Klavyemden Dökülenler

Benim olasıcalar!

2010-03-15T23:08:00.004+02:00

3.1 PHILLIP LIM

RAY BAN / SUBWAY

DIESEL

MARNI

DSQUARED2

Uyku ile uyanıklık arasında bir şey

2010-02-28T11:25:00.003+02:00

Çok düşünemiyorum.
Dürüst de olamıyorum.
Bu aralar, üzgünüm.

Eğer kendime gelirsem ilk fırsatta, bazı saçmalıklardan
bahsedebilirim ya da kararsızlıklarımdan.

Ama eminim renkli dergi sayfalarına ordan da beğendiğim, sahip olmak istediğim ya da hayran kaldıklarıma dalıcam kendime geldiğimde..
Soluk almak gibi..
Bugün pazar. Pazarı pazar gibi yaşamaya gidiyorum şimdi.
Bir hürriyet, bir Habertürk yanına bal kaymak ve çay. Sonra spor... Akşam olmuştur heralde.
Byee....

Asla pişman olma! Pişmaniye yesen bile...

2010-02-21T22:54:00.007+02:00

Bugün bir saat spor yaptım.

Sonra eve gidip, 4 parça bitter çikolata ve 3 tane pişmaniyeyi mideye attım.

Akşam yemeğini saymıyorum bile...

Manyak mıyım neyim?

Umutsuz bir vaka olduğum kesin de...

'Asla pişman olma' demiştim bir zamanlar. Hala öyle düşünüyorum ama emek verip, sonra nefsine yenilmek hoş değil.

Neyse kimse benden Ebru Şallı olmamı beklemiyor değil mi?

İstesem de olamam. Önce beyin hücrelerimden bir kısımını feda etmem gerek sanırım.

Nasıl da nefret kustum kadına. Buna alınacağını sanmıyorum.

Üzgünüm Ebru, arada seni de harcadım. Ama tanışsaydık da birbirimizi sevmezdik nasıl olsa!:)

Bu arada klasık pazar akşamında işe gitmek içini geri sayıma başladım.

Yatmadan önce yeni boyattığım saçlarıma fön çekmeliyim. Sonra hemen uyumalayım.

Sabah makyaj yapmak için servisi kaçırmayı da göze alamam.

Evlendikten sonra güzel görünmek konusunda daha fazla hırs yaptığımı

fark ediyorum şimdilerde... Acaba bir depresyon belirtisi mi?

Bol sorulu postumu burada noktalıyorum.

Sevgiler,

Celementine...

p.s: mektup yazmayı sevdiğiimi hatırladım.

Sonum Markafoni'den olacak

2010-02-18T23:41:00.004+02:00

Bu aralar kendimce sıkı yönetim ilan etmiştim.

Alışveriş merkezlerinden uzak bir yaşam nasıl olur onu deniyordum.

Aslında alışverişsiz bir yaşam diyelim.
Gelecek kaygısı olan her yetişkin gibi, dönem dönem bizim de 'artık kemer sıkmalıyız, her gördüğün şeyi al al nereye kadar...' türünde konuşmalarla kendimizi motive ettiğimiz oluyor.

Ama etkisinin pek uzun sürdüğünü söyleyemem.

Çünkü alışveriş merkezlerinden uzak dursam da sanal alemde para harcamaya devam ediyorum.
Bu da yeni keşfim. Unutmayalım ki, farkındalıkta olgunluk kazanmada büyük bir aşamadır.

Neyse,, içimdeki o kocaman alışveriş açlığını farkında olmadan markafoni'den karşılamaya başladım.

Neler aldığımı söylemeye utanıyorum.

Siparişler geldiğinde doyuma ulaşmış olacağımdan, vicdan azabımın gııırç gııırç eden sesi de susacak.

etsy gezmesinden aklımda kalanlar

2010-02-18T23:01:00.006+02:00

Kış bitti bitecek benim aklım hala atkılarda, şapkalarda, pofidik yünlerden yapılmış bir sürü harikada kaldı.

etsy'e en son baktığımda şu aşağıda gördüğünüz şahane için harekete geçtim.

Açıkçası sipariş edip, taaaa dünyanın bir ucundan getirmeyi düşünmedim.

İnsanların emeğine sonsuz saygım var. Ama adını bile bilmediğim bir yerden $82.oo USD verip bu boyunluğu getirmek benim için biraz lüks olacaktı.

Ben de modeli kayınvalideme gösterdim. Ne yapacağını bilen hünerli eller benim için çalışmaya başladı. Bitmesine de çok az kaldı. Sabırsızlanıyorum.

Tabii bu gazla etsy'e daldıkça daldım.

Bulduğum başka şahaneleri sizlerle paylaşıyorum.

Bu boleronun sahibi Türkiye'den sanırım. Resimlerin üzerine ulaşabilmeniz için link veriyorum.

Aklımdan geçti soruyorum; Sırt çantanızda ne var?

2010-01-31T22:05:00.010+02:00

Siz hiç sadece bir sırt çantasıyla yaşamayı düşündünüz mü?
İki tişört, bir kazak, bir pantolon, belki bir kitap ve uyku tulumu ya da biraz daha büyük bir çanta ve çadır. Hepsi bu kadar. Zaten daha fazlası da sığmaz.
Benim bir dönem çok istediğim ama gerçekleştiremediğim türde birşey...

Her neyse.

Bütün bu eski düşünceler aklıma izlediğim bir film üzerine geldi.

Bu yıl Oscar'a da aday gösterilen 'Up In The Air'da kahramanımız bol bol seyahat eden,- çoğunlukla uçakla,- aile yaşantısı ve ev hayatı olmayan biri.
İşi, adam kovmak. Profesyonel adam kovucu,, yani toplu işten çıkarmalarda büyük bir firmaların yardım aldığı bir şirkette işini ehliyle yapan bir uzman.

Cansıkıcı bu meslekten yakınmıyor. Evi, karısı ya da çocukları olmadığı için sızlanmıyor. Hep seyahat ettiği için mutsuz değil. Tam tersi,, tüm bunlardan ayrı bir haz alıyor.

Yaşam tarzı onun hayat felsefesi. Hatta bu konu üzerine seminerler veriyor.

Tabii işler sarpasarıyor ama benim aklım seminerde yaptığı konuşmada takılı kalıyor.

"Sadece bir sırt çantasıyla yaşayabilir miyim?" Soru bu.

Şöyle diyor;

"Sırt çantanız da ne var?

Hayatınızın ağırlığı ne kadar?

bir an için bir sırt çantası taşıdığınızı düşünün

Çantanın askılarını omuzlarınızda hissedin.

Şimdi hayatınızda ne varsa o çantaya doldurun.

Küçük şeylerle başlayın. Biblolar, koleksiyonlar...

Eklenen ağırlığı hissedin.

Sonra daha büyükleri koyun. Yatak, yorgan, dolap... Evinizi de koyun.

Şimdi yürümeye çalışın.

Zor gibi değil mi?

Her gün yaptığımız şey işte bu.

Kendimize o kadar ağırlık bindiriyoruz ki hareket edemez oluyoruz."

Konuşmanın sonunda çantayı yakmayı öneriyor ama kurtarılabilecek son bir şey olsa hangisi olurdu diye soruyor.

İşte burada çocukluk anılarım devreye girdi.

Küçükken en büyük korkum evimizde bir yangın çıkması fikriydi.

Herkesi dışarı çıkardıktan sonra evden ne alırdım? Bunu cidden düşünürdüm.

En sevdiğim kitabımı, en sevdiğimi hırkamı, günlüğümü, kumbaramı....??
Elim kolum dolardı. O yüzden asla vazgeçemeyeceğim tek bir şey olmalıydı. Ama karar veremeden kendimi kapının önünde bulurdum. Hiçbir şeyi kalmamış bin insan olma duygusunu hayal ederdim. Sağlıklısın ama sana ait olan hiçbir şey kalmamış. Korkunç bir boşluk duygusu...
Benim için bir kabus senaryosu olan bu fikir birilerinin bilinçli yaşam tercihi.

Bir sırt çantası kadar eşyayla dünyayı dolaşanlar var.
Şimdi ben geriye baktığımda eşyalarımdan vazgeçsem bile beni ben yapan kitaplarımdan, fotoğraflarımdan, her akşam oturduğum koltuğun bana has konforundan vazgeçemeyeceğimi görüyorum.
Varmaya çalıştığım nokta şu, modern hayat bizi eşyaların esiri yapmış olabilir ama sadece bir sırt çantasıyla da ömür geçmez kimse kusura bakmasın.

İşte aklımdan geçenler ve klavyemden dökülenler...

Yeşilçay kafa yapar mı?

2010-01-29T23:48:00.003+02:00

Bu soruyu ciddi ciddi soruyorum.

Bugün üç bardak yeşilçay içtim.

Tadına bayıldığım için değil, zayıflamaya ve yağ yakımına

yardımcı olduğu söylentileri için tabii ki...

Tadına alışmaya başladığımı söyleyebilirim. Ama bir sorun var ki, o da ikinci

yeşil çaydan sonra peltek peltek konuşmaya başlıyorum.

Her şeye güldüğüm, hafif çakır keyif bir hal bu...

Bendeki yeşilçay takıntısı okuduğum bir haber üzerine başgösterdi.

ABD ya da İngiltere'de, tam olarak hatırlamıyorum. Teyzenin teki günde iki bardak yeşilçay içerek bir ayda 8 kilo vermişşşş, bakmış süper gidiyor... Gel zaman, git zaman bu sayı 20'ye çıkmış. Sanırım yemek olayını da kesmiş olacak ki, teyze bir süre sonra 30 kiloya inmiş. Sonuç, anoreksiya hastalığı... Ölümlerden dönmüş kadıncağız.

Benim amacım ölümcül bir noktaya varmak değil. Ancak beslenmem özen gösterdiğim gibi bana ekstra hız kazandıracak bazı şeylere de ihtiyacım var.

İnternetten biraz araştırdığıma göre, yeşilçay pek çok derde deva.

Ama kafa yapıp yapmadığı konusunda bir bulguya rastlamadım.

Gözümden film aktı

2010-01-25T23:28:00.007+02:00

Vaktim yok.
Uykum var.
Ama bir an önce uyarmalıyım.
Seyrettiğim filmler konusunda...
Dün bütün gün film izledim; 3 tane.
Bu gün de bir, etti 4.
İlki The Time Traveler's Wife / Zaman Yolcusunun Karısı: seyretmek için günlerce debelendim.
Bu film ancak dün gibi bir günde izlenebilirdi. Yalnız. Kaygısız. Dingin. Filmde benim ruh halim gibiydi.
Sanki biraz sıkıcı. Eric BanaSever bir arkadaşıma buradan selam ediyorum. Abimiz bu filmde mütemadiyen çıplak.

İkincisi, Away We Go; Mükemmel. Naif. Dönüp dönüp başına bakıp, hemen kapattığım bir filmdi.
Doğru zaman dünmüş. Stop tuşuna bir türlü basamadım. 'Eşsiz bir çift nasıl olur?' için bu filme BKNZ.

Üçüncüsü, Synecdoche, New York; Eternal Sunshine of the Spotless Mind'ın yaratıcısı Charlie Kaufman'ın son filmi. Kendisini 'John Malkovich Olmak' ve 'Adaptation'dan bilen bilir.
Bu yüzden benim için beklentileri yüksek bir filmdi. Ama filmin son yirmi dakikasını ileri sar tuşuyla seyrettiğimi itiraf etmeliyim. Üzgünüm, hakkını veremedim. 'Tekrar seyretmeyi deneyeceğim filmler' yığınına şimdiden katıldı bile.

Dördüncüsü ve sonuncusu, şimdilerde vizyonlarımızda olan 'Sherlock Holmes'. Uzun zamandır beklenen bir filmdi ve ben de tam bir hayal kırıklığı yarattı.
Guy Ritchie, seni 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' ve 'Snatch' ile bağrımıza basmıştık.
Fakat bebeğim ne oldu sana? Yoksa Madonna mı bir şey yaptı?
İşte bu yüzden boşuna demiyoruz 'her başarılı erkeğin ardında bir kadın vardır' diye..

Kalın sağlıcakla...

Jessica Alba ve Prada botları

2010-01-24T20:07:00.005+02:00

Yağmur botları, diz üstü çizmeler, ugg derken Prada'nın yoluna geleceğiz artık.

Bu kış defilelerde görüp, 'yuhh kim giyer kalçada botu' demiştim açıkçası. Ama her an birinin ayağında görmeyi umuyordum.

Jessica Alba, Prada botlarından ayrılamayanlardan.
Şu haliyle mükemmel görünüyor bence. Yakında o uçuk modelleri giydiğini görebiliriz belki.

İmdat! Elim bebek kokuyor!

2010-01-24T14:32:00.005+02:00

Elim, kolum, heryerim... Hatta, koltuk yastık, onun dişlerini kaşımak için kemirdiği sehpa.

Salyalarının orda olduğunu hala görebiliyorum:)

Bizim evden bir canavar geçti.

Daha dün bir yaşına bastı.

Çığlık atarak herşeye sahip olacağını bildiği bugünleri en iyi şekilde

değerlendirir haliyle bizi parmağında oynattı.

Komşulardan bir yıllık intikamımızı da aldı tatlı cadı.

Kötü kötü bakmaya iki saniyeden fazla dayanamadığım yeğenim, bana çocukları

hafife almamam gerektiğini bir kez daha hatırlattı.

Veeee onların karşısında ne kadar salak kaldığımızı.

Gözüm korktu açıkçası ama iki güne kadar geçer heralde.. Geçer di mi ya?

Karlar düşer,, düşeeer düşeeer, ağlarımmmm

2010-01-22T21:34:00.010+02:00

Yeni yıl ve Marty'nin zaman makinesi

2010-01-01T22:33:00.004+02:00

18 yaşıma girdiğimde, 25 yaşında olduğumu hayal ettiğimde, bir de 2010 yılı gelip kapıya çattığında başıma çok büyük şeylerin geleceğini düşünürdüm.

18 yaşını doldurmak, reşit olmak demekti. Vurup kapıyı çıkmak, bir daha dönmemek özgürlüğüne sahip olmaktı.

25 yaşını hayal etmek, olgun olmak hatta iş güç sahibi, eğlence düşkünü genç olmaktı.

2010 ise hiç gelmeyecek gelecek gibiydi.

2010'lar, 'Geleceğe Dönüş' filminde geçmişten gelen Marty'nin uçan kaykaylar ve otomobiller arasında dolaştığı yıllardı. Biz, 2010'a vardık. Marty, 2015'e gitmişti. Ona yetişmemize 5 yıl var. Teknolojik gelişmeleri yavaş bulmuyorum ama 5 yıl içinde tepemde tırım tırım arabaların dolaşacağını da sanmıyorum.

Ayrıca 2010 demek, şöyle bir cümle kurmak demekti; Ooooof 2010 mu? Ben o zaman 30 yaşında olacağım. Bu cümleye fal taşı gibi açılmış gözleri ve hayretle büzülmüş dudakları da katın. Sanırsınız ki hiç gerçek olmayacak birşey anlatılıyor.

Gerçek şu ki zaman su gibi akıyor. Yıllar yılları kovalıyor. Sayılar anlamını yitiriyor. Rakam büyüdükçe şaşıracak şeyler de azalıyor. Şimdi bir zaman makinem olsa 2010 yılında 30 yaşında olacak halini hayal eden o kıza gider, 'kapa koca ağzını, o kadar da değişmeyeceksin' derdim. Bir de ona 'herşey çok güzel olacak' derdim.

Bu cümleye hayranım. Çift sayılar uğurum ve bu yıl gerçekten 'herşey çok güzel olacak'

Olmasa da olduracağım, siz de öyle yapın.
Mutlu yıllar...

Sarhoş koca çemkirince...

2009-12-29T21:29:00.007+02:00

Onu, beni, yani bizi sarhoş eden neydi bilmiyorum.

İşyerinde kutlanan bir yılbaşı partisinde insan kendini ne kadar kaybedebilir?

Ben kaybetmem, O da öyle...

Aynı gün ayrı ayrı partilerde eğlendikten sonra evde karşılaştık: Hayli sarhoş(tuk)

- 'Ya ben böyle gittim işyerine, kötü mu olmuş' dedim ben.

- 'Yooo, çok güzel olmuş' dedi O, sonra 'evlilik kötü bir moda defilesine benzedi zaten' dedi.

Vaaay cümleye bak şimdi.

İşte karısını son zamanlarda sadece pijamalarla gören kocanını isyanı!!

Beni sadece yarı uykulu işe giderken ve işten dönmüş halimle gören koca kişisine

demek isterim ki; 'karınızı gün içindeki şık haliyle görmek isterseniz, -bu bir jean ve spor ayakkabıdan oluşan bir kombin bile olsa- o zaman iş sonrası sosyal aktivitelere özen göstereceksin. Öylee yan gelip yatmak yok.

Ayrıca pijamalarıma da haksızlık edilmemeli, beni salaş ama mutlu gösteriyorlar.

Bu arada belirtmeliyim ki bu lafın üzerine eski ben, 'ne yani sen şimdi evlilikten memnun değil misin?', 'beni beğenmiyor musun' ya da 'başka yerlerde daha güzel defileler varsa, buyur canım' tadında cümleler sarfetmiş, sonra çöteeenk diye girişmiştim.

Seviyorum ben bu yeni beni yahuuuu. Pek bi naif..

Bunu da yaptım! (eeeh sonunda)

2009-12-25T21:09:00.009+02:00

Ölmeden önce yapmam gereken 1001 şey listeme başladım.

İlk etkinliğimi iftiharla sunuyorum; Kilisede bir noel ayinine katılmak.

Dün akşam görev tamamlandı.

Yer: Beyoğlu, St. Antoine Katolik Kilisesi

Saat: 20.00

Tam vaktinde ortaydık.

Ortam kalabalık, renkli ve büyülüydü. Tabii benim gibi dini duygulardan çok turistlik amaçla ayine katılanların sayısı da hayli fazlaydı. Dolayısıyla ayakta kaldık.

İstanbul'un bu tarihi ve cemaati en kalabalık olan kilisesinde yer bulmayı ummuyordum zaten.

İlahiler okundu, dualar edildi. Herkes birbirine iyi dileklerde bulundu. Sadece iki saat ayakta kalmaya dayanabildik. Ayin devam ederken ayrıldık.
Aslında kendime şaşırıyorum.

Defalarca girdiğim bu kiliseyi, bunca zaman nasıl oldu da noelde ziyaret etmedim diye..

İstiklal Caddesi'ni boylu boyunca dolaştıktan sonra şöyle bir soluklanmak için girerdik içeri.. Bazen gizemli bir şeyler hissetmek için ya da sadece insanları izlemek için. Bazen de mum yakmak için. Yani lise ve üniversite yıllarımın bir rutiniydi St. Antoine'a uğramak.

Bu kez mum yakmadım.

Çünkü hala gerçekleşmemiş dileklerim var. Bu uzun vadeli dileklerden biri umarım yakında gerçekleşir de yenilerine sıra gelmiş olur.

Ben de dilekler işte böyle ambargolu:)

Çam sakızı çoban armağanı

2009-12-15T22:44:00.005+02:00

Küçük hediyeleri, allayıp pullayıp kocaman bir arzu nesnesine dönüştüren mağazaların hastasıyım.

Misal, boyner, mudo, paşabahçe...

Küçücük birşey alırsınız... Kocaman bir paketle çıkarsınız mağazadan.

Hoş, gösterişli bir hediye paketinin içinden çıkan küçücük hediyenin yarattığı hayal kırıklığı da kendisinden büyüktür heralde... İçi seni, dışı beni yakar durumu.

Haftasonu ailemizin yeni evli çiftine ev hediyesi olarak seçtiğim 6'lı çerez takımı ve porselen sağanı alırken de bu hisse kapıldım işte.

Birbirinden alakasız bu iki şeyi öyle bir paketlediler ki, hediyeyi verirken aslında ne kadar küçük bir şey aldığımı anlatmaya çalışıp, şekilden şekile girdim.

Böyle durumlarda hediyeyi alan, paketi gerçekten açana kadar 'küçük' kelimesiyle mütevazilik yapmaya çalıştığınızı düşünür. Ama o paket açılır bir kere ve beklentisi büyük, kendisi küçük hediyecik ortaya çıkıverir.

Ama ne demişler, 'hediyenin büyüğü küçüğü olmaz'

Doğrudur, yerinde bir özlü sözdür.
Yine de o büyük paketler, farklı şeyler uyandırır zihinlerde...

Varlığımla yokluğum bir,, sanki!

2009-12-13T22:02:00.002+02:00

Her şey çok güzel olacak.

Yakında burada olacağım...

Kendimden memnun halimle...

Eskisinden daha iyi...

P.S: Yakında kar bile yağdırabilirim:)

Aşk karın doyurmuyor kardeş!!

2009-12-02T21:59:00.003+02:00

Müjdeler olsun Elif Şafak da konu mankeni olmuşşşş...

'Ne demek o' diyeceksiniz.

Şu demek: ELLE dergisinde Derishow'un kıyafetlerini giyinmiş, poz vermiş..

Oturtamadım bir an kafamda. Dağınık toplanmış saçları ve balıkçı kazaklarıyla görmeye alışmışım kadını. Makyajı filan tarzının dışına çıkmamış neyse ki.

Sayfada Elif Şafak'ı siyah kıyafetler içinde görüyoruz. Yanında kocaman bir başlıkla 'AŞK' yazıyor mesela. Altında şu sözler uzanıyor.

"Hayatın özü,

cevheri aşk.

Kainatın şifresi,

yaradılışın gayesi. Yaşayana

herşey demek aşk,

yaşamayana

ise kuru bir kelimeden

ibaret. Ya içindesinizdir

aşkın, hem de tam

merkezinde, kalbinde.

Ya dışında

savrulmuşsunuzdur,

hasretinde, gurbetinde.

Ortası yok ki. Ortası

olunmuyor aşkta..."

Bu güzel sözlerin altında da "Deri elbise şu kadar TL, siyah triko tayt bu kadar TL" yazıyor.

Gitti, duygu muygu kalmadı. Direk indirime girer mi acaba diye düşünmeye başlıyorsun artık.

'He gülüm, ne demiştim, aşk mııııı???' durumu doğuyor ister istemez yani.

Eeee komik olmuş ama!!!!

'500 days of summer' ya da buruk bir pazar günü olsun başlık

2009-11-29T11:18:00.004+02:00

Hafif uykulu, biraz baş ağrısıyla seyrettim filmi.

Son karenin ardından sinirle kapattım televizyonu.

Hışımla kalktım koltuktan, 'seyrettiğim en kötü aşk filmi' diye söylene

söylene attım kendimi yatağa..

Oysa filmin başlarında izleyici için şöyle bir uyarı var aslında; "this is not a love story, this is a story about love"

Veeee daha da başında yani en başında siyah ekranda şu yazılar belirmişti;

screen 1: note: the following is a work of fiction. any resemblance to persons living or dead is purely coincidental.
screen 2: especially you jenny beckman.
screen 3: bitch

"kız ve oğlan tanışırlar. çocuk aşık olur. kız aşka inanmaz." İşte olay budur.

Bu gerçekçi bir karşılıksız aşk hikayesi... Kimsenin kız arkadaşı olmak istemeyen bir kızla, ruh eşini bulduğuna inanan bir zavallı bir çocukla ilgili.

Harika bir kurgusu var. Kahkahalarla gülmüyorsunuz ama yine de eğlenceli bir film. Onun ötesinde, bakmayın benim kızğınlığıma, aslında müthiş bir film...

Seyredin şekerler...

Kulindağ / Gidilecek-Görülecek

2009-11-25T21:55:00.005+02:00

'Gittim-gördüm' diye başlamak isterdim ama ne yazık ki gidemedim dolayısıyla da göremedim.

Zaten yakında özel 'gidemedim-göremedim' bölümü açacağım.

O zaman ne yapıyoruz? Buraya kocaman harflerle 'Gidilecek' yazıyoruz.

Kulin Dağ'a gidilmeli.
Neden;

Çünkü istanbul'a kent merkezine çok yakın. (Polonezköy yakınlarında)

Çünkü romantik.

Çünkü çiçekler, böcekler yani doğa var.

Çünkü temiz hava var.
Benim keşfim gibi allayıp pullamayayım. Akdoğan Özkan'ın 'İstanbul'da Ölmeden Önce Yapmanız Gereken 101 Şey' kitabında, 'Onunla bir dağ evinde yıldız pikniği yap' başlığı altındaydı bu güzel yer.

Kitabı ayrıca tavsiye ederim.
İstanbul'da yapmadığım ne çok şey varmış onu anladım. Bu şehrin keyif aldığım
şeylerini de tekrar hatırlattı.

Yeşile tepelere hakim dağ evinde bir haftasonu geçirmek isteyen romantik beyler-hanımlar buradan daha fazla bilgi edinebilirler...

Victoria Beckham: Saçı ve ayakkabıları

2009-11-25T21:46:00.002+02:00

Victoria Beckham, eşi David Beckham ile oğulları Romeo ve Cruz ile LA Lakers basketbol maçını seyrediyor.
Fotoğrafları görür görmez, 'aaa ne şeker olmuş' dedim. Bu kadın için bu cümleyi kullanacağım ölsem aklıma gelmezdi.
Öncelikle saçları çok hoşuma gitti. Sonra her zaman mürebbiye kılığında gördüğüm bu kadına spor kıyafetlerin ne kadar yakıştığını fark ettim. Acaba spor ayakkabı mi giyinmiştir derken... Tak, bu fotoğraf çıktı karşıma. Victoria Beckham'ın seçimi bir basketbol maçı için bile olsa Christian Louboutin olmuş. Allah için güzel ayakkabılar.. Fiyatı da 595 euro imiş...

30 gram,, ha var ha yok?

2009-11-05T23:36:00.002+02:00

Bugün yazasım var.
Düşünesim var, konuşasım, hatta gülesim var.
Öhöööm...
Mevzu şu, 30 gram insanın hayatını ne kadar değiştirebilir?
Şöyle ki, tekrar diyet, rejim, zayıflama, sağlıklı beslenme hede hödöleri için gereken kritik rakama ulaştım.
Yani sınır rakam tartıdaki yerini aldı. Ben de alarmlar çalmaya başladı. Ama daha düne kadar 30 gram eksiktim. Ve inanın bana sanki böyle hissetmeme 10 kilo vardı.
Merkürün burcum üzerindeki etkisi değilse bu, olsa olsa regl öncesiyle birleşen psikilojik bir buhran olabilir diye düşünüyorum.
Tüm bunlarla beraber, canım herzamankinden çok tatlı istiyor. Üst üste iki defa yutkunup, soruyorum, bir kez daha, 'bir günlük izin mi versem kendime??'
Öyle yapayım. Yarından itibaren yediklerimden pişman olmama prensibime geri dönebilirim:)

P.S: Ebru Şallı gıcığının sözleri yankılandı birden kulaklarımda... Aynaya koşup, 'ben gözel karıyam' diye kendimi motive etmeliyim hemen!

Kan kırmızı dudaklar

2009-11-05T23:18:00.003+02:00

Malesef bu bayanlar kadar kalın dudaklarım yok.
Ama ben Gwen Stefani'den ilham alıyorum. Onun da dudaklarının
çok kalın olduğu söylenemez. Yine de kırmızı ruj kendisine çok yakışıyor.
Kırmızı ruj olayını ben bu yıl keşfettim ne yazık ki...
Porselen bir yüzde, belki hafif bir allıkla renklendirilmiş olabilir ama mutlaka az bir göz makyajıyla tamamlanan kırmızı ruj gerçekten harika duruyor.
Benim küçük dudaklarım bile yüzümde böyle bir ihtişam yaratmamıştı bugüne kadar.
Şöyle, 'aman şekerim bugün de hiç makyaj yapasım yoktu. Öyleee bir ruj sürdüm ve çıktım' havasında...
Tabii hemen uyarıyım; kırmızı ruju nemlendirilmiş, ölü derisinden arındırılmış bir dudağa uygulamak gerekirmiş, yoksa dudaktaki tüm kusurlar 'ben burdayım' diye bağırırmış.
Bir de ruju sürmeden önce kalemle dudağın şeklini belirlemek gerekiyormuş.
Uyguladım mı? Hayır, ne yazık ki. Belki de çoğunlukla domates soslu spagetti yemiş, küçük bir çocuk gibi ortalarda dolaşıyorumdur??? Korkunç! Siz benim gibi olmayın.
Birde kırmızı ruj tavsiyeleriniz varsa alayım.
Ben şu sıralar Chanel Rouge Allure'un peşindeyim...

Leopar desenli sıradan kadınlar...

2009-11-05T22:36:00.004+02:00

Yatak odasını leopar desenli aksesuarlarla dekore edenler...
Leopar desenli iç çamaşırlarından vazgeçemeyenler.
Hele ki leopar desenli pijamalarla hem seksi hem sevimli olmayı başaranlar.
Efendim, zevkinize saygım sonsuz ama ben almayayım.
İki gözüm önüme aksın ki, leopar desenli tek bir eşyam yok.
Bugüne kadar eksikliğini hissettim mi? Hayır.
Ama bu desenlerden vazgeçemeyenlerin bir bildiği vardır dedim hep kendi kendime..
Aklıma çoğunlukla Banu Alkan gibi kötü örnekler gelse de, kendine bu deseni yakıştırmayı başarmış sıradan kadınlar da mevcut.
Bu nadide fotoğrafları onlara armağan ediyorum.
Mini eteği çok beğendim, ablaya çok yakışmış.
Ama ben yine de leopar desenli kıyafetlerden edinmeyi düşünmüyorum.
Haaa hediye gelir o ayrı:)

Fotoğraflar

Natalie Portman / V Magazine

2009-11-05T22:27:00.004+02:00

Siz ilk bakışta tanıdınız mı kendisini?
Ben de 'vaay anasını' etkisi yarattı!
Natalie Portman, Rihanna tarzı saç modeli ve dumanlı bakışlarıyla sert bir kadına dönmüş, biraz erkeksi ama yine de seksi sanki.. Erkek kısmısı daha iyi bilir tabii..
Bana değişik geldi.

Dev akvaryumda balıklara yem olmak, olası mı???

2009-10-31T14:08:00.004+02:00

Bugünlerde hayallerimi ne süslüyor dersiniz?
Çok basit birşey aslında...
İstanbul Bayrampaşa'da açılan dev akvaryum.
Dediğim gibi ulaşılması zor bişey değil, ama ben orgenize olması zor bir insanım.
Başkalarıyla plan yaparsam daha çabuk harekete geçerim diye düşündüm.
Kocaya söyledim; 'aman burası Türkiye, şimdi patlar matlar, köpekbalıklarına yem oluruz' dedi.
'Çok ayıp, dedim', hemen bir arkadaşıma msn'den mekanın linkini attım.
Etkilenir diye düşünmüştüm ama o da beklemediğim bir tepki verdi.
Balıkların camekanlar ardına kapatılması hoşuna gitmiyormuş... Eee onca balık besleyen adam ne yapsın? Neyse haklı olabilir tabii.
Ama bu iki görüş de beni vazgeçiremeyecek. Çünkü sualtına hayranım. Malesef deneme dalışlarından öteye gitmeye bir scuba deneyimim var:) Kısmetse bu yaza meseleyi halledicem ama!
Ayrıca böyle mekanlar bana romantik geliyor. Büyülü ve romantik.
Mekanda köpekbalıklarıyla (!)dalış ve nikah gibi çeşitli organizasyonlar da yapılıyor.
Buradadan inceleyebilirsiniz.