کوچه، هوا خوری، خیابانی که تبدیل به پارکینگ شده است، نان فروشی، بقالی، آدم های سردرگم، جمعه بعد از ظهر!
تمام آن آدم هایی که برای دیدن یک فروشگاه بزرگ، با ماشین خود صف کشیده اند تا بخرند، بخرند، بخورند، بخرند. ارزشش را ندارد که من هم به جمعشان اضافه شوم. آمده ام که هوا بخورم، نه اینکه هوایم را بخورند.
یک ربع ساعت، پیاده روی تا سر خیابان. بیشتر نه. حوصله اش را ندارم.

موسیقی، چای، پیراشکی، نوشتن، جمعه بعد از ظهر!
حافظه ی فلش اذیت می کند. در به زور باز می شود. باز هم خانه.
چایی دم می کنم تا با پیراشکی هایی که خریده ام نوش جان کنم. موسیقی؛ شاید حال و هوایم عوض شود. پنجره را باز می کنم و زیر آن می نشینم پای کامپیوتر.
باید رساله بنویسم. می نویسم. رساله نه! یادداشتی که این روز به یاد ماندنی را به خاطر داشته باشم. می دانم که شاید استادهایم هم آن را بخوانند و از آن بر علیه من در دادگاه استفاده کنند.
حالم بهتر است. بروم چای بریزم برای خودم و خودم و به همراه خودم بنوشم. با پیراشکی!

پنجره ی باز، زمستان، سرما، چای داغ، حال خوب، شام، شاید باز هم فیلم، جمعه شب…

ماهی خانوم!
خواستم سر به بیابان بگذارم. بیابانی که تهش را نمی دیدم. به دنبال آرامشی.
سر به بیابان گذاشتم، اما تا گردن بیشتر نرفتم. خاصیت خرها همین است. سرمان یک گردن جلوتر از قلبمان راه می رود!
قلبم را به بیابان راهی نیست.
مثل خر پشیمان شدم.
آرامش من، کنار همین رودخانه است. حتی اگر فقط سایه ات را ببینم.

ماهی خانم!
دلم برایتان تنگ می شود هر شب در کنار این رودخانه که هیج چیز ته آن پیدا نیست. جغد ها به من اعتراض می کنند. خبر ندارند که بیداری من برای شکار نیست؛ برای شکار شدن است.
من از خرچنگ، فقط چنگ کم داشتم. حسودیم می شد به او.
گاهی آرزو داشتم که کاش من هم ماهی بودم. اما اگر ماهی بودم، دیگر قصه ای نبود. افسانه نمی شدیم.
قصه ی خرچنگ و ماهی!!! کسی باور نمی کند.
قصه ی خر و ماهی اما…

راستی! می دانم که از اسب ها نمی ترسید. فقط رنگ قرمز قشنگتان سفید می شود. اگر بخواهید، یال و دم همه شان را کز می دهم.