tag:blogger.com,1999:blog-52355716092093599832012-03-20T02:05:17.431-05:00Joseph Khainoreply@blogger.comBlogger133125khansamitawhttp://feedburner.google.comtag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-73505796833990504272012-03-02T15:42:00.000-06:002012-03-02T15:42:13.042-06:002012-03-02T15:42:13.042-06:00<div> <h2> အိမ္ေထာင္ရွိရွိ မရွိရွိ ဖတ္ၾကည့္ရင္ အက်ိဳးမယုတ္မယ့္ စာ (ဘာသာျပန္)</h2> </div> <div> <div> အိမ္ေထာင္ရွိရွိ မရွိရွိ ဒီစာေလးကို ဖတ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္</div> </div> <div> <div> <br /> ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ညစာျပင္ဆင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္<wbr></wbr>။ သူရဲ႕လက္ကုိ ကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေျပာလုိက္တယ္။<br /> “မင္းကိုငါ ေျပာစရာရွိတယ္”<br /> သူကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ထုိင္ေနျပီး ညစာစားေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕မ်က္လုံးေတြထဲမွာ နာက်င္မႈကို ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကစေျပာရမွန္းေတာင္<wbr></wbr>မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘာေတြ ေတြးေနတယ္ ဆုိတာကို သူ႕ကိုေျပာရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ကြာရွင္းဖုိ႕ ကိစၥေပါ့။ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ ကၽြန္ေတာ္စေျပာခဲ့တယ္။ သူ႕ကိုၾကည့္ရတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စကားလုံးေတြ ကို စိတ္ပ်က္ေနပုံမေတြ႕ရဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏူးညံ့စြာပဲ ေမးခဲ့ပါတယ္။ “ဘာေၾကာင့္လဲ” တဲ့။<br /> <br /> သူ႕ေမးခြန္းကို မေျဖဘဲ စကားလႊဲလုိက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ သူေဒါသထြက္သြားတယ္။ လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ တူေတြကို လႊင့္ပစ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုေအာ္တယ္။<br /> “နင္ေယာက္က်ားမဟုတ္ဘူးလား”<br /> အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စကားမေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ သူကေတာ့ ငိုပဲ ငိုေနခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝမွာ ဘာမွားယြင္းေနလဲ သူေတြးေနမယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေက်နပ္မယ့္အေျဖမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္မေပးနိဳင္တာ ခက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ိန္းကို ခ်စ္မိေနလုိ႕ သူ႕ကိုဆက္မခ်စ္နိဳင္ေတာ့တာပါ။ သူ႕ကို ကရုဏာသက္ရုံကလြဲလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ မတတ္နိဳင္ေတာ့ပါဘူး။<br /> <br /> ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျပစ္ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္လုိ႕ ခံစားေနရင္းပဲ ကြာရွင္းဖုိ႕ သေဘာတူညီခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ လက္ရွိအိမ္ရယ္ ကားရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ကုမၸဏီက ရွယ္ယာ ၃၀% ရယ္ကို ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ အဲဒီသေဘာတူညီခ်က္ကုိ ျဖတ္ကနဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး အပိုင္းပုိင္္းအစစ စုတ္ျဖဲပစ္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ဆယ္ႏွစ္လုံးလုံးေပါင္းသင္းလာတဲ့ မိန္းမျဖစ္ေပမယ့္ ၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သူစိမ္းဆန္လာသလုိ ခံစားရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ၊ စြမ္းအင္ေတြကို ျဖဳန္းတီးသလုိ ျဖစ္ခဲ့တာကို ဝမ္းနည္းေပမယ့္ ဂ်ိန္းကို ႏူးညံ့ျငင္သာစြာ ေျပာခဲ့တဲ့ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့ စကားကို ေတာ့ ျပန္မရုတ္သိမ္းနိဳင္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ ထားခဲ့သလုိ က်ယ္ေလာင္စြာ ငိုေၾကြးပါေတာ့တယ္။ သူဒီလုိ ငုိေနတာက ကၽြန္ေတာ့္ကို သက္သာရာ ရေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ တႏုံ႕ႏုံ႕ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကြာရွင္းျခင္းဟာ ခုေတာ့ ပုိမုိရွင္းလင္းခုိင္မာလာပါျပီ။<br /> <br /> ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္ေနာက္က်မွ ျပန္လာေတာ့ သူ႕မွာကို စားပြဲမွာ ထုိင္ျပီး စာေရးေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ညစာ မစားခဲ့ရေသးေပမယ့္ တစ္ေန႕ကုန္ ဂ်ိန္းနဲ႕ စီစဥ္စရာရွိတာ ေတြ စီစဥ္ခဲ့ရေတာ့ ျမန္ျမန္အနားယူခ်င္တာပဲ သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေရးနိဳးလာေတာ့ သူ႕ကို စားပြဲ မွာပဲ စာေရးေနတာ ေတြ႕တယ္။ သိပ္စိတ္မဝင္စားလုိ႕ ဟုိဖက္လွည့္ျပီး ဆက္အိပ္ခဲ့ပါတယ္။<br /> <br /> မနက္ေရာက္ေတာ့ ကြာရွင္းျခင္းအတြက္ သူ႕ဖက္က ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ့ကို ျပပါတယ္။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ဘာမွမလုိခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မကြာရွင္းခင္ တစ္လၾကိဳတင္ အေၾကာင္းၾကားဖုိ႕ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဲလုိ ေတာင္းဆုိျပီး တစ္လအတြင္းမွာ သာမန္ ဘာမွမျဖစ္သလုိ ေနထုိင္ဖုိ႕ လည္း သူကေတာင္းဆုိပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့&nbsp; ရွင္းပါတယ္။ ေရွ႕လမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သားရဲ႕ စာေမးပြဲရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ ကြာရွင္းျပတ္စဲမႈေၾကာင့္ သားရဲ႕ပညာေရးကို မထိခုိက္ေစခ်င္ တာပါပဲ။<br /> <br /> ဒါကို ကၽြန္ေတာ္လက္ခံနိဳင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဖက္ကေတာင္းဆုိတာ ေနာက္ထပ္ရွိပါေသးတယ္။ သူ ေတာင္းဆုိတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႕က သတုိ႕သမီးဝတ္စုံလဲခန္းထဲကေန သူ႕ကို ေပြ႕ခ်ီျပီးေခၚထုတ္ခဲ့သလုိ ျပန္သရုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႕ပါပဲ။ အဲဒီတစ္လအတြင္းမွာ ေန႕တုိင္းေန႕တိုင္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အခန္းထဲကေန&nbsp; အိမ္ေရွ႕တံခါးထိ သူ႕ကိုေပြ႕ခ်ီျပီး ေခၚထုတ္ဖုိ႕ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္လုိက္တာကေတာ့ သူရူးေနျပီဆုိတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး လတစ္လကို အတူတူသည္းခံမွာပဲေလ ဆုိျပီးေတာ့ ဒီေတာင္းဆုိခ်က္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံလုိက္ပါတယ္။<br /> <br /> ဂ်ိန္းကို ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကို ေျပာျပလုိက္တယ္။ ဂ်ိန္းက ေအာ္ရယ္ျပီး ေတာ္ေတာ္ ကို႕ရုိးကားယားနိဳင္တာပဲ လုိ႕ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီး ဘာလွည့္ကြက္ေတြပဲ လုပ္ေနလုပ္ေန ဒီကြာရွင္း မႈကို ရင္ဆုိင္မွာပဲလုိ႕ အေရးမစိုက္သလုိေျပာပါတယ္။<br /> <br /> ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးေရာ ကြာရွင္းမႈမလုပ္ရေသးသ၍ ဘယ္သူ႕ကုိမွ အဆက္အသြယ္ သိပ္မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ပထမဆုံး သူ႕ကို အခန္းထဲက ေပြ႕ခ်ီျပီးေခၚထုတ္ရမယ့္ေန႕မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္လုံး အခ်ိဳးမေျပတဲ့ပုံစံေပါက္ေနပါတယ္<wbr></wbr>။ သားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တုိ႕ ေနာက္ကေန ေဖ့ေဖ့ကေမေမ့ကို ေပြ႕ထားတယ္ကြဆုိျပီး လက္ခုပ္ေတြတီးေနပါေတာ့တယ္။ သားရဲ႕ စကားလုံးေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို နာက်င္ေစပါတယ္။ အိပ္ခန္းထဲကေနထြက္တယ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္တယ္၊ ျပီးေတာ့ တံခါးဆီကိုသြားတယ္။ သူ႕ကို ေပြ႕ခ်ီျပီး ဆယ္မီတာေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ သူကေတာ့ မ်က္လုံးေတြမွိတ္ထားျပီး ကြာရွင္းမယ့္အေၾကာင္း သားေလးကို မေျပာဖုိ႕ တုိးတုိးေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းငိုက္စုိက္က်သြ<wbr></wbr>ားျပီး တစ္စုံတစ္ခုကို စိတ္ပ်က္သလုိ ခံစားရပါတယ္။ အိမ္ျပင္ေရာက္ေတာ့ သူ႕ကိုေအာက္ခ်ေပးလုိက္ပါတယ္။ သူက အလုပ္သြားဖုိ႕ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္ဆီ လမ္းေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရုံးကို ကားေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။<br /> <br /> ဒုတိယေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး သရုပ္ေဆာင္ရတာ ပိုလြယ္လာပါျပီ။ သူက ကၽြန္ေတာ့ ရင္အုံေပၚမွာ မွီထားပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ဘေလာက္စ္အက်ီၤက ရနံ႕ေလးေတြေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ရေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဒီမိန္းမကို ေသခ်ာမၾကည့္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ၾကာေနျပီ ဆုိတာလည္း သတိထားမိတယ္။ ထပ္ျပီးသတိထားမိေတာ့တာကေတာ့ သူ မငယ္ေတာ့ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ သူ႕ရဲ႕မ်က္ႏွာ ေပၚမွာ အေရးအေၾကာင္းေတြ ေတြ႕ေနရပါျပီ။ သူ႕ဆံပင္ကလည္း ခပ္မြဲမြဲျဖစ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝက သူ႕ကို ဒါမ်ဳိးျဖစ္ေစတာလားဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနမိပါေတာ့တယ္။<br /> <br /> စတုတၳေျမာက္ေန႕မွာေတာ့ သူ႕ကိုစျပီး ေပြ႕ခ်ီလုိက္ခ်ိန္မွာပဲ ရင္းႏွီးတဲ့စိတ္ခံစားမႈတစ္ခု ျပန္ရလုိက္ပါတယ္။ ဒီမိန္းမဟာ သူ႕ဘဝရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္တာကာလကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးခဲ့တာပဲ။ ပဥၥမေျမာက္ေန႕နဲ႕ ဆဌမေျမာက္ေန႕မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ၾကားထဲက ရင္းႏွီးမႈဟာ ပိုမုိၾကီးမားလာခဲ့တာကို ခံစားရပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဂ်ိန္းကို မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ သူ႕ကို ေပြ႕ခ်ီျပီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ပိုမုိ ေပါ့ပါးလာသလုိခံစားရပါတယ္။ ေန႕စဥ္လုပ္ေနရတာဆုိေတာ့ အက်င့္ျဖစ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။<br /> <br /> တစ္ေန႕မနက္ခင္းမွာေတာ့ သူဘာဝတ္ရမလဲ ေရြးေနပါတယ္။ ဝတ္စုံ ေလးငါးစုံ လဲၾကည့္ျပီးတာေတာင္ သူမေက်နပ္ေသးဘူး။ ျပီးေတာ့ သူသက္ျပင္းျပီးေျပာတယ္။<br /> “ငါ့အက်ီေတြအားလုံးက ၾကီးကုန္ျပီဟယ္”<br /> အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတာက သူေတာ္ေတာ္ပိန္သြားတယ္ဆုိတာပဲ။ ေအာ္… ဒါေၾကာင့္ သူ႕ကို ေပြ႕ခ်ီျပီးလမ္းေလွ်ာက္ရတာ တျဖည္းျဖည္းေပါ့လာတာကိုး။<br /> <br /> ရုတ္တရက္ ျဖတ္အရိုက္ခံရသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။ သူဟာ နာက်င္မႈေတြနဲ႕ ခါးသီးမႈေတြကို သူ႕ႏွလုံးသား ထဲမွာပဲ သိမ္းထားတာကိုး။ ဘာလုပ္မိမွန္းမသိလုိက္ခင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အနားေရာက္သြားျပီး သူ႕ေခါင္းကို အသာအယာထိလုိက္မိတယ္။<br /> <br /> အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သားက ဝင္လာျပီး ေျပာတယ္။<br /> “ေဖေဖေရ… ေမ့ေမ့ကို ေပြ႕ေခၚရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ျပီေလ”<br /> သားအတြက္ကေတာ့ သူ႕ေဖေဖက သူ႕ေမေမကို ေပြ႕ျပီးေခၚထုတ္တာဟာ သူ႕ရဲ႕ ဘဝအစိတ္အပိုင္း တစ္ခုလုိ႕ လက္ခံထားပုံရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးက သားကို လက္ယပ္ေခၚျပီး ခပ္တင္းတင္းေပြ႕ဖက္ ထားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့&nbsp; မ်က္ႏွာလႊဲထားခဲ့ပါတယ္။ ဘာလုိ႕လဲဆုိေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေျပာင္းလဲသြားမွာ စိုးလုိ႕ပါပဲ။ အဲဒါျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေပြ႕ခ်ီလုိက္ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ အခန္းထဲက လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့တယ္၊ ဧည့္ခန္းကိုျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕တံခါးထိ ေပါ့။ သူ႕ရဲ႕လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ့္လည္္ပင္းကို ညင္ညင္သာသာနဲ႕ ဘာမွမျဖစ္သလုိ ေပြ႕ဖက္ထားပါတယ္။&nbsp; ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ ေပြ႕ထားပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ ေန႕ကအတုိင္း အတိအက်ပါပဲ။<br /> <br /> ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ပိုမုိေပါ့ပါးလာတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝမ္းနည္းေစပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေန႕ေရာက္လုိ႕ သူ႕ကို ေပြ႕လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေျခလွမ္းတုိင္း ေျခလွမ္းတုိင္း ကို ခက္ခက္ခဲခဲ လွမ္းေနရပါေတာ့တယ္။ သားကေတာ့ ေက်ာင္းသြားပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ေပြ႕ျပီး ေျပာလုိက္တယ္။<br /> “ငါတုိ႕ၾကားတဲ့က ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ ငါမလုိခ်င္ေတာ့ဘူး”<br /> အဲလုိေျပာျပီးေတာ့ ရုံးကို ခ်က္ခ်င္းကားေမာင္းလာခဲ့တယ္။&nbsp; ကားထဲက ခပ္ျမနျ္မန္ခုန္ထြက္တယ္။ ကားတံခါးေတာင္ ေလာ့မခ်မိဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေႏွာင့္ေႏွးမႈတစ္ခုခုက ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ေျပာင္းလဲသြားမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လုိ႕ပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ရုံးအေပၚထပ္ကို တက္သြားတယ္။ ဂ်ိန္းရဲ႕အခန္းတံခါးကို ဖြင့္ျပီး ဂ်ိန္းကို ေျပာလုိက္တယ္။<br /> “ေဆာရီပါ ဂ်ိန္းရယ္… ငါမကြာရွင္းေတာ့ဘူး”<br /> <br /> ဂ်ိန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိအံ့အားတသင့္နဲ႕ၾ<wbr></wbr>ကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နဖူးကို စမ္းျပီးေမးတယ္။<br /> “ေနေကာင္းရဲ႕လား”<br /> ကၽြန္ေတာ္္ နဖူးေပၚက ဂ်ိန္းရဲ႕လက္ကိုဆြဲဖယ္လုိက္ပါ<wbr></wbr>တယ္။<br /> “ေဆာရီး ဂ်ိန္း… ငါမကြာရွင္းနိဳင္ေတာ့ဘူး” လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ေျပာလုိက္တယ္။<br /> “ငါ့ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝဟာ ငါနဲ႕ ငါ့ဇနီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မခ်စ္ေတာ့လုိ႕ ပ်င္းစရာ ေကာင္းေနတာမဟုတ္ပါဘူးဟာ။ ငါတုိ႕ ဘဝရဲ႕ တန္ဖုိးကို ငါတုိ႕ နားမလည္ခဲ့လုိ႕ပါ။ အခုငါသေဘာေပါက္ သြားျပီ။ သူ႕ကို ငါတုိ႕ မဂၤေဆာင္တဲ့ေန႕ကလုိ အခန္းထဲကေန ေပြ႕ခ်ီျပီး ေန႕တုိင္း ေခၚထုတ္သြားေတာ့မယ္။ ငါတုိ႕ ေသခြဲခြဲရတဲ့ ေန႕အထိေပါ့ဟာ။” လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေျပာလုိက္တယ္။<br /> ဂ်ိန္း က ရုတ္တရက္ အိပ္ရာကနိဳးထလာသူလုိျဖစ္သြားပါ<wbr></wbr>တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖ်န္းခနဲရုိက္လုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္သြားျပီး အၾကီးအက်ယ္ငိုေၾကြးေနပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းလာျပီး ကားေလွ်ာက္ေမာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့ ပန္းဆိုင္မွာ ဇနီးသည္အတြက္ ပန္းျခင္းတစ္ျခင္း ဝင္မွာခဲ့ပါေသးတယ္။ အေရာင္းစာေရးမေလးက ကဒ္ေပၚမွာ ဘယ္လုိေရးေပးရမလဲ လုိ႕ ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျပဳံးျပီးေျဖလုိက္တယ္။<br /> “ငါတုိ႕ မေသမခ်င္း မင္းကိုေန႕စဥ္ အခန္းထဲကေန ေပြ႕ခ်ီျပီး ေခၚထုတ္သြားပါ့မယ္” လုိ႕ေပါ့ဗ်ာ။<br /> <br /> အဲဒီညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲမွာက ပန္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့မ်က္ႏွာေပၚမွာက အျပဳံးေတြနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။ ေလွကားထစ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေျပးတက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလုိ ေျပးတက္လာခဲ့တာဟာ အိပ္ခန္းထဲက ေသဆုံးသြားျပီျဖစ္တဲ့ ဇနီးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို ၾကည့္ဖုိ႕သက္သက္ျဖစ္ လာပါေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဇနီးသည္ဟာ ကင္ဆာေရာဂါကို ခံစားေနခဲ့ရတာ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနခဲ့ပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အလုပ္ေတြမ်ားလြန္းလို႕ သတိမထားမိခဲ့တာ။ သူကေတာ့ သူမေသခင္မွာ သားကကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အဆုိးျမင္သြားမွာ လုံးဝမလုိလားခဲ့ဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကြာရွင္းျဖစ္ခဲ့သည့္တုိင္ေအာင္ သားရဲ႕ အျမင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေယာက္က်ားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေစခ်င္ခဲ့တယ္။<br /> <br /> ကဲ… သင့္ဘဝမွာ ဘာအေရးၾကီးလဲ သင္သိေလာက္ပါျပီ။ ဘဝမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ သယ္ယူလာနိဳင္တာ ဘာေတြလဲ။ အိမ္ေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ကားေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ပိုက္ဆံေတြ လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေပ်ာ္စရာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ လုပ္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ကိုယ္တုိင္ကေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြ မေပးစြမ္းနိဳင္ပါဘူးေလ။<br /> <br /> ဒါေၾကာင့္ သင့္အိမ္ေထာင္ဖက္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လုိ ရင္းႏွီးခင္မင္မႈေလးေတြ တည္ေဆာက္လုိက္ပါ။ သင့္္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝသာယာနိဳင္ပါေစ။<br /> <br /> ဒီစာကို သင္ျပန္လည္ မမွ်ေဝလည္း ဘာမွ ျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /> မွ်ေဝလုိက္ရင္ေတာ့ သင္ဟာ အိမ္ေထာင္သည္ဘဝတစ္ခုကို ကယ္တင္လုိက္နိဳင္တာပါပဲ။ ေပးဆပ္လုိက္ရင္ ဘာေတြေအာင္ျမင္နိဳင္မလဲဆုိတာ မသိတဲ့ လူေတြပဲ က်ရႈံးၾကတာပါ။<br /> <br /> (ဒီစာကို Cathy Ygona ဆုိသူရဲ႕ FB page မွာ ေတြ႕ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ FB သူငယ္ခ်င္းလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ သူကိုယ္တုိင္ေရးလား သူမ်ားေရးတာ ျပန္ေရးတင္တာလားလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီစာေလးကို ဖတ္မိလုိ႕ ဘာသာျပန္ျဖစ္တာပါ။)<br /> <br /> ဘာသာျပန္သူ<br /> ေပါက္က်ဳိင္းဆန္း<br /> ၁၁.၂.၂၀၁၂<br /> Forward Mail မွ ျပန္လည္ေဝမွ်ပါသည္။ </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-7350579683399050427?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-28746889971030711592011-11-01T15:44:00.001-05:002011-11-01T15:44:44.566-05:002011-11-01T15:44:44.566-05:00ကၽြန္ေတာ္ ငယ္စဥ္ဘ၀ေလးကတည္းက ေမေမဟာ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ညာေျပာခဲ႕ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕မိသားစုက ဆင္းရဲပါတယ္..&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; တစ္ခါတစ္ေလဆို စားစရာေတာင္ လံုလံုေလာက္ေလာက္ မရွိပါဘူး… ဒါေပမဲ႕ စားစရာေလးမ်ား ရလာျပီဆိုရင္ ေမေမက သူ႕ေ၀စုထဲကေန ကၽြန္ေတာ္႕ကို ခြဲေပးပါတယ္.. သူ႕ပန္ကန္ ေလးထဲကေန ကၽြန္ေတာ႕ ပန္းကန္ထဲကို ေျပာင္းထည္႕ေပးရင္းနဲ႕ ”သား စားလိုက္ေနာ္.. ေမေမ သိပ္မဆာလို႕ပါ ” …. ဒါကကၽြန္ေတာ႕ေမေမရဲ႕ ပထမဆံုး လိမ္ညာျခင္းပါ… ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း အရြယ္ရလာေတာ႕ ရတဲ႕ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ ေမေမဟာ အိမ္နားက ျမစ္ထဲကို သြားျပီးငါးမွ်ားေလ႕ရွိပါတယ္… ေမေမက ငါးရလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေကၽြးမယ္ဆိုတဲ႕ စိတ္နဲ႕ ငါးမွ်ားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္… တစ္ေန႕ ေမေမက ငါး၂ေကာင္ ဖမ္းမိလာတယ္..ရလာတဲ႕ ငါး၂ေကာင္ကို ဆြပ္ျပဳတ္ လုပ္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ ငါးဆြပ္ျပဳတ္ကို မိန္ရည္ရွက္ရည္ေသာက္ရင္း အသားေတြကို စားေနတုန္း ေမေမက ေဘးကေန ထိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ စားလို႕ က်န္တဲ႕ ပန္းကန္ထဲက အရိုးမွာ ကပ္ေနတဲ႕ အသားစေလးေတြကို စားေနပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ေမေမ႕ကို ၾကည္႕ျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိတယ္.. ဒါေၾကာင္႕ က်န္ေနေသးတဲ႕ ငါး တစ္ေကာင္ကို ေမေမ႕ကို ေပးလိုက္ေတာ႕ ေမေမက ခ်က္ျခင္းဘဲ ျငင္းတယ္.. “သားဘဲ စားပါကြယ္ ေမေမက ငါးမွမၾကိဳက္တာ “.. ဒါက ေမေမ႕ရဲ႕ ၂ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္း တစ္ေျဖးေျဖးနဲ ကၽြန္ေတာ္႔ေက်ာင္းစရိတ္က ၾကီးလာတယ္.. ေမေမက အပို၀င္ေငြ ရေအာင္ဆိုျပီး မီးျခစ္စက္ရံုကေန မီးျခစ္ဘူးခြံအေဟာင္းေတြ ေတာင္းယူလာတယ္.. အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႕ မီးျခစ္ဆံ အသစ္ေလးေတြ ျပန္ျဖည္႕ျပီး ေစ်းထဲမွာျပန္ေရာင္းပါတယ္.. အဲဒီက ရတဲ႕ ေငြကေလးနဲ႕ အိမ္အတြက္ လိုအပ္တာေလးေတြ ျဖည္႕ဆည္းရတယ္.. ကၽြန္ေတာ္႕ ေက်ာင္းစရိတ္ ထဲ ထည္႕ရပါတယ္…. ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ႕ ေဆာင္းည တစ္ညမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလာေတာ႕ ေမေမဟာ ဖေယာင္းတိုင္ မီးကေလးနဲ႕ မီးျခစ္ဆံေတြ ျဖည္႕ေနတုန္းဘဲ ရွိေသးတယ္.. ကၽြန္ေတာ္က “ေမေမ အိပ္ေတာ႕ေလ.. ညနက္ေနျပီ.. မနက္က်မွ ဆက္လုပ္လို႕ ရသားနဲ႕..” ေမေမက ျပံဳးျပီး ျပန္ေျပာပါတယ္.. “သားေလးသာ သြားအိပ္ပါကြယ္ .. ေမေမက မအိပ္ခ်င္ေသးပါဘူး..” ဒါက ေမေမရဲ႕ ၃ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္းပါ.. ကၽြန္ေတာ္ အတန္းတင္စာေမးပြဲေျဖမဲ႕ေန႕…. ေမေမကလဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕အတူ ေက်ာင္းကို လိုက္လာတယ္.. ေက်ာင္းအျပင္ဘက္ ေနပူက်ဲက်ဲၾကီးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲေျဖတာကို ေမေမက ထိုင္ေစာင္႕ေနတယ္.. စာေမးပြဲျပီး ေခါင္းေလာင္းထိုးေတာ႕ ေမေမ႕ဆီ ကၽြန္ေတာ္ေျပးသြားတယ္..ေမေမက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ဆီးဖက္လိုက္ျပီး ဓာတ္ဗူးထဲမွာ ထည္႕လာတဲ႕ လၻက္ရည္ကို ခြက္ထဲ ငွဲ႕ျပီး ကၽြန္ေတာ္ေသာက္ဖို႕ ေပးတယ္.. ေမေမရဲ႕ လၻက္ရည္က ေမေမရဲ႕ ေမတၱာေလာက္ မခ်ိဳဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရဲပါတယ္ဗ်ာ.. ေနပူထဲရပ္ေနလို႕ ေခၽြးေတြထြက္ေနတဲ႕ ေမေမ႕ကိုၾကည္႕ျပီး ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လၻက္ရည္ခြက္ကို ေမေမ႕ကို ကမ္းေပးလိုက္ျပီး အတူတူ ေသာက္ဖို႕ ေျပာေတာ႕ ေမေမက “သားဘဲ ေသာက္စမ္းပါသားရယ္.. ေမေမက ေရမငတ္ပါဘူး” ဒါက ေမေမရဲ႕ ၄ၾကိမ္ေျမာက္လိမ္ညာမႈ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အေဖဆံုးသြားေတာ႕ ေမေမတစ္ေယာက္တည္း ဖခင္ေနရာကေရာ အေမေနရာကေနပါ အိမ္တာ၀န္ထမ္းရပါေတာ႕တယ္.. . ေမေမ႕အရင္ အလုပ္ေဟာင္းကိုဘဲ ဆက္လုပ္တယ္… ေမေမတစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ေနရေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ စား၀တ္ေနေရးက ပိုျပီး က်ပ္တည္းလာတယ္.. ငတ္လုနီးပါး ျဖစ္လာတယ္.. အေျခအေနက ပိုပိုျပီး ဆိုးဆိုးလာတယ္.. အဲဒီေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္နားမွာေနတဲ႕ သေဘာေကာင္းတဲ႕ ဦးေလးၾကီးတစ္ေယာက္က မၾကာခန ေရာက္ေရာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ရဲ႕ ျပႆနာ ၾကီးၾကီးေသးေသး မွန္သမွ် အကုန္ သူဘဲ ေျဖရွင္းေပးပါတယ္.. ဒါေတြကို ျမင္တဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေမေမ႕ကို အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳဖို႕ အၾကံေပးၾကတယ္.. တိုက္တြန္းၾကတယ္.. ဒါေပမဲ႕ ေမေမက တြင္တြင္ျငင္းတယ္.. “ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္ေရးကို စိတ္မ၀င္စားေတာ႕ပါဘူး.. အခ်စ္ဆိုတာလဲ ကၽြန္မအတြက္ မလိုအပ္ေတာ႕ပါဘူး” ဒါက ေမေမရဲ႕ ၅ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္းပါ.. ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေတြျပီးလို႕ တစ္ျမိဳ႕တစ္ရြာမွာ အလုပ္ရေတာ႕ ေမေမ႕ကို အနားေပးဖို႕အခ်ိန္ေရာက္ျပီ…. ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လုပ္ေကၽြးဖို႕ အခ်ိန္ဘဲဆိုျပီး ေမေမ႕ကို အလုပ္မလုပ္ေတာ႕ဖို႕ေျပာေပမဲ႕ ေမေမက မနက္တိုင္း ေစ်းထဲမွာ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေလးေတြ ေရာင္းတုန္းဘဲ… ကၽြန္ေတာ္က အေမသံုးဖို႕ဆိုျပီး ေငြေတြ ပို႔ေပးရင္ ဘယ္ေတာ႕မဆို ေမေမက ကၽြန္ေတာ္႕ကို ျပန္ပို႕ေပးတယ္.. “ေမေမ႕မွာ ေငြေတြ သံုးဖို႕ ရွိပါေသးတယ္ သားရယ္ ေမေမ ေငြမလိုပါဘူး” ေမေမ႕ရဲ႕ ၆ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္းပါ.. ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ အေမရိကား ေကာ္ပိုေရးရွင္းရဲ႕ အေထာက္အပံ႔နဲ႕ မာစတာဒီဂရီ ရဖို႕အခ်ိန္ပိုင္း ေက်ာင္းတက္ပါတယ္.. မာစတာဘြဲ႕ ရျပီးသြားေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ လစာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တိုးလာေတာ႕ ေမေမ႕ကို ေခၚဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္.. လူေနမႈ အဆင္႕အတန္း ျမွင္႕ျမွင္႕နဲ႕ ေမေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ထားခ်င္ ပါေသးတယ္.. ဒါေပမဲ႕ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရွဳပ္မွာ ကရိကထ မ်ားမွာကို မလိုလားတဲ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေခၚတာကို ျငင္းပါတယ္.. “ေမေမ မလာေတာ႕ ပါဘူးသားရယ္ . ေမေမက သား အခု ေရာက္ေနတဲ႕ အဆင္႕အတန္းျမင္႕တဲ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္း မ်ိဳးမွာ ေနသားမက်ပါဘူး..ေမေမေပ်ာ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္..” ေမေမရဲ႕ ၇ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္းပါ.. ေမေမ အသက္အရြယ္ ေတာ္ေတာ္ရလာေတာ႕ ကင္ဆာေၾကာင္႕ ေဆးရုံမွာ ေရာက္ေနျပီ… ကၽြန္ေတာ္ ၾကားၾကားခ်င္းဘဲ ပင္လယ္ကို ျဖတ္ျပီး ေမေမ႕ကို ေတြ႔ဖို႕အိမ္ကို ျပန္လာခဲ႕တယ္… ေမေမက ေရာဂါရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင္႕ ခြဲစိတ္ကုသမႈ ခံထားရတယ္.. အိပ္ရာေပၚကေန မထႏိုင္ ေတာ႕ဘူး… ကၽြန္ေတာ္႕ကိုေတြ႕ေတာ႕ ေမေမက ျပံဳးျပဖို႕ ၾကိဳးစားတယ္… ပိန္လီွျပီး အားနည္းေဖ်ာ႕ေတာ႕ ေနတဲ႕ ေမေမရဲ႕ ရုပ္က ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေမေမ႕ရဲ႕ ရုပ္နဲ႕ ဘယ္လိုမွကို မတူေတာ႕ဘူး … ေမေမ႕ကို ၾကည္႕ျပီး ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထိခိုက္မိတယ္.. မ်က္ရည္ေတြ အလိုလို က်လာတယ္… ေမေမက ေလသံယဲ႕ယဲ႕ေလးနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေျပာတယ္.. “မငိုပါနဲ႕ သားရယ္ ေမေမ မနာပါဘူး.. ေမေမ ေနေကာင္းပါတယ္”.. ဒါကေတာ႕ ေမေမရဲ႕ ၈ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျခင္းပါ… ၈ၾကိမ္ေျမာက္ လိမ္ညာျပီးတဲ႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္႕ေမေမ ဆံုးသြားခဲ႕ပါတယ္.. ေမေမရဲ႕ လိမ္ညာျခင္းကို ဘယ္ေလာက္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လိုခ်င္ ျပန္ၾကားခ်င္ေပမဲ႕ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႕ပါဘူးဗ်ာ...<br /> <br /> From Forward Mail.<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-2874688997103071159?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-3606981276023481862011-10-26T11:46:00.001-05:002011-10-26T11:46:38.616-05:002011-10-26T11:46:38.616-05:00ဘယ္ေရွးဘ၀ ေရစက္ရယ္ေၾကာင့္<br /> ျမင္ျမင္ခ်င္းလ်င္ ရင္တြင္လွဳပ္ခတ္<br /> သည္းအူျပတ္မွ် ျမတ္ႏူိးခ်စ္မိ….<br /> <br /> ျမင္စကပင္ ႏွလုံးသားတြင္<br /> ေက်ာက္ထက္ထြင္းသုိ ့ စြဲထင္ရစ္သည့္<br /> ပုံရိပ္ရွင္အား တစ္ခဏပင္မွ်.<br /> ေမ့ေဖ်ာက္မရ ရင္တြင္ငုံ၍<br /> မခြဲမကြာ ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္မိ…။<br /> <br /> ႏွလုံးသားအား နာက်င္ေစေအာင္<br /> အခါခါပင္ ျငဳိျငင္ရက္သူ<br /> ခ်စ္မိသူအား ျမဴတစ္မွဳန္ပင္<br /> ျပစ္မျမင္ရက္ ေမတၱာၾကဳိးသာ<br /> ထပ္ထပ္ရစ္လ်က္ ခြင့္လြတ္လ်က္ပါ<br /> သည္တစ္သက္တြင္ သည္တစ္ေယာက္သာ<br /> ႏွလုံးသားရင္း ခ်စ္ခဲ ့မိ၍<br /> မဆုံႏူိင္လည္း အသည္းေၾကြျပီး<br /> အသက္ခႏၥာ ေၾကြပ်က္သြားသည့္<br /> ဆုံးတစ္ေန ့တုိင္ ထပ္ထပ္တုိးလုိ ့<br /> ခ်စ္ျမတ္ႏူိးမည္ သည္တစ္ေယာက္သာ…..။<br /> <br /> Ah Wyne<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-360698127602348186?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-5671273343710385022011-10-15T00:36:00.003-05:002011-10-26T11:23:55.933-05:002011-10-26T11:23:55.933-05:00အခိ်န္ေတြၾကာရင္ ေမ့သြားမွာပါ တဲ့<br /> ဒီအေျပာေတြေၾကာင့္<br /> ငါ့ ရင္ ေတြ စုတ္ ခဲ့ ရ တယ္. . .<br /> <br /> <br /> ဂရုမစိုက္ရင္ ေအးသြားမွာပါတဲ့<br /> ဒီအ ေျပာ ေတြ ေၾကာင့္<br /> ငါ့ မ်က္ ရည္ ေတြ အစိုး ရ ခဲ့ တယ္. . .<br /> <br /> <br /> မင္း ေန ႏိုင္ ရင္ ျပီး သြား မွာ ပါ တဲ့<br /> ဒီ အ ေျပာ ေတြ ေၾကာင့္<br /> ငါ့ ႏွ လံုး သား အက္ ရာ ထပ္ ခဲ့ တယ္. . .<br /> <br /> မင္း နဲ႔ ငါ့. .ၾကားမွာ တံ တိုင္း လည္း မ ရိွ ဘူး<br /> ျမစ္ လည္း မ ရိွ ဘူး<br /> ကႏၱာရ လည္း ကာ ဆီး မ ထား ဘူး<br /> မာ န ေတြ စြန္း ေန တဲ့<br /> စာ ရြက္ ပါး ေလး တစ္ ရြက္ ဘဲ<br /> ျခား ထား တာ ပါ မင္း သာ စိတ္ ရိွ ရင္<br /> လက္ ေခ်ာင္း ေလး. . .တစ္ ခ်က္ ေကြး ရံု နဲ႔<br /> ငါ့ ႏွ လံုး သား တမ္း တ မႈ ကို ျမင္ ႏိုင္ မွာ ပါ. .<br /> <br /> ႏွစ္ ခိဳ်႕ ေန တဲ့ ရင္ ဘတ္ နက္ နက္ က. .အခ်စ္<br /> သူ ရဲ ေကာင္း ဆန္ ခ်င္ မွ ဆန္ မယ္<br /> ခမ္း နား ခ်င္ မွ လည္း ခမ္း နား မယ္<br /> ဒါ ေပ မယ့္. . .<br /> မင္း ေနဆိုေန မင္း ေသဆိုေသ<br /> အမိန္႔ေကာင္းတဲ့ အခ်စ္တစ္မွ်င္ေတာ့. .ျဖစ္ေနတုန္းဘဲ ။<br /> <br /> 14th October,2011. 7:15 am X Ray<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-567127334371038502?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-5649770576660367842011-08-08T13:04:00.002-05:002011-08-08T13:04:38.381-05:002011-08-08T13:04:38.381-05:00''ကြၽန္ေတာ့္အိပ္မက္မက္ထားတယ္။'' ''ဘာအိပ္မက္လဲ။'' ''တစ္ခ်ိန္မႇာ တို႔ႏိုင္ငံဟာ စစ္မႇန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာကာ အာရႇမႇာ ထိပ္တန္းကိုေရာက္ၿပီး၊ ျပည္သူေတြအားလံုး ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႕ တန္းတူရည္တူ တူညီတဲ့ အခြင့္အေရး ရေစဖို႕ေပါ့။'' လြန္ခဲ့တဲ့ ႏႇစ္ငါးဆယ္ေလာက္က ျဖစ္သည္။ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ၁၉၆၃ ခုႏႇစ္ ၾသဂုတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔မႇာပါ။ လူမည္းေခါင္းေဆာင္ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာက ၀ါရႇင္တန္ဒီစီရႇိ လင္ကြန္း ေအာက္ေမ့ဖြယ္ အေဆာက္အအုံရဲ႕ ေလႇကားမႇာ ရပ္ၿပီး လူမည္း ပရိသတ္ကို ေျပာခဲ့တဲ့ မိန္႕ခြန္းထဲက စကားေလးကို သတိရမိပါရဲ႕။ I Have A Dream 'ကြၽန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ထားတယ္'တဲ့။ ပရိသတ္ ႏႇစ္သိန္းေက်ာ္ တက္ေရာက္နားေထာင္တဲ့ တကယ့္မိန္႔ခြန္းကို သူေျပာသြားတာပါ (တကယ့္မိန္႔ခြန္းလို႔ သံုးရတာကေတာ့ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ မိန္႕ခြန္းလို႔ ေျပာခ်င္တာပါ)ယေန႕အထိေတာ့ သူ႔မိန္႕ခြန္းဟာ အေကာင္းဆံုးေတြထဲက တစ္ခုလို႔ လူေတြ လက္ခံထားဆဲပါပဲ။ သူဘာေတြေျပာလဲ။ ''လူမည္း အခြင့္အေရး၊ လူမည္းေတြ အလုပ္ရရႇိေရး၊ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈ မရႇိေရး အတြက္ သူေျပာတာပါ။ လူမည္းေတြ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ငါးႏႇစ္တိုင္တိုင္ တိုက္ခဲ့ၾကတယ္။ လူေတြ အမ်ားႀကီး ေသၾကတယ္။ ဒီလိုတိုက္ပြဲ၀င္ၿပီး လြတ္ေျမာက္လာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့ လူမည္းေတြဟာ ယေန႕ႏႇစ္တစ္ရာရိႇၿပီ ဘယ္မႇာ လြတ္ေျမာက္ ၾကေသးလို႕လဲ'' သူတို႔ကို လူျဖဴေတြက ခြဲျခား ဆက္ဆံတယ္။ ေက်ာင္းအတူ မေနရဘူး။ ဘတ္စကား အတူ မစီးရဘူး။ လူမည္းေတြက ေနရာရထားလို႔ လူျဖဴ တက္လာရင္ လူမည္းေတြက ဖယ္ေပးရတယ္။ အဲဒါက ဥပေဒ ျဖစ္တယ္။ မာတင္လူသားကင္းဂ်ဴနီယာ က ဒီကိစၥေတြကို စိတ္၀င္တစား ေထာက္ခံခဲ့တယ္။ အေမရိကန္ တစ္ႏိုင္ငံအႏႇံ႕ ခ်ီတက္ဆႏၵျပတယ္။ သူ႔ အိပ္မက္မိန္႕ခြန္းထဲမႇာ ပါတယ္။ ''တစ္ေန႕မႇာ လူမည္းကေလးေတြဟာ လူျဖဴကေလးေတြနဲ႕ လက္တြဲၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကစားၾက၊ အတူ စားေသာက္ၾကမႇာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ထားပါတယ္''တဲ့။ သူရဲ႕ ဆႏၵျပမႈေတြ ေနာက္ပိုင္းမႇာ ဥပေဒႏႇစ္ခု ျပ႒ာန္းခဲ့တယ္။ အဲဒါကေတာ့ ႏိုင္ငံသား အခြင့္အေရး ဥပေဒ(Civil Rights Act -1964)နဲ႔ မဲေပးခြင့္ အခြင့္အေရး(The Voting Rights Act-1965)တို႔ပါပဲ။ သူက အိပ္မက္ဟာ မႇန္တယ္လို႔ ေျပာရပါမယ္။ ဘယ္ေလာက္မႇန္လဲ။ ယေန႕ လူမည္းနဲ႕ လူျဖဴ လက္တြဲေနပါၿပီ။ ကြန္ဒိုရီဇာ႐ိုက္ဇ္ဟာ အမ်ဳိးသမီး ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့သလို ေကာလင္းပါ၀ယ္ဟာလည္း လူမည္း ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဘားရက္အိုဘားမားဟာ လူမည္း သမၼတ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ မာတင္လူသားကင္းဂ်ဴနီယာဟာ သူရဲ႕ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ႏိုဘဲလ္ဆုကို ရခဲ့ပါေသးတယ္။ သူဟာ အငယ္ဆံုးေသာ ႏိုဘဲလ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု ရရႇိသူ ျဖစ္တယ္။ ဒီဆုေတြရသလို သူရ႕ဲ ႀကိဳးပမ္းမႈကရတဲ့ ရလဒ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါကို သူမျမင္လိုက္ရပါဘူး။ သူဟာ ၁၉၆၈ ခုႏႇစ္ ဧၿပီလ ေလးရက္မႇာ လုပ္ၾကံျခင္း ခံလိုက္ရပါတယ္။သူရဲ႕အုတ္ဂူမႇာ ေရးထားတယ္။ Free At Last. Free At Last. Thanks God Almighty I Am Free At Last. ၂၀၁၀ တုန္းက ကြၽန္ေတာ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေဂ်ာ္ဂ်ီယာျပည္နယ္ အက္တလန္တာကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမႇာရႇိတဲ့ မာတင္လူသာကင္းဂ်ဴနီယာရဲ႕ ေနအိမ္နဲ႕ ျပတိုက္ကိုလည္း ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္တဲ့ ျပတိုက္ပါ။ ေႏြရာသီျဖစ္လို႔ ျပတိုက္ေရႇ႕မႇာ ေဒသ အေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ပန္းအလႇျပပြဲကို က်င္းပေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္က ျပတိုက္မႇာ တစ္ေနကုန္ထိုင္ၿပီး သူ႔အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေတြဆီက အသံေတြကို နားေထာင္တယ္။ သူရဲ႕ မိန္႕ခြန္းေတြကို နားေထာင္တယ္။ ေန႔ခင္းမႇာေတာ့ အျပင္ဘက္မႇာထိုင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္က ပါလာတဲ့ ေနလယ္စာကို ဘူးကေန ဖြင့္စားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အနီးမႇာ လူမည္း အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး သူမကလည္း ေန႔လယ္စာဘူးကို ဖြင့္စားတယ္။ အဲဒီမိန္းကေလးက တစ္ရႇဴးမပါခဲ့လို ကြၽန္ေတာ့္မႇာ အပိုပါလို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း သူမက ေျပာရင္းနဲ႔ စကား ေျပာျဖစ္သြားတယ္။ ''ဘယ္ကလာလဲ''လို႔ သူမကိုေမးေတာ့ ေျမာက္ပိုင္းကတဲ့။ ေျမာက္ပိုင္းမႇာ လူမည္းေတြ သိပ္မရိႇဘူး။ လူမည္းေတြကို ကြၽန္အျဖစ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေတာင္ပိုင္းမႇာပဲ အသံုးျပဳတာမ်ားတယ္။ အရင္ေခတ္က ၀ါခင္းေတြ အတြက္ လူမည္းကြၽန္ေတြကို သံုးတာပါ။ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို ေတာင္ပိုင္းမႇာ အဓိက လုပ္ခဲ့တယ္။ ''ဘာေၾကာင့္ အက္တလန္တာကိုလာလဲ''ဆိုေတာ့ သူမက ''ဒီေနရာမႇာ သူသေဘာက်တာသံုးခု ရႇိသတဲ့။ နံပါတ္တစ္က မာတင္လူသားကင္း ဂ်ဴနီယာတဲ့။ နံပါတ္ႏႇစ္က စီအင္အင္တဲ့။ စီအင္အင္ဆိုတာ Cable News Network ျဖစ္ၿပီး ကမၻာမႇာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးလိုလို ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ုပ္သံေကာ္ပိုေရးရႇင္း ျဖစ္တယ္။ တတိယကေတာ့ မာဂရက္မစ္ရႇဲလ္တဲ့။ မာဂရက္မစ္ရႇဲလ္ဆိုတာက Gone With the Wind ဆိုတဲ့ ၀တၴဳကို ေရးခဲ့သူပါ။ ႐ုပ္ရႇင္ေရာ စာအုပ္ေရာ ဆုရတယ္။ စာအုပ္က ပူလစ္ဇာဆု ရတယ္။ ႐ုပ္ရႇင္ကေတာ့ ေအာ္စကာ ငါးဆုရတယ္။ Gone With the Wind စာအုပ္ဟာ ယေန႔တိုင္ ႏႇစ္စဥ္ သိန္းခ်ီ ျပန္႐ိုက္ရတဲ့ စာအုပ္ပါ။ ခုစာအုပ္ထြက္တာ ၇၅ ႏႇစ္ ရႇိသြားပါၿပီ။ ခုထိ အုပ္ ၃၅ သန္းေက်ာ္ ေရာင္းၿပီးပါၿပီ။ မာဂရက္မစ္ရႇဲလ္ဟာ ဒီစာအုပ္တစ္အုပ္ကိုသာ ေရးခဲ့ပါတယ္။ သူမ ကြယ္လြန္ၿပီးတဲ့အခါ ေနာက္၀တၴဳရႇည္တစ္အုပ္ လက္ေရးမူကို ေတြ႕တယ္လို႔''ဆိုတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က သူမကို ''မာတင္လူသားကင္းဂ်ဴနီယာကို ဘယ္လို ျမင္လဲ''လို႔ ေမးေတာ့ သူမက ''တို႔တေတြရဲ႕ ဟီး႐ိုးပါ။ ကြၽန္မက ႐ိုဆာပတ္ကိုလည္း အထင္ႀကီးတယ္''လို႕ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့မႇ သူမက ''႐ိုဆာပတ္ကိုသိလား''လို႔ ေမးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး ''႐ိုဆာပတ္ဟာ ဘတ္စကားမႇာ လူျဖဴလူမည္း ခြဲျခားမႈ အတြက္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ခဲ့သူပဲ မဟုတ္လား''လို႕ ေျပာေတာ့ သူမက သေဘာက်သြားတယ္။ ဒီကိုလာတဲ့ လူေတြ အားလံုးေတာ့ ဒီေလာက္သိမႇာပဲလို႔ သူမက ယူဆထားဟန္လည္း တူတယ္။ ''မင္းတို႔ သူတို႔လုိလူမ်ိဳး ရတာကံေကာင္းတယ္''လို႔ ေျပာေတာ့ ''ကံေကာင္းတာေပါ့။ ႏႇစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ အတြင္း တစ္ေယာက္တစ္ေလသာ ေပၚခဲ့တာ။ သူတို႔သာ မရိႇရင္ တို႔တစ္ေတြ လူ႕အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားႀကီး ဆုံး႐ံႈးေနဦးမႇာ''လို႔ ေျပာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၾကည္ညိဳသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ''ခုေတာ့ အဆင္ေျပသြားတာပဲ မဟုတ္လား။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဘားရက္အိုဗာမား တက္လာေတာ့ တို႔တစ္ေတြဟာ မာတင္လူသားကင္း အိပ္မက္အတိုင္း ျဖစ္လာတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တာေပါ့'' ဒီေတာ့မႇ ကြၽန္ေတာ္လည္း စဥ္းစားမိတယ္၊ တို႔ဆီမႇာေကာ။ ''တို႔ဆီမႇာလည္း ဒီႏႇစ္အတြင္း ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္''လို႔ သူမကို ေျပာလိုက္မိတယ္။ ''မင္းတို႔ဆီမႇာက ေလးႏႇစ္တစ္ခါလား ငါးႏႇစ္တစ္ခါလား'' ''မလုပ္တာ ႏႇစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၿပီ'' ''ဟယ္၊ မလုပ္လို႔ေကာရလား'' ''တို႕တစ္ေတြက မင္းတို႔နဲ႔ မတူဘူး။ ဒါေပမဲ့ တူတာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့ေလ။ တို႔ႏိုင္ငံက Myanmar အရင္က Burma ေပါ့'' ''ေျပာျပပါလား'' ''လြန္ခဲ့သည့္ ႏႇစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္က တို႔တစ္ေတြလည္း ႏြံနစ္လို႔ ကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေတြရဲ႕ကြၽန္ေပါ့။(British Subject)'' သူမ ေခါင္းညိတ္တယ္။ ကြၽန္ဘ၀ကလာတဲ့ အေမရိကန္လူမည္းေတြ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ၾကမႇာပါ။ ''သူတို႕က တို႔ကို အႏိုင္က်င့္ၿပီး ကိုလိုနီ ျပဳခဲ့တာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာတို႔တစ္ေတြ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားနဲ႔ လြတ္လပ္ေရး ရခဲ့တယ္'' ''ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ'' ''၆၃ ႏႇစ္ ေပါ့'' ''တို႔လူမည္းေတြ လြတ္လပ္ေရး ရတာနဲ႕ေတာ့ သိပ္မကြာပါဘူး'' ''အေမရိကန္ လြတ္လပ္ေရးရတာ ႏႇစ္ ၂၀၀ ေလာက္ရႇိၿပီ မဟုတ္လား'' ''ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ မာတင္လူသားကင္းဂ်ဴနီယာတို႔ ေနာက္ပိုင္း ၁၉၆၅ ခုႏႇစ္မႇာ မဲေပးခြင့္ဥပေဒ ထြက္လာတာပဲ'' ''ဟုတ္တယ္ေလ'' ''အဲဒီအခါက်ရင္ ရႇင္ဘာလုပ္မလဲ'' ''တစ္ခုခုေပါ့၊ မာတင္လူသားကင္းစကားပဲ အငႇား သံုးရမယ္'' ''ဘာစကားလဲ'' ''I have a dream'' ''ဘာအိပ္မက္လဲ'' ''တစ္ခ်ိန္မႇာ တို႕ႏိုင္ငံဟာ စစ္မႇန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာကာ အာရႇမႇာ ထိပ္တန္းကို ေရာက္ၿပီး၊ ျပည္သူေတြအားလံုး ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ တန္းတူရည္တူ တူညီတဲ့ အခြင့္အေရး ရေစဖို႕ေပါ့'' ''မင္းအိပ္မက္ အေကာင္အထည္ ေပၚပါေစ'' ''ေပးတဲ့ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစ'' Written by ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-564977057666036784?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-61312259793442318782011-08-05T20:35:00.001-05:002011-08-05T20:35:41.337-05:002011-08-05T20:35:41.337-05:00လႊမ္းလွ ၍<br /> ႏြမ္းလွ် လွ်..သာ က်န္ ပါ ေတာ့ သည္..။<br /> <br /> ခ်စ္ ျခင္းျဖင့္သာ<br /> တည္ ေစရာ ေၾကာင္း<br /> ဆု ေတာင္း တို႕ လည္း<br /> ကြဲ ေၾက လြင့္ ထြက္<br /> ေျခ ဖ်က္ ခဲ့ ျခင္း<br /> <br /> ထိုေသာ ေန႕ တြင္..<br /> ခ်စ္ သူ ..မငို ပါ<br /> ခ်စ္ သူ ..မခ်ိဳသာ<br /> <br /> တလွ်ပ္ လွ်ပ္ ခုန္<br /> တုန္ ရီ ေသြး ပြက္<br /> ပ်က္ ပ်က္ ယြင္း ယြင္း<br /> ေသျခင္း ႏွင့္ ရႈံး<br /> ငါ့ႏွလုံး…<br /> <br /> ထိုေသာ ေန႕ တြင္..<br /> ခ်စ္ သူ ..မငို ပါ<br /> ခ်စ္ သူ ..မခ်ိဳသာ<br /> <br /> ဆုံး သတ္ ႏႈတ္ ဆက္<br /> ေပ်ာ္ လ်က္ ျဖင့္ သာ<br /> သာ သာ ရြွင္ ျပံဳး<br /> သူ႕မ်က္ လုံး ကား….<br /> ငါ့ အား ႏုိင္ ယူ<br /> လွဴပစ္ ခဲ့ေသာ<br /> <br /> ထို ေသာ ေန႕တြင္<br /> ခ်စ္ သူ.. မငိုပါ<br /> ခ်စ္ သူ .. မခ်ိဳ သာ…။ ။<br /> <br /> Demon 13<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-6131225979344231878?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-81055502032524128872011-08-05T11:31:00.002-05:002011-08-05T11:31:27.169-05:002011-08-05T11:31:27.169-05:00ႏွစ္ကုိယ္တူ…ၾကည္ၿဖဴစြာ<br /> ခ်စ္ခဲ့ၾကတုန္းေတာ့<br /> မိုးမၿမင္ေလမၿမင္ေပါ့…..<br /> ၾကားေလေသြးလို႔ေတာင္ မယိမ္းခဲ့တဲ့ တို႔ဘ၀ေတြ<br /> ခ်စ္သူႏွစ္ဦးေတြ႔မိခ်ိန္တုိင္း ေပ်ာ္ရႊင္မဆံုးေပါ့….<br /> မႈန္ရီမိႈင္းေနတဲ့ တိမ္ဆိုင္ေတြေတာင္<br /> တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ေပ်ာ္ၿမဴးၿခင္းထဲ<br /> လိုက္ပါစီးဆီးရင္းနဲ႔…<br /> ေတာက္ပတဲ့ အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႕ကိုေတာင္<br /> အခ်စ္လက္ေဆာင္အၿဖစ္ေပးခဲ့ေသးတယ္..<br /> သေဘာထားဆိုတဲ့ အတိမ္အနက္ကုိ<br /> လံုလံုေလာက္ေလာက္နားမလည္ႏိုင္ခဲ့လို႔လား<br /> ဂုဏ္ျဒပ္ေတြရဲ႕ ခိုင္းႏိႈင္းၿခင္းေၾကာင့္လား<br /> တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ အခ်စ္…လြင့္ေပ်ာက္ဖို႔ ၿပဳလာတယ္..<br /> ငါေလ…အရာရာကို အေကာင္းတုိင္းၿမင္ခဲ့လို႔<br /> ၿငဴစူၿခင္းေတာင္ မၿပဳခဲ့ပါဘူး….<br /> ၿပင္မရတဲ့အမွားတစ္ခုကို….ေသေသခ်ာခ်ာ မင္း မစဥ္းစားခဲ့လို႔လား<br /> ငါ့ရဲ႕ ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္လား….<br /> ေ၀ဖန္သံုးသပ္ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္ေလး မေပးခဲ့တဲ့<br /> ဒီ ခဏတာအတြင္းမွာပဲ..<br /> ငါ့ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ..မငး္ရဲ႕<br /> ပကာသန မက္ေမာမႈထဲ မလိုက္ပါႏိုင္ခဲ့လို႔လား..<br /> မင္းငါ့ကုိ လွလွပပေလး..စြန္႔ခြာခဲ့တယ္ေနာ္..<br /> ငါ မသိလိုက္ပါဘူး…<br /> မင္းစိတ္ထဲစြဲေနမွာေပါ့……<br /> ငါ ႏံုအ ခဲ့တယ္…<br /> မင္းစိတ္ထဲစြဲေနမွာေပါ့..<br /> ငါ စြံအ ေနခဲ့တယ္..<br /> မင္းစိတ္ထဲ စြဲေနမွာေပါ့..<br /> တကယ္ေတာ့….ငါဟာေလ..<br /> ၾကီးၿမတ္တဲ့အခ်စ္ကုိ ကုိးကြယ္မိသူတစ္ေယာက္ပါ<br /> ပံုအပ္ၿပီးခ်စ္ခဲ့ေပမဲ့…<br /> ငါ ၿပန္ရလိုက္တာက<br /> မင္းရဲ႕ ပကာသန ခြဲၿခားမႈေအာက္မွာ<br /> က်ရံႈးခဲ့ရလို႔……<br /> မင္းအတြက္..ငါ့ အခ်စ္ကို<br /> ငါစေတးခဲ့ရတာပါကြာ…<br /> တကယ္ေတာ့…..<br /> မင္း စိတ္ေၿပာင္းလို႔..<br /> ငါ့ရင္ခြင္ကို ခံုလံႈမယ္ဆိုရင္ေလ..<br /> ငါ ……<br /> ေလာကၾကီးကုိ ..ေအာ္ဟစ္ၿပီးေၿပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္.<br /> ဘယ္သူေတြဘာေၿပာေၿပာ..<br /> ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူကုိ<br /> ကၽြန္ေတာ္ စြန္႔လႊတ္ၿခင္းနဲ႔….စြဲၿမဲစြာ<br /> ခ်စ္ခဲ့တယ္လို႔ ေအာ္ဟစ္မိမွာပဲ……<br /> <br /> ဂ်ဴး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-8105550203252412887?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-38929654530465839122011-08-04T11:16:00.002-05:002011-08-05T11:15:25.687-05:002011-08-05T11:15:25.687-05:00လမ္းဆံုးဆိုတာမရွိခဲ့ပါဘူး….<br /> ေလွ်ာက္ရတာၾကာလြန္းလို႔ <br /> ငါေရြးခဲ့တာဘာလမ္းမွန္းေတာင္<br /> မသိေတာ့ဘူး…<br /> <br /> ၾကယ္ေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြဆဲ…<br /> လမ္းေပၚမွာ ႀကိဳးမဲ့ဂစ္တာေလးကေတာ့<br /> ငါ့ကို အေဖာ္ျပဳပါရေစတဲ့…<br /> <br /> ေလွာင္ရယ္သံတစ္ခ်ိဳ႕ ေပၚထြက္လာၾက…<br /> ႀကိဳးမရွိ႐ံုနဲ႔ မတီးရေတာ့ဘူးလားလို႔<br /> သူကေမးတယ္… <br /> <br /> ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း……<br /> တိတ္ဆိတ္တဲ့ သံစဥ္တစ္ခ်ိဳ႕ <br /> ငါတို႔ရင္ထဲကို ျဖတ္….<br /> အဆံုးမဲ့စီးဆင္းသြားၾက…..<br /> လြမ္းတယ္ဆိုတာလည္း<br /> ေျပာရေတာ့အခက္သား…<br /> နင္မရွိတဲ့ဘ၀မွာပဲ<br /> ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနေတာ့<br /> လြမ္းေနရတာေလးကိုပဲ<br /> လြမ္းမိသလိုလို….<br /> <br /> ေၾကကြဲဖို႔ ငိုေႂကြးေနတာနဲ႔<br /> ဆာေလာင္လို႔ ငိုေႂကြးတာ…<br /> ဘယ္ဟာပိုေကာင္းသလဲ…<br /> တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း <br /> ရူးႏွမ္းစြာ စဥ္းစားမိျပန္ရဲ႕…<br /> <br /> ေဆာင္းမီးဖိုေအာက္မွာ<br /> ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔<br /> ၾကင္နာသူကို ေထြးေပြ႕ထားခ်င္တယ္လို႔<br /> စိတ္ကူးလည္း ယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္…<br /> <br /> ဆည္းဆာခ်ိန္ကေတာ့ လွပဆဲပဲ…<br /> ညဥ့္ငွက္ေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း<br /> ေရာင္နီေတြကိုဖြင့္ျပေနေလရဲ႕…<br /> ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးပဲေပါ့ေလ…<br /> တိမ္ေတာက္တဲ့အခ်ိန္ လန္႔ၿပီးငိုတတ္တဲ့<br /> ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆီ<br /> ငါ့အေတြးေတြေမ်ာပါလို႔သြားၾက…<br /> <br /> ဆံုေတြ႕ျခင္းဆိုတာ ခြဲခြာဖို႔အတြက္ပါပဲ…<br /> ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲခြာသလို<br /> ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ႕ဆံုႏိုင္တဲ့<br /> အေႂကြေစ့ခါင္းနဲ႔ ပန္းလိုမ်ိဳးေတာ့<br /> ငါမျဖစ္ခ်င္ဘူး…..<br /> <br /> ကံၾကမၼာမ်က္လွည့္ဆရာကေတာ့<br /> အေကာင္းဆံုးလွည့္စားမႈေတြဖန္တီးဆဲပဲ…<br /> သူဖန္တီးေစညႊန္တဲ့လမ္းေပၚမွာ<br /> ငါကလည္းေလွ်ာက္လို႔ေကာင္းဆဲ…<br /> ဘယ္ေတာ့မွမရွိတဲ့ အဆံုးသတ္ဆိုတာေလးကို<br /> ေမွ်ာ္လင့္ရင္းနဲ႔ေပါ့…..<br /> <br /> ေလလြင့္ငွက္<br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-3892965453046583912?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-37784067617821540152011-08-04T10:31:00.000-05:002011-08-04T10:31:16.408-05:002011-08-04T10:31:16.408-05:00ဘယ္နယ္ကလဲတဲ့ .....<br /> အလယ္ကလူ စကားမဝဲပါ<br /> ငါဟာ .....<br /> <br /> ေျခတေပါင္က်ိဳးကေနတဲ့ ေရႊမင္းသမီး<br /> ဘီးလူးစီးခံထားတဲ့ တိုင္ျပည္ေလးကပါ။<br /> ေဘးနားက အႏိုင္က်င့္ခ်င္တဲ့<br /> ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာ အကိုၾကီးေတြရဲ့<br /> မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲၾကည့္ျပီးေနရတဲ့<br /> မ်က္ႏွာငယ္ ေရႊမင္းသမီးေလးပါ။<br /> <br /> တိုင္းျပည္ကမငယ္ေပမယ္႔<br /> မ်က္ႏွာငယ္ရတဲ့ တိုင္းငယ္ျပည္ငယ္ေလးကပါ။ <br /> ငါတို႕က ဒီလိုေျမ၊ဒီလိုျပည္က လာတာပါ။<br /> ကတၱရာ လမ္းဆိုရင္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊<br /> အခြင့္အလမ္းဆိုလည္း ကိုယ္ယူကိုယ္ရနဲ႕<br /> ကိုသူရ ေတြေပါတဲ့တိုင္းျပည္ေပါ့။<br /> <br /> ေရမလာ၊ မီးမလာလည္း<br /> ဘာဂ႐ုစိုက္ရမလဲ<br /> ေငြသာရွိလို႕ကေတာ့<br /> အဝီစိထိ လိႈဏ္ေခါင္းတူးျပီး<br /> အဲကြန္းဖြင့္ေနလို႕ရတယ္။<br /> <br /> ေဆးလိပ္အရက္ လူကိုဖ်က္ဖ်က္<br /> ဝင္ေငြမပ်က္<br /> စီးပြါးတက္ဖို႕ဆိုတဲ့<br /> အေတြးအေခၚေတြနဲ႕<br /> ဘယ္သူေသေသ<br /> ငေတ မာဖို႕သာ အဓိကပါ။<br /> <br /> ႏိုင္ငံေရး၊ပညာေရး<br /> လူမႈေရး<br /> ဘာေရးမွ မေရးၾကနဲ႕<br /> ဒို႕မွာ ဒီ႔ထက္အေရးၾကီးတဲ့<br /> ေရးသံုးေရးရွိတယ္<br /> ခုထိေတာ့ ခပ္ေရးေရးပဲ။<br /> <br /> သားသမီး မေကာင္းေတာ့<br /> မိဘေခါင္းတဲ့<br /> အမိ၊အဖက မေကာင္းေတာ့<br /> သားသမီး ခမ်ာ<br /> ဟိုေျပာင္းဒီေျပာင္းနဲ႕<br /> လူေလာင္းလွည့္ ေနၾကရေပါ့။<br /> <br /> မင္းလိပ္ျပာလံုဖို႕ မလိုဘူး<br /> မင္းေနတဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးလံုဖို႕အေရးၾကီးတယ္။<br /> မင္းစိတ္ထားျဖဴဖို႕ မလိုဘူး<br /> မင္းဝတ္ထားတဲ့ အကၤ်ီျဖဴရင္ လူရာဝင္ျပီ။<br /> မင္းကိုယ္ခ်င္းစာဖို႕ မလိုဘူး<br /> ကိုယ္ပဲ သာဖို႕လိုတာပါ။<br /> <br /> အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္စရာ မလိုဘူး<br /> အက်ိဳးေဆာင္ေတြ ေပါလြန္းလို႕<br /> သူေတာင္းစားေတာင္ ပြဲစားနဲ႕ေတာင္းသတဲ့။<br /> ပညာတတ္မွ ထမင္းစားရမွာ မဟုတ္ဘူး<br /> ထမင္းဝမွ ပညာသင္လို႕ရမွာ<br /> အေဖရယ္......"သားတို႕ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ေအာင္<br /> မ်ားမ်ား စားေပးပါဦးတဲ့"<br /> ႏိုင္ငံျခားက သားနဲ႕သမီးက မွာတယ္။<br /> <br /> ငါတို႕မွာ ....<br /> ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအိုင္ေတြေပါတယ္<br /> ေရေတာ့ရွားတယ္။<br /> တစ္ႏွစ္သံုး အလုံးေတြေတာ့ ေပါတယ္<br /> အဝိုင္းေတြေတာ့ရွားတယ္။<br /> ဆန္ေရစပါး ေပါမ်ားတယ္<br /> ထမင္းေတာ့ နပ္မမွန္ၾကဘူး။<br /> သစ္ေတာေတြေတာ့ ေပါတယ္<br /> ဒါေပမဲ့ ေတာသစ္ေတာင္ ဝယ္ရခက္တယ္။<br /> တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ လူခ်မ္းသာေတြေပါတယ္<br /> စိတ္ခ်မ္းသာေတြေတာ့ နည္းတယ္။<br /> ပုတ္သင္ညိဳေတြ ေပါတယ္<br /> ေဒါင္းေတြက မ်ိဳးတုန္းေနျပီ။<br /> စြမ္းအားရွင္ေတြေတာ့ေပါတယ္<br /> စြမ္းအင္ကိုေတာ့ ေခြၽတာရတယ္။<br /> စစ္သားေတြေတာ့ ေပါတယ္<br /> အမိေျမအတြက္ သားအစစ္ေတြေတာ့ရွားတယ္။<br /> လူၾကီးသားသမီးေတြေတာ့ေပါတယ္<br /> လူၾကီးလူေကာင္းေတြေတာ့နည္းတယ္။<br /> လုပ္စရာေတြ ေတာ့ေပါတယ္<br /> အလုပ္ေတြေတာ့ ရွားေနတုန္းပဲ။<br /> <br /> <br /> နီယြန္မီးေတြနဲ႕ ျမိဳ႕ေတြကို အလွခ်ယ္စရာမလိုဘူး<br /> ငါတို႕ဟာ ကြမ္းတံေတြးနဲ႕ ျမိဳ႕ကိုအလွေရးတတ္တယ္။<br /> ေလာင္စာဆီနဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးမလိုဘူး<br /> ငါတို႕မွာ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႕ၾကက္ဆူပင္ရွိတယ္။<br /> ပညာတတ္ေတြ မလိုဘူး<br /> ငါတို႕မွာ အခါေတာ္ေပးနဲ႕ အၾကားအျမင္ဆရာေတြရွိတယ္။<br /> အေနာက္တိုင္း အေတြးအေခၚေတြမလိုဘူး<br /> ငါတို႕ဟာ အရာရာ သူမ်ားေနာက္မွာပဲရွိတယ္။<br /> ေဆး႐ံု၊ေဆးခန္းေတြ မ်ားမ်ားမလိုဘူး<br /> ငါတို႕မွာ အခ်ိန္မေရြးဝယ္လို႕ရတဲ့ ကြမ္းယာဆိုင္ ေဆးေပးခန္းေတြရွိတယ္။<br /> အႏုပညာသမား စစ္စစ္ေတြမလိုဘူး<br /> ငါတို႕မွာ ေကာ္ပီသီခ်င္းနဲ႕ ခိုးကူးေခြေတြရွိတယ္။<br /> ေဘာင္းဘီေတြ ေခတ္မစားေတာ့လည္း ကိစၥမရွိဘူး<br /> ငါတို႕မွာ ပုဆိုးနဲ႕ တိုက္ပံုရွိတယ္။<br /> <br /> ဒါေပမဲ့ ငါတို႕ဟာ ....<br /> ဗင္းနစ္ျမိဳ႕နဲ႕ အင္းေလးကို မလဲႏိုင္သလို<br /> ႏွစ္ထပ္ဘတ္(စ)ကားနီနီၾကီးနဲ႕ ဗိုက္ပူခ်က္ပလက္ၾကီးကို မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /> စပါဂတ္တီနဲ႕ မုန္႕ဟင္းခါးကို မလဲႏိုင္သလို<br /> ကာေနဗယ္နဲ႕ သၾကၤန္ကိုမလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /> ဟာဝိုင္ယီနဲ႕ ငပလီကိုမလဲႏိုင္သလို<br /> ဝင္ဘေလကြင္းနဲ႕ ငါတို႕ကတၱရာလမ္း ေဘာလုံးကြင္းေလးကို မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /> ဥေရာပရဲ့ ျဖဴေဖြးေဖြး ႏွင္းဖုံးလမ္းေတြနဲ႕ အညာရဲ့ ဖုန္ထူထူ အလွကို မလဲႏိုင္သလို<br /> ႏိုင္းျမစ္ၾကီးရဲ့သမိုင္းနဲ႕ ျမစ္ဧရာဝတီေပၚက ဘဝေတြကိုမလဲရက္ခဲ့ဘူး။<br /> ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ......<br /> ငါတို႕ေျမ၊ငါတို႕ျပည္ရဲ့ အရိပ္အေငြ႕ေလးကိုေတာင္ ဘာေတြနဲ႕မွ မလဲႏိုင္ခဲ့ဘူး။<br /> <br /> ငါတို႕ေတြဟာ ဘယ္ကိုပဲေရာက္ေရာက္<br /> အခ်ိန္တန္အိမ္ျပန္ၾကတဲ့ ေဆာ္လမြန္ငါးေတြလို<br /> မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လာၾကမွာပါ .....။<br /> <br /> အနည္းဆုံးေတာ့ .....<br /> ဒီေျမမွာ ေသဖို႕ သက္သက္ေမြးဖြားခဲ့သူလို<br /> ျပန္လာၾကမွာပါ။<br /> <br /> ေမာင္ရင္ငေဇ<br /> ( From my forward mail)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-3778406761782154015?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-80765531295840933912011-07-30T23:28:00.001-05:002011-07-30T23:28:36.618-05:002011-07-30T23:28:36.618-05:00အတိတ္လားတဲ့ <br /> သူေျပာလိုက္တယ္ ေမ့သြားမွာပါတဲ့<br /> အခ်စ္ဦးလားတဲ့<br /> သူေျပာလိုက္တယ္<br /> အသစ္ေတြရင္ ေမ့သြားမွာပါတဲ့ <br /> ဒဏ္ရာေတြလားတဲ့<br /> သူေျပာလိုက္တယ္ မေပးခဲ့ပါဘူးတဲ့<br /> ခ်န္ထားခဲ့တယ္ တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔<br /> အသစ္ေတြလို႕ အေဟာင္းေမ့<br /> နင္လိုမိန္းမ ေမ့လိုက္ရင္ေကာင္းမယ္<br /> <br /> 11:27 pm<br /> 07/30/2011<br /> <br /> <a href="http://tinypic.com/" target="_blank"><img alt="Image and video hosting by TinyPic" border="0" src="http://i50.tinypic.com/2cmn5ms.png" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-8076553129584093391?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-7712295938838503842011-07-13T14:47:00.001-05:002011-07-13T14:47:39.825-05:002011-07-13T14:47:39.825-05:00ခ်စ္သူရယ္<br /> ငါဟာကိုယ့္ရွင္သန္မႈအတြက္<br /> ေလကို ကိုယ္တိုင္အသက္ေအာင့္ပစ္လိုက္တဲ့<br /> ေန႕ခင္းၾကယ္တမႈန္ဆိုတာ<br /> မင္းသိဖို႔ေကာင္းပါရဲ႔။<br /> <br /> ဘဝမုန္တိုင္းဆိုတာေတြေလ<br /> မင္းတမ္းတမ္းတတ ရြတ္ဆိုျပတဲ့<br /> ကဗ်ာေလးတပုဒ္ႏွစ္ပုဒ္ကို ဆုတ္ၿဖဲလႊင့္ပစ္ရတာေလာက္<br /> ဘယ္ခက္ထန္ပါ့မလဲ။<br /> <br /> ျမစ္တစင္းကို မင္းအတြက္<br /> ငါပိုင္ခြင့္ရခ်င္တယ္<br /> ဘယ္သူမွေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း<br /> ခမ္းနားတဲ့ခ်စ္သူ မျဖစ္ႏိုုင္ဘူးေပါ့။<br /> <br /> ငါဟာ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြနဲ႔<br /> ေဝးႏိုင္သမွ် ေဝးေဝးမွာ<br /> ေနခ်င္သူမွန္း ခ်စ္သူသိပါရဲ႕။<br /> <br /> စိတ္မွာ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးျဖစ္ေနတဲ့ငါ<br /> (ရက္လြန္ေဆးျပားေတြသာ ၿမိဳခ်)<br /> ရင္ခြင္တံခါးခ်ပ္ေတြ ရိုက္ခ်ိဳးထားခဲ့ရၿပီးသား<br /> <br /> ေမာင္ေခ်ာႏြယဲ္ရဲ႕<br /> ခ်စ္သူစစ္စစ္ ရန္သူစစ္စစ္ ငါမသိဘူး။<br /> <br /> ႏႈတ္ခမ္းေတြ အမ်ားႀကီးကို<br /> မင္းနမ္းၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ<br /> ဘယ္သူ႕အတြက္<br /> ခ်စ္သူစစ္စစ္ျဖစ္ရဲသလဲ။<br /> <br /> မင္းကိုယ္တိုင္ပဲ<br /> ေတြးရစ္ခဲ့ပါေတာ့……….။<br /> <br /> ေစာမာန္ (မႏၱေလး)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-771229593883850384?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-4866993990309258502011-07-13T14:39:00.002-05:002011-07-13T14:42:57.399-05:002011-07-13T14:42:57.399-05:00<br /> <br /> တစ္ေခါက္ဆို တစ္ေခါက္ပါတဲ့<br /> ခ်စ္မိတာ ပထမ ဆံုးပါတဲ့……<br /> ပထမ မွာတင္ ကဲြရတာမို.<br /> ေၾကာက္သြားပါၿပီ မိန္းမေတြတဲ့<br /> လွည္. မၾကည္.ရဲဘူး<br /> <br /> ေတြ.ဖူးပါတယ္ ေတြ.ဖူးပါတယ္<br /> သိပ္ခ်စ္ပါတယ္တဲ့…..<br /> ယံုမိတာ ငါဦးေႏွာက္……<br /> အသဲနဲ.ေရးမိတဲ့ ကဗ်ာေတြ<br /> ဖတ္ၾကည္.ၿပီး….တစ္ဟားဟားတဲ့<br /> ခံစားရတယ္တဲ့ ဟာသရသတဲ့<br /> ဒီေကာင္ေရးတာ အသဲမ်က္ရည္နဲ.<br /> <br /> လြမ္းမိပါတယ္ လြမ္းမိပါတယ္<br /> မေတြ.ၿပန္ေတာ့လဲ လြမ္းမိတယ္..<br /> လြမ္းမိေၾကာင္းေၿပာမိတယ္<br /> ရတဲ့အေၿဖအားရစရာဘဲ...<br /> အဲစကားလံုး သူအဘိဓါန္မရွိဘူး<br /> တဲ့…<br /> <br /> Nyan Lin Htet<br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-486699399030925850?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-10911744696236653312011-06-06T21:43:00.000-05:002011-06-06T21:43:44.359-05:002011-06-06T21:43:44.359-05:00ငါ႔ႏွလံုးသားထက္က<br /> အခ်စ္ဆိုေသာ စာမ်က္ႏွာ<br /> ငါခ်စ္တဲ႔ နင္႔ေၾကာင္႔သာ<br /> အသက္၀င္တယ္…..<br /> ငါမရင္းႏွီးေသးေသာ<br /> ငါႏွလံုးသားရဲ႕ေနာက္စာတစ္မ်က္ႏွာ<br /> နင္စိတ္တုိင္းက်<br /> ဇာတ္ညြန္းတို႔နဲ႔ ပံုေဖာ္လွည္႔ပါ<br /> နင္ထားရာေန ေစရာသြား<br /> နင္႔အလိုက် (ငါ) ကပါ႔မယ္ခ်စ္သူ…..<br /> <br /> နင္ေပ်ာ္မယ္ထင္ရင္<br /> ငါ႔ရင္ကို စံုကန္လို႔<br /> ငါ႔ႏွလံုးသားကို<br /> နင္းေခ် ထြက္သြားလုိက္ပါ<br /> နင္႔ကိုမုန္းဖို႔မတတ္ႏို္င္မွေတာ႔<br /> နင္မယံုၾကည္ႏိုင္တဲ႔<br /> ငါ႔အခ်စ္ေတြကိုသာ<br /> အျပစ္ပံုခ်လို႔<br /> ေၾကမြေနတဲ႔ ငါ႔ႏွလံုးသားကို<br /> ေျမျမွပ္ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားလုိက္ပါ႔မယ္……<br /> <br /> နင္႔ဘ၀အတြက္<br /> လမင္းတစ္စင္းအျဖစ္<br /> လင္းလက္ခြင္႔မရရင္ေတာင္<br /> နင္႔ဘ၀ေမွာင္မုိက္ခ်ိန္မွာ<br /> အလင္းေပးႏိုင္တဲ႔<br /> ၾကယ္တစ္စင္းျဖစ္ပါရေစ…<br /> <br /> “အေလွ်ာ႔ေပးလို႔<br /> ေရာင္႔တတ္တယ္”လို႔ေတာ႕<br /> မထင္လိုက္ပါနဲ႔ ခ်စ္သူ<br /> ျဖစ္ႏိုင္ရင္<br /> အလင္းေပးရုံမက<br /> နင္လမ္းေပ်ာက္ခဲ႔ရင္<br /> လမ္းျပခြင္႔ရတဲ႔<br /> ဓူ၀ံၾကယ္ေလး ျဖစ္ပါရေစ…<br /> <br /> နင္႔ဘ၀အတြက္ငါ<br /> မလိုအပ္ေတာ႔၇င္ေတာင္မွ<br /> နင္႔ဆုေတာင္းေတြျပည္႔ႏုိင္ဖုိ႔<br /> ငါ႔ကိုငါ<br /> ေၾကြစင္းေပးပါ႔မယ္ ခ်စ္သူ….<br /> <br /> အရာရာ နင္႔အလိုက်<br /> ျဖစ္ေစခဲ႔တဲ႔ ငါ<br /> နင္ေျပာသမွ်<br /> ေခါင္းညိတ္ေနတတ္ခဲ႔ျပီ….<br /> စိတ္တုိင္းက်<br /> အႏိုင္ယူလွည္႔ပါ ခ်စ္သူ<br /> ငါမင္းအတြက္<br /> အျမဲတမ္း အရႈံးေပထားလို႔ပါ…<br /> <br /> “ကိႏၵရာေမာင္ႏွံ<br /> တစ္ညတာ ေကြကြင္းရတာကို<br /> တစ္ဘ၀လံုး<br /> လႊမ္းေဆြးငုိေၾကြးတယ္”တဲ႔<br /> မင္းမခ်စ္ႏုိင္တဲ႔<br /> ငါ႔ႏွလံုးသားအတြက္<br /> ဒီတစ္ဘ၀လံုးမကပါဘူး<br /> ေနာင္ဘ၀ဆိုတာသာရွိခဲ႔ရင္<br /> သံသရာ အဆက္ဆက္<br /> (ငါ)ငိုေၾကြးပါရေစ…..<br /> <br /> တေျမ႕ေျမ႕<br /> ညွဥ္းမသတ္ပါနဲ႔ ခ်စ္သူ<br /> ငါ႔ႏွလံုးသားထက္က<br /> ဒဏ္ရာေဟာင္းေတာင္<br /> အနာမက်က္ေသးလို႔ပါ…<br /> <br /> နင္႔ေၾကာင္႔သာ အခ်စ္ကို<br /> ကိုးကြယ္တတ္ခဲ႔သူပါ<br /> ခ်စ္တတ္ေအာင္သင္ေပးခဲ႔ျပီးမွ<br /> မုန္းတတ္ နာက်ဥ္းတတ္ေအာင္<br /> သင္ေပးခဲ႔ပါဦး ခ်စ္သူ…<br /> <br /> ျဖစ္ႏုိင္ရင္<br /> ခ်စ္တတ္တဲ႔ႏွလံုးသားကို<br /> မီးရႈိ႕ျပာခ်လို႔<br /> အခ်စ္မဲ႔ ၀န္းက်င္သစ္မွာ<br /> ရွင္သန္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည္႔ခ်င္တယ္…<br /> <br /> နင္မရွိတဲ႔ ငါရဲ႔ညတုိင္းကို<br /> အလႊမ္းေတြကသာ<br /> စုိးမိုး ျခယ္လွယ္တယ္…<br /> ဒါေပမဲ႔ ခ်စ္သူ<br /> အရွင္လတ္လတ္ရင္ခြဲခံျပီးမွေတာ႔<br /> အေသးအမြားဒဏ္ရာ(အလႊမ္း)ေလာက္ကို<br /> နာက်င္တယ္လို႔<br /> မညည္းညဴခ်င္ေတာ႔ပါဘူး.။….။<br /> <br /> လင္းဆက္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-1091174469623665331?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-58753683891779937932011-05-21T13:03:00.000-05:002011-05-21T13:03:11.765-05:002011-05-21T13:03:11.765-05:00ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မရေတာ့မယ့္ငါက<br /> သိပ္ခ်စ္တယ္…. ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႔<br /> နင့္ရင္ကို အတင္းတြန္းဖြင့္ မ၀င္ခဲ့ဘူးေနာ္…..<br /> <br /> ငါ ၾကိတ္မွိတ္ငိုေနခဲ့တာ<br /> ျမိဳသိပ္ျခင္းရဲ့ ေ၀ဒနာေတြေပါ့..<br /> မင္း လက္ျပေနတာသိတယ္..<br /> လာခ်င္လာ..သြားခ်င္သြား<br /> ငါမွ…တားခြင့္မရွိခဲ့ဘဲ….<br /> <br /> စြန္႔လႊတ္ရမတဲ့လား…<br /> ေျဖပါဦးကြာ…<br /> ဟိုး….အတိတ္ကေနခုထိ<br /> ဘယ္တုန္းကမ်ား ငါပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရွိခဲ့လို႔လဲ..<br /> <br /> ေျပာတတ္လိုက္တာ..ေမ့လိုက္ပါတဲ့<br /> တိုက္ဆိုင္မႈရွိတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းမွာ<br /> ငါ လြမ္းခြင့္ေတာ့ ရွိပါေသးတယ္…<br /> <br /> မုန္းလိုက္တဲ့လား…<br /> သြားစမ္းပါကြာ….<br /> ငါအနစ္နာခံခဲ့သမွ် ျပန္နာက်ည္းရရင္<br /> မင္းရင္ ဆယ္ခါျပန္ကြဲလည္း မေလာက္ဘူး…<br /> <br /> ငါတစ္ေယာက္ထဲ ခ်စ္ေနပါရေစ…<br /> ငါတစ္ေယာက္ထဲ လြမ္းေနပါရေစ…<br /> ငါတစ္ေယာက္ထဲ ငိုေနပါရေစ…<br /> ႏွစ္သိမ့္ဖို႔လည္း မလိုဘူး…<br /> သနားဖို႔လည္း မလိုဘူး…<br /> အားေပးဖို႔လည္း မလိုဘူး..<br /> <br /> အနည္းဆံုးေတာ့ ဒီဘ၀မွာ<br /> ငါ့ႏွလံုးသားကို ငါပိုင္ေသးတယ္..<br /> <br /> မင္းလိုခ်င္တဲ့ အရာရာအတြက္<br /> မင္းႏွလံုးသားကို မင္းေပးဆပ္<br /> မြန္းက်ပ္တဲ့ ရင္ခြင္တစ္ခုမွာ<br /> မင္းျငီးေငြ႔လို႔ ေနမေပ်ာ္တဲ့အခါ<br /> မင္းစြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ငါ…ဆိုတာကို<br /> မင္းမေမ့ႏိုင္မွာပဲ ငါစိုးတာပါ….<br /> တကယ္ေတာ့….<br /> မင္းေမ့ဖို႔ပဲ လိုတာပါ….အခ်စ္ရယ္..<br /> <br /> ႏိႈင္းခ<br /> May 21, 2011<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-5875368389177993793?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-46672290046326431242011-04-27T10:41:00.002-05:002011-04-27T10:41:26.309-05:002011-04-27T10:41:26.309-05:00ျပန္လာခဲ႔မွာပါ တဲ႔<br /> မ်က္၀န္းက အသက္မဲ႔<br /> ပင္႔ရႈိက္သံသဲ႕သဲ႕နဲ႔ ထြက္လာတဲ႔စကား<br /> ဟင္႔အင္း……<br /> ငါ ဆက္မယံုရဲေတာ႔ဘူး……။<br /> <br /> ေၾကကြဲေနတာ ငါကိုယ္တိုင္<br /> နင္႔ေသာကေတြေလ<br /> မနက္က အစ ည အဆံုး<br /> ငါ႔ကို နွိပ္စက္လိုက္ၾကတာဟာ<br /> နွလံုးသား အက္ကြဲတိုင္းသာ<br /> ေသြးထြက္မယ္ဆိုရင္<br /> ငါ႔ပတ္၀န္းက်င္လည္း အနီေရာင္ေတြ လႊမ္းေနေရာေပါ႔……။<br /> <br /> က်န္ရစ္လက္စနဲ႔….ေနခဲ႔ပါရေစေတာ႔<br /> မၿပီးျပတ္ေသးတဲ႔<br /> သံေယာဇဥ္ေတြအတြက္<br /> မ်က္ရည္ေတြထက္ပို<br /> နင္ဘာမ်ား အလိုရွိေသးလဲ….တစ္ခ်ိန္က ငါ႔ခ်စ္သူရယ္……။<br /> <br /> ငါ ခ်စ္ပါတယ္<br /> ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူ<br /> ဘယ္အရာ နဲ႔မွလည္း မလဲ<br /> ခုထိ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အစားမထိုးဘဲ ငါ နင္႔ကို ခ်စ္တယ္….။<br /> ေနာင္လည္း နင္႔ကိုပဲ လြမ္းမယ္….။<br /> <br /> ငါ႔သစၥာနဲ႔ ငါ႔ခံယူခ်က္<br /> အရာရာ နင္နဲ႔ဆိုင္ပါတယ္<br /> (နင္႔ကို ငါ႔အနားေနခြင္႔မေပးနိုင္ေတာ႔တာကလြဲရင္ေပါ႔…..)<br /> ေရာက္လာဦးမယ္႔…<br /> ငါ႔အနာဂတ္ဆိုတာၾကီးထဲ…<br /> နင္ပဲ ငါ႔အခ်စ္ဆံုး…. ျဖစ္ေနဦးမွာပါ…..။<br /> <br /> ငါ အတၱၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး<br /> သစၥာမဲ႔တဲ႔ လူရဲ႕ ခ်စ္သူဘ၀နဲ႔<br /> အေနၾကာလာတဲ႔အခါ….<br /> လွည္႔စားခံရျခင္းနဲ႔ ရင္႔ပါးရင္း…….<br /> နင္႔ခံစားခ်က္ကိုနားလည္<br /> ငါက ေနတတ္သြားတာ ငါ႔ခ်စ္သူရဲ႕….။<br /> <br /> ဒါ႔ေၾကာင္႔<br /> နင္…..ျပန္မလာနဲ႔ေတာ႔ေနာ္<br /> နင္မရွိတဲ႔ ရင္ခြင္ထဲ<br /> တျခားသူလည္း မျဖစ္တည္ဘူး….<br /> နင္႔ကိုပဲ စိတ္နာမႈနဲ႔ ဆက္ခ်စ္ရင္း….<br /> အရႈံးေပးရျခင္းရဲ႕အေ၀းမွာ<br /> ငါတစ္ေယာက္တည္း ေနပါရေစဟာ………….။ ။<br /> <br /> အလြမ္း<br /> 4း15 pm ( 24 Apr 2011)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-4667229004632643124?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-15409769571984287662011-04-27T10:37:00.002-05:002011-04-27T10:37:32.924-05:002011-04-27T10:37:32.924-05:00ပုစဥ္းရင္ကဲြ ေအာ္ေနတယ္<br /> င့ါ ရင္ကဲြမႈက ဘယ္လိုသံစဥ္လဲ..။<br /> <br /> လိႈင္းပုတ္လို႕ေတာင္<br /> ကမ္းေျခမေရာက္တဲ့ ဘ၀<br /> မင္းခုတ္ေမာင္းရာ<br /> ဘူတာမ်ား မဆိုက္ကပ္ႏိုင္ခဲ့တာမွား သလား<br /> အခ်စ္ရယ္………..<br /> <br /> အသီးသီးဖို႕ေနေနသာသာ<br /> အပင္ မေပါက္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္မွန္း<br /> သိသိၾကီးနဲ႕ ဘာေၾကာင့္ ငါ့ကို ပ်ိဳးခဲ့သလဲ..။<br /> <br /> အခုသိလိုက္ရတာက<br /> ေ၀ဒနာဆိုတာ<br /> အခ်စ္နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈတို႕နဲ႕<br /> အမ်ိဳးမေတာ္ဘူးဆိုတာပဲ.။<br /> <br /> ငါ့ ႏွလံုးသားကေတာ့<br /> မင္းေနာက္ထပ္ နင္းမယ့္<br /> ေျခရာေလးေတြကို ေမွ်ာ္လို႕…။<br /> <br /> အေငြ႕<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-1540976957198428766?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-9762604667696751182011-04-22T23:04:00.002-05:002011-04-22T23:04:46.306-05:002011-04-22T23:04:46.306-05:00အလြမ္းေတြ ေျခရာမထင္လို႔<br /> မျမင္ဘူးဆို ….<br /> ဒီရင္က အေၾကြပန္း<br /> ပြင့္ကတည္းက ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းမို႔<br /> မင္း မနမ္း၀ံ့ဘူး မဟုတ္လား<br /> <br /> မ်က္၀န္းခ်င္း<br /> ခလုတ္မိလိုက္တိုင္း<br /> အေျခ မခိုင္<br /> ယိုင္လဲ ခဲ့တာ<br /> ငါ တစ္ဦးတည္း လား .<br /> <br /> လက္ကေလး ျဖန္႔ ေတာင္းခံဖို႔<br /> အခြင့္အေရး ရွိတဲ့သူ .. ငါ မဟုတ္ဘူး … ။<br /> <br /> တခါတရံ စိတ္ရွိတိုင္း<br /> မင္းကို ေငးေမာခြင့္ ရခ်င္တယ္<br /> မ်က္ေတာင္ ခတ္ဖို႔ ေမ့ေနစမ္းပါေစ .. ။<br /> ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ခုန္သြားစမ္းပါေစ .. ။<br /> အဲ့ဒီအခ်ိန္ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ ငါေမ့ေနခ်င္တယ္ ။<br /> <br /> ၾကယ္ေတြ ငိုတာ နင္မျမင္ဖူးေတာ့<br /> ၾကယ္ငိုတယ္ေျပာရင္ နင္ဘယ္ယံုႏိုင္လိမ့္မလဲ …… ။<br /> တိမ္ဖံုးတဲ့ ည လတင္ မသာႏိုင္တာ မဟုတ္၀ူး<br /> ၾကယ္ေလးေတြလည္း ငိုပါတယ္ ခ်စ္သူ .. ။<br /> <br /> ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ မ်က္၀န္းတံခါးေတြ<br /> ဖြင့္လွစ္ေပးလိုက္တိုင္း<br /> စိတ္ေတြရိုင္းစိုင္းသြားမွာ ငါစိုးတယ္ ။<br /> မင္းမ်က္၀န္းေတြ လင္းလက္ မလာခဲ့ရင္<br /> ငါ့ရင္ဟက္တက္ကြဲ သြားမွာေလ .. ။<br /> <br /> ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုေတာ့ ငါမကိုးကြယ္ပါဘူး<br /> ႏႈတ္မရတဲ့ ဆူးတစ္ခ်က္ အတြက္<br /> ငါတစ္သက္ ေပးဆပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ျပီးသား ။<br /> <br /> ဘယ္အရာကိုမွ အံမတု၀ံ့ဘူး<br /> ငါမွ ဟန္မျပဳႏိုင္တာပဲ<br /> <br /> ရင္ခုန္တိုင္း ရင္ေမာတယ္<br /> ရင္ေမာလို႔ ေစာခဲ့တဲ့ စိတ္<br /> မင္း အတိတ္ေတြ ေၾကာင့္ လည္း<br /> ငါအအိပ္ခက္တယ္ ။<br /> <br /> တိတ္တဆိတ္ဆိုတဲ့ ႏြံထဲ<br /> ကြ်ံခဲ့ရသူပဲေလ<br /> <br /> ညဆိုး ေတြမွာ ခိုကုိး<br /> ငါ့ရင္ ၾကာရွည္ရိုးေနႏိုင္ပါ့မလားဘဲ<br /> ခ်ျပလို႔ မရတဲ့ ေ၀ဒနာ မပူတခက္<br /> ဒီတစ္သက္ ျပယ္ေစမယ့္ ၾကမၼာ<br /> ပုန္းကြယ္ေနဆဲပဲလား ………..။<br /> <br /> ရုန္းမထြက္ခ်င္ေတာ့ ပါဘူး<br /> အဆံုးသတ္တဲ့ ထိ<br /> ငါျပံဳးျပေနဦးမယ္<br /> ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ နဲ႔ အသက္ဆက္ ေနတဲ့<br /> မနက္ဖန္ေတြတိုင္း<br /> ငါ ဟာ နင့္ေဘးက ပန္းရိုင္း တစ္ပြင့္ေပါ့<br /> <br /> မင္းျမတ္ႏိုးႏိုး<br /> မျမတ္ႏိုးႏိုး<br /> မင္းအရိပ္မွာေတာ့ ငါခိုကိုး ခြင့္ရခ်င္ေသးတယ္ .. ခ်စ္သူ<br /> <br /> လြမ္းလိႈင္း<br /> <br /> 12:30 am<br /> (Friday)<br /> 16.1.10<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-976260466769675118?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-51872309326717246432011-04-22T22:59:00.001-05:002011-04-22T23:00:11.350-05:002011-04-22T23:00:11.350-05:00အလြမ္းႏွင့္ေမွ်ာ္၊ ပန္းပြင့္ေပၚမွာ၊<br /> လြင့္ေရာ္ေဝ့ဝဲ၊ ေပ်ာ္ေမြ႕ဆဲေပါ့၊<br /> ေတြ႕ျမဲေတြ႕ေန၊ အိပ္မက္ေတြတုိင္း၊<br /> ေဝမိႈင္းညိဳ႕ေစြ၊ လိႈင္းတုိ႔ေျခရာ၊<br /> ေဖြရွာမိေမာ၊ ရီေဝေမ်ာရင္း၊<br /> ေသာကဝတ္ရည္၊ ျဖစ္တည္ေသာက္သံုး၊<br /> ေနာက္ဆံုးေတာ့ေလ၊ ေျဖမေျပသမွ်၊<br /> ေနေနက်ၿပီ၊ ေႏြညတမ္းျခင္း၊<br /> ပန္းတခင္းမွာ၊<br /> လြမ္းရင္းလြမ္းကာ ေပ်ာ္ေတာ့မည္။<br /> <br /> ဟယ္ရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-5187230932671724643?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-40089235509369761262011-04-22T22:57:00.002-05:002011-04-22T22:57:30.615-05:002011-04-22T22:57:30.615-05:00အလင္းတစ၊ ပ်ိဳ႕အက္က်စဥ္၊<br /> ညအသေခ်ၤ၊ သခင္ေနရက္၊<br /> အိပ္မက္တံလွ်ပ္၊ ျဖတ္ျဖတ္လြန္႔လူး၊<br /> မူးယစ္သီေဝ့၊ နဂါးေငြ႕တို႔၊<br /> ေလြ႕ေလြ႕စင္စင္၊ သခင္ျမင္ပါ …<br /> <br /> မ်က္ရည္လိမ္းၾကဴ၊ အဆိပ္ျမဴႏွင့္၊<br /> ၾကယ္ျဖဴခိုးမွ်င္၊ ျခံဳလႊာဆင္သ၊<br /> သခင္မထံ၊ ပန္းကာရန္ဆက္၊<br /> မ်က္ရည္ဝိုင္ခ်ိဳ၊ ၿပိဳေလသည့္မိုး၊<br /> တိတ္တခိုး႐ိႈက္၊ ေလာင္ၿမိဳက္ရင္းပင္၊<br /> ခရီးႏွင္ခဲ့၊ ၾကယ္ေဝလဲ့ျဖာ၊<br /> ခရမ္းျပာရဲ႕၊ လြမ္းဇာခ်ဲ႕တိမ္၊<br /> ႏွင္းမိုးအိမ္မွ၊ က်ိန္စာအစ၊<br /> ၾကယ္ေႂကြညေတြ …<br /> <br /> လေရာင္ျမင္မွား၊ တိမ္ဖ်ား၌ခုိ၊<br /> အတၱခ်ိဳတို႕၊ ေဝ့စိုဝင္းစက္၊<br /> ျပာလင္းလက္ရီ၊ မ်က္ရည္ဝိုးဝါး၊<br /> ပန္းစကား၏၊ လြမ္းဖ်ားျမစ္ရင္း၊<br /> ခ်စ္ျခင္းဋီကာ၊ ကမၻာတည္သေရြ႕ …<br /> <br /> ရင္ႏွင့္အမွ်၊ ခ်စ္ရပါသူ၊<br /> လြမ္းရိပ္ျမဴသဲြ႕၊ လင္းျပာလဲ့မူး၊<br /> ပြင့္ဦးစံပယ္၊ ရနံ႕တြယ္ငင္၊<br /> ၾကယ္စင္ပန္သ၊ လြလြျဖဴေဖြး၊<br /> ညီမေလးေရ ….<br /> <br /> ေၾသာ္ … ဒီလိုႏွင့္၊<br /> ရင္နင့္သည္းထန္၊ လွ်ပ္စီးမာန္တင္း၊<br /> မိုးယံဝင္းဝိုး၊ လွ်ပ္လက္ပ်ိဳးခ်ိန္၊<br /> တိမ္ႀကိဳးပန္းခက္၊ အလြမ္းစက္တုိ႔၊<br /> ႏြမ္းပ်က္ေတးကို၊ ေစာင္းအိုႀကိဳးထက္၊<br /> အက္ကဲြနင့္ဆုိ၊ ငိုခဲ့ၾကသည္၊<br /> ေဝးခဲ့ၿပီေလ …<br /> <br /> ခရမ္းျပာဝိုင္၊ လြမ္းဗ်ာဆုိင္ဝဲ၊<br /> ေၾကကဲြဆုိ႔နင့္၊ ဆုိင္းညိဳ႕ရင့္သီ၊<br /> ရင္ႏွင့္ဆဲြသည့္ လြမ္းပန္းခ်ီ။ ။<br /> <br /> ဟယ္ရီ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-4008923550936976126?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-13887383231741865342011-04-22T22:43:00.002-05:002011-04-22T22:43:59.566-05:002011-04-22T22:43:59.566-05:00ဖက္ဆစ္လူယုတ္၊ ေျခကုန္သုတ္၍<br /> ေနာက္ဆုတ္ေျပးေသာကာလတြင္။<br /> <br /> သင္းကြဲတစ္စု၊ ဆာေလာင္မွဳႏွင့္<br /> တစ္ခုယာတဲ၊ ရရာဆြဲဖို႔<br /> သဲသဲရုတ္ရုတ္ ၀င္ၾက၏။<br /> <br /> အထီးက်န္ပင္၊ တဲရွင္ပအို႔၀္မ<br /> အိုရြတ္တြသည္၊ ရင္၀ေထာက္ထား<br /> လွံစြပ္မ်ားေၾကာင့္၊ ေၾကာက္အားပိုဘိ<br /> တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္ႏွင့္၊ ရွိသည့္ဟင္းလ်ာ<br /> ဆန္ကိုရွာ၍ ခ်က္ရၿပီ။<br /> <br /> အလွ်ံရဲရဲ၊ မီးေတာက္ထဲတြင္<br /> ရစ္၀ဲေပၚလာ၊ ရုပ္ပံုလႊာကား<br /> မၾကာမီက၊ ယုတ္စြဘီလူး<br /> ဂ်ပန္ရူးေၾကာင့္၊ ညႊန္႔ဖူးလည္းေၾကြ<br /> သက္လည္းေသသည့္<br /> ေမြးေမခ်စ္ေသာ သမီးငယ္။<br /> <br /> ႏွမအတြက္၊ ခုခံလ်က္က<br /> ေသြးပြက္ပြက္က်၊ ေသဆံုးရသည့္<br /> ခ်စ္လွစြာေသာ သူ၏သား။<br /> <br /> ညွဥ္းပမ္းလူသတ္၊ သူတို႔တပ္မွ<br /> အငတ္မ်ားတြက္၊ ထမင္းခ်က္ရ<br /> ခံခက္လွေပ၊ ေဒါသေထြ၍<br /> အေမတက္ေခါက္မိေလၿပီ။<br /> <br /> အသင့္ျဖစ္လွ်င္၊ ထမင္းျပင္၍<br /> ေကၽြးလွ်င္ေကၽြးခ်င္း၊ အငတ္သင္းတို႔<br /> အတင္းလုယက္၊ စားမည့္ခ်က္တြင္<br /> စိတ္စက္မသန္႔၊ လိပ္ျပာလန္႔၍<br /> ဆိုင္းငံ့ေနၿပီး၊ အေမႀကီးကို<br /> ျမည့္စမ္းပထမ၊ စားေစၾက၏<br /> ၿပီးမွသူတို႔၊ ေသာက္မ်ဳိဆို႔၏။<br /> <br /> မၾကာပါေခ်၊ ၀မ္း၀ေလ၍<br /> သည္ေနရာမွ၊ ထြက္ခြာၾကစဥ္<br /> ရင္၀ႏွင့္၀မ္း၊ ေလာင္းမီးကၽြမ္းသို႔<br /> ပရမ္းပတာ၊ ပူေလာင္လာၿပီး<br /> ေျမမွာလဲက်၊ ေအာ္ဟစ္ၾက၏<br /> ”ၿမိန္စြဟင္းလ်ာ၊ အဆိပ္ပါ” ဟု<br /> ေသခါနီးမွ သိေတာ့သည္။<br /> <br /> ဖက္ဆစ္လူယုတ္၊ ဤတစ္သုတ္၏<br /> မ်ဳိးျပဳတ္ပံုကို၊ အေမအိုသည္<br /> ႏွစ္လိုရႊင္ပ်၊ ၾကည့္ရင္းကလွ်င္<br /> လဲက်ေျမထက္၊ အဆိပ္တက္၍<br /> တစ္သက္ ဆယ္သက္ လဲခဲ့ၿပီ။<br /> <br /> ေအာ္…အိုမင္းပန္းလ်၊ ပအို႔၀္မလည္း<br /> ရရာနည္းလမ္း၊ သူ႔အစြမ္းျဖင့္<br /> ဆိုးသြမ္းလူယုတ္၊ ဖက္ဆစ္စုတ္ကို<br /> မ်ဳိးျဖဳတ္ခဲ့ေလၿပီတကား။<br /> <br /> ေမာင္လင္းယုန္(ရွမ္းျပည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-1388738323174186534?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-28706825377302987922011-04-22T15:49:00.000-05:002011-04-22T15:49:27.241-05:002011-04-22T15:49:27.241-05:00မေသမရွင္ျဖစ္ေနတဲ့<br /> ဓာတ္မီးတိုင္ရဲ႔ အလင္းကိုနင္းလို႔<br /> နံရိုး(၆)ေခ်ာင္းဆီက<br /> သီခ်င္းကိုခြာယူ<br /> မီးေတာက္တစ္ခုလို ယိမ္းထိုး<br /> ငါအိမ္အျပန္<br /> အေ၀းက<br /> လရဲ႔ မခ်ိမဆန္႔ေအာ္သံကို ၾကားရ<br /> အေရးေပၚ<br /> ဂက္စ္မီးျခစ္ ရွာမေတြ႔၊<br /> လမ္းၾကားထဲ<br /> ကားမီးေရာင္ေတြ ေကြ႔၀င္သြားၾက<br /> သစ္ပင္လား လူလား နာနာဘာ၀လား။<br /> ေရနံဆီမီးခြက္<br /> ငါးရွာဖားရိုက္သူေတြရဲ႔ မီးအိမ္<br /> စုန္းကစားေနျခင္း<br /> လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္<br /> တဖ်ပ္ဖ်ပ္လြင္ျပင္<br /> ေသသူရဲ႔ မ်က္လံုးေတြလား။<br /> မ်က္ႏွာကို ျဖတ္ရိုက္သြားေပါ့<br /> အေတာင္ပံတစ္ခု<br /> ေခြးတစ္ေကာင္ေတာင္<br /> အခက္ခဲဆံုး ရင္ဆိုင္ရမယ့္ အကာလ<br /> အခုမွ၊<br /> ငါ ရနံ႔တစ္ခုကို သဲသဲမဲမဲ<br /> သရဲမရဲ အနံ႕ခံေနမိ<br /> ငါ့မိသားစုရဲ႔ အနံ႕<br /> ငါ့သမီးေလးရဲ႕ အနံ႕ကို<br /> ငါ လွမ္းအဆြဲ<br /> ငါ့နာမည္ဟာ လြတ္က်သြားတယ္။<br /> ငါဘယ္သူလဲ<br /> အခ်ိန္မေတာ္<br /> ငါ အခုျဖတ္ေက်ာ္ေနတာ<br /> လမ္းမတစ္ခုလား<br /> သခၤ်ဳိင္းေျမတစ္ကြက္လား<br /> ထိတ္လန္႔ၿပီး<br /> ငါ့အသားငါၿဖဲၾကည့္<br /> ေသြးထဲမွာ သုညေတြ။ ။<br /> <br /> (ရယ္စရာ – ဇြန္၊ ၂၀၀၈)<br /> <br /> ခရမ္းျပာထက္လူ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-2870682537730298792?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-21500866504156228722011-04-20T17:05:00.003-05:002011-04-20T17:07:49.265-05:002011-04-20T17:07:49.265-05:00ျမစ္ေရျပင္ေလွလူးလို႔<br /> ခ်စ္ဦးမယ္နဲ႔ေမာင္<br /> ပန္းခူးရေအာင္။<br /> လမင္းကေလွာင္- ၾကယ္ေျပာင္ကျပံဳး<br /> ညဥ့္ဦးကဗ်ာတည္တဲ့<br /> ငွက္ပလီျခံဳႏြယ္ရိပ္မွာ<br /> တိတ္တိတ္ကြယ္ပံုး။ ။<br /> <br /> ေလေအးကခုန္ပ်ံ<br /> ၾကင္ဦးရင္မွာမွီလို႔<br /> ဆိုေတးဂီျမစ္တ႐ိုးမွာ<br /> စိုးတဲ့အသံ။<br /> လွပသည့္ကာရံ၊ ပန္းမာလ္မွာနား<br /> လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္ေတာ့<br /> ျမစ္လယ္မႈန္၀ါး။ ။<br /> <br /> လ၀န္းတိမ္မွာကြယ္<br /> ျမစ္ယံလယ္မႈန္တ၀ါးမွာ<br /> ႐ွက္အားကႂကြယ္။<br /> တက္ေရးဆန္းၾကယ္၊ ကမ္းစြယ္ရိပ္အေကြ႔<br /> ၾကက္သီးတလိႈင္လိႈင္ပ<br /> မယ့္သက္ပိုင္ခ်ိဳႏွလံုးရယ္<br /> ျပံဳးတေထ့ေထ့။ ။<br /> <br /> ကမ္းဆီကို၀ိုက္ေကြ႔လို႔<br /> တေ႐ြေ႐ြ႔စိုက္စိုက္လာ<br /> တက္ပန္းကဖြာ။<br /> ႐ြာဦးမွာေစတီျမတ္ျမင့္မား<br /> ဗ်ာဒိတ္တလြင္လြင္မို႔<br /> လည္ယွက္တင္ေပ်ာ္ပံုသစ္ရေအာင္<br /> ခ်စ္သက္ေသထား။ ။<br /> <br /> ၾကည္ေအး<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-2150086650415622872?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-30094079146316917792011-01-28T13:11:00.003-06:002011-01-28T13:14:17.179-06:002011-01-28T13:14:17.179-06:00<h3 class="post-title entry-title"><br /> </h3><div class="post-header"></div>August 31 က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ စုေပါင္းျပီး ရန္ကုန္မွာေရာ မႏၱေလးမွာပါ ဘေလာ႔ဂ္ေဒး အခမ္းအနားက်င္းပခဲ႔တာ အားလံုးအသိပဲျဖစ္မွာပါ။ နွစ္ေနရာလုံးေအာင္ျမင္ခဲ႔ပါတယ္။ တက္ေရာက္လာတဲ႔ ပရိသတ္ကုိ နည္းပညာအသစ္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးရုံသာမက ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ အစီအစဥ္ေလးေတြကုိပါ ထည္႔သြင္းေျဖေဖ်ာ္ခဲ႔တာ သတိထားမိပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္းေလးေတြကုိ အသုံးခ်တတ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္မယ္တုိ႔ကုိ ခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္.<br /> <br /> ကဲဗ်ာ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂ္ခရီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေရာက္ခဲ႔ၾကျပီေနာ္။ ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာရယ္၊ ဘာေတြျဖစ္လာႏုိင္တယ္ဆုိတာရယ္ကုိ တေစ႔တေစာင္းေလာက္ အကဲခတ္ၾကည္႔လုိက္ၾကရင္း ေအာင္ျမင္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ေဆာင္ရန္ေရွာင္ရန္ေလးေတြ အေၾကာင္း နည္းနည္းေလာက္ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်င္ပါတယ္.<br /> <span id="fullpost"><br /> ဘေလာ႔ဂါေတြၾကားထဲမွာ အရင္တုန္းက ျပႆနာတစ္ခု ပုံစံမတူဘဲ ခဏခဏ၀င္လာခဲ႔ဖူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ စာလုံးေပါင္း သတ္ပုံအမွားအမွန္ကိစၥပါ။ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္က သတ္ပုံမွားေရးမိမယ္။ အဲဒါကို ေနာက္တစ္ေယာက္က ေထာက္ျပမယ္။ အဲဒီ႔မွာ ေျပာတဲ႔သူကလည္း အေျပာမတတ္ဘဲ ဆရာၾကီး ၀င္လုပ္တဲ႔ေလသံေတြ ပါလာမယ္။ အေျပာခံရသူက စိတ္တုိမယ္။ ျပန္လည္ေခ်ပေျပာဆုိမယ္။ နီးစပ္ရာဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြပါ ပါ၀င္လာျပီးေတာ႔ အုပ္စုလုိက္ အျငင္းပြားမႈေတြ ျဖစ္လာမယ္။ အေျဖမရတဲ႔ ျငင္းခုန္ပဲြအျပီးမွာ အုပ္စုေတြကဲြလုိ႔ ရန္သူေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္.။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆုိ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကကုိ စိတ္ကုန္သြားတဲ႔ အထိေတာင္ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္။ ခံစားဖူးသူတုိင္းသိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /> <br /> ဘေလာ႔ဂ္ေရးတာ ေခတ္မစားမီက ဖုိရမ္ေတြ၊ Chat Room ေတြ အေတာ္ေလး ေခတ္ထလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ႔တုန္းက Yangon Chat တုိ႔၊ Planet တုိ႔မွာ လူေတြ စည္ကားခဲ႔ၾကတာေပါ႔ဗ်ာ။ ခ်က္ၾကမယ္၊ မိတ္ေဆြဖဲြ႔ၾကမယ္စတဲ႔လူေတြ ရွိသလုိ ကုိယ္႔ရဲ႔ ကိုယ္ေရးကုိယ္တာေတြကုိ ဇြတ္ေမးျပီး အတင္းမိတ္ဖဲြ႔၊ ရည္းစားစကားေျပာဖုိ႔ ၾကဳိးစား စတဲ႔သူေတြလည္းရွိပါတယ္။ ခုလည္းဒီလုိရွိေနတုန္းပါပဲ။ ဒါကုိၾကိဳက္တဲ႔သူေတြ ရွိသလုိ မၾကိဳက္တဲ႔သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ဘေလာ႔ဂ္ဆုိတာ ေပၚလာေတာ႔ လူငယ္ေတြ ဒီဖက္ကုိ အလုံးလုိက္အရင္းလုိက္ ၀င္လာၾကျပန္ပါတယ္။<br /> <br /> ဘေလာ႔ဂ္ေရးတာက တစ္ျခား Activity ေတြနဲ႔ သိပ္မတူဘူးဗ်။ သူက ကုိယ္႔ရဲ႔ေန႔စဥ္ ဒုိင္ယာရီ သေဘာမ်ိဳးအေနနဲ႔ ျဖစ္ႏိုင္သလုိ ပညာသင္ယူတဲ႔ေနရာ၊ ပညာမွ်ေ၀တဲ႔ေနရာ၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ စည္းရုံးႏႈိးေဆာ္တဲ႔ေနရာ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးနည္းပညာေတြကုိ သင္ယူတဲ႔ေနရာ စသည္ျဖင္႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္္လာႏုိင္ပါတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ႔ဘေလာ႔ဂ္က ဘယ္လုိပုံစံျဖစ္လာမလဲ ဆုိတာကုိလည္း ကုိယ္ပဲဆုံးျဖတ္သြားတာပါ။ အခုေနာက္ပုိင္းဆုိရင္ ဘေလာ႔ဂါေတြ အမ်ားၾကီးစုေပါင္းေရးသားတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေကာင္းေလးေတြပါ ထြက္ေပၚလာတာ သတိထားမိပါတယ္။ ဒီလုိေရးသားႏိုင္ဖုိ႔ ကုိယ္တစ္ဦးေကာင္းတစ္ေယာက္ေကာင္း လုပ္လုိ႔မရေတာ႔ပါဘူး။ အမ်ားနဲ႔ညွိႏႈိင္းျပီး သူတုိ႔ပါ၀င္ေရးသားခ်င္လာေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းဖုိ႔၊ စည္းရုံးတတ္ဖုိ႔ပါ လုိအပ္လာပါတယ္။ <br /> <br /> အရင္တုန္းက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတယ္ဆုိတာဟာလည္း Online Activity တစ္ခုပါပဲ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ျငီးေငြ႔သြားျပီး အသစ္တစ္ခုကုိ ထပ္ရွာမွာပါပဲလုိ႔ေပါ႔။ ျပီးေတာ႔လည္း ထင္ၾကပါေသးတယ္။ ဘေလာ႔ဂါေတြဆုိတာဟာလည္း Online Community တစ္ခုပါပဲ။ အျပင္မွာ လက္ေတြ႔မက်ဘူးလုိ႔ ယူဆခဲ႔ၾကဖူးပါတယ္။ <br /> <br /> ဒီအျမင္ေတြ မမွန္ကန္မျပည္႔စုံဘူးဆုိတာကုိ မၾကာခင္ကမွ က်င္းပျပီးစီးသြားတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေဒး အခမ္းအနားနဲ႔ မၾကာခင္ထုတ္ေ၀ေတာ႔မယ္႔ ဘေလာ႔ဂ္စာအုပ္တုိ႔က သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဘေလာ႔ဂါေတြ Online ေပၚမွာ ေတြ႔ဆုံရင္းႏီွးခဲ႔ၾကရုံသာမက အျပင္လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲမွာပါ လုပ္ဖုိ႔ခဲယဥ္းတဲ႔ ကိစၥေတြကုို ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ေဆာင္သြားႏုိင္ခဲ႔တယ္။ ရင္႔က်က္မႈေတြ၊ ပညာျပည္႔၀မႈေတြကုိ ျပသႏုိင္ခဲ႔တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြကုိ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူေတြ၊ မိန္းေမာေနသူေတြလုိ႔ ယူဆမိရင္ မွားမယ္လုိ႔ ရဲ၀ံ႔စြာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /> <br /> ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခုလုပ္ဖုိ႔ လြယ္သလားေမးရင္ လြယ္ပါတယ္လုိ႔ ျပန္ေျဖရပါမယ္။ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ေရာ လြယ္သလားထပ္ေမးရင္ေတာ႔ ထင္သေလာက္ မလြယ္ဘူးလုိ႔ ျပန္ေျဖခ်င္ပါတယ္။ <br /> <br /> ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔<br /> <br /> ဘေလာ႔ဂါတုိင္း ဘေလာ႔ဂ္ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခုရွိတုိင္း ဘေလာ႔ဂါေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။<br /> <br /> ဟုတ္ကဲ႔။ မအံ႔ဩပါနဲ႔ခင္ဗ်ာ။ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔၊ အမ်ားလက္ခံတဲ႔ စာေပေတြ ေရးသားႏုိင္ဖုိ႔ဆုိတာက်ေတာ႔ ကုိယ္႔ရဲ႔ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြသာမက ကုိယ္ျပ႒ာန္းတဲ႔ ေစတနာေပၚလည္း မူတည္ပါတယ္။<br /> <br /> ကဲ. ဘေလာ႔ဂ္တစ္ခုရျပီ။ ေရးတယ္ဗ်ာ။ ပုိ႔စ္တစ္ခု. ေနာက္ေန႔လာမယ္. ေရးမယ္. ေနာက္တစ္ခု. ေနာက္ေန႔. ေနာက္တစ္ေန႔. တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ ခင္ဗ်ား ဘာဆက္ေရးရမယ္ မသိေတာ႔ဘူး။ ကဲ. ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။<br /> <br /> သူမ်ားေတြမ်ား ေရးေနလုိက္တာ ပုိ႔စ္ေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခု၊ ေကာ္မန္႔ေတြလည္း ရေနလုိက္ၾကတာ သူတုိ႔ပဲ သိမ္းက်ဳံးယူေနသလား ေအာက္ေမ႔ရတယ္. ငါ႔က်ေတာ႔ ဘယ္သူမွလည္း လာအားမေပး. ငါ႔ရဲ႔ဆီေဘာက္စ္ေလးမွာ ဘယ္သူမွ လာႏႈတ္မဆက္. ငါကိုယ္တုိင္လည္း ဘာဆက္ေရးရမယ္ မသိ. အဲဒီ႔မွာ ခင္ဗ်ား ဘေလာ႔ဂါျဖစ္မျဖစ္ သက္ေသျပရေတာ႔မယ္..<br /> <br /> တစ္ခုျဖတ္ေျပာမယ္… ဘေလာ႔ဂါေကာင္းတစ္ေယာက္အတြက္ ေရးစရာမရွားဘူး. သူ႔မွာ ျပႆနာႏွစ္္ခုပဲ ရွိေနတယ္. ေရးႏုိင္ဖုိ႔အခ်ိန္ရယ္၊ ေရးခ်င္တဲ႔စိတ္ရယ္ပဲ လုိေနတယ္. အဲဒီ႔ႏွစ္ခုနဲ႔ျပည္႔စုံရင္ ပုိ႔စ္ေတြတစ္ခုျပီးတစ္ခု ေရးေနႏုိင္တယ္.<br /> <br /> အခုခင္ဗ်ားမွာ ေရးစရာျပတ္ေနတယ္. ဘာဆက္ေရးရမယ္မသိဘူး. နီးစပ္ရာဘေလာ႔ဂါ တစ္ခ်ိဳ႔ကိုေမးျမန္းျပီး အၾကံဥာဏ္ေတာင္းၾကည္႔ေတာ႔လည္း သူတုိ႔ကျပန္ေျပာပါလိမ္႔မယ္.<br /> <br /> Everything is bloggable. မင္းၾကိဳက္တာသာေရး... <br /> <br /> အဲဒါမွဒုကၡ၊ ဘာေရးရမွန္းမသိပါဘူးဆုိ ၾကိဳက္တာေရးတဲ႔….<br /> <br /> ဟုတ္ျပီဗ်ာ. အဲလုိမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္႔ကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာေမးမယ္ဆုိပါေတာ႔. ဘာေရးရမလဲ. ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ လူလာေအာင္ဘယ္လုိ လုုပ္ရမလဲ. ေအာင္ျမင္တဲ႔ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိပုိ႔စ္ေတြ ေရးရမလဲ.<br /> <br /> စိတ္ခ်. ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေတြကုိသာ တေသြမတိမ္းလုပ္. ခင္ဗ်ား ေအာင္ျမင္ေစရမယ္.<br /> <br /> ၁. စာဖတ္ရမယ္၊ ဗဟုသုတေလ႔လာဆည္းပူးရမယ္<br /> ၂. ဘေလာ႔ဂ္ေရးတာကုိ အမွန္တကယ္စိတ္ပါ၀င္စားရမယ္<br /> ၃. သင္႔ေတာ္တဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခုကို ခဲြေ၀ေပးႏုိင္ရမယ္<br /> ၄. မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းအသစ္ေတြ ရယူလုိစိတ္ရွိရမယ္<br /> ၅. ကုိယ္႔ရဲ႔စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ ႏိုင္နင္းရမယ္၊ ရုိးသားရမယ္<br /> <br /> <br /> အဲဒီ႔ေလာက္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားမွာ ဘေလာ႔ဂါေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ အခြင္႔အလမ္းေတြရွိလာပါျပီ. <br /> <br /> သတိထားမိလား. ဘာေတြေရးရမယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ထည္႔မေျပာသြားဘူးေနာ္. ကၽြန္ေတာ္ေျပာသြားတာက ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္ရဲ႔ အေၾကာင္းေတြပဲ.<br /> <br /> ဟုတ္တယ္. အဲဒီ႔အခ်က္ေတြကုိ လုိက္နာႏုိင္ရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘေလာ႔ဂ္မေရးဘဲနဲ႔ေတာင္ ဘေလာ႔ဂါေတြၾကားမွာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါတယ္. (ရႈပ္သြားျပီလား. ခဏေနရင္ရွင္းသြားပါလိမ္႔မယ္)<br /> <br /> ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ျပီ ဆုိမွေတာ႔ အခ်က္ (၂) နဲ႔ (၃) က ျပည္႔စုံေနပါျပီ. အခ်က္ (၁) နဲ႔ ျပည္႔စုံတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတုိင္းမွာေတာ႔ ေရးစရာေတြ ေပါမ်ားေနမွာ အမွန္ပါပဲ. အဲဒီ႔အခ်က္ (၁) နဲျပည္႔စုံေအာင္ ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္လည္း စာေပဗဟုသုတ ေလ႔လာဆည္ပူးခ်င္စိတ္ ရွိရပါမယ္. အဲလုိမွမဟုတ္ရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ားေရးတဲ႔ စာေတြမွာ အႏွစ္သာရ မရွိဘဲ ေပါ႔ပ်က္ပ်က္ ျဖစ္ေနပါလိမ္႔မယ္. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘေလာ႔ဂ္ကုိ လွပေနေအာင္ အပီအျပင္မြန္းမံတတ္ၾကပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ပရိသတ္က စာကုိ ဦးစားေပးဖတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ. မဟုတ္ရင္ေတာ႔ ေနာက္တစ္ခါထပ္လာဖုိ႔ မေသခ်ာေတာ႔ပါဘူး. ဘေလာ႔ဂ္လည္းလွ၊ ေရးတဲ႔စာေတြလည္းလွ ဆုိရင္ေတာ႔ ေျပာစရာမရွိေပါ႔ဗ်ာ…<br /> <br /> အခ်က္ (၄)ကေတာ႔ လူမႈဆက္ဆံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္. ဘေလာ႔ဂါအသစ္ေလးေတြက ဘာေတြျဖစ္ေနတတ္လဲ ဆုိရင္ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ လူလာေစခ်င္တယ္. လူသိမ်ားတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေတြရဲ႔ ဆီဗုံးေတြထဲ ၀င္ျပီး ေၾကာ္ျငာ၀င္တယ္. လူေတြလာလည္ရင္ ေပ်ာ္ေနတယ္. လာတာၾကဲသြားရင္ ၀မ္းနည္းေနတတ္တယ္..<br /> <br /> ဒါဟာ လဲြမွားေနတဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခုပါ. ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိ လူလာေစခ်င္ရင္ ကုိယ္က အရင္ သူမ်ားဘေလာ႔ဂ္ေတြကို ေလွ်ာက္လည္ရပါတယ္. ႏႈတ္ဆက္ရပါတယ္. လာလည္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚရပါတယ္. သူမ်ားေတြေရးတဲ႔ ပုိ႔စ္ေတြကုိ ေကာ္မန္႔ေလးေတြ ေရးျပီး ခ်ီးက်ဴးေ၀ဖန္တတ္ရပါတယ္. အဲဒီ႔လုိ လုပ္တာဟာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ပြားမ်ားေအာင္ လုပ္တာပါပဲ. လူဆုိတဲ႔သေဘာက ပုဂၢိဳလ္ခင္ရင္ တရားမင္တတ္ပါတယ္. ဒီလုိမ်ိဳး မိတ္ဖဲြ႔ျပီး ခင္မင္ရင္းႏွီးေအာင္ ေပါင္းတတ္မွ ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကုိလည္း အျပန္အလွန္အေနနဲ႔ လာလည္မယ္. ကုိယ္ကထပ္ခါထပ္ခါ သြားလည္ရင္ သူကလည္း အျပန္အလွန္အေနနဲ႔ ထပ္ခါထပ္ခါ လာလည္မယ္. အဆင္ေျပရင္ Gtalk မွာ ေတြ႔မယ္၊ ပုိရင္းႏွီးလာေစမယ္. ကုိယ္႔ဘေလာ႔ဂ္အတြက္ လုိအပ္တာေလးေတြကုိ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံႏိုင္မယ္. ေနာက္ဆုံး ခင္ဗ်ား ဘာပုိ႔စ္မွ မေရးႏုိင္ဘဲ ဒီတုိင္းထားျပီး မိတ္ေဆြဘေလာ႔ဂါေတြဆီ ေလွ်ာက္လည္ေနရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘေလာ႔ဂါမဟုတ္ဘဲနဲ႔ေတာင္ ဘေလာ႔ဂါေတြၾကားမွာ လူသိမ်ားလာႏိုင္ပါတယ္. (မယုံရင္ ဒီမုိကစ္တုိကုိၾကည္႔ပါ. သူ႔မွာ ဘေလာ႔ဂ္မရွိပါဘူး. ေရးလည္းမေရးပါဘူး. ဒါေပမယ္႔ နာမည္ၾကီးဘေလာ႔ဂါတုိင္း သူ႔ကိုသိၾကပါတယ္. ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကပါတယ္.)<br /> <br /> ကဲဗ်ာ. လာလည္ၾကျပီေနာ္. ခင္ဗ်ားေရးတဲ႔ပုိ႔စ္ေတြကုိ ေသခ်ာဖတ္မယ္ထင္လား. မထင္ပါနဲ႔. ၁၀၀ မွာ ၉၉ ေယာက္ေလာက္က ရမ္းသရူးဖတ္သြားျပီး ခင္ဗ်ားကုိ First Impression ေပးသြားပါလိမ္႔မယ္. သူကဘာလဲဆုိျပီးေတာ႔ေပါ႔. ျပီးရင္ေတာ႔ အားနာပါးနာနဲ႔ ျဖစ္ေစ၊ တကယ္ခင္မင္လုိ႔ျဖစ္ေစ ခင္ဗ်ားကုိ ႏႈတ္ဆက္မယ္၊ အားေပးမယ္. ဒီေလာက္ပဲ. ခင္ဗ်ားေရးတဲ႔ပုိ႔စ္ေလးေတြ ေကာင္းတယ္၊ တကယ္ကုိစစ္မွန္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ေရးထားတယ္၊ ပညာဗဟုသုတ တစ္ခုခုရတယ္ဆုိရင္ေတာ႔ သူတုိ႔ေနာက္တစ္ေခါက္ အခ်ိန္ေပးျပီး ျပန္လာဖတ္မွာ ေသခ်ာသြားပါျပီ.<br /> <br /> ဒီေတာ႔ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ပုိ႔စ္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ေရးတတ္ဖုိ႔ လုိလာျပီေနာ္. ဘာေရးမလဲ. ပုိ႔စ္ေကာင္းတယ္ဆုိတာဘာလဲ. H.G.Wells ရဲ႔ စာအုပ္ေတြကုိ ဘာသာျပန္ျပီး တင္ထားမွ ပုိ႔စ္ေကာင္းတယ္ေခၚမွာလား၊ ေအာင္ျမင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ဒါေတြလုပ္ရမယ္ဆုိျပီး ေျပာျပထားတာကုိ ပုိ႔စ္ေကာင္းတယ္ ေခၚတာလား၊ စာေပဗဟုသုတေတြကုိ အတုံးလုိက္အတစ္လုိက္ ခ်ျပထားျပီး ကုိယ္ဘယ္ေလာက္တတ္ကၽြမ္းေၾကာင္း ေ၀ဖန္ေျပာဆုိထားတာကုိ ပုိ႔စ္ေကာင္းတယ္ ေခၚတာလား….<br /> <br /> တစ္ခုမွမဟုတ္ပါဘူး..<br /> <br /> ရုိးသားစြာေရးပါ. အမွန္ကုိေရးပါ. ရွင္းလင္းစြာေရးပါ. ယဥ္ေက်းစြာေရးပါ. အဲဒါပုိ႔စ္ေကာင္းပဲ..<br /> <br /> လမ္းထဲမွာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ကိုက္တာကို ေရးပါ. ေသခ်ာမ်က္စိထဲျမင္လာေအာင္ၾကိဳးစားေရးပါ. ခင္ဗ်ားပုိ႔စ္ေကာင္းတာပဲ. လာဖတ္မယ္. ရီမယ္. ခင္ဗ်ားရဲ႔ အေရးအသားကုိ ခ်ီးက်ဴးမယ္. မယုံမရွိနဲ႔. ခင္ဗ်ားရဲ႔ ပုိ႔စ္မွာ ေကာ္မန္႔ 1+ ရလာလိမ္႔မယ္. ေကာ္မန္႔တစ္ခုကေတာ႔ ေသခ်ာတယ္. ေနာက္ထပ္ + က ကၽြန္ေတာ္၀င္ေရးမယ္႔ ေကာ္မန္႔လုိ႔ ေျပာတာ. (ဟတ္ဟတ္)<br /> <br /> ေက်ာင္းသြားတုန္း၊ ရုံးသြားတုန္း ၾကဳံၾကိဳက္လုိက္ရတဲ႔ အဆင္မေျပမႈတစ္ခုခုကုိ ေရးပါ. အဲဒါလည္း ပုိ႔စ္ေကာင္းတစ္ခုပါပဲ…<br /> <br /> Rule of thumb (ေယဘုယ်သေဘာ) ေျပာမယ္. ၾကိဳက္တာေရး.. <br /> <br /> ခင္ဗ်ားရဲ႔ေစတနာမွန္ကန္ရင္၊ ဆဲဆုိပုတ္ခတ္မႈမပါရင္ ခင္ဗ်ားေရးတဲ႔ ပုိ႔စ္ေတြ ေကာင္းတာပဲ. ခင္ဗ်ားဟာ ဘေလာ႔ဂါေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာပဲ.. တစ္ခ်ိဳ႔ Rapper ေတြ ေအာင္ျမင္တယ္ ဆုိတာလည္း သူတုိ႔က တကယ္႔လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲက အျဖစ္ေတြကုိ ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔ စကားလုံးေတြ သုံးျပီး အျပင္မွာ စကားေျပာေနတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ သီဆုိသြားၾကတာပဲေလ. ဒီလုိပဲေပါ႔. Blogger နဲ႔ Rapper သိပ္မကြာပါဘူး. သူတုိ႔က မုိက္ကုိင္ျပီး ဘ၀အေၾကာင္းေျပာတယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြက Keyboard ကိုင္ျပီး ကိုယ္႔ရဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြအေၾကာင္းကို ေျပာတယ္. ဒါပါပဲ.<br /> <br /> အခ်က္ (၅) ကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါတုိင္းနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္. ဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႔က ကုိယ္႔ စိတ္ခံစားခ်က္၊ အျမင္နဲ႔ မကိုက္ညီရင္ ပစ္ပစ္ခါခါကုိ ေ၀ဖန္တတ္ၾကပါတယ္. အျပစ္တင္တဲ႔ ေကာ္မန္႔ေတြ ၀င္ေရးသြားတတ္ၾကပါတယ္. အဲဒါမေကာင္းပါဘူး.<br /> <br /> ခံစားရသူဖက္ကၾကည္႔ပါ. သူလည္းၾကိဳးစားျပီး ေရးထားရတာပဲ. အဲဒါကို တစ္ဖက္လူက ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေ၀ဖန္သြားရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပီေပါ႔. သူေရးတဲ႔ပုိ႔စ္က သိပ္ကုိ ရိုင္းပ်ေနရင္၊ အဓိပၸါယ္ယုတၱိမရွိရင္ေတာ႔ ဆက္ဖတ္မေနပါနဲ႔ေတာ႔. အဲဒီ႔အတြက္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ေပးေနရတာ မတန္ပါဘူး. ဒါမွမဟုတ္ဘဲ သူျမင္တာကုိ ပြင္႔လင္းရုိးသားစြာ ေရးသားထားရင္ေတာ႔ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားက ဖြင္႔ထားတဲ႔စိတ္နဲ႔ စာဖတ္တတ္ဖုိ႔လုိမယ္. <br /> <br /> လူတုိင္းမွာ ကုိယ္ႏွစ္သက္လုိ႔ စီးထားတဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ေတာ္တဲ႔ ဖိနပ္တစ္ရံစီရွိၾကတယ္. ခင္ဗ်ားေျခေထာက္နဲ႔ေတာ္တုိင္း ခင္ဗ်ားရဲ႔ ဖိနပ္နဲ႔လူတုိင္းကုိ လုိက္စီးခုိင္းေနလုိ႔ မရဘူး. ကုိယ္နဲ႔အျမင္မတူတုိင္း သူဟာ အဆင္႔မရွိတဲ႔လူတစ္ေယာက္လုိ႔ ယူဆေနရင္ ခင္ဗ်ားဟာ အဆင္႔ရွိတဲ႔ ပညာတတ္တစ္ေယာက္မျဖစ္ေသးဘူး. အဲဒါကို နားလည္သေဘာေပါက္မိဖုိ႔ လုိတယ္.<br /> <br /> အခုျဖစ္ေနတာက အဲလုိမဟုတ္ဘူး. မင္းကဒီလုိေရးတယ္. မင္းက ဘာလဲ. မင္းဒါေတြကုိ မသိဘူးလား. ငါေျပာျပမယ္. မင္းနားေထာင္ …. ဒီလုိ ေလသံမ်ိဳးေတြပါတဲ႔ ေကာ္မန္႔ေတြကုိ ေတြ႔ေနရတယ္. <br /> <br /> ဒီေတာ႔ အေျပာခံရတဲ႔သူက နားေထာင္မယ္ထင္လား..<br /> <br /> ခင္ဗ်ားရဲ႔ ေစတနာကမွ မမွန္ဘဲ သူလည္းနာလုိစိတ္မရွိဘူး. သူ႔မွာလည္း ခုိင္လုံတဲ႔ <br /> အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ရွိေနတယ္. သူကလည္း ျပန္ေခ်ပတယ္. အဲဒီ႔မွာ အမုန္းတရားေတြ ျဖစ္လာတယ္. တုိက္ပဲြေတြျပင္းထန္လာတယ္. ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေဘးေရာက္ကုန္ျပီ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာတုိက္ပဲြ သေဘာမ်ိဳးထိ ျဖစ္လာတယ္. <br /> <br /> တစ္ခါတစ္ေလမွာ ကုိယ္က တကယ္ကို ေစတနာအမွန္နဲ႔ ေထာက္ျပေျပာဆုိတယ္. သူက လက္မခံဘူး. ဒါဆုိရင္ ဘယ္သူ႔မွာ အျပစ္ရွိလဲဆုိေတာ႔ ကုိယ္႔မွာပဲ အျပစ္ရွိတယ္.<br /> <br /> ခင္ဗ်ားမေျပာတတ္ေသးလုိ႔. တစ္ဖက္လူနာခံတတ္ေအာင္ ေျပာနည္းဆုိနည္း လူမႈေရးနည္းပညာကို ခင္ဗ်ားနားမလည္ေသးလုိ႔၊ ေျပာရမယ္႔ အခ်ိန္အခါကုိ မသိတတ္ေသးလုိ႔ ဆုိျပီး ကုိယ္႔ကိုယ္ကုိ အျပစ္တင္ရမယ္.<br /> <br /> ဒါဟာ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေက်ာ္လြန္သြားျပီေနာ္. တကယ္႔ကို လူမႈဆက္ဆံေရးနည္းပညာေတြ ျဖစ္လာျပီ. ဟုတ္တယ္. လက္ေတြ႔မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကက Reality သေဘာမ်ိဳးျဖစ္လာေနျပီ. ဒါေၾကာင္႔ ေလာကၾကီးအေၾကာင္းကို ဘေလာ႔ဂ္ေရးသားရင္းနဲ႔လည္း သင္ယူႏိုင္ေနျပီလုိ႔ဆုိရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး<br /> <br /> ဒီေတာ႔ ကုိယ္နဲ႔မကုိက္ညီတဲ႔ အျမင္ေတြ၊ မွားယြင္းေကာင္းမွားယြင္းေနႏုိင္မယ္႔ သေဘာတရားေတြကုိ ေရးထားတာေတြ႔လုိ႔ ေ၀ဖန္အၾကံျပဳေတာ႔မယ္ဆုိရင္…<br /> <br /> ၁. သူနာလုိေအာင္ ေျပာတတ္ရမယ္<br /> ၂. ေျပာရမယ္႔ အခ်ိန္အခါကုိ သိတတ္ရမယ္<br /> ၃. ထြက္ေပါက္ေပးထားရမယ္<br /> <br /> “စကားေျခာက္ခြန္း လူ၌ထြန္း၊ ေလးခြန္းကုိပယ္ ႏွစ္ခြန္းတည္”ဆုိသလုိ မွန္တုိင္းေျပာလုိ႔မရတဲ႔ စကားေတြ ရွိေနပါတယ္. <br /> <br /> ဘာေတြလဲ ဆုိေတာ႔<br /> <br /> (၁) မဟုတ္မမွန္၊ အက်ိဳးမရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္၍ မေျပာသင္႔တစ္ခြန္း<br /> (၂) မဟုတ္မမွန္၊ အက်ိဳးမရွိ၊ ၾကားသူႏွစ္သက္ေသာ္လည္း မေျပာသင္႔တစ္ခြန္း<br /> (၃) ဟုတ္ဟုတ္မွန္မွန္၊ အက်ိဳးမရွိ၊ ၾကားသူမႏွစ္သက္၍ မေျပာသင္႔တစ္ခြန္း<br /> (၄) ဟုတ္ဟုတ္မွန္မွန္၊ အက်ိဳးမရွိ၍ ၾကားသူႏွစ္သက္ေသာ္လည္း မေျပာသင္႔တစ္ခြန္း<br /> (၅) ဟုတ္ဟုတ္မွန္မွန္၊ အက်ိဳးရွိ၍ ၾကားသူမႏွစ္သက္ေစကာမူ ေျပာသင္႔တစ္ခြန္း<br /> (၆) ဟုတ္ဟုတ္မွန္မွန္၊ အက်ိဳးရွိ၍ ၾကားသူႏွစ္သက္သျဖင္႔ ေျပာဆုိသင္႔တစ္ခြန္း<br /> <br /> (ႏွာ-၁၃၆၊ စံျမင္႔မွတ္စု၊ မင္းလွစံျမင္႔)<br /> <br /> နံပါတ္ (၅) နဲ႔ (၆) ကုိပဲ ေျပာသင္႔ပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ေျပာရမယ္႔ အခ်ိန္အခါကို သိတတ္ဖုိ႔လည္း သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္. ျမတ္စြာဘုရားေတာင္မွ လူတစ္ေယာက္ကုိ တရားဓမၼေဆးတုိက္ေကၽြးေတာ႔မယ္ဆုိရင္ သူ႔ရဲ႔ ကၽြတ္တမ္း၀င္ခ်ိန္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ပါတယ္. အခ်ိန္အခါက်ေရာက္မွ သူနဲ႔သင္႔ေတာ္တဲ႔ တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္. အခ်ိန္အခါမက်ေသးဘဲ ေျပာေဟာရင္ ဒီတရားစကားပဲျဖစ္ေနေပမယ္႔ အက်ိဳးတရားျဖစ္ထြန္းမွာ မဟုတ္ပါဘူး.<br /> <br /> တကယ္ေတာ႔ How to do ထက္ When to do က အမ်ားၾကီး ပုိခက္ေနတတ္ပါတယ္. အဲလုိပါပဲ. How to say ထက္ When to say ကလည္း အမ်ားၾကီး ပုိအေရးၾကီးေနတတ္ပါတယ္. ဒါကုိ မွန္ကန္စြာ ရႈျမင္သုံးသပ္တတ္ဖုိ႔ကေတာ႔ မိမိကုိယ္တုိင္ရဲ႔ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးနဲ႔ ပတ္သက္ေနပါတယ္. ဒါေပမယ္႔ ဒါေတြက သတိထားျပီးသင္ယူရင္ တတ္ပါတယ္.<br /> <br /> နံပါတ္ (၃) ျဖစ္တဲ႔ ထြက္ေပါက္ေပးထားရမယ္ ဆုိတာကေတာ႔ တစ္ဖက္လူကုိ ေခ်ာင္ပိတ္ျပီး စကားစစ္မထုိးပါနဲ႔. လူမွာ အတၱဆုိတာရွိပါတယ္. ကုိယ္႔အတၱကိုထိရင္ လူတုိင္းဆတ္ဆတ္ထိမခံ ျဖစ္တတ္ပါတယ္.<br /> <br /> ေခြးပိန္ေလးတစ္ေကာင္ကုိ ေခ်ာင္ပိတ္ျပီးရုိက္ၾကည္႔ပါ. သူ႔မွာ ထြက္ေပါက္မရွိေတာ႔တာ ေသခ်ာရင္ ရုိက္တဲ႔သူကုိ ရွိတဲ႔အင္အားေလးနဲ႔ ျပန္ကုိက္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားပါလိမ္႔မယ္. <br /> <br /> ဒီလုိပါပဲ. ဘယ္သူ႔ကုိမွ ထြက္ေပါက္ပိတ္ရေလာက္ေအာင္ ဖိမေျပာပါနဲ႔. ကိုယ္ေျပာခ်င္တာကို ေျပာပါ. Pros and Cons (အက်ိဳးအျပစ္) ေတြကုိ ခ်ျပပါ. ျပီးရင္ေတာ႔ သူကုိယ္တုိင္ပဲ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ပါေစ. <br /> <br /> ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း၊ မန္ေနဂ်ာေကာင္းေတြက တစ္ဖက္လူကုိ ဇြတ္မတုိက္တြန္းဘူး. သူျဖစ္ေစခ်င္တာကုိ ခ်ျပျပီးေတာ႔ တစ္ဖက္သားကုိ စဥ္းစားခုိင္းတယ္. ေနာက္ဆုံးမွာ ကၽြန္ေတာ္ဒီလုိစဥ္းစားမိလုိက္တယ္ဆုိျပီး တစ္ဖက္သားက ထုတ္ေျပာလာတဲ႔အထိ ကုိယ္႔ရဲ႔ အၾကံဥာဏ္က သူ႔စိတ္ထဲကုိ စီး၀င္နစ္ေျမာသြားေစရမယ္. <br /> <br /> အဲဒါေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ အရည္အခ်င္းပဲ. <br /> <br /> လူတစ္ေယာက္ကုိ ေျပာင္းလဲလာေစခ်င္ရင္လည္း ဒီသေဘာပဲ. ေျပာင္းလဲသင္႔တဲ႔ အခ်က္ေတြကုိ ေျပာျပရမယ္. သူယူဆတာေတြ ဘယ္ေနရာမွာ လဲြေခ်ာ္သြားတယ္ဆုိတာကုိ သူျမင္လာေအာင္ ရွင္းျပရမယ္. ကုိယ္႔အျမင္ကုိလည္း သူ႔အတၱကုိ မထိခုိက္ေစဘဲ တင္ျပတတ္ရမယ္. ျပီးေတာ႔မွ ကုိယ္႔ဖက္ပါေအာင္ စကားအလိမၼာသုံးျပီး စည္းရုံးတတ္ရမယ္. <br /> <br /> ဒီတုိင္းသြားျပီး<br /> <br /> ေဟ႔ေကာင္. မင္းထင္တာ မွားေနတာ. ဒါကမွ အမွန္. မင္းမသိဘူးလား. ငါတုိ႔အားလုံးသိတယ္. မင္းတုိ႔မုိ႔မသိတာ ငါသိပ္အံ႔ဩတယ္. <br /> <br /> ဒါမ်ိဳးသြားေျပာၾကည္႔. ဘယ္သူမွ မခံဘူး. သူမ်ားမွားေၾကာင္းေျပာေနတဲ႔ ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္ရဲ႔ ေျပာဆုိပုံမွားေနတယ္. ဒါေၾကာင္႔ ခင္ဗ်ားလုိခ်င္တဲ႔ ရလာဒ္ရလာမွာ မဟုတ္ဘူး.<br /> <br /> ႏုိင္ငံျခားကလာတဲ႔ ေဆးေတာင္႔ေလးေတြကုိ အခြံခၽြတ္ျပီး ေသာက္ၾကည္႔ဖူးတယ္. ခါးလုိက္တာဗ်ာ. အခြံေလးကုိ ကုိက္စားၾကည္႔ေတာ႔ ခ်ိဳေနတာပဲ. ဒီလုိပဲေပါ႔ဗ်ာ. ေကာင္းတယ္ဆုိတုိင္း ဒီတုိင္းသြားေျပာလုိ႔ မရဘူး. အေပၚက သကာအုပ္တတ္ရတယ္. အဓိကက ကုိယ္႔စကားနား၀င္ဖုိ႔ပဲ. ေျပာတတ္ရတယ္. မဟုတ္ရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ား ရန္သူတစ္ေယာက္ ေကာက္ရလုိက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ. မယုံရင္စမ္းၾကည္႔ေပါ႔. ကၽြန္ေတာ္အပိုမေျပာဘူး.<br /> <br /> မိဘေတာင္မွ သားသမီးကုိ ဆုံးမတယ္ဆုိျပီး ႏိုင႔္္ထက္စီးနင္းေျပာတာနဲ႔ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာနဲ႔ နား၀င္ေအာင္ေျပာတာ ဘယ္ေလာက္ကြာတယ္ဆုိတာ ငယ္ရာကၾကီးလာခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးသိပါတယ္. ဒါေတြကုိ လက္ေတြ႔လူမႈဘ၀ၾကီးထဲမွာက်ေတာ႔ ဘာလုိ႔ မသိက်ိဳးကၽြံျပဳထားၾကတာလဲ. <br /> <br /> “တစ္ေယာက္စကား၊ တစ္ေယာက္နားမွာ၊ မခါးရေအာင္၊ ေမာင္တုိ႔ဆုိေလ၊ ပ်ားသကာသုိ႔ခ်ိဳလွေစ…” တဲ႔. <br /> <br /> အဲလုိမက်င္႔သုံးဘဲ ငါ႔စကားႏြားရေျပာေနၾကတာကုိ ဘေလာ႔ဂါေတြၾကားမွာ ေတြ႔ေနရတယ္. ဒါေတြကုိ မဆင္ျခင္ဘဲ ဒုံရင္းအတုိင္းေနလည္း သေဘာပါ. ဒါေပမယ္႔ ဆင္ျခင္မယ္၊ ျပဳျပင္မယ္၊ ၾကိဳးစားလုိက္နာမယ္ ဆုိရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ားဟာ အရွိန္အ၀ါၾကီးတဲ႔ ဩဇာၾကီးတဲ႔ ေအာင္ျမင္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါလိမ္႔မယ္. <br /> <br /> ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္တဲ႔ အခါမွာ ၀င္တုိင္းမေကာင္းပါဘူး. ၀င္သင္႔တဲ႔အခ်ိန္ကုိ ပညာမ်က္စိနဲ႔ ၾကည္႔တတ္ရပါတယ္. အေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္အခါကုိ နားလည္က်င္႔သုံးတတ္ဖုိ႔လုိတယ္လုိ႔ စကားေဟာင္းတစ္ခုကိုပဲ ျပန္သုံးလုိက္ပါရေစ..<br /> <br /> ဒါေၾကာင္႔ ေအာင္ျမင္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ဘေလာ႔ဂ္ေတြကို ေလွ်ာက္လည္ရုံသာမက ေကာ္မန္႔လည္းေရးတတ္ရပါမယ္. ေရးသင္႔ေရးထုိက္တာကုိ ေရးတတ္ဖုိ႔လုိသလုိ ေရးရမယ္႔ အခ်ိန္အခါကုိလည္း နားလည္သင္ယူတတ္ဖုိ႔လုိပါတယ္. မဟုတ္ရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ားကုိယ္တုိင္ပါ ေကာ္မန္႔တုိက္ပဲြထဲ ၀င္ပါသြားျပီးေတာ႔ အရည္မရအဖတ္မရ ျငင္းခုန္မႈေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္၊ လူမုန္းမ်ားဖုိ႔ပဲ ရွိပါတယ္.<br /> <br /> အဲလုိေျပာလုိ႔ လူခ်စ္ေအာင္ ဘာမွမေ၀ဖန္ေတာ႔ဘဲ ဒီတုိင္းေလးေနလုိ႔ မဆုိလုိဘူးေနာ္. လူတုိင္းရဲ႔ စိတ္ဆႏၵကုိ သိမ္းက်ံဳးယူႏုိင္ဖုိ႔ တကယ္ေတာ႔ မလြယ္ပါဘူး. ကုိယ္ယုံၾကည္ရာ၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာကုိ မည္သူ႔အက်ိဳးစီးပြားကုိမွ် မထိခုိက္ေစဘဲ ယုံၾကည္စြာနဲ႔ပဲ တစုိက္မတ္မတ္လုပ္ပါ. လူခ်စ္ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔. လူၾကည္ညိဳေအာင္လည္း ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ သေဘာေကာင္းဟန္ျပျပီး မေနပါနဲ႔. လုပ္သင္႔တာ ေရးသင္႔တာ ေျပာသင္႔တာ ဆုိသင္႔တာကုိသာ လုပ္ပါ ေရးပါ ေျပာပါ ဆုိပါ. မိတ္ေဆြစစ္တစ္ေယာက္ရတုိင္း ခင္ဗ်ားမွာ ရန္သူတစ္ေယာက္ပါ ရလာလိမ္႔မယ္. ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ မိတ္ေဆြရဲ႔ရန္သူဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႔ ရန္သူပဲေလ. ဒါေၾကာင္႔ ရန္သူမရွိတဲ႔သူမွာ မိတ္ေဆြမရွိဘူးလုိ႔ စကားပုံျဖစ္ေပၚလာတာေပါ႔.<br /> <br /> ဒီလုိပါပဲ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မိတ္ေဆြခ်ည္းသက္သက္ပဲ လုိခ်င္တယ္ဆုိလုိ႔ေတာ႔ မရဘူး. ဘေလာ႔ဂ္ေလာကမွာလည္း သူ႔ဖာသာ အသိုင္းအ၀ုိင္းေလးေတြ ဖဲြ႔ျပီးေနေနၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႔ရွိတယ္ဆုိတာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သိလာပါလိမ္႔မယ္. ၾကာေလၾကာေလ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကၾကီးက ျပင္ပလက္ေတြ႔ဘ၀ၾကီးနဲ႔ တူလာေလ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတဲ႔ သက္တမ္းၾကာလာရင္ သိလာမွာပါခင္ဗ်ာ.<br /> <br /> တစ္ခ်ိဳးတစ္ေကြ႔မွာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္စုံတစ္ေယာက္ ကေတာက္ကဆျဖစ္ခဲ႔ရင္ေတာင္မွ ပညာတတ္ပီသစြာ ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးပါလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္. ဒါဆုိရင္ တစ္ဖက္လူက ခင္ဗ်ားကုိ အျမင္မတူတာေတာင္မွ ေလးစားမႈေပးပါလိမ္႔မယ္. ေရရွည္လည္း အမုန္းမပြားဘဲ ဆက္ဆံသြားႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္လုိ႔ မရပါဘူး. ဘေလာ႔ဂ္ေလာကမွာလည္း ဒီလုိပါပဲ. အြန္လုိင္းက ကိစၥေတြပါကြာဆုိျပီး ခင္ဗ်ားတစ္ဦးတည္းေနၾကည္႔ပါ. ဘာျဖစ္လာမလဲဆိုတာ မၾကာခင္သိလာပါလိမ္႔မယ္. <br /> <br /> ဒါေၾကာင္႔ မိတ္ေဆြတုိးပြားေအာင္ ရယူပါ. မိမိကုိ တစ္ဖက္သတ္ တုိက္ခုိက္ျပီး စကားတင္းဆုိလာခဲ႔ရင္ေတာင္ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္စြာ ေျဖရွင္းပါ၊ ေဆြးေႏြးပါ၊ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ပါ၊ စိန္မေခၚပါနဲ႔။ ဒါဆုိရင္ ခင္ဗ်ားကို ရန္သူကေတာင္ ေလးစားပါလိမ္႔မယ္. လက္ေတြ႔ ျပင္ပဘ၀ထဲမွာလည္း ဒီလုိသေဘာတရားေတြကုိ အသုံးခ်ႏုိင္ပါတယ္.<br /> <br /> ျပီးေတာ႔လည္း ငါ႔ဘေလာ႔ဂ္ပဲကြာဆုိျပီး ေရးခ်င္ရာေတြ ေလွ်ာက္မေရးပါနဲ႔. မိမိဘေလာ႔ဂ္အတြက္ မိမိသာလွ်င္ အယ္ဒီတာပါ. ဒါေၾကာင္႔ ပုိတာ၀န္ၾကီးပါတယ္. မၾကီးဘူးလုိ႔ ယူဆရင္လည္း မၾကီးဘူးေပါ႔ေလ. ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ သုံးလုိက္တဲ႔ စကားလုံးအသုံးအႏႈန္းကအစ စာဖတ္သူကုိ ေစာ္ကားတဲ႔ ပုံစံမပါေအာင္ ေသခ်ာစိစစ္ေရြးခ်ယ္ျပီး သုံးပါတယ္. ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာ အတင္းအဖ်င္းေျပာတာမ်ိဳး၊ လူမႈေရးအရ မသင္႔ေတာ္တဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြ တင္တာမ်ိဳးလည္း မလုပ္သင္႔ပါဘူး. <br /> <br /> ေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္၊ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ရွိမွာ ခ်စ္ေနေပမယ္႔လည္း သူက ကုိယ္႔ရဲ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ မဟုတ္ေသးပါဘူး. (လုံး၀ကုိေသခ်ာေနရင္ေတာ႔ တစ္မ်ိဳးေပါ႔ေလ.) ဒါေပမယ္႔ ကုိယ္႔ရဲ႔ဂုဏ္သိကၡာ၊ တစ္ဖက္သားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ေလးစားေသာအားျဖင္႔ ဓာတ္ပုံေတြ မတင္သင္႔ပါဘူး. ဒါက အားလုံးအတြက္ရည္ရြယ္ျပီးေျပာတာပါ. (ၾကိဳက္သလုိကဲြလဲြစြာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ)<br /> <br /> ၾကမ္းကၽြံရင္ ႏႈတ္ရတယ္. စကားကၽြံရင္ ႏႈတ္မရဘူးဆုိတာေတာင္ ရွိေနေသးတာပဲ. ခုလုိမ်ိဳး အားလုံးသိေအာင္ လူသိရွင္ၾကားလုပ္ျပီးမွ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင္႔ လက္မတဲြျဖစ္ေတာ႔ရင္ တစ္ဖက္သား သိပ္နစ္နာပါတယ္. အခုဟာက အကုန္ကၽြံကုန္တာပါ. ဒါေၾကာင္႔ လူမႈေရးရႈေထာင္႔ကေန ၾကည္႔ျပီး ဒါမ်ိဳးမလုပ္သင္႔ပါဘူး. မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ကုိယ္႔ကုိ ဆက္ျပီး မခ်စ္ႏိုင္ေတာ႔လုိ႔ လက္တဲြျဖဳတ္သြားမယ္ဆုိရင္ ဒါကုိ နားလည္လက္ခံေပးႏုိင္ဖုိ႔လုိပါတယ္. ေၾကကဲြပါ. ခံစားပါ. ဒါေပမယ္႔ လက္စားေတာ႔ မေခ်ပါနဲ႔. ေယာက်ၤားေကာင္းပီသစြာ ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းပါ. ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ Gentleman ပီသဖုိ႔လုိပါတယ္. မေက်နပ္ရင္ အျပင္မွာ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပါ. ဘေလာ႔ဂ္ေပၚတင္ျပီး အရွက္ခဲြတဲ႔ပုံစံမ်ိဳး၊ ေၾကကဲြတမ္းတေနတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးလုပ္ရင္ေတာ႔ မိန္းကေလးလည္း နစ္နာတယ္. ခင္ဗ်ားကုိလည္း အားလုံးက အထင္ေသးရြံရွာသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္. ကုိယ္နဲ႔ခ်စ္ေနစဥ္က ယုံၾကည္စြာေပးခဲ႔တဲ႔ သူ႔ဓာတ္ပုံေလးေတြကုိ ခုလုိျဖစ္ေတာ႔မွ တစ္ဖက္သားအတြက္ ထည္႔မစဥ္းစားဘဲ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာေတြကို ဇြတ္မလုပ္သင္႔တာ ေလာကနီတိထဲမွာ ထည္႔မေရးထားတဲ႔ unwritten law တစ္ခုပါ. ဒါေတြကုိ ဂရုမစိုက္ဘူးဆုိရင္ေတာ႔ ဆက္လုပ္ပါ. ဘာမွ ဆက္ေျပာစရာမရွိေတာ႔ပါဘူး. လူတုိင္း ကုိယ္႔သမိုင္းကုိယ္ေရးတာခ်ည္းပါပဲ. <br /> <br /> တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ပညာဗဟုသုတတုိးပြားေအာင္ ၾကိဳးစားေလ႔လာမွတ္သားပါ. ဘေလာ႔ဂ္ကုိလည္း ပုိ႔စ္မွန္မွန္ေလးတင္ေပးပါ. မတင္ႏုိင္ေသးရင္လည္း မတင္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပးပါ. ဒါဟာ စာဖတ္သူအေပၚထားရွိတဲ႔ ကုိယ္႔ေစတနာကုိ ျပသရာလည္း ေရာက္ပါတယ္. တစ္ပတ္မွာ ပုိ႔စ္တစ္ခုေလာက္ေတာ႔ တင္ေပးႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ. မိမိဘေလာ႔ဂ္ကုိလည္း တန္းပလိတ္ခဏခဏမေျပာင္းပါနဲ႔. စာဖတ္သူက သူအကၽြမ္း၀င္ေနျပီးသား တန္းပလိတ္မွာ စာလာဖတ္ရတာ ပုိျပီးေတာ႔ သက္ေတာင္႔သက္သာျဖစ္တယ္လုိ႔ ခံစားရပါတယ္. တန္းပလိတ္ကုိ ၾကိဳက္တာေသခ်ာလုိက္ေရြးပါ. ၾကိဳက္ျပီဆုိရင္ အဲဒါကိုပဲသုံးပါ. တျဖည္းျဖည္းခ်င္း feature ေတြကုိ ေျပာင္းယူပါ. တန္းပလိတ္တစ္ခုလုံးၾကီး ေျပာင္းရတာက တကယ္ကုိ လုိအပ္မွပဲ <br /> လုပ္သင္႔ပါတယ္. ခဏခဏေျပာင္းေနတာထက္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ ေနာက္တစ္ခုေျပာင္းတာ ပုိေကာင္းပါတယ္. ပုိ႔စ္ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ ေရးတဲ႔ဖက္ကုိ ပုိျပီး အာရုံစိုက္သင္႔ပါတယ္.<br /> <br /> ပညာဥာဏ္ၾကီးမားေအာင္ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ. စာမ်ိဳးစုံဖတ္ပါ<br /> ေလ႔လာဆည္းပူးခဲ႔တာေတြကုိ ေ၀ငွပါ. အမ်ားဆီကလည္း ျပန္သင္ယူပါ.<br /> မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းတုိးပြားေအာင္ လုပ္ပါ<br /> ကုိယ္ေရးကုိယ္တာခံစားခ်က္ကုိ ထိန္းသိမ္းပါ<br /> စာဖတ္သူကို ေလးစားပါ<br /> <br /> ဒါဆုိရင္ ေျမၾကီးလက္ခတ္မလဲြဘူး<br /> ခင္ဗ်ားဟာ ေအာင္ျမင္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ရုံသာမကဘူး. ေအာင္ျမင္တဲ႔လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖုိ႔ပါ ၁၀၀ % ေသခ်ာေနပါျပီ..<br /> <br /> ခင္မင္ေလးစားလ်က္<br /> <br /> ရန္ေအာင္(www.yanaung.net)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-3009407914631691779?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-32074993757610202052011-01-21T09:33:00.000-06:002011-01-21T09:33:38.829-06:002011-01-21T09:33:38.829-06:00<span style="color: black; font-size: small;">ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ<br /> သမ္းေ၀မႈ ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထ<br /> ေဟာင္းေလာင္းပြင္႔ေနတဲ႔..ည။<br /> <br /> ၀ိညာဥ္ႏွင္းမႈန္တစ္စက္<br /> အိပ္မက္ ၿမင္းခြာ အမွတ္(၁၃)<br /> တစ္ေယာက္တည္း အတံုးအရံုးလဲသူ<br /> ငါ႕ ကံၾကမၼာနဲ႔..လူ<br /> <br /> ဂမၻီရ သစ္ပင္မွာမွ<br /> စြယ္ေတာ္ပြင္႔အို ရွာခ်င္တဲ႔လက္<br /> ကားစင္တင္ၿပီး မီးရႈိ႕သတ္မယ္။<br /> <br /> လၿပည္႔၀န္းေရ<br /> ပန္းကႏၱာရမွာ<br /> အမုန္းေတြ လဲ႔ၿပာကြဲအက္<br /> ငါဟာ<br /> ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ၿပန္တူးေနတဲ႔<br /> ေပါက္ခၽြန္းတစ္လက္ကြဲ႔ သိရဲ႔လား။<br /> <br /> ၿခေသၤ႔နဲ႕ ဘယ္လိုတိုက္တိုက္<br /> ဘီလူးနဲ႔ ဘယ္လိုကိုက္ကိုက္<br /> ခ်စ္မိသူေလာက္ေတာ႔<br /> ဘယ္သူမွ လူမိုက္ မမည္။<br /> <br /> ကေ၀မီးေတာက္<br /> ေဆာင္းဦးေပါက္ အရက္တစ္အိုး<br /> ၿမဴခိုးေ၀ေ၀ေက်ာက္ခဲမ်ား<br /> ငါ႔ကိုထားခဲ႔ပါ။<br /> <br /> ေတေလမွတ္တိုင္<br /> ေမ်ွာ္စင္ေတြထက္ ပိုခိုင္လာရဲ႔<br /> ေၿခေထာက္ကတစ္ၿခား လမ္းတစ္ၿခား<br /> ငါဘယ္ေတာ႔မွ မသြားဘူး မိန္းကေလးေရ။<br /> <br /> <br /> <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">တာရာမင္းေ၀</span><span style="color: #33cc00; font-size: x-small;"> (-မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ႔ဗံုသံမွ....)</span></span><span style="font-size: small;"><span style="color: #33cc00; font-size: x-small;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-3207499375761020205?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5235571609209359983.post-65844471638036706762011-01-21T09:32:00.001-06:002011-01-28T13:16:34.329-06:002011-01-28T13:16:34.329-06:00<div style="color: black;"><div style="padding: 5px;"><div dir="ltr">လၿခမ္းအ၀ါကို ၿမင္လို႔</div></div></div><div style="color: black;"><div><span style="font-size: small;"> </span> </div></div><div style="color: black;"></div><div style="color: black;"><div><span style="font-size: small;">ေကာင္းကင္ကို မၿမင္လိုက္ဘူး။<br /> တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္<br /> ရြာရိုးကိုးေပါက္ ေ၀းခဲ႔မိတယ္။<br /> <br /> ေကာင္မေလးေရ<br /> ငါ႔ရဲ႔<br /> အေမတစ္၀က္၊ ေဆာင္းရာသီတစ္၀က္ ေကာင္မေလးေရ<br /> ငါ႕ကို ကယ္ပါ။<br /> <br /> ငါ႔ကို ကယ္တင္တယ္လို႔ သေဘာမထားဘဲ<br /> ငါ႔ကိုပဲ ကယ္ပါ<br /> မင္းရဲ႔ အၿဖဴ တစ္၀က္ရဲ႔ အၿဖဴတစ္၀က္ေလာက္<br /> ငါ႔ကို ဆြတ္ေပးပါ။<br /> &nbsp;</span><br /> <span style="font-size: small;">ရင္ဘတ္က ၾကယ္ေငြ႕ေတြ ၿဖာက်လာတဲ႔အထိ<br /> ငါ ပြင္႔ပစ္လိုက္ခ်င္လို႔ပါ။<br /> <br /> <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">တာရာမင္းေ၀</span> <span style="color: #33cc00; font-size: x-small;">(-မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ႔ဗံုသံမွ...)</span></span></div></div><span style="color: black; font-size: small;"><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=5235571609209359983&amp;postID=6584447163803670676" name="12da8f378a4c48f1_12d99dfd09cbc746_126028aa4c84a95d_113719491277819903"></a></span> <br /> <h3 style="color: black;"><span style="font-size: small;"><a href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=5235571609209359983&amp;postID=6584447163803670676" name="12da8f378a4c48f1_12d99dfd09cbc746_126028aa4c84a95d_TOC-2"></a></span></h3><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5235571609209359983-6584447163803670676?l=khansamitaw.blogspot.com' alt='' /></div>Joseph Khainoreply@blogger.com0