Με το Βασίλη ήμασταν εκεί από τις 10 το πρωί, άυπνοι και οι 2 λόγω σοβαρών deadlines στα project μας, αλλά ενθουσιασμένοι για αυτό που είδαμε να συμβαίνει κατά τις 11.30 στο καφέ του ξενοδοχείου, όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι upNorthers. 15 μέρες πριν δεν ξέραμε τι όνομα θα έχει αυτη η πρωτοβουλία, ποιοι θα μιλήσουν, που θα γίνει, τι κόστος θα έχει, ποιος θα το τρέξει και στις 12.30 της 1ης Δεκεμβρίου, ο κόσμος είχε γεμίσει το καφέ και όλα ήταν έτοιμα.

Το πρώτο πράγμα που έμαθα ήταν πόσο πολύ γουστάρει αυτή η πόλη τέτοιου είδους events. Το δεύτερο ήταν πόσο πολύ γουστάρω εγώ. Πολύ

Αυτό που μου έκανε εντύπωση επίσης και νομίζω ότι το ένοιωσαν και άλλοι, είναι το πόσο άνετα ένοιωσα. Για μας τα geeks, το να νοιώθεις άνετα σε μια εκδήλωση με άλλους ανθρώπους είναι θέμα. Όταν δε, είσαι από την πλευρά της διοργάνωσης και είσαι ένας από τους ομιλητές, αυτό προσθέτει ακόμη ένα ειδικό βάρος στην όλη φάση. Ο Γιώργος και ο Απόστολος έχουν να σας πουν μερικά αστεία σχετικά με μένα και το πόσο άνετος είμαι πάνω στο Podium, αλλά το Σάββατο όλα ήταν διαφορετικά.

Έμαθα λοιπόν ότι όταν α)Είσαι άυπνος, β)γνωρίζεις καλά το χώρο(βλέπε Open Coffee) και γ)Οι άνθρωποι που βρίσκονται στην αίθουσα έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά μαζί σου το άγχος σου κάνει φτερά.

Η λίστα με τους ομιλητές ήταν πολύ δυνατή. Είχαμε ανθρώπους από Θεσσαλονίκη, Αθήνα & Κρήτη που δεν διακρίνονται μόνο για τις γνώσεις τους, αλλά και για τα επιτεύγματα τους και όλοι θέλαμε να ακούσουμε τι έχουν να πουν. Για παράδειγμα, ο Φώτης έχει κάνει ένα πράγμα που έχει εκατομμύρια downloads και αλλάζει τη μορφή του Joomla!, η Ζαχαρένια ζει το όνειρο κάθε freelancer δουλεύοντας σε μια πολλά υποσχόμενη Startup από το σπίτι της(!), ο Πέτρος δουλεύει σε μια εταιρία κόσμημα όπως το GitHub από το σπίτι του(!) και ο Γιώργος αλλάζει τον Θαλάσσιο τουρισμό με το incrediblue, για το οποίο είμαι σίγουρος ότι θα ακούσουμε πολλά τους επόμενους μήνες.

Όταν είδα ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη – και ενώ βγήκαμε εκτός προγράμματος για 1 ώρα – στην τελευταία παρουσίαση του Γιάννη (πολύ καλή τεχνική παρουσίαση για Responsive web design), κατάλαβα ότι όλοι θέλουν να μάθουν πως σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι που κυνήγησαν ( και πιθανότατα δεν θα σταματήσουν ποτέ να κυνηγούν ) τα όνειρα τους με επιτυχία.

Το κοινό του upNorth ήταν κατά κύριο λόγο web developers και το καταλάβαινες αυτό από τις ερωτήσεις στο τέλος κάθε τεχνικής παρουσίασης.

Η δική μου παρουσίαση μιλούσε για το κλασσικό πρόβλημα, την κρίση αλλά από την πλευρά του web designer ή αυτού που θέλει να δουλέψει ως web designer και πως μπορεί να το αντιμετωπίσει. Καθώς ξαναβλέπω την παρουσίαση μου διαπιστώνω πως θα μπορούσα να γεμίσω ένα μεγάλο blog post με σημαντικά πράγματα  που δεν είπα σχετικά με το “πως”, αλλά ο χρόνος ήταν περιορισμένος και έπρεπε να διαλέξω. Δεν μίλησα καθόλου για παράδειγμα, για το πως μπορείς να αντιμετωπίσεις το παράλογο φορολογικό/συνταξιοδοτικό/υγείας σύστημα της χώρας μας.

Τίποτα από τα παραπάνω και τα παρακάτω δεν θα είχαν γίνει αν ο Γεράσιμος δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να κάνουμε το upNorth και με τη βοήθεια της Ελενίτσας, οργάνωνε σχεδον τα πάντα. Ένα ευχαριστώ επίσης και στον Χρήστο που μας έφερε τα ωραία μπιχλιμπίδια της Mozilla και μας βοήθησε πολύ να ετοιμάσουμε την αίθουσα με τις τσάντες and everything.

Κάνοντας τον απολογισμό της ημέρας, είδα ξανά τους φίλους μου από την Κρήτη, Ζαχαρένια & Μιχάλη με τους οποίους είπαμε 44 αστεία και 7 τουλάχιστον κοτσομπολιά, γνώρισα νέους cool ανθρώπους, έκανα νέους φίλους και είδα επιτέλους κάποιους online buddies από κοντά. Έκλεισα 150 τσαντάκια με καραμέλες στυλό, κονκάρδες και notepads, ήπια 2 καφέδες, μίλησα 20 λεπτά στο συνέδριο και πέρασα 5 τρομερές και φοβερές ώρες γεμάτες tech talk.

Έμαθα ότι το upNorth experience για μένα, ήταν ένα από τα καλύτερα Σάββατα, ever

Αυτοί δεν πτοήθηκαν, συνέχισαν να επιδοτούν την χώρα μας με προγράμματα ανάπτυξης. ΕΣΠΑ ΕΒΓΑ ΔΕΛΤΑ ΑLGIDA.  Ηλεκτρονικό Επιχειρήν, Ηλεκτρονικά εμπόρια, Digi Mobile, Λιανική, αναπτυξιακά έργα σε όλη τη χώρα, δήμοι και άλλα διαμάντια της αναπτυξης.

Μπράβο Ευρωπαίοι decision makers. Good choice. Τα λεφτά σας έπιασαν τόπο. Τώρα, δεν έχουμε 10 αλλά 10000 χρυσά παιδιά με κοστούμια που τριγυρνάνε παίζοντας το entrepreneurs, ξοδεύοντας τα λεφτά του μπαμπά, δηλαδή τα λεφτά σας, που το μόνο πράγμα που ανέπτυξαν είναι οι βίλλες, τα κότερα και τα ακριβά αυτοκίνητα που κατάσχουν πλέον καθημερινά οι τράπεζες.

Στο κράτος που όσοι χρωστάνε 10.000.000 στο δημόσιο είναι ελεύθεροι και όσοι χρωστάνε 5.000 μπαίνουν φυλακή, στο κράτος που αν δεν ξέρεις κάποιον, δεν γίνεται η δουλειά σου, σε νοσοκομεία, εφορίες, πολεοδομίες ( και άλλες άπειρες υπηρεσίες ) και εύχεσαι κάθε μέρα να μη σου συμβεί κάτι και χρειαστεί να μπλέξεις γιατί ξέρεις ότι δε θα βγάλεις άκρη αν δεν είσαι διατεθημένος α) να βρωμίσεις τα χέρια σου, β) να πληρώσεις και γ) να φτάσεις μέχρι τα άκρα – και συνήθως όλοι διαλέγουμε το β) – σε αυτό το κράτος λοιπόν το οποίο από τότε που γεννήθηκα ( δε με ενδιαφέρει πιο πριν ) μέχρι σήμερα κυβερνούν 2 κόμματα, σήμερα, 1 Φεβρουαρίου 2012, οι δημοσκοπήσεις φέρνουν τη Νέα Δημοκρατία πρώτη στις προτιμήσεις του κόσμου.

Όχι, δε μου κάνει εντύπωση το γεγονός του ότι είμαστε εντελώς βλαμμένοι για να βγάζουμε τη ΝΔ πρώτο κόμμα. Έχουμε κάνει και χειρότερα. Έτσι κι αλλιώς, εγώ είμαι ο τελευταίος που μπορώ να μιλήσω για αυτό, ούτε πολιτεύομαι ούτε έχω σκοπό να το κάνω για να προσπαθήσω να αλλάξω τη χώρα προς το καλύτερο. ( και θα τα κατάφερνα περίφημα να είμαστε σίγουροι για αυτό )

Αυτό που εντυπωσιάζει σε όλο αυτό το σκηνικό κρίσης, είναι ότι βλέπω πολλούς συγγενείς και φίλους με πτυχία, προϋπηρεσία και χαρακτηριστικά επιτυχίας όπως ταλέντο/εμπειρία/σκληρή δουλειά να χάνουν τις δουλειές τους, να μένουν άνεργοι και άφραγκοι κι όμως αντί να γκρινιάζουν κάθε μέρα, κάνουν τα πάντα για να ξανα αρχίσουν. ‘Αλλοι ξεριζώνονται και αποτελούν το νέο κίνημα οικονομικών μεταναστών, άλλοι βρίσκουν ευκαιρίες μέσα στην κρίση, άλλοι κάνουν απλά ότι μπορούν για να επιβιώσουν.

Πραγματικά θα καταλάβαινα αν άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να βρίζουν την Ελλάδα, εμένα, τα θεία, τον κόσμο και το σύμπαν.

Θα καταλάβαινα τους 55+ που ξαφνικά βγήκαν στη σύνταξη και ενώ έχουν δαπανήσει τα τελευταία 35 χρόνια της ζωής τους σε πανεπιστήμια, στρατό και μια καρίερα η οποία μέχρι πέρυσι υποσχόταν συγκεκριμένα λεφτά και μέσα σε ένα χρόνο τα είδαν να κάνουν φτερά και μαζί με αυτά, τα όνειρα τους για μια καλύτερη ζωή στα γεράματα γεμάτη ταξίδια, ξεκούραση, παιδιά & εγγόνια.

Τώρα είναι αναγκασμένοι να πιάσουν δεύτερη δουλειά. Ναι θα χαιρόμουν να τους αφήσω να μου πάρουν τη σειρά στο Supermarket, να με κορνάρουν από πίσω στο κλάσμα του δευτερολέπτου που το φανάρι ανάβει πράσινο και μαζί με εμένα να βρίζουν όλη μέρα στα καφενεία τους πολιτικούς, το σύστημα και να γκρινιάζουν σα να μην υπάρχει αύριο. Σαν γατιά.

Ναι αυτοί ευθύνονται για την κατάσταση σήμερα, αυτοί ψήφισαν, αυτοί έτρεξαν τα πράγματα και η δική τους γενιά – αυτή που λέμε, γενιά του πολυτεχνίου – είναι κυρίως υπεύθυνη για τον φανατικό δικομματισμό ή τετρακομματισμό στη χώρα μας, τη δεξιά και την αριστερά. Αυτοί δεν είχαν το μυαλό να καταλάβουν ότι όλο αυτό κάποια στιγμή θα γυρνούσε μπούμερανγκ εναντίον τους και ότι για κάθε χρόνο που βολεύτηκαν και βόλεψαν, θα έρθουν τα διπλάσια χρόνια μαλακίας σκατοκατάστασης για αυτούς και τα παιδιά τους.

Αλλά τουλάχιστον, κάποιοι σήμερα το βλέπουν όλο αυτό και πλέον κουβαλάνε πάνω τους έτη κούρασης, βλακείας, αγάπης, απραγματοποίητων ονείρων κτλ. Είναι κατανοητό να γκρινιάξουν.

Αυτό που δε καταλαβαίνω και δε μπορώ να χωνέψω με τίποτα όμως, είναι τα κακομαθημένα 20-30 ετών που δεν ξέρουν ακόμα τι σημαίνει δουλειά, δεν έχουν προσπαθήσει για τίποτα, τα βρήκαν όλα βολικά  - one way or another – ή που ήταν άνεργοι και πριν μας πιάσει για τα καλά η κρίση (2007-8) και γκρινιάζουν όπου βρουν, στις παρέες, στα μπουζούκια, στις ταβέρνες, στο facebook, στο twitter, στα blog τους, λέγοντας ότι είναι άδικο όλο αυτό που γίνεται για αυτούς, καταραμένη κοινωνία γιατί εγώ έτσι, τι φταίω να πληρώνω λάθη άλλων και άλλα.

Δηλαδή για να καταλάβω ρε αγάπη, πρώτα παρακαλάς όποιο τοπικό παράγοντα/βουλευτή να διοριστείς σε ένα κάτι οτιδήποτε, μετά τον παρακαλάς για να πας στρατιώτης κοντά στη μαμά, μετά τον ψηφίζεις και μετά ζητάς από το μπαμπά χαρτζιλίκι και γκρινιάζεις;

Πας καλά; Σκάσε και δούλευε, φύγε, μετανάστευσε, φύτευε κανα σαλιγκάρι, καμιά τρούφα, πούλα λάδι, μέλι, πούλα ενέργεια, πούλα όπλα, αλλά μη γκρινιάζεις!

Η γκρίνια δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Εσύ όμως μπορείς.

1. Να κάνω κάρτες,

2. Να πιάσω όλους τους γνωστούς της πόλης μου και να σχεδιάσω για τα καταστήματα τους,

3. Να μάθω να κάνω export από το imageready (Tables ιστορική εποχή) και τέλος.

Η πόλη μου τότε ήταν η Κατερίνη, είχε περίπου 60.000 κατοίκους και πίστευα ότι είναι αρκετοί για να μπορέσω να ζω ευτυχισμένος για όλη μου τη ζωή και την επόμενη, σχεδιάζοντας.

Ο υπολογισμός μου ήταν κάπως έτσι: 1 ιστοσελίδα την εβδομάδα χ 4 = 4 το μήνα. Αυτό χ 12 =48 το χρόνο. χ 50 = 2.400! Ε δε μπορεί! Δεν θα έπιανα το 4% του συνολικού πληθυσμού; Piece of cake :}

Μετά κατάλαβα ότι μάλλον δε χρειάζεται όλος ο κόσμος αυτό που προσφέρω, παρά μόνο όσοι είχαν επιχειρήσεις που έχουν νόημα να υπάρχουν online και η αλήθεια είναι ότι το 2006, δεν ήταν και πολλές αυτές οι επιχειρήσεις στην Κατερίνη. Εδώ που τα λέμε, δεν είναι πολλές ακόμα και σήμερα.

Έτσι πέφτοντας λίγο από τα σύννεφα προγειώθηκα στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που απέχει 64 χιλιόμετρα και 2 διόδια (άσχετο) και μιας και ο συνολικός πληθυσμός ξεπερνά το 1.000.000 κατοικους, χωρίς να κάνω πράξεις  φαντάστηκα ότι είναι αρκετός για να βγάλω χρήματα για αρκετό χρονικό διάστημα.

Το σχέδιο μου ενεργοποιήθηκε ξανά! Σχεδίασα για μια τοπική ομάδα, σχεδίασα για ένα φροντιστήριο, για ταβέρνα, γιατρό, ραδιόφωνο, μεταφορική εταιρία και άλλες επιχειρήσεις.

Για κάθε ιστοσελίδα που ολοκλήρωνα όμως καταλάβαινα ότι πλήρωνα ένα μικρό τίμημα κι αυτό ήταν η στασιμότητα στα skills μου και στην διάθεση μου για βελτίωση τους και η ολοένα αυξανόμενη ανεκτικότητα μου στις διάφορες εικαστικές παρεμβάσεις των πελατών μου.

Το πρώτο γινόταν γιατί όταν έχεις αρκετή δουλειά, είναι πολύ εύκολο να χάσεις λίγη από την αυτοπειθαρχία σου κι έτσι το διάβασμα και η αυτοβελτίωση αντικαθίστανται με καφέδες και μπύρες. Το δεύτερο γινόταν γιατί τα νεύρα και η υπομονή έχουν όρια και γιατί μετά από κάποιες κουραστικές και ανέλπιστές προσπάθειες μου να πείσω κάποιους πελάτες για το ποιο είναι το σωστό, άρχισα να καταλαβαίνω ότι έπρεπε να γίνω ανεκτικός για να τα βγάλω πέρα και να πληρωθώ κάποια στιγμή. Ναι θα βάλω αυτό το φορτηγό εκεί πάνω. Ναι θα βάλω μια μεγάλη σημαία της Ισπανίας που να πιάνει όλη τη σελίδα για να δείξω ότι είναι Ισπανικό το μαγαζί. Ναι θα βάλω κόκκινο και πράσινο και κίτρινο και μωβ και μπλε και πορτοκαλί και ροζ και θαλασσί στο header. Ναι θα κάνω το λογότυπο μεγαλύτερο, πολύ μεγαλύτερο. Λογότυπο είναι, πρέπει να φαίνεται.

Αυτά όμως δεν με πήγαιναν πουθενά και όταν άρχισε η κρίση και βγήκαν οι πρώτοι πιστολέρο παγανιά, πόνεσε. Πόνεσε πολύ.

Πρώτα δεν βελτιώνομαι, έπειτα δεν το διασκέδαζα άλλο επειδή δεν σχεδίαζα εγώ αλλά οι πελάτες μου και τώρα δεν πληρώνομαι;! Ε όχι. Εκεί ή αλλάζεις επάγγελμα ή κάνεις κάτι για αυτό. Βέβαια, έτσι όπως το γράφω μου δίνεται η εντύπωση ότι υπεύθυνοι για όλα αυτά ήταν οι πελάτες μου, ενώ η αλήθεια είναι ότι ο μόνος υπεύθυνος ήμουν εγω.

To 2011 ήταν η χρονιά του now or never. Μου ζήτησα συγνώμη, μου αφιέρωσα ένα τραγούδι και με ρώτησα ποιος θέλω να είμαι στο μέλλον;

Θέλω να είμαι αυτός ο ωραίος τύπος που νοικιάζει τα χέρια του στους πελάτες του για να σχεδιάσουν μόνοι τους τα websites τους και να πληρώνομαι με 3 άτοκες δόσεις μετά από 6 μήνες λες και είμαι ο Κοτσόβολος; Αν κάνετε ένα search στο Google οι περισσότερες εταιρίες εκεί έξω έτσι επιβιώνουν. Αυτό είναι εδώ και χρόνια. Αυτό μαθαίνει το Ελληνικό web στα νέα παιδιά που βγαίνουν τώρα από τις σχολές και θέλουν να γίνουν Web designers.

Υπάρχει όμως και ο άλλος τύπος. Αυτός, που όταν κάποιος υποψήφιος πελάτης επικοινωνεί μαζί του, το κάνει γιατί πραγματικά πιστεύει ότι μπορώ να τον βοηθήσω να δώσει ζωή στην ιδέα του με τον καλύτερο τρόπο. Αυτός που καταλαβαίνει ότι η φράση “Ελληνικό Web” δεν είναι πραγματικό γεωγραφικό όριο, αλλά ένας προσδιορισμός της Ελληνικής διαδικτυακής δραστηριότητας.

Το Wireframeplus.com ήταν σα να μπήκε η άνοιξη, όλα άλλαξαν, κατάλαβα πόσο μικρός είναι ο κόσμος και πόσο μικρός είμαι εγώ και πόσα challenges υπάρχουν εκεί έξω και δυστυχώς, πόσο άσχετος είμαι και πόσο καλύτερος πρέπει να γίνω. Ήταν σα να χώρισα με την πρώην που με έπρηζε με τη γκρίνια της και βρήκα μια φανταστική κοπέλα που ήταν out of my league και έπρεπε να βρω τρόπους για να γίνω καλύτερος. Και βρήκα. Είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί της. Εννοώ μαζί του. Για το wireframeplus.com μιλάω. Χμμ…

Δούλεψα σκληρότερα, έμαθα περισσότερα, συνεργάστηκα με συνάδελφους, web developers, Web Agencies, Startups & Entrepreneurs που βρίσκονται σε χώρες όπως η Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς, Αυστραλία, Ιαπωνία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Αργετινή, Πολωνία, Ισπανία και φυσικά, το Ηνωμένο Βασίλειο.  (Ναι, περιαυτολογώ, πως αλλιώς να τα πω όλα αυτά;!)

Πριν από 1 μήνα περίπου βρέθηκα στο Λονδίνο ως lead designer σε μια εταιρεία Λογισμικού και κάναμε μαζί ένα ταξιδιωτικό portal για ένα από τα μεγαλύτερα γυναικεία περιοδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ενώ σε όλη αυτή την υπέροχη εμπειρία όλα μου φάνηκαν φυσιολογικά, όταν γύρισα και οι γρήγοροι ρυθμοί του Λονδίνου αντικαταστάθηκαν με τους “χαλαρούς” ρυθμούς της Θεσσαλονίκης, σκέφτηκα: “Κάτσε, τι έγινε τώρα; Τι ήταν αυτό;!” Πόσο διαφορετικά ήταν τα πάντα από ότι γνώριζα και από ότι είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Ήμουν ήδη καλύτερος μόνο και μόνο από τις διαδικασίες που ακολουθούσαμε με την δημιουργική ομάδα και όλους τους συμμετέχοντες στο project. Ήταν μια εμπειρία που με έκανε να θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά στις 8 το πρωί και να φεύγω στις 8 το απόγευμα. Κάθε, μέρα!

Το 2011 ήταν η χρονιά που βγήκα από τη ρουτίνα και μπήκα σε μια πορεία διαμόρφωσης του ποιος θέλω να είμαι ως designer, κάνοντας projects και συνεργασίες που με κάνουν ευτυχισμένο σαν το HitTail.com που έχω το ΟΚ να μιλήσω και πολλά άλλα που δεσμεύομαι από NDA και δεν μπορώ να αναφέρω. Για πρώτη φορά βρέθηκα σε θέση να πω Όχι σε projects χωρίς να φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να πληρώσω το ΤΕΒΕ τον επόμενο μήνα και να κρατήσω μόνο όσα πραγματικά έχουν την ανάγκη για designer. Φυσικά και δεν ήταν/είναι όλα projects εξωτερικού. Κάποιοι από τους καλύτερους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι και δουλεύω είναι Έλληνες.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η κοινωνία των μετρίων και των ηλιθίων όσο κι αν είμαι πικραμένος από αυτή. Είναι η χώρα που ζω μαζί με εκατομμύρια αξιόλογους ανθρώπους που κάθε μέρα δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό μέσα στις αντίξοες συνθήκες που όλοι γευτήκαμε το 2011 και τα καταφέρνουν. Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες. Είμαστε χωρισμένοι σε μαλάκες και φυσικούς problem Solvers.

Θα έλεγα ότι το 2011 για μένα ήταν μια εκπληκτική χρονιά. Ότι μπορούσε να πάει καλά, απλά πήγε. Δε θα μπορούσα να φανταστώ πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερο… Μέχρι σήμερα!

Σήμερα είναι η δεύτερη μέρα του 2012 και ήδη αισθάνομαι ότι το 2011 μπροστά στη χρονιά που έρχεται είναι το απόλυτο τίποτα. Μηδέν. Μια μετριότητα και μισή.

*Δεν υπάρχει αυτό που θα γίνει το 2012 και δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην ευχηθώ σε όλους το ίδιο!

Θα γράψω σύντομα περισσότερα για αυτό, ελπίζοντας πάντα ότι δεν θα καταστραφεί ο κόσμος – God Damned Mayans

Ο Rob με προσέλαβε να σχεδιάσω το User Interface του νέου του αποκτήματος, ενός δυνατού Seo Tool που ονομάζεται HitTail και ουσιαστικά αυτό που κάνει έιναι να παρακολουθεί ένα ή περισσότερα websites και να προμηθεύει απίστευτης λεπτομέρειας στατιστικά για αυτά, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η long tale επισκεψιμότητα τους με τον πιο φυσικό τρόπο.

Ενώ η εφαρμογή έχει ήδη πάρα πολλούς φανατικούς χρήστες, πάσχει υπερβολικά από design. Για να καταλάβετε τι εννοώ, το UI της εφαρμογής αυτή τη στιγμή είναι κάπως έτσι

Τα πράγματα δεν δείχνουν και πολύ καλά, όμως ήταν πολύ εύκολο να αποφασίσουμε τι και πως έπρεπε να γίνει. Το focus έπρεπε να γίνει στα αποτελέσματα, στην “σοφία” που παράγει η εφαρμογή αλλά και στην πλοήγηση ανάμεσα σε αυτά. Όλα τα άλλα πήγαν στον κάδο απορριμάτων και το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε εδώ http://goo.gl/7jLph

Η συνεργασία μου με τον Rob ήταν κάτι περισσότερο από άψογη. Με περισσότερα από 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο του Web, μιλούσαμε πρακτικά την ίδια γλώσσα και το αποτέλεσμα ήταν να παράγουμε ένα αποτελεσματικό UI Design με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο. Τι να ζητήσει κανείς περισσότερο από τους πελάτες του;

Η νέα έκδοση του HitTail αναμένεται σύντομα online, ωστόσο μπορείτε να επισκεφτείτε το website στη διεύθυνση www.hittail.com