خارخاسک هفت دنده

من از انتخابات افتاده ام

2012-02-24T23:57:00.001+03:30

از ديروز تبليغ كانديداها شروع شده است به همان دليل كه ما هميشه وسط ميدان هستيم. خانه امان را هم وسط ميدان خريده ايم. حالا نه البته وسط وسط، كه جا گذاشته باشيم جاي پاي فردوسي طوسي. بلكه كمي كنار وسط! توي بلوار اصلي، سر خيابان فرعي.

از طرفي ستاد يكي از اين كانديداها را درست توي ميدان بيخ گوش ما زده اند. خلاصه از ديروز تا به حال خواب راحت بر ما حرام شده بس كه اينها سرود و شعر و ترانه پخش مي كنند. بيچاره ايران گربه امان هم از بس "اي ايران" شنيده است هاج و واج شده ، پسر ها را ول مي كند، مي رود مي نشيند سر تراس تا شايد بتواند كشف كند اين بابايي كه "ايران ايران" از دهنش نمي افتد كدام شير پاك خورده اي است؟

مي نويسم شما هم بدانيد نه اينكه من با اين جريان شفاف دموكراسي كه در وطن جريان دارد دشمني داشته باشم. يا اصولا نيمچه ديكتاتور زاده اي باشم كه از اين سوسول بازي ها بدم بيايد. اما اگر اين روال ادامه پيدا كند، حتي اگر من كشته مرده " نام جاويد وطن " باشم بل كل بي خيال صبح اميدش مي شوم، فردا چادربه كمر مي بندم، مي روم سراغشان. مي روم بساط بلند گو ملندگويشان را بهم مي ريزم.

والا به خدا گناه كه نكرده ايم ميدان نشين شده ايم!

البته الان كه خوب فكر مي كنم مي بينم اين سابقه مخالفت با دموكراسي شايد يك عقده ديرينه اي باشد كه من از عنفوان داشته ام! و الان قلمبه شده و بيرون زده است.

گفته بودم كه پدر بزرگم ديكتاتوري كوچك بود! اما شايد نگفته باشم پدرم خدا بيامرز ديكتاتوري،‌ دموكراسي خواه بود. او كه گاه و بيگاه با اشتباهات فاحش و غير قابل جبران بساط خانه و زندگي را بهم مي ريخت و همه چيز را چوب حراج مي زد . هيچ گاه بدون مشورت با ما و راي گيري از اعضاي خانواده دست از پا خطا نكرد.

وقتي تصميم به كاري مي گرفت همه را در اطاق بزرگ جمع مي كرد. خواهرها و برادرها همگي ، شيره خواره ها مستثني بودند با مادرم و زير پستان او به اطاق مي آمدند و چون دهانشان پر بود ابراز وجودشان هميشه ناديده گرفته مي شد.

اما از چهارده سال به بالا آدم به حساب مي آمدند و رايشان شمرده مي شد.

القصه همه امان را توي اطاق جمع مي كرد و مي گفت : بچه ها، دخترها و پسرهاي عزيزم وضعمان خراب شده است خودتان كه مي بينيد اوضاع دارد بهم ريخته تر هم مي شود. من تصميم گرفته ام خانه را بفروشم، يا شغلم را عوض كنم، يا يك تكه زمين در قورقوز آباد بگيرم تا همه امان برويم آنجا يك روستا درست كنيم، يا باغ بالا را بگذارم مزايده . يا ماشين را بدهم به فلاني به جاي قرضش يا ... دست آخر هم مي گفت: حالا شما را اينجا جمع كرده ام كه راي گيري كنيم . هر كي مخالف است دستش را ببرد بالا و هر كس موافق است، همينطور دستش پايين باشد. نشان به آن نشاني، كه ما هميشه دستمان را مي برديم بالا و پدرم هميشه كار خودش را مي كرد.

آنقدر اين راي گيري هاي دموكراتيك و روشنگرانه در طول زندگي امان ادامه پيدا كرد كه آرام آرام دستمان آمد هر چقدر بيشتر دستمان را بالا بگيريم و بيشتر مخالفت كنيم پدرم بيشتر مصمم مي شود كار خودش را بكند و بيخيال راي ما شود.

خلاصه شايد اينكه من حالم از اين ستاد انتخاباتي توي ميدان كه خواب و آسايش را از ما گرفته است بهم مي خورد همين باشد كه من از اصل و اساس از انتخابات منتخابات افتاده ام و رايم اين است كه ديگر در هيچ انتخاباتي شركت نكنم .

همه چيز به من ربط دارد

2012-02-23T21:13:00.000+03:30

تازگي ها فهميده ام همه چيز به من مربوط مي شود!
يعني اوضاع و احوال كواكب و خر تو خري مملكت را كه مي بينم، بعد زندگي خودم را كه سبك و سنگين مي كنم، متوجه يك گرفت و گيرهايي مي شوم كه معلومم مي كند، همه ي خاك برسري هايمان در اين مملكت گل و بلبل يك جورهايي به من ربط دارد.
وقتي مدرسه درس مي خواندم بدترين كلاس مدرسه همان كلاسي بود كه من در آن درس مي خواندم و اگر دو كلاس مشابه داشتيم كه من در يكي از اين كلاسهاي مشابه بودم. مثلا اگر دوكلاس در رشته رياضي فيزيك وجود داشت و من در يكي از اين كلاسها بودم. آن كلاسي كه من در آن درس مي خواندم اوضاعش بدتر، خرابتر، بچه هاي شرتر و اوضاع نابسامان تري داشت. و اين در تمام طول تحصيل از كلاس اول تا پايان دبيرستان و دانشگاه ادامه داشت .
حتي در دوران دانشگاه مسئولان دانشگاه، از امور اداري و حراست و مالي و ترابري و سلف سرويس و مسئولان بخش سرويس هاي بهداشتي، از رييس و معاون فرهنگي و پژوهشي و غيره، همه متفق القول بودند كه فلان رشته از رشته هاي دانشگاهي و از ميان آن رشته، فلان كلاس از فلان دوره،‌ اوضاعشان خيلي خراب است از همه نظر، و بيشترين مشكلات را براي دانشگاه بوجود آورده اند.
اوضاع پيچيده تر از اينهاست. حتي اگر درهمان دانشگاه و همان دانشكده و همان رشته و همان كلاس، دانشجويان كلاس را به دو گروه مي كردند و مي گفتند: هر گروه بايد فعاليتي انجام دهد، اين گروه ما بود كه شلوغترين و بدترين و بي سرو سامان ترين و نا بسامان ترين دانشجويان را داشت و دست آخر داد همه را در مي آورد.
اگر در همان كلاس دانشجويان را به چهار گروه تقسيم مي كردند، باز هم گروه ما ساز مخالف بيشتري مي زد و صدايش در مي آمد. اگر اين چهار گروه را به هشت گروه تقسيم مي كردند و هر گروه دو نفر عضو داشت . گروه دو نفره اي كه من در آن بودم از ميان هفت گروه ديگر اوضاعش بهم مي ريخت و از ميان اين دو نفر اين من بودم كه مي گفتم : اوضاع خراب است و دارد در حقمان ظلم مي شود وهمه با ما دشمني دارند، ما بايد برويم بنشينيم كنار پنجره و چرا اول از ما نپرسيدند كه ما كجا باشيم و چرا ما بايد تو سري بخوريم. و اين من بودم كه مي گفتم بايد حال همه را بگيريم و حتي اين من بودم كه مي گفتم : بيا كلك بزنيم يكي از گروه ها را بپيچانيم كار گروهي امان را بدهيم آن گروه انجام بدهد، در عوض ما برويم زودتر از همه فيش غذا بگيريم كه مجبور نباشيم توي صف بايستيم .
حالا كه دارم اوضاع مملكت را ميان اين چند صد و چند كشور ديگر مي بينم، حس مي كنم اين چيزي نيست كه ديگران به سر ما آورده باشند، اين بلايي است كه من خودم به سر خودمان آورده ام،
اين يك زنجيره است كه اگر سرش را بگيريد و به جاي جلو رفتن عقب برويد، آخرش به خودمان ، به خودتان و به من وصـــــل مي شود.

در عنوان مي نويسيم،‌ از اينترنت چيزي نمي گويم و نمي نويسم، دچار تهوع مي شوم. هر وقت دلشان مي خواهد شيرش را آنقدر بازمي كنند كه اينترنت با فشار توي صورت شما مي پاشد! و هر وقت دلشان نمي خواهد شيرش را چنان مي بندند كه شما تمناي قطره اي از آن را داريد، بگذريم، فرزندان ايران بزرگ شده اند و ديگر در يك انبار تنگ و تاريك بند نمي شوند. تا همين ديروزهر بار كه بچه ها راهشان را مي كشيدند، بيايند بيرون به مابقي زندگي سرك بكشند. ايران دوان دوان دنبالشان مي كرد گوششان را مي كشيد پس گردنشان را مي گرفت بر مي گرداندشان ته انباري! اما مثل اينكه امروز به اين نتيجه رسيده است كه ديگر حتي اگر خودش را هم بكشد نمي تواند اين موجودات گريز پاي كوچك را كه براي كشف كردن دنيا آفريده شده اند در انباري نگه دارد، بنابراين با آنها همراه شده است. خودش هم پا به پاي آنها در خانه مي گردد هر كجا كه مناسب باشد ولو مي شود تا اينها بيايند شيرشان را بخورند و بعد دنبال بقيه ي دنياي گمشده بگردند. اما در نهايت انباري پناهگاه هميشگي اشان است شبها فقط در آنجا و در سبد خودشان آرام و قرار دارند. فردا 25 بهمن ماه پيش آمدي كرده است كه براي چند روزي بايد بروم تهران! هر چند اميدي به گشايش كار با سرعتي كه مي خواهم ، ندارم ليكن براثر صبر نوبت ظفر آيد اين را مي دانم.

2012-02-13T13:40:00.002+03:30

با كلاسها و بي كلاسها

2012-02-07T22:13:00.001+03:30

رفته ايم يك رستوران آبرومندي ، نيمچه گردان است و چشم انداز خوبي دارد. همه سعي مي كنيم شهري به نظر بياييم و با كلاس رفتار كنيم.مودب مي نشينيم و غذايمان را سفارش مي دهيم.
چند ميز آن سو تر از ما يك قبيله هم آمده اند همه با كلاس هستند، لباسهاي شيك پوشيده اند، عطرهاي گران زده اند و آرايش چشم گير دارند.
تعدادشان خيلي زياد است از زن و مرد و جوان حتي يك دختر بچه ي سيزده چهارده ساله كه خانه شاگرد يا خدمتكارشان باشد را هم با خود آورده اند. دختر بچه لباسهاي مندرسي دارد. و عجبا كه او را كنار خود ننشانده اند او روي يك ميز ديگر جداي از اينها نشسته است.
من بصورت افسار گسيخته اي منزجر مي شوم. آقاي خانه زير لب بدو بيراه مي گويند.
اي كاش بعضي وقتها پول و ثروت ما آدمها را اينطور نفرت انگيز نمي كرد!
فكر مي كنم بدترين چيزي است كه دراين رستوران ديده ام، اما بدترينش اتفاق مي افتد خانواده به اين عريض و طويلي براي بچه چيزي سفارش نمي دهند داخل يك بشقاب ازروي ميز وظرف هاي خودشان چيزهايي برمي دارند با عجله براي دختر مي گذارند.
( خدا را شكر مي كنم لااقل برايش قاشق و چنگال گذاشته اند و مجبور نيست غذايش را با دست بخورد)
خلاصه غذا حناق مي شود و از گلويمان پايين مي رود.
عاقبت اين ها غذايشان را مي خورند و راه مي افتند. درست وقتي از كنار ميز ما رد مي شوند، بيزقولك يك قلپ از نوشابه اش را مي خورد و ناگهان به بلندترين صدايي كه ممكن است از گلوي تنابنده اي بيرون بيايد آروغ مي زند.
من شوكه مي شوم، بيزبيز خجالت زده گردنش را توي تنش فرو مي كند و سرخ مي شود. آقاي خانه اما همانطور كه با خونسردي دندانشان را خلال مي كنند و شكمشان را جلو انداخته اند مي گويند: باباجان آروغت را زدي؟ گوزت را هم، همين الان بده كه ديگر فرصتي از اين بهتر پيدا نمي شود.
قيافه اينها ديدني است قبيله از ما خوششان نيامده،
من اما خوشحال مي شوم خدا را شكر بي حساب شديم. نه ما از شما خوشمان آمد و نه شما از ما.

خائن

2012-02-05T22:25:00.000+03:30

بيزبيز كارنامه اش را گرفته است، همه نمرات بالاي 18 اجتماعي را شده است 14 دعوايش مي كنم،
مي گويم : من خوب يادم مي آيد روزي كه فردايش امتحان اجتماعي داشتي گفتم اصلا درس نمي خواني و از اين درس نمره خوبي نمي گيري!
بيزقولك خودش را لوس مي كند كه مامان، تقصير خودت است اگر مي گفتي از اين درس نمره خوبي مي گيرد، حتماً نمره اش خوب مي شد چون تو جادوگر هستي و همه چيز را مي داني!
مي گويم: تو ساكت باش.
بيزبيز مي خواهد با حرفهاي قلمبه سلمبه مرا تحت تاثير قرار دهد مي گويد: مامان چرا تعجب نمي كني كه من فقط نمره اجتماعي را خراب كرده ام، من براي چي بايد اجتماعي بخوانم،‌ در حالي كه جامعه و اجتماع در حال فروپاشي است.
زبانم را در دهانم مي چرخانم و مي گويم: خودت را لوس نكن، با اين چيزها نمي تواني من را تحت تاثير قرار دهي ازدستت ناراحت هستم و كارنامه ات را امضاء نمي كنم. گندش را درآورده اي.
بيزبيز كارنامه اش را مي گيرد و بي حرف مي رود توي اطاق خودش.
آقاي خانه روي مبل خودشان ساكت نشسته اند و قيافه گرفته اند. طوري كه بچه ها نشنوند مي گويند: اگر يكبار مي زدي توي سرش مي گفتي برو بنشين درست را بخوان و تا درس نخوانده اي از غذا خبري نيست. الان وضعش اينطور نبود.
مي گويم: برو بابا ببينيم تو هم، تا قرار است تربيت كني از چوب و فلك و توسري و ندادن غذا به بچه ها حرف مي زني، اصلا مي خواهي بزني توي سرش خودت بزن، چرا از من مايه مي گذاري، من تا اينجا هر كار كه بايد بكنم كرده ام، اگر راست مي گويي يكبار هم خودت تربيت بچه ها را بعهده بگير، اين گوي و اين ميدان.
آقاي خانه ابروهايشان را بيشتر گره مي اندازند و در مبلشان جابجا مي شوند و بيزبيز را صدا مي زنند.
بيزبيز، بيا اينجا ببينم بابا جان! كارنامه ات را هم بياورببينم.
بيزبيز كارنامه به دست در حالي كه پايش را روي زمين مي كشد مي آيد.
آقاي خانه كارنامه را مي گيرند و مي گويند: به به، آفرين دخترم چه نمره هايي ! باريك الله دختر گلم،
بيزبيز خودش را براي آقاي خانه لوس مي كند، بابا، مامان همش اذيتم مي كنه، مي گه نمره اجتماعي را گند زدي.
آقاي خانه مي گويند: نه بابا جان ، زياد هم بد نشده ، آفرين گل بابا، حالا بپر برو براي بابا يه چايي بيار دخترم.
بيزبيز درحالي كه ابرويش را براي من بالا مي اندازد مي رود آشپزخانه براي پدرش چاي بياورد.
من به آقاي خانه نگاه مي كنم و مي گويم: اي خائن!
ايشان با همه گندگي اشان براي من زبان در مي آورند.

كِش گيس

2012-01-31T21:06:00.002+03:30

بيزقول آمده به من مي گويد : مامان كَس كش! ( با فتح روي ك) خيلي فحش بديه ؟
تصادفاً چشمهايم گرد نمي شود و تعجب نمي كنم فقط مي پرسم: اين را از كجا شنيده اي ؟
( مي دانم نشنيده چون اگر شنيده بود تلفظش را اشتباه نمي كرد)
مي گويد: نازنين به بيتا اين فحش را گفته ،‌ بعد بيتا مي خواسته به سارينا بگه كه نازنين بهش چه فحشي داده، نوشت روي كاغذ كه نشونش بده، ولي من كاغذ رو از دستش قاپ زدم ديدم چي نوشته!
و ادامه مي دهد مامان مي شه بگي معنيش چي مي شه؟ مي خوام برم بهشون بگم اين چقدر حرف بديه ديگه بهم نگن!
مي گويم: كس كش ( با همان فتحه روي ك ادا مي كنم) يعني كسي كه مثل كش در مي رود و به كاري كه به او مربوط نمي شود دخالت مي كند! و ادامه مي دهم اما راستش را بخواهي اين فحش در واقع "كِش گيس" بوده و اصلا معناي بدي ندارد ، در مورد آدمهايي بكار مي رود كه هيچ هنري ندارند وشايد اگر خيلي زور بزنند فقط بشود به عنوان " كش مو " ازايشان استفاده كرد.

نتيجه اين مي شود كه دو ساعت بعد كه با بيزبيز دعوايش مي شود، دهنش را به قواره يك قابلمه دوازده نفره باز مي كند و مي بندد و مثل مسلسل به بيزبيز مي گويد: كش گيس، كش گيس، كش گيس ....

بازي روزگاران

2012-01-28T23:18:00.002+03:30

قبلاً ها سفت كار مي كردم، شل فكر مي كردم. تازگي ها اما، شل كار مي كنم سفت فكر مي كنم.
آقاي خانه امروز مي گفت: اگر اصرار نكرده بودي كه خانه امان را به نام خودمان كنيم مي توانستيم از تعاوني فلان جا يك تكه زمين به نام خودمان بگيريم و مايملكمان را زياد كنيم.
پيشترها به دلايلي مجبور شديم خانه امان را به نام پدر شوهرم بخريم، بعد از مدتي من زير پاي آقاي خانه نشستم كه بيا خانه را به نام خودمان كنيم پدر تو نزديك به نود سن دارد اگر زبانم لال، زبانم لال، هفت قرآن در ميان، رويم به ديوار ايشان فوت فرمودند. و خواهر ها و برادرهاي تو از اقصي نقاط جهان جمع شدند ارث و ميراثشان را بگيرند ما چطور مي توانيم خانه امان را از چنگ اين اراذل و اوباش بيرون بياوريم؟
آقاي خانه هم به اكراه راضي شدند خانه را به نام خودمان كنند.
و حالا تعاوني فلان جا زمين مي داده اند و آقاي خانه جا مانده اند.
اين را توي ماشين به من گفتند، همين ماجراي خريد زمين تعاوني را: بنابراين وقتي من صورتم را به طرف ايشان برگرداندم و همينطور به نيم رخشان خيره شدم نمي توانستند ايشان هم مقابله به مثل كنند چون بايد جلويشان را مي پاييدند.
در عوض گفتند: چت شده است؟ چرا من را نگاه مي كني نكند مرا دوست داري؟
من همچنان نگاه مي كردم و فكر مي كردم كه ما چه روزگاراني داشته ايم.
برادر من يك عمر نماز شب خواند و جبهه رفت، حالا يك آدم معمولي و درب و داغان است. يك قران پس انداز ندارد، زن ندارد، بچه ندارد، درد و مرض اما از عوارض جنگ شيميايي و فيزيكي اش را دارد تا دلتان بخواهد.
پسرعموي من يك عمر رجز خواند و دروغ گفت، در همه ي خانواده معروف بود به ابول چاخان! نه زير گوشش اذان خوانده بودند و نه اهل نماز بود، نه اعتقاد به جنگ و نه انرژي هسته اي و نه آن آقاي بالا! و نه هيچ خط و مرز ديگر داشت اما از قِبَل ِ اينكه شركتش را ستاد انتخاباتي يك كانديد خاص كرد الان ميلياردر است. حالا هم مي داند كه بايد دست روي شانه ي برادر فرش باف شهردار! پايتخت گل و بلبل بگذارد تا روزگارش چنان شود كه حساب سرمايه ريالي و ملكي و ارزي و غيره و ذالكش با حساب سرمايه بانك مركزي برابري كند.
آقاي خانه بايد هنرمند مي ماند، مجسمه سازي اش را مي كرد،‌ اما گاو دار شد و هر روز دلش مي لرزد براي زاييدن گاوهاي نر و خشك شدن شير گاوهاي ماده اش!
من بايد چيز مي نوشتم داستان نويس مي شدم، اما انبار داري مي كنم و وبلاگ نويس در پيتي هستم و دلم خوش است كه به هر ترتيب به نوشتن ادامه مي دهم وكساني نوشته هاي مرا مي خوانند! خواننده هايي كه نويسنده ها و رمان نويس هاي واقعي اشان خانه نشين شده اند و ماتم گرفته كتاب هاي مجوز چاپ نگرفته اشان را رج مي زنند.
به آقاي خانه همينطور نگاه مي كردم و فكر مي كردم.
ديروز در بازار زني را ديدم كه دويست تومان داد عدس بخرد اما خوار و بار فروش گفت: بگرد ببين در كجاي بازار خري پيدا مي شود كه با دويست تومان به تو عدس بدهد بعد اگر داد بيا من به تو به جاي دويست تومان يك كيلو عدس مي دهم.
من همينطور به آقاي خانه نگاه مي كردم و فكر كردم به آن يكي دو نفري كه به من رو انداختند براي آنكه كاري در شركتمان برايشان دست و پا كنم. اما من دستم بسته است چون از ما بهتران آنقدر فاميل و دوست و آشنا دارند كه ديگر كاري روي زمين نماند.
پشت چراغ قرمز آقاي خانه فرصت پيدا كردند تا نگاهي به من بياندازند ودوباره بگويند: چيه چرا نگاه مي كني حرف بدي زدم؟
و من با كلمات كش دار و از ته حلق برآمده گفتم: راست مي گويي حيف آن زمين كه تعاوني داد و ما نتوانستيم صاحبش شويم!

الم شنگه

2012-01-27T23:45:00.000+03:30

اين روزها بيشتر اخبار وبلاگي و سايتي و حتي خبرگزاري ها الم شنگه اي است.
يك عكس يا يك خبر يا يك پيغامي را مي گذارند و نفر اولي پيدا مي شود كه در نقد آن عكس يا خبر يا پيغام بگويد و بنويسد: الم شنگ ِ !
بعد انگار شيپور را زده باشند براي حمله بقيه شروع مي كنند، يكي مي گويد: ننه اش لنگِ ! ديگري مي گويد: باباش بنگ ِ!
و همينطور كتش تنگ ِ !
غذاش سنگ ِ !
دستش بنده !
گوشش زنگ ِ !
بزن گنج ِ !
برو جنگ ِ !
....
وبعد آنقدر اين حرف و حديث ها ادامه پيدا مي كند كه ديگر مجالي باقي نمي ماند تا ثابت شود مادرش لنگ نيست و پدرش بنگي نبوده وكتش تنگ نشده و...

نسبت مرفه بودن

2012-01-24T23:05:00.001+03:30

از هفت گاومان كه نرهايش مي زايند و ماده هايش شيرشان خشك مي شود! قرار است دو تا را بفروشيم.
رسما به آن زمان تاريخي كه آقاي خانه شرمسار و نادم با كوهي از غم و غصه به خانه بيايند و اعلام عمومي كنند كه ورشكست شده اند نزديك شده ايم.
ما يك خانواده متوسط هستيم بنابراين هر چه از دست بدهيم به اندازه متوسط بودنمان از دست داده ايم، كه اين همه چيز زيادي نيست.
البته اگر داشتن هفت گاو و يك مرغداري كوچك ارگانيك ِ شصت هفتادتايي و دو غاز و يك سگ وسه گربه كه يكي از آنها تازگي ها گم شده است ويكي كه به ظاهر خوش نژاد تر بوده زاييده است. و گرفتن معلم گيتار براي دخترها، آنهم معلمي كه دانشجو باشد و تا مي شود حق الزحمه اش را پايين تر آورد و داشتن يك ماشين و يك آپارتمان صدو چند متري و دو سكه طلا( كه رسما رشوه بوده است)‌ و هشت بسته چهارتايي كنسرو گربه ( باقي مانده مال حرام محرم گذشته ) و دو بچه گربه پرشين چهارصد هزارتوماني كه يكي از آنها مال ما نيست و به صاحب گربه ي نر تعلق دارد و مقداري خنزر پنزر مصرفي ديگر، بتواند ما را در طبقه مرفه بي درد جاي بدهد، ما مرفه هستيم و بنابراين شكستمان در اين روزهاي سخت، سخت تر خواهد بود.
اما من فكر مي كنم جاي نگراني نيست! چرا كه اگر نسبت چيزي كه از دست مي دهيم نزديك باشد به نسبت چيزهايي كه هيچ وقت بدستشان نياورده ايم و هميشه آرزويشان را داشته ايم. آنوقت مي شود گفت ما بدجوري شكست خورده ايم. ولي اگر اين نسبت كاهي باشد در مقابل كوهي و به زبان نيايد و قابل محاسبه نباشد،‌ بنابراين ما چيز زيادي از دست نمي دهيم كه غمش را بخوريم.
اما آقاي خانه با اين حرفها دردشان آرام نمي شود و مدام غصه" مناخيم" گاو نر اسراييلي امان را مي خورند كه بايد بدهيمش برود.

با چشمان كاملا بسته

2012-01-20T17:13:00.002+03:30

فرزندان ايران چشمهايشان بسته است هنوز!
من گاهي كف دست مي گيرمشان و خوب نگاهشان مي كنم.
دست وپا مي زنند و راه فراري مي جويند.
نگاهشان مي كنم و مي گويم: دنياي شما چطوري است، با اين چشمان كاملا بسته!؟
و بعد با خود مي گويم : تا كي چشمهايتان باز شود ودنياي ما را ببينيد؟
بعد بالاتر مي آورمشان و زير گوششان مي گويم: در هر صورت من ارباب شما هستم.
( آنها كه نمي بينند، لابد باور مي كنند كسي كه زير گوششان مدام مي گويد: من اربابم ، من اربابم، لابد ارباب است ديگر)
تا كي باشد كه چشمشان باز شود،‌ دنيا را ببينند وبا خود بگويند: آن كس كه زير گوشمان مدام مي گفت : من ارباب هستم، خيلي هم ارباب نيست و تازه بفهمند، دنياهاي ديگري هم هست و ارباب هاي ديگري هم وجود دارند.

بله ايران ما زاييد

2012-01-15T22:26:00.000+03:30

بله ايران ما زاييد يك سه قلو،
يكي سپيد است و ناز نازي.
يكي سياه و سپيد است و گوگولي مگولي.
يكي هم سر زا رفت.
( يادتان باشد خودم گفته بودم كه مال حرام آخرش كار دست ايران ما مي دهد. حتي اگر اين مال حرام را حاكمي مثل من به خوردش داده باشد. اصلا مال حرام خوري به ما نيامده است. نظر كرده هستيم! نياي بزرگوارم آن مير حسيناي پاك زاد كه هنوز به ضريح چوبي دويست ساله اش دخيل مي بندند و حاجت مي گيرند. نسلش را به اين دعا ايمني داده. كه از اين طرف مال حرام را بخوريم و از آن طرف بيخ گلويمان بنشيند. شايد هم دعا آنقدر اصالت دارد كه جك و جانورهايمان را هم شامل مي شود! )
آن يكي كه سر زا رفت سپيد و سياه بود.
متاسفانه به دليل سرعت اينترنت نمي توانم عكسشان را آپلود كنم.
اما در فيس بوك عكسهايي از گربه ها گذاشته ام.
نتيجه اين كه ايران حقيقت دارد.
و هيچ تنابنده اي حق ندارد موجوديتش را زير سوال ببرد!
هيچ كس نمي تواند به وجودش شك كند. يا داستانهايش را ساختگي بداند.
يكي برايم نوشته است" ايران هست، عكسش را من ديده ام! پس چرا داستانهاي شما من را دچار ايهام مي كند."
من برايش نوشته ام" دچار ايهام نشو، ترديد نكن، ايران عين حقيقت است، عكسش را كه ديده اي شك نكن!"

ايران زا، رستم زا يا سزارين

2012-01-13T23:30:00.000+03:30

در واقع ايران هنوز زايمان نكرده است. اگرچه به نظر مي رسد كه موعد زايمانش رسيده اما هنوز هيچ اتفاقي نيفتاده است. اوه مطمئن باشيد به محض اينكه اين كوچولوي رنگ رنگ ، پنجول سياه ما بچه هايش را به دنيا بياورد، شما اولين كساني خواهيد بود كه خبر را به اطلاعتان برسانم.

بله البته اين را هم مي دانم بعضي هايتان كه گربه ها را دوست نداريد ممكن است از اين توجه افراطي و بيمار گونه ي من به ايران منزجر شويد، و با خودتان بگوييد: چه خبر است حالا،‌ هفت دنده چه دل خوشي دارد! در اين دنياي پر ازگربه هاي زيباي اصيل،‌ پر از حيوانات گرانقيمت و بي نظير اين دلش را به يك ايران خوش كرده است و بس.

من مي دانم كه گربه ها را همه كس دوست ندارند. بعضي ها اصلا احترامي كه شايسته لياقت اين حيوانات كوچك و حساس و سخت جان است برايشان قايل نيستند. اما من گربه ها را دوست دارم، جوب گردهايشان را ، آشغال گردهايشان را،‌ زشت هايشان را، لاغرهايشان را، فهميده هايشان را، روشنفكرهايشان را، تحصيل كرده هايشان را، غرب زده هايشان را، اشرافي هايشان را، بي ربط هايشان را، بگذريم بابا، لب كلام، من براي گربه ها احترام خاصي قائل هستم. گربه ها را حيواناتي اصيل با نژادي كهن مي دانم. از اين كهن سالي گربه ها خوشم مي آيد، ايران خودمان هم كه جاي خودش را دارد.

داشتم مي گفتم ايران هنوز زايمان نكرده است . دوستم مي گويد: اگر همينطور زايمان نكند ! يعني حساسيتش را نسبت به درد از دست داده باشد، و طوري شود كه خودش نداند، درد دارد يا ندارد، و در مقابل دردهاي ريز و فشارهاي ضعيف دندان بهم بسايد و درد را قورت بدهد! بايد مثل آدمها آمپول فشار به او بزنند. بايد دردش تقويت شود تا بچه ها بيايند پايين . بعد هم بايد يك دامپزشك بياوري بالاي سرش تا "گربه زايش" كند.

من دستپاچه شده ام، دامپزشك ديگر از كجا بياورم؟

ما همه جور آدمي دور و برمان داريم جز دامپزشك. عجبا كه درميان همسايه هاي بالا و پايين ما، دكتر هست، مهندس هست، پاسدار هست ، حاجي بازاري هست، بساز و بفروش هست، كارمند و كارگر و قصاب هست ،‌حتي سر كوچه امان آن بالا مالاها يك آخوند هم زندگي مي كند. اما دريغ از يك دامپزشك ! اينها اگر خيلي زور بزنند شايد فقط بتوانند ايراني را حامله كنند، اما به وقت زايمان هيچ كس تخصصش را ندارد. همه پشت هم پنهان مي شوند و منتظر مي شوند تا ديگري دستي بالا بزند و كاري كند.

اين است كه من براي ايران مي ترسم. مي ترسم حيوان يادش برود كه باردار است، درد را قورت بدهد، ناله هايش را در گلو خفه كند و بي خيال زايمان شود. اينطور پيش برود هم ايران از دست مي رود و هم بچه ها. پس چه بايد بكنم؟

ظاهراً بايد خودم دست بكار شوم. ناچار بايد به جاي تجويز هاي شيميايي كه فشار حيوان را زياد مي كند، به داروهاي سنتي رو بياورم، براي فشار.

بايد قيچي و تيغ و پنس و باند و گاز و حوله و آب گرم، دم پرم باشد.

خبري در راه است

2012-01-12T18:25:00.000+03:30

موعد زايمان ايران نزديك شده است.
يك غمگيني سنگين، يك گوشه گيري حزن آلود در او ديده مي شود.
درد دارد، اما جزع و فزع نمي كند.
منتظر است، خوب مي داند كه قرار است بچه ها بدنيا بيايند.
به من نگاه مي كند و فكر مي كند تنها پناهگاه او هستم.
چشم از من بر نمي دارد.
و نمي داند كه براي بچه هايش چه خوابهايي ديده ام!
او انتظار مي كشد و من هم،
اما انتظار او كجا، و انتظار من كجا.
من بچه ها را مي خواهم براي ارضاي حس طمع كاريم!
او بچه ها را مي خواهد براي همدمش بودن.
بچه هايش فقط هشت هفته با او خواهند بود.
پس از آن پراكنده مي شوند در شرق و غرب.
اين را ديگر من هم نمي دانم كه پس از فرستادنشان به هر سو، چه سرنوشتي در انتظارشان خواهد بود.

دلمشغولي هاي آقاي خانه

2012-01-08T21:21:00.003+03:30

آقاي خانه از گاو داري كه آمده اند انگار كوه كنده اند. خسته اند به آدم و عالم گير مي دهند.
مي گويند: پايم درد مي كند، مچ پايم رگ به رگ شده است!
مي گويم : مي خواهيد پايتان را ماساژ دهم؟
منتظر نمي مانم مي روم روغن بچه آلوئه وراي سبز رنگ را مي آورم.
مي گويند: اي بابا روغن بچه كه جذب نمي شود!
و مي گويند: تمام زمين و زمان را چرب مي كني !
و مي گويند: ولش كن بابا بي خيال شدم الان دستت را مي زني به در و ديوار همه جا لكه لكه مي شود همه چيز را به گند مي كشي!
من اما گوش نمي دهم به اين حرفها زيرپايشان دستمالي مي اندازم و مي گويم: برويد بالاتر تا جا داشته باشم براي ماساژ دادن پايتان . با دلخوري بالاتر مي روند، يك چيزهايي زير لب زمزمه مي كنند . چند بار روغن را روي پايشان اسپري مي كنم . هيجان زده
مي گويند : اِ باريك الله اسپره ايييييه ؟
مي گويم : بله و انگشت شست پابشان را سفت فشار مي دهم .
مي گويند : آخ آخ آخ دمت گرم آره انگشتهام رو بمال ! روغن چي چي هست حالا ؟
مي گويم : روغن آلوئه وراي بچه ! وتك تك انگشتان را با دو انگشت مي كشم .
مي گويند : آره آره همنيجوري خوبه مچ پام هم درد مي كنه، چند خريدي حالا ؟
مي گويم : يادم نمي آيد خيلي وقت است .
و مچ پاي راست را از دوطرف با دودست ماساژ مي دهم .
مي گويند : آخيييييش چه باحال! كف پام رو هم بمال، فقط سبزش رو داشتن؟
مي گويم: نمي دونم فكر كنم رنگهاي ديگه هم بود.
مي گويند: اوووخي يكم بيشتر فشار بده . آخ آخ آخ آخ آخ خيلي باحاله . بده ببينم روش چيزي نوشته كه چنده ؟
يكبار ديگر روغن اسپري مي كنم به پايشان و اسپري را به ايشان مي دهم.
مي گويند: چه تر و تميز هم ساختنش چه عجب! نه بابا قيمت روش نداره . آخي چقدر خوب بود ، پاي راستم رو كمتر ماليدي ها كلك! خسته شدي؟
مي گويم : نه خسته نشدم الان براتون مي مالم .
و دوباره پاي راست و دوباره آخ آخ آخ، اوخ اوخ اوخ و در نهايت مي گويند: مال بدنم هم هست؟
من نگاهي به هيكل عريض و طويلشان مي اندازم و مي گويم : نه قربان فقط براي كف پا جواب مي دهد. براي كل بدنتان بايد برويد همين را بدهيد به ماساژور حرفه اي در محل خودشان ماساژتان بدهند كه خانه و زندگي به گند كشيده نشود.

كارما

2012-01-06T16:01:00.086+03:30

آقا من هر كاري مي كنم، هر جور مي خوام خودم رو مبري كنم از دزدي و فساد و رشوه و نون به نرخ روز خوري و فرصت طلبي، نمي شه .
اين خواننده هاي وبلاگ من پاشون رو كردن توي يك كفش همگي متفق القول شدن كه تو كار بدي كردي رفتي از يه فروشگاه، روز تاسوعا غذاي گربه ارزون خريدي( در حالي كه در واقع گرون بوده ) بعد هم اومدي تو وبلاگت جار زدي كه زرنگي كردم
اينه كه من رسماً معذرت خواهي مي كنم . من شكر خوردم ، من بي جا كردم ، بابا به پير به پيغمبر من فقط 10 بسته خريدم.
بعدش هم كه موضوع رو فهميدم و دونستم چقدر سود بردم، تخته گاز كردم، رفتم بازم بخرم!
ليكن ديدم كل غذاهاي كنسروي گربه رو خريده بودن . قفسه خالي خالي بود!
يعني تمامي جماعت گربه دار معظم قزويني همه گوله كرده بودن روز تاسوعا رفته بودن اين فروشگاه غذاها رو كمپلت خريده بودن . ديگه هيچي ته قفسه فروشگاه نمونده بود كه من بخرم .
من هم راستش اون زمون گرم بودم، خيلي با خودم كلنجار رفتم كه برم خودم رو لو بدم، اما يادم به چيزي اومد دفعه پيش كه رفته بودم همين فروشگاه غذاي گربه بخرم . بيرون فروشگاه يه گربه ي بدبخت خيابوني درب و داغون و زخمي ايستاده بود و گرسنه بود.
من معطل نكردم غذاي ايران خودمون رو باز كردم و ريختم براي اين خيابوني، اون هم روي همون سكوي كنار فروشگاه نشست و شروع كرد به خوردن . خدا به سر شاهده كه من از ترس اين كه كسي اين حيووني رو موقع غذا خوردن اذيت نكنه، نيم ساعت ( نه خدايا من رو ببخش، فقط يك ربع ) همونجا ايستادم پاسداري دادم .
اين ماجرا و اين ماجراي نگهداري من از گربه هاي بخت برگشته ي بي سرپرست دور و برطويله آقاي خونه، و اين كه من هر روز براي اينها غذا مي فرستم و احوالشون رو از آقاي خونه مي پرسم. مزيد بر علت شد كه فكر كنم اين "كارماي"* كار خوب منه .و فكر كردم اين اتفاق، خودِ خودِ انرژي لايزال كائنات بوده كه بازتاب محبت من رو به من برگردونده .
آهان يه ماجراي ديگه هم بود كه خوب شد يادم اومد . يه بار توي همين خيابون اسكندري شمالي كه رديف مغازه ها و فروشگاه هاي دامپزشكي و ايناست رفته بودم خاك گربه بخرم براي پي پي گربه ( عرض به حضور شما خاك براي حيوونهاي خونگي خيلي مهمه !اينا بايد حتما خاك پي پي آنتي باكتريال داشته باشن كه مريض نشن و مريض نكنن، وگرنه من اهل اين سوسول بازيها نيستم كه تو اين دوران غريب و بي پولي و اختلاس و دزدي و فقر و فلاكت مردم و بگير و ببند و تحريم تحميلي آمريكاي جهان خوار ِ خر! برم براي گربه خاك پي پي بخرم )
آره داشتم مي گفتم يه بار رفته بودم اينجا خاك گربه بخرم باز يه گربه ي بخت برگشته اي رو ديدم كنار يه كله پاچه فروشي چمباتمه زده . خيلي دلم سوخت پريدم توي يكي از اين فروشگاهها براي اين گربه، گرون ترين كنسرو گربه ها رو خريدم و اومدم بيرون براش باز كردم گذاشتم نوش جان كنه ! به جدم اين همچين شروع كرد به خوردن كه انگار از وقتي از شير گرفتندش يه غذاي سير نخورده .
يارو مغازه داره اومد بيرون تا ديد اين رو، گفت : خانوم من به اين غذاي خشك دادم نخورده شما داري بهش غذاي كنسروي مي دي بدعادت مي شه .
من بهش گفتم : آقا نخورده، حتما دندوناش درد مي كرده يا عيب و ايرادي داره وگرنه حالا كه داره اين غذا رو دولپي مي خوره و خيلي هم گرسنه به نظر مي رسه .
گفتم اين ماجرا رو هم تعريف كنم شايد شما يه محاسبه اي كنيد كوتاه بياييد در حق ما.
باز با اين حال براي اينكه رضايت اون دسته از خواهر و برادرهاي عزيزي كه تصميم گرفتن تا من به گه خوردن نيفتادم كوتاه نيان جلب بشه .
من اسم و آدرس اون فروشگاه رو اعلام مي كنم هر كي رادستش هست بره به جاي من پولا رو بده، من چون دستم كوتاهه از رفتن اونجا توي اين سياه زمستون و برگردوندن حق فروشنده ، ( دروغ چرا يوخده خجالتمم مي آد )‌ دست ياري به سوي شما دراز مي كنم. هم اكنون نيازمند ياري سبزتون هستم.
عوضش دعاي خير من هميشه پشت و پناهتون باشه اميدوارم خدا از برادري و خواهر كمتون نكنه.
و اما آدرس : قزوين ميدان عدل فروشگاه فردوسي

ته نوشت : كارما، يعني بازتاب اعمال ما هر چه كه مي كنيم و هر چه كه مي گوييم و هر نيتي كه داريم ازخوب و بد در همين دنيا به ما برمي گرده ."كارما" مصداق اين شعر است كه مي گويد: هر چه كني به خود كني گر همه نيك و بد كني "

آقاي بدون سالاد و نوشابه و نون اضافه

2012-01-03T23:32:00.003+03:30

رفتم دانشگاه آقاي خونه تا ترتيبي بدم براش نوبت بزنن بالاخره بعد از نود و بوقي، بره از پايان نامه اش كه قرار بوده در دوره اول رياست جمهوري آقاي معجزه هزاره سوم دفاع كنه . در دوره دوم رياست جمهوري همون آقا، منتهي بدون معجزات وبدون سالاد و نوشابه و نون اضافه ! دفاع كنه.

گفتن: نمي شه !

گفتم : خواهش مي كنم، نشستم براشون يه داستان پر سوز و گداز بهم بافتم كه اين آقا با خانومش تو جاده شمال تصادف كرده بودن، الان خانومش فلج شده تو خونه خوابيده، نه مي تونه حرف بزنه! نه مي تونه راه بره، مشاعرش رو كاملا از دست داده، اين آقا هم افسردگي گرفته خودش نمي تونه بياد دنبال ادامه تحصيلش من اومدم كارهاش رو انجام بدم .

گفتن شما؟

گفتم: بنده برادرش هستم .

آقاهه يه نگاهي به سرتا پاي من كرد و گفت: از كدوم برادرها؟ شباهتي به برادرها ندارين!

گفتم: آقا شرمنده همين الان زنش رو تصادفي و لال و فلج كردم. اگه مي گفتم زنش هستم كه باور نمي كرديد. تصميم گرفتم برادرش باشم كه قضيه لو نره .

آقاهه خنديد، اما اونقدر خنگول بود باز هم باور نكرد كه كل ماجراي تصادف خالي بندي بوده، فكر كرد من زن دوم آقاي خونه هستم و زن اول واقعا تصادف كرده و افتاده كنج خونه و من براي اينكه عيار خودم رو پيش آقاي خونه بالا ببرم اومدم كار دانشگاهش رو دنبال مي كنم.

يعني خودم هم تعجب كردم كه يارو اينقدر قشنگ داستان پرآب و تاب اولي من رو باور كرد طوري كه اگر خودم رو مي كشتم هم، ماجراي تصادف رو نمي تونستم از ذهنش پاك كنم .

طعنه

2012-01-02T21:07:00.002+03:30

ايران رخوت زده و دردمند با آن شكم بزرگ، نشسته است وسط گل بزرگ قالي، چشمهايش را خماركرده زندگي ما را تماشا مي كند.
به آقاي خانه مي گويم: ببين! نگاهش كن، هفته ديگر قرار است ايرانمان بزايد! به نظر تو خودش مي داند كه مي خواهد بچه دار شود؟
آقاي خانه اشاره اي به لب تاب من مي كند و مي گويد: نه تنها خودش مي داند، كه تا به حال همه ي دنيا باخبر شده اند، ايرانمان آبستن است و قرار است به زودي زايمان كند.

جوابهاي پر حاشيه

2011-12-29T22:47:00.000+03:30

بيزقولك به آقاي خانه : بابا چيكار كنيم حجم مايع زياد بشه ؟ ( درس علوم كلاس سوم دبستان)
آقاي خانه كمي مكث مي كنند و مي گويند : بابا جان چاره اش نوشيدن دو ليوان آب و يك فنجان چاي قند پهلويي است كه مامان خارخاري براي آدم ريخته باشد .بعد به من چشمك مي زنند و اشاره مي كنند كه بروم برايشان چاي بياورم.
من اما اخم مي كنم و به ايشان چشم غره مي روم و مي گويم: اگر چاي مي خواهيد چرا جواب انحرافي مي دهيد آقا جان، اين چه طرز جواب دادن به سوال بچه است.
بعد فكر مي كنم باز هم خدا را شكر كه بيزقول نپرسيد چكار كنيم حجم گاز زياد شود؟

كفر چو مني !

2011-12-27T22:21:00.004+03:30

چيزي خيلي مرا تحت تاثير قرار داده، مسلماني بعضي ها و نامسلماني من است !
خدا وكيلي وجود اين همه بچه مسلمان و مقيد و مكلف به اصول دين داري و دين مداري جاي شك باقي نمي گذارد كه روزي به زودي مملكت مي رسد به دست صاحب اصليش، بدون ترديد.
يعني شما فكر كنيد من مي نويسم ما مي نشينيم توي خانه در آشپزخانه را قفل مي كنيم از صبح تا شب كيسه كيسه براي ما غذاي نذري رايگان مي آورند و ما مي خوريم خودمان را چاق مي كنيم و كيفش را مي بريم ! و هيچ كس شك ندارد كه همه ي اين لقمه هايي كه به كام ما مي رود حساب و كتابش درست است و حلال حلال اصلاً از آشپزخانه نبوي بيرون آمده اند و رسيده اند به دست ما. كسي سوال نمي كند شما اينهايي كه مي خوريد، ما اينهايي كه مي خوريم از كجا مي آيد؟ توسط چه كسي پخته مي شود؟ چه نذري را بايد ادا كند؟( خوب است كه من به طعنه مي نويسم حتي گربه از خوردن غذاي نذري ما ابا مي كند!)
اما اگر من بنويسم من و خانواده ام از برادرها و خواهرها و خواهر زاده ها و برادر زاده ها! همگي در طي يك روز، پنجاه جعبه قوطي چهار تايي از سوپري محل در روز عاشورا! غذاي گربه مي گيريم به يك چهارم قيمت و كل قفسه ي غذاي سوپري به واسطه ي طمع ما براي ارزان خريدن خالي مي شود! و فروشنده هم شك نمي كند كه چرا ما در روز عاشورا اين همه پايه ي خريدن غذاي گربه هستيم براي چه ؟
ناگهان پيدا مي شوند بچه مسلمانهايي كه غذاي حلال و حرام گربه ما فرياد وا مسلمانانشان را به گوش فلك مي رساند. به من تهمت دزدي و به گربه طعنه حرام خواري مي زنند .
دوستان من، ما هر چه مي كشيم از مسلماني مان است. گاهي مجبور نيستيم براي فهميدن اينكه زمين گرد است دور زمين بدويم. كافي است بنشينيم به طلوع و غروب خورشيد با نگاهي ديگرگونه بنگريم تا حقيقت خودش را بر ما بنماياند.

ته نوشت : روي سخن من در اين نوشتار يكي دو خواننده وبلاگ است كه مرا به نامسلماني و دزدي متهم مي كنند.
با دوستان فيس بوكي بالاخره كنار مي آيم ظاهرا مهربان تر از وبلاگ خوانها هستند.
نوشته هاي من مثل عكسهاي من در فيس بوك هستند در واقع هميشه تنها تكه اي از حقيقت نشان داده مي شود و قضاوت در مورد تمامي حقيقت به هوش و درايت بيننده واگذار مي شود.

حكم حلال و حرام خواري حيوانات

2011-12-26T16:30:00.001+03:30

تاسوعا و عاشوراكه به اتفاق خانواده رفته بوديم خدمت مادر بزرگوارم، ايران را هم برده بوديم. نزديك خانه ايشان يك سوپري خيلي روبراهي است كه خيلي جنس هاي خوبي دارد، اما متاسفانه اين از خدا بي خبر در تمام مدت ايام عزا با سماجت تاسف باري سوپرش باز بود و به مشتري ها سرويس مي داد كه خوب جزايش را نيز ديد!

درخنزر پنزرهاي سوپر بزرگ غذاي گربه هم داشتند كه در جعبه هاي كوچكي نگهداري مي شد.من معمولا عادت ندارم ايران را زيادي لوس و ننر كنم به همين دليل هميشه خودم برايش غذا درست مي كنم يك سوپي كه از جو پرك و سنگدان مرغ و ماهي كيلكا و هويج و كلم و سبزي ... درست مي شود، ايران هم خوب با اين غذا خودش را بسته است و مي داند اگر زمين به آسمان بيايد و آسمان به زمين بپرد بيشتر از اين، فقط ممكن است از غذاي خانواده چيزي به او بدهم و لاغير. اما آن روزها گرفتارشده بودم خودمان آشپزخانه را تعطيل كرده بوديم و از صبح تا شب مي نشستيم تا در و همسايه و دوست و آشنا و فاميل در اين ظرفهاي يك بار مصرف كيسه كيسه برايمان غذا بياورند، ولي ايران نمي دانم چه مرگش شده بود لب به غذاي نذري نمي زد. نه قيمه دوست داشت نه قورمه مي خورد، نه آبگوشت به مذاقش خوش مي آمد. نمي دانم شايد هم ويار كرده بود. القصه دستم توي پوست گردو مانده بود از طرفي نمي شد بزنم توي سرش و بگويم همين است كه هست اين طفلي را خودم بردم تهران در به در به دنبال جفت و تا حامله اش نكردم خيالم راحت نشد! بنابراين جور بخصوصي نسبت به او احساس تعهد مي كنم. لاجرم ناچار شدم بروم سوپري و يك جعبه از اين خوراكهاي كنسروي برايش بخرم به قيمت 1800 تومان خيلي هم ناراحت بودم كه پول داده ام براي اين چيزها .خيلي هم سعي كردم كه مادر جانم اين غذا را نبيند چون ايشان حتما مواخذه ام مي كردند كه: خارخاري خجالت بكش! مردم نان ندارند بخورند تو رفته اي براي گربه ات كنسرو خريده اي ؟

القصه غذا را آورديم خانه دور از چشم مادر يك گوشه كناري بازش كرديم ديديم اين جعبه در واقع چهار عدد قوطي كنسرو كوچك بود شامل: فيله گوساله ، تن ماهي ،‌ خوراك بوقلمون و دل و جگر مرغ رويش هم خيلي واضح و آشكار نوشته بود هر قوطي 1800 تومان! يعني سوپري بدبخت خودش نمي دانست چه گنجي را به من داده آن هم به يك چهارم قيمت. معطل نكردم دوباره شال و كلاه كردم و رفتم 4 تا جعبه ديگر هم گرفتم. اما دلم رضا نمي داد به آقاي خانه گفتم : آقا جان چنين شانسي فقط يكبار در خانه آدم را مي زند اگر مي شود شما هم برو 5 تاي ديگر بخر. ايشان هم البته رفتند، خريدند و آمدند. ديگر نمي شد اين راز بين خودمان بماند. بنابراين كل خانواده را در جريان گذاشتم و گفتم: خواهر ها و برادرهاي عزيزم درست است كه در اختلاس هميشه به روي ما بسته است و فقط به روي بعضي ها باز است اما امروز وقتش رسيده كه ما خودمان را نشان دهيم يك آزمايش كوچك پيش روي ما قرار داده اند بلند شويد برويد هر كدام دو سه بسته غذاي گربه بخريد بياوريد كه هر بار خريد هزاران تومان به سودمان تمام مي شود. برادر جان و خواهر جانمان اينها، هم كه محتويات بسته بندي را مي ديدند سرشوق مي آمدند و اذعان مي كردند كه اينها خيلي گران است و فروشنده بدبخت نمي دانسته كه بايد در اين جعبه را باز مي كرده و به ازاي هر چهار قوطي 7200 تومان مي گرفته است، و بعد هر كدام نوبت به نوبت با شور و شعفي وصف ناپذير مي رفتند براي خريد غذاي ايران. به اين ترتيب تا همان شب عاشورا آنقدر خواهر و برادر و خواهر زاده و برادر زاده رفتند و آمدند و 5 تا 5 تا و 4 تا 4 تا از اين بسته هاي كنسرو چهار تايي خوراك گربه خريدند كه هم ما كفگيرمان خورد به ته ديگ و هم كف طبقه غذاي گربه سوپري نزديك خانه ي مامانم اينها را ليس زديم.
حالا ما صاحب يك مجموعه پنجاه تايي غذاي گربه ي 4 تايي بوديم كه هر كدام را به يك چهارم قيمت خريده بوديم. از طرفي ايران چنان استقبالي از اين كنسروهاي آماده خوشمزه كرد كه همه ي ما به صرافت افتاديم يكي يك انگشت از اين كنسروها بخوريم ببينيم اين حيوان براي چه چيز اين كنسروها اينقدر سرو دست مي شكند ( كه البته چيز خوبي هم بود و حق داشت )‌.

اما حالا كه كار از كار گذشته و ايران ما نصف غذاها را خورده و به موعد زاييدنش نزديك مي شويم ناگهان اين دلشوره به دل و جان من افتاده است كه اگر به ايران چيز حرامي بدهم بخورد آيا ممكن است بچه هايش گوگوري مگوري شوند؟ و يعني ممكن است خوراكي حرامي كه برايش دست و پا كرده ام به او نسازد و بچه ها را ناكار كند؟ مثلا از تعدادشان كم شود، يا ناقص به دنيا بيايند، يا زايمانش سخت شود، يا حتي لقمه ي حرام توي گلويش بماند و خداي نكرده خداي نكرده، زبانم لال ايران از دست برود؟ اصلا يك سوالي براي من ايجاد شده است" آيا حكم حلال و حرام خوردن براي حيوانات همان حكمي را دارد كه براي انسانها؟" و اصلا حلال و حرام خواري در حيوانات تاثير سوء بر زندگيشان مي گذارد؟

شايد هم وقتي حساب گرسنگي است حلال و حرام،‌رتته مي شود و خون حيوانات هم، بر هم حلال مي شود چه برسد به چيزهاي ديگر! شايدهم همين است كه مي بينيم كبك، شكار روباه است و ميش، شكار گرگ و آهو، شكار يوز . و تازه الان است كه مي فهمم چرا به بعضي ها حرام خواري مي سازد و هر چه حرام خوارتر هستند سرحال ترند و بيشتر خوش خوشانشان مي شود.

شب يلداي ما

2011-12-21T23:22:00.001+03:30

در واقع الان شلوار گرم كن كادوي تولدم را پوشيده ام نشسته ام به نوشتن! آقاي خانه خسته و كوفته انگار كوه كنده باشند دوقدم آنطرفتر پهن شده اند روي زمين خرو پفشان را مي كنند.
اين رمزي است لابد كه من دوازده ماه سال به هر لطايف الحيلي متوصل مي شوم آقاي خانه چهار روز مانده به تولد من گذرش به مغازه دوست شلوار گرم كن ! فروشش كامبيز نيفتد، نمي شود كه نمي شود. دقيقا هر سال نزديكي هاي شب يلدا انگار موي آقاي خانه را آتش زده باشند ناگهان فيلشان ياد هندوستان مي كند دلشان پر مي كشد بروند محله قديمي اشان تا سراغي از رفقاي قديم بگيرند. پسر بچه هايي كه با هم درنهر وسط خيابان شنا كرده اند، همديگر را آب داده اند و يا عصر تابستان هاي گرم همسايه ها را با هياهو و داد و بيداد فوتبال بازيشان زله كرده اند. نمي دانم شايد بوي انارستان آن حوالي كه ديگر اثري از آثارش باقي نمانده مستشان مي كند بو را نزديكي هاي يلدا مي شنوند به هواي تفرج مي روند. اما كامبيز تور پهن كرده است از سرخيابان تا ته خيابان برايش دام گذاشته. مي رود راست مي افتد و اسيرمكر اين مردك مي شود و كل خانواده را مستفيض مي كند. براي دخترها گرم كن و جوراب مي خرند براي خودشان شورت پاچه دار پارچه ترك، براي من هم كه خوب معلوم است! شلوار گرم كن كادوي تولد ؛ پارسال شلوار گرم كنم نارنجي بود ، امسال اما سليقه به خرج داده اند خاكستري و بژ خريده اند خوب است گرم است.
بدتر از همه اين كه يك هفته است دارم تلاش مي كنم نفهمند مي دانم كه رفته اند برايم چه خريده اند! بس كه ساده اند شلوار را آويزان كرده بودند به چوب لباسي زير كتشان من به هواي پول برداشتن رفتم سراغ كت، شلوار را ديدم. ديگر كار از كار گذشته بود كامبيز باز هم زهرش را ريخت پس بايد اصل غافل گيري را فراموش نمي كردم.در راستاي همين غافل گير كردن! عصر وقتي به خانه بر مي گشتيم رازش را به من گفت، گفت: دخترها مامورشان كرده اند كه بروند براي من كادوي تولد بخرند. اما ايشان نمي دانند چه بخرند! گفتند: بيا برويم خنزر پنزر و شب چره شب يلدا بگيريم كادو هم بگيريم برويم خانه.
با هم رفتيم سراغ برادر همين كامبيز ذليل مرده! كه لوازم بهداشتي و آرايشي دارد براي خودم يك مسواك و يك رژ لب يك بسته دستمال آرايش پاك كن خريدم . گفتم: آقا من همين ها را مي خواهم گفتند: به بچه ها نگويي كه براي خودت چه خريدي ها؟ تو مي روي بالا اين خوراكي ها را هم مي بري. من پايين مي مانم اينها را كادو مي كنم دزدكي مي آورم بالا، تو مي روي توي يك اطاق خودت را سرگرم مي كني تا ما اطاق را بچينيم بعد چراغها را خاموش كنيم برايت شمع روشن كنيم و فشفشه بزنيم بعد تو بيايي. بايد خيلي خوب هم نقش بازي كني كه بچه ها باورشان شود كه غافل گير شده اي . من اما دنبال درست كردن سبزي پلو بودم به همين خاطر تا رسيدم خانه بساط سبزي پلو به راه انداختم. شير گذاشتم سر گاز شير گرم بخوريم با شيريني تازه كه به جاي كيك تولد خريده بودم. اصلا دلم نمي خواهد بگويم از 40 سالگي به بعد از جشن تولد بدم آمده است. مي ترسم بعضي بي جنبه ها فكرهايي بكنند، بايد اعتراف كنم به همان نسبت كه سالگرد ازدواج را دوست دارم جشن تولد جذابيتش را برايم از دست داده. گيرم كه حالا تازه همسن و سال جنفير لوپز شده باشم اما باز هم اين سن و سال من را ياد واعظ شيب مي اندازد و بناگوش. كوربشود هر كه بگويد 42 سالگي براي زنها عمر زيادي است.
بگذريم، كارهايم را كردم و خيلي خوب هم نقشم را بازي كردم، دخترها چنان غافل گير شدند كه لذت ديدن قيافه ذوق زده اشان هزار هزار بار از كفش و كيف و انگشتر الماس بيشتر به تن و جانم چسبيد . تازه در فاصله اي كه ما بيرون بوديم هر دوتاشان تمرين كرده بودند تا برايم گيتار بزنند و ذوق مرگم كنند. آقاي خانه را هم دوست داشتم خيلي قيافه پخمه اي داشتند وقتي شلوار را پوشيدم و با خنده در گوشش گفتم : مرده شويت را ببرند با اين كادو خريدنت مرد حسابي اين كه شلوار گرم كن مردانه است يعني تو شيار جلوي فاقش را نديده اي؟

قدم زدن با شيطان در جهنم

2011-12-20T22:10:00.001+03:30

بيزبيز را آقاي خانه برده اند بيرون تا براي دوستش كادوي تولد بخرد. كادو را مي خرند وبرمي گردند. بيزبيز مي آيد توي آشپزخانه با قيافه اي كه خيلي دلخور است زير گوشم مي گويد: مامان،‌ با بابا بيرون رفتن مثل اينه كه با شيطان توي جهنم پياده روي كني بعد انگار چشم برزخي داره مدام آدمهاي بد را مي بينه و به من هشدار مي ده كه چطور بايد راه برم و چطور بايد با اين آدمها برخورد كنم.(نمي دانم چرا آقاي خانه را مثل شيطان ديده است به نظر من كه ايشان بيشتر از بقيه زنها و مردهايي كه دور و برمان است شيطنت ندارند شايد هم بخاطر چشم برزخيشان باشد و آن سريال سيماي ميلي )
سر فرصت مي روم پيش آقاي خانه وخيلي دلبرانه مي گويم: آقا شما چكار مي كنيد كه بيزبيز اينقدر بيرون رفتن با شما را دوست دارد؟
آقاي خانه بادي به غبغب مي اندازند و مي گويند: نصيحتش مي كنم خانم جان! هر لحظه نصيحتش مي كنم، كاري كه تو هيچوقت انجامش نمي دهي و ازانجام دادنش طفره مي روي.
لبخند مكش مرگ مايي تحويلشان مي دهم و مي گويم: آه بله، راستش من نصيحت كردنم زياد خوب نيست مي ترسم نتيجه عكس بدهد.
... بروم، بروم، آقاي خانه دارند با بيزقولك قرآن تمرين مي كنند. هيچ دلم نمي خواهد فردا بيزقولك بيايد بگويد كه قرآن خواندن با بابا درست مثل اين است كه با شيطان زير آبي رفته باشيم! راستي اين زياده روي نيست كه بچه كلاس سوم دبستان كتاب قرآن داشته باشد اين هوا بعد هر بار كه فردايش درس قرآن دارند حكايتي باشد اين داستان كه "ح" را از ته حلق بگويند و" ض" را بين دنداني تلاوت كنند؟

ته نوشت: متشكرم بهاره جان از اين كه يادت بود و تولدم را تبريك گفتي در مورد تولد فردا مطلب مي نويسم اين تولد ما هم خودش حكايتي شده است هر سال .
و ديگر بابك جان بگذار ايران به سلامتي فارغ شود بعد بر سر واگذاري يكي از فرزندانش به شما به تفاهم مي رسيم انشاء الله .

موش و گربه

2011-12-19T13:00:00.001+03:30

نشسته ام به خواندن كليله و دمنه، ماجراي موشي است كه همينطور يله مي آمده تا برود براي خودش غذايي دست و پا كند كه ناگهان مي بيند زير درخت گربه اي كه هميشه مزاحمش بوده در تور صياد افتاده است، لابد هم از اين گربه هاي پرشين ِ اصيل يك ميليون تومان به بالا بوده كه صيادي قصدش را كرده، وگرنه گربه را مگر در چين و ماچين شكار كنند آنهم براي خوردن، در ايران خودمان هم كه گربه ي خياباني را شكار نكرده يا با ماشين زير مي گيرند، يا با سنگ مي زنند و يا بيل توي سرش مي شكنند. بگذريم، موش هنوز عصاره خر كيف شدن را مزه مزه نكرده، نگاه مي كند مي بيند اي دل غافل، پشت سرش راسويي ايستاده و بالاي درخت هم جغدي كمينش را مي كشد! موش دمي مكث مي كند و از آنجايي كه درايت و هوشياريش عيناً نسخه ي بدل از اصل سياست و كياست مهتران و سياستمداران ايراني بوده! با خودش مي گويد: اگراز جغد فرار كنم و برگردم شكار راسو مي شوم؛ اگر از راسو فراركنم و از درخت بروم بالا شكار جغد. پس چه كنم ؟ وخلاصه به اين نتيجه مي رسد كه برود بندهاي گربه ي اسير را باز كند و همان گربه كه هم دشمن راسو است و هم از پس جغد بر مي آيد را به جان اين دوتا بياندازد. با ترس و لرز مي رود سراغ گربه و مي گويد: گربه جان شما الان اسير هستي از خدا چه مي خواهي ؟ گربه هم مي گويد: خوب معلوم است هر اسيري، خواب آزادي را مي بيند شب و روز. موش مي گويد: راستش بي خود وقتت را نمي گيرم من امروز آمده ام كه تو را آزاد كنم ! نه اكس زده ام و نه توهم برداشته ام كه شير شده ام و زورم به تو مي رسد بلكه؛ فقط به اين خاطر آمده ام تو را آزاد كنم كه تنها تو از پس آن راسوي پشت سر من و اين جغد بالاي درخت بر مي آيي. گربه معلوم است كه خيلي خوشحال مي شود و همانجا شروع مي كند به مجيز موش را گفتن. اما موش بي خيال اين چاپلوسي ها بريدن بندهاي گربه را آغازيدن مي كند! تا اينكه گربه آزاد مي شود، گربه ي بدبخت كه مدتي اسير بوده معطل نمي كند مي پرد به سمت راسو و از آن طرف حواس جغد پرت مي شود و موش هم دمبش را مي گذارد روي كولش و مي دود توي سوراخي و نجات مي يابد.

اين داستان را كه خواندم يكهو فكرم به سمت و سويي رفت همينطوري با خودم گفتم : لابد حالا كه اين مملكت صاحاب دارد به چه گندگي و آمريكايي ها دستشان را دراز كرده اند بهپادشان را از ما بگيرند و انگليس هم كه هيچ وقت با ما دوست نبوده بخاطر باغ قلهك لب و لوچه اش را ورچيده است و هرچه انتر و منتر در دنيا دارند براي ما شاخ و شانه مي كشند. دور نباشد بعضي ها كه سكاني، فرماني، ماسماسكي، چيزي در دستشان است به اندازه ي موش نكته بين و عاقبت انديش باشند و اين روزها به جاي گير دادن به چكمه ي دخترها و لباس پسرها فكر ملك و مملكت باشند. يكهو نشود كه اينها سرشان توي مانتوي زنها باشد و مملكت يا به كام راسو شود و يا به چنگ جغد!

ايران ما و فنچ زلزالوس و سگ همساده بالايي

2011-12-13T22:28:00.001+03:30

ايران ويار دارد زود به زود گرسنه مي شود، گرسنه كه مي شود به پر و پاي من مي پيچد من هم نامردي نمي كنم هر چه دم دستم مي آيد مي دهم بخورد. او هم نامردي نمي كند همه چيز را مي فرستد به خندق بلا. از طرفي زلزالوس پسر حاج خانم فنچ دارد مدتي است يكي از پرنده هايش گم شده چند روزي است پيله كرده كه ايران پرنده اش را گرفته و خورده است مي گويد: مگر شما نمي گوييد ايرانتان تازگي ها خيلي گرسنه مي شود ؟ لابد ناپديد شدن فنچ من هم زير سر خود اوست. من زير بار نمي روم مي گويم : ايران اصلا اهل گرفتن اين چيزها نيست تازه گيرم كه پرنده تو را ايران ما گرفته باشد نمي تواند اين يك بند انگشت فنچ را پر بگيرد و پوست بكند و بپزد و بخورد. ايران ما اصلا خام خوار نيست عادتش به خوردن لقمه ي آماده است . اما زلزالوس بد پيله است مي گويد : اگر ايران فنچ مرا نخورده پس كي خورده ؟ من اصلا سر در نمي آورم فنچ او در خانه ي ما چه مي كرده ! با اين حال شَكم به سگ همسايه بالايي است. شايد اصلا سگ همسايه پرنده را گرفته و داده است دست ايران ما، بله همسايه بالايي ما سگ دارد.اصلا ما همه امان در اين ساختمان غير از خودمان جك و جانورهاي ديگري هم داريم كه با ما مي خورند و مي نوشند و روزگار مي گذرانند.

نيش مار غاشيه و عقرب جراره

2011-12-11T20:02:00.002+03:30

ياد يه چيزي افتادم يهو! در زمان جنگ شهرها وقتي جنگ و موشك بارون و بمبارون! كشيده شد به تهرون! شروع كردن تو مدارس و مساجد و ادارات، پناه گاه ساختن. پناه گاهها رو ساختن و به مردم گفتن هر وقت اوضاع قرمز شد بزنيد بريد تو پناه گاه . باباي من اولش زير بار نمي رفت يعني براش يوخده غير معمول بود كه تا آژير مي زنن زن و بچه رو برداره و ببره تو پناه گاهي كه هر جور آدم ناجوري ممكن بود بهش پناه آورده باشن! اين شد كه تصميم گرفت خودش تو خونه پناه گاه درست كنه واسه خاطر همين زيرزمين قديمي خونه رو تميز كرد و خنزر پنزرهاش رو بيرون ريخت و يه دوسه تا لحاف تشك برد انداخت اونجا و منتظر نشست تا موشك بارون شروع بشه و پناهنگاه طاق ضربي رو تست كنه ! ما دخترها زيرزمين رو اسرار آميز تر از اين مي ديديم كه بخاطر پناه گاه شدن گند زده بشه بهش! دليلش هم اين بود كه تو بچه هاي خونواده يه جوري باور شده بود كه پدر بزرگم ،‌ مادر بزرگم رو كشته و برده اونجا دفنش كرده ! هر چي هم كه ما رو مي بردن سر قبر مادر بزرگ تو شابدول عظيم و مي گفتن: مامان بزرگ اينجاست و قبرش هم اينه و اين هم اسمش، باز باور نمي كرديم و ته دلمون يه چيزي مي گفت كه مادر بزرگ ته زيرزمين طاق ضربي با يه تبر تو فرق سرش دفن شده و اگه كسي همت كنه و دلش رو داشته باشه كه اونجا رو بكنه اسكلت پيرزن رو با همون تبري كه تو سرش نشسته مي تونه ببينه ، خود من يه بار سر همين موضوع پسر عمه ي بيچارمو به حدي ترسوندم كه جيش كرد تو شلوارش، اما بعد بهش قول دادم كه اين مورد جيش كردن رو به كسي بروز ندم كه البته نشد و لااقل همه ي دختر پسرهاي فاميل و يكي دوتا دوست و آشناي مشترك از جريان باخبر شدن. بزرگترها هم بعدن با خبر شدن و كلي هم باعث شرمندگي بچه شد. من هم پيش وجدان خودم ناراحت هستم الان باور كنيد! بي وجدان كه نيستم يه چيزهايي دارم. البته قبول دارم خيلي وجدان تپل مپل و باحالي نيست اما يه چي هست كه تاحدي ديده بشه و بشه اسمش رو گذاشت وجدان . خوب منم بچه بودم خيلي سخته كه يه نفر هي پز باباي پولدارش رو به آدم بده و آدم دست و بالش جايي بند نباشه ! بگذريم ، موضوع پناه گاه رو مي گفتم ، بالاخره زد و يه شب دوباره آژير قرمز و قطعي برق و هواپيما و ضد هوايي، و عاقبت اون موقعيت كه بابام بتونه پناه گاهش رو امتحان كنه رسيد و ما با زور و اردنگي فرستاده شديم تو پناه گاه. همينطور سه تا دختر قد و نيم قد و يك مادر پدر عشق فرزند رو تصور كنيد كه رخت خوابهاشون رو گوش تا گوش از اين طرف زيرزمين تاريك تا اون طرف زير زمين تاريك پهن كردن و دل تو دلشون نيست كه بمبها كجا مي خورن زمين و چطور بايد به وقت ضرورت از مهلكه فرار كن و فكر كنيد چه اتفاقي مي تونست بيفته در اون لحظات ؟

نخير خبري از روح مادر بزرگ و تبر بزرگ توي سرش نشد ولي هنوز چند دقيقه توي پناه گاه نمونده بوديم كه تن مثل برگ گلمون شروع كرد به خاريدن . يعني شما كل اين خانواده صميمي و گرم رو تصور كنيد كه دارن خودشون رو مي خارونن و هنوز بمباران تموم نشده دنبال يه راه چاره اي مي گردن تا از شر شپش ها و ساس ها و بقيه موجودات خارش آور فرار كنن و برن همون بالا زير بمباران دشمن بعثي. همونجا بود كه من به اين نتيجه رسيدم كه اگه آدم قراره بميره بهتر زير بمباران دشمن، شرافتمندانه بميره نه اينكه توي زير زمين مسئله دار! با نيش مار غاشيه و عقرب جراره !