кибер котле

И отсуство на информација е информација

2011-07-21T11:02:20Z

На 19.јуни оваа година доставив барање до МВР за пристап до информации во врска со нивните активности за затворање на Фејсбук групи кои наводно ширеле говор на омраза и повикувале на насилство а се поврзани со протестите против полициска бруталност кои се одвиваа(т) од 06.јуни. Во принцип барав четири работи:

1. Информација за регулативата според која се постапува;
2. Докази за спорната содржина — односно самата спорна содржина поради која се постапувало;
3. Листа на профили, страници и групи за кои било побарано бришење;
4. Содржината на дописите (преписката) помеѓу Фејсбук и МВР.

На 20.јули добив одговор. (Бидејќи го објавувам онака како што ми е пратен, го ставив на дното од текстов.) Во краткиот текст што следи, ќе се обидам да го искоментирам одговорот, прашањата кои произлегуваат и идните постапки.

Првата важна информација од овој одговор е дека МВР не нашло „доволно цврсти докази за постоење на основано сомнение за кривично дело кое се гони по службена должност.“ Тоа значи дека после проверката на определена спорна содржина, МВР донело заклучок дека нема елементи за понатамошна постапка, барем не за постапка во која тие како институција би учествувале.

Поради тоа што немало такви елементи, МВР не ги архивирало и документирало случаите бидејќи, според одговорот, тоа се прави во случај кога постојат „сериозни индиции за сторен криминал“. Поради тоа, во одговорот кој што го добив, не постоеше никаква конкретна документација за активностите за кои нивниот портпарол (и помошник министер) Иво Котевски ја известуваше јавноста.

Значи, немало случај и поради тоа нема документација. До тука работите се јасни, доколку ова однесување на МВР е според законите за архивирање и документирање кои немав време да ги проучам.

Сепак, во отсуство на случај, МВР сепак проследило такво барање до администрацијата на Фејсбук. Тоа проследување, како што се вели во одговорот, е проследување на „бројни поплаки од страна на граѓаните“. Првото прашање кое ќе биде упатено до МВР е според кои протоколи (закони или други правни акти), институцијата има право да проследува такви поплаки, и според што одлучува кои поплаки ќе бидат проследени а кои не.

Меѓутоа, тоа што е интересно во случајот е дека врз база на тие поплаки МВР ја почнало истрагата. Но, откако утврдиле дека нема доволно цврсти докази, тие сепак одлучиле истите поплаки да ги проследат до Фејсбук. Бидејќи ова нема некоја логика, ќе го формулирам како мое второ прашање до МВР.

Пред да се обратам до посериозна правна помош, моето трето прашање до МВР ќе биде на тема: отсуство на архива и документација за нешто што, де факто се случило, а тоа е проследување на барањата до Фејсбук. Тоа го барав во моето прво писмо, но ете, од одговорот се чини како да таква документација не постои, иако поплаките биле наводно доволно основани за МВР како институција да се обрати до трето лице, во случајов — Фејсбук.

Во меѓувреме, се одлучив да ја проширам мојата истрага. Веднаш да кажам дека не се определувам однапред дали постоел или не постоел „говор на омраза“ или „повикување на насилство“ како содржина во групите, страните или профилите на Фејсбук. Токму затоа и се допишувам со МВР. Тие информации би расветлиле дали МВР соодветно ја работи својата работа или учествува во цензура. Засега, во отсуство на цврсти факти (читај документација), работата е отворена.

Со таа цел, мојата истрага ја проширувам и на Фејсбук. Од нив ќе побарам, во рамки на дозволеното и почитувајќи ги принципите на приватност и анонимност, да ми ја обезбедат преписката со МВР, спорната содржина заради која било побарано бришење и постапката според која Фејсбук одлучил дека ќе ја прифати или одбие поплаката. Причините кои ќе ги наведам како извор на моето барање се утврдување на фактите за тоа дали МВР си ја врши својата работа или учествува како државна институција во помагање на цензура поткрепена со краудсорсинг. Притоа, ќе подвлечам дека не постапувам од предрасуди, односно не исклучувам постоење или непостоење на можност да има „говор на омраза“ или „повици на насилство“.

[Доколку било кој читател има некоја дополнителна информација, правен совет или дополнително прашање, не се обидувајте да ме контактирате лично, туку пишете во коментари. Целта на ова е да се задржи што поголемо ниво на транспарентност во понатамошните активности.]

одговор од мвр

Даниел кој?

2011-06-13T12:55:26Z

Во понеделникот, на 6.јуни.2011 група луѓе се организираше на Твитер за да се собере и изрази протест поради брутално убивање на човек од страна на припадник на полициската единица Алфи. Останатото е историја.

Што е најинтересно за протестите?

1. Протестите почнаа без многу информации. Не се знаеше точно кој е убиен, медиумите и МВР ништо не јавуваа или се обидуваа да ја сменат приказната. Но имаше сведоци и тоа беше доволно. Но тоа не беше клучното, според мене, за иницијалната каписла. Тоа што ги поттикна луѓето беше за нив познатата приказна — брутална полиција — која веројатно сите лично ја виделе или почуствувале. И покрај тоа што не се знаеше дали Даниел (подоцна Мартин) навистина постои или не, кој е, каде му се блиските. Се протестираше затоа што таму некаде, во паметењето, таквата приказна не беше непозната. Ако не биле на погрешната страна од пендрекот, тогаш веројатно го почуствувале непрофесионалниот и нечовечки однос на полицијата. Посебно на „Алфите“. Не случајно очевидците „видоа“ дека се тоа „Алфи“, иако на крајот се испостави дека е припадник на „Тигрите“ кој (најверојатно) во тој момент работел приватно. Но самиот факт дека очевидците во тој акт на убиецот препознаа „Алфи“, кажува многу за некоја (колективна) меморија за тоа што таа единица претставува. Ете затоа јас мислам дека има многу луѓе на протестите.

2. Многу од младите луѓе кои се приклучија и на некој начин го понесоа протестот тврдат дека тоа што го прават е аполитично. Таа динамика со оние кои го мислат токму спротивното ми е исто така интересен феномен на протестиве. Но тие, помалку искусните, изгледа како да учат и сфаќаат дека тоа што го прават е крајно политичко. А ако е политичко не е неопходно валкано, туку токму спротивното — акт на граѓанство и активизам.

3. Тоа што е веројатно најспецифичното за овие протести е сеуште релативно хоризонталната поставеност. Тоа има добри и лоши страни. Добро е, кога покажува дека различни иницијативи можат да се организираат без специфичен врв на одлучување. Лошо е кога се одлучува на ниво на толпа.

автор: jamari

Каде понатаму?

1. Мора да се биде фокусиран. Институцијата се обиде да го скрие убиството и поради тоа луѓето во нејзиниот врв потребно е да понесат одговорност. Ако не за нешто друго, барем поради потребата од независна истрага. А бидејќи неможе (сеуште) да му се верува на МВР, потребна е надворешна истрага. Но што мислам дека треба да биде барањето? Не измислувам топла вода — ова веќе беше кажано. Барањето е да се стопира полициската бруталност. Различни иницијативи ќе имаат различна идеја како тоа да се направи, но тоа што е сигурно е дека неможеме да очекуваме самото министерство да го стори тоа. Довербата во таа институција, барем за протестантите се чини како да е изгубена. Се повеќе изгледа дека ниту самата Влада може таква реформа да направи. Значи потребен е систематизиран притисок надвор од структурите на власта, а пред се директно од граѓаните.

2. Мора да се биде истраен. Формата на протестот(ите) ќе се менува со времето, но тоа што е потребно е некаква форма на граѓански притисок преку протест да остане се додека не се исполни барањето.

3. Институциите на системот мора да бидат искористени против самите себе. Размислете како да ги искористите правата кои ви стојат на хартија и ги реализирате субверзивно. Искористете го правото на слобода на информација, правото на одговор од јавната власт. Покажете им на вашите претставници дека ако не се побараат одговорност од министерството, тогаш вие ќе барате одговорност од тие кои што ве претставуваат.

Геј парада – Лондон 2010

2010-07-13T20:21:24Z

Отидов на парадата за да видам како е. Уште повеќе, отидов на парадата за да видам што е тоа што во Македонија чинам дека се уште е ризично да се организира. Минатата година, ако не се лажам, т.н „Марш на толеранцијата“ требаше да биде, меѓу другото и крипто-парада, сместена, со право, во контекст на промоција на толеранцијата воопшто. Самиот факт што имаше потреба да не се кажат работите експлицитно, кажува до каде се стигнати работите.

Како и да е, овде во Лондон, не очекував дека некој нешто ќе крие. Мислам, после толку време шетајќи низ улиците на Камден, каде што живеам, и Сохо, во чија близина студирам, не очекував некои посебни изненадувања. Неможам да зборувам многу за други градови низ светот, но во Лондон, битисувањето по свој вкус е приоритет број еден. Без разлика дали е индивидуално изграден или не. Нормално, зборувам за периодот после работа, кога армија јапиевци/ки (и други категории на работници) се трансформираат во нешто сосем поинакво. Се разбира, ако имаат време, пари и волја… а се почесто немаат.

Последното нешто, кое вака по луѓе го раскажувам беше сликата на дечко кој ја шеташе својата девојка врзана за ланец. На сред улица… еве да речеме… нешто како Рузвелтова во Скопје. Без некоја посебна помпа, си влегоа во автобус и си отидоа накај дома. Балканскиот сеирџија во мене (за службена употреба читај: антрополог), падна во искушение да влезе во автобусот и да го допука сеирот (читај: participant observation).

Меѓутоа, и покрај мојата „стручна спрема“ во последниве девет месеци, парадата ме изненади. Шега на страна, иако очекував дека целиот настан ќе биде фешта од индивидуалци кои ќе ја покажуваат својата поинаквост (ако воопшто е фер така да се постават работите), тоа што ме изненади беше спремноста на останатите групи да ги прифатат и признаат хомосексуалците (и другите) како интегрален дел од нивната заедница.

Вообичаено, заедниците на хомосексуалци, бисексуалци и трансродови личности, се конструираат (или ги конструираат) надвор од симболичките граници на останатите идентитети. Така, дури и во повеќе композитните идентитети, како на пример нацијата, овие заедници во најдобар случај ги зафаќаат маргиналиите на границите на определен идентитет. Во таквиот случај, како што и примерите од дискурсот во Македонија покажуваат, хомосексуалците (на пример), неможат да потпаднат под сликата за просечниот Македонец, затоа што „обичниот“ припадник на заедницата се конструира како маж со жена и дете.

Да се биде фер, тоа и не е специфично за Македонија. Ретко која идентитетска категорија се конструира себеси поаѓајќи од премисата на хетерогеност и/или комплексност. Оттука и пријатното изненадување кога видов како државни институции и приватни претпријатија, учествуваа во парадата, не како спонзори, туку буквално како учесници, поддржувајќи ги *своите* припадници. Тука се фатив неспремен. Замислете! Бирото за домашни работи на Обединетото кралство, заедно со граничните служби и слични институции на тоа што кај нас би се нарекло Министерство за внатрешни работи имаа свое камионче, на кое нивни вработени танцуваа, фестивалски облечени и пуштаа музика и се забавуваа во поворката. Можеби тоа не е нешто ново, но сепак ова беше мојата прва парада. Враќајќи се кон македонскиот контекст, си го поставувам прашањето колку време ќе треба за да тоа се случи кај нас.

Почнувам со „розевиот Џек“, односно алтернативната варијанта на британското знаме. Интересното овде е двојната игра помеѓу субверзијата на традицијата и националниот идентитет и обидот лгбт заедницата да зборува со познатиот „национален јазик“ кон пошироката заедница.

Во сличен стил, Геј Гордонс танцуваат традиционални шкотски танци.

Малку скокање кон Балканот и приказната со Србија и проблемите околу парада во Белград…. сепак си најдоа место во Лондон

Не ги сликав останатите две големи партии, кои исто така учествуваа, ама посебно ме поттикнаа Конзервативците… замислете кога нашите конзервативни партии од Македонија ќе го направат ова. (Иако, фер е да додадам дека Конзервативната партија е прилично критикувана во контекст на геј права и политики)

Поздрав до МПЦ „упатија“ и стотина христијани со вакви транспаренти:

Учеството на синдикатите посебно ме израдува. Во конкретниов случај, тоа е синдикатот на наставници, што исто така покажува како стојат работите.

А како гик, посебно се израдував кога го видов ова:

За крај, постерот на тукашните служби за внатрешни работи:

28.03.2009

2010-03-28T12:09:43Z

На 28.03.2009, група студенти од Архитектонски факултет, придружувани од заинтересирани граѓани и здруженија, организираа протест против градење на црква на градскиот плоштад. Во тој обид беа спречени од лута толпа „верници“, навивачи и националисти. Јас би ја додал и полицијата, која не правејќи ништо, практично го креираше инцидентот. Но, да не се повторувам, еве што напишав тогаш.

Што се случува година дена подоцна?

Тотално арбитрарно одбирам да одделам два значајни феномени кои на некој начин се поврзани со инцидентот.

Првиот е очигледно проектот „Скопје 2014“ или маркетиншки поубаво формулиран како „визија за градот“. За оваа тема има многу што да се каже, но јас ќе оставам ова да го разработам во некоја блиска иднина. Во меѓувреме се обидував да убедам неколку мои пријатели за политичкиот контекст на идејата за урбаниот простор и изгледот на тој простор. Најчесто попусто, бидејќи за нив визијата беше или симпатична, или прашање чисто на вкус а не на политика (ако нема политика и во вкусот). Нормално, тие рекоа дека не би ги уредиле своите куќи и станови со римски столбови. Меѓутоа, да не застранувам од темата, приказната за „Скопје 2014“ не е за тоа дали некому му се свиѓаат колонади, жардињери и што ли друго.

Вториот феномен се „валканите 50мина“, или што би рекол „Вечер“, оние кои протестираат за се и сешто. Дел од нив, заедно со уште некои, беа луѓето кои се појавија да протестираат на 28.03.2009. Откако се случи тоа што се случи, центрипеталните сили почнаа да работат. Така, во саботите изникнаа „Распеани Скопјани“ (кои требаше на Евровизија да ги пратиме), „Плоштад слобода“ кои го проширија својот хоризонт воопшто на култура и политика. Да не ги заборавам и „Архи бригада“ кои се посебно релевантни како коментар за „Скопје 2014“.

За крај, денес повторно има собир на плоштадот, како знак на сеќавање за инцидентот минатата година. Меѓутоа, ако минатата година „крстоносците“ беа барикада, оваа година плоштадот е заграден бидејќи на него веќе почна да се гради.

гроб или паметник за изборување слобода?

Секси виц

2010-03-03T15:43:39Z

(варијација на постоечки виц)

Едно утро, во локалниот дневен весник во Скопје излегла реклама за предавање на тема сексуалност. Бидејќи сексуалноста отсекогаш била жешка тема, многу луѓе се заинтересирале и салата бргу се наполнила. Луѓето, заинтересирани и во исчекување го дочекале професорот со аплауз.

Почитувани дами и господа, во науката се познати три типа на сексуалност.

Првиот тип е љубов помеѓу мажи и жени и верувам дека за ова сите повеќе или помалку знаеме и нема да биде тема на денешното обраќање.

Вториот тип е љубов во рамките на ист пол, односно помеѓу машки и машки и женски и женски. Оваа сексуалност е увезена во нашата земја од соросоидите поради нивните чести патувања во Западна Европа. Затоа, тоа нема да биде предмет на денешното предавање.

Третиот тип е љубовта на луѓето кон татковината и тоа ќе биде предмет на денешното предавање.

Дали мораме да поминуваме низ „скокнати“ фази?

2010-02-18T01:04:27Z

Во врска со препородениот национализам во рамките на македонската нација, честопати ја слушам тезата дека ова се фази низ кои мораме да поминеме. Овој аргумент најчесто ја има смислата на „оправдување“ на национализмот, како „состојба“ низ која мора да се помине. Дали ова треба да значи нешто во стилот „прележување заушки во детство“ незнам, ама најчесто така ми звучи.

Меѓутоа, доколу за момент се заборави на имплицитното оправдување на национализмот при ваквиот аргумент, сепак остануваат прашања во врска со него. Првото прашање би било дали навистина сме скокнале било која фаза од „нашиот“ (македонскиот) национализам. Второто, и веројатно позначајно прашање во практична смисла е дали мораме да ги поминуваме, наводно скокнатите, фази на национализмот.

автор: Матеј Богдановски

Првата дилема се однесува на аргумент развиен од идејата дека т.н. комунистички (или социјалистички) режими го „замрзнале“ национализмот за време на сопствената епоха, па пост-социјалистичките општества сега се соочуваат со тој рез. Меѓутоа, таквата концептуализација, инаку доста влијателна, денес во научните кругови се избегнува, бидејќи големо тело на докази го покажуваат спротивното. Меѓу другото, два влијателни (а јас би рекол и сосема различни) теоретичари на национализмот, Ѓерѓ Шопфлин (György Schöpflin) и Роџерс Брубејкер (Rogers Brubaker), релативно добро ја имаат опишано „љубовната афера“ помеѓу национализмот и „комунизмот“. На примерот на Југославија, доволно е само да се посочи дека концептуализацијата на федерацијата е базирана на национални премиси, па оттука Босна и Херцеговина нема конститутивен народ се додека не се формулира посебна заедница на Муслимани (подоцна Бошњаци итн).

За Македонија, тој период се одликува со стандардни појави при формулирање на нацијата, како стандардизација на јазикот, креирање на образовни инситуции и сопствена администрација (види Ернест Гелнер (Ernest Gellner) и Бенедикт Андерсон (Benedict Anderson) за општи теории), а во истиот, се формира и националната црква (денес сметана за важен фактор на „духот“ на нацијата), како и формулира националната историја итн. Во исто време, македонското национално градење на државата (во тоа време федералната република) не е оперирано од можностите да се асимилираат другите, потенцијално компетитивни етнички групи во општеството, што е една стандардна националистичка алатка. Така, стандарден јазик за комуникација е македонскиот, образованието (во најголем дел) е на македонски. „Социјализмот“, во таа смисла не бил неутрален кон етничките категории во формална смисла. Оттука, се чини проблематично да се означи тој период како „ледена коцка“ за македонскиот национален развој.

Но еве, доколку сме скокнале фази, дали е потребно да ги доживуваме, за да се исцелиме на крајот?

На ова прашање неможам да понудам објективен одговор. Од една страна, неодамнешната реконструкција на национализмот во нашето општество се чини дека креира одлични појави. Така, дуализмот во македонската политика помеѓу ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ сега се поместува во дуализам помеѓу патриоти и предавници, мажи и жени, хетеросексуалци и хомосексуалци, побожни и атеисти, националисти и комуњари. Така, естаблишментот (кој и да е) веќе неможе да ја најде сопствената опозиција во определна партија, туку надвор, во цивилното општество. Таквиот конфликт е релативно добро распореден по оските на тоа што го подразбираме како имагинација за нацијата: спремноста да се гине за нацијата; нацијата како жена контролирана од мажи; моралната слика за нацијата. Денес, ако ја погледнете јавната дебата по горливите прашања, дискусијата се води помеѓу власта и оние „педесетина“ кои „Вечер“ ги нарекува дежурни демонстранти за се и сешто. Каде е тука СДСМ? Никаде. СДСМ е сведен на слика која и служи на власта за да проектира неморал врз јавната опозиција. Нереформираната партиска опозиција неможе да генерира вистинско спротивставување бидејќи се способни (ако воопшто се) да се соочат само со ВМРО-ДПМНЕ, а не со самите себеси. Најважното е што ниту едната ниту другата партија, на долг рок, сеуште не е спремна да прифати постоење на постојана (непартиска) граѓанска опозиција сместена во рамките на цивилното општество.

автор: Матеј Богдановски

Партиите на страна, ако се прочепка подлабоко, ќе се види огромно опозициско творештво генерирано како реакција на национализмот од последните неколку години. Како веројатно никогаш претходно, социјалните мрежи на Интернет, и реакцијата на мобилизираниот национализам, почна да обединува креативни сили од општеството. Доволно е да се провери хаш тагот на Твитер „skopje-2014“ за да се види какви се сатиризации, интервенции, вицови, изместувања и слични субверзивни тактики вирално се раширија за само неколку часа по повод проектот „Скопје 2014“. Таквите активности зближуваат определена, релативно широка група на луѓе, која ако не ја карактеризира заедничка политичка идеологија, барем отсликува критичко размислување.

Меѓутоа, не би рекол дека сето ова има само оптимистичка страна. Напротив, национализмот од доцните 2000ти, има своја цена. Начинот на кој ќе ја „замислуваме“ нашата заедница влијае на тоа кој ќе биде „внатре“ а кој „надвор“ од телото на нацијата; како ќе ја концептуализираме историјата во нашата иднина; со каква политичка митологија ќе го дефинираме политичкиот дискурс итн. Поради ова, сметам дека е проблематично да го доживуваме (преживуваме) тоа што наводно било ускратено како развој на нацијата (ако воопшто ни било ускратено).

автор: Матеј Богдановски

Пред некој ден, присуствував на едно предавање на London School of Economics во кое Даниел Широ (Daniel Chirot) се надоврза на истражување на Роџерс Брубејкер за Романија и примерот со градот Клуж. Имено, Клуж е центaр на Трансилванија населен со Унгарци (традиционално маркиран непријател во романскиот национализам), и иако постои имплицитна тензија помеѓу овие групи, а во Клуж со години се бира(л) ултранационалистички градоначалник, национализмот никогаш не се материјализирал во нешто сериозно. Ова не го давам како пример за некаква аналогија на потенцијален конфликт помеѓу Македонците и Албанците, туку се надоврзувам на заклучокот кој Широ го извлекува а тоа е дека факторите во Романија одлучиле да се посветат на иднината а не на минатото. Според него, европската перспектива на земјата била значаен фактор кој ги амортизирал потенцијалите за распламтување на национализмот.

Каде е тука Македонија? Немам намера некритички да ги бранам определбите за европска интеграција, туку ги ставам во контекст на замислување на иднината. Во таа смисла, учесниците во македонскиот политички процес, и оние кои го коментираат, предлагам да почнат да ја контекстуализираат Македонија во 2010 година, како држава во општество во кое треба да се решаваат современи проблеми на пристап на граѓаните до сервисите на администрацијата, здравство и образование, јавен транспорт, отворени граници, економска сигурност, владеење на правото и најважно од се, човекови права. Така, самиот факт дека сме 2010, налага скокање, синхронизација (или обид) со останатите. Како што „развивање на капитализам“ со (најмалку) 100 години доцнење не дозволува искористување на работниците како на почетокот на дваесетиот век (иако кај нас тоа се прави), така и концептуализацијата на нацијата не треба да ни биде анахрона. Наместо големите наративи од почетокот на минатиот век, потребно е да ја редефинираме државата како мултикултурен сервис, а најважно од се, да развиеме критички однос кон сопствената историја и митологија. На некој начин, потребно е и исмевање на минатото.

Ексклузивно: Нови детали од „Гладијатор II“

2010-02-12T01:19:33Z

Кибер котле, од извори блиски на Холивуд, ексклузивно дознава нови детали за продолжението на „Гладијатор“. Како што македонската јавност неодамна можеше да дознае, Ридли Скот одлучи дека му е поефтино да го снима „Гладијатор II“ во новото Скопје, кое ќе изобилува со знаменитости кои би и прилегале на сценографијата потребна да се долови античкиот Рим. Иако се знаеше дека Расел Кроу е заинтересиран да глуми во продолжението, многу малку детали беа откриени за приказната на филмот.

Меѓутоа, инсајдерски информации оваа недела открија клучни делови од сценариото на филмот. Имено, бидејќи главниот лик Максимус (Расел Кроу) умира во првиот дел, приказната во продолжението открива дека тој имал македонски корени. Така, вториот дел ја следи приказната на Минимус, неговиот близнак од Македонија, кој сака да ја освети смртта на својот брат. Во обид нелегално да ја помине границата за да влезе во Рим, Минимус бива измамен од Ставрос, кој го остава некаде во Италија без пасош. Минимус, без никаква лична документација, завршува како гладијатор.

За да нема премногу тестостерон, Ридли Скот во моментов ја пишува љубовната приказна, љубовен тријаголник помеѓу Минимус, Инконтинентија и неименуван Илир.

Расел Кроу изјави дека е возбуден за доаѓањето во Македонија, уште повеќе откако македонските иселеници во Австралија му подариле шише домашна жолта ракија. На прашањето дали му се допаднал нашиот пијалок, Расел одговори дека жежела повеќе од виски, но дека убаво легнала со туршија, исто така подарок од нашите иселеници.

Кроу: Пегланите пиперки беа супер!
автор на фото: Andre Luis

На прашањето каде ќе ја гради семејната куќа, Расел одговори дека сеуште не знае, но дека се мисли помеѓу Охрид и Галичник. Тој изјави дека како и секој Австралиец, така и тој отсекогаш сакал да чува овци, па покрај убавините на нашето езеро, во игра е и едно бачило за кое што не сакаше да открива повеќе детали.

Во наредните неколку месеци ќе пристигне првата екипа која ќе ги почне подготовките за снимање. На социјалната мрежа Фејсбук веќе се обзнани и дублерот на Расел Кроу а сликите од аудицијата не можеме да ги објавиме поради немање на авторски права.

Градот убав пак(?) ќе никне

2009-12-18T11:47:58Z

Гордан Георгиев, во својата колумна во Утрински насловена „Нашето Скопје“ (внимавај! политички маркетинг), пишува за промената на културниот живот во градот. Накратко, тоа што тој го определува како „културно урнисување“ на градот, според него во најголема мера се должи на владеењето на ВМРО-ДПМНЕ. Иако се согласувам дека актуелната конзервативна власт во таа смисла има свој печат (кој не треба да се игнорира) и на културниот живот, сепак мислам дека одговорот треба да се бара на друго место.

Размислете. Оваа година полнолетна стана генерација која е родена во 1990тите, значи без никаква меморија на 1980тите. Не правам нормативна квалитативна разлика помеѓу периодите, туку само потсетувам на фактот дека новите генерации своите херои ги има во транзицијата. Новите вредности се поинакви, не неопходно многу полоши, но со поинакви ефекти, вкусови, потреби итн. Сите кои што читам како, во последно време, коментираат за „падот“ на културниот живот се или во своите доцни 20ти или во рани 30ти. Значи, родени најдоцна на почетокот на 80тите, во едно друго време. И повторно, не навлегувам во тоа дали тоа време било подобро, туку само потенцирам дека било поинакво и сеќавањата од тое време, за голем дел од тие генерации, биле некаков фактор во обликувањето и на културниот живот.

А инаку се сложувам со Гордан, дека на Скопје му фали Brick Lane. (иако е калдрма Меѓутоа, тоа е маргинален проблем на културниот живот во Скопје… а на градот (и на Републиката) и требаат слободарски принципи врз база на кои ќе се креираат политиките, меѓу другите и културните. Така, негувањето на маргиналните култури нема да биде резултат на ад-хок волјата на некој добронамерен политичар, туку резултат на систем во кој тие самите лесно ќе се репродуцираат. Еден таков принцип е негување на слободни зони, во Скопје и во републиката, кои локалните власти (или државата) ќе ги дадат на користење на различни здруженија и иницијативи. Таквите локации можат да послужат како автономни или алтернативни точки каде оние кои сакаат да бидат поинакви ќе можат да си најдат свои истомисленици. Градот Пула, на пример, се откажа од огромна касарна во центарот на градот и ја подари на фолклорни друштва, невладини организации, хакери, металци и панкери. Една таква активност мислам дека би била добар почеток, за СДСМ или ДПМНЕ, таму каде што имаат влијание, да создадат потенцијал за културен плурализам кој ќе се создава „од долу“. Носталгијата е непотребна, бидејќи Скопје, за добро или лошо, никогаш нема да биде ист. Градовите се менуваат – тие така живеат.

Враќањето на калдрмата

2009-12-14T17:25:31Z

Граѓаните на Скопје позитивно ја примија одлуката да им се врати калдрмата на градскиот плоштад. Се разбира, откако:

Да бидам јасен – повеќе ја сакам калдрмата од плочите, ама кога штетата е веќе направена, дајте малку осет за приоритети.

Т’га за оптика

2009-12-04T17:48:56Z

Орелски крилја как да си метнех
и в наши ст’рни да си прелетнех!

На четријсет мегабита ја да с’рфам,
да видам торент, стриминг да видам,

Да видам дали јутјубо тамо
побрзо лоудират, отколку вамо.
Ако не како овде пиртупир го пречит,
или пак долго филмови слегвит:

На п’т далечни ја ке се стегнам,
и в наши ст’рни ке си побегнам.

remixed from versemaster Konstantin