بر خلاف نظریه شماره 100 که ارجاعی از محاکم قضایی بود؛

نظریه شماره 200 ارجاعی از کانون و موضوع آن برآورد خسارات وارده به یک کارخانه تولیدی است

… در مجاورت 2 کارگاهی قرار داد که حدود یک هفته قبل از عید سال 1405 در جنگ اخیر مورد حمله آمریکا/اسراییل قرار گرفته است و به دلیل شدت انفجار؛ خسارتهای زیادی به کل کارگاه وارد شده است. از جمله به سیستمهای رایانه ای و شبکه کامپیوتری و کابل کشی دوربینهای مدار بسته خسارات سنگینی وارد شده است که به دلیل از کار افتادگی کلی تجهیزات اکتیو و پسیو؛ تعیین مشخصات فنی تجهیزات از بین رفته یا خسارت دیده ناممکن است. به عنوان مثال تجهیزات موجود در یک رک که در ارتفاع بالا نصب شده بود کلا بر اثر شدت انفجار از رک به بیرون پرتاب و نابود شده و …

برآورد خسارات وارده به یک گروه کارشناسی 6 نفره واگذار شده که در مجموع هیات کارشناسی رقم خسارات وارده را بیش از 84 میلیارد تومان تعیین و اعلام نموده است.

حکایت منه. سالها پیش قالب سایت کانون رو عوض و ویرایش کرده بودم؛ یادم نمیومد چه جوری یک تصویر خانه گذاشتم روی هدر و لینک به “صفحه اصلی” رو براش تنظیم کردم.

حالا کلی گشتم تا پیدا کردم. یادش بخیر؛ سید محمدباقر علامه؛ همکارم در واحد فاوای گاز استان قم میگفت، حدیث داریم:

قیّد العلم بالکتابه

در فایل header.php از قالب izidreams-kk که قالب دستکاری شده izidreams هست، دستورات زیر به این بخش از کار مربوطه

<div class=”art-Header”>
<div class=”art-Header-png”></div>
<div class=”art-Header-jpeg”></div>
<div class=”art-Logo”>
<h1 id=”name-text” class=”art-Logo-name”>
<a href=”<?php echo get_option(‘home’); ?>/” >
<img src=”http://iaoemarkazi.ir/uploads/2011/01/home.jpg” title=”صفحه اصلی” alt=”صفحه اصلی” rel=”alternate” style=”border:0″/></a></h1>
<div id=”slogan-text” class=”art-Logo-text”>
<?php bloginfo(‘description’); ?></div>
</div>

 ادعای جنجالی مجید حسینی: اخیراً آیت الله مکارم شیرازی رشوه رو حلال اعلام کرده است این یعنی ما داریم خودمون رو با سیستم ست میکنیم
@khabarfarda_ir

یاد خاطره ای افتادم مربوط به سال 1375 که به نظرم بد نیست اینجا منتشرش کنم.

خب؛ من قبلا به شدت معتقد بودم که نباید رشوه بدی و پارتی بازی کنی و …

تا اینکه در جریان “آموزشگاه کامپیوتر رایانه” کار به جایی رسید که…

بزارید از اول قصه را تعریف کنم. خب؛ من دانشجوی ترم آخر (مهر تا بهمن 71) مقطع لیسانس دانشگاه صنعتی اصفهان بودم. پسرخاله م (رضا) که زودتر از من فارغ التحصیل (از دانشکده فنی دانشگاه تهران در رشته مهندسی شیمی) شده بود و در بیمارستان بقیه الله طرح سربازی بود، بعدازظهرها میرفت یه شرکتی کارهای کامپیوتریشون رو انجام میداد. مسئولان اون شرکت بهش گفته بودن تو بیا برو یه مجوز آموزشگاه کامپیوتر بگیر؛ سرمایه از ما. آموزشگاه کامپیوتر رو راه میندازیم و در کنارش خرید و فروش کامپیوتر هم میکنیم.  اون روزها روی اسمبل هر دستگاه کامپیوتر 100 هزار تومن سود داشت و دست زیاد نبود. پسرخاله به سازمان آموزش فنی حرفه ای تهران مراجعه میکنه و میگه من میخوام مجوز آموزشگاه کامپیوتر بگیرم. بهش میگن باید لیسانس کامپیوتر داشته باشی و در آزمون شرکت کنی. میگه من لیسانس مهندسی شیمی دارم. میگن نمیشه. یه پارتی پیدا میکنن و میگن خب باشه. برو مدارکت رو بیار. میگه چی میخواد؟ میگن پایان خدمت و … میگه من پایان خدمت ندارم. میگن شرمنده؛ مدرک تحصیلیتو میشد یه کاریش کرد ولی پایان خدمتو نمیشه. رضا بهشون میگه: “پسرخاله من {یعنی من} ترم آخر رشته کامپیوتر هست و پایان خدمت هم داره”. میگن خب باشه؛ با سفارش قبوله! بگو بیاد.

رضا (پسرخاله م) بهم زنگ زد و گفت یه نامه از دانشگاه بگیر که نزدیک به فارغ التحصیلی هستی و پاشو بیا تهران. رفتیم و کاراشو کردیم و آزمون دادم و چون نمره م بالا بود دیگه مصاحبه و تست عملی هم نیاز نبود و خلاصه پروانه آموزشگاه رو گرفتم. چون طی مراحل کمی طولانی شد؛ دیگه رضا و بقیه از راه اندازی آموزشگاه در تهران منصرف شدند. مدتی گذشت و من تصمیم گرفتم مجوز را به اراک منتقل کنم و در اراک با مشارکت دوستان آموزشگاه رو راه انداختیم…

مدتی گذشت و به من (که مدتی بورسیه وزارت نفت در دوره لیسانس بودم) گفتند باید برای انجام تعهد خدمت بری بندر امام. زیدی پیدا شد و گفت من مجوز آموزشگاه شما رو میخرم. گفتم نمیخواد بابت مجوز پولی بدی. فقط کامپیوترها رو بخر و فعالیت آموزشگاه رو ادامه بده که کاری که ما شروع کردیم ابتر نمونه. پسرک 3 دستگاه کامپیوتر مرا قسطی خرید اما پس از مدتی از پرداخت اقساط خودداری کرد. یک حواله مال موسسه مالی اعتباری بنیاد هم به من داده بود که بعدا فهمیدم به اندازه چک اعتبار نداره (گفتند چک کیفریه و این حواله حقوقی و من اونموقع فرق این دو را نمیدانستم!).

خلاصه دردسرتون ندم. رفتم سراغ شکایت. دوستی داشتیم اونموقع در دادگستری کار میکرد که گفت باید بری و یک جفت کفش آهنی بخری و مطمئن باش تا بخوای به نتیجه برسی اینقدر باید بیای اینجا و بری که کفشات سوراخ میشه!!!

بعد از حدود 1 سال و نیم رفتن و آمدن و طی مراحل طولانی (که حوصله گفتن و نوشتنش رو ندارم)؛ بالاخره حکم توقیف اموال رو گرفتم و وقتی به اجرای احکام مراجعه کردم و با پیرمردی که او هم آنجا بود درددل کردم او گفت: تو 1 سال و نیم هست که داری میری و میای. من 7 سال رفتم و اومدم تا تازه بخشی از خونه بدهکار رو به نامم کرده اند و حالا میدانم که 7 سال دیگه باید برم و بیام تا اجاره اون بخش از خانه رو بگیرم (خب اگر اینها کارآمدی سیستم قضایی در ایران نیست؛ پس چیست؟! بماند)

حکم توقیف اموال رو بهم دادند و گفتند برو پاسگاه محل. رفتم و با مامور اجرای احکام به درب کتابفروشی بدهکار رفتیم. خودش اونجا نبود و همکارش گفت ایشون اینجا هیچکاره س و این اموالی که اینجاست هم مال ایشون نیست. مامور اجرای احکام گفت:

پس بریم!

دست از پا درازتر برگشتیم. وقتی داستان را برای یکی از دوستان تعریف کردم؛ گفت: یه شیرینی به مامور میدادی کارت رو راه مینداخت!

من که تا اونموقع به این به اصطلاح رشوه دادن اعتقادی نداشتم؛ چون مستاصل شده بودم؛ به مرحوم پدربزرگم که روحانی و امام جماعت مسجد بود مراجعه کردم و شرح ماوقع رو گفتم. ایشون گفت:

حدیث داریم که اگر جایی کارت گیر کرد و منوط به پرداخت رشوه بود؛ اشکال نداره بپردازی!!!

و من قانع شدم! آشنایی پیدا کردیم که با همکار مامور اجرای احکام، همدهاتی بود. رفتیم به همکار مامور اجرای احکام گفتیم: به همکارت بگو شیرینیش سر جاشه. رفت و گفت.

دوباره رفتم نامه مجدد از اجرای احکام گرفتم و همراه همان مامور به درب کتابفروشی مذکور رفتیم و دقیقا همان پرده گفته شده قبلی تکرار شد. اما این دفعه مامور اجرای احکام خطاب به من گفت: تو برو یه ماشین بگیر بیار. و به طرف گفت:  ما این اموال رو میبریم پاسگاه، شما بیا اونجا ثابت کن که مال همکارت نیست. و او به دست و پای مامور افتاد و گفت من خودم چک میدم و داد. مامور بهش گفت نیم ساعت دیگه پول نقد بیار پاسگاه وگرنه چک رو میبریم بانک. و بدهکار نیم ساعت بعد با پول نقد جلوی پاسگاه بود. و صد البته مامور اجرای حکم هم به شیرینی خود رسید.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل …

راستی

یادم افتاد که مشابه چنین داستانی در قضیه خرید اینترنتی موبایل (که کلاهبرداری بود) برام تکرار شده که داستانش رو قبلا اینجا نوشته ام.

پی نوشت:

زیدی در تلگرام اشاره کرده که  پرداخت رشوه کاری عاقلانه است

نوشتم:

گیر کار اونجا نیست که اگر تو کارت گیره و مجبوری رشوه بدی؛ بده!

گیر کار اونجاست که چرا باید سیستم فاسد باشه که ملت مجبور باشن رشوه بدن؟

tarefe1405

حالا (پس از اعلام همکاری افتخاری برای پشتیبانی سایت)

نگاه کردم دیدم؛ کاربری که کار را از من تحویل گرفته بود؛ با یوزر من کار میکرده و مطلب منتشر میکرده.

بنابراین الان مجبورم “نویسنده” پستها را اصلاح کنم…

هوشیار جان سلام. من یه مشکل عجیب دارم و اون اینه که در وردپرس سایت شخصی ام آمار تعداد پستها در جاهای مختلف با هم نمیخونه. مثلا در قسمت “کاربران” نشون میده که یوزر خودم 3371 پست منتشر کرده ولی در قسمت نوشته ها؛ “مال من” را 3404 تا نشون میده. همچنین در قسمت “نوشته ها” تعداد کل پستهای منتشر شده را 3564 تا نشون میده که این عدد با جمع تعداد پستهای کل کاربران همخوانی داره. ولی در همین قسمت نوشته ها؛ تعداد “همه” پستها 3629 تاست. خلاصه اختلاف تعداد پستها و اعداد و ارقام آماری برام سواله و نمیدونم منشا اون چیه و برای رفعش چه باید کرد؟

هوشیار بعد از ارائه توضیحاتی؛ پیشنهاد داد کوئری زیر را اجرا کنم

و بعد از اجرای کوئری؛ نتیجه زیر به دست آمد

نهایتا مشخص شد که منشا اختلاف؛ روشهای متفاوت شمارش تعداد پستها در وردپرس است. هوشیار در این مورد نوشت:

تابع داخلی وردپرس برای شمارش نوشته‌های یک کاربر (count_user_posts) به‌صورت پیش‌فرض نوشته‌های آن کاربر را بر اساس وضعیت‌های مختلف در نظر می‌گیرد و حتی می‌تواند شامل private باشد، در حالی که صفحه کاربران و صفحه نوشته‌ها ممکن است با پارامترها و فیلترهای متفاوتی شمارش کنند. خود مستندات رسمی وردپرس هم تأکید می‌کنند که شمارش نوشته‌ها به وضعیت و سطح دسترسی بستگی دارد.

پس از اجرای کوئریهای دیگری که وضعیت پستها را با جزئیات بیشتر نشان میداد؛ نهایتا هوشیار نوشت:

بنابراین فعلاً هیچ نیازی به اصلاح دیتابیس یا حذف این رکوردها نیست. حتی آن attachmentهای سال ۲۰۰۶ و staticهای قدیمی احتمالاً بخشی از ساختار قدیمی سایتت هستند و دستکاری‌شان می‌تواند اشتباه باشد.

تا اینجا خبر خوب این است که معمای 3629 تقریباً با قطعیت حل شد و ظاهراً هیچ خرابی در دیتابیس در این قسمت وجود ندارد.

پی نوشت:

امروز متوجه شدم که آن داستان هک سایت کانون؛ گریبان سایت/وبلاگ خودم را هم گرفته است. هکر محترم 20 اکانت با سطح دسترسی ادمین برای نفوذ ایجاد کرده بود که خوشبختانه خیلی خرابی به بار نیاورده. اکانتهای اضافی حذف شد.

در بررسی دقیقی که کردم؛ مشخص شد

ریشه اصلی مشکل؛ وضعیت فعلی اینترنت در ایرانه که اتصال درست حسابی به سرویسهای خارجی قطعه. مثلا اکیسمت هم درست کار نمیکنه و کامنتهای اسپم در سایت شخصی خودم دیوونه م کرده!
نمیدونم قبلا  گفتم یا نه؛ که updraftplus هم کار نمیکنه و بنابراین مجبوریم بکاپ دستی بگیریم …

عوارض تردد افزایش پیدا کرده.

مثلا کنارگذر شمالی اراک که 15 هزار تومن بوده؛ حالا شده 30 هزار تومن!

البته هکر محترم به نظر خیلی وارد نیست و خوشبختانه  اطلاعات  حذف نمیشه یا شاید دلش به حال ما میسوزه و اطلاعات رو حذف نمیکنه!

دفعه پیش از 6 تیر تا 20 تیر (که من مشکل رو حل کردم) سایت مشکل داشت.

ایندفعه هم 4 روز پیش خراب شده بود که من در تهران و دنبال کارهای پزشکی بودم

تا اینکه امروز درستش کردم.

دفعه پیش هکر محترم 250 یوزر ادمین درست کرده بود و 45 افزونه اضافی نصب کرده بود

ایندفعه 5 یوزر اضافه کرده و 1 پلاگین نصب کرده

تا خدا برای بعدها چه خواهد…

گفتم شاید بد نباشه در یک پست به این موضوع بپردازم و از تجربیاتم در این زمینه بگم.

همکاری که در اتاق کار من هست؛ حالش خوب نبود. بهش گفتم بلند شو برو توی نمازخونه استراحت کن. گفت خوشم نمیاد چون ممکنه بعضیا حرفهای بد در موردم بزنن.

گفتمش هر کس حرف زد بگو تا من جوابشو بدم و 2 خاطره زیر را برایش تعریف کردم:

1- در شرکت گاز استان مرکزی؛ یادش بخیر؛ آقای تقوایی رییس لارج خدمات اجتماعی و رفاهی بود. تعریف میکرد میگفت:

زمانی که پالایشگاه آبادان کار میکردیم (قبل از انقلاب 57) اونموقع سطح بهداشت عمومی خیلی پایین بود. رییس خدمات پالایشگاه (که یک فرد انگلیسی بود) دستور میداد که در سرویسهای بهداشتی به اندازه کافی صابون و مایع دستشویی بزاریم. به اندازه کافی شارژ میکردیم اما برخی کارمندان و کارگران برمیداشتند میبردند خانه خودشان و زود خالی میشد. رییس خدمات دوباره دستور میداد که شارژ کنید. میگفتیم بابا؛ جلوشون رو بگیرید نزارید ببرن خونه! میگفت نه! اینها صابون رو که میبرن خونه که نمیخورن. باهاش اعضای خانواده شون بهداشت رو رعایت میکنن و این باعث افزایش سطح بهداشت عمومی میشه و باعث میشه که کمتر مریض بشن و در نتیجه پرسنل بیشتر میتونن کار کنن. چون وقتی پرسنل خودشون یا اعضای خانواده شون مریض بشن اونوقت دیگه نمیتونن درست حسابی کار کنن.

ببینید عمق نگاه سیستمی یک انگلیسی را. همین نگاه باعث شده که در سیستم انگلیسی نفت (که البته الان دیگه چندان آثاری از اون دیدگاههای قدیمی در اون باقی نمونده!!!) در مجموعه مقررات؛ فصلی تحت عنوان “رسیدگی به نگرانیها و گله مندیهای پرسنل” تدوین شده. سیستم مدیریت باید به گونه ای باشه که پرسنل بدون هیچ دغدغه ای بتوانند به بهترین وجه ممکن کار کنند و اگر سازمان برای پرسنل دل بسوزانه و مشکلاتشون رو برطرف کنه؛ پرسنل هم با جون و دل برای سازمان کار میکنند. پرسنل قدیمی نفت میگفتند: قدیمها روز تعطیل اگر ما میومدیم سر کار؛ اضافه کاریمون دو برابر حساب میشد. البته همین سیستم انگلیسی جلوی دغلبازی را هم گرفته ها. در قرارداد پرسنل رسمی نفت اومده که: کارمند موظف است در سراسر طول سال در سرتاسر ساعات شبانه روز هر وقت که شرکت ازش خواست در محل کار حاضر بشه و انجام وظیفه کنه بدون اینکه توقع یک ریال اضافه کاری رو داشته باشه. کسی که عمیق نبینه، میگه عجب! پس اون که تو داری اضافه کار روز تعطیل را دو برابر پول میدی، با این بند سنخیتی نداره! سیستم امضا ازت گرفته که نباید پول اضافه کار بخواهی ولی از اونور هم هواتو داره که بی انگیزه نشی.

بعد از شنیدن این خاطره از آقای تقوایی؛ من که رییس واحد کامپیوتر بودم؛ به پرسنل واحد میگفتم: هر وقت خودتون یا اعضای خانواده تون خدای نکرده مریض شدید؛ برید دکتر و پاس  “ماموریت اداری” بزنید. (چون پاس “پزشکی” دنگ و فنگ داره و نیاز به تایید مراجع بهداری شرکت داره. تازه اگر پیش پزشک بیرون برن دنگ و فنگش بیشتره). خلاصه به زیرمجموعه میگفتم از نظر موضوع پر اهمیت بهداشت و سلامت؛ باید مطمئن باشم که دغدغه ای ندارید.

2- همونطور که در اینجا نوشتم؛ سرپرستی داشتیم در پتروشیمی اراک (قبل از اینکه من به گاز استان مرکزی برم) …

…. روزی برای گرفتن مرخصی ساعتی نزد ایشان رفتم.
گفت: میخوای کجا بری؟
گفتم: شهرک مهاجران (انموقع ساکن آنجا بودیم)
– برای چی میخوای بری؟
+ خانمم را ببرم دکتر!
– برای چی تو میری خانمت را میبری دکتر؟
+ پس میخواستی کی ببره؟!
– خب، حالا برای چی میخوای ببریش دکتر؟
+ دندونش درد میکنه.
– برای چی دندونش درد گرفته؟
+ نمیدونم!
– خب، حالا کی دندونش خوب میشه؟؟؟
– !!!!!!!!!!
خلاصه این نمونه ای از اخلاق ایشون بود و همچنین مدیریتش!!!

از پتروشیمی اراک تقاضای انتقالی دادم و در تهران (پس از طی مراحلی طولانی) به شرکتهای غیر پتروشیمی معرفی شدم برای کاریابی (در سطح نفت – که خود داستانش مفصل است…). نامه ای دادند و بردم به دفتر مرکزی شرکت ملی پالایش و پخش. آقایی دنیادیده و پخته (که متاسفانه اسمش یادم نیست)  و به معنای واقعی کلمه “آقا” بود؛ نامه مرا گرفت و گفت: شما برو با آقای فلانی اول مصاحبه فنی تخصصی ازت بگیره بعد اگر قبول شدی بیا من فقط یک سوال ازت دارم.

رفتم مسئول مربوطه را پیدا کردم و باهام مصاحبه کرد و مرا تایید کرد و گفت: برو پیش همان “آقا”  من تلفنی بهش زنگ میزنم و میگم که شما از نظر فنی تخصصی قبولی.

به همان “آقا” مراجعه کردم. گفت من فقط یک سوال ازت دارم. گفتم بفرمایید.
– جایی که الان کار میکنی؛  با مسئولت درگیر هستی یا نیستی؟
+ چطور مگه؟
– اغلب کسایی که انتقالی میگیرند؛ درگیرند و اغلب کسایی که جای من نشستن، فکر میکنن متقاضی انتقالی مقصره. اما تجربه به من ثابت کرده که همواره اینطور نیست و من با کسایی سروکار داشتم که فهمیدم رییسش مقصر درگیری هست!
+ حالا که صادقانه گفتید من هم صادقانه جوابتون رو میدم. بله من درگیرم ولی برای اینکه بدانید مقصر کیه یک نمونه براتون تعریف میکنم…

و داستان فوق (مرخصی ساعتی) رو براش تعریف کردم.

ایشون گفت: پس دوباره بر من ثابت شد که متقاضی انتقالی مقصر نیست بلکه رییس یا سرپرستش مقصره.

البته ایشان هم انتقال مرا به مجموعه پالایش و پخش در همان سال تایید کرد. اما چون چند روز بعد؛ انتقالی به گاز استان مرکزی اوکی شد؛ اونموقع به پخش و پالایش نرفتم. بلکه چند سال بعد قسمت شد که در پخش و پالایش خدمت کنم …