Klavyemden Dökülenler

Nasıl doğurdun?

2012-04-02T11:23:00.000+03:00

Şu sıralar kedime sormaktan korktuğum en önemli soruyu karşıma çıkan her anneye soruyorum:
Nasıl doğum yaptın?

Malum, neredeyse 20 haftalık bir gebelikten sonra insan yavaş yavaş mutlu sonu düşünmeye başlıyor.
Peki o gün gelip çattığında ben ne yapacağım?
Doktorumla bu konuyu henüz konuşmadım. Cesaret edemedim. Nedense birilerinin beni en doğal yola itmesi, güç vermesine ihtiyacım var.
Ama bu kişi kesinlikle doktor değil, bu deneyimi yaşamış anneler olmalı.
Doğum nasıl olursa olsun kucağınıza alacağınız bebeğiniz sağlıklı olması esastır.
Ancak bu süreci nasıl geçireceğim de önemli sanırım.
Evet, niyetim doğal olan ama kuyruğumu kıstırıp olayı sezaryenle kapatabilirim. Önce kendime sonra size dürüstlük sözüm olsun bu cümle.
‘Beni uyutsunlar ve hiç bir şey duyumsamayayım’ işte geçen yıl ben de hakim olan düşünce buydu. Sanırım işin gerçeğinde kesilmek ve sonra çekeceğim ağrılardan habersiz, naif bir insanmışım.
Aradan çok sular aktı, farklı deneyimler paylaştım, paylaşıyorum ve çok şey okudum.
Annelere sormaya devam ediyorum: Nasıl doğurdun?
Bir kısmı benim gibi yola iyi niyetle çıkmış, her şeyi göze almaya hazır cevval annelerdi.
‘Tabiî ki normal istem ama olmadı… Bebek kanala girmedi, ağrıya dayanamadım ya da doktor ve hastane ekibi beni ameliyata yönlendirdi’ diyenlerdi.
Diğer grup, başarmışlar grubu. Onlar ne yazık ki çoğunluğu oluşturmuyor.
İnternette annelerin paylaşımlarından anladığım kadarıyla normal doğumu tercih edenlerin yardımına epidural koşmuş..
Okuduklarımdan anladığım hiçbir acı sonsuz değil, hiç biri ölümcül değil, yöntem nasıl olursa olsun sonuç mutluluk verici.
Değerlendirmek, karar vermek gerek.
‘Heyy gidi analarımız bizi nasıl doğurmuş’ demekten de alamıyorum tabi kendimi?

Bana çifte bahar

2012-03-26T12:59:00.001+03:00

Bahar geldi derken tam, bugün Pazartesiye yakışır şekilde yağmurla uyandım…

Olsun güneşli bir hafta sonunu, mükemmel bir hafta sonu demekti.

Ve biz gereğini yaptık kendimizi ormana attık.

Doğayla iç içe olmak ve uzun bir yürüyüş anne olamaya hazırlandığım şu günlerde benim gereklerim arasında…

Ama birbirine karışan kokuları ve zamanla her yanı kaplayan dumanı hesaba katmamışım.

Çoğu hamile gibi mangaldan kaçtım… Baharatlı sucuktan bir lokma tattım. Teselliyi kahvaltı için getirilen
Nutella ve sıcacık ekmekte buldum. Kendimle gurur duyduğum tek nokta yaptığımız uzun yürüyüştü. Gerçekten çok iyi geldi.

Kısa günün karı: Hasret kaldığımız güneş, bol oksijen, hareket, güzel sohbetler, trafiksiz dönüş yolu, içimde coşan sevimli kıpırtılar…

Tavsiyeler ya da talimatlar...

2011-12-03T00:12:00.000+02:00

Yeni yıl yaklaşırken,, işte samimi bir kaç satır....

"Gençliğin gücünün ve güzelliğinin tadını çıkar.

Boşver.

Gençliğin gücünü ve güzelliğini anlamayacaksın, onlar geçip gidene kadar.

Ama güven bana, 20 yıl sonra fotoğraflarına bakacaksın. Ve şu an anlayamayacağın bir şekilde hatırlayacaksın Önüne ne kadar fırsat çıktığını ve aslında ne kadar muhteşem göründüğünü.

Düşündüğün kadar şişman değilsin.

Gelecek için endişelenme, veya endişelen ama endişelenmenin ancak bir cebir denklemini sakız çiğneyerek çözmeye çalışmak kadar etkili olacağını bilerek.

Hayatındaki gerçek sorunlar endişeli aklının hiç düşünmediği şeyler olur genelde, boş bir salı günü saat 4'te gözünü kör eden türde bir şey.

Her gün seni korkutan bir şeyi yap. Şarkı söyle.

Başka insanların duygularına karşı pervasız olma. Seninkilere karşı pervasız olanlara da katlanma.

Diş ipi kullan.

Kıskançlıkla zamanını harcama.
Bazen öndesindir. Bazen geride. Yarış uzun ve sonuçta, sadece kendinle.

Aldığın iltifatları hatırla. Aşağılamaları unut.

Eğer bunları başarabilirsen bana nasıl yaptığını söyle.

Eski aşk mektuplarını sakla. Eski banka kağıtlarını at.

Gevşe...

Hayatınla ne yapmak istediğini bilemezsen kendini suçlu hissetme.

Tanıdığım en ilginç insanlar 22 yaşındayken hayatlarında ne yapmak istediklerini bilmiyorlardı.

Tanıdığım 40'lı yaşlarındaki en ilginç insanların bazıları hala bilmiyor.

Çok kalsiyum al.

Dizlerine iyi bak. İşe yaramadıklarında onları özleyeceksin.

Belki evleneceksin. Belki evlenmeyeceksin.

Belki çocukların olacak. Belki olmayacak.

Belki 40'ında boşanacaksın. Belki 75. evlilik yıldönümünde komik tavuk dansı yapacaksın. Ne yaparsan yap, kendini çok fazla pohpohlama ya da aşağılama.

Şansın yarı yarıya.

Herkesin de öyle.

Vücudunun tadını çıkar. Kullanabileceğin her şekilde kullan."

-The Big Kahuna'dan-

Fazla kişisel!

2011-11-29T18:30:00.000+02:00

Ben bu adamı seviyorum. Yazı seviyorum. Bir de ihtimalleri seviyorum.

Kırmızı'dan...

2011-11-24T12:48:00.000+02:00

- Sana birşey sorabilir miyim?

- Sormanı engelleyebilir miyim?

- Gerçekten de siyahtan korkuyor musun?

-Hayır, ben ışığın yok olmasından korkuyorum.

- Yani körlük gibi mi?

- Hayır ölmek gibi.

(Kırmızı)

Bu güzelliğe kıymayı planlayanlar var

2011-11-19T11:48:00.000+02:00

Anlatcak şeyler çoğaldığında ya da biriktiğinde nerden başlayacağını düşünmek yerine hiç olmadık birşeyi çeker çıkarır ondan bahsetmeye koyulurum. Anlatılması zor olanlar beride kalsın, söz ağza geldi mi zaten
yolunu bulur derim.

Onun için sıralı düşüncelerim arasında önceliği ona verdim...

Haydarpaşa Garı... Yüzyılı aşkın süredir ayakta olan tarihi bir yapı olmanın ötesinde birçoklarının kişisel tarihinde de mihenk taşı.

Şimdilerde birileri burası otel olur mu diye düşünüyor. Hatta bir adım öteye gidip, plan proje dahilinde bölgeyi bir kültür sanat merkezi haline getirmeyi hedefliyorlar.

Tarihi bir yapının otel haline getirilmesi bu plana nasıl bir katkıda bulunabilir ki?

Haydarpaşayı hayatın dışına itmek, ondan sadece görkemli ama belli bir zümrenin yararlanabileceği bir 'eser'olarak 'faydalanmak' çok masum bir plan değil sanki...

Arılıkları ve kavuşmaları yaşayamayacağımız, içinden geçip gidemeyeceğimiz bir Haydarpaşa İstanbul'un ruhuna bir ihanettir. Benim için 'yolculuğa çıkma kavramını var eden' bu yapı bazıları için yeni bir hayatın başlangıcı oldu hep..
Gece çektiğim bu fotoğrafı gösterdiğim bir arkadaşım bunu twitter'da paylaşmama bir anlam verememiş, 'Haydarpaşa yine mi gündeme geldi?' diye sormuştu. Benim gündemimden hiç çıkmadı ki...

Bir bakış bile yeter!

2011-11-01T22:00:00.000+02:00

Dünyanın kuşkusuz değerini yitirmeyen, tek moda ikonu Audrey Hepburn imiş... Tüm zamanların...

Sufle zamanı

2011-10-31T22:36:00.001+02:00

suf4, a photo by ozy7 on Flickr.

Kış demek, 'ev' demek, arkadaşlarla 'sohbet' demek, toplaşmalar, buluşmalar, hoşbeş etmeler, yemeler içmeler, çay saatini iki kadeh şaraba çevirmek demek. 'Ye-iç-gez-eğlen'in yemelisi içmelisi bol olanı yani.. İşte buyrun, karşınızda pazar enstanteneleri...

Renk renk, köpük köpük...

2011-10-11T22:50:00.000+03:00

Naasıll derler... Saç boyamak kadınlığın şanındandır.
Yok yok, böyle demezler aslında.. Yorgun argın eve gelip saç boyuyorsan ya da
içindeki 'kestir kestir', kurtul şu kezbanlıktan sesi giderek yükseliyorsa acil bir müdahaleye ihtiyaç duyuyorsundur. Eeeeh aynada gözüne batan saçlar, ruhundaki homurtuyu işaret eder çoğu zaman.
Yoga yapamam, vaktim yok. Sahiden yok.
Spor yapamam. Yorulurum.
Hatta şu sıralar kuaföre bile gidecek enerjiyi bulamam kendimde... Utanarak söylemeliyim ki, kuaför koltuğu benim için dişçi koltuğundan farksızdır.
Ama heyhat,, küçücük bir değişim bile iş görür. O yüzden kaptım şu köpük boyalardan birini, koştum eve...
Size bu satırları yazarken, kafam yapış yapış bana ayrılan yarım saatlik süreyi doldurmaya çalışıyorum.
Radikal bir değişim olmayacak. Ama ilk defa kendi başıma saçımı boyamış olacağım.
Bu boya işi işe yararsa kuaförüme rakip geliyorum.

Bu arada kış gelmiş, üşüdüm.. Sevgiler..

Coca Cola nostaljisi

2011-10-03T18:42:00.001+03:00

cola4, a photo by ozy7 on Flickr.

Migros'un şu sıralar müşterilerine hoş bir sürprizi var. Bazı ürünler eski ambalajlarıyla satışa sunulup, yıllar öncesine bir dönüş yapılmış. Bunlardan biri de Coca Cola..
Coca Cola, 4'li paketleri firmanın 1968 yılından bu yana piyasaya sürdüğü şişelerden oluşuyor. Şişeler çok şirin. Biz içerken tatlarının da farklı olduğu yanılgısına düştük..

Bir hamburger hikayesi...

2011-10-01T20:58:00.000+03:00

Hamburger yapmaktaki yeteneğimiz sınırları aşar mı bilmiyorum ama daireyi aşıp, apartmana yayıldığı kesin...

Junk food'un böylesine kurban olurum ben.

Ev yapımı mis gibiii ohhh...

Aya Yorgi

2011-09-02T17:46:00.001+03:00

Aya Yorgi mum2, a photo by ozy7 on Flickr.

Büyükada'da arnavut kaldırımlı, ucu bucağı gözükmeyen, çık çık bitmez dik yokuşlar çoktur.. Bunlardan en çetini kiremit örtülü küçük bir yapı ile eşsiz bir maznaraya açılır ki, orası hıristiyanlar için oldukça kutsal bir yer olan Aya Yorgi Manastırıdır..
Hiristiyan inanışına göre, Aya Yorgi'ye yürüyerek çıkan insanlar "yarı hacı" sayılırlar. Yani yokuşu çıkmak her babayiğidin harcı değildir.
Ben de geleneği bozmadım kıliseye varınca fotoğrafa konu olan turist gibi bir mum yaktım, dilek tuttum.
Gerçekleşirse... Gerçekleşenle birlikte tekrar yokuşu tırmanır, manzaranın tadını çıkarırım.

Aya Yorgi manzarası

2011-08-31T15:35:00.001+03:00

Aya Yorgi manzarası, a photo by ozy7 on Flickr.

Aya Yorgi'de sevgilinin gözünden ada manzarası...

Beni Bağrına Bas

2011-08-07T20:23:00.000+03:00

Yaratıcısına göre, 'çirkin ama dost canlısı yaratıklar' bana göre ise ürkütücüler..

Beyoğlu Arter Sanat Galerisi'nde renkli motosikletlerin cazibesine kapılıp içeri girdik.

Karşımıza masalsı bir dünya çıktı. Küçük bir göz yanılgısıyla sevimli yaratıkların

bir an nefes aldığını bile iddia edebilirdim. Biraz daha kalsam ayaklanacaklardı sanki,

o denli başarılı bir sergiydi.
BENİ BAĞRINA BAS/ PATRICIA PICCINNI

ARTER SANAT GALERİSİ

Turist oldum, seyyah oldum, beynimde döndüm durdum!

2011-07-24T20:50:00.002+03:00

Tatil her zaman tek kişiliktir. Kaç kişi olursa olsun yanında tek değilsen aslında, aklında peşi sıra düşüncelerle meşgulsen eğer pek de uzağa gidememişsin demektir.

Neyse ki benim yalnızlık gösterim gayet başarılı geçti... Yanı başımda en sevdiğim, kafamda kocaman boşluk, kurcalayacak tek bir sinir bozucu düşünce bile olmadan beynimde döndüm durdum. Hayaller, hayalleeer...

Fotoğraflar Kaş'tan...

Öyle bakma, kalbimi yakma!

2011-06-26T13:50:00.000+03:00

Beyoğlu, Galata Kulesi

Yaz başı sandığımız ama sonbaharı

hatırlatan günlerden bir gün,

herkes eğlenir o miskinlik yaparken,

herkes herkesle konuşur

o etrafı izlerken,

ben de onu izledim.

Ondan huzurlusu, benden mutlusu yoktu:))

Çünkü Hazirandı, 4'üydü...

Sanki yeni yıl gibi... (Hani yeni başlangıçlar yaparsınız ya, o bakımdan)

2011-05-20T22:08:00.005+03:00

Geldim, gittim, nihayet burdayım muhabbetini bir kenara bırakacak olursak, aylardır bir çözüm bulamadığım teknik sorunlarım kendi kendine çözülmüş görünüyor.
Sizler 'Bloguma dokunma' diye yırtınırken, ben zaten nedenini bilmediğim bir şekilde sansürlenmiştim.
Google kapı duvar, ben çaresiz... Kendimi Tumblr'a vurdum, olmadı. Facebook'a sardım, olmadı. Arada bir yaşadığım sinir harbini bir kenara bırakacak olursak sosyal aleme asosyal bir yelken açtım. Yani kalakaldım.
Günlerden birgün- yaklaşık iki gün önce-tamamen tesadüfi bir şekilde sitemin açıldığını fark ettim.
Sadık bir blogger gibi yuvama geri döndüm. Bakalım neler yumurtayacağım...

En iyi saçlar

2011-01-06T23:03:00.003+02:00

Yeni yılın olayı, listeler yapmak, kararlar almak bi de geçen yıla dair en iyileri ve en kötüleri belirleyip,, belki de ders almaktır.

'EN'ler listesi çeşitlilik bakımından sınır da tanımaz. Birileri, bişeyleri seçer durur, bize de katılmak ya da katılmamak düşer.
Geçen yılın en iyi saçları için yapılan listede ben iki geçer not verdim.
Kendimce,, nacizane fikrim şudur ki;

1 NUMARA

Yana taranan perçemleri ile Michelle Williams'ın pixie stili...

2 NUMARA
Kasten bırakılan koyu dipleri ve dağınıklığıyla rock şıklığı yaratan Drew Barrymore...

Renkler herşeyi daha güzel yapıyor!

2011-01-06T22:28:00.007+02:00

Böyle bir ev yaratabilmek için sanırım sürekli pozitif bir ruha sahip olmak gerek.
Ya da bu fotoğraflardan yola çıkarak, ev sahibi hakkında ben de uyanan his bu.
Hayat güzel, çiçekler, böcekler... Elektriğin hiç icat edilmediğini varsayarak mum ışında yenilen bir yemek, bir kadeh şarap. Daha ne olsun işte hayat!

Bu evin yaratıcısı dekoratör Emily Henson.... Eşi, iki çocuğu, iki köpeği ve iki kedisiyle yaşıyor.
Alışverişlerinin büyük çoğunluğunu bit pazarından yapıyor. Sloganı ise 'tüketimden önce, yaratıcılık.'

Hiçbir eşya çok ama çok değerli değil. Çünkü bu evde iki kedi ve iki köpek var. Ayrıca bazen patenleriyle dolaşan iki çocuk.

Daha fazla fotoğraf için TIKLAT!

Glee style / Jayma Mays

2011-01-03T23:42:00.005+02:00

Glee'nin takıntılı öğretmeni şu sıralar benim 'en iyi giyinen-giyidirilenler' listemde bir numara...
Diziyi takip edenler Emma Pillsbury rolündeki Jayma Mays'ın en dikkat çekici özelliğinin kıyafetleri olduğunu kabul edecektir.
Çünkü lisede geçen dizide kahramanlarımız arasında giyimine düşkün olan ikinci kişidir. Ama bu onun moda tutkusunu değil, temiz ve takıntılı ucube kişiliğini yansıtmaktadır.
Kalem etekleri, vintaga bluz ve takıları kesinlikle ilham veriyor.

'Ayrıca mercan renkli bir kolyenin düz kahverengi bir hırkaya ne yapabileceğini görüp şaşırabilirsiniz.' Bu da karakteri canlandıran Jayma Mays'ın notu...

Tüm parçaları yerleştirip...

2011-01-03T22:41:00.005+02:00

... geri döndüm.

Zihnimdeki dağınıkları derleyip toparlar gibi büyük bir sabırla

oturdum başına hergün bir iki parça...

....sonra 3,6,9, sadece tek rakamlar halinde değil,, bazen 10, 12...

Her bir parçada sabrımın sınırlarını zorladım. Zorladıkça kolaylaştı. Ve nihayet bitti.

Puzzle yapmak belki bu kadar derin bişey değildir. Kimileri için eğlenceli olabilir, kimileri için bir baş ağrısı kaynağı, kimileri için can sıkıntısından delirmek anlamına gelebilir.

Aslında neyi çözdüğünüzle ilgili belki de...

Benim gibi picasso'nun guernıca tablosunun 1500 parçalık puzzlenı seçerseniz

önce nereye bakacağınızı şaşırır, sonra gözleriniz şaşı beş olabilir. Hislerinizi hiç hesaba katmıyorum bile...

5 yıl önce çok kolay olacağını düşünerek almıştık bu yavruyu... Hiç de kolay olmadı.

Sevgili pes etti,, -sevgili diyorum, gerçekten çiçeği burnunda aşıklardık daha- ben biraz uğraştım sonra kaldırdım ortalardan.

Yarım kalan şeylerden hoşlanmam. İyi bir özellik. İşte bu yüzden parçalarının tam olup olmadığından bile emin olmadan oturdum başına tekrar, biraz da bu meraktan kısa sürede bitirdim. O kadar süründürdükten sonra zafer kazanmak gibiydi.

Şimdi çerçevelenmeyi bekliyor. Sonra evin beyine parayla satacağım. Sonuçta bu da benim eserim.

Film seyrederken, yemek yaparken, sohbet ederken, yandan yandan bakıp bulmam gereken parçaları dert etmeyeceğim artık.

Ehhh o yüzden aranızdayım. Ferah ferah takılabiliriz.

Hasetlerdeyimmm

2010-11-28T21:01:00.004+02:00

Bazı bloglara bakıyorum da sürekli kek yapıyorlar, ya da renkli süslü şekerlemeler -yemek blogları olanlardan bahsetmiyorum-

Eminim gayet de lezzetli oluyordur. Ama bu kadar yiyip nasıl şişmanlamıyorlar anlamıyorum.

Yani kek, şekerleme, kurabiye postlarının devamında 'nasıl formda kalıyoruz' gibi bir yazı bekliyorum merakla, ama asla gelmiyor.

Bir merak konusu da bunca şeye nasıl vakit buldukları... Sadık bir okuyucu olarak şunu da söyleyebilirim ki genelde çok meşgul insanlar.

Neyse bir süredir uzak kaldığım bu sayfaya döner dönmez sağa sola pok atmamalıyım.

Yeniden merhaba...

PS: Bu hafta ben de elmalı tart yaptım,, bi de ıslak kek .. Laf aramızda canım çıktı.

*Benim eserim de bunu andırıyordu.

Tatile gitmek gibi,, sarhoş olmak gibi... Kendine gelmek gibi,, öyle sürpriz bir cumartesi...

2010-09-24T22:25:00.011+03:00

Bir sürü vıdı vıdı yapacaktım.
Güzellemeler,,,
Uzun bir girizgah...
Sonra fotoğraflara baktım
farkettim ki...
Ne söylesem bu kadar etkili olmayacak!

İstanbul'dan kaçarken ne ummuştuk bilmiyorum ama gazeteci abimiz 'sizi

özel bir yere götüreceğim' dediğinde, cenneti ayaklarımızın altına

sereceğini bilemezdik.

Yeşile hasret bir kısım istanbullu için bu kelime abartı sayılmaz.

yER: dOĞAPARK
İsminin hakkın verdiğini söylemek gerek en başta!

tARİH: güzel bir cUMARTESİ günü...İlk karşılaşma çiftlikteki hayvanlarla; flamingolar, angut kuşları, ceylanlar, ponny atlar, karacalar, lamalar...

Sonra yer yer nilüferlerle kaplı göletlerin çevresine konuşlanmış küçük heykeller...

Vurucu son nostaljik eşyalarla dolu bir hangar derdim ama sazlıklı yoldan devam edince karşıma çıkan manzara beni arada bıraktı.

Güzellikler say say bitmez.
Helikopter pervanesinden bir masa...
Eski model sepetli bir motosiklet.
Görmezden gelemeyeceğiniz, herşeye hükmedercesine orta yere yerleştirilmiş bir Cesna uçağı..
Hepsi bu harika mekanın sahibi İşadamı Ahmet Şahin'in özel ilgi alanlarını yansıtıyor.

Doğa harikası bu çiftliğin sahibi bir sanatsever. Aynı zamanda da doğa aşığı... Hepsi bir araya gelince de burası bir masal diyarına dönüşmüş.

Ahmet Şahin, sadece yakın dostlarını ağırladığı çiftliğinde gün boyu bizi misafir etti.

Ve ben tekrar anladım ki; bir güne planlamadan başladığımda
genellikle nasıl biteceği konusunda da bir fikrim olmuyor.
Yarım yamalak bir mangal keyfi, zar zor bir kahvaltı ya da bulutlu bir hava hayal edip, 'olsun yine de güzel geçecek' der ve beklentilerimi düşük tutarsam, kendimi böyle bir cennette bulabilirim.

Tarzını banyoda konuştur!

2010-09-17T23:10:00.004+03:00

Bir evin en dekore-edilesi, süslenesi-püslenesi yerlerinden biri banyosudur bence...
Neden peki? Sorarım size....

Süt dişlerim düşmemiş, o halde ben biiiir...

2010-09-15T22:52:00.005+03:00

...... ÇITIRIM???

Hayır, aslında alığım!!

Bahsetmekten pek hoşnut değilim ama son üç haftadır dişçi koltuğundan kalkmaz oldum.

Diş eti çekilmesi yüzünden başım dertte..

Doktorum bir türlü dilimin dönmediği şu tedavilerden birini uyguluyor.

Benimki ağız değil, sanki inşaat alanı... Kazıyor da, kazıyor...

Haliyle canım yanıyor.

Ama normal yetişkinlerden daha fazla.

Doktor bana bunun sebebini şöyle açıkladı: ''Ön taraftaki üç dişin süt dişi''

Yani süt dişlerim hiç düşmemiş.

Bunu söyler söylemez aklımdan geçen ilk şey 'vaaay amma çıtırım, hala süt dişim var' oldu.

Peşi sıra şu cümleler çınladı kulağımda;

'Düşebilirler tabii, rontgen çekip bakmak gerek. Altında diş var mı acaba'

Kocaman kadın oldum,, yaşım ilerledikçe

bazı sağlık sorunlarıyla yüz yüze geleceğimden

emindim ama çocuklukta düşmeyen süt dişleri yüzünden

dişsiz kalabileceğim aklıma gelmezdi doğrusu...

Nasıl bir şey ise bu artık????