www.4shared.com/audio/iqpGVC6b/nima-acamy.html

در خدمت و خیانت سربازان

راننده زده بود روی ترمز، نفهمیده بودم. اول خیال کردم خودم از ناراحتی کله خودم را کوبیده‌ام به صندلی جلویی. بعد یک خانمی از 206 صندوق‌دار سفیدش آمد پایین. نگاه کرد به کناره‌ی ماشین‌اش. هیچی نشده بود. بعد به راننده گفت: «کره‌خر» و سوار شد و رفت. راننده که داشت تخمه کدو می‌خورد سر و سینه‌اش را از پنجره کرد بیرون و در حالی که یک پوست تخمه روی زبان‌اش سرگردان بود گفت: «ک.س عمه‌ت» و وقتی سر و سینه‌اش را آورد تو و دنده را جا زد که برویم گفت: «حرومزاده.»

«‌نمی‌شه هم بهشون چیزی گفت این دخترا رو.» مرد پیری که عقب نشسته بود زبان‌اش باز شده بود. «اگر هم بزنی بهشون گریه زاری راه می‌ندازن می‌گن ماشین بابام بود، ماشین داداشم بود، نمی‌دونه ورداشتم…» داشت ادامه می‌داد اما راننده پرید توی حرفش که: «بابا حرف من اینه، می‌گم که داری خلاف می‌کنی بکن. گه اضافه نخور.» دو بار دیگر تکرار کرد که: «گه اضافه نخور.» بعد پیر مرد گفت: « دخترم هستن و … » راننده یک تخمه گذاشت توی دهان‌اش و با زبان باهاش بازی کرد تا زیر دندان گیرش بیندازد. بعد توی آینه پیرمرد را نگاه کرد. گفت: «آقا، مرداشم همینن.» پیرمرد بیرون را نگاه کرد. راننده گفت: «البته دور از جون شما.» پوست تخمه را تف کرد بیرون و توی آینه پیرمرد را نگاه کرد و دوباره گفت: «آقا، البته دور از جون شما.» کمی جلوتر راننده باز سرش را از پنجره کرد بیرون و به راننده‌ی خاوری که از رو به رو می‌آمد گفت: «چطوری رحمت؟» خندید. توی آینه پیرمرد را نگاه کرد، گفت: «نیشابوریه»

www.4shared.com/audio/Jp_ry0g8/rahman-academy.html

گور پدر اساتید

www.4shared.com/audio/4Wz-QdIW/elham-academy.html

درود بر دخترهای عالَم

www.4shared.com/audio/Kc-eQ5Cr/Radio_Khazil-Academy-2.html

درود بر تابستان

اتفاقن ظهر همان روز من هم احمد را دیده بودم. با همان دختره. روزهای اولی بود که در شرقی داشکده فنی را بسته بودند و همه از بالای دیوار می‌رفتند و می‌آمدند. تازه می‌خواستم بروم سمت دیوار که دیدم احمد از آن‌ور دیوار پرید. نمی‌دانم من را دید یا نه. رویش را دوباره کرد سمت دیوار و سرش را گرفت بالا. گفتم شاید کیفش را گذاشته بالای دیوار تا راحت بپرد پایین، حالا می‌خواهد یک جوری برش دارد. اما دیدم یک جفت دستِ دیگر تاج دیوار را چسبید و خودش را کشید بالا. بعد نشست روی دیوار و آرام آمد پایین. یک دختری بود که تا حالا ندیده بودمش. چیزهایش ریخته بود روی زمین و پشت مانتوش چون نشسته بود روی دیوار خاکی شده بود. احمد چیزهایش را داد دستش و دم کونش را برایش تکاند. بعد رفتم سراغ شان. من احمد را زیاد نمی‌شناختم. رفیق خودم نبود. رفیق چند تا از رفقای دیگرم بود که محض سلام احوال پرسی توی جمع هم‌دیگر را شناخته بودیم. احمد هم آمد جلو و مثل همیشه دهانش نیمه باز بود و می‌خندید. آمد دست داد و گفت: به به آقا فراز. دقیقن همین‌جوری گفت. بعد یک قدم گذاشتیم آن‌ورتر پیش دختره. احمد دستش را گرفت سمت من و گفت: آقا فراز و بعد دستش را گرفت سمت دختره و اسمش را گفت. دختره خندید. نه، اصلن از همان ابتدا داشت می‌خندید. یک ردیف دندان سفید توی دهانش بود. بعد کمی حرف زدیم. از چیز‌هایی گفتیم که حالا اگر هر کاری هم بکنم یادم نمی‌آید چه بودند. آخر، آن دندان‌ها. آن دندان‌ها. همه اندازه‌ی هم. همان لحظه‌ی اول وقتی لبخندش را دیدم آمدم پیش خودم بگویم چه دندان‌های زیبایی. اما بلا فاصله منصرف شدم. چرایش را نمی‌دانم. انگار یک نقص عجیبی توی چینش دندان‌هایش بود که زیرکانه خودش را قایم می‌کرد اما یک جور تاثیرگذاری حضور خودش را اعلام می‌کرد.

پمپ حوض خاموش بود. رسیده بودیم کنار حوض. آب حوض راکد بود و کلی آجر کف‌اش افتاده بود. علی رفته بود ایستاده بود کناره‌ی حوض و داشت آرام آرام با کف پایش به سطح صاف آب ضربه‌های کوچک می‌زد و از موج‌هایی که سر تا سر حوض را پر می‌کردند کیف می‌کرد. گفت: یادته این‌جا پمپ روشن بود چه شلوغ می‌شد؟ گفتم: آره. با دست‌هاش کناره‌ی حوض را نشان داد گفت: این‌جا یه مبل کهنه بود. یه سطل آشغال این‌جا. چقدر میومدیم این‌جا، یادش بخیر. بعد سیگارش را در آورد. من هم در آوردم. اصلن آمده بودیم این‌جا به رسم قدیم سیگارمان بکشیم دور حوض. گفت: یادته؟ تو بودی اون سری که پمپ روشن بود من نشسته بودم رو لوله‌ش، غلام داشت با پاش می‌زد روی سطح آب؟ گفت: کونم یخ کرده بود. انگار نشسته بودم رو غالب یخ و بعد خندید. گفتم: نه، من نبودم باهاتون. بعد رفت سمت لوله‌ی پمپ و گفت: اون سری، من این‌جا نشسته بودم. غلام داشت با پاهاش می‌زد روی سطح آب. یه دختره هم نشسته بود اون‌جا پشت بوم‌اش نقاشی می‌کشید. و به سمت درخت‌های پشت محوطه‌ی حوض اشاره کرد. وقتی از دختره حرف زد چشم‌هایش را بست و دست‌هایش را در هوا تکان داد. گفت: غلام رفته بود تو کفِ‌ش حسابی. گفتم: چه‌طوری بود؟ داف بود؟ گفت: اووف. و دهانش را جمع کرد تا ادامه‌ی اوفف‌اش را یک‌جور زیبایی جمع کرده باشد. گفتم: به نظرت می‌شه کفشامو تو این آب بشورم؟ گفت: تو چرا کفشاتو واکس نمی‌زنی؟ من هر وقت میام خونه‌ی شما کفشامو واکس می‌زنم. روی کفش‌هام پر از خاک بود. هیچ چیز نگفتم و پای راستم را کردم توی آب و تکان دادم تا تمیز شود. آب رفت تو و جورابم را خیس کرد. آن یکی را هم کردم توی آب راکد و تکان دادم. باز هم جورابم خیس آب شد. اما کفش‌هایم تمیز تمیز شده بودند. گفتم بیا بریم طرف سلف تا یه‌کمی جورابام خشک بشه. رفتیم. بعد علی گفت: می‌دونی بعدش چی شد؟ گفتم: نه. گفت: چند روز بعد نشسته بودم تو خونه که دیدم غلام بهم زنگ زد. دیدم داره می‌خنده. گفتم چی شده؟ گفت اگه بدونم کی رو دیده. بعد گفت: دختره رو با احمد دیده. دیده بوده باهم بودن. و بعد خندید.

داشتیم می‌رسیدیم به سلف. گفتم: یادت هست یه بار بهتون گفته‌م دختره عجب دندونایی داشت بعد شما همه‌تون خندیدن؟ گفتین هیچ جای جذاب‌تری توش پیدا نکردی؟ علی گفت: نه. یا شاید همین نه را هم نگفت. نمی‌دانست دارم از کِی و چی حرف می‌زنم. گفتم: دختره دندونای عجیبی داشت. چیزی به نظرش نمی‌رسید. رسید بودیم به سلف. یک غذا داشتیم که می‌خواستیم دو تایی بخوریم. کارت دست علی بود. رفته بود پای دستگاه و می‌خواست کارت را توی شیار دستگاه مخصوص کارت‌خوان سلف بکشد. کارت را برده بود بالا و داشت می‌کشید لای شیار که چهره‌اش را دیدم. داشت می‌خندید. کارش تمام شده بود و خندان، کارت بدست می‌آمد به طرف من. به همان حال خنده گفت: ولی چه خوب شد امروز خسروجرد رو دیدیم ها. و کارت را داد به من تا برود و ظرف بردارد تا برای هر دو‌تامان غذا بگیرد. علی همیشه همین جوری است. دیگر حرفی که نداشته باشد، بلند می شود، یک کاری انجام می‌دهد، باهاش می‌خندد و بعد می‌رود.