Ό,τι φας κι ό,τι πιεις

Πρωινό της...Πλάκας

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 19 Feb 2012 09:30:00 +0000

Αυτό το Σαββατοκύριακο ο ήλιος έκανε δυναμική επανεμφάνιση, τουλάχιστον όσον αφορά στον αττικό ουρανό. Ευκαιρία για βόλτες, λοιπόν, στο πολύπαθο και ταλαιπωρημένο κέντρο. Από τη μια είδα ότι είχα να κάνω ανάρτηση για την Αθήνα από το καλοκαίρι - μεγάλη παράλειψη πραγματικά. Από την άλλη, ρωτώντας στο twitter για χειροποίητο ξύλινο γουδί που ήθελα να αγοράσω για τις μαγειρικές μου, μία από τις απαντήσεις με κατεύθυνε σε μαγαζί που πουλάει χειροποίητα ελληνικά προϊόντα από ξύλο ελιάς. Ήλιος, ευκαιρία για ψώνια, καλή παρέα, τι άλλο ακόμη να ζητήσει κανείς;

Το νέο μου απόκτημα, ξύλινο γουδί για τα μπαχαρικά μου. Ο laxanokitsos θα το εκτιμήσει. 13,5 ευρώ για το συγκεκριμένο γουδί, χαλάλι του. Το ποτήρι δίπλα είναι για μέτρο σύγκρισης.

Μιας και το συγκεκριμένο μαγαζί με τα είδη από ξύλο ελιάς βρίσκεται Πανδρόσου και Μνησικλέους, είπαμε να ανεβούμε τα σκαλιά της Μνησικλέους αρχικά για ένα καφεδάκι στον ήλιο. Ελληνικός καφές, λοιπόν, με συνοδεία γλυκού του κουταλιού, αν και το καλύτερο ήταν ο ήλιος που φώτιζε και ζέσταινε.

Το σκηνικό στις σκάλες της Μνησικλέους είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Κτίσματα της παλιάς Αθήνας, τραπεζάκια στις σκάλες, παρεϊστικο κλίμα.

Επειδή είχε ήδη μεσημεριάσει, το στομάχι άρχισε να διαμαρτύρεται οπότε είπαμε να συνοδέψουμε τον καφέ με μια σπανακόπιτα.

Το ένα έφερε το άλλο και η σπανακόπιτα συνοδεύτηκε τελικά με μια ομελέτα. Έτσι στήθηκε ένα, ας πούμε, ελληνικό brunch - κάτι μεταξύ πρωινού και μεσημεριανού. Δύο διπλοί καφέδες, η σπανακόπιτα και η ομελέτα 17 ευρώ.

Κομμάτια του σκηνικού ο ιερός βράχος της Ακρόπολης (είναι αυτός που κρύβεται πίσω από τον δυνατό ήλιο) και ο γαλάζιος αττικός ουρανός.

Το μάτι ξέφευγε μία προς τα πάνω και μία προς τα κάτω. Η θέα προς τα πάνω υπερτερεί σαφώς.

Από το σημείο πέρασαν αρκετοί ποδηλάτες κουβαλώντας τα ποδήλατά τους στα σκαλιά. Μάλλον πήγαιναν στον περιφερειακό περίπατο της Ακροπόλεως. Κάποιοι κάνανε μια στάση για να ξαποστάσουν στο σημείο.

Η ώρα πέρασε, ο ήλιος μετακινήθηκε και σταμάτησε να μας ζεσταίνει οπότε είχε έρθει η ώρα να σηκωθούμε και να συνεχίσουμε τις βόλτες στην Πλάκα χορτάτοι από φαγητό και εικόνες. Θα επαναληφθεί σίγουρα.

ΥΓ Ευκαιρία για βόλτες στο κέντρο είτε από Ασωμάτων και πέριξ του αρχαιολογικού χώρου του Κεραμεικού είτε επίσκεψη στον ναό του Ηφαίστου στο Θησείο.

ΥΓ1 Συζήτηση που προέκυψε μεταξύ καφέ, πίτας και ομελέτας: το διαδίκτυο τελικά αποξενώνει ή φέρνει πιο κοντά; Ή εξαρτώνται όλα από τη χρήση του μέσου; Όλα ξεκίνησαν από την ερώτηση για το γουδί στο twitter και τις αρκετές απαντήσεις, μαζί με τυχαίες συναντήσεις e-γνωστών.

ΥΓ2 Ένα είναι μόνο σίγουρο: ο ήλιος είναι πραγματικά κάτι που δεν αναπληρώνεται με τίποτε.

ΥΓ3 Τις καθημερινές μπορεί να μην μπορούμε και είναι λογικό. Το Σαββατοκύριακο πάντως αξίζει μία βόλτα στο κέντρο από όλους μας. Έχει μυστικά και ομορφιές που περιμένουν να τα βρούμε, να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να τα απολαύσουμε.

Μάρκετινγκ και διαφήμιση: εξωστρέφεια και διαφάνεια

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 15 Feb 2012 08:23:00 +0000

Παρόλο που ακόμη και ως δίσεκτος ο Φεβρουάριος είναι λειψός, είχα την τύχη ως τώρα να συμμετάσχω σε ορισμένες εκδηλώσεις που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και σχετίζονται με τον τίτλο της ανάρτησης. Πώς σχετίζονται το μάρκετινγκ και η διαφήμιση με την εξωστρέφεια και την διαφάνεια;

Στις 9 του Φλεβάρη η Ελληνική Ακαδημία Μάρκετινγκ διοργάνωσε το 4ο Συμπόσιο στην Τεχνόπολις στο Γκάζι. Θέμα του συνεδρίου "Made in Greece: η έξοδος από την κρίση". Η θεματολογία άξιζε ένα ρεπό από τη δουλειά, οπότε στήθηκα από το πρωί για να δω παλιούς καθηγητές μου και να ακούσω καταξιωμένους επιχειρηματίες με ένα κοινό στοιχείο: επιχειρήσεις που έχουν αναπτύξει τις εξαγωγές τους. Τις εταιρίες που συμμετείχαν μπορεί κανείς να τις βρει στο site της ΕΛΑΜ - πρόκειται για εταιρίες τροφίμων, γεωργικών προϊόντων, οινοπαραγωγικές, φαρμακευτικές και παραφαρμακευτικές, βιομηχανικές και άλλες. Εκείνο που ανέφεραν οι ίδιοι ως κύριο στοιχείο διεξόδου από την κατάσταση που έχουμε περιέλθει είναι ο έντονος εξαγωγικός χαρακτήρας. Είναι κάτι που δε στήνεται εύκολα, πρέπει κανείς να έχει προϊόν, αξιοπιστία, δίκτυο διανομής και άλλα. Μπορεί όμως να γίνει και οι εταιρίες που συμμετείχαν αποτελούν την απόδειξη. Εδώ λοιπόν κολλάει το κομμάτι του μάρκετινγκ και της εξωστρέφειας.

Την Δευτέρα στις 13, μία μέρα πριν την εμποροπανήγυρη των ερωτευμένων, παραβρέθηκα σε μία εκδήλωση-πρόσκληση της διαφημιστικής εταιρίας Ogilvy. Οι συμμετέχοντες ήμασταν bloggers με θεματολογία που διαφοροποιείται από γονείς-παιδιά, φαγητό, νεολαία, αρθρογραφία, βιβλία, πλέξιμο, τεχνολογία, μόδα και άλλα. Η δική μου συμμετοχή αφορούσε στο ταξιδιωτικό κομμάτι. Η συνάντηση αφορούσε, στην ουσία, στο διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον που παρουσιάζει το κομμάτι του διαδικτύου και ειδικά των social media καθώς και η σύνδεσή του με το κομμάτι της διαφήμισης. Όπου διαφήμιση, δεν εννοείται η ανάρτηση banners στο πλάι και το pay-per-click, αλλά περισσότερο ουσιαστικά κομμάτια όπως οι τάσεις, οι απόψεις, η χρήση του μέσου και οι δυνατότητες ανάπτυξής του. Ανάμεσα σε άλλα συζητήθηκαν η αξία της κατευθυνόμενης διαφήμισης και η αντίδραση σε τυχόν αρνητικές κριτικές. Μέσα από αυτή τη συζήτηση η κυριότερη, ίσως, αξία που αναδείχθηκε είναι η διαφάνεια, ως δείγμα σεβασμού για τους ανθρώπους που αλληλο-διαβαζόμαστε τόσα χρόνια.

Ενδιαφέρουσες συναντήσεις, ενδιαφέρουσες και οι ιδέες που προκύπτουν. Εκδηλώσεις πάσης φύσεως γίνονται συνεχώς με διάφορες θεματολογίες. Καθένας μπορεί να βρει κάτι που τον ενδιαφέρει. Είναι μια καλή ευκαιρία, πιστεύω, για να ξεφύγουμε από τη μέγγενη της κατάθλιψης που προκύπτει από τα υπαρκτά προβλήματα της καθημερινότητάς μας.

ΥΓ Η ανάρτηση-έκπληξη από το ταξίδι στη Βουδαπέστη μπορεί να περιμένει λίγο.

ΥΓ1 Άσχετο αλλά σχετίζεται με τον μήνα Φεβρουάριο: ένα μυθιστόρημα γράφεται κάθε μέρα του μήνα. Παρουσιάζει ενδιαφέρον.

ΥΓ2 . Λέγοντας ξεφεύγουμε δεν εννοώ να μην αποδεχόμαστε την πραγματικότητα και να κάνουμε ότι πέρα βρέχει. Το διαρκές αναμάσημα των δεδομένων καταστάσεων χωρίς παραγωγικές προτάσεις διογκώνει το πρόβλημα.

ΥΓ3 Ενδιάμεσα στις δύο εκδηλώσεις μεσολάβησε και η μεγάλη διαδήλωση της Κυριακής 12 Φλεβάρη και η υπογραφή του Μνημονίου 2. Αυτά για να επανερχόμαστε στα της δύσκολης καθημερινότητας.

Φυτεύοντας στα κρύα

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 11 Feb 2012 07:56:00 +0000

Ο χειμώνας είναι η εποχή όπου τα περισσότερα φυτά βρίσκονται σε κατάσταση χειμερίας νάρκης. Πότισμα χρειάζονται περίπου μια φορά την εβδομάδα, όταν βρέχει δε ακόμη πιο αραιά. Περιποίηση επίσης λιγότερη απ'όταν βρίσκονται σε ανάπτυξη, μετά την απαραίτητη μόνωση από το κρύο. Από την άλλη, τώρα που οι δουλειές στο μικρό μας βασίλειο στο μπαλκόνι ή στην αυλή είναι λιγότερες, μπορούμε να προχωρήσουμε σε ανακατατάξεις, να δούμε τι δεν πήγε καλά την προηγούμενη χρονιά και να σχεδιάσουμε για την άνοιξη που έρχεται. Ανάμεσα στον σχεδιασμό τα κρύα ευνοούν συγκεκριμένα φυτά που μάλιστα έχουν καλή απόδοση και δε χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα.

Πολλές φορές συμβαίνει να έχουμε στα αποθέματά μας κρεμμύδια ή σκόρδα που κάποια στιγμή να βγάζουν πράσινο φυλλαράκι και από μέσα να σαπίζουν. Ως αυτούσια τροφή εκείνη τη στιγμή μας είναι άχρηστα. Είναι όμως πολύ χρήσιμα για τον κήπο μας. Μπορούμε να φυτεύσουμε τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που ήδη έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία φυτρώματος και έτσι απλά και εύκολα να έχουμε φρέσκο κρεμμυδάκι και σκόρδο ακόμη και στη γλάστρα μας. Η φύση γενικότερα έχει προνοήσει, τίποτε δεν πάει χαμένο.

Όλα στη φωτογραφία είναι κρεμμύδια, εκτός από το τέρμα δεξιά που είναι σκόρδο. Η καλύτερη απόσταση να τα φυτεύουμε είναι περίπου μια χούφτα το ένα από το άλλο. Όταν βγαίνουν τα φυλλαράκια, μπορούμε να κόβουμε όσα χρειαζόμαστε για τη σαλάτα μας. Κάτι που ανακάλυψα πρόσφατα: και τα φρέσκα σκόρδα τρώγονται και μάλιστα είναι ιδιαίτερα νόστιμα!

Σ'αυτή τη φωτογραφία τα φρέσκα κρεμμυδάκια συμβιώνουν με μπρόκολο - είναι αυτό με τα μεγάλα φύλλα. Μου δώσανε μερικούς σπόρους και μέχρι στιγμής έχουν πιάσει. Για να δούμε. Το μπρόκολο πάντως χρειάζεται κι αυτό σπορά με κρύο.

Ο πραγματικός βασιλιάς στις γλάστρες μου είναι οι καυτερές πιπεριές. Από πρόπερσι έχω που βάζει αυτά τα γενναιόδωρα μονοετή φυτά. Η συγκομιδή είναι πάνω από 20 μικρές πιπεριές σε κάθε περίοδο, περίπου από Μάιο μέχρι Νοέμβρη. Τώρα περίπου είναι η εποχή για να φυτέψω καινούριες. Μέχρι πέρσι αγόραζα έτοιμα φυτά με 0,20 ευρώ το ένα. Φέτος μάζεψα σπόρο και λέω να το δοκιμάσω παράλληλα. Στη φωτογραφία η πιπεριά βρίσκεται στα τελειώματά της, ενώ το μπρόκολο τώρα είναι στα φόρτε του.

Άλλη μια αυθόρμητη προσθήκη στις γλάστρες μου είναι η τσουκνίδα. Φύτρωσε μόνη της και έχει εκτοπίσει στη μικρή αυτή γλαστρούλα το φυτό που υπήρχε μέσα. Δεν την ξερίζωσα γιατί είναι χρήσιμο φυτό. Αργότερα θα μαζέψω φύλλα και σπόρια και μπορώ να φτιάξω οικολογικό εντομοαπωθητικό για τα ζουζούνια της άνοιξης. Είπαμε, στη φύση τίποτε δεν πάει χαμένο.

Η μόνη αγορά έως τώρα είναι ένα δεντρολίβανο. Η χρήση του ως μυρωδικού και στα φαγητά είναι γνωστή. Έχω διαβάσει ότι μπορεί κανείς φυτεύοντας ένα κλαράκι να πάρει νέο φυτό, μέχρι στιγμής δεν το έχω καταφέρει.

Επειδή μικρές χαρές μπορεί κανείς να βρει και στα απορρίμματα, στη γλάστρα που μαζεύω το υλικό για το κομπόστ που φτιάχνω (κλικ για πληροφορίες), έχει φυτρώσει μια μικρή (μάλλον) πατατιά! Η χαρά μου είναι διπλή. Και γιατί φυτρώνει κάτι σχεδόν από το πουθενά αλλά και γιατί οι ρίζες του φυτού μπορούν να βοηθήσουν στην αποδόμηση των άλλων υλικών πιο γρήγορα. Το ίδιο είχε συμβεί και πρόπερσι.

Αυτά προς το παρόν, μέχρι την άνοιξη. Τα κρύα κρατούν ακόμη, όπως και τα φυτά μας. Όλα αυτά λίγο πριν αρχίσουμε τις προετοιμασίες για αρωματικές και καλλωπιστικές αφίξεις στο μπαλκόνι μας.

ΥΓ Ενδιαφέρουσες πληροφορίες ανάμεσα σε άλλα και για τον σπόρο από πιπεριές όπως και για τα σκόρδα της φίλτατης Magica. Την ιδέα για τα μπρόκολα την πήρα από την Τρελοτουρίστρια που είχε φυτέψει πρόπερσι μαζί με τα μανιτάρια που δεν τόλμησα ακόμη.

Βουδαπέστη: η πλευρά της Πέστης (3/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Thu, 02 Feb 2012 17:33:00 +0000

Έπειτα από την χριστουγεννιάτικη περιήγηση κάναμε ένα πέρασμα στην αριστοκρατική πλευρά της Βούδας. Στο τελευταίο κομμάτι επανερχόμαστε στην πλευρά της Πέστης, όπου και βρίσκεται στην ουσία η καρδιά της πόλης. Τα αξιοθέατα αρκετά, όπως και τα μπαράκια, οι καφετέριες και τα εστιατόρια. Ψάξιμο θέλει και να φύγει κανείς από το καθαρά τουριστικό κέντρο.Τρία είναι τα ευρύτερα τμήματα της πόλης τα οποία επισκεφτήκαμε: η περιοχή γύρω από το Κοινοβούλιο, η εβραϊκή συνοικία και το κομμάτι γύρω από τον καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου. Ας δούμε πρώτα το τελευταίο.

Η βασιλική του Αγίου Στεφάνου έχει την εξής ιδιαιτερότητα: δεν είναι προς τιμή κάποιου αγίου, αλλά το πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας. Μέσα μάλιστα βρίσκεται και το λείψανό του, πλην ορισμένων άκρων που έχουν μοιραστεί αλλού ως "άγια και θαυματουργά". Ο ναός φαίνεται απ'όλη την πόλη, είναι ισοϋψής με το Κοινοβούλιο. Τα Χριστούγεννα μάλιστα στην πλατεία μπροστά στήνεται μία από τις χριστουγεννιάτικες αγορές.

Στον δρόμο που οδηγεί από τον καθεδρικό στο ποτάμι συναντά κανείς ένα ενδιαφέρον άγαλμα. Πρόκειται για αστυνομικό με κύρια χαρακτηριστικά το μουστάκι και την φουσκωτή κοιλιά. Οι ντόπιοι συνηθίζουν να χαϊδεύουν αυτά τα μέρη για καλή τύχη, εξού και ο αποχρωματισμός.

Φτάνοντας στο ποτάμι, βρίσκει κανείς ένα άλλο διάσημο άγαλμα της Βουδαπέστης. Πρόκειται για ένα ξωτικό του Δούναβη το οποίο φαίνεται σαν αγοράκι και σαν κοριτσάκι μαζί. Για τους κατοίκους της Βουδαπέστης το συγκεκριμένο άγαλμα έχει ιδιαίτερη αξία, καθώς είναι το πρώτο που στήθηκε μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Για την κοπέλα της φωτογραφίας θα τα πούμε στο τέλος.

Αφού φτάνει κανείς στο ποτάμι, προχωρά δεξιά για να προσεγγίσει το Κοινοβούλιο της Ουγγαρίας - πρόσφατα έγιναν εκεί αρκετές διαδηλώσεις για την αλλαγή του συντάγματος από την υπάρχουσα κυβέρνηση. Είναι ωραίο να περάσει κανείς μέρα και νύχτα, είναι όμορφα φωτισμένο. Βέβαια για καλύτερες φωτογραφίες, καλύτερα να πάει κανείς στην απέναντι πλευρά του Δούναβη, είναι πολύ κοντά και μεγάλο το κτίριο.

Λίγο πριν φτάσει κανείς στο Κοινοβούλιο, συναντά ένα από τα πιο συγκλονιστικά εκθέματα της πόλης. Πρόκειται για τα γνωστά Παπούτσια στην αποβάθρα του Δουνάβεως (Shoes on the Danube Promenade). Η ιστορία πίσω από αυτό το μνημείο είναι αρκετά ανατριχιαστική. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου Ναζί συγκέντρωσαν στην αποβάθρα Εβραίους της Βουδαπέστης, τους υποχρέωσαν να αφαιρέσουν τα παπούτσια τους και τους εκτέλεσαν, με τα πτώματά τους να παρασύρονται από το ποτάμι. Ειδικά μερικά παπούτσια μικρών παιδιών δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο, πιστεύω.

Η πίσω από το ποτάμι πλευρά του Κοινοβουλίου είναι ωραία μέρα και νύχτα. Μπορεί κανείς να παίξει με τα χρώματα με ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

Για τις γιορτές, είχαν στήσει μπροστά έκθεση με χριστουγεννιάτικα έθιμα της Ουγγαρίας σε εικόνες.

Λίγο πιο πίσω βρίσκει κανείς άγαλμα του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, του Ρόναλντ Ρίγκαν. Απ'ό,τι φαίνεται, είχε ουγγρική καταγωγή.

Άλλο ένα ενδιαφέρον άγαλμα. Μου αρέσουν αυτές οι αυθόρμητες παρεμβάσεις, το έχω ξαναπεί.

Συνεχίζοντας την διαδρομή, βγαίνει κανείς στην πλατεία Szabadsag. Περιβάλλεται από όμορφα κτίρια, ενώ στο κέντρο βρίσκεται ένα καφέ σαν φούσκα. Κάποια κτίρια έχουν έντονο σοβιετικό στοιχείο.

Μια στάση για φαγητό επιβάλλεται. Σούπα και πάλι είχε το μενού, αυτή τη φορά ζεστή ψαρόσουπα με ψάρια από τον Δούναβη. Χορταστική και απολαυστική. Την συνόδεψα με palinka - είναι το εθνικό ποτό της Ουγγαρίας, απόσταγμα από φρούτα σαν την ρακή. Απαντάται σε πολλές χώρες, τελικά. Η συγκεκριμένη είναι από δαμάσκηνα, εξού και το καφέ χρώμα.

Η αυθεντική palinka είναι διάφανη, θυμίζει ρακή/ τσίπουρο. Όσο για αλκοόλ, έχει αρκετό!

Η εβραϊκή συνοικία είναι ίσως το πιο ζωντανό κομμάτι της Βουδαπέστης, πέρα από το τουριστικό κέντρο. Στην άκρη της βρίσκεται η Συναγωγή, ενώ στην άλλη άκρη η Όπερα. Αξίζει να περπατήσει κανείς στα στενά για να πιει έναν καφέ ή ένα ποτό.

Η Όπερα της Βουδαπέστης. Όμορφο κτίριο, ενώ οι τιμές για παραστάσεις ήταν σχετικά χαμηλές.

Η Συναγωγή της Βουδαπέστης με τους τρούλους που χρυσίζουν. Έχει μαυριτανικές επιρροές. Θεωρείται η μεγαλύτερη συναγωγή που λειτουργεί στην Ευρώπη.

Τα δρομάκια της συνοικίας είναι όμορφα μέρα και νύχτα. Ειδικά ο δρόμος με τα φώτα, θυμίζει αεροδιάδρομο.

Η Βουδαπέστη είναι γνωστή για τα λεγόμενα ruin bars. Στην ουσία είναι παλιές αποθήκες, εγκατελελειμμένοι χώροι, αυλές και λοιπά που έχουν μετατραπεί σε μπαράκια. Είναι ίσως ό,τι πιο ζωντανό υπάρχει από διασκέδαση στη Βουδαπέστη. Κατά τύχη πήγαμε στο πιο φημισμένο, στο Szimpla Kert. Πώς μπορεί να τα βρει κανείς; Αν το κτίριο φαίνεται παλιό, αλλά βγαίνει αρκετός κόσμος από αυτό, έχει καλές πιθανότητες να είναι ένα από αυτά. Ο χώρος μέσα είναι αρκετά "βιομηχανικός".

Για τον επισκέπτη που δε θέλει να δαπανήσει αρκετά, καλή λύση για να βρει φθηνά τρόφιμα είναι η σκεπαστή αγορά. Βρίσκεται στην άκρη της πράσινης γέφυρας.

Έχω αφήσει μια εκκρεμότητα: η κοπέλα της φωτογραφίας δίπλα στο ξωτικό. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσει κανείς την πόλη, να συναντήσει ντόπιους, να ρωτήσει και να πάρει απαντήσεις είναι να συμμετάσχει σε ένα από τα Free Budapest Walking Tours. Είχαμε πάρει μέρος στο αντίστοιχο στην Σόφια, οπότε είχαμε καλές εντυπώσεις και το επαναλάβαμε την πρώτη κιόλας μέρα. Μέσα σε δύο ώρες και κάτι είδαμε τα βασικά αξιοθέατα, ρωτήσαμε για εστιατόρια και μπαράκια, μάθαμε λίγη ουγγρική ιστορία. Αξίζει τον κόπο, είτε έχει κανείς μία ημέρα στη διάθεσή του, είτε πολλές. Μάλιστα υπάρχουν 4 διαφορετικές διαδρομές, τα αγγλικά τους είναι αρκετά καλά, ενώ μπορεί κανείς να γνωρίσει κόσμο. Περισσότερα στην ιστοσελίδα τους. Προτεινόμενο σίγουρα!

Γενικότερη εικόνα από Βουδαπέστη; Μου άρεσε. Το γεγονός ότι είναι δύο πόλεις που ενώνονται και χωρίζονται από το ποτάμι είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το φαγητό ήταν καλό, η γιορτή στην αλλαγή του χρόνου πολύ καλή. Από την άλλη, οι διαφορές με Πράγα ή Βιέννη είναι σχετικά μικρές. Γενικότερα, η Κεντρική Ευρώπη έχει πολλά κοινά στοιχεία, μαζί με τις όποιες διαφοροποιήσεις. Αξίζει κανείς να την επισκεφτεί, ειδικά με τις απευθείας πτήσεις που είναι πλέον καθημερινά.

Μ'αυτά και μ'αυτά, πέρασαν οι (σχεδόν) 5 γεμάτες ημέρες στη Βουδαπέστη. Και λέω σχεδόν γιατί χρωστάω μια ημέρα με εκδρομή-έκπληξη κάπου εκεί κοντά. Περισσότερα, στην επόμενη ανάρτηση.

Βουδαπέστη: η πλευρά της Βούδας (2/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Fri, 27 Jan 2012 10:31:00 +0000

Αφού είδαμε κάποια πράγματα για τη Βουδαπέστη κάπως ανακατεμένα, ας πάρουμε και μια γεύση από το πώς είναι η πόλη με ορισμένα κύρια σημεία.

Προβολή Budapest σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Σίγουρα δεν είναι όλα τα αξιοθέατα, απουσιάζουν αρκετά όπως πχ τα λουτρά. Η Βουδαπέστη είναι φημισμένη για τα λουτρά της, αρκετός κόσμος τα επισκέπτεται χειμώνα-καλοκαίρι. Υπάρχουν μεικτά, αντρών ή γυναικών, δημόσια ή ιδιωτικά, φθηνότερα και ακριβότερα. Επειδή όμως δεν τα επισκεφτήκαμε, δεν έχω άποψη γι αυτό και δεν τα συμπεριέλαβα.

Το αριστερό κομμάτι του χάρτη είναι η Βούδα, ενώ το αριστερό η Πέστη. Η Βούδα έχει υψώματα και εκεί βρισκόταν το κάστρο της πόλης. Σήμερα δεν υπάρχει ουσιαστικά κάστρο αλλά το βασιλικό παλάτι που είναι κατ'ευφημισμό, καθώς δεν αποτελεί κάτι ιδιαίτερο. Στην ουσία τα αξιοθέατα χωρίζονται σε δύο κομμάτια. Ο λόφος με το παλάτι, την Matthias Church και τον Πύργο των Ψαράδων (Fisherman's Bastion) και ο έτερος λόφος όπου βρίσκεται το κάστρο της πόλης και το άγαλμα της Ελευθερίας. Ας τα δούμε αναλυτικότερα, ξεκινώντας από τον πιο ψηλό λόφο με το κάστρο και το άγαλμα της Ελευθερίας.

Για να πάει κανείς εκεί, διασχίζει την πράσινη γέφυρα (με τα πόδια ή το τραμ) και παίρνει το λεωφορείο νο27 από την Moricz Zs.krt. Ανεβαίνει και με τα πόδια, αλλά είναι κουραστικό.

Θέα της πράσινης γέφυρας από την Εκκλησία του Σπηλαίου. Δε μας συγκίνησε ιδιαίτερα για να μπούμε μέσα - η είσοδος είναι κοντά 3 ευρώ.

Το άγαλμα του Gellert όπως φαίνεται από κάτω. Ήταν επίσκοπος που μαρτύρησε στον συγκεκριμένο λόφο.

Η θέα από τον λόγο του Gellert. Εκεί δίπλα βρίσκεται και το Άγαλμα της Ελευθερίας - κομμουνιστικών καταβολών, καθότι κατασκευάστηκε τότε. Δεσπόζει στο λόφο. Από εκεί ξεκινά μονοπάτι που κατεβάζει τον επισκέπτη στο επίπεδο του ποταμού.

Ο έτερος λόφος παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, κατ'εμέ.

Η ξενάγηση στον έτερο λόφο της Βούδας ξεκινάει από την απέναντι πλευρά, κοντά στη Γέφυρα των Αλυσίδων. Εκεί βρίσκεται ανάγλυφος χάρτης του τι μπορεί κανείς να δει απέναντι.

Η Γέφυρα των Αλυσίδων (Széchenyi Chain Bridge) είναι ίσως η πιο γνωστή γέφυρα που ενώνει την Βούδα με την Πέστη. Το από πού πήρε το όνομά της είναι προφανές...

Διασχίζοντάς την βγαίνει κανείς σε ένα τούνελ και στο τελεφερίκ που ανεβάζει τον επισκέπτη στο λόφο του παλατιού (κόστος 2,5 περίπου ευρώ). Δίπλα ακριβώς ξεκινά ένα ωραίο μονοπάτι που ανεβαίνει - διάρκειας περίπου 10-15 λεπτών. Προτιμήσαμε το μονοπάτι.

Το παλάτι δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό. Η θέα όμως προς τον Δούναβη και την Πέστη είναι τρομερή. Στη δεύτερη φωτογραφία διακρίνεται το Κοινοβούλιο. Έχει το ίδιο ύψος με τον Καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου για λόγους...πολιτικής.

Προχωρώντας κανείς στο λόφο συναντά την Matthias Church. Η οροφή με τα πλακάκια δίνουν διαφορετική αίσθηση.

Ίσως το πιο γνωστό αξιοθέατο της Βούδας είναι ο Πύργος των Ψαράδων. Βρίσκεται πίσω από την Εκκλησία. Ονομάστηκε έτσι πιθανότατα από την συντεχνία των ψαράδων που όφειλε να υπερασπίζει το συγκεκριμένο σημείο από πιθανούς εισβολείς.

Το λευκό μάρμαρο και η θέα είναι τα στοιχεία που προεξέχουν. Το νησάκι που φαίνεται στα αριστερά ονομάζεται Μαργαρίτα και είναι επισκέψιμο. Άνοιξη-καλοκαίρι διοργανώνονται εκεί διάφορες γιορτές.

Η κάτοψη του ναού με τους πύργους.

Στη γύρω περιοχή υπάρχουν πολλά εστιατόρια, άλλα πολύ τουριστικά και άλλα λιγότερα. Αξίζει κανείς να περιπλανηθεί στα στενά, έχουν ωραίο χρώμα και δίνουν την αίσθηση της παλιάς πόλης. Κάπου εκεί κάναμε τη στάση μας για φαγητό δοκιμάζοντας τοπικές σπεσιαλιτέ.

Σούπα γκούλας, από τα πιο χαρακτηριστικά φαγητά της Κεντρικής Ευρώπης. Προσωπικά θα μπορούσα να τρέφομαι αποκλειστικά με σούπες! Έχει ντομάτα, καρότο, πατάτα και κρέας.

Το συγκεκριμένο πιάτο είναι χοιρινό τηγανισμένο με σκόρδο και συνοδεία κρεμμυδιών, πράσινης και καυτερής πιπεριάς. Ενδιαφέρουσα γεύση. Γενικά οι Ούγγροι τρώνε πολλά τηγανητά. Παρόλο που το μαγαζί ήταν κάπως τουριστικό, 3 άτομα για 3 κυρίως, 2 ορεκτικά και μπύρες πληρώσαμε περίπου 30 ευρώ σύνολο.

Αφού φάγαμε, συνεχίσαμε την περιπλάνηση στην πίσω πλευρά. Ανακαλύψαμε τα χαλάσματα μιας εκκλησίας...

...αλλά και την άλλη πλευρά της Βούδας, η οποία τελικά είναι μεγαλύτερη απ'ό,τι φανταζόμασταν!

Η εκκλησία φωτισμένη τη νύχτα έχει κάτι το...γοτθικό.

Επιλέξαμε να κατεβούμε με τα πόδια ξανά. Ευκαιρία να δοκιμάσουμε νυχτερινές φωτογραφίες με διαφορετικές ρυθμίσεις στην φωτογραφική.

Το κρύο της επιστροφής διασχίζοντας τη γέφυρα ήταν τσουχτερό. Εντούτοις η γέφυρα είναι πανέμορφα φωτισμένη τη νύχτα.

Περάσαμε στην απέναντι πλευρά ώστε να τραβήξουμε νυχτερινές φωτογραφίες του λόφου. Οι προσπάθειες ήταν μερικώς επιτυχημένες, κυρίως λόγω απουσίας τρίποδου και του κρύου που εμπόδιζε τη σταθερότητα. Αν ήταν άνοιξη/ καλοκαίρι, θα επιβαλλόταν μια κρουαζιέρα τέτοια ώρα.

Αυτή εν ολίγοις ήταν η ξενάγηση στην πλευρά της Βούδας. Στο τρίτο μέρος είναι η πλευρά της Πέστης. Έπεται μία ανάρτηση-έκπληξη για κάτι άλλο, διαφορετικό...

ΥΓ Το πρώτο μέρος στην Βουδαπέστη με την χριστουγεννιάτικη αγορά και το κέντρο της Πέστης.

ΥΓ1 Οι περισσότερες μετακινήσεις έγιναν με τα πόδια. Όταν χρειάστηκαν μεταφορικά, βγάλαμε μία 24ωρη κάρτα με 1550 φιορίνια (περίπου 5 ευρώ) που συμφέρει για πάνω από 4 διαδρομές.

Βουδαπέστη: χριστουγεννιάτικη αγορά και κέντρο της Πέστης (1/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 22 Jan 2012 20:24:00 +0000

Κάποια στιγμή στις αρχές καλοκαιριού σκεφτόμασταν πού να κάνουμε Πρωτοχρονιά. Ψάχνοντας είδαμε ότι η Malev έχει απευθείας πτήσεις για Βουδαπέστη τόσο από Αθήνα όσο και από Θεσσαλονίκη. Η τιμή ήταν λίγο κάτω από 150 ευρώ, οπότε το αποφασίσαμε. Κλείσαμε διαμέρισμα μέσω booking.com το οποίο βρίσκεται στα όρια του κέντρου της Πέστης σε σχετικά κεντρικό σημείο με 25 ευρώ τη βραδιά το άτομο - τελευταία στιγμή μας ακύρωσε το τέταρτο μέλος της παρέας, αλλιώς η τιμή θα ήταν ακόμη χαμηλότερη.

Βουδαπέστη, λοιπόν, η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας, η πόλη που είναι στην ουσία δύο πόλεις, η Βούδα και η Πέστη. Ανάμεσά τους ο Δούναβης που τις χωρίζει, ενώ αρκετές γέφυρες τις ενώνουν. Η Ουγγαρία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ το εθνικό της νόμισμα είναι το ουγγρικό φιορίνι (1 ευρώ ισούται με κάτι παραπάνω από 300 φιορίνια). Τελευταία βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας λόγω της αλλαγής του συντάγματος της χώρας προς το λιγότερο δημοκρατικό, ενώ είναι μια χώρα με έντονα οικονομικά προβλήματα που έχει προσφύγει επίσης στην επιστασία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αυτά από πολιτικής και οικονομικής πλευράς, η τουριστική ακολουθεί.

Η πρώτη εντύπωση από το αεροδρόμιο ήταν θετική. Για να πάει κανείς από την πόλη στο αεροδρόμιο μπορεί είτε με συγκοινωνία είτε με ταξί. Προτιμήσαμε το δεύτερο, αφού η διαδρομή κοστίζει περίπου 20 ευρώ. Οι επισκέπτες καλό είναι να προσέχουν τα πειρατικά ταξί γιατί οι χρεώσεις μπορεί να είναι πολλαπλάσιες.

Σε λιγότερο από μισή ώρα φτάσαμε στο δωμάτιο. Αφήσαμε τα πράγματα και βγήκαμε στο κέντρο της πόλης προς την χριστουγεννιάτικη αγορά. Οι πρώτες εικόνες ήταν ενθαρρυντικές για τη συνέχεια.

Αγάλματα, μνημεία και στολισμοί παντού.

Η μεγάλη διαφορά της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης τα Χριστούγεννα είναι οι υπαίθριες χριστουγεννιάτικες αγορές. Στη Βουδαπέστη υπήρχαν δύο μεγάλες στην πλευρά της Πέστης. Η συγκεκριμένη στις φωτογραφίες είναι η Vörösmarty tér (ter σημαίνει πλατεία, square). Στην πλατεία συναντήσαμε και τους πρώτους (από τους πολλούς) Έλληνες - οι απευθείας πτήσεις που λέγαμε. Επιπλέον βρήκαμε να φάμε.

Τουρσιά, ξινολάχανα, λουκάνικα, πάπια και άλλα φαγητά καταναλώνονταν κατά κόρον στην αγορά. Κύρια ποτά οι μπύρες και το muhled wine, το ζεστό κρασί με τα μυρωδικά. Οι τιμές στην αγορά ήταν τσιμπημένες, εντούτοις μπορούσε κανείς να φάει του σκασμού και να πιει με 6-8 ευρώ. Γενικά, δέχονται στα περισσότερα καταστήματα ευρώ, η ισοτιμία όμως δεν είναι συμφέρουσα. Καλύτερα να αλλάξει χρήματα κανείς σε τράπεζα ή να "τραβήξει" από ΑΤΜ.

Άλλο σημείο πειρασμού ήταν τα μαγαζιά που πουλούσαν γλυκά, καραμέλες και λοιπά. Ποιο εντυπωσιακό ήταν ένα γλυκό κάτι σαν ζύμη που το καραμέλωναν με ζάχαρη και το έψηναν περίπου όπως εμείς το αρνί στη σούβλα.

Στην χριστουγεννιάτικη αγορά, μάλιστα, επιλέξαμε να κάνουμε και την αλλαγή του χρόνου. Ένα μικρό κομμάτι ήταν σκεπαστό, οπότε έκοβε λίγο το κρύο - συγκεκριμένα την Πρωτοχρονιά το βράδυ είχε -4 βαθμούς Κελσίου.

Στην αλλαγή ο κόσμος ήταν στους δρόμους. Τα πυροτεχνήματα πολλά, ευτυχώς τα παρακολουθήσαμε από απόσταση ασφαλείας.

Ο κόσμος ήταν αρκετός απ'όλη την Ευρώπη, αφού κατά καιρούς ζητούσαν και αφιερώσεις από τον DJ που οργάνωνε το πρόγραμμα. Κάποια στιγμή άρχισε και το σχετικό striptease. Από τις κορυφαίες στιγμές του γλεντιού ήταν όταν από τα ηχεία άρχισε να ακούγεται ο Ζορμπάς a la beat!

Ενώ μέχρι τα ξημερώματα ο κόσμος ήταν στους δρόμους και τα σκουπίδια που άφησαν πίσω πάρα πολλά, το άλλο πρωί δεν είχε μείνει τίποτε.

Άλλο χαρακτηριστικό του κέντρου της Πέστης τα πολλά αγάλματα και εικαστικές παρεμβάσεις σε διάφορα σημεία της πόλης. Είναι κάτι που μου άρεσε αρκετά ως επισκέπτη. Πιστεύω θα μπορούσαμε να έχουμε και στην Αθήνα κάτι αντίστοιχο, γιατί όχι;

Από τα χαρακτηριστικότερα εικαστικά θέματα ήταν ο σκυλίσιος γάμος. Προσοχή στις διαφορές μεταξύ γαμπρού και νύφης.

Κάπου μέσα σε όλα αυτά και μια ελληνική επιγραφή από Θουκυδίδη.

Μέχρι και κάτι σαν μουσικές καρέκλες συναντήσαμε.

Ένα κοριτσάκι παίζει μπάλα με το σκυλάκι του.

Χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας της πόλης, ειδικά το βράδυ. Φωτισμένα, στολισμένα, τα κτίρια φαίνονται ακόμη πιο όμορφα, δίνουν έναν αέρα γοτθικό που δε συναντάμε στην Ελλάδα.

Το πρώτο και διάσπαρτο κομμάτι της ξενάγησης στη Βουδαπέστη σταματά κάπου εδώ. Στα επόμενα κομμάτια περιπλανιόμαστε στο έτερο κομμάτι της πόλης, την Βούδα, κινούμαστε παραποτάμια, στο κοινοβούλιο και στην εβραϊκή αγορά. Εμβόλιμα θα υπάρχει και ανάρτηση - έκπληξη.

Είμαστε ό,τι (ειδήσεις) τρώμε

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 14 Jan 2012 08:37:00 +0000

Βρισκόμαστε γι άλλη μια φορά στην κορύφωση του σκληρού παιχνιδιού πόκερ στην οικονομία. Οι οίκοι υποβαθμίζουν, οι γηγενείς κάνουμε ως σύνολο ό,τι μπορούμε ώστε να πάμε μια ώρα αρχύτερα στην άβυσσο, οι ευρωπαίοι ηγέτες παίζουν την κολοκυθιά και τα επενδυτικά "αρπακτικά" πιέζουν για να κάνουν τη δουλειά τους. Όταν ανοίγει ο καθένας μας την τηλεόραση κατακλύζεται από αρνητικές εικόνες και ειδήσεις. Αρκετά από αυτά ευσταθούν, άλλα πάλι μαγειρεύονται και παρουσιάζονται τρις χειρότερα απ'ό,τι πραγματικά είναι. Το αίμα πουλάει, η λέξη χαράτσι συνοδεύει καθετί κακό ή καλό, ενώ οι πολιτικοί μας εξακολουθούν να μάχονται "για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη" - την καρέκλα δηλαδή.

Στη μέση του όλου δράματος βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Η εθνική γκρίνια (κάθε πέρσι και καλύτερα κτλ) έχει δώσει τη θέση της στην εθνική κατάθλιψη. Για ένα μεγάλο διάστημα είχα πιάσει τον εαυτό μου να παρακολουθεί καθημερινά τα δελτία ειδήσεων χωρίς φόβο και πάθος. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι αρκετά προβλήματα είχα στην καθημερινότητά μου ώστε να φορτώνομαι επιπλέον είτε ανύπαρκτα είτε μεγεθυμένα. Κομμένα τα δελτία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Επειδή η ενημέρωση είναι γνώση και δύναμη, το γύρισα στην διαδικτυακή. Και εκεί όμως πολλές φορές οι ειδήσεις είναι τουλάχιστον "μελοδραματικές". Καλές ειδήσεις υπάρχουν, τα περισσότερα μέσα όμως επιλέγουν να μην τις παρουσιάζουν. Αποφάσισα να αναζητώ αυτές που χρειάζομαι. Θέλουν λίγο περισσότερο ψάξιμο, αλλά αξίζουν. Στο κάτω-κάτω ξεκινά καλύτερα η μέρα διαβάζοντάς τις και μπορώ να αντιμετωπίσω με άλλη διάθεση την δύσκολη πραγματικότητα.

Δυσκολίες υπάρχουν και είναι πολλές. Υπάρχει κόσμος χωρίς δουλειά, που πεινάει, που είναι άστεγος. Οι δυσκολίες είναι αντικειμενικά πολλές. Οι καλές ειδήσεις από την άλλη μπορούν να αποτελέσουν λύση για διέξοδο από την κρίση ως μέσο παραδειγματισμού και όχι μόνο, αλλά θέλουν ψάξιμο. Στο κάτω-κάτω κάτι πρέπει να κάνουμε και οι ίδιοι για να ξεφύγουμε από την κρίση και την κατάθλιψη. Υπάρχουν sites που μπορεί κανείς να τις βρει, όπως το GoodNewsGr και τα KalaNea. Μάλλον η ρήση "Είμαστε ό,τι τρώμε" ισχύει και για την κατανάλωση ειδήσεων. Ας φροντίσουμε τουλάχιστον να την εμπλουτίσουμε με θετικά στοιχεία. Λέω ν'αλλάξω τακτική...

Απλοί τρόποι μόνωσης από τα κρύο για τα φυτά

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Fri, 06 Jan 2012 08:24:00 +0000

Ο χειμώνας με τα σκαμπανεβάσματά του είναι εδώ για τα καλά. Είναι καιρός, λοιπόν, για κάποιες εργασίες στη βεράντα ώστε να προφυλάξουμε τα φυτά από τα καιρικά φαινόμενα - κυρίως το κρύο. Εκτός από αυτά που μετακινούνται σε εσωτερικό χώρο, για τα υπόλοιπα που δεν αντέχουν πολύ κρύο (πχ μπουκαμβίλιες) καλό είναι να πάρουμε τα μέτρα μας.

Πέρα από την καλή αποστράγγιση των νερών και το λιγότερο συχνό πότισμα - πολλά φυτά το χειμώνα χρειάζονται λίγο νερό μία φορά περίπου την εβδομάδα - καλό είναι να μονώσουμε το χώμα. Αυτό μπορεί να γίνει με απλές μεθόδους. Η καλύτερη λύση, σύμφωνα με τους γεωπόνους, είναι το χαλίκι. Στρώνουμε λίγο στην επιφάνεια του χώματος της γλάστρας. Αν δεν υπάρχει χαλίκι κάνει και το πριονίδι. Για τις δικές μου γλάστρες εφάρμοσα δύο υλικά που βρίσκονται σε σχετική αφθονία στο σπίτι: φελιζόλ και φελλό.

Το φελιζόλ δυστυχώς δεν ανακυκλώνεται στους μπλε κάδους ανακύκλωσης. Κόβοντάς το σε μικρά κομμάτια μπορούμε να τα εφαρμόσουμε στην επιφάνεια της γλάστρας, γλυτώνοντας μέρος της υγρασίας και του κρύου για το φυτό. Μειονέκτημα το ότι τα παίρνει εύκολα ο αέρας. Η άλλη λύση είναι οι φελλοί από τα μπουκάλια. Είχα μαζεμένους αρκετούς στο σπίτι. Τους έκοψα σε κύβους και τους έβαλα στην επιφάνεια. Η κάλυψη είναι αντίστοιχη με το πριονίδι.

Τέλος, χρησιμοποίησα τις νάιλον σακούλες που έχω από τα κοστούμια του καθαριστηρίου και τύλιξα τα φυτά κοντά στις ρίζες τους, ώστε να συγκρατείται η θερμοκρασία. Το είχα εφαρμόσει και πέρυσι και μπορώ να πω ότι τα αποτελέσματα ήταν ικανοποιητικά. Ανακύκλωση στην πράξη, λοιπόν!

Ευχές ανθρωπιάς

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 24 Dec 2011 11:08:00 +0000

Το πότε ήρθαν φέτος οι γιορτές ούτε που το κατάλαβα. Ρωτώντας και άλλους, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαι ο μόνος. Προφανώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ευνοεί πολλά εορταστικά. Άλλη άποψη βέβαια είναι ότι χρειαζόμαστε λίγη χαρά μέσα στο γκρίζο, ας είναι και επίπλαστη. Μάλλον λίγη περισσότερη ανθρωπιά χρειαζόμαστε, το μήνυμα είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Όσο μπορούμε να την μοιραζόμαστε με τους γύρω μας.

Χρόνια πολλά και καλά σε όλες και όλους. Υγεία πάνω απ'όλα και όση καλή διάθεση μας επιτρέπει η εποχή που ζούμε - ό,τι κι αν κάνει ο καθένας μας. Χρόνια πολλά σε εορτάζουσες και εορτάζοντες, θερμές ευχές για τους υπόλοιπους. Και είπαμε, λίγη παραπάνω ανθρωπιά - όχι μόνο για τις γιορτές, γενικότερα. Την χρειαζόμαστε όλοι.

Ταξίδι στη Μόσχα: μετρό, διαμονή και διαδικαστικά (3/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 19 Dec 2011 11:17:00 +0000

Μετά την Κόκκινη Πλατεία και έπειτα από περιήγηση στο Κρεμλίνο και κατά μήκος του ποταμού Μοσχοβίτη, ορισμένα διάσπαρτα αξιοθέατα της πόλης αξίζουν την επίσκεψη. Καταρχάς ένα από πιο γνωστά αξιοθέατα της πόλης που ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης για πολλά χρόνια και πρόσφατα άνοιξε τις πύλες του.

Πρόκειται για το παγκοσμίου φήμης Θέατρο Μπολσόι (Bolshoi Theatre) που βρίσκεται πολύ κοντά στην Κόκκινη Πλατεία. Δυστυχώς ξεναγήσεις δε γίνονται στον χώρο, είσοδος επιτρέπεται μόνο για όσους έχουν κλείσει εισιτήριο για παράσταση. Επειδή ήταν κλειστό για 6 χρόνια και 10 μέρες πριν πάμε είχε ξανανοίξει, εισιτήρια δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Μόνο το γεγονός ότι έχει 6 σειρές θεωρείων κάνει την επίσκεψη πιο μαγευτική.

Τα καμιόνια ακριβώς απέξω προϊδεάζουν για το θέαμα και την οργάνωση.

Απέναντι ακριβώς βρίσκεται το άγαλμα του Προλετάριου. Τα φώτα πίσω είναι προς την Κόκκινη Πλατεία.

Το μοναδικό μουσείο που επισκεφτήκαμε πλην του Κρεμλίνου ήταν το Μουσείο Πούσκιν (Pushkin Museum) που δεν έχει κάποια σχέση με τον διάσημο ποιητή. Τι ενδιαφέρον έχει το μουσείο; Κατά κύριο λόγο αντίγραφα ελληνικών, ρωμαϊκών και αιγυπτιακών. Εμείς μπήκαμε μέσα κυρίως για να κάνουμε διάλειμμα και να ζεσταθούμε.

Ήταν εντυπωσιακό πάντως, ότι μέσα στο μουσείο υπήρχαν αρκετά σχολεία που διδάσκονταν ελληνικό πολιτισμό, μάθαιναν για την αρχαία Αθήνα και την Σπάρτη και όχι μόνο. Πρέπει να μας βάζει σε σκέψεις...

Ένα από τα εντυπωσιακότερα εκθέματα της κομμουνιστικής εποχής βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους της ρωσικής πρωτεύουσας. Πρόκειται για το μετρό της Μόσχας (Moscow Metro). Το απλό εισιτήριο κοστίζει 28 ρούβλια (0,8 ευρώ περίπου). Γιατί αξίζει να το επισκεφτεί κανείς; Οι εικόνες νομίζω μιλούν από μόνες τους. Κάθε σταθμός είναι μία αποκάλυψη, ειδικά οι πιο κεντρικοί.

Κολώνες που σχεδόν λαμπυρίζουν στο ταβάνι.

Διάκοσμος με πολυελαίους στην οροφή.

Μαρμάρινες κολώνες, άλλες με περίτεχνη διακόσμηση.

Σύμβολα της κομμουνιστικής εποχής παντού. Ευτυχώς τα έχουν διατηρήσει.

Αλλού ψηφιδωτά, αλλού βιτρώ, αλλού ζωγραφιές.

Τηλεφωνικός θάλαμος άλλης εποχής. Αυτόματος μάλιστα.

Μέχρι και αγάλματα σε διάφορες στάσεις.

Και ο κόσμος πολύς, πάρα πολύς και βιαστικός. Μόνο εμείς στεκόμασταν και κοιτούσαμε τα υπόγεια αξιοθέατα. Ευτυχώς δεν υπήρχε πρόβλημα στο να τραβήξουμε φωτογραφίες.

Το μετρό τους έχει 185 σταθμούς και 12 γραμμές. Έχει σχετικό site. Βέβαια έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα: σε όλους τους σταθμούς οι οδηγίες αλλά και τα ονόματα των σταθμών είναι γραμμένα στα ρώσικα με κυριλλικό αλφάβητο. Οι ανακοινώσεις επίσης είναι μόνο στα ρώσικα, είναι εύκολο κανείς να χαθεί.

Η καλύτερη λύση να έχει μαζί του τον χάρτη και να μετράει τον αριθμό των στάσεων που χρειάζεται πριν μπει μέσα στον συρμό. Αλλιώς, καλά να'ναι τα πόδια! Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένους σταθμούς που αξίζουν επίσκεψη (κυρίως κεντρικοί): Mayakovskaya, Ploshchad Revolyutsii, Kropotkinskaya, Komsomolskaya, Novoslobodskaya, Novokuznetskaya, Arbatskaya.

Συνεχίζουμε να κινούμαστε υπογείως, αυτή τη φορά στα διάφορα Underground Malls που υπάρχουν στην πόλη, λόγω κρύου κυρίως.

Στην κορυφή του συγκεκριμένου υπάρχει θόλος με χάρτη του κόσμου όπως τον έβλεπαν οι Ρώσοι.

Ως προς το φαγητό δυτικές και ανατολικές γεύσεις όπως τις γνωρίζουμε, κυριαρχούσαν. Οι περισσότεροι Ρώσοι που πετύχαμε έξω τρώγανε ζυμαρικά, πίτσες και σούσι - γεμάτη η Μόσχα από αυτά. Στους υπόγειους σταθμούς και τις διαβάσεις πουλούσαν πιροσκί και άλλα τυροπιτοειδή σε χαμηλές τιμές. Καναδυό που δοκιμάσαμε δε μας γέμισαν το μάτι. Σε λιγότερα τουριστικά εστιατόρια που επιχειρήσαμε είχαμε προβλήματα συνεννόησης, καθώς το προσωπικό δε μιλούσε καθόλου αγγλικά ενώ κατάλογοι προφανώς ήταν μόνο στα ρώσικα. Με νοήματα και με φωτογραφίες βγάλαμε κάποια άκρη.

Πεϊνιρλί με αυγό.

Πουγκάκια με γέμιση πικάντικο κιμά ο οποίος στην ουσία είναι βρασμένος.

Η συγκεκριμένη ποικιλία κρεατικών κόστιζε 50 ευρώ. Άξιζε τον κόπο, αν και είχαμε ολόκληρη περιπέτεια μέχρι να συνεννοηθούμε. Επιστρατεύτηκαν 2 smartphones, online μεταφραστές, ένα laptop και η καλή θέληση του σερβιτόρου για να βγάλουμε άκρη. Ευτυχώς φάγαμε καλά. Όσο για τα ποτά, τα μεγάλα γεμάτα σφηνάκια βότκας και οι μπύρες κυμαίνονταν στα 5-6 ευρώ, κανονικές τιμές δηλαδή.

Για τα αεροπορικά είπαμε ότι ήταν προσφορά της Aegean (95 ευρώ). Την διαμονή την κλείσαμε μέσω booking. Τα ξενοδοχεία στη Μόσχα γενικά είναι πανάκριβα. Απλά 4* ξενοδοχεία χρεώνουν κάτι του τύπου 300 και παραπάνω ευρώ τη βραδιά. Το συγκεκριμένο που κλείσαμε λέγεται Kitay-Gorod Hotel, βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία, 5 λεπτά με τα πόδια από Κόκκινη Πλατεία. Ήταν καθαρό, αξιοπρεπές, με κάπως μικρούς χώρους. Είχε πρωινό, ενώ το προσωπικό μιλούσε στοιχειωδώς συνεννοήσιμα αγγλικά. Κόστιζε περίπου 130 ευρώ τη βραδιά το δίκλινο.

Την κράτηση του ξενοδοχείου την χρειάζεται ο επισκέπτης για άλλον ένα λόγο: για τη βίζα. Για να πάει κανείς στη χώρα χρειάζεται βίζα, που εκδίδεται από το προξενείο. Πληροφορίες για τη βίζα βρίσκει κανείς στο σχετικό site. Για να γλυτώσουμε τον κόπο, επειδή χρειάζεται πρόσκληση από το ξενοδοχείο για να βγει πιο γρήγορα η βίζα, απευθυνθήκαμε σε πρακτορείο που συνεργάζεται άμεσα με το προξενείο, το Μουζενίδης travel. Τι χρειάζεται κανείς για τη ρωσική βίζα: διαβατήριο του οποίου η ισχύς να είναι πέραν των 6 μηνών από την ημερομηνία ταξιδιού, 1 φωτογραφία τύπου διαβατηρίου, αίτηση (την δίνει συμπληρωμένη το πρακτορείο), χαρτί της κράτησης του ξενοδοχείου και 78 ευρώ (τελική τιμή μαζί με την προμήθεια του πρακτορείου και το υποχρεωτικό κόστος ασφάλισης 2 ευρώ/ ημέρα). Σε 5 εργάσιμες τακτοποιήθηκαν τα πάντα, γι αυτό άλλωστε επιλέξαμε τον μεσάζοντα.

Από και προς το αεροδρόμιο Domodedovo της Μόσχας μπορεί κανείς να πάρει τρένο μέχρι το κέντρο, λεωφορείο ή ταξί. Επειδή πήγαμε με τρένο και μετρό και ταλαιπωρηθήκαμε με τις βαλίτσες, στην επιστροφή πήραμε ταξί το οποίο έκανε 25 περίπου ευρώ για 4 άτομα. Οι έλεγχοι στο αεροδρόμιο είναι διπλοί, οπότε υπολογίστε λίγο περισσότερο χρόνο ενώ καλό είναι να μη φοράει κανείς τρύπιες κάλτσες, αφού θα κληθεί να βγάλει τα παπούτσια του.

Οι ουρανοξύστες Seven Sisters ξεχωρίζουν στον ορίζοντα της πόλης της Μόσχας. Η επίσκεψη σίγουρα άξιζε σ'αυτή την κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα που ενώνει Δύση και Άπω Ανατολή με έναν ιδιαίτερο τρόπο συνδυάζοντας το τσαρικό με το κομμουνιστικό και το καπιταλιστικό παρελθόν, παρόν και μέλλον. Αφήσαμε πολλά ακόμη για να δούμε. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον, σε συνδυασμό με την Αγία Πετρούπολη...

Ταξίδι στη Μόσχα: περιήγηση στην πόλη (2/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 12 Dec 2011 10:07:00 +0000

Αφού "κατακτήσαμε" την Κόκκινη Πλατεία (βλέπε πρώτο μέρος) με ήλιο, βροχή, χιόνι, μέρα και νύχτα, μας περίμενε και η υπόλοιπη πόλη.

Βγαίνοντας από την πλατεία από την πλευρά του Μαυσωλείου του Λένιν συναντά κανείς τους Κήπους του Αλεξάνδρου με τους Τάφους των Τειχών του Κρεμλίνου και το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη να ζεσταίνεται από την φλόγα που δε σβήνει. Υπάρχει αντίστοιχο σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη.

Στις επιγραφές υπάρχουν με επίχρυσα γράμματα οι διάσημες μάχες της Ρωσίας. Ξεχωρίζει το Στάλινγκραντ και το Λένινγκραντ, από τις πιο γνωστές και αιματηρές μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι επιγραφές λόγω του κυριλλικού αλφαβήτου είναι αναγνωρίσιμες.

Προχωρώντας κανείς έχοντας τα τείχη του Κρεμλίνου στο αριστερό του χέρι βρίσκει την είσοδο στον χώρο του Κρεμλίνου. Το εισιτήριο είναι 350 ρούβλια για το Κρεμλίνο και 700 για το Οπλοφυλάκιο. Στο Οπλοφυλάκιο του Κρεμλίνου πέρα από τις στρατιωτικές στολές και τα όπλα, βρίσκονται ρούχα εποχής, άμαξες μινιατούρες και μία από τις μεγαλύτερες συλλογές με αυγά Faberge (Faberge eggs). Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται εντός, ενώ οι ώρες εισόδου είναι συγκεκριμένες (10, 12, 2:30, 4:30). Μέσα στον χώρο του Οπλοφυλάκιου του Κρεμλίνου βρίσκεται επίσης και η Αίθουσα των Διαμαντιών που απαιτεί επιπλέον εισιτήριο. Δεν την επισκεφτήκαμε, αφού το κόστος ήδη ήταν μεγάλο (1050 ρούβλια είναι περίπου 25 ευρώ).

Στον κυρίως χώρο του Κρεμλίνου όπου βρίσκεται το παλάτι η είσοδος είπαμε ότι είναι 350 ρούβλια και δεν υπάρχει περιορισμός στις ώρες εισόδου. Μέσα στο χώρο υπάρχουν αρκετοί στρατιώτες που εμποδίζουν τον επισκέπτη από το να ξεστρατίσει προς κυβερνητικά κτίρια.

Το Κανόνι του Τσάρου γεμίζει το χώρο του Κρεμλίνου. Ας μην ξεχνάμε ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν ως οχυρό. Δίπλα βρίσκεται και μια μεγάλη καμπάνα που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, καθώς όταν προσπάθησαν να την ανεβάσουν στο καμπαναριό έπεσε από το βάρος και έσπασε. Λόγω μεγάλου γκρουπ τουριστών από Ασία δε στάθηκε δυνατό να βγάλω καθαρή φωτογραφία της καμπάνας.

Μέσα στον χώρο του Κρεμλίνου βρίσκονται διάφορες εκκλησίες όπως η Εκκλησία των 12 Αποστόλων, ο Καθεδρικός Ναός της Αναλήψεως της Θεοτόκου, η Εκκλησία της Απόθεσης του Μανδύα της Θεοτόκου και άλλες. Σχετικός χάρτης δίνεται μαζί με το εισιτήριο.

Χρυσοί και ασημένιοι τρούλοι ξεχωρίζουν.

Δέντρο με πορφυρούς καρπούς μπροστά στους χρυσούς τρούλους.

Η θέα προς την πόλη και τον Μοσχοβίτη ποταμό είναι τρομερή. Πίσω από τους καπνούς φαίνεται μία από τις Seven Sisters - ουρανοξύστες που έχτισε ο Στάλιν και παλιά φιλοξενούσαν κυβερνητικά κτίρια. Παρόμοιο κτίσμα είχαμε βρει στο ταξίδι στη Ρίγα, το οποίο ήταν δώρο του Στάλιν προς την χώρα.

Όμορφα κτίρια συναντά κανείς παντού. Ενδιαφέρον έχει πως στολίζουν το γρασίδι με πετραδάκια, δίνοντας επιπλέον χρώμα.

Κάπου εκεί συναντήσαμε και 2 παλιούς γνώριμους της Σοβιετικής Εποχής...

Κάποια αγάλματα τσαρικής επιρροής έχουν στηθεί σε κάποια σημεία. Η χώρα γενικότερα έχει καταβολές από τσαρική εποχή, κομμουνιστική και φυσικά καπιταλιστική.

Επόμενος προορισμός μας ήταν ο Καθεδρικός Ναός του Χριστού Σωτήρος. Κατεδαφίστηκε από τους κομμουνιστές ώστε να χτιστεί εκεί το Παλάτι των Σοβιετικών. Με την πτώση του Κομμουνισμού, χτίστηκε εκ νέου με δωρεές.

Επειδή είχε αρκετό κρύο εκείνη τη μέρα, κάναμε μια στάση σε ένα πολύ όμορφο καφέ-εστιατόριο δίπλα στην εκκλησία, στο Academiya. Βότκα συνοδεία σοκολάτας, ώστε να ταιριάζουμε με την πόλη. Ίσως από τα καλύτερα καφέ που βρήκαμε στην πόλη.

Αφού πήραμε δυνάμεις, βγήκαμε για φωτογραφίες στη γέφυρα πίσω από την εκκλησία. Η θέα προς το ποτάμι και το Κρεμλίνο μοναδική, με το φως του ήλιου και με τα φώτα της πόλης.

Γυρνώντας πλάτη στο Κρεμλίνο βλέπει κανείς το άγαλμα προς τιμήν του Μεγάλου Πέτρου να δεσπόζει στο ποτάμι. Το άγαλμα βρίσκεται σε βάση μέσα στην κοίτη του ποταμού. Το πολύχρωμο κτίριο στην δεύτερη φωτογραφία είναι εργοστάσιο σοκολάτας, απ'ό,τι μας είπαν.

Επιστρέφοντας προς την εκκλησία, παρατηρήσαμε κάτι ενδιαφέρον στα αριστερά της.

Άλλος ένας από τους ουρανοξύστες Seven Sisters. Ειδικά το βράδυ φαίνεται μαγευτικός!

Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Βρίσκεται στο τέλος της Ulitsa Arbat (Ulitsa σημαίνει οδός) που είναι πεζόδρομος υπαίθριων καλλιτεχνών, καφέ και εστιατορίων. Αξίζει μια βόλτα. Λόγω του κρύου και της βροχής που μας έπιασε, σταματήσαμε σε ένα εστιατόριο με ιταλική και γιαπωνέζικη κουζίνα, όπου οι περισσότεροι Ρώσοι έτρωγαν σούσι μετά μανίας.

Ο ουρανοξύστης φωτισμένος φαίνεται ακόμη πιο όμορφος από κοντά.

Κάπου εδώ ξεκινήσαμε να πάρουμε το μετρό για την επιστροφή μας. Περισσότερα για την περιήγηση και το περίφημο μετρό-έκθεμα της Μόσχας στην επόμενη και τελευταία ανάρτηση.

ΥΓ Οι περισσότερες Ρωσίδες που είδαμε δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ενδιαφέρον είχαν οι επιμιξίες με ασιατικές φυλές. Επιπλέον οι περισσότεροι δεν μιλάνε αγγλικά, υποψιάζομαι ότι τόσο επειδή δεν μπορούν αλλά επειδή δεν έχουν λόγο να το κάνουν! Ο τουρισμός είναι κυρίως από χώρες δορυφόρους που μιλούν τα ρώσικα, μαζί με τους απανταχού παρόντες Κινέζους. Όπως και να το κάνουμε, η χώρα εξακολουθεί να είναι υπερδύναμη.

ΥΓ1 Το κρύο γενικότερα δεν ήταν πολύ. Ήμασταν τυχεροί μάλλον. Όπως σε όλα τα ταξίδια καλό είναι κανείς να έχει ένα χοντρό μπουφάν-παλτό, σκούφο, γάντια, χοντρές κάλτσες και άνετα, ζεστά παπούτσια. Λογικά, βέβαια, αν πάει κανείς προς Γενάρη-Φλεβάρη, το κρύο θα είναι πολύ περισσότερο. Αυτό που δεν μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει είναι ο συνδυασμός βροχής και αέρα.

ΥΓ2 Όπως φαίνεται λίγο στις φωτογραφίες από την γέφυρα, η κίνηση στους δρόμους της Μόσχας είναι αρκετή. Έχουν συνήθειο και αυτοί να πηγαίνουν παντού με το αυτοκίνητο, μάλλον δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η διαφορά ήταν ότι κόρνα σπάνια άκουγε κανείς.

Ταξίδι στη Μόσχα: Κόκκινη Πλατεία (1/3)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 04 Dec 2011 11:33:00 +0000

Κάποια στιγμή λίγο πριν τις διακοπές του Αυγούστου δέχτηκα email από λαρισαίο καλό φίλο (και επιχειρηματία βλέπε ByNature) που έχουμε οργανώσει και συνταξιδέψει πολλές φορές. Το email περιείχε ένα pdf αρχείο με κλεισμένα εισιτήρια για Μόσχα. Το κείμενο που το συνόδευε έλεγε τα εξής απλά: "Έχει βγάλει προσφορά η Aegean για τα νέα δρομολόγια προς Μόσχα με 95 ευρώ. Έχω κλείσει για 17-20 Νοέμβρη με την Ο. Ψήνεστε;". Απλά, λιτά και απέριττα. Ενθουσιασμός στην ομήγυρη, καθώς η Μόσχα μας έκλεινε το μάτι εδώ και καιρό, αλλά δεν είχε τύχει. Φυσικά τα κλείνω, μη γνωρίζοντας καν αν θα μπορώ να πάρω άδεια τότε. Στο κάτω-κάτω άξιζε την προσπάθεια. Στην πορεία προστέθηκε ένα ακόμη μέλος, οπότε καταλήξαμε 2 ζευγαράκια για τη Μόσχα. Παράδοξο μεν, καθώς στο έργο του Τσέχοφ με την γνωστή φράση "Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα" ο αριθμός ήταν τρεις. Επιπλέον, το ταξίδι τελικά πραγματοποιήθηκε, σε αντίθεση με το ανέφικτο του ταξιδιού των ηρωίδων του Τσέχοφ. Δωμάτιο βρέθηκε σε ξενοδοχείο κοντά στην Κόκκινη Πλατεία και σε καλή τιμή (περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση), η άδεια δόθηκε, οπότε το ταξίδι ξεκίνησε!

Η καρδιά της Μόσχας είναι η πλατεία με το αντίστοιχο κόκκινο χρώμα, η Krasnaya Ploshchad, ή Red Square ή Κόκκινη πλατεία. Ανέκαθεν ήταν η πλατεία που χώριζε το Κρεμλίνο από την εμπορική συνοικία Kitai-Gorod (που σημαίνει ChinaTown χωρίς να έχει κάποια σχέση με Κίνα) και είναι η συνοικία όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Η απόσταση από την πλατεία ήταν 5' λεπτά με τα πόδια. Καθώς φτάσαμε μεσημέρι, ο ήλιος κόντευε στη δύση του, ενώ έριχνε το γνωστό εκνευριστικό ψιλόβροχο, που σημειωτέον χαλάει και τις νυχτερινές φωτογραφίες καθώς αντανακλάται στο φλας. Παρόλα αυτά, η πρώτη επαφή με την περίφημη Κόκκινη Πλατεία ήταν μοναδική.

Πρώτο κτίριο που συναντά κανείς ερχόμενος από το ποτάμι είναι ο γνωστός ως Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου (παρόλο που το κανονικό του όνομα είναι Καθεδρικός Ναός της Μεσιτείας της Παρθένου της Τάφρου) με τα χαρακτηριστικά χρώματα και τους τρούλους σε σχήμα κρεμμυδιού. Μοναδικό θέαμα.

Ανεβαίνοντας από τον καθεδρικό του Αγίου Βασιλείου (Saint Basil's Cathedral) στο αριστερό χέρι είναι τα τείχη του Κρεμλίνου, σε κόκκινο χρώμα φυσικά. Στην κορυφή των πύργων δεσπόζει αντίστοιχα από ένα κόκκινο αστέρι, παραπέμποντας σε πρότερο καθεστώς.

Φωτογραφία με τον Καθεδρικό του Αγίου Βασιλείου και τα τείχη του Κρεμλίνου.

Στα δεξιά όπως ανεβαίνει κανείς, βρίσκεται το εμπορικό κέντρο GUM, κατασκευή προηγούμενου αιώνα. Μέσα στο εμπορικό η χλιδή της μοντέρνας Ρωσίας είναι διάχυτη. Τα πιο ακριβά καταστήματα και μάρκες, υπεραγορά για χαβιάρι και λοιπές ακριβές λιχουδιές και πολλά άλλα. Έχει και ΑΤΜς όπου μπορεί κανείς να βγάλει ρούβλια - βολεύει για τις εξορμήσεις. Λόγω Χριστουγέννων είναι φωτισμένο, ενώ ακριβώς μπροστά στήνεται ένα μεγάλο παγοδρόμιο.

Απέναντι ακριβώς, δίπλα στα τείχη του Κρεμλίνου, βρίσκεται το Μαυσωλείο του Λένιν. Είναι προσβάσιμο για το κοινό με δωρεάν είσοδο, απαγορεύονται όμως οι φωτογραφίες στο εσωτερικό.

Απέναντι από τον Καθεδρικό του Αγίου Βασιλείου βρίσκεται το Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας, σε χρώμα κόκκινο και αυτό.

Στα δεξιά του Ιστορικού Μουσείο, όπως έρχεται κανείς από την πλατεία, βρίσκονται άλλα δύο αξιοθέατα που οριοθετούν το χώρο. Η Πύλη της Αναστάσεως και ο Καθεδρικός Ναός του Καζάν. Περνώντας από την Πύλη, βγαίνει κανείς σε ανοιχτό χώρο όπου το κρύο το βράδυ ξυρίζει. Η θερμοκρασία ήταν λίγο κάτω από το μηδέν, το κακό της υπόθεσης ήταν ότι με το ψιλόβοροχο τα ρούχα τραβούσαν υγρασία.

Για ζέστη καταφύγαμε σε κοντινό εστιατόριο όπου συνοδευτικό του φαγητού πήραμε φυσικά βότκα, οργανώνοντας τα σχέδιά μας για την επόμενη ημέρα. Οι τιμές δεν είχαν μεγάλη διαφορά με Αθήνα, περίπου 5 ευρώ το γεμάτο σφηνακοπότηρο και άλλα τόσα η μπύρα.

Την επόμενη μέρα που ξυπνήσαμε μας περίμενε έκπληξη, κάτι που μάλλον είχαμε κουβαλήσει από Ελλάδα. Ένας καταπληκτικός - σχεδόν ελληνικός - ήλιος με θερμοκρασία κοντά στους 10 βαθμούς Κελσίου! Δε χάσαμε την ευκαιρία να βγάλουμε ωραίες φωτογραφίες που αναδεικνύουν τα χρώματα.

Ο Καθεδρικός του Αγίου Βασίλειου. Η είσοδος είναι 250 ρούβλια (περίπου 6,5 ευρώ). Ο ναός είναι χωρισμένος σε πολλά παρεκκλήσια.

Το εσωτερικό του ναού προσφέρεται επίσης για φωτογραφίες με θέα την Κόκκινη Πλατεία.

Τα τείχη του Κρεμλίνου ολοκόκκινα.

Το εμπορικό χάνει λίγη από την αίγλη του την ημέρα. Το κόκκινο μπροστά είναι το παγοδρόμιο.

Κατά σειρά το Ιστορικό Μουσείο, η Πύλη της Αναστάσεως και ο Καθεδρικός του Καζάν. Τα κόκκινα τούβλα και οι χρυσοί τρούλοι φαίνονται σίγουρα διαφορετικά με το φως!

Το Μαυσωλείο του Λένιν είναι επισκέψιμο για το κοινό, είσοδος δωρεάν (αυτό που περικλείεται με τα σχοινάκια). Το θέμα είναι ότι ούτε φωτογραφίες αφήνουν να βγάλει κανείς, ούτε να πλησιάσει το ταριχευμένο πτώμα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το λείο δέρμα του προσώπου και το λευκό χρώμα έχουν προκαλέσει συζητήσεις για το εάν είναι πραγματικό ή κέρινο ομοίωμα. Οι επισκέπτες είναι υποχρεωμένοι να αφήσουν κινητά, μεγάλες τσάντες και φωτογραφικές μηχανές στο βεστιάριο του Ιστορικού Μουσείου με αντίτιμο μεταξύ 40-60 ρούβλια (περίπου 1,5 ευρώ).

Πίσω από το Μαυσωλείο βρίσκονται προτομές κομμουνιστών ηγετών. Ανάμεσά τους και του Στάλιν, πράγμα σπάνιο, καθώς σπάνια απεικονίζεται.

Επειδή δεν ξέραμε αν θα ξανασυναντήσουμε τον ήλιο, δράξαμε την ευκαιρία για αρκετές φωτογραφίες. Περάσαμε την Πύλη της Αναστάσεως ώστε να συνεχίσουμε την περιήγησή μας στην Moskva (Москва́ στο κυριλλικό αλφάβητο)...

ΥΓ Φέτος για πρώτη φορά ο Ρώσος πρωθυπουργός (Μεντβέντεφ ή Πούτιν, δεν έχει μεγάλη διαφορά) αποφάσισε να μην ισχύσει η αλλαγή της ώρας σε χειμερινή. Η διαφορά με Ελλάδα είναι +2 ώρες.

ΥΓ1 Τελικά η αίσθηση από το ταξίδι στη Σόφια ότι θα ξαναδούμε σύντομα τρούλους σε ρώσικο στυλ επιβεβαιώθηκε.

ΥΓ2 Λόγω κρύου, γαντιών και τα σχετικά, ορισμένες φωτογραφίες γέρνουν κάπως.

ΥΓ3 Για διευκόλυνση των πράξεων, 100 ρούβλια είναι κάτι λιγότερο από 2,5 ευρώ. Γενικότερα, ενώ η Μόσχα είναι η 4η ακριβότερη πόλη στον κόσμο να ζει κανείς και 1η στην Ευρώπη, οι τιμές στα μέρη που περιπλανηθήκαμε ήταν σχεδόν αθηναϊκές. Περισσότερες λεπτομέρειες σε επόμενη ανάρτηση, όπως επίσης και περί βίζας.

Κάνε στην άκρη να περάσω...

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 30 Nov 2011 17:15:00 +0000

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε έζησα γι άλλη μια φορά την μοναδική εμπειρία της οδήγησης σε έναν από τους καλύτερους δρόμους της Ευρώπης. Αναφέρομαι φυσικά στην Κορίνθου-Πατρών, ευτυχώς όχι σε όλο της το μήκος. Ήταν που ήταν ο δρόμος άθλιος, τα μισοτελειωμένα-παρατημένα έργα χειροτερεύουν την κατάσταση (τα διόδια είναι άλλη μεγάλη συζήτηση). Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον ελληνάρα οδηγό κάνουν το μείγμα εκρηκτικό. Ο δρόμος αυτός, για όσους έχουν την τύχη να μην γνωρίζουν, αποτελείται από μία λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση με διπλή διαχωριστική στη μέση στο μεγαλύτερο μέρος του. Το οδόστρωμα σε κακή κατάσταση, ενώ ταμπέλες υπάρχουν διαρκώς που προειδοποιούν για θανατηφόρα ατυχήματα. Δίπλα στη μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση υπάρχει μονή διαχωριστική γραμμή για την λωρίδα έκτακτης ανάγκης, αλλιώς ΛΕΑ. Εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι.

Οι περισσότεροι ελληναράδες οδηγοί θεωρούν τη ΛΕΑ ως δρόμο κυκλοφορίας. Οπότε είτε την χρησιμοποιούν για προσπεράσεις από δεξιά είτε πάλι έχουν την απαίτηση με φώτα, κορναρίσματα και κολλώντας πίσω από τους οδηγούς που κινούνται κανονικά στην μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας να "κάνουν στην άκρη". Βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, γκαρίζουν και θεωρούν ότι όποιος κινείται εντός των ορίων είναι αργός και οφείλουν να τον προσπεράσουν, χωρίς να προβληματίζονται από μικρότητες όπως διπλή διαχωριστική ή ότι απλούστατα δεν υπάρχει χώρος. Γι αυτή την κατηγορία οδηγών τα σχόλια είναι περιττά και το πρόβλημα εμφανές.

Από την άλλη έχουμε την άλλη κατηγορία ελληναράδων οδηγών που δεν κάνουν μεν προσπεράσεις αλλά οδηγούν "στην άκρη" ώστε να "αφήνουν τους άλλους" να προσπερνούν, μη γνωρίζοντας συνήθως ότι οι ίδιοι παρανομούν και με αυτήν τους την πράξη και γίνονται υπαίτιοι ατυχήματος. Η λωρίδα έκτακτης ανάγκης είναι ακριβώς αυτό που περιγράφει ο τίτλος, για έκτακτες ανάγκες. Ασθενοφόρα, πυροσβεστικά, περιπολικά και οχήματα που βρίσκονται σε κίνδυνο. Η συγκεκριμένη κατηγορία ελληναράδων οδηγών δε, θεωρούν ότι δεν ευθύνονται, ότι κάνουν το "σωστό", παραβλέποντας ότι κινούνται παράνομα στη ΛΕΑ, αλλοιώνοντας την κανονική κυκλοφορία. Επιπλέον η ΛΕΑ σε αρκετές περιπτώσεις συρρικνώνεται, οπότε οι παρανομούντες οδηγοί αναγκάζονται να κάνουν μανούβρες ξαναμπαίνοντας στην κανονική κυκλοφορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο δρόμος είναι σχεδιασμένος για ένα κινούμενο όχημα ανά κατεύθυνση, οτιδήποτε παραπάνω είναι επικίνδυνο.

Η σχέση αρκετών οδηγών των ελληνικών δρόμων με τον ΚΟΚ είναι κάτι μεταξύ αγώνων Φόρμουλα1 και τη; θεωρία; του σύμπαντος: τον ξεχειλώνουμε όσο μας βολεύει ώστε να βγούμε πρώτοι. Το θέμα είναι ότι το έπαθλο είναι η θλιβερή πρωτιά στα θανατηφόρα ατυχήματα. Εύχομαι στους επίδοξους καβαλάρηδες της ΛΕΑ όταν - δυσάρεστο αλλά πιθανό - την χρειαστεί κάποιος δικός τους άνθρωπος, εκείνη τη μέρα να μην έχει μπλοκαριστεί από κάποιον "έξυπνο και γρήγορο" σαν κι αυτούς.

ΥΓ Όσο κι αν φαίνεται ψιλά γράμματα, η τήρηση του ΚΟΚ είναι το Α και το Ω της οδικής ασφάλειας. Δεν είναι προαιρετική, είναι υποχρεωτική. Όσο χάλια και αν είναι το οδικό δίκτυο (που είναι), οι άνθρωποι που κινούμαστε πάνω σ'αυτό κάνουμε τη διαφορά.

ΥΓ1 Στο ιστολόγιο του Andriotakis θα βρείτε αρκετά χρήσιμα στοιχεία για το κομμάτι της Οδικής Ασφάλειας. Αξίζουν τέτοιες προσπάθειες. Προσωπικά θεωρώ τους θανάτους από αυτοκινητιστικά ως "τζάμπα και βερεσέ" καθώς αφορούν κυρίως νεότερους ανθρώπους, που είναι δυο φορές κρίμα.

ΥΓ2 Αντίστοιχο φαινόμενο παρατηρεί κανείς καθημερινά όταν κινείται στον Κηφισό. Η παραβίαση της ΛΕΑ είναι "παιχνίδι και μαγκιά" για "γρήγορους" οδηγούς. Πολλές φορές έχουν δει εγκλωβισμένα ασθενοφόρα. Και δεν είναι θέμα αστυνόμευσης ούτε επιβολής, είναι θέμα τουλάχιστον σεβασμού και πολιτισμού.
ΥΓ3 Η κίνηση αποκλειστικά στην αριστερή λωρίδα είναι άλλο μεγάλο πρόβλημα, αλλά δεν έχει σχέση με το φαινόμενο που περιγράφεται στη συγκεκριμένη ανάρτηση.

Σόφια: θρησκευτικός τουρισμός (2/2)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 20 Nov 2011 09:00:00 +0000

Συνεχίζουμε την περιήγηση στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, αυτή τη φορά με θρησκευτικό μανδύα. Τα περισσότερα και γνωστότερα αξιοθέατα της Σόφιας είναι θρησκευτικού προσανατολισμού. Τα περισσότερα θα τα συναντήσετε εύκολα, απλώς περπατώντας στους δρόμους της πόλης. Υπάρχουν όμως ορισμένοι κρυμμένοι ναοί που θέλουν λίγη προσπάθεια παραπάνω.

Ο συγκεκριμένος ναός του Αγίου Γεωργίου δε θα είχε τίποτε να δείξει στον επισκέπτη - πέραν του αγάλματος της βίδρας (νομίζω), αν δεν είχε την εξής λεπτομέρεια: free wifi στο πάρκο που τον περιβάλει.

Ενδιαφέρον στοιχείο, αν μη τι άλλο. Ευτυχώς πρόσφατα έχει γίνει κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα και με πρωτοβουλία των atenistas στο πάρκο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Στο κεντρικότερο, ίσως, σημείο της πόλης, στο τέλος της οδού Vitosha βρίσκεται ο καθεδρικός της Sveta Nedelya (εκκλησία της Αγίας Κυριακής). Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η Βουλγάρικη Ορθόδοξη Εκκλησία (ή Βουλγάρικη Εξαρχία) είναι αυτοκέφαλη ορθόδοξη Εκκλησία. Ο ναός είναι μεσαιωνικός, με ελεύθερη είσοδο. Πληρώνει κανείς μόνο αν θέλει να βγάλει φωτογραφίες, όπως στις περισσότερες εκκλησίες της Σόφιας. Επίσης αξιοσημείωτο ότι στις περισσότερες εκκλησίες υπήρχαν επιγραφές και στα ελληνικά, σημάδι ότι αρκετοί έλληνες επισκέπτονται την πόλη.

H Sveti Sedmochislenitsi Church βρίσκεται στην οδό Graf Ignatiev, ως μετεξέλιξη Μαύρου Τζαμιού. Είναι στο δρόμο με την αγορά των οπωροκηπευτικών, κοντά στο γήπεδο Vasil Levski, έδρα της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της Βουλγαρίας.

Ο πιο ενδιαφέρον, κατ'εμέ, ναός είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου σε σχήμα Ροτόντας (church of Saint George Rotunda ή Rotonda Sveti Georgi). Βρίσκεται πίσω από το ξενοδοχείο Sheraton Sofia, που βρίσκεται πίσω από την εκκλησία της Αγίας Κυριακής.

Το ξενοδοχείο είναι στο πίσω φόντο. Δεξιά όπως μπαίνει κανείς στον ναό, υπάρχει ένα καφέ με θέα την πλατεία.

Ο ναός με τα κόκκινα τούβλα θεωρείται το αρχαιότερο κτίριο στην Σόφια.

Ο ναός είναι πλαισιωμένος με απομεινάρια της αρχαίας πόλης Serdica, που ήταν χτισμένη εκεί που βρίσκεται η σύγχρονη Σόφια.

Ο ναός και τα ερείπια φαίνονται εντυπωσιακά και το βράδυ.

Βγαίνοντας κανείς από την πίσω έξοδο της Ροτόντας του Αγίου Γεωργίου, συναντά το Αρχαιολογικό Μουσείο που ήταν παλιά τζαμί.

Το άγαλμα της Αγίας Σοφίας, ως άλλη Νίκη, βρίσκεται στην αρχή της οδού Todor Alexandrov.

Περνώντας από την υπόγεια διάβαση, αξίζει κανείς να σταθεί στην εκκλησία Sveta Petka Samardzhiiska που βρίσκεται σχεδόν όλη κάτω από το σημερινό επίπεδο της πόλης.

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται το μουσουλμανικό τέμενος Banya Bashi. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται η εβραϊκή συναγωγή. Οι Βούλγαροι είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι για το γεγονός ότι σε απόσταση μερικών μόνο μέτρων συνυπάρχουν οι τρεις θρησκείες χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Ενδιαφέρον στοιχείο. Η είσοδος είναι ελεύθερη, αρκεί κανείς να σεβαστεί τους κανόνες που υπάρχουν. Μέσα στο τζαμί υπάρχει ρολόι που μετράει τους χρόνους για κάθε προσευχή.

Απέναντι ακριβώς βρίσκονται τα Δημόσια Λουτρά της Σόφιας. Το όμορφο αυτό κτίριο δυστυχώς δε λειτουργεί. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον με τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γίνει κάτι.

Δίπλα ακριβώς υπάρχουν πηγές με ιαματικό (ζεστό) νερό, όπου οι κάτοικοι της Σόφιας προμηθεύονται ελεύθερα.

Το σήμα κατατεθέν της Σόφιας και πιο μεγάλος της ναός είναι o Alexander Nevsky Cathedral. Δεσπόζει στην πόλη με το ύψος και το μέγεθός του. Ο χρυσός τρούλος φαίνεται σχεδόν από παντού. Είναι προσβάσιμος, ενώ ο διάκοσμος είναι εντυπωσιακός.

Ο ναός φαίνεται εξίσου όμορφος είτε ανθισμένος είτε φωτισμένος τη νύχτα.

Βγαίνοντας από τον ναό αριστερά και δεξιά υπάρχουν δύο μικρότερες εκκλησίες, ο ναός της Αγίας Σοφίας με το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη να καίει διαρκώς και ο ναός της Ιεράς Συνόδου.

Μπροστά από τον ναό υπάρχει υπαίθριο παζάρι με καλλιτεχνίες και παλιατζούρες. Προσοχή στις ισοτιμίες, συνηθίζουν να κλέβουν. Ένα ευρώ ισούται με 1,956 περίπου βουλγαρικά λέβα. Εκεί βρίσκονται και απομεινάρια τούρκικων φυλακών. Λιγότερο από 200 χρόνια πριν οι Βαλκάνιοι μοιραζόμασταν κοινή (τουρκική) κατοχή και μοίρα.

Τελευταίος αξιοσημείωτος ναός της Σόφιας είναι ο ρωσικός ναός του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού (Sv. Nikolay Chudotvorets ή Saint Nicholas the Miracle-Maker). Στο υπόγειο του ναού μπορεί κανείς να αφήσει την ευχή του γραμμένη σε χαρτάκι και αυτή θα πραγματοποιηθεί, σύμφωνα με το μύθο. Χαρακτηριστικό του ναοί οι τρούλοι. Κάτι μου λέει πως θα ξαναδούμε αντίστοιχους σύντομα.

Σε γενικές γραμμές αυτά ήταν τα αξιοθέατα της Σόφιας. Αν έχει κάποιος περισσότερες από τρεις μέρες, μάλλον αξίζει να βγει προς την επαρχία ή/ και τα βουνά. Η Σόφια πάνω-κάτω αυτά έχει να προσφέρει. Το φαγητό είναι φθηνό, χωρίς ιδιαίτερες διαφορές από την κουζίνα της Θράκης ή της Μακεδονίας.

Στη φωτογραφία φαίνεται πάνω μπουγιουρντί και κάτω κάτι σαν χοιρινό καυτερό στο πήλινο.

Έχει μια μίξη από Βαλκάνια, ορθοδοξία και κομμουνισμό μαζί με τις εμφανείς δυτικοευρωπαϊκές επιρροές και έντονο ελληνικό στοιχείο τόσο από επισκέπτες όσο και από τράπεζες. Ειδικά στο θέμα των τραπεζών, η πλειοψηφία έχουν εξαγοραστεί από αντίστοιχες ελληνικές. Καφέ, καταστήματα ηλεκτρονικών, κινητή τηλεφωνία είναι ανάμεσα στις επιχειρήσεις που έχουν αγοραστεί από ημεδαπές.

Κλείνοντας την περιήγηση αυτή, δε θα μπορούσε να λείπει το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης από μια διαφορετική οπτική γωνία...

ΥΓ Το πρώτο μέρος της περιήγησης στη Σόφια.

ΥΓ1 Για περισσότερη δόση από Βαλκάνια, αναρτήσεις από Σερβία: Βελιγράδι στα λευκά, Βελιγράδι στα κίτρινα και Νόβι Σαντ.

Σόφια: περίπατος στην πόλη (1/2)

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 15 Nov 2011 07:34:00 +0000

Το τριήμερο που στην Ελλάδα γινόταν χαμός λόγω παρελάσεων και αντιδράσεων του κόσμου, για καλή μας τύχη είχαμε κανονίσει εκδρομή στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, την Σόφια. Η Σόφια (Sofia ή Sofyia) βρίσκεται στο δυτικό άκρο της σύγχρονης Βουλγαρίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τους Βαλκανικούς πολέμους. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να βρίσκεται περίπου στο κέντρο των περιοχών που οι Βούλγαροι θεωρούσαν ως δικές τους. Το όνομα της πόλης προέρχεται πιθανότατα από παράφραση της ελληνικής λέξης σοφία.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Το κέντρο της Σόφιας. Η πόλη είναι μικρή και περπατιέται εύκολα. Από το κάτω άκρο του χάρτη μέχρι το πάνω είναι λιγότερο από μισή ώρα με χαλαρό περπάτημα. Το διαμέρισμα ήταν στα όρια της πλατείας Βουλγαρίας (Bulgaria square) δίπλα ακριβώς στο Εθνικό Μέγαρο Πολιτισμού (NDK). Τις μέρες που πήγαμε, μάλιστα, ήταν οι επαναληπτικές προεδρικές εκλογές. Περιττό να σχολιάσω ότι καμία σχέση με τη φασαρία και τις αφίσες που θα είχε αντίστοιχη εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα.

Η βόλτα μας ξεκίνησε με ήλιο από το National Palace of Culture (NDK).

Μπροστά ακριβώς υπάρχουν υπόγειες διαβάσεις - όπως και σε όλη την πόλη - με όμορφα συντριβάνια.

Ακριβώς δίπλα βρίσκεται η πλατεία Βουλγαρίας, ουσιαστικά πάρκο με διάφορα εκθέματα.

Συντριβάνια και αγάλματα στο πάρκο.

Σε προηγούμενες φωτογραφίες φαίνεται μια σιδεροκατασκευή να δεσπόζει στο πάρκο. Την πλησιάσαμε μέσα από μια χαραμάδα αλλά και πιο μακριά για να δούμε τα γκράφιτι που την περικλείουν.

Καθίσαμε σε υπαίθριο καφέ, όπου φάγαμε αυτές τις μεγάλες φέτες ψωμί με λιωμένο τυρί και κρέας. Γενικά, το φαγητό και ο καφές στην Σόφια είναι πολύ φτηνά. Τεράστια κομμάτια πίτσας που τρώγανε οι περισσότεροι με 2,5 λέβα - περίπου 1,2 ευρώ. Για να δούμε τι θα γίνει όταν μπουν και αυτοί στο ευρώ.

Η πλατεία Μακεδονίας - τους έμεινε και αυτούς ο καημός, φαίνεται.

Από τον δρόμο Graf Ignatiev που διασχίζει το κέντρο, περνάει στο μεγαλύτερο μέρος του μόνο το τραμ. Τι ωραία που θα ήταν για παράδειγμα η Πατησίων χωρίς αυτοκίνητα. Στη μία πλευρά έχει και την αγορά φρούτων-λαχανικών.

Υπαίθρια λαϊκή αγορά, πιο οργανωμένη από τις δικές μας, είχε στην οδό St.Stambolov.

Η πόλη έχει αρκετά κτίρια σοβιετικής κατασκευής και προέλευσης, όπως και αγάλματα. Στην πρώτη φωτογραφία ήταν τα γραφεία της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας του κόμματος (ένα ήταν το κόμμα). Παρόμοια κτίρια σαν αυτό υπάρχουν στη Ρίγα (σχετική ανάρτηση), στη Βαρσοβία και φυσικά στη Μόσχα.

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, οι μοναχοί που εφηύραν το κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται στις σλαβικές χώρες.

Roundabouts με μνημεία υπάρχουν διάσπαρτα στην πόλη.

Το εθνικό θέατρο, μέρα και νύχτα. Γενικότερα, η πόλη φαίνεται ασφαλής και τη νύχτα. Αρκετός κόσμος στο κέντρο, αστυνομία (ίσως και λόγω εκλογών), δεν αισθανθήκαμε στην ουσία απειλή.

Στην πλατεία απέναντι από το εθνικό θέατρο υπήρχε αρκετός κόσμος που έπαιζε σκάκι και ντάμα σε υπαίθριες κατασκευές. Εδώ δυστυχώς τα πάρκα δεν τα αξιοποιούμε όσο θα έπρεπε.

Κλασικό άγαλμα στις περισσότερες πόλεις, το όνομα αλλάζει κάθε φορά.

Ενδιαφέρον κτίριο πολιτιστικού προσανατολισμού μπροστά από υπαίθριο καφέ.

Πολύ κοντά στην πόλη βρίσκεται το όρος Vitosha όπου μπορεί κανείς να πάει για περίπατο, σκι και άλλες δραστηριότητες εφόσον έχει χρόνο. Οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που έχει βουνά τόσο κοντά. Εν μέρει είναι αλήθεια, αφού στην Αθήνα τα βουνά τα έχουμε χτίσει.

Μικρές λεπτομέρειες που ξεπηδούν στο δρόμο. Πάντα θα υπάρχει μια θέση για τον κουρασμένο επισκέπτη.

Όπως στα περισσότερα ταξίδια, η σούπα δε θα μπορούσε να λείψει από τα γεύματα. Μανιταρόσουπα, λοιπόν, σερβιρισμένη μέσα σε ψωμί. Αφού τελειώσει η σούπα, το ψωμί φυσικά τρώγεται. Παρεμπιπτόντως, οι παραδοσιακές ταβέρνες λέγονται Mehana. Αναζητήστε τις, αξίζουν. Για δύο-τρία ορεκτικά, δύο κυρίως πιάτα, μπύρες ή κρασί, παντού πληρώσαμε περίπου 10 ευρώ το άτομο.

Μπύρα όνομα και πράγμα. Έχουν αρκετές διαφορετικές μάρκες, δοκιμάστε τις.

Αν στο δρόμο συναντήσετε ετερόκλητες ομάδες ανθρώπων να κυκλοφορούν, να ξέρετε ότι έχετε συναντήσει τουρίστες που ακολουθούν την Free Sofia Walking Tour. Είναι μια πολύ καλή ιδέα που έχει εφαρμοστεί σε πολλές πόλεις. Για δυόμιση περίπου ώρες ακολουθεί κανείς με τα πόδια εθελοντές ξεναγούς, χωρίς να μπαίνει στα μνημεία, σχηματίζοντας καλή εικόνα για την ιστορία της πόλης, τα αξιοθέατά της, με μπόλικη δόση χιούμορ. Και όλα αυτά δωρεάν. Στο τέλος της ξενάγησης όποιος θέλει αφήνει κάποιο φιλοδώρημα, χωρίς υποχρέωση. Πιστεύω ότι ακόμη και να τα έχει δει κάποιος τα μέρη μόνος του, αξίζει να τα ξαναδεί για τις περιγραφές. Εκεί μπορεί να γνωρίσει κόσμο απ'όλες τις χώρες - όπως πχ τον Γερμανό που ανέφερα στην ανάρτηση για την Ενωμένη Ευρώπη (;). Ξεναγήσεις γίνονται κάθε πρωί στις 11 και κάθε απόγευμα στις 6 με αφετηρία την αρχή της οδού Vitosha, εκεί που ενώνεται με την οδό Alabin. Λεπτομέρειες στην σελίδα της FreeSofiaTour.

ΥΓ Πτήσεις απευθείας από Αθήνα έχουν οι Air Bulgaria και η Olympic Air. Αν κλείσει κανείς νωρίς, μπορεί να βρει πολύ καλές τιμές. Για τη διαμονή μας κλείσαμε διαμέρισμα, το οποίο κόστιζε περίπου 120 ευρώ για 2 άτομα για 3 βραδιές. Συνολικό κόστος εκδρομής για 4 μέρες/ 3 νύχτες κάτω από 250 ευρώ.

ΥΓ1 Το δεύτερο μέρος θα περιέχει τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Σόφιας, θρησκευτικού κυρίως περιεχομένου.

Από τα 13 στα 31

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sun, 13 Nov 2011 09:39:00 +0000

Μαγική εφεύρεση οι αριθμοί. Τους ζωγραφίζεις, τους στραγγίζεις, τους αφαιρείς και τους προσθέτεις, πολλαπλασιάζεις και διαιρείς, τους κάνεις ό,τι θες και αυτοί σου μαρτυράνε αυτό που θες να δείξεις. Πολλές φορές χρειάζεται κάτι ακόμη πιο απλό, όπως να τους δεις ανάποδα στον καθρέφτη. Αρκεί μια απλή αντιμετάθεση, σαν αυτές που κάνουμε στις τούρτες γενεθλίων για το πείραγμα, την πλάκα. Έτσι απλά μπορεί να αλλάξει το 31 και να γίνει 13. Ειδικά όταν γίνεται 31 στις 13 του Νοέμβρη...

Κάθε χρόνο στα γενέθλιά μου γράφω εδώ κάποια διαφορετική ιστορία. Παλιότερα ήταν η άρνηση της μάνας, έπειτα η Paraskevidekatriaphobia, πέρσι η φωτογραφία από το μαιευτήριο με τις ευχές. Φέτος είναι η εικόνα του λουλουδιού που είναι ανθισμένο Οκτώβρη και Νοέμβρη, το χρυσάνθεμο. Όταν ήμουν μικρός, νόμιζα ότι ήταν το λουλούδι των γενεθλίων μου και ότι άνθιζε ειδικά γι αυτό το λόγο! Τι απλά που σκεφτόμαστε όταν είμαστε παιδιά...

ΥΓ Όσο κλισέ και αν ακούγεται, οι ευχές γενικότερα είναι επίκαιρες όσο ίσως ποτέ άλλοτε.

Ευρώπη ενωμένη;

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 07 Nov 2011 18:40:00 +0000

Δέκα χρόνια πριν, λίγους μήνες πριν την καθιέρωση του ευρώ και την αντικατάσταση αρκετών ευρωπαϊκών νομισμάτων, είχα την τύχη αλλά και τη θέληση να πάρω μέρος στην ανταλλαγή φοιτητών στα πλαίσια του Erasmus, στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Μέχρι τότε τα ταξίδια στο εξωτερικό ήταν σχεδόν απαγορευτικά. Ακριβά αεροπορικά, ισοτιμίες και ανταλλαγές νομισμάτων, μικρή εξάπλωση του ίντερνετ και σχετική άγνοια για τα ταξίδια ήταν οι κυρίαρχοι λόγοι. Ήταν η πρώτη ευκαιρία που είχα να ζήσω σε μια χώρα διαφορετική αλλά κυρίως να έρθω σε επαφή με ανθρώπους της ηλικίας μου από άλλες χώρες της Ευρώπης. Μέσα σε ένα εξάμηνο κάναμε φιλίες, σχέσεις, ταξίδια, διασκέδαση και γεμίσαμε εμπειρίες. Απ'όλα όμως εκείνο που μου έμεινε περισσότερο ήταν η αίσθηση ότι με τους ανθρώπους αυτούς μοιραζόμασταν κοινές ανησυχίες, προβληματισμούς, έρωτες και αγάπες, μίση, κάνουμε παρόμοιες πλάκες, μπορούμε να διαφωνούμε και να συμφωνούμε, μπορούμε να συνυπάρχουμε ακόμη και με τις προκαταλήψεις.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κοπέλα από Πορτογαλία να ρωτάει έναν Γαλλολιβανέζο πόσες γυναίκες έχει στο σπίτι του (θρησκευτική προκατάληψη), έναν Ελβετό να ρωτάει εμένα αν στην Ελλάδα έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα και ίντερνετ, Νορβηγό να μην ξέρει αν η Ελλάδα και η Ισπανία είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Ολλανδό να μας ενημερώνει ότι το Greek Style στο εξωτερικό είναι συνώνυμο αυτό που λέμε εμείς οθωμανικό, η διαπίστωση ότι σε αρκετές γλώσσες το ισπανικό έχει την αντίστοιχη έννοια με τα ελληνικά και ούτως καθεξής. Εντύπωση έκανε σε μια φίλη μου από την Κρήτη, επίσης, ότι αρκετοί από τους τότε συμφοιτητές μας είχαν διπλή υπηκοότητα, λόγω γονέων από διαφορετικές χώρες.

Ας μεταφερθούμε μια δεκαετία έπειτα. Πριν λίγες μέρες ήμασταν ταξίδι στη Σόφια - σχετική ανάρτηση σύντομα. Εκεί ακολουθήσαμε το Free Sofia Walking Tour (λεπτομέρειες επίσης προσεχώς). Στο γκρουπ ήμασταν καμιά 15αριά άτομα, όλοι από διαφορετικές χώρες της Ευρώπης. Πέρα από το γεγονός ότι μπορούσαμε να συνεννοηθούμε σε πάνω από μία γλώσσες εκτός των αγγλικών, γελούσαμε με τα ίδια αστεία, μοιραστήκαμε κοινές ανησυχίες και εμπειρίες. Σε σχετική συζήτηση με έναν Γερμανό, μάλιστα, αφού ρώτησε για την κατάσταση στην Ελλάδα χωρίς κλισέ, ανοίξαμε και το θέμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ανάμεσα στα άλλα, ειπώθηκε ότι η τρέχουσα κρίση πηγάζει σε μεγάλο βαθμό από τη μη ουσιαστική πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Εκφράστηκε επίσης η πεποίθηση ότι η Ευρώπη θα βγει από την κρίση περισσότερο ενωμένη. Τα ταξίδια και οι πολιτιστικές επιρροές που αυτά συνεπάγονται, τα ευρωπαϊκά προγράμματα όπως το Erasmus, η εκμάθηση γλωσσών είναι ουσιαστικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Ειδικά οι νεότερες γενιές που έχουν συμμετάσχει σ'αυτό το ευρωπαϊκό αντάμωμα λογικά θα συνεισφέρουν προς την ολοκλήρωση της ενοποίησης αυτής. Μήπως τελικά οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μπορούν να είναι διέξοδος από την κρίση;

ΥΓ Σχετικές αναρτήσεις για την Ολλανδία από τα παλιά.

Ζώντας στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 01 Nov 2011 11:57:00 +0000

Τα τελευταία χρόνια περνάμε ως χώρα και ως κοινωνία διάφορες φάσεις. Από την παιδική ηλικία του κράτους ως παιδάκι που μιμείται ό,τι βρει μπροστά του (ξενομανία), την καταναλωτική φρενίτιδα, την φραπεδίαση μέχρι την κρίση και το ξεγύμνωμα. Όλα αυτά σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, μην προλαβαίνοντας να αφομοιώσουμε τις όποιες αλλαγές, χωρίς να ωριμάσουμε ως κοινωνία. Από την ευφορία της ένταξης στο ευρώ, την κορύφωση του καλοκαιριού του 2004, την κεκτημένη ταχύτητα έως στασιμότητα που ακολούθησε και η απότομη πτώση των τελευταίων 3 χρόνων είναι μια πορεία που ακροβατεί μεταξύ εθνικής κατάθλιψης με μπόλικα στοιχεία σχιζοφρένειας.

Η διπολικότητα της κατάστασης συμπυκνώνεται στην αγανάκτηση, από την μία πλευρά, προς όλους και όλα (όλους τους άλλους, εννοείται) και στην άρνηση να κάνουμε κάτι διαφορετικό απέναντι στην κατάσταση αυτή, ζητώντας σε γενικές γραμμές την διατήρηση του ισχύοντος στάτους κβο. Μέσα στη γενικότερη κατάσταση πορευόμαστε κοινωνία και οι εκλεγμένοι μας εκπρόσωποι, συντεταγμένα στα χαμένα. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση υπαρκτού σουρεαλισμού, που είναι ο συγκερασμός του και-καλά-σοσιαλισμού και του σουρεαλισμού της κατάστασης. Και σαν να φαίνεται ότι γουστάρουμε, είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις μας, την κατάσταση αυτή αλλιώς κάτι θα είχαμε κάνει διαφορετικά. Όταν δηλαδή μία κατάσταση οδηγεί κάπου και προσπαθούμε να την αλλάξουμε κάνοντας τα ίδια πράγματα, ε τότε δίκαια κατακτούμε τον αντίστοιχο τίτλο.

Το θέμα είναι να προσπαθήσουμε να τα δούμε θετικά, κατατάσσοντάς τα ακριβώς εκεί που τους αρμόζει. Αίσθηση του χιούμορ έχουμε ως λαός, ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Σίγουρα τίποτε δεν είναι εύκολο, ίσα-ίσα το αντίθετο. Σαφέστατα όμως, από την άλλη, η ανακύκλωση της εθνικής θλίψης δεν οδηγεί πουθενά. Το να προσπαθεί κανείς να διακωμωδήσει την πραγματικότητα, δε σημαίνει ότι δεν την αντιλαμβάνεται όπως κάποιος άλλος που έχει αγανακτήσει - εξαγριωθεί ή ό,τι άλλο. Είναι απλώς διαφορετική αντιμετώπιση της ίδιας κατάστασης. Όπως έγραψε και ο φίλτατος Stathis, σ'αυτή τη χώρα το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα βαρεθούμε...

ΥΓ Τα πέντε στάδια της θλίψης των Kübler-Ross (άρνηση-θυμός-διαπραγμάτευση-κατάθλιψη-αποδοχή) βοηθούν να κατατάξουμε την κατάστασή μας, αρκεί πρώτα να διαγνώσουμε που βρισκόμαστε. Η ανάρτηση μπορεί να μην της φαίνεται, προσπαθεί να είναι όσο το δυνατόν γίνεται χιουμοριστική.

ΥΓ1 Καλό θα ήταν εφόσον τελικά κληθούμε σε δημοψήφισμα σε σημαντικά θέματα σχετικά με το μέλλον μας ας μην το κάνουμε ελαφρά τη καρδία με ατάκες του τύπου "Ωραίο κόμμα το ΠαΣοΚ" ή "Όχι στο όχι των άλλων" ή "Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη". Ας φροντίσουμε να ενημερωθούμε σωστά για τις εξελίξεις, στο βαθμό που ο καθένας αντιλαμβάνεται. Για παράδειγμα τι μπορεί να γίνει αν βγούμε από το ευρώ

ΥΓ2 Από τις πιο ψύχραιμες αναλύσεις που διάβασα για το σκληρό πόκερ του δημοψηφίσματος έγραψε ο Αθεόφοβος. Επίσης, πολύ καλές οικονομικές αναλύσεις από έναν μη οικονομολόγο, τον TechieChan.

ΥΓ3 Ας με συγχωρήσει το ιστολόγιο με τον τίτλο Υπαρκτός Σουρεαλισμός για τον δανεισμό του τίτλου. Το ανακάλυψα εκ των υστέρων.

Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα*

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Wed, 26 Oct 2011 10:18:00 +0000

Τα οικιακά απορρίμματα σιγά-σιγά μαζεύονται από τις πόλεις, ένα βήμα πριν (ή και μετά) καταλήξουν οι ίδιες οι πόλεις σκουπίδια. Εικόνα δυστυχώς συνηθισμένη, κυρίως για τις μεγαλύτερες πόλεις. Πέρσι τα Χριστούγεννα, αν δεν κάνω λάθος, στα πλαίσια του χιούμορ ορισμένοι είχαν στολίσει τους λόφους σκουπιδιών με λαμπάκια. Φέτος τα πράγματα ήταν ελαφρώς διαφορετικά. Είδαμε αρκετό κόσμο να κρατά μέχρι "τελικής πτώσης" τα δικά του σκουπίδια στη βεράντα. Χωρίς να είναι η πλειοψηφία, είναι σίγουρα περισσότεροι από τις προηγούμενες φορές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και όταν αδειάσανε επιτέλους τους κάδους χωρίς να ασχοληθούν με τους όγκους που ξεχείλιζαν, σε αρκετές περιπτώσεις άνθρωποι της γειτονιάς βγήκαν οι ίδιοι και καθάρισαν τα υπολείμματα.

Σίγουρα υπάρχουν κάφροι που ρίξανε κανονικά σκουπίδια στους κάδους ανακύκλωσης γιατί αυτούς τους αδειάζανε. Σίγουρα κάποιοι άλλοι βρήκαν ευκαιρία και ξεφορτώθηκαν ό,τι μεγάλη σαβούρα είχαν στο σπίτι. Από την άλλη, δεν μπορείς να υποχρεώσεις κάποιον να κρατήσει τόσες μέρες τα σκουπίδια σπίτι του. Η είδηση και η ελπίδα όμως δεν κρύβεται σ'αυτούς που κάνανε το "συνηθισμένο". Το θετικό στοιχείο είναι στο διαφορετικό, στην αλλαγή νοοτροπίας που συντελείται. Ας μην περιμένουμε από το όποιο κράτος, έχει αποτύχει επανειλημμένα.

Λέγεται ότι, σε επίπεδο ψυχολογίας και όχι μόνο, ο τρόπος που μεταχειρίζεται ένας άνθρωπος/ λαός τα σκουπίδια του είναι ενδεικτικό του πολιτισμού που πρεσβεύει ο άνθρωπος/ λαός. Ίδια νοοτροπία έχει η στάση μας απέναντι στα σκουπίδια, την οδήγηση, τους άλλους συνανθρώπους, το κράτος. Αυτή η νοοτροπία είναι που ευτυχώς φαίνεται να αλλάζει, αργά και σταθερά. Θέλει αρκετό χρόνο για να αποδομηθεί και να χτιστεί μια καινούρια. Η κρίση κάποια στιγμή θα περάσει. Η νοοτροπία όμως αργεί. Ευτυχώς όμως ελπίδα υπάρχει, ακόμη και μέσα από τα σκουπίδια.

ΥΓ Ενδεικτικό του πολιτισμού είναι και ο τρόπος οδήγησης και ο σεβασμός στον ΚΟΚ, αλλά αυτό είναι άλλη μεγάλη συζήτηση.

ΥΓ1 Η έκφραση είναι Rome wasn't built in a day και θέλει να δείξει ότι κάτι μεγάλο ή εντυπωσιακό θέλει χρόνο για να γίνει. Η αυθεντική έκφραση παρεμπιπτόντως είναι γαλλική Rome ne s'est pas faite en un jour.

ΥΓ2 Μέρος της έμπνευσης προήλθε από το συγκεκριμένο tweet του fvasileiou.

Εσωτερικές δραστηριότητες

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 18 Oct 2011 13:50:00 +0000

Με την απότομη αλλαγή του καιρού περάσαμε απότομα από το κοντομάνικο στο ζεστό μακρυμάνικο. Κυρίως οι πιο νότιοι, γιατί οι βόρειοι κρυώνουν νωρίτερα. Ο καιρός αναμένεται να αλλάξει πάλι, αλλά η ουσία είναι μία: όσοι δεν το έχουμε κάνει ακόμη, ήρθε η ώρα για να κατεβάσουμε τα χειμωνιάτικα και να συμμαζέψουμε τα καλοκαιρινά. Πετρέλαιο και να θέλουμε να ανάψουμε παρά την τσιμπημένη τιμή (λίγο κάτω από ένα ευρώ θα ξεκινήσει), ελέω απεργίας δεν έχουμε, οπότε μένουν τα ρούχα και τα χαλιά. Ώρα για εσωτερικές δραστηριότητες ή σε πιο απλά ελληνικά indoor activities.

Παλιότερη λαϊκή ρήση έλεγε ότι τα χαλιά τα στρώνουμε του Αγίου Δημητρίου και τα μαζεύουμε Κωνσταντίνου και Ελένης. Η σταθερά αυτή, με τις όποιες αυξομειώσεις, παραμένει, οπότε σε λίγες μέρες ετοιμαζόμαστε και για το στρώσιμο. Μετά τη μάχη της ντουλάπας, λοιπόν, έρχεται και η μάχη των χαλιών. Παρεμπιπτόντως, είναι και μια καλή ευκαιρία να μαζέψουμε ορισμένα καλοκαιρινά ρούχα που δεν τα φορέσαμε καθόλου το καλοκαίρι και να τα προσφέρουμε σε συλλόγους και οργανισμούς που τα χρειάζονται, όπου γνωρίζουμε τελοσπάντων ότι υπάρχει ανάγκη. Και ας μην γελιόμαστε, ρούχο που δεν το φορέσαμε ολόκληρη περίοδο, δύσκολα θα το χρησιμοποιήσουμε ξανά. Κρίμα είναι να τα τρώει ο σκόρος και να πιάνουν χώρο στη ντουλάπα. Ομοίως και για τα χειμερινά που θα ξεδιαλέξουμε.

Πέρα από το σπίτι, προετοιμασία θέλει και ο κήπος-βεράντα μας. Είναι καλή εποχή για σπορά από τέλη Οκτώβρη έως και Νοέμβρη. Μαρούλια, σπανάκια, κοκκάρια, σκόρδα είναι ορισμένα από τα λαχανικά που μπορούμε να φυτέψουμε στις γλάστρες μας - κλικ εδώ για προτεινόμενα. Τα χρυσάνθεμα κυριαρχούν στην εποχή, οπότε ας τα προτιμήσουμε και αυτά. Ίσως δώσουν λίγο χρώμα και στο γεμάτο σκουπίδια και φαιές αποχρώσεις πολιτικοοικονομικό πεδίο. Όλα αυτά εν αναμονή της δύσκολης και κρίσιμης βδομάδας που διανύουμε - μέχρι την επόμενη δηλαδή.

ΥΓ Εκτός από πετρέλαιο, φυσικό αέριο και κλιματισμό υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να ζεσταθούμε . Μάλιστα δεν έχουν φορολογηθεί έως τώρα. Αλλά ας μη δίνουμε ιδέες καλύτερα.΄

ΥΓ1 Ίσως είναι καλή εποχή και για να φτιάξουμε κάποιο λικέρ ή ακόμη και τουρσιά για τα κρύα του χειμώνα. Αξίζει η προσπάθεια. Συνταγές υπάρχουν πολλές και απλές, για παράδειγμα λάχανο τουρσί.

Ξεφουσκώνοντας το στρώμα

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 10 Oct 2011 19:00:00 +0000

Λίγο καιρό πριν ο τριθέσιος καναπές του σαλονιού μου - που γινόταν και κρεβάτι - έσπασε σε 2 σημεία. Πολύ συχνά χρησιμοποιούνταν για ύπνο, ενώ είχε αγοραστεί 18 χρόνια πριν. Το στρώμα ήταν σε καλή κατάσταση. Αφού διαπιστώθηκε κλινικά ο "θάνατός" του πέρα από κάθε επισκευή (fubar), αναγκαστικά προχωρήσαμε σε αλλαγή. Μπορεί να κόστισε κάτι παραπάνω, ο νέος καναπές-γωνία είναι όμως ελληνικής παραγωγής. Εδώ ανοίγει μια παρένθεση για το τι συνεπάγεται η αγορά ελληνικού προϊόντος, προϊόντος δηλαδή που παράχθηκε εντός της χώρας: από τον καναπέ αυτό πληρώθηκαν οι έλληνες κατασκευαστές, πληρώθηκαν οι αντίστοιχοι φόροι και εισφορές ενώ εντός των "τειχών" παρέμεινε και η όποια προστιθέμενη αξία, ενώ ταυτόχρονα δε μεγαλώνει το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας. Είναι ένα από τα εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας οι πολίτες-καταναλωτές για να βελτιώσουμε όσο μπορούμε την κατάσταση. Κλείνει η παρένθεση.

Ο καναπές, λοιπόν, είχε κανονιστεί να μεταφερθεί από αυτούς που θα φέρναν τον νέο. Μαζί και το στρώμα του. Επειδή το σπίτι δεν είναι πολύ μεγάλο, δεν μπορώ δυστυχώς να φιλοξενήσω περισσότερα άτομα λόγω έλλειψης στρωμάτων. Λίγες μέρες πριν συζητούσαμε να αγοράσουμε ένα φουσκωτό στρώμα ώστε να μην πιάνει χώρο και ταυτόχρονα να ικανοποιεί τις σχετικές ανάγκες για ύπνο. Με την ευκαιρία της αλλαγής καναπέ η σκέψη ήταν να κρατήσουμε το παλιό στρώμα και να χρησιμοποιούμε αυτό. Το επιχείρημά της μιας πλευράς ήταν ότι δε θα ήταν βολικό, ενώ ένα φουσκωτό θα είχε την ευκολία του. Το επιχείρημά της άλλης ήταν ότι δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε επιπλέον έξοδα από τη στιγμή που είχαμε μέσο για να καλύψουμε την ανάγκη, που στο κάτω-κάτω ήταν ο ευκαιριακός ύπνος.

Από αυτή την φαινομενικά απλή συζήτηση καταλήξαμε σε διάφορα συμπεράσματα σχετικά με τις καταναλωτικές μας συνήθειες και το πόσο εύκολα ως τώρα πετούσαμε το παλιό και αγοράζαμε το καινούριο. Αυτό συνέβαινε κατά κόρον σε ρούχα, αυτοκίνητα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη και άλλα. Μπορεί να φαίνεται λίγο άσκοπη και πεζή ανάλυση, η επιστροφή όμως σε πιο βασικές και όχι επίπλαστες ανάγκες με απλό τρόπο ίσως είναι μια μικρή διέξοδος στην κρίση. Βαριές σκέψεις τελικά για ένα ξεφούσκωτο στρώμα. Παρεμπιπτόντως, κρατήσαμε το παλιό, αφού το ντύσαμε με ύφασμα.

ΥΓ Όποιος θέλει περαιτέρω εξήγηση για τη μεγάλη σημασία του να αγοράζουμε προϊόντα που έχουν παραχθεί εντός της χώρας ακόμη και αν κοστίζουν κάτι παραπάνω, ας αφήσει σχόλιο ή ας στείλει μήνυμα.

Διαδικτυακές επεκτάσεις

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Sat, 01 Oct 2011 07:04:00 +0000

Κοιτώντας το ημερολόγιο και βλέποντας ότι μπήκε ο Οκτώβρης - καλό μήνα, παρεμπιπτόντως - διαπίστωσα ότι ο Σεπτέμβρης ήταν ο λιγότερο παραγωγικός μήνας σε αναρτήσεις στο ιστολόγιο αυτό. Λίγο η άρνηση να επιστρέψουμε από τις διακοπές, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, οι "εξωσχολικές" δραστηριότητες (τρεις βαφτίσεις εκτός Αθηνών μόνο τον Σεπτέμβρη), δεν ήθελε και πολύ. Από την άλλη, το διαδικτυακό αποτύπωμα έχει αυξηθεί σε άλλα μέσα και ιστολόγια. Κάποια στιγμή θα τα ταξινομήσω καλύτερα, αυτή τη φορά απλώς θα παρουσιάσω αρκετά από αυτά.

Blogspot/kitsosmitsos : το παρόν ιστολόγιο που αποτελεί και το αγαπημένο μου παιδί. Τέσσερα και χρόνια υφίσταται. Κυρίως ταξιδιωτικά αλλά και οικολογικά θέματα, κάποια λίγα πολιτικά και οικονομικά, ορισμένες σκέψεις.
Blogspot/laxanokitsos : οι μαγειρικές μου ανησυχίες και απλές συνταγές συγκεντρωμένες. Εννοείται ότι πρώτα τις έχουμε δοκιμάσει, εκτελέσει και μετά τις προτείνουμε!

Flickr/kitsosmitsos : ο βασικός όγκος φωτογραφιών από τα ταξίδια εντός και εκτός. Στην ουσία εδώ βρίσκονται μαζεμένες οι περισσότερες των φωτογραφιών. Κάποιες από αυτές τις χρησιμοποιώ για τις αναρτήσεις στο βασικό ιστολόγιο που είναι το παρόν. Κατά βάση δωρεάν εφαρμογή - με μια μικρή ετήσια συνδρομή μπορεί κανείς να έχει απεριόριστο αποθηκευτικό χώρο.
Picplz/kitsosmitsos : φωτογραφίες τραβηγμένες από το κινητό, συνήθως καθοδόν, σχεδόν πάντα ελαφρώς πειραγμένες με τις δυνατότητες που δίνει το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Αγαπημένη παρέμβαση η Russian Toy Camera.
Posterous/kitsosmitsos : πλατφόρμα ιστολογίων, αρκετά πιο απλή και εύχρηστη. Την χρησιμοποιώ ως ατζέντα για πολιτιστικές κυρίως εκδηλώσεις που με ενδιαφέρουν και γίνονται στην Αθήνα και όχι μόνο. Σε αρκετές από αυτές μπορεί να με πετύχει κανείς.
Tumblr/kitsosmitsos : ομοίως πλατφόρμα που γνωρίζει ανάπτυξη. Σκέφτομαι να την χρησιμοποιώ για καθημερινές φωτογραφίες, χιουμοριστικές και μη, με ολίγον από κείμενο. Είναι ακόμη στην αρχή, θα δείξει.
Twitter/kitsosmitsos : ολίγον από πολιτική, καθημερινότητα, ενημερώσεις και άλλα. Δε χρειάζεται διαφήμιση και παρουσίαση, όλοι λίγο-πολύ το γνωρίζουμε. Φαίνεται να καταναλώνει ολοένα και περισσότερο από το χρόνο μας.
Μπορεί κανείς να με βρει επίσης και στην Diaspora αλλά και στο GooglePlus ως KitsosMitsos με μια απλή αναζήτηση.

Κοιτώντας τα όλα αυτά μαζεμένα αρχίζω και αναρωτιέμαι πού στο καλό χωράνε οι λοιπές δραστηριότητες. Μάλλον ισχύει το ρητό ότι όλοι οι καλοί χωράνε...

ΥΓ Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να ακολουθήσει τους συνδέσμους που δίνονται για να πάρει μια ιδέα. Επιπλέον, αν έχει απορίες για κάποια από τις πλατφόρμες, ας με ρωτήσει.

ΥΓ1 Υπάρχουν κάποιες σκέψεις για να τα ενοποιήσω όλα αυτά σε κάποια σελίδα. Είναι ακόμη υπό επεξεργασία. Ίδωμεν!

Νοσταλγώντας (σ)τα πρωτοβρόχια

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 20 Sep 2011 17:45:00 +0000

Σήμερα άρχισαν τα πρωτοβρόχια. Έπειτα από διάστημα έντονης ζέστης και κουφόβρασης, οι πρώτες βροχές του Σεπτέμβρη, περιγραφές των οποίων βρίσκονται στα σχολικά βιβλία, ήρθαν να ανακουφίσουν. Φέρνουν μαζί μια νοσταλγία. Εικόνες του καλοκαιριού που μόλις πέρασε αναμιγνύονται με εικόνες του φθινοπώρου που έρχονται, μαζί με τον χειμώνα που αχνοφαίνεται στο βάθος. Ενδιάμεσα βέβαια οι ζέστες θα επιστρέψουν. Αυτό συμβαίνει πάντα με τα πρωτοβρόχια, είναι ένα διάλειμμα της καλοκαιρίας και προπομπός του φθινοπώρου.

Φέτος βέβαια τα σχολικά βιβλία δεν έχουν μοιραστεί στους μαθητές ακόμη, ίσως όμως μπορούν να τα αναπληρώσουν οι περιγραφές και ιστορίες από τα παλιά. Αλήθεια, πόσο συχνά μαζεύεται ο κόσμος να ακούσει παλιές ιστορίες, την αξία της κάθε εποχής και του καιρού; Ποιος γνωρίζει άραγε ποιες εργασίες είναι του φθινοπώρου, ποια φρούτα και λαχανικά είναι της εποχής και ποια πρέπει να φυτέψουμε; Ή τα πιο απλά πράγματα, όπως η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος;

Κάθομαι στο μπαλκόνι και μυρίζω τη βροχή. Ο Ποδονίφτης κατεβάζει νερό, ενώ αστραπές φωτίζουν τον ουρανό είτε προς την Πάρνηθα είτε προς το Αιγάλεω. Μουσική από το νερό, τα χρώματα της νύχτας και οι μυρωδιές της βροχής. Πολλές αισθήσεις μαζεμένες. Όλα αυτά τρεις μέρες πριν την φθινοπωρινή ισημερία, την ώρα που έπιασε έντονη βροχή. Καλή στιγμή για νοσταλγία...

Σίφνος η συμπαθητική

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Tue, 13 Sep 2011 08:00:00 +0000

Μετά την διαφορετικότητα της Αμοργού ήταν η σειρά ενός άλλου κυκλαδίτικου νησιού που μου είχε ξεφύγει ως τώρα, λίγο πιο κοντά αυτή τη φορά. Σίφνος λοιπόν η επιλογή για τη συνέχεια των διακοπών. Ένα ακριβό μεν, συμπαθητικό δε νησί, όπως αποδείχτηκε. Επειδή η διαμονή μας περιλάμβανε και τον Δεκαπενταύγουστο οι επιλογές στα δωμάτια ήταν σχετικά λίγες. Κλείσαμε στον Πλατύ Γιαλό, ίσως την πιο οικογενειακή παραλία του νησιού, με αλμυρή τιμή δωματίου. Αντ'αυτού, επιλέξαμε να μην νοικιάσουμε αυτοκίνητο καθώς όπως μας συμβούλεψαν και αποδείχτηκε, οι συγκοινωνίες του νησιού είναι πολύ καλές. Επιπλέον, το νησί είναι σχετικά μικρό. Σε λιγότερο από 3 ώρες με το Highspeed 5 και μετά από μια στάση στην Σέριφο, φτάσαμε στις Καμάρες που είναι το λιμάνι της Σίφνου. Εναλλακτικά υπάρχει και ο Άγιος Γεώργιος (Ventouris) που κάνει γύρω στις 7 παρά ώρες.

Προβολή Σίφνος σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Ο Πλατύς Γιαλός - ή όπως θα έπρεπε να λέγεται πρώην Πλατύς Γιαλός καθώς έχουν χτίσει μέχρι την άκρη της παραλίας εξαιτίας λανθασμένου οικιστικού σχεδιασμού - είναι μια κατεξοχήν οικογενειακή παραλία. Αβαθή νερά, αμμουδιά για παιχνίδια, σχετικά ζεστή θάλασσα, οικογενειακές ταβέρνες.

Φωτογραφία της παραλίας του Πλατύ Γιαλού από παρακείμενο λόφο, πηγαίνοντας προς την παραλία Λαζάρου.

Η παραλία Λαζάρου με το ομώνυμο beach bar, 5 λεπτά περπάτημα από τον Πλατύ Γιαλό. Κάπως πιο νεανική κατάσταση, αν και οι ξαπλώστρες βρίσκονται πάνω στα βράχια ή το τσιμέντο.

Το πιο γνωστό ίσως μέρος της Σίφνου είναι το εκκλησάκι της Παναγιάς της Χρυσοπηγής. Μια στάση αξίζει λόγω της ιδιαιτερότητας του χώρου, καθώς είναι χτισμένο σε ένα βράχο που χωρίζεται από τη στεριά με στενό κανάλι νερού και ενώνεται με γεφυράκι. Υπάρχει και σχετικός μύθος με παρθένες και πειρατές. Αυτοκίνητα φτάνουν μέχρι κάτω στην εκκλησία, ενώ το λεωφορείο αφήνει τον επισκέπτη σε μια διαδρομή περίπου 7-8 λεπτά με τα πόδια μακριά.

Η Παναγιά η Χρυσοπηγή όπως φαίνεται από ψηλά.

Πιο κοντά αυτή τη φορά. Η ακτίνα ηλίου ήρθε και έδεσε σαν κάτι απόκοσμο.

Το γεφυράκι που ενώνει τον βράχο που είναι χτισμένη η εκκλησία με τη στεριά.

Παραδίπλα από την εκκλησία βρίσκονται δύο παραλίες. Επιλέξαμε την πιο αμμουδερή που είναι και η κύρια παραλία, το Αποκοφτό (η άλλη είναι οι Σαούρες).

Η παραλία του Αποκοφτού από τις δύο πλευρές τις. Παρόλο που είναι αμμώδης, τα νερά είναι αρκετά καθαρά.

Μάλιστα κάτω από τα δέντρα βρίσκονται ταβερνάκια όπου απολαμβάνει κανείς τον καφέ και το φαγητό του με θέα την εκκλησία.

Από το Αποκοφτό υπάρχει μονοπάτι πλακόστρωτο που οδηγεί στον Φάρο, άλλη μία από τις γνωστές παραλίες του νησιού.

Η παραλία δεν έλεγε τίποτε ιδιαίτερο, ήταν όμως καλή ευκαιρία για μπύρες, ούζα και μεζέδες κάτω από τα πεύκα δίπλα στην παραλία. Απολαύσεις του καλοκαιριού, δηλαδή.

Άλλη γνωστή παραλία του νησιού είναι το Βαθύ. Και εκεί πηγαίνει το λεωφορείο. Γενικότερα οι διαδρομές κοστίζουν 1,5 ευρώ εκτός από τις Καμάρες προς τον Πλατύ Γιαλό που είναι 2,2. Τα δρομολόγια τηρούνται σχεδόν με ακρίβεια. Το Βαθύ, όπως φαίνεται, είναι οργανωμένο, έχει και τις ταβέρνες του. Η θάλασσα σχετικά ζεστή, καθότι κόλπος, όχι κάτι το διαφορετικό.

Μια σχετικά μακρινή παραλία που αξίζει να πάει κανείς είναι η Χερρόνησος. Είναι 45' περίπου με το λεωφορείο από την Απολλωνία. Το τοπίο και η στροφή που παίρνει ο κόλπος στο σημείο είναι ιδιαίτερα, ενώ μπορεί κανείς να δει την Σέριφο. Το μέρος είναι επιπλέον ιδανικό γιατί δεν πιάνει αέρας. Την ημέρα που το επισκεφτήκαμε είχε στο Αιγαίο 8 μποφόρ, ενώ εκεί δε φυσούσε καθόλου.

Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, τα χτίσματα φτάνουν μέχρι κάτω στην παραλία. Γραφικό το μέρος κυρίως για όσους μένουν εκεί κοντά.

Το καλύτερο στην παραλία αυτή ήταν οι ταβέρνες. Ειδικά αυτή που είναι ακριβώς μπροστά, όπου και φάγαμε, είχε φρεσκότατο ψάρι σε φτηνές τιμές, αφού τα πιάνουν οι ίδιοι. Φάγαμε πάνω από ένα κιλό ψάρια μαζί με σαλάτα και μπύρες και πληρώσαμε περίπου 50 ευρώ! Εκεί δίπλα βρίσκεται και εργαστήρι αγγειοπλαστικής - η Σίφνος φημίζεται για την τέχνη αυτή.

Πέρα από τις παραλίες, τα καλύτερα σημεία για μένα στο νησί είναι η Απολλωνία και το Κάστρο. Η μεν Απολλωνία, που είναι η πρωτεύουσα του νησιού, για τη νύχτα και την διασκέδασή της, το δε Κάστρο για την βόλτα και την χαλάρωση.

Το σημείο όπου "χτυπά" η νυχτερινή ζωή του νησιού είναι το λεγόμενο Στενό, ο εμπορικός δρόμος της Απολλωνίας. Ιδού και ο σχετικός χάρτης.

Την ημέρα είναι άδεια. Το βράδυ σ'αυτούς τους δρόμους γίνεται χαμός. Παρεμπιπτόντως, ο κόσμος που είδαμε στο νησί ήταν πραγματικά όμορφος. Σαν να ξεφυτρώνανε από παντού.

Στενό, λευκό, ήλιος, μπουκαμβίλια, το απαύγασμα του καλοκαιριού!

Κάπου μέσα στα στενά βρίσκεται και μια υπαίθρια έκθεση τέχνης με σχετικά μαγαζιά αλλά και καφέ. Ειδικά στο καφέ μπορείτε να απολαύσετε ωραίο πρωινό με θέα. Μια στάση στην Αργώ για κοκτέιλ, για μπύρες και ποτά στο Bodji, για λουκουμάδες και γλυκά στους Τρεις ξανθούς Αγγέλους είναι ενδεικτικά κάποια από τα μαγαζιά. Έκαστος με τα γούστα του. Το νησί γενικά έχει μαγαζιά με καλή κουζίνα, καθώς από εκεί καταγόταν ο περίφημος Νίκος Τσελεμεντές.

Το Κάστρο είναι άλλη φάση, πιο χαλαρή, διαφορετική.

Στενάκια και χρώματα, σε συνδυασμό με τη θέα κάνουν κάτι το διαφορετικό. 15' περίπου με το λεωφορείο από την Απολλωνία. Κρίμα που τα δρομολόγια σταματούν νωρίς, θα θέλαμε να το δούμε και βράδυ. Έχει μέρη να φάει κανείς, να πιει, να απολαύσει.

Το καλύτερο κατ'εμέ κομμάτι του Κάστρου είναι το Kavos Sunrise. Bar που σερβίρει το ποτό 5 ευρώ, ψιλοχύμα, με ιδιοκτήτη που λατρεύει την Κούβα και έχει διαμορφώσει τον χώρο ανάλογα. Πιάσαμε καρέκλα, απλώσαμε τα πόδια στα κιλίμια και αρχίσαμε να ρεμβάζουμε προς τη θάλασσα. Ο ήλιος πίσω μας έδυε. Πραγματική χαλάρωση και επανεκκίνηση του μυαλού από έγνοιες και προβλήματα.

Τελευταίες και καλές άφησα τις Καμάρες. Το λιμάνι της Σίφνου πέρα από τα δωμάτια και τα εστιατόρια αλλά και το κάμπινγκ, έχει μια αρκετά καλή και καθαρή παραλία, εκεί που μάλιστα δεν το περιμένει κανείς. Αρκεί να αράξει είτε στην άμμο είτε σε κάποιο από τα beach bars και να χαζέψει. Επιλέξαμε να επισκεφτούμε τις Καμάρες την ημέρα που φεύγαμε - ευτυχώς είχαμε ώρες καθότι το πλοίο αναχωρούσε το βράδυ. Οπότε απολαύσαμε και ηλιοβασίλεμα συνοδεία μπύρας και μεζέ. Διακοπές, τι άλλο;

Όπως γράφει και στην φωτογραφία, αυτό ήταν το τελευταίο ηλιοβασίλεμα στις Κυκλάδες για φέτος. Μέχρι το επόμενο...

ΥΓ Το νησί γενικά είναι ακριβό. Οι τιμές για φαγητό, ποτό και καταλύματα είναι αθηναϊκές. Να είστε έτοιμοι γι αυτό. Ενδεικτικά, τιμές για φαγητό 15-30 ευρώ το άτομο, ποτά 8-9 ευρώ, κοκτέιλ 11-12. Δοκιμάστε γεύσεις, τα φαγητά και τα γλυκά στο νησί γενικότερα είναι πολύ καλά.

ΥΓ1 Για τις μετακινήσεις υπάρχουν ορισμένα ταξί που εξυπηρετούν τον κόσμο. Οι τιμές είναι συγκεκριμένες. Επειδή είναι λίγα, φροντίστε να πάρετε το κινητό από κάποιον από αυτά και να τους καλείτε μισή ώρα περίπου πριν τους χρειαστείτε. Εναλλακτικά, αναμονή στην πιάτσα.

ΥΓ2 Υπάρχουν αρκετές παραλίες που θέλουν αυτοκίνητο ή και ποδαρόδρομο. Λόγω έλλειψης χρόνου δεν τις επισκεφτήκαμε. Ίσως να αξίζουν κάποιες από αυτές. Για διαμονή προτιμήστε είτε Καμάρες είτε Απολλωνία-Αρτεμώνα και τα περίχωρα. Όχι πιο μακριά, δεν αξίζουν οι μετακινήσεις ακόμη κι αν είναι μικρές.
ΥΓ3 Όλα καλά και όλα ωραία, σαν τα πανηγύρια της Ικαρίας ειδικά τον Δεκαπενταύγουστο δεν έχω συναντήσει ξανά.

Αμοργός η μεθυστική

noreply@blogger.com (KitsosMitsos) — Mon, 29 Aug 2011 20:21:00 +0000

Η Αμοργός ως προορισμός προέκυψε για φέτος τελευταία στιγμή. Γι αλλού είχαμε ξεκινήσει, εκεί βρεθήκαμε. Είχα ακούσει αρκετά πράγματα για το νησί, εντούτοις δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ ως τώρα. Λάθος μου, το ομολογώ εκ των υστέρων. Φορτώσαμε το αυτοκίνητο στο Blue Star Paros (140 ευρώ μετ'επιστροφής), φορτωθήκαμε και εμείς και 7:30 περίπου ώρες μετά την αναχώρηση από τον Πειραιά, φτάσαμε στο λιμάνι της Αιγιάλης, αφού περάσαμε από Νάξο και Δονούσα.

Προβολή Amorgos σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Φτάσαμε βράδυ. Η πρώτη επαφή με το νησί ήταν το απόκρημνο τοπίο και η σχεδόν κάθετη διάταξη των όγκων γύρω από το λιμάνι της Αιγιάλης. Σίγουρα επιβλητικό τοπίο.

Στο λιμάνι της Αιγιάλης ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος σ'ένα μαγαζί με ιδιαίτερη αίσθηση, τον Αμοργιαλό, το καλύτερο για μένα μαγαζί στο νησί. Η διαμονή μας ήταν σε ένα συμπαθητικό χωριό 3 χλμ από την Αγιάλη, την Λαγκάδα που είναι γνωστή για τις ταβέρνες της.

Οδηγός μας η γαλλική ταινία του 1988 Le grand bleu (Απέραντο Γαλάζιο) που έχει σχέση με την Αμοργό, καθώς μέρος των γυρισμάτων έγιναν στο νησί. Πρώτη στάση λοιπόν η παραλία της Αγίας Άννας.

Το εκκλησάκι που βρίσκεται πάνω από την παραλία. Για όσους θυμούνται από την ταινία, στο εκκλησάκι αυτό έμενε ο πρωταγωνιστής με τον βουτηχτή πατέρα του.

Κατεβαίνοντας στην παραλία της Αγίας Άννας. Τα χρώματα είναι πολύ καλύτερα απ'ό,τι φαίνονται στις φωτογραφίες.

Το βαθύ μπλε φαίνεται στο βάθος, πολύ κοντά στις ακτές.

Η παραλία είναι πολύ μικρή και βραχώδης. Ευνοεί την ηλιοθεραπεία στα βράχια και φυσικά τις βουτιές. Τα νερά είναι κρύα, βαθιά και με απίστευτα χρώματα.

Περίπου πάνω από την παραλία, στο σημείο της προηγούμενης φωτογραφίας με τα βράχια, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγιάς της Χοζοβιώτισσας. Αξίζει την επίσκεψη κυρίως για τη θέα προς το πραγματικά απέραντο γαλάζιο. Το φως του ήλιου, τα χρώματα της θάλασσας και το άσπρο του μοναστηριού δημιουργούν μια εικόνα εκτυφλωτική, σχεδόν απόκοσμη αλλά σίγουρα μαγευτική.

Δεύτερη στη σειρά παραλία που επισκεφτήκαμε ήταν αυτή του Μούρου. Έχει επίσης κατάβαση με τα πόδια για όποιον επιθυμεί να την επισκεφτεί. Και εδώ το τοπίο είναι ιδιαίτερα με τα βράχια να συνθέτουν το σκηνικό της ηρεμίας.

Επόμενη στάση η Χώρα της Αμοργού. Για μένα είναι από τις ομορφότερες Χώρες στις Κυκλάδες που έχω δει. Στενάκια, εκκλησίες με λουλούδια και πολλές ομορφιές. Αξίζει κανείς να χαθεί σ'αυτά. Στάση οπωσδήποτε στο ζαχαροπλαστείο Καλλιστώ για γλυκά, ενώ στο Botilia και στο Γιασεμί μπορεί κανείς να απολαύσει ποτά και κοκτέιλ.

Καλύτερη θέα πάντως προς τη χώρα έχει κανείς ανεβαίνοντας είτε στο Κάστρο είτε στους Ανεμόμυλους. Βρίσκονται αντικριστά ώστε να δίνουν ολοκληρωμένη εικόνα της Χώρας.

Από τους Ανεμόμυλους αγναντεύει κανείς και το πέλαγο.

Άλλο χωριό που αξίζει κανείς να επισκεφτεί είναι τα Θολάρια, όπου βρίσκεται και η αρχαία ακρόπολη του νησιού. Το μέρος φημολογείται ότι έχει ενδιαφέρον ενεργειακό πεδίο. Πέρα από την τρομερή θέα προς τον κόλπο της Αιγιάλης, φάγαμε τρομερή ομελέτα με φρεσκότατα υλικά. Επίσης, αναζητήστε την αιωνόβια γιαγιά που τηγανίζει πατάτες και κεφτεδάκια, εγγυημένη απόλαυση.

Απέναντι από τα Θολάρια βρίσκεται το χωριό Λαγκάδα, το οποίο όμως δεν έχει θέα προς τη θάλασσα καθώς την κρύβει ένας μεγάλος βράχος. Είναι γνωστό για τις ταβέρνες του. Αυτές που δοκιμάσαμε είναι δύο, τις οποίες προτείνω ανεπιφύλακτα. Η πρώτη είναι η πιο γνωστή ίσως ταβέρνα της Αμοργού, η Ταβέρνα του Νίκου (δοκιμάστε κατσικάκι στη λαδόκολα) , ενώ η δεύτερη είναι ο Μαχός στην πλατεία όπου ο κατάλογος είναι γραμμένος στο χέρι κάθε μέρα (κεφτεδάκια και πανσέτες).

Από το χωριό είδαμε και την παρολίγο πανσέληνο να βγαίνει πίσω από το βουνό.

Σε κοντινή απόσταση από την Αιγιάλη βρίσκεται η παραλία του Αγίου Παύλου. Σαν παραλία δε λέει πολλά, μέχρι και πίσσα βρήκαμε στις πέτρες. Από εκεί όμως παίρνει κανείς το καραβάκι (4 ευρώ το άτομο για λιγότερο από 10' διαδρομή) για την Νικουριά, το ακατοίκητο νησάκι που βρίσκεται απέναντι.

Ο Άγιος Παύλος και απέναντι η Νικουριά.

Η κύρια παραλία της Νικουριάς με το beach bar που σερβίρει μέχρι και ψημένες ρακές, οπότε δε χρειάζεται να κουβαλήσετε προμήθειες. Το μέρος δεν το πιάνει ο άνεμος, ακόμη και όταν λυσσομανάει απέναντι. Τα νερά είναι και εδώ πολύ ωραία.

Στην άκρη της παραλίας βρίσκεται ένα εκκλησάκι που προσφέρει θέα προς τις δύο παραλίες του νησιού.

Τα Κατάπολα είναι το έτερο λιμάνι της Αμοργού. Λιγότερο γραφικό απ'ό,τι η Χώρα, έχει κι αυτό τις ομορφιές του. Μπορεί κανείς να πάρει καραβάκι για την παραλία Πλάκες (κυριολεκτικά) ή/ και το Μαλτέζι.

Δέκα λεπτά περίπου περπάτημα από τα Κατάπολα βρίσκεται η παραλία Μαλτέζι, η οποία είναι αμμουδερή και με ξαπλώστρες. Για να πάει κανείς περνά από όμορφα τοπία.

Κάθε βράδυ στις 8:30 η καφετέρια-μπαρ Le grand blue παίζει την ομώνυμη ταινία. Επειδή θέλαμε να είμαστε μέσα στο κλίμα του νησιού, την παρακολουθήσαμε. Πολύ έξυπνη κίνηση και μπράβο τους, πάντως. Παρεμπιπτόντως, είναι η long version που κρατά λίγο λιγότερο από 3 ώρες.

Στο νότιο άκρο του νησιού βρίσκονται κι άλλες όμορφες παραλίες. Πέρα από το νησάκι Γραμβούσα που επισκέπτεται κανείς με καραβάκι, βρίσκεται επίσης η Καλοταρίτισσα. Στο δρόμο για την παραλία, μας περίμενε μια έκπληξη.

Σε έναν μικρό όρμο λίγο πριν την παραλία βρίσκεται ένα ναυάγιο, που μάλιστα εμφανίζεται στην ταινία - είναι εκεί που ο Ζαν Ρενό σώζει έναν εγκλωβισμένο δύτη. Έπειτα από ένα τέταρτο κατάβασης, φτάνει κανείς εκεί. Τη μέρα που πήγαμε είχε πολύ αέρα που είχε βγάλει σκουπίδια στην παραλία οπότε δεν επιχειρήσαμε κάποια βουτιά.

Η Καλοταρίτισσα και στο βάθος το νησάκι Γραμβούσα της Αμοργού.

Άλλη παραλία που αξίζει η διαδρομή είναι το Αμμούδι. Χρειάζεται κατάβαση για περίπου μισή ώρα ακολουθώντας το μονοπάτι.

Αφιέρωμα στην Αμοργό δε θα μπορούσε να γίνει χωρίς αναφορά στην ψημένη ρακή. Λέγοντας ψημένη ρακή, είναι μια ενδιαφέρουσα παραλλαγή του ρακόμελου με λιγότερους βαθμούς αλκοόλ, που πίνεται καλύτερα παγωμένη. Φεύγοντας πάρτε αποθέματα για να έχετε. Το χρώμα της ποικίλει ανάλογα με τα μυρωδικά και το μέλι που βάζουν μέσα.

Υπήρξαν μέρες που εντρυφούσαμε στη γεύση της από τις 12:30 το μεσημέρι, συνοδεία μεζέδων πάντα - εύλογα προέκυψε και ο τίτλος της ανάρτησης.

Φέτος το καλοκαίρι περιείχε πολύ από Μένουμε Ελλάδα. Οι συγκυρίες και όχι μόνο το επέτρεψαν. Κοιτώντας έναν χάρτη των ελληνικών νησιών και κυρίως των Κυκλάδων, οι μελλοντικοί στόχοι έχουν ήδη τεθεί...

Ηλιοβασίλεμα από το κάστρο της Χώρας της Αμοργού.

ΥΓ Οι τιμές στο νησί αρκετά οικονομικές. Πάνω από 10-12 ευρώ το άτομο δεν πληρώσαμε πουθενά, όση ψημένη ρακή κι αν ήπιαμε μαζί με το φαγητό.

ΥΓ1 Άσχετο αλλά σχετικό. Φέτος στις διακοπές ανακάλυψα δύο μεγάλες χρησιμότητες της εφαρμογής foursquare. Η πρώτη ήταν σαν οδηγός για τα μέρη που θέλαμε να επισκεφτούμε, καθώς σου βγάζει στο κινητό ποια μέρη είναι κοντά και πού ακριβώς είναι. Η δεύτερη είναι σαν ημερολόγιο για να θυμάμαι σε ποια μαγαζιά πήγα - η μνήμη εύκολα απατά.

ΥΓ2 Το νησί γενικά είναι ήρεμο, χωρίς υπερβολικά πολύ κόσμο, παρόλο που ήμασταν παραμονές Δεκαπενταύγουστου. Ταιριάζει σε όσους απολαμβάνουν τις βουτιές και το κολύμπι, την πεζοπορία, το καλό φαγητό και την σχετική ηρεμία. Οι δρόμοι είναι σε καλύτερη κατάσταση από αρκετά κυκλαδονήσια. Το νησί έχει ένα βενζινάδικο στο δρόμο προς τα Κατάπολα. Ο επισκέπτης ας είναι προετοιμασμένος.

ΥΓ3 Μέσα στο καράβι βρήκα χάρτες από διάφορα νησιά. Πέρα από αυτόν της Αμοργού πήρα και χάρτη της Αστυπάλαιας. Γυρνώντας από τις διακοπές πολύ καλή φίλη μου μίλησε εγκωμιαστικά για το νησί. Ίδωμεν...