خودمانیم الان که با خودم فکر می‌کنم، می‌گویم نکند هیچ دردی نداشتی… نکند احساس هم دردی‌ام بهانه‌ای بود تا دردهای خودم را برایت بازکنم. اعتراف می‌کنم… اعتراف می‌کنم که بود. من نیاز به یک هم درد داشتم و تا آن روز هیچ کس بهتر از تو را نتواتسته بودم برای دردهایم پیدا کنم.

اما به هر حال تو خواستی و من فراموشت کردم، دقیقا همان طور که گفته بودی. پس چرا دیروز دوباره یادم کردی؟

به خانه که رسیدم کیفم را به گوشه‌ای پرت کردم. مغزم داشت منفجر می‌شد. بدون اینکه به جای دیگری نگاه کنم آمدم و مستقیم روی تخت افتادم. نمی‌دانم چقدر گذشت که همین جور به سقف خیره بودم. اما مغزم با چنان سرعتی همه چیز را پردازش می‌کرد که متوجه تاریک شدن هوا نشدم. شب مادرم به نوعی نگرانم شد. هر جوری بود پدر را پیچاندم تا ماجرا را برایش شرح ندهم هر چند می‌دانستم شاید بتواند کمکم کند. وقتی پرسید مشکلت چه جوری حل میشه. گفتم: «باید زمان بگذره.» آن لحظه تنها به یک چیز فکر می‌کردم: سیگار.

سکانس دوم

وسط میهمانی … شامم را تمام می‌کنم، اما ذهنم آرامش ندارد. درگیر چیزی است که نمی‌تواند فراموشش کند. چیزی گلویم را می‌فشارد. آنجا را ترک می‌کنم و به حیاط می‌روم. برای اینکه به ذهنم آرامشی بدهم شروع به قدم زدن در حیاط ۴ متری کردم و فکر نمی‌کردم که در عرض یک ساعت آن ۴ متر را ۵۳ سه بار رفته و برگشته باشم. با این دیوانه‌بازی حتما فکر می‌کردند مجنون شده ام. اما برای من اهمیتی نداشت. من تنها به دو چیز فکر می‌کردم: زندگی، سیگار.

سکانس سوم

امتحان هندسه را با درصد بسیار عالی صفر رد می‌کنم. روی نیمکت می‌افتم و هی با خودم کلنجار می‌روم. آیا ارزشش را دارد که این همه ذهنت را درگیرش کنی. چرا دلت به حالش می‌سوزد. مگر زندگی خودت بی مشکل است که به مشکل گشایی زندگی دیگران می‌پردازی. سرم را که بلند می‌کنم می‌بینمش. من در پی بهترین راه و او در پی پاک کردن صورت مسئله. از دستش کفری می‌شوم اما هیچ چیز نمی‌گویم.

سکانس چهارم

نمازخانه خالیست. تنها در گوشه‌ای از آن دراز کشیده. جنب و جوش همیشگی‌اش را نمی‌توانم در بدن ساکنش خفته ببینم. به سمتش می‌روم می‌گویم: «چی شده؟» می‌گوید: «به تو ربطی نداره» خاموش می‌شوم.

سکانس پنجم

از دستش حسابی شاکیم … هی با خودم کلنجار می‌روم که بهش فکر نکم. وقتم داره می‌گذره. راه رفت و برگشت ۱۵ دقیقه است. به خانه که می‌رسم به خودم می‌گویم نباید خسته بشوی. فردا از نو شروع کن. در آن لحظه به سه چیز فکر می‌کردم: شانس، زندگی، سیگار.

سکانس ششم

کامنت وارده:

khodet midooni chi migi

man ke nemifahmam

doost dari khodeto too HAME CHIZ ghati koni

fekr mikoni maghze motefakeri

DASTANE ghashangi bood in LAJANZAR dari vari be tamame mana

سکانس هفتم

صبح زود زنگ می‌زند می‌گوید: «تو ترکم» ناراحت می‌شوم. چهار دفعه‌ی قبل دروغ گفت. شاید این بار هم دروغ باشد. اما صدایش بوی تغییر می‌دهد. پس باور می‌کنم. آن روز روز تولش بود من باید هدیه می‌دادم اما او بهترین هدیه را به من داد.

سکانس پایانی:

فکر می‌کردم عوض شده… فکر می‌کردم دارد مرا می‌پذیرد… و به دنبال آن حرفم را. اما اشتباه می‌کردم. وسط کلاس درس در حالی که از سنگ صدا در نمی‌آمد. صدایم کرد. رویم را برگرداندم. گفت:«خدا لعنتت کند». نفرت از لحنش می‌بارید. همین یک جمله به ظاهر ساده کاملا زخمی‌ام کرد. تا سه ساعت هر کاری کردم زاویه‌ی لب‌هام تغییر نکرد و نگاهم منجمد به روبرو بود. احساس تهو می‌کردم. حالم داشت به هم ‌می‌خورد… از خودم. قدمهایم کاملا مرده بود. پایام را نمی‌توانستم از زمین بردارم. شانس آوردم چیزی به نام نماز را گذاشته‌اند برای تخلیه روح و گرنه هزار بار خودم را می‌کشتم.

از آن پس سردی از لبخندش و بی روحی از نگاهش نرفت. دیگر نتوانستم به او نزدیک شوم.

منبع

فکر نکنم کسی باشد که با سال نو حال نکند. بالاخره یک سال گذشت همه چیز مانند سال، نو و جدید شده. اما نمی دانم … نمی دانم چرا این حس به من دست نمی دهد؟ احساس می کنم حالا وقتش نیست … حالا موقعش نیست … الان نباید سال نو بشود، شاید استفاده ی کافی را از این یک سال نبردم. تنها یک کار کوچک من را به این افکار وا داشت . خیلی راحت خواستم ببینم در سال هشتاد و هفت مناسبت ها چه تغییری کرده، لای تقویم را باز کردم …خوب 14 فروردین می افتد به چهار شنبه ، بعدش اول خرداد، اول تیر ، اول مهر و… چهارشنبه سوری می شود…بیست و نه اسفند … صفحه ی بعد اول فروردین 1388.

کل تقویم را نگاه کردم و سپس آن را به گوشه ای انداختم … اما یک لحظه از درون سوختم! سال 87 با یک نگه کردن می گذرد همان جور که سال 76 در یک چشم بر هم زدن گذشت و همان طوری که سال 88 مثل باد خواهد گذشت . دیگر برای آمدن عید و سال نو خوشحال نبودم و عجله‌ای نداشتم، در عوض آرزو ام این بود تا لحظات آرام تر بگذرند … تا حداقل بتوانم استفاده ی بیشتری از آنها ببرم. گرچه این نیز اثر نکرد ، چون اگر من می توانستم از یک سال و دقایقم بیشتر استفاده کنم دیگر نیازی به همچین آرزویی نبود. به هر حال باید سوخت و ساخت. ای کاش از لحظات زندگیمان بهترین بهره را ببریم تا هیچ وقت پشیمان نباشیم…

اما امسال خوشحالم برای اینکه سالم را جور دیگری عوض می‌کنم با نگاه دیگری به آینده. امسال دیگر آرزو ندارم لحظه‌ها آرام شوند برای اینکه می‌دانم دیگر از دستشان نمی‌دهم. برای اینکه دیگر بی‌راهه نمی‌روم.