خواب و خیال

5 centimeters per second

noreply@blogger.com (Forough) — Sat, 14 May 2011 21:37:00 +0000

"5 Centimeters per second" directed and written by Makoto Shinkai is one of my most favorite animated movies. Great art and animation, superb direction and touching story. I got to know about this movie through the song that is used as the ending theme of the movie. The lyrics of "One more time, One more chance" are really realistic yet romantic and accompanied by the animation and the story of the movie they really hit the right spot. For some reason after a few years of not watching the movie or listening to the song, I found myself humming the song today. Many call this song depressing but for me it's calming above anything else and that's because of the last few seconds of the movie. I really like the smile on the main character's face there!

If you haven't watched the movie this video will spoil the ending for you:

فاصله

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 04 Feb 2011 06:05:00 +0000

توی ایستگاه اتوبوس منتظر ایستاده بودم. هوا سرد بود و دیواره های شیشه ای اتاقک ایستگاه یخ زده بودن و چیزی از پشتشون پیدا نبود. با دستم یه دایره ی کوچیک از یخ رو پاک کردم که بیرون رو ببینم. انگشتهام از سرما کرخت شده بودن. از توی دایره، دو نفر رو دیدم که داشتن به سمت ایستگاه میومدن. صدای خنده ی یکیشون رو با وجود فاصله ی زیادمون خیلی واضح می شنیدم. چقدر صدای خنده اش آشنا بود. شبیه صدای خنده ای که مدت ها بود نشنیده بودم. فکر کردم که ممکنه این خودش باشه که داره میاد طرف ایستگاه. شیشه ی ایستگاه از بیرون یخ زده بود و هیچ چیزی واضح دیده نمی شد. توی این سرما همه اونقدر لباس و شال دور خودشون می پیچند که دیگه تشخیص دادن آدم ها سخت میشه. فکر کردم شاید از روی راه رفتنش بتونم حدس بزنم که خودشه یا نه ولی یادم نیومد که چطوری راه می رفت همیشه.
کی اینقدر از هم فاصله گرفتیم؟ دیگه درست یادم نمیاد. قبل از این که بتونم به خودم بیام فاصله ی بینمون اونقدر زیاد شده بود که فکر کردم اگر توی خیابون ببینمش می تونم خیلی رسمی بهش بگم "شما" و اون هم به نظرش کاملا عادی باشه این قضیه. خوب که فکر می کنم تا همین چند سال پیش روزی نبود که با هم حرف نزنیم و شاید واسه اولین بار بود که می تونستم با یه غریبه تا اون حد راحت باشم، خودم باشم. تمام اون روزها خوب خاطرم هست. تمام خنده ها و حتی دعوامون رو هم خوب یادمه. فقط زمان این وسط گم شده. یادم نیست که از کی دیگه همدیگرو ندیدیم. از کی فقط واسه تولدمون و سال نو با هم تماس می گرفتیم؟ از کی دیگه حتی واسه سال نو فقط واسه هم پیغام می گذاریم و واسه تولدمون به هم زنگ می زنیم؟ از کی دیگه فاصله مون اونقدر عادی شده که دیگه دلم براش تنگ نمی شه؟
اتوبوس رسید جلوی ایستگاه. اون دو نفر هنوز داشتن توی برف سلانه میومدن طرف ایستگاه. سوار شدم. شیشه های کثیف اتوبوس اجازه ی دیدن بیرون رو نمیدادن. به ساعت گوشیم نگاه کردم. تاریخ روز سوم ماه رو نشون می داد و من تازه یادم اومد که یکم روز تولدش بوده و من فراموشش کردم و برام عجیب نیست اگه واسه تولدم یادم نباشه که منتظر تماسش باشم . گوشی رو توی جیبم می گذارم و به این فکر می کنم که واسه شام چی درست کنم.

New Year

noreply@blogger.com (Forough) — Thu, 30 Dec 2010 06:02:00 +0000

Sometimes, the moment the new year starts feels more like an ending. An ending to a year that has gone by. Other times, the moment the year ends feels like a beginning. The beginning of a new year that has just begun.

I wonder how this new year's eve would feel to me. An ending or a beginning?

Happy 2011!

ذهن خالی

noreply@blogger.com (Forough) — Tue, 21 Dec 2010 06:01:00 +0000

روی زمین، روی دو زانویم نشسته ام. خرده شیشه های آیینه ی شکسته را از زمین بر می دارم و روی روزنامه ای که توی دست چپم گرفته ام می گذارم. قاب خالی آیینه هنوز سالم است. همیشه رنگش را دوست داشته ام. زرشکی با رگه های تیره و روشن. به یاد مادرم افتادم. همیشه می گفت شکستن آیینه شگون ندارد. تیتر یکی از اخبار روزنامه در مورد جنگ عراق است. ناخودآگاه یاد روزی می افتم که یکی از بیمارستان های شهرمان را بمباران کردند. همیشه موقع رفتن به کودکستان سرویسمان از جلوی یک مغازه ی بزرگ لاستیک فروشی رد می شد که درش سر تا سر شیشه ای بود. نزدیک بود به بیمارستان. روی در شیشه ای یک پوستر بزرگ از لوگوی لاستیک میشلین بود. دوستش داشتم و هر روز از پنجره ماشین نگاهش می کردم. بعد از بمباران، کرکره ی مشبک فلزی مغازه هیچ وقت بالا نرفت. از پشت کرکره در شیشه ای شکسته ی مغازه پیدا بود. یادم هست که هر روز به این فکر می کردم که شاید صاحب مغازه توی بمباران زخمی شده باشد و بلافاصله برایش دعا می کردم که زود خوب شود. بعد از چند ماه دیگر از پنجره ماشین نگاهش نمی کردم اما هر وقت نزدیکش می رسیدیم یک فاتحه می خواندم. همان طور که مادرم به من یاد داده بود که هر وقت از کنار قبرستان قدیم با ماشین می گذریم یک فاتحه برای رفتگان بی بانی بخوانم. قطعه ای از شیشه در دستم فرو می رود. خون روی زمین می ریزد. دردی حس نمی کنم. اما زخم به نظر عمیق می آید. زانوهایم خواب رفته اند و نمی توانم از جایم تکان بخورم. روزنامه را روی زمین می گذارم تا دستم را به جایی بگیرم و بلند شوم. چیزی نیست که به آن تکیه کنم. تمام وسایلم را توی جعبه ها گذاشته ام. با زحمت خودم را به عقب می اندازم و روی زمین دراز می کشم. خرده های شیشه اطرافم برق می زنند. یادم نمی آید که به چه چیزی داشتم فکر می کردم. به دستم خیره می شوم. حالا خون روی کفپوش اتاق ردی درست کرده که به سمت دیوار در حرکت است. به سقف خیره می شوم. پاهایم هنوز بی حسند. کرختی کم کم تمام وجودم را فرا می گیرد. حس لحظه های واپسین بیداری . لحظه هایی که ذهن خالیست یا شاید آنقدر خسته که دیگر نمی تواند به چیزی بیاندیشد. سکوت تمام خانه را گرفته و من ذهنم خالیست. سفیدی سقف بیکران است و من در این بیکران غرق می شوم.

To You

noreply@blogger.com (Forough) — Tue, 30 Nov 2010 10:42:00 +0000

You're dead and nothing can bring you back. And I wonder, as always, if it's over. As I pass by the graves with broken stones covered with moss and rust in the cracks and the remainder of a squirrel's body that worms are busy consuming, while I hear the sound of pigeons flying towards a new food source, an old lady with a bag of bread crumbs, I can see a new side of a life that has ceased to be what it was before and I hope you can see it too.

Stupid/Smart

noreply@blogger.com (Forough) — Sat, 27 Nov 2010 08:40:00 +0000

After dealing with stupid people at work all day, I like it when my cat tries to outsmart me while we play hide and seek when I get home.

RED

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 29 Oct 2010 05:11:00 +0000

I've got the answer sheet in front of me. Boxes are there for me to fill in.Those border lines are not to be crossed. And all I've been thinking of is how much I want to splash the sheet with red.

You

noreply@blogger.com (Forough) — Thu, 21 Oct 2010 19:37:00 +0000

This is a collage of some quotes I've taken from some Japanese poems and manga mixed with my own words. Non of the sources had anything to do with the context of this post:

Sometimes I stop by to look at the mirror.

It's always you and me looking at each other.

I look at you and we start laughing,

the world shakes;

Thunders, volcanoes and us.

Then, you start crying :

- "Now, who's the monster?"

You or me?

- "Is it the mirror trying to break us apart?"

'White ghosts, silver strings and me singing;

Red flashes, metal bars and a blank.'

It's morning and you're gone.

The white bandage around my hand has gone pink

And I don't remember what the judge said!

Was it me or you or ...

خواب و کلاغ

noreply@blogger.com (Forough) — Tue, 19 Oct 2010 06:04:00 +0000

خواب های عجیبی می بینم. شاید به کابوس پهلو بزنند بیشترشان. اما هراسی در دلم نمی افکنند. نه مانند آن کابوس هایی که از خواب با هراس بیدارم می کنند. جنسشان با کابوس یکی نیست اما محتواشان چرا. مثلا اگر بخواهم تعریفشان کنم ، هولناک به گوش می رسند. کسی مرا تعقیب می کند، مرا با چاقو از پشت می زند. چاقو تیز نیست اما ضربه اش دردناک است و مرا به زمین می اندازد. نگرانم و می دانم که می خواهد مرا بکشد. آیا چاقو به اندازه ی کافی تیز است تا گلویم را به راحتی ببرد؟ ... این ها همه در هر کابوسی موجب هراس می شوند، برای من. اما این شب ها خواب هایم مرا نمی ترسانند. این شب ها همیشه در خواب هایم کلاغی دارد قار قار می کند یا بر بندی نشسته و به من ذل زده است. من کلاغ ها را دوست دارم. من را به یاد پر آرامش ترین لحظه های زندگی ام می اندازند. وقتی که هوای پاییزی خنک، از باران روز قبل پاک وتمیز است و آدم ها هر کدام پی کاری توی ساختمان ها چپیده اند. خیابان خلوت است و جز صدای کلاغ ها و خش خش درخت ها چیزی به گوش نمی رسد. من کلاغ ها را دوست دارم و حتی در ناخودآگاه حضورشان به من آرامش می دهد.

سال نو مبارک

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 20 Mar 2009 06:42:00 +0000

افسانه ی سه برادر

noreply@blogger.com (Forough) — Sat, 28 Feb 2009 03:12:00 +0000

شاید هنوز انیمیشن " افسانه ی سه برادر" رو یادتون باشه. تلویزیون ایران سالها قبل مجموعه ی عروسکی این داستان رو به کارگردانی " کیهاچیرو کاواموتو " از شبکه ی یک سیما پخش کرد. مجموعه ای که من به شدت دوستش داشتم. چند سال بعد ، مجموعه ی کارتونی این افسانه هم از تلویزیون پخش شد. هرچند داستان مجموعه تغییری نکرده بود و همچنان جذاب بود، نسخه ی کارتونی این مجموعه به کارگردانی "سِیجی اوکودا" بر اساس منگای (کتاب مصور) "میتسوترو یوکویاما" ، به اندازه ی نسخه ی عروسکی دلنشین به نظر نمی رسید.
چند وقت پیش وقتی با یک سایت دایرة المعارف انیمیشن های ژاپنی آشنا شدم، سعی کردم چند تا از انیمیشن های دوره ی بچگیم رو پیدا کنم و یکی از اونها، " افسانه ی سه برادر " بود. مشکل اصلی اینجا بود که من اسم واقعی و اریجینال این مجموعه رو نمی دونستم. خلاصه ی مطلب این که بعد از کلی جستجو از طریق ژانر، تونستم پیداش کنم. وقتی اسم انگلیسی مجموعه رو دیدم، افسانه ی سه قلمرو پادشاهی، تازه متوجه شدم که کارتون مورد علاقه ی دوران بچگیم از روی یکی از معروف ترین و قدیمی ترین کتاب های چین ساخته شده.
مدت مدیدی بود که قصد داشتم یک یا چند تا از آثار کلاسیک ادبیات شرق دور رو بخونم و حالا به نظر فرصت خوبی میومد. کتاب رو در دو جلد با قیمت خیلی خوب پیدا کردم و خریدمش. وقتی کتاب ها به دستم رسید، کمی شکه شدم. هر جلد از کتاب ها حدود 800 صفحه است. جلد اول رو شروع کردم و تازه 40 صفحه ی اولش رو خوندم. کتاب جالبی به نظر می رسه و امیدوارم که بتونم به راحتی تمومش کنم.

**با تشکر از مریم که لینک مربوط به مجموعه ی عروسکی "افسانه ی سه برادر" رو برام فرستاد.

فضا

noreply@blogger.com (Forough) — Sat, 24 Jan 2009 06:13:00 +0000

گاهی پیش میاد که توی اتاق ، با بقیه داری حرف می زنی. همه چیز عادیه و نرمال. همه چیز اونجوریه که همه می پسندن. ولی آخه وقتی یه چیزی رو همه می پسندن معنیش چیه؟ آدم ها با هم خیلی متفاوتند ، پس اگر بخوایم شرایط رو طوری برقرار کنیم که همه ( یا اکثریت) راضی باشند و به نظر همه نرمال بیاد، بدون این که توجهی به منبع تعریف این نرمال داشته باشیم، باید قاعدتا خودمون رو خیلی محدود کرده باشیم. تمام اونچه که تو رو از بقیه متمایز می کنه باید نادیده گرفته بشه و یه موقع میبینی که اونقدر این حلقه ی تعادل/ نرمال سازی تنگ شده که احساس خفگی می کنی. طبق عادت نرمال، عذرخواهی می کنی و راه می افتی به طرف بالکن. الان فقط به یه حجم زیاد از اکسیژن نیاز داری. وقتی به طرف بالکن می پیچی، قدم هات رو تند تر می کنی و در بالکن رو با حرارت باز می کنی.
وقتی به سمت بالکن می رفتی، انتظار داشتی ، یا بهتر بگم دوست داشتی ، با چی روبرو بشی؟
1. یه بالکن طبقه ی سوم که رو به خیابونه. خیابونی که اونقدر شلوغه که تو به راحتی توی تصویرش گم می شی؟
2. بالکنی که رو به محوطه ی باز پشت ساختمونه. محوطه ی خلوتی که به تو اطمینان میده که اینجا هیچ کسی تو رو نمی بینه پس بدون هیچ نگرانی می تونی خودت باشی.
3. بالکنی که رو به یه ساختمون دیگه ست و تو می تونی از پنجره ی روبروت یه زندگی دیگه رو ببینی و حتی برای یه مدت کوتاه ، همه چیز رو فراموش کنی.
یا شاید هم دنبال بالکنی می گردی که ازش بپری پایین...
دنبال هر کدوم از این بالکن ها که باشی، تا در رو باز نکنی و وارد بالکن نشی، هیچ اتفاقی نمی افته ولی دیر یا زود هوای تازه و خنک ، تب پیشونیت رو می خوابونه. صدا ها همه ملایم تر به نظر میان و تو آماده میشی که به سالن برگردی. دیر یا زود. معلوم نیست که دوباره چقدر توی جمع دوام بیاری ولی این بار راه بالکن رو خوب بلدی و می دونی چه جور بالکنی پشت دره. این بار با آرامش بیشتری در بالکن رو باز می کنی و شاید حتی کسی رو هم به همراهی کردنت دعوت کنی و شاید به دنبال یه بالکن جدید از خونه بزنی بیرون.

پ.ن :وقتی این مطلب رو برای توگفتم، خندیدی و گفتی : "من اگه باشم ، میگم گور بابای همه ی آدم های توی مهمونی، هر کاری که دلم می خواد می کنم! اگر کسی خوشش نمیاد می تونه بره توی بالکن یا بره بیرون."

Slumdog Millionaire: 9/10

noreply@blogger.com (Forough) — Mon, 19 Jan 2009 05:32:00 +0000

I watched "Golden Globe Awards" on TV and I say it here that it wasn't quite as I expected. I watched as they gave the awards to most people I wouldn't think would win. Well, tough luck I guess!

There were nominees I already knew would win. Everybody knows that a holocaust related movie will always be the winner in one or more categories and so was the movie "The Reader ". But to imagine that a movie like "Curious Case of Benjamin Button" did not win any awards while being nominated in 5 categories, was quite depressing. "Slumdog Millionaire" won the "Best movie", "Best Director" , "Best Screenplay" and "Best Original Score". I hadn't watched this movie yet and was so surprised to see my favorite people sitting on their seats applauding "Slumdog Millionaire" cast and crew all the time.
I watched "Slumdog Millionaire" with great expectations and I should say that it did not disappoint. This movie has an interesting plot and the score is really amazingly composed. The directing is also good but I still think that "Fincher" did a better job with "Curious Case of Benjamin Button". At any rate I enjoyed watching this movie and hope that you get the chance to watch it as well.

P.S: I'm listening to the score of the movie now. It's really amazing.

Reactable

noreply@blogger.com (Forough) — Thu, 08 Jan 2009 08:09:00 +0000

ممکنه که قبلا راجع به این ساز خونده باشین یا حتی دیده باشینش ولی من تازه اجرای موسیقی رو با این دستگاه دیدم وهنوز - به قول دوستان- توی کفم. این پایین دو تا از ویدیوهایی که طرز کار این ساز رو نشون میده گذاشتم (اگر نتونستید ویدیوها رو ببینید ، بگید تا به آدرس ایمیلتون براتون پستشون کنم). واسه ی خوندن در مورد این ساز می تونید به سایت سازنده ی دستگاه سر بزنید.

A -----> B & B -----> C , so ...

noreply@blogger.com (Forough) — Wed, 07 Jan 2009 08:49:00 +0000

سوار مترو شدم و دارم میرم سر کار. ساعت شلوغیه و من با یه عالمه آدم دیگه توی کوپه چپیدیم. دستم رو دور میله ی وسط حلقه کردم و با دست دیگم کتابم رو نگه داشتم . کتاب رو تازه خریدم. "خدا بزرگ نیست:چطور دین همه چیز را مسموم می کند" عنوان کتابه و همون طور که از عنوانش معلومه در مورد تأثیرات منفی مذاهب مختلف بر روی جوامع بشری بحث می کنه. از نحوه ی بحث نویسنده اصلا خوشم نمیاد ولی بعضی مطالب کتاب از لحاظ تاریخی و جامعه شناسی برام خیلی جالبن.
صدای گوینده ایستگاهی رو که باید پیاده شم اعلام میکنه. به زور خودم رو می رسونم جلوی در قطار. نفر کنار دستیم ایرانیه. یه خانم محجبه با یه آقایی که قیافه اش به نظرم آشنا میاد. گویا خانم عنوان کتاب من رو دیده و داره چپ چپ منو نگاه می کنه. سعی می کنم به روی خودم نیارم و تا در قطار بازمیشه می پرم بیرون.
توی اتوبوس ، رسیدم به فصل مربوط به دین اسلام و رابطه اش با بقیه ی ادیان. چیز تازه یی توی این فصل پیدا نمی کنم ، حتی به این فکر می کنم که می تونم به مطالب این فصل یه چیزای دیگه یی هم اضافه کنم. اتوبوس جلوی مغازه وامی ایسته و در حالی که دارم به این فکر می کنم که چقدر خوبه که از این همه قیل و قال بی خود سر مسائل مذهبی دورم، کتاب رو می گذارم توی کیفم.
از در مغازه میرم تو. همکار اُردنی من با عصبانیت داره با یه مشتری بحث می کنه. از کلاهی که مشتری پوشیده معلومه که یهودیه. بدون این که بپرسم ، میدونم که سر جریان غزه دعواشون شده...

فصل فیلم

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 02 Jan 2009 08:31:00 +0000

من این موقع از سال رو به دلایل خیلی زیادی دوست دارم. حال و هوای شب یلدا، برف، جشن سال نو میلادی و خیلی چیزای دیگه! ولی یکی از مهم ترین چیزایی که باعث میشه همیشه چشم به راه این موقع از سال باشم، اکران شدن فیلم های خیلی خوبه. این فصل همه ی کمپانی های معروف فیلم سازی برگ های برنده شون - یا به نوعی فیلم های قابل عرض در جشنواره های مختلف فیلم- رو اکران می کنن. جوایز"گولدن گلوب" و بعدش هم "اسکار" و به دنبالشون خیلی از جشنواره های معتبر فیلم در سراسر دنیا ، فیلم های منتخب آمریکاییشون رو از بین همین فیلم های پاییزی /زمستانی نامزد می کنن.
امسال هم از اواخر نوامبر تا چند روز قبل از کریسمس و بخصوص روز کریسمس، فیلم های داغ سال اکران شدن. من هم که از چند ماه قبل منتظر اکران این فیلم ها بودم ، از کوچک ترین فرصتی برای رفتن به سینما استفاده کردم و خواهم کرد (البته دارم سعی میکنم به حساب بانکیم توجهی نشون ندم)
تا الان چند تا از فیلم هایی رو که توی لیستم داشتم دیدم :

The Curious Case of Benjamin Button (My Rating: 9/10)
Doubt (My Rating: 8/10)
Burn After Reading (My Rating: 9/10)
In Bruges (My Rating: 8/10)
WALL·E (My Rating: 9/10)

هنوز فیلم هایی هستن که یا به زودی اکران می شن یا اکران شدن و من هنوز فرصت دیدینشون رو پیدا نکردم ولی حتما می بینمشون:

Frost/Nixon
Revolutionary Road
Slumdog Millionaire
Milk
Changeling
Gran Torino
Maria Larssons eviga ögonblick

و چند تا فیلم دیگه که احتمالا صبر میکنم تا دی وی دیشون به دستم برسه. بعد از این که چند تا دیگه از این فیلم ها رو دیدم به احتمال زیاد، 2-3 تا شون رو مفصل تر معرفی می کنم. اگر شما هم یکی یا چند تا از این فیلم ها رو دیدین دوست دارم نظرتون رو بدونم.

Haiku

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 26 Dec 2008 07:05:00 +0000

Just stupid

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 26 Dec 2008 06:33:00 +0000

I was waiting for Jay in the mall. We were supposed to meet at 5:00 and it was half past and he hadn't showed up yet. Obviously this being two days before Christmas, streets and malls were overcrowded and through his every 5 minute reports on the phone, I knew that he was stock in the traffic somewhere. I had been wandering around in the mall and was getting tired , so I looked for a place to sit till Jay arrives.
I spotted a seat near the Santa stop where kids were standing in a line to take a picture with Santa and tell him what they wish to receive for the Christmas. As I was walking towards the seat, I was wondering if any of these kids' parents would go and talk to the Santa later to figure out what their kids have wished for. Or maybe they've already bought the gifts knowing what they want?!
This year , it seemed, they had added a new feature to the Santa stop! There was a closed area where parents could leave their children with two young women in red suits and go shopping for half an hour without dragging the kids along and in the meanwhile the kids could engage in a competition of making a LEGO model and winning prizes from Santa himself!
My seat was close to a group of kids who were getting really excited over the competition. While I was thinking how beautiful all this is, an annoyed and draggy voice behind me said : "This is just stupid!" Oh, I know this kind of tone very well. It belongs to a spoiled, rotten kid whose parents have not taught him how to behave , I thought to myself. And once more I was reminded of one of many reasons why I DON'T like children! The kid looked like a hopeless case. Apparently he couldn't figure out how to put the pieces together and instead of trying harder - this was what other kids where doing- he was just nagging. One of the girls in the red suit went to him with a smile and tried to show him how to put things together but the kid was already fed up with the game and wanted his prize from Santa! "We all get our prizes from Santa once we're done making the models. Do you want Santa to show you how to do it?", asked the girl in a very kind and enthusiastic tone.
I lost track of what they did and what the kid replied when Jay called me again to tell me that he'd be at the mall in 15 minutes. Once I looked back the kid was making another model with a very cute girl who seemed to know how to deal with Lego models pretty well since she was doing it so fast and was just telling the boy which pieces they needed next. By this time most of the parents had come back - apparently they could leave their children there for up to half an hour, maybe just enough time for them and the kids to take a break- and were waiting for their children to finish the competition. I noticed a lady with two Gucci and Armani shopping bags (they are very noticeable bags!) who was looking around. She saw her son and called him. "Colin" was the boy I was observing all this time. "Mom! I'm not done yet." he replied as he turned back to grab one of the pieces. "Daddy is waiting for us outside, you've played enough! Daddy would be upset if you're late.", she said in a firm voice. The boy looked at his mom and in a pleading voice asked for just 5 more minutes but she did not let him stay. When they were leaving the boy was at the verge of crying and while looking behind he said: " I didn't finish the game, what about my prize?" and as she held his hand she said: "It's just a stupid game!"
When Jay showed up, I didn't tell him about the boy. It would have made me even more upset to tell him the story.

خواب

noreply@blogger.com (Forough) — Thu, 18 Dec 2008 09:21:00 +0000

لبه ی پشت بامی نشسته ام. خیابان زیر پایم هنوز آسفالت نشده و خاکی است. می دانم که می توانم پرواز کنم. کافی است کمی قدم هایم را تند کنم و در فاصله ی بین تند راه رفتن و دویدن ، کمی به پاشنه های پایم فشار بیاورم. قالیچه ای را که تازه بافته ام از لبه ی دیوار آویزان کرده اند تا خشک شود. انگار که بعد از بافتن ، مریم رویش نقاشی کشیده بود و هنوز رنگ خیس بود. قدم هایم را تند کردم و از پنجره پریدم توی خانه. هیچ کس خانه نیست و حس تنهایی بدی دارم. قرار است مهمان ها برسند و من نمی دانم تنهایی چه کاری از من بر می آید. صدای گریه ی یک بچه می آید. مهمان ها دارند از راه می رسند. دارم چایی به مردم تعارف می کنم و هیچ کسی به من نگاه نمی کند. همه سیاه پوشیده اند. کسی در می زند و قبل از این که در را باز کنم از خواب بیدار می شوم. اشک در چشم هایم حلقه زده و تنها چیزی که به ذهنم می رسد این قطعه از شعر سهراب است که این اواخر زیاد گوشه و کنار هر کاغذی می نویسمش ، وقت هایی که بیکارم:

پشت هیچستان، چتر خواهش باز است:
تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،
زنگ باران به صدا می آید.
آدم اینجا تنهاست
و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است.

دزدیدن یا ندزدیدن، مسئله این است

noreply@blogger.com (Forough) — Wed, 17 Dec 2008 03:09:00 +0000

چند وقت پیش کتاب "هیچ کس بیش از تو متعلق به اینجا نیست" اثر "میراندا جولا ی" رو خوندم. کتاب واقعا محشره. مجموعه ای از داستان های کوتاهی که نویسنده در طی سالیان نوشته. اونقدر کتاب رو دوست داشتم که تصمیم گرفتم ترجمه اش کنم و حتی شاید یه زیر شاخه براش توی وبلاگ درست کنم. به اولین چیزی که فکر کردم این بود که از اونجایی که من واقعا از کتاب لذت بردم و دلم می خواد که تمامی حقوق نویسنده رو به خاطر اثر زیباش حفظ کنم، بهتره که از نویسنده اجازه بگیرم. اولین کاری که کردم این بود که به ناشر کتاب یه ایمیل زدم و پرسیدم که از کجا می تونم در مورد مسایل مربوط به حق چاپ بپرسم. برام یه آدرس پستی فرستادن تا نامه ام رو به همراه سوالم براشون بفرستم. بله ، حق چاپ اثر خانم جولای به کلی به ناشر تعلق داره و من باید برای ترجمه و انتشار هر داستان از مجموعه ، بهایی بپردازم. برای اطلاعات دقیق تر و ... میتونم باهاشون تماس بگیرم.
حالا من اینجا نشستم، ترجمه ی نیمی از یکی از داستان ها جلوی منه و وبلاگ فارسی من رو کسی غیر از دوستانم نمی خونه. در مورد وضعیت مالیم هم ترجیح میدم چیزی نگم و با وجود این که مدتی بیش از 3 سال توی کشوری زندگی کردم که تمامی حقوق انتشار به سختی رعایت میشه، هنوز اصلیتم رو فراموش نکردم و هنوز میدونم که سی دی فوتوشاپ رو فقط یه آدم نادون به قیمت اصلیش میخره! پس به یاد شعر مولانا جلال الدین بلخی، به روزگار اصل خویش برمیگردم و ادامه ی ترجمه رو شروع میکنم. به زودی ، وقتی ناصر ترجمه رو بازخوانی کرد و زحمت ویراستاری رو کشید، مطلب رو همین جا میتونید بخونید.

برادران کارامازوف

noreply@blogger.com (Forough) — Fri, 28 Nov 2008 02:01:00 +0000

چند هفته ای هست که این کتاب رو تموم کردم و بعد از اون دو تا کتاب دیگه هم خوندم ولی همچنان این کتاب ذهنمو به خودش مشغول کرده. به نظر من کتاب واقعا جزء بهترین های داستایوسکی و شاید ادبیات کلاسیک روسیه است. جا داره که بگم دیوید مک داف هم ترجمه ی بی نقصی از کار ارايه کرده. داستایوسکی در این اثر بیشتر از هر اثر دیگه اش از کتاب ها و فرهنگ های مختلف نقل قول کرده و مک داف در نهایت دقت و ظرافت همه ی این موارد رو با ریشه یابی دقیق و توضیحات موشکافانه به کتاب ضمیمه کرده که نه تنها به فهمیدن کتاب کمک زیادی می کنه که حتی به نوبه ی خودش و جدای از متن کتاب خوندنشون خالی از لطف نبود.
وقتی چند وقت پیش در مورد مکتب اگزیستانسیالیسم و پیشروهای این مکتب خوندم، داستایوسکی به عنوان یکی از اونها معرفی شده بود و دو فصل از کتاب برادران کارامازوف به عنوان نمونه ای از تفکرات داستایوسکی در این رابطه آورده شده بود. یکی از اونها فصلیه به نام "مفتش بزرگ" که به نظر من جزء بهترین فصل های کتابه. یکی از شاخصه های این کتاب اینه که داستایوسکی بدون این که از حیطه ی رمان خارج بشه و لحن موعظه وارانه به خودش بگیره بارها و بارها مسایل فلسفی و روانشناختی رو بررسی و تحلیل می کنه . یکی از عناصری که به این امر کمک زیادی کرده حضورهمیشه ملموس راوی داستانه. شخصیتی که به تدریج و در طی داستان به عنصری قابل توجه تبدیل میشه؛ معمولا در اکثر کتاب هایی که من خوندم، راوی داستان اگر یکی از شخصیت های اصلی داستان نباشه، معمولا فقط در حد یک صدای گویا باقی می مونه ولی راوی داستان داستایوسکی با وجود این که تنها یک ناظر بر داستان جاریه، به تدریج و با جهت گیری هایی که در مورد شخصیت های داستان ارائه میده، دارای هویتی مستقل و قابل تحلیل میشه که به نوعی و در برخی مواقع داستایوسکی با ظرافت وصف ناپذیری حتی نظر خواننده رو به سمتش جلب میکنه.
دلم می خواد خیلی بیشتر راجع به این کتاب بنویسم. فصل به فصل این کتاب پر از مطالب قابل بررسی و تعمقه ولی فکر کنم گفتن یا نوشتن راجع به این ظرافت ها و مطالب ، حق مطلب رو ادا نمی کنه. بهتر اونه که اگر تا حالا فرصت خوندن این کتاب رو پیدا نکردین، در اسرع وقت بخونیدش. مطمئنم ازش لذت خواهید برد.

Sweeney Todd

noreply@blogger.com (Forough) — Mon, 09 Jun 2008 17:10:00 +0000

من زیاد طرفدار فیلم های موزیکال نیستم ولی چند روز پیش بعد از مدت ها یه موزیکال خوب دیدم. سویینی تاد، آرایشگر اهریمنی خیابان فلیت. کارگردان فیلم تیم برتون و بازیگرهای اصلیش هلنا کارتر و جانی دپ هستن. فیلم بر اساس یک موزیکال قدیمی برادوی ساخته شده ولی کاملا فضای فیلم مثل فیلم های اریجینال برتون می مونه. سبک و سیاق تاریک ولی فانتزی فیلم های برتون با هنرپیشه هایی که گریم صورتشون تو رو به یاد ارواح می اندازه. صورت های رنگ پریده، چشم های گود افتاده و غم آلود و جانی دپ، پایه ثابت فیلم های برتون.
داستان فیلم در مورد یک آرایشگر ماهره که زن خیلی زیبایی داره. قاضی شهر از زن آرایشگر خوشش میاد و آرایشگر رو به خاطر یک جرم ناکرده محکوم به تبعید می کنه. حالا بعد از 15 سال ، آرایشگر برگشته و وقتی از خانم لاوت (همسایه و شیرینی پز سابقشون) می شنوه که زنش خودکشی کرده و دخترش توی خونه ی قاضی حبس شده، تصمیم می گیره که انتقام بگیره. آرایشگر با کمک خانم لاوت آرایشگاهش رو باز می کنه و منتظر فرصت مناسب میشه تا انتقامش رو از قاضی بگیره ولی حس انتقام جویی، تاد رو تبدیل به قاتلی بی رحم می کنه که تمام مشتری هاش رو به قتل می رسونه...

فیلم جوایز زیادی برده و اسکار بهترین بازیگر مرد رو هم نصیب جانی دپ کرده که به نظر من واقعا یکی از بهترین بازیهاش رو ارایه داده. اگه تونستین حتما ببینیدش.

معرفی کتاب: اِستنلی پارک

noreply@blogger.com (Forough) — Sun, 18 May 2008 19:16:00 +0000

من این کتاب رو توی لیست کتاب های پرفروش کانادا پیدا کردم. همیشه دلم می خواست که با ادبیات روز کانادا بیشتر آشنا بشم و وقتی نقد های مربوط به این کتاب رو خوندم به نظرم جالب اومد. کتاب رو تازه تموم کردم و واقعا از خوندنش لذت بردم. اول که کتاب رو شروع کردم یه جور حس دوگانه ای نسبت بهش داشتم. شاید به این خاطر که بار اول بود که یک کتاب ادبی رو به زبان انگلیسی می خوندم ولی بعد از خوندن یک فصل حسابی ازش خوشم اومد. به هر حال امیدوارم این کتاب توی ایران هم ترجمه بشه و شما هم فرصت خوندنش رو پیدا کنید یا این که اگر دوست داشتین به زبان انگلیسی بخونینش. نثر توصیفی کتاب واقعا دوست داشتنی و دقیقه و یک جور ظرافت خاص توی پردازش حال و هوای داستان وجود داره که من رو خیلی به خودش جذب کرد. گاهی اوقات اونقدر یک مکان یا یک غذا به خوبی تصویر شده بود که من حس می کردم که می تونم دمای محیط یا طعم غذا رو حس کنم و تمام اینها به قدری با ظرافت انجام شده که به هیچ عنوان نمیشه ردی از توصیف مستقیم توشون پیدا کرد. انگار که نویسنده ذهن رو به یه مسیر هدایت می کنه و بعدش رهات می کنه تا خودت به کشف و مکاشفه بپردازی. این سبک من رو تا حدودی به یاد سبک نوشتاری پروست در کتاب "در جستجوی زمان از دست رفته" می اندازه. همه ی اینها به کنار، داستان کتاب هم خیلی جذابه.

داستان در مورد یک آشپز به نام "جرمی" که توی ونکوور زندگی می کنه و رستورانی به نام "پنجه ی میمون" داره که به خاطر غذاهای محلی معروفه ولی از لحاظ مالی وضعیت شکننده ای داره. پدرِ "جرمی" یک انسان شناس و جامعه شناسه که برای درک بهتر شرایط بی خانمان ها، تصمیم میگیره که توی "استنلی پارک" در کنار بی خانمان ها و مثل اونها زندگی کنه. "استنلی پارک" ، پارک جنگلی ای که نه تنها پناهگاه بی خانمان ها و منبعی برای پرنده های محلی ای یه که "جرمی" توی رستورانش استفاده می کنه، بلکه محل وقوع یک قتل مرموزه که سال ها قبل اتفاق افتاده و هنوز کسی قاتل رو پیدا نکرده. حادثه ای که با وجودی که سالیان قبل اتفاق افتاده، هنوز هم نقش مؤثری در زندگی افراد ساکن پارک و روابطشون بازی می کنه...

Our Shadows

noreply@blogger.com (Forough) — Sun, 13 Apr 2008 22:45:00 +0000

Our shadows created by the street lights,
Slowly move toward the house.
My heart can't do anything now but hurt

I wonder if tomorrow holds anything nice for us!

I can't wipe away your tears well enough;
Sometimes everything seems to breakdown and you don't know what to say.
Only one shadow leaves the house

The last train of the night was delayed because of an accident
Pushed around by the crowds, I was staring blankly at my watch

I wonder if anything would change tomorrow

I can't see anything outside the dirty train window
I want to call you and thank you for creating me
But I wonder if you've gone to sleep alreay.

I leave and to the one living in the distant city I shout : Happy Birthday!

عذرِ ناموجه

noreply@blogger.com (Forough) — Sun, 13 Apr 2008 22:26:00 +0000

غیبت کبری که می گن ، پس اینه! آقایون و خانوم های عزیزی که به وبلاگ من سر زدید و منتظر تغییرات بودید، من از شما عذر می خوام. هیچ بهانه ای واسه ی این غیبت طولانی ندارم. تا یک ماه بعد از پست قبلی، من کامپیوتر نداشتم ولی بعدش که می تونستم حداقل 5 دقیقه وقت بگذارم و بگم که حالم در هم و برهمه و سرم شلوغه و فارسی نویس ندارم و پروژه هام زیادن و ...

بگذریم از این حرفها، سال نو رو به کهنه شدن همگی مبارک. امیدوارم که سال خوبی باشه این سال واسه ی همگی.

نه که فکر کنین این مدت هیچ فعالیت ادبی ، هنری نداشتم ها! فقط جهت فعالیت هام یه کم متفاوت از همیشه بود. به هر خال من همچنان سر حرفم در مورد تغییرات هستم ولی فکر نکنم بتونم هر هفته مطلب بنویسم. ولی از اونجا که کاچی به از هیچ چیزه، من به پست کردن ادامه میدم.

باز هم از همگی عذر می خوام و ممنونم که به وبلاگم سر زدید.