yedim. Burada oturup Senso-ji‘den dönen insan selini izleyip dinlendikten sonra Don Quijote mağazasına gittim. Burayı nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama içeride her şey satılıyor, elektronik üründen meyveye, temizlik malzemesinden oyuncağa aklınıza gelebilecek HER ŞEY! Burada geçen bir saat, bir saniye gibi geliyor. Ben de biraz gezip hediyelik eşya aldım ve çıktım. Dayım Kaptan Tsubasa hayranıdır ve benden Kaptan Tsubasa ile ilgili bir hediyelik eşya istemişti, her yere bakmama rağmen maalesef bulamamıştım, Don Quijote mağazasında bir Tsubasa’lı tişört buldum. Animate isimli anime dükkanlarında bulamadığım ürünleri yine burada bulmuştum. Japonya’daki meşhur KitKat‘lardan almasam olmazdı, yine buradan kavunlu ve fasülyeli KitKat aldım

Don Quijote Mağazası

Sıradaki durağım elektronik ürün mağazaları ve Maid kafeleriyle meşhur Akihabara. Birkaç arkadaşım benden küçük elektronik ürünler istemişlerdi, ben de buradaki en büyük Bic Camera ve Yodabashi mağazalarına gidip hem gezdim hem de arkadaşlarımın siparişlerini aldım. Siz de bu mağazaların sitelerden merak ettiğiniz ürünlerin fiyatlarına bakabilirsiniz.

Devasa Yodabashi Camera Mağazası

Yine yorulmuştum artık dönme zamanı gelmişti. Hostelde herkes Maid kafeleri tavsiye ediyor mutlaka deneyimlemelisin diyordu. Ben de pek ilgimi çekmeyeceğini düşünüyordum ama buralara kadar gelmişken kısa bir girip çıkayım dedim. En meşhurlarından olan Maidreamen Maid Cafe‘ye girdim. Kısaca bahsetmek gerekirse Maid yani hizmetçi temalı kafelerde garsonlar anime karakteri gibi giyiniyor ve seçtiğiniz pakete göre sizle şarkı söyleyip oyunlar oynatabiliyorlar. Bu kafelerden İstanbul’da da açılmaya başlamış. Bu kafeleri daha çok yalnız insanlar sırf garsonlarla sohbet edebilmek için tercih ediyor. Tahmin ettiğim gibi beni pek sarmamıştı, en düşük paketi seçtim, sadece bir dondurma yedim ve kafama ışıklı bir toka taktılar Dondurmamı yiyip oyalanmadan kalktım, giriş ücreti ve seçtiğim paketle birlikte 3800¥ tutmuştu.

Maid kafedeki ortam bana biraz cringe gelmişti ve orada çalışan kadınlar adına üzülmüştüm. Metro istasyonuna doğru yürürken karşıma Taito Games çıktı, ilk gün Shibuya‘da gittiğim oyun dükkanının benzeri ama daha popüler olanıydı. Bi gireyim bakalım ne varmış diyerek girdim, 7 katlı bu dükkanda binbir çeşit makine vardı ve oyunların neredeyse hiçbirini bilmiyordum. Katlar arasında gezerken Street Fighter oyununu gördüm ve hemen bir jeton alıp oynadım En son ortaokulda King Of Fighter oynuyordum, bu oyun da çok benzeriydi ama özel hareketleri hep unutmuşum(Aduket hariç) Yenilene kadar oynayıp çıktım.

Metroyla hostelime dönüp uyudum, yoğun bir gündü ve çok yorulmuştum. Ertesi günün planına hafiften göz attıktan sonra uyudum.

Beşinci Gün: Arigato!

Sabah uyandım, kahvaltımı yaptım, lobiye oturup bir şeye bakıyordum. Bir anda arkadan bir ses geldi” Merhaba, sen Türksün dimi” diye. Şaşkınlıkla döndüm, evet Türküm nerden anladın dedim. “Dün gece telefonla konuşurken duydum” dedi. Hızlıca tanıştık, ismi Mehmet Almanya’da doğmuş büyümüş Adana’lı gurbetçi. Japonya’dan önce Brezilya’daymış ve uzun bir tur yapacakmış(Ben bu yazıyı yazıyorken hala Vietnam‘daydı) Akşam oturalım detaylı konuşalım dedik.

Bugün hava bozacak gibi duruyordu, dünün yorgunluğu da geçmemişti o yüzden bi gezer gelirim fazla geç dönmem diye düşündüm. Bugün biraz daha detaya inecektim, yani turistlerin öncelikle tercih etmedikleri fakat görülmesi gereken yerlere gidecektim. İlk durağım İmparatorluk Sarayı, İmparator’un yaşadığı bu sarayın çevresi de ziyaretçilere açık bir park.

Tokyo İmparatorluk Sarayı

Bunun gibi birçok güzel manzaraya tanıklık ettiğim Saray çevresini baştan aşağı gezdim. İçeri kısma girmek istedim ama belli saatlerde içeri giriş varmış o yüzden uymadı. Parkın doğu tarafında çeşitli türlerde bitkilerin yer aldığı bir bahçe bulunuyor. Göletlerdeki balıklar, rengarenk çiçekler ve ilginç ağaçlarla dolu bu bahçe tamamen ücretsizdi.