İstedim ki, bu kez yarım kalmış olmasın.
Başladım, yazdım, hakkını da verdim (naçizane) demek istedim.
Başladığım işin bir de bitiş noktası olsun istedim.

dedi Defdef’in annesi Tuğba..
Okurken defalarca hayır dedim içimden, hayır bitmiş olamaz!

Sadece bir kaç gün sonra…
Ben nokta koyuyorum…
İçimden hiç birşey yapmak gelmiyor!
Müsadenizle, ben topladım eşyalarımı.
Gidiyorum…

nokta.

Bazılarınız bunu duyunca çıkıp; “Zati başka derdimiz kalmamıştı! Her şeyimiz tamamdı da, bir tek ayna örtüsü eksikti! Bu ‘Kedi Günü’imdadımıza yetişti de, bütün dertlerimizden kurtuluverdik…” filân diyebilirler? Özgür ve ileri demokratik bir ülkede yaşadığımız içün, tabii ki böyle düşünebilirler, bunlara yasak koyacak halimiz yok ya!?

Kediler Günü, dünyada ilk kez İtalya’da kutlandı. Bu 17 Şubat günü de, Milano’daki ünlü “Karikatür Müzesi”nde, “Mastro Gattoni Animati” adıyla bir kedi sergisi açıldı. Sergide, bugüne kadar tüm dünya ülkelerinde oynayan çizgi filmlerdeki kedi karakterleri ziyaretçilere gösterildi…

Dünyanın her ülkesinde olmasa bile, çoğu çağdaş ülkelerde 17 Şubat “Dünya Kediler Günü” olarak kutlanıyor. Kediler Günü; Amerika Birleşik Devletleri’nde 29 Ekim’de kutlanırken, Rusya’da 1 Mart’ta, İtalya, Türkiye ve Polonya’da 17 Şubat’ta kutlanıyor.

Bazı kültürlerde dokuz canlı, bazı kültürlerde ise yedi canlı olduğuna inanılan kedilere, başka bazı özellikler de atfediliyor: Bazı kültürlerde, kedilerin iyileştirici etkisi olduğuna inanılırken; kimi kültürlerde ise, kedilerin kötü şans getirdiği ve nankör oldukları düşünülüyor. Bu yüzden, bize ihanet eden insanlara hemen “Nankör Kedi” dememiz bundandır. Bu öfkeye uğramış en ünlü siyasetçimiz ise, Ecevitlerin sağ kolu durumundaki sayın Hüsamettin Özkan’dır!.. Partiden ayrılıp gidince, Rahşan Hanım da onu nankör kedi gibi davranmakla suçlamıştı, hatırladınız mı? İyi…

Kedilerin, cadıların güçlerini arttırdıklarına inanılan Ortaçağ’da; bu zavallı hayvanlar toplu şekilde öldürülünce, Avrupa’da fare sayısında ciddi şekilde artış görülmüş ve bu da ‘Veba Hastalığı’ salgınının yaygınlaşmasında önemli bir etken olmuştu.

Bugün dünyada 500 milyon civarında “Ev Kedisi” olduğu tahmin edilirken, ormanda ve sokaklardaki kedi sayısının ise, bunun kat kat fazlası olduğu tahmin edilmektedir…

Yazılarımı eskiden beri takip eden okuyucularım bilirler: Benim de çok ünlü ve sarı bir kedim vardı, adı ‘OSMAN’ idi… Bizim apartmana komşuların köpeklerinden dolayı tüpçü, sucu, tamirci, hurdacı, dilenci, seyyar satıcı, icracı ve hatta hırsız bile giremezken, benim kedim Osman’a yasak yoktu. Günün her saati gelir – giderdi.

Kedim I. Osman; kemikli, kalın enseli, çok güçlü ve öfkeli bir kediydi. Kurt Köpeklerine bile kafa tutar, bir pençesini havaya kaldırıp, yerinden bir santim bile geri gitmez, köpekler yolunu değiştirmek zorunda kalırlardı…

Sonra Osman’ın, site haremindeki kedilerden oğulları oldu. II. Osman, III. Osman ve IV. Osmanlar oldu. Ancak, hiç biri babalarının gücünde ve disiplininde olamadı, Esentepe Sitemizdeki benim Osman’ın hanedanlığı da geçen yıl sona erdi…

Efendim; uzun lâfın kısası şudur: Hayvanları sevmeyen hiç kimse, zati insanları da sevmezler!.. Bu duygu ve düşüncelerle, Dünya Kedi Gününüzü yürekten kutluyorum!.. Ben bir şey beklemiyorum ama, bugün birkaç kedi sevindirirseniz eğer; kendiniz sevaba girer ve böylece, yarın bazı günahlarınız için de af dilemeye yüzünüz olabilir diye düşünüyorum?

‘Kimsenin zevkine karışılmaz, kedileri herkes sevsin demeyeceğim, ama ben kedi sevmeyenlerle anlaşamam.’

Nurullah Ataç, yıllar önce ‘Kedi’ başlıklı denemesinde söylemiş yukarıdaki bu cümleyi.

Kediler hayatımızda hep vardı, ama bugünkü kadar değil. Başbakan Erdoğan’ı yumağa dolanmış bir kedi olarak çizdiği için ceza yiyen Musa Kart sayesinde kediler Türkiye’nin en önemli gündem maddelerinden biri haline geliverdi.

Bir kedisever olarak buna itirazım olamaz.

‘Kedinin Gülüşü’ adlı kitabında Deniz Kavukçuoğlu diyor ki: ‘Kedilerle yaşamak kolay olmamaktan öteye başlı başına bir yaşam biçimidir. Seçimleri bu yaşam biçiminden yana olanlar beklenmedik sürprizlere, ruhsal altüst oluşlara ve benzeri yaşanmamış duygu dalgalanmalarına her an hazır olmalıdır.’

Kedili günlerimizin anlam ve önemine bu kadar uyan sözler olamaz!

* * *

Kedi karikatürü meselesinde Başbakanlık hukukçularının işgüzarlık yaptıklarını ve meselenin Erdoğan’dan habersiz gerçekleştiğine inanmak istiyorum. Bana kalırsa o avukatlar kedi sevmeyengillerden. Buna eminim. Çünkü kedileri tanımıyorlar. Tanısalardı eğer, bir kediyi azarladığınızda hiçbir şey olmamış gibi başını çevirip, patilerini yalamaya başlayacağını öngörürlerdi.

Kediler özür dilemeyi bilmezler ki!

Eşi Sezer Duru’la birlikte kedili yaşam süren yazar Orhan Duru’nun Deniz Kavukçuoğlu’na verdiği nota göre genelde Türkler inançları açısından kedileri severler, kedilerin temiz hayvanlar olduğunu düşünürler.

Eskiden kediler için ‘Hubbül hurrede mın’el iman’ denilirmiş. Türkçesi, ‘Kedi sevmek imandan gelir’.

Hz. Muhammed’in bir yakını ‘Kedilerin babası’ anlamında ‘Ebu Hureyre’ adını taşıyormuş, bu adı ona Peygamber vermiş.

Peygamberimizin eteği üzerinde yatmış uyumakta olan kedisini rahatsız etmemek için giysisini kestiği söylenir. Ben bu ilginç hikayeyi çocukken anneannemden dinlemiş, üst üste birkaç kere anlattırmış ve sonra da aynı sebeple hırkamın kolunu kesmiştim.

Kediler hep evlerin başköşesinde en rahat koltukları ele geçirirler.

Kedilerin Osmanlı dünyasında da seçkin bir yerleri var. Irak’ın Erbil şehrinde kurulan kedi pazarlarını Evliya Çelebi anlatıyor. Divan edebiyatında da şairlerin kedileri için yazdıkları şiirler var. Bunlara Hurrename denilirmiş.

* * *

Avrupa Birliği işinde son günlerde hükümette konsantrasyon eksikliği oluştu. Muhtemelen Başbakan, AB yüzünden iç siyasette başının derde girmesinden endişe ediyor. Fakat böyle bir ortamda kedilere neden kızsın, orası pek anlaşılmıyor.

Ortaçağda Hıristiyan din adamları kedileri cadı ilan etmişlerdi. Kedi beslemek suç olduğundan şatoları fareler basmıştı. İslam dünyasında ise kediler hiçbir zaman kıyımla karşılaşmadı.

Tarihte kedi konusunda da alınacak pek çok ders var.

Kedileri kendimize daha fazla güldürmesek derim.

Zeynep GÖĞÜŞ

Hürriyet/05.03.2005

Büyük bir kedi, kuyruğuyla oynayan küçük bir kediye sormuş: “Neden kuyruğunu kovalıyorsun?” Yavru kedi yanıt vermiş: “Bir kedi için en güzel şeyin mutluluk, mutluluğun da kuyruğum olduğunu öğrendim. Bu nedenle onu kovalıyorum, yakaladıgımda mutluluğa kavuşacağım.”

Bunun üzerine yaşlı kedi şöyle demiş: “Gençken ben de mutluluğun kuyruğum olduğuna karar vermiştim. Ama şunu farkettim; ne zaman onu kovalasam benden uzaklaşıyor, ne zaman kendi yoluma gitsem hep peşimden geliyor.”

“Olm bu insanları anlamak imkansız. Noel babayı anladık da noel kedisi ne la! Fareye, kuşa rezil ettiler!” diyenler şöyle dursun, yeni yılda sağlıklı kararlar alan kedilerimiz de var elbette. Mesela Zihni;  yeni yıl kararlarını, “Daha az uyuycam, daha az mama yiycem, perdeleri daha az tırmalıycam ve yalanırken koltuktan daha az düşücem…” diyerek bizimle paylaştı.

Tüm kedi kardeşleri adına soruyoruz! Yalancının ıslak maması bitsin mi?!

Ha, bir de talih kuşu kafasına konsun diye bekleyenler var. Kim bilir, belki şans döner artık… O zaman hep birlikte, amin!

Merak edenler olmuş, “neredesin angaralı!” , “kızım ay’a falan mı taşındın, ulaşmak ne mümkün?” , “ee bizim kedilerin çok hikayesi birikti, hadi bi araşalım, yazışalım” , “ooofff çoook özledim!!!!” , “”vallahi polise haber vericem artık :p ” diyenler olmuş…

Anlatalım o halde.

Pek keyifsiz ağustostuk, eylül olduk.. Ekim olduk, kasım, derken aralık.
Eylül “sağlık” ve “ölüm” teması içinde geçti, ekim krizlerle… Kasım sakinleşti biraz, aralık biterken, hayatın var olduğunu gösterme çabası içinde…

Aralığın 1′inden beri yoğunum. Hem var gibiyim, hem yok gibi. Her değişiklik, her yoğunluk bir umuttur benim için. Zihnim “umuda” çalışıyor şu aralar. Bazı durumların stresi tam gaz devam etmekte, ama eskiye göre daha umutlu ve heyecanlı stresler içerisindeyim.

Tüm sevdiklerim, özlediklerim çok yakınımda artık. Bir gidenin yeri, bir doldu pir doldu. Hep gülen gözler, hep neşeli yüzler, hep sıcacık samimi sohbetler. İyi ki geldiler, iyi ki yakınlaştılar bana! Mutluluk artık Ankara’da Alışmak neredeyse 2 yıl alsa da…

Yılların geçtiğini bir çocuğa bakarak kolayca anlayabiliyorsunuz. Büyüyor, ergenliğe giriyor, evleniyor ya da.. Evleniyor!

Ama bir kedi’ye bakarak anlamak zor. Bir avuçtan daha küçük suratları, hep aynı. Cildi kırışmıyor mesela, kırışsa da farkedilmiyor, bilmiyorum… Kedilerin 1 yılı, insanın 7 yılına eşitken, kediler nasıl yaşlanır bilmiyorum… Bir kedi suratı hiç 5 yaşında, 12 yaşında gibi gelmiyor bana mesela. İnsanların sevdikleri hep genç kalıyor gibi…

Neyse…
Özetle, ben evleniyorum!

*Ankara kedileri “miyav la bebe” diye miyavlıyormuş. (Behzat Ç.’nin yalancısıyım)

*Okumayan yavru kedileri sanayide ustaların yanına çırak olarak veriyoruz. (Bazen park etmiş araba motorundan kedi çıkar ya, şaşırmayın yani)

*Kendime not: “Yalanacağın zaman koltuğun kenarına yatma! Kendinden geçmiş bir şekilde dönerken yere düşebiliyorsun.”

*Başbakan aradı “Yeni kabinede Hayvancılık Bakanı olur musun?” dedi… “Ben zaten Pencereden Kuşlara Bakanım” dedim, fazla yazmasın diye kapattım.

Twitter’da bir kedi patisi!