‘Kimsenin zevkine karışılmaz, kedileri herkes sevsin demeyeceğim, ama ben kedi sevmeyenlerle anlaşamam.’

Nurullah Ataç, yıllar önce ‘Kedi’ başlıklı denemesinde söylemiş yukarıdaki bu cümleyi.

Kediler hayatımızda hep vardı, ama bugünkü kadar değil. Başbakan Erdoğan’ı yumağa dolanmış bir kedi olarak çizdiği için ceza yiyen Musa Kart sayesinde kediler Türkiye’nin en önemli gündem maddelerinden biri haline geliverdi.

Bir kedisever olarak buna itirazım olamaz.

‘Kedinin Gülüşü’ adlı kitabında Deniz Kavukçuoğlu diyor ki: ‘Kedilerle yaşamak kolay olmamaktan öteye başlı başına bir yaşam biçimidir. Seçimleri bu yaşam biçiminden yana olanlar beklenmedik sürprizlere, ruhsal altüst oluşlara ve benzeri yaşanmamış duygu dalgalanmalarına her an hazır olmalıdır.’

Kedili günlerimizin anlam ve önemine bu kadar uyan sözler olamaz!

* * *

Kedi karikatürü meselesinde Başbakanlık hukukçularının işgüzarlık yaptıklarını ve meselenin Erdoğan’dan habersiz gerçekleştiğine inanmak istiyorum. Bana kalırsa o avukatlar kedi sevmeyengillerden. Buna eminim. Çünkü kedileri tanımıyorlar. Tanısalardı eğer, bir kediyi azarladığınızda hiçbir şey olmamış gibi başını çevirip, patilerini yalamaya başlayacağını öngörürlerdi.

Kediler özür dilemeyi bilmezler ki!

Eşi Sezer Duru’la birlikte kedili yaşam süren yazar Orhan Duru’nun Deniz Kavukçuoğlu’na verdiği nota göre genelde Türkler inançları açısından kedileri severler, kedilerin temiz hayvanlar olduğunu düşünürler.

Eskiden kediler için ‘Hubbül hurrede mın’el iman’ denilirmiş. Türkçesi, ‘Kedi sevmek imandan gelir’.

Hz. Muhammed’in bir yakını ‘Kedilerin babası’ anlamında ‘Ebu Hureyre’ adını taşıyormuş, bu adı ona Peygamber vermiş.

Peygamberimizin eteği üzerinde yatmış uyumakta olan kedisini rahatsız etmemek için giysisini kestiği söylenir. Ben bu ilginç hikayeyi çocukken anneannemden dinlemiş, üst üste birkaç kere anlattırmış ve sonra da aynı sebeple hırkamın kolunu kesmiştim.

Kediler hep evlerin başköşesinde en rahat koltukları ele geçirirler.

Kedilerin Osmanlı dünyasında da seçkin bir yerleri var. Irak’ın Erbil şehrinde kurulan kedi pazarlarını Evliya Çelebi anlatıyor. Divan edebiyatında da şairlerin kedileri için yazdıkları şiirler var. Bunlara Hurrename denilirmiş.

* * *

Avrupa Birliği işinde son günlerde hükümette konsantrasyon eksikliği oluştu. Muhtemelen Başbakan, AB yüzünden iç siyasette başının derde girmesinden endişe ediyor. Fakat böyle bir ortamda kedilere neden kızsın, orası pek anlaşılmıyor.

Ortaçağda Hıristiyan din adamları kedileri cadı ilan etmişlerdi. Kedi beslemek suç olduğundan şatoları fareler basmıştı. İslam dünyasında ise kediler hiçbir zaman kıyımla karşılaşmadı.

Tarihte kedi konusunda da alınacak pek çok ders var.

Kedileri kendimize daha fazla güldürmesek derim.

Zeynep GÖĞÜŞ

Hürriyet/05.03.2005

Büyük bir kedi, kuyruğuyla oynayan küçük bir kediye sormuş: “Neden kuyruğunu kovalıyorsun?” Yavru kedi yanıt vermiş: “Bir kedi için en güzel şeyin mutluluk, mutluluğun da kuyruğum olduğunu öğrendim. Bu nedenle onu kovalıyorum, yakaladıgımda mutluluğa kavuşacağım.”

Bunun üzerine yaşlı kedi şöyle demiş: “Gençken ben de mutluluğun kuyruğum olduğuna karar vermiştim. Ama şunu farkettim; ne zaman onu kovalasam benden uzaklaşıyor, ne zaman kendi yoluma gitsem hep peşimden geliyor.”

“Olm bu insanları anlamak imkansız. Noel babayı anladık da noel kedisi ne la! Fareye, kuşa rezil ettiler!” diyenler şöyle dursun, yeni yılda sağlıklı kararlar alan kedilerimiz de var elbette. Mesela Zihni;  yeni yıl kararlarını, “Daha az uyuycam, daha az mama yiycem, perdeleri daha az tırmalıycam ve yalanırken koltuktan daha az düşücem…” diyerek bizimle paylaştı.

Tüm kedi kardeşleri adına soruyoruz! Yalancının ıslak maması bitsin mi?!

Ha, bir de talih kuşu kafasına konsun diye bekleyenler var. Kim bilir, belki şans döner artık… O zaman hep birlikte, amin!

Merak edenler olmuş, “neredesin angaralı!” , “kızım ay’a falan mı taşındın, ulaşmak ne mümkün?” , “ee bizim kedilerin çok hikayesi birikti, hadi bi araşalım, yazışalım” , “ooofff çoook özledim!!!!” , “”vallahi polise haber vericem artık :p ” diyenler olmuş…

Anlatalım o halde.

Pek keyifsiz ağustostuk, eylül olduk.. Ekim olduk, kasım, derken aralık.
Eylül “sağlık” ve “ölüm” teması içinde geçti, ekim krizlerle… Kasım sakinleşti biraz, aralık biterken, hayatın var olduğunu gösterme çabası içinde…

Aralığın 1′inden beri yoğunum. Hem var gibiyim, hem yok gibi. Her değişiklik, her yoğunluk bir umuttur benim için. Zihnim “umuda” çalışıyor şu aralar. Bazı durumların stresi tam gaz devam etmekte, ama eskiye göre daha umutlu ve heyecanlı stresler içerisindeyim.

Tüm sevdiklerim, özlediklerim çok yakınımda artık. Bir gidenin yeri, bir doldu pir doldu. Hep gülen gözler, hep neşeli yüzler, hep sıcacık samimi sohbetler. İyi ki geldiler, iyi ki yakınlaştılar bana! Mutluluk artık Ankara’da Alışmak neredeyse 2 yıl alsa da…

Yılların geçtiğini bir çocuğa bakarak kolayca anlayabiliyorsunuz. Büyüyor, ergenliğe giriyor, evleniyor ya da.. Evleniyor!

Ama bir kedi’ye bakarak anlamak zor. Bir avuçtan daha küçük suratları, hep aynı. Cildi kırışmıyor mesela, kırışsa da farkedilmiyor, bilmiyorum… Kedilerin 1 yılı, insanın 7 yılına eşitken, kediler nasıl yaşlanır bilmiyorum… Bir kedi suratı hiç 5 yaşında, 12 yaşında gibi gelmiyor bana mesela. İnsanların sevdikleri hep genç kalıyor gibi…

Neyse…
Özetle, ben evleniyorum!

*Ankara kedileri “miyav la bebe” diye miyavlıyormuş. (Behzat Ç.’nin yalancısıyım)

*Okumayan yavru kedileri sanayide ustaların yanına çırak olarak veriyoruz. (Bazen park etmiş araba motorundan kedi çıkar ya, şaşırmayın yani)

*Kendime not: “Yalanacağın zaman koltuğun kenarına yatma! Kendinden geçmiş bir şekilde dönerken yere düşebiliyorsun.”

*Başbakan aradı “Yeni kabinede Hayvancılık Bakanı olur musun?” dedi… “Ben zaten Pencereden Kuşlara Bakanım” dedim, fazla yazmasın diye kapattım.

Twitter’da bir kedi patisi!

Az kaldı, yine aynı manzara, yine aynı çocuklar, yine aynı anne-babalar… Ve yine aynı “kurban”lar…

Bayramınız, “kurban” olmasın… Dini vecibelerinizi yerine getirirken, çocuklarınızı “kurban” etmeyin… Denizler, caddeler oluk oluk kanla yıkanmasın.. diyeceğim… Olmayacak..

Neyse, şimdiden hayırlı bayramlar…!

Biraz da insanları düşünseniz ya ! Takmışsınız kafayı hayvana; varsa yoksa hep hayvan !

Hayvanla insan bir olur mu? Hayvan insanın yerini tutar mı hiç? Tutmaz değil mi! Görülmüş müdür hayvanların soygunculuk yaptığı ya da kanlı terör olaylarına karıştığı? Görülmüş müdür hayvanların canınıza, namusunuza, mal varlığınıza göz diktiği ? Görülmemiştir ya ! O halde nedir hayvanla derdiniz ? Siz insanı düşünün, insan için endişelenin.

O insan ki doğduğu toprağa ihanet etmiş! O insan ki sahip olma arzusuyla cana kıymış ! O insan ki özlemini duyduğu yeşili saksıya, hayvanı kafese tıkmış bunun adına sevgi demiş. Mutluluğa, güzelliklere, sevgiye yalnız kendini layık görmüş. Kendinden olmayanı hor görmüş, gücünün yettiğine dünyayı dar etmiş. Merhamet etmeden merhamet dilenmiş. Hep fazlasını istemiş .

Şimdi siz böyle bir insan faktörünü es geçip hayvanlardan mı şikayet ediyorsunuz? Hala hayvanlarla mı uğraşıyorsunuz? Cevabınız evetse tebrikler siz de  ”insan” tanımına cuk oturuyorsunuz.

Ahmet Ufuk IŞIK