Bu adı,
Ona kimse vermedi…
Çağırdılar, sağırdı, duymadı.

Kedinin mırmırları,
Onun,
Hem düşünmesi,
Hem de duyma’sıdır.

Bunu,
Benim yazmam
Da,
Benim mırmır’larımdır.

Duyan,
Bunu yazmaz.
Uyan,
Bunu yazan bir kedidir.

Özdemir ASAF   ]]> http://kedikardesligi.com/yazarlarin-dilinden/kedi-idi-adi.html/feed 0 http://kedikardesligi.com/patiler-komiktir/tereyagli-kedi-paradoksu.html http://kedikardesligi.com/patiler-komiktir/tereyagli-kedi-paradoksu.html#comments Sat, 06 Mar 2010 22:49:12 +0000 Çiğdem http://kedikardesligi.com/?p=1542

Paradoksal bir düşünce deneyidir. Bir kedinin sırtına, yağlı kısmı üste bakacak şekilde bağlanacak bir ekmek dilimi bu paradoksun ana parçasıdır. Kedi dört ayak üstüne düşmeye çalışacak, ancak Murphy yasasına göre tereyağlı ekmeğin yağlı yüzü de aynı şeyi deneyecektir. Bu durum bir paradoksa sebep olur. Bazı düşünürler şakayla karışık biçimde kedi-tereyağlı ekmek sisteminin yere yakın bir mesafede havada asılı kalacağı ve sistemin yerin hemen üsünde asılı biçimde kalacağı, enerjinin korunumu dolayısıyla da düşmeden kazanılan enerjinin korunarak sistemin kendi ekseninde dönmesine sebep olacağını iddia eder. Bu şekilde bir anti yerçekimi alanı oluşturulabileceği de iddialar arasındadır.

Ancak bazı iddialar, bu sistemin çalışmayacağını söylemektedir. Murphy kanunları arasında bulunan “Yanlış gidebilecek her şey yanlış gider” ve “yanlış gidebilecek şeylerin tamamı asla kestirilemez” yasaları sebebiyle bu sistemin bir noktada sorun yaşayacağı ve çökeceği iddia edilmektedir.

Şöyleki;

Kaynak

Kirli’miz nerelerde bilmez iken.. Badem’imiz hatalar zincirinde yok olup gitmiş iken… Eray ve Çiğdem, bundan sonra evcil hayvan beslemeyiz derken… Hayatlarına, üç zıpır kedi girmiş. Masal, Hayal ve Rüya… Masal şimdi Badem’in yanında, Hayal çok uzaklarda sıcak yuvasında… Rüya kızsa, bizim başımızda.

5 aya yakındır bizimle bu bücür cadı. Annesi tarafından reddedildiği için, kardeşlerini reddeden huysuz kızımız. Doğduğu günden beri koynumuzda uyumaya alışık. Üç gün önce tüylerini fırçalarken, bir adet pire yavrusuyla karşılaştığım halde, pek konduramadım kızıma pirelenmiş olmayı. Ama dün arkadaşımında onayıyla, öğle saatlerinden beri Rüyayla aramızda şu şekilde bir diyalog gelişti:

Ben: Böceek kızıııım…

Rüya: Mik mik miiiyavk..

Ben: Annen sana böcek diye diye böceklendirdi mi seni? İpek böceğiiiim..

Rüya: Miiiii…

Ben: Ama onlarda çok güzel, ben şimdi canlıların yaşam hakkından söz ederken, pirelerin yaşam haklarını nasıl alıcam ellerinden?

Rüya: Boş boş bakar ve kırmızı topuyla oynamaya devam eder…

Neyse, masalımız şu şekilde gelişti: Bütün gece ben psikolojik olarak kaşındım.(Psikolojik olarak diyorum çünkü, kedi piresi insana ve eve yayılmazmış.Yaşayabileceği en uygun ısıyı bulduğu için kedinin vücudunu terketmezmiş.Tabi söz konusu güvercin piresi, toz piresi falansa aynı durum geçerli değil. Ozaman vay halinizeymiş Bilginize..) Pireler Rüya’nın üzerinde olmasına rağmen o hiç kaşınmadı. Bu da ayrı bir konu…

Bugün ilk iş Dilan hanımı aramak oldu. Randevu aldık ve akşam üzeri kliniğe gittik. İç-dış parazit uygulaması yapılmadan önce rutin muayeneler yapıldı.Kızımız tam 2,3 kilo. Erişkin olmasına az kalmış, herşeye hazırlıklı olun uyarısını aldık hekimimizden.. Rüya bize bebek görünürken meğersem koca kız olmuş..

Pirelerimizden kurtulmak için ense damlası uygulandı kızımıza. Tabi ben psikolojik olarak kaşınmayı bıraktım. Oysaki ilaç etkisini 48 saatte gösteriyor. Ters bir durum var, çünkü bu sefer Rüya kaşınıyor  Zaten bu kız herşeyi ters zamanlarda yapmayı çok seviyor..

Herşey yolunda giderken, sıra ateş ölçmeye geldi. Rüya’nın ateşinin en üst seviyede olduğunu öğrendik. Birkaç gündür süren halsizliğini söleyince biz, aşılamadan vazgeçti Dilan hanım. Şurup tedavisine başladık…

Şuan canımız sıkkın. Bir yığın sebebi var. Badem’in ölümünün nekadar haksız olduğunu gördükçe içim ürperdi bugün. Onu acemi ellere emanet ettiğim için birkez daha lanet ettim kendime… İçinde bulunduğum zamana dönünce, Rüya’yı da kaybetme korkusu sardı beni… 5 gün durumumuz kritik.. Atlatmamız lazım bu ateş ve halsizlik olayını.. Bize şans dileyin ki, masalımız:

Gökten yere üç altın elma düşmüş. Biri blogcuya, biri okuyucuya, biride Rüya’ya..Onlar erdi muradına, biz çıkalım kerevetine.. Diye bitsin…

Annesi kapıyı açtığında küçük kızın elinde bir kedi yavrusu vardı. Küçük kız avucuna rahatlıkla sığmış kedi yavrusunu annesine doğru uzatmıştı. Hem küçük kızı, hem kedi yavrusu öyle anneye bakıyorlardı. Kız sesi titreyerek: “Kimsesi yok, onu evimize alabilir miyiz?” dedi… Anne, kızının dünyasını çok etkileyecek, onun kimliğini ve duygularını belirleyecek çok önemli bir kararla karşı karşıya olduğunu anladı… O ikisi de koca gözlerle bakıyorlardı annenin yüzüne..
Anne karar verdi: “Sen istiyorsan…”


Kedi yavrusuna bir sepet buldular, bir de küçük yemek kabı… Bebek kedi, sütünü içince gidip sepetinde yattı. Uyandığında düşe kalka küçük kızı aradı, onu bulduğunda kucağına çıkıp oturdu… Nerede, ne zaman önemli değil… Belki akşamları önünden geçtiğiniz, sokağa bakan pencerelerden herhangi birisinin arkasında… Küçük kız, her okul dönüşü onu kendisini beklerken buldu… Ders çalışırken, o ayağının dibinde kıvrılıp uyudu, ders bitince köşe bucak oynadılar… Mutlu, huzurlu, paylaşımın ve sevginin gururunu yaşayan bir aile, orada bir pencerenin arkasında…


İlk gün anneye uzanan ve kedi yavrusunu tutan küçük kızın elleri, aslında insanlığın asırlardır aradığı şeyi tutuyordu: Sevgiyle sorumluluğu…

O küçük eller, ülkelerin oluşturduğu, ittifaklardan, anlaşmalardan, sözleşmelerden, barış örgütlerinden çok daha etkiliydi… Ve insanların birbirlerini hizaya getirmek için başvurdukları savaşlardan, bombalardan, füzelerden, tanklardan, uçaklardan çok daha güçlü…O küçük ellerde dünya huzurunun sırrı vardı… Annesine uzatmıştı küçük kız… İnsanlığın o küçük kızın ellerine ihtiyacı var… O küçük avuçtaki paylaşımı, özveriyi, merhameti, sevgiyi arayıp duruyor insanlık… 

Bir an için kocaman ellerinizin arasına küçük kızın ellerini alın, öpün ve yanağınıza yaslayın…
Ve sadece o kararı verin:
“Sen istiyorsan…”

Rozi’nin ilk yazısı için [tıkla]

Çok geçmedi işte yine üstünden… Seninle yaptığımız o konuşmanın ardından, dışarı çıkıp kelebek kovalıcam ben diye tutturdun. Bahçeye çıkardım seni, ağaçlara tırmandın yine, toprak eşeledin, yuvarlandın, ot, börtü böcek yedin falan… Hadi eve kızım dedim, hiç ikiletmeden ardım sıra zıplaya zıplaya girdin eve… Yuvarlandın yerlerde… Gece boyu koklaştık, sen bana dokundun patilerinle… Ben patilerini sevdim. Kulaklarını gıdıkladım, sende pijamamın ipini çekiştirdin.

Sabah oldu, beraber kahvaltımızı ettik. Aslında hemen oyuna başlaman lazımdı. Ben bulaşıkları yıkarken senin bilgisayarın üstüne uzanman ve müziğin nerden geldiğini anlamaya çalışman gerekiyordu. Yerdeki çorapları yuvarlaman, yatak örtülerini yere düşürene kadar çekiştirmen gerekiyordu. Yapmadın… Usulca tırmandın uyku sepetine ve ışık vurmayan, kuytu bir köşede daldın uykuya… Saatlerce uyudun.

Bu tribine anlam verememekle birlikte, yorgun heralde diyip rahatsız etmemeyi tercih ettim. Hem bahaneyle bende kağıda kaleme atlayıp zıplayan bir kedi olmadan masanın üstünde, adam akıllı ders çalışabilirdim… (İnsan zaten birşeye çok heves etmemeli. Sayende şimdi ders çalışamıyorum!)

Öğleye doğru, uykunu almış olup, gece boyu tepemde zıplamaman için seni dürtükledim. Biraz sinirlenerek, ama yinede yaptığım oyunlara itiraz edemeyerek kalktın yerinden… Yine ellerimi ısırdın, ayaklarıma atladın.. Seni yerdeki gazeteden yapılmış oyun toplarınla başbaşa bırakarak yemek masasını hazırlamak üzere işe koyuldum.

Canım kızım, Rüya’m… Neden insanların yemeğini masaya çıkıp yiyorsun.. Biz senin kuru mamana, ton balığına sırnaşıyor muyuz? Sen başka birşeyle ilgilenirken, gidip yemeğini, suyunu tırtıklıyor muyuz?

Offf Rüya, of! Seni uyandırdığıma okadar pişmanım ki anlatamam… 

Mektup 1 için [tıkla]

Mektup 2  için [tıkla]

Henüz bebekleri karnında… Heyecanla bekliyoruz.

Başak hanımın bahçesindeydi (sokakta).. Taşınacakları ve dolayısıyla kediciğe yemek verecek kimse olmayacağı için, hemen gidip aldı Aysel hanım.Soğukta, sokaklarda doğuramazdı çünkü..Aç aç bakamazdı, emziremezdi yavrularını…

O müthiş an geldiğinde gözyaşlarını tutamamış Aysel Hanım. Haklı da… Bir bebeğin dünyaya gelişi, yepyeni bir hayata merhaba demesi ve buna şahit olmak anlatılamaz bir duygu. Hergün sokaklarda yüzlercesi anne oluyor, yüzlerce bebek dünyaya geliyor. Daha doğdukları ilk gece kömürlüğü kirlettiler diye sokağa atılanlarda var, çok miyavlıyorlar diye acımasızca yakılanlarda… Çoğunun kaderi birbirine benziyor. Özellikle kış bebekleri soğuk havaya dayanamıyor ve henüz gözlerini açıp dünyanın nasıl bir yer olduğunu göremeden yaşamını yitiriyor…

Aysel hanım, buna mahal vermedi… Anne prenseside, bebekleride yuvasına aldı. Korunaklı, sıcak ve kötülüklerden uzak yuvasına… Ve müthiş bir deneyim yaşadı, bir kedinin bebeklerini dünyaya getirişine şahit oldu…

Bu fotoğraf, annenin bebeğine, dünyaya getirdiği canlıya bakışı, onu sabırsızlıkla bekleyişi sözcüklerle ifade edilemez…Ve elbette, doğar doğmaz annesinin memesine yapışan, onu tanıyan ve kokusunu alan meleğin yaşadıkları, çevresindekilere yaşattıkları…

Onlar şimdi 6 kardeş… Bir meleğin onları kanatları altına almış olması ise en büyük şansları…

Yakında açılacak o güzel gözleriniz.. Önce herşeye korkusuzca yaklaşacaksınız… Keşfetmenin heyecanı ile.. Bacaklarınız titreyecek ayağa ilk kalktığınızda… Göbeğiniz yere değecek. Burnunuz, bıyıklarınız, kulaklarınız hep hareket halinde olacak, yani algılarınız açık . Kavga etmeyi öğretecek anneniz size. Kendinizi nasıl koruyacağınızı falan… Öğrendiklerinizi hayatınız boyunca kullanmak zorunda kalmazsınız dilerim… Çünkü Aysel annenizinde kulağınıza fısıldadığı gibi:

 ”Bu dünyada kötü insanlar olduğu kadar, iyi insanlarda var. Dilerim karşınıza hep iyi yürekli insanlar çıkar yavrularım.”