ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Τα ουσιώδη

2012-01-30T22:37:00.002+02:00

Είδα την περασμένη Κυριακή μια εκπομπή στην τηλεόραση. Στη ΝΕΤ. Μια εκπομπή της Έλλης Στάη. Είχε έναν καλεσμένο. Ο καλεσμένος ήταν ο Χρήστος Γιανναράς. Είπε σε κάποια στιγμή, απευθυνόμενος στα “μάτια της Έλλης”:

…”πρώτα να ορίσουμε τι είναι το ουσιώδες”

-“Τι είναι το ουσιώδες κύριε Γιανναρά;”

-“ΟΥΣΙΩΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΕΙ…”

Μα το Θεό σας λέω, δεν έχει ακουστεί πιο σοφή κουβέντα στα αυτιά μου από δαύτη. Ίσως μια παλιότερη φράση που θυμάμαι από πολύ μικρός να πλησιάζει την φράση του Γιανναρά, αλλά και πάλι νομίζω πως όχι. “Ικανός είσαι όταν ασχολείσαι με αυτά που ενδιαφέρουν τους άλλους. Άξιος είσαι όταν ασχολείσαι με αυτά που ενδιαφέρουν εσένα.” Μα και πάλι νομίζω πως όχι. Ο Γιανναράς ήταν πιο δυνατός, πιο βαρύς, πιο δεμένος. Σίγουρα όχι. Ο Γιανναράς όρισε την ουσία που επιδιώκει – ή τουλάχιστον θα έπρεπε να επιδιώκει – ο άνθρωπος. Όρισε την ουσία ως έννοια που αναμφίβολα περικλείει και την έννοια της αξιοσύνης ακριβώς επειδή η ουσία είναι ο πυρήνας της αξιοσύνης.. Πώς μπορείς να είσαι άξιος όταν ασχολείσαι με τα ανούσια; Από την άλλη, πάλι, πώς μπορείς να ορίσεις το ουσιώδες αφού αυτό μπορεί να είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο, από την στιγμή που κάθε άνθρωπος ενδιαφέρεται για διαφορετικά πράγματα;

Γιατί μπορεί, βεβαίως, για έναν εθισμένο η χαρτοπαιξία να είναι ουσιώδες – εφόσον τον συνεπαίρνει, ωστόσο – ποιος μπορεί να βαφτίσει τον χαρτοπαίκτη άξιο;

Και πάλι εδώ η απάντηση δίνεται από την ελληνική γλώσσα διότι το ρήμα δεν είναι συνεπαίρνω αλλά συνεπαίρω (συν + επαίρω= σηκώνω, εξυψώνω). Πώς μπορεί να εξυψωθεί αυτός που είναι μονίμως καθιστός εμπρός στην τσόχα, στο καφενείο, στο προποτζίδικο, στις λίρες του, και πού αλλού δεν ξέρω;

Εν πάσει περιπτώσει, αυτή είναι μια συζήτηση που θα είχε πολύ ενδιαφέρον να την κάνετε με τον Σωκράτη ή να κρυφακούγαμε τον Σωκράτη να ρωτά τον Πλάτωνα και αντιστρόφως, ή – εις πείσμα των κακοπροαίρετων – είναι ένα θέμα που θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο δικονομικής αντιδικίας στις αίθουσες των εντιμότατων – πλην με κατεβασμένα σώβρακα – Ελλήνων δικαστών, και μακράν ημών κάθε τέτοιος πειρασμός.

Το ΟΥΣΙΩΔΕΣ εδώ είναι άλλο:

Ασχολείστε με τα ουσιώδη στη ζωή σας;

Προλαβαίνετε να ασχοληθείτε με τα ουσιώδη στη ζωή σας;

Γνωρίζετε ποια είναι τα ουσιώδη στη ζωή σας;

Και καλά… οι αγαπημένοι μας, μάς δίνουν ουσία στη ζωή μας. Αλλά εντελώς φιλικά και κομματοσκυλικά, όπως οι περισσότεροι από εσάς με γνωρίζετε τα τελευταία 3 χρόνια, να τολμήσω να σας ρωτήσω;

Έχει ουσία η ζωή σας;

Χρόνια πολλά κομματόσκυλο! Γέλα! Έκλεισες τα 37 σήμερα!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Κυρία Έλλη Στάη, άλλη φορά για να μην ξεφτιλιστείς, φρόντισε να καλέσεις στην εκπομπή σου το Ρέμο ή κανέναν φελλό όμοιας διατομής και όχι τύπους σαν τον Γιανναρά. Φιλικά στο λέω. Έτσι κι αλλιώς εγώ το διασκέδασα με την ψυχή μου την Κυριακή.

Σας συνιστώ να δείτε ολόκληρη την ολόκληρη την εκπομπή στο παρακάτω link:

http://www.youtube.com/watch?v=jttqGBAHKck&noredirect=1

Θα μας φάνε οι ακρίδες;

2011-09-19T00:33:00.001+03:00

(1η δημοσίευση: 24 Ιουνίου 2009)

Ένα από τα χαρίσματα που έχουν δοθεί στον άνθρωπο, και αυτά είναι πολλά, είναι και η παρατήρηση. Το χάρισμα της παρατήρησης και της θέασης – μακρόθεν ή εγγύθεν – της παρακολούθησης και της εξέτασης που μοιραία αναγκάζει το μυαλό να κινηθεί σε διαφορετικές από τις καθημερινές οδούς, σε άλλες ατραπούς, καμιά φορά στενές και δύσβατες.

Όλοι μας, τουλάχιστον μια φορά, στη ζωή μας έχουμε παρατηρήσει τον κόσμο γύρω μας και δη την φύση. Όλοι μας έχουμε θαυμάσει την ποικιλία των ζωντανών που απαρτίζουν την χλωρίδα και την πανίδα. Και, δεν μπορεί, όλοι μας θα έχουμε αναρωτηθεί για την ωφέλεια ή την ματαιότητα αυτής της εκπληκτικής ποικιλίας των ειδών. Κι όμως, ανεπιφύλακτα, ακόμη και ο πιο απρόσιτος νους μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να πειστεί για την ανάγκη ύπαρξης και διατήρησης αυτής της βιοποικιλότητας.

Όλα είναι χρήσιμα χωρίς να περιττεύει τίποτα. Και αυτά που θαυμάζουμε και αυτά που σιχαινόμαστε και αυτά που μας είναι αδιάφορα. Χρήσιμα είναι και τα λιοντάρια και οι ύαινες και τα ελάφια και οι λύκοι και τα φίδια και οι μύγες και τα κουνούπια. Χρήσιμα και αναγκαίο να υπάρχουν είναι και το κυπαρίσσι και το καλάμι και η τσουκνίδα και τα αγριόχορτα ως το πιο ταπεινό αγκάθι. Όλα αποτελούν ένα ξεχωριστό κρίκο της αλυσίδας της ζωής. Την αλυσίδα, την οποία με πολύ κόπο και περισσό θράσος ο υβριστής άνθρωπος καθημερινά φτωχαίνει και κονταίνει.

Αλυσίδα, που άσχετα αν μας αρέσει ή όχι, συνιστά άφθαστη βλακεία αλλά και ανείπωτη ύβρι να προσπαθούμε να την αλλάξουμε. Βλακεία μεν, διότι ο συνετός άνθρωπος ποτέ δεν επιχειρεί να αποσυναρμολογήσει κάτι αν δεν γνωρίζει πώς να το επαναφέρει στην προτέρα κατάσταση, ύβρι δε, διότι ποτέ δεν επιχειρείς να αλλάξεις μια κατασκευή που φτιάχτηκε από μια απείρως μεγαλύτερη δύναμη και λειτουργεί αποδεδειγμένα για χιλιάδες χρόνια.

Επαναπαυόμενος σε αυτό το μοντέλο σκέψης, θα ήταν αρκετό να ακολουθήσω πιστά το ένστικτο και την συνείδησή μου και να παίξω και εγώ τον απειροελάχιστο – όσο και ασήμαντο - ρόλο που μου αναλογεί. Αληθινά, όμως, δεν περνάει μέρα που να μην τριγυρίσει στο μυαλό μου μια σκέψη, μια απορία και μια έννοια που αργά και βασανιστικά, σχεδόν σαδιστικά, άλλοτε με ενοχλεί και άλλοτε πάλι με κατατρώγει, σχεδόν με εξουθενώνει, μέχρι που – ευτυχώς – να χαθώ στα βλέμματα και τα ακούσματα των ανθρώπων που αγαπώ.

Παρόλα αυτά, το ερώτημα στέκει ορθωμένο, κοφτερό και αμείλικτο.

Σε τι εξυπηρετεί το ανθρώπινο είδος η καφρίλα; Η καφρίλα και η απίστευτη ηλιθιότητα; Ποιον σκοπό άραγε επιτελούν η πνευματική νωθρότητα και η διανοητική ανεπάρκεια, οι ασάλευτοι εγκεφαλικοί νευρώνες; Ο άνθρωπος μπορεί να φερθεί ηλιθιωδώς όταν συντρέχει κάποιος από τους παρακάτω λόγους: Όταν υπάρχει ιδιοτέλεια ή όταν απλώς υπάρχει υστέρηση στην σκέψη.

Στην 2η περίπτωση είναι ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος ο οποίος είναι αδύναμος να συλλογιστεί τα στοιχειώδη, καλείται ηλίθιος και ως τέτοιος λογίζεται. Στην 1η περίπτωση, εκ πρώτης όψεως, κάποιος που δρα ιδιοτελώς και άρα πονηρά, θα μπορούσε να λογιστεί ως έξυπνος. Αυτό, όμως, με μια πιο προσεκτική εξέταση αποδεικνύει ότι η πονηράδα και ο αριβισμός μόνο πρόσκαιρο όφελος μπορούν να αποφέρουν, συνεπώς μακροπρόθεσμα ο “θύτης” γίνεται “θύμα”. Π.χ. αυτός που υποσκελίζει άλλους στο εργασιακό περιβάλλον του, ναι μεν μπορεί να ανέλθει στην ιεραρχία αλλά είναι θέμα χρόνου: α) με τον ίδιο τρόπο να υποσκελιστεί από κάποιον επίδοξο ανταγωνιστή του και β) να κάνει μεγάλο πάταγο μιας και θα πέσει από ψηλά. Ο άνθρωπος του παραδείγματός μας ίσως αρχικά να λογιστεί ως ευφυής, αποδεικνύεται όμως καταφανέστατα πως πρόκειται για έναν κοινό ηλίθιο. Επίσης π.χ. ο εργοστασιάρχης που θα πουλήσει σκάρτο πράγμα σε χαμηλή τιμή θα αποκομίσει – ναι μεν – γρήγορο όφελος, όμως α) Οι πελάτες του απογοητευμένοι πλέον δεν πρόκειται να ξαναγοράσουν προϊόντα του και β) ως εξαπατημένοι και εξοργισμένοι είναι θέμα χρόνου να τον δυσφημήσουν και επομένως να χαθούν και μελλοντικοί εν δυνάμει πελάτες. Και σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο άνθρωπός μας είναι απλώς ηλίθιος.

Η ευφυία είναι θείο δώρο. Θείο δώρο, όμως, είναι και η φωτιά. Η φωτιά μπορεί να σε ζεστάνει αλλά μπορεί και να σε κάψει. Τα θεία δώρα, όμως, έχουν προδιαγραφές. Μια τέτοια προδιαγραφή λέει ότι αυτός που δέχεται το δώρο θα πρέπει να “δοξάσει” τον εαυτό του έτσι ώστε να “δοξαστεί” και ο δωρητής. Αυτά τα δώρα πάντα πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον σκοπό για τον οποίο δόθηκαν. Η φωτιά πρέπει να ζεσταίνει τον άνθρωπο και να λιώνει το μέταλλο και όχι να καίει τις μάγισσες. Η ευφυία πρέπει να χρησιμοποιείται για να καλυτερεύει ο άνθρωπος τις συνθήκες διαβίωσής του και όχι να ζει εις βάρος των άλλων. Πάντα η ευφυία όταν χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο, καταντά ηλιθιότητα. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό έλλογο ον αλλά αυτό δεν συνέβη ώστε να μπορεί να αυθαιρετεί. Συνέβη γιατί καλείται να διαχειριστεί και να φροντίσει με σύνεση τον υπόλοιπο άλογο κόσμο. Αυτά τα δώρα πάντα χρησιμοποιούνται σε φαρμακευτικές δόσεις. Πάντα αποτελούν το φάρμακο στα προβλήματα. Αν ξεπεραστεί η δόση ή χρησιμοποιηθεί με λάθος τρόπο, είναι εύκολο το φάρμακο να γίνει φαρμάκι.

Είμαι πολύ κουρασμένος και απογοητευμένος για να συνεχίσω την διάκριση των ηλιθίων μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, το ερώτημα στέκει ορθωμένο, κοφτερό και αμείλικτο. Ποιος ο σκοπός ύπαρξης τόσων ηλιθίων;

Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του άπληστου και ασύδοτου εργοδότη που αδικεί τον εργάτη και ποιος ο ρόλος ύπαρξης του εργάτη ή του φτωχού ανθρώπου που επιθυμεί και ο ίδιος να αδικήσει αλλά δεν το πράττει λόγω αδυναμίας; Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης της μάνας που διδάσκει την κόρη της ότι ο επιτυχημένος γάμος προϋποθέτει την ύπαρξη πλούσιου συζύγου – όχι απαραίτητα νέου; Ποιος κρίκος της αλυσίδας είναι η μάνα όταν επιχειρεί να εμφυσήσει στον γιο της τήν αντίληψη ότι καμιά γυναίκα δεν θα τον αγαπήσει όσο η μάνα του; Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του πατέρα που “παράγει” γιους φυγόπονους, ανεύθυνους και δουλικούς, εύκαμπτους και ευλύγιστους, καμιά φορά και ευρύπρωκτους; Σε τι χρησιμεύουν οι γονείς που δεν χτίζουν έναν σωστό άνθρωπο παρά γεμίζουν το παιδί τους με “εφόδια” και “όπλα” για να “σκοτώσει” στο διάβα του όσους πιο πολλούς μπορεί;

Μα τι διάολο χρησιμεύει στην αλυσίδα της φύσης εκείνο το δίποδο που παραβιάζει τον κόκκινο σηματοδότη, που κάνει ένα πανωσήκωμα γιατί “έτσι κάνουν όλοι”, που δανείζεται χρήματα για να πάει διακοπές, που κακοποιεί τα ζώα, που ενθαρρύνει το παιδί του να περιφέρεται στα γραφεία των καθηγητών αρχικά και στα γραφεία των βουλευτών τελικά, που αγοράζει ένα κακόγουστο αυτοκίνητο και σπαταλά τα διπλάσια προκειμένου να το κάνει ακόμα πιο άσχημο, που φωνασκεί στην παραλία συν γυναιξί και τέκνοις, που φεύγοντας από την παραλία αφήνει πίσω του πάσης φύσεως δείγματα της “ευμάρειάς” του, που υποτάσσεται στον κομματικό καθοδηγητή γιατί η θεσούλα του και το ξεφτιλισμένο ψωμάκι δεν πρέπει να λείψει, που υποσκάπτει τους συναδέλφους του για να κερδίσει την εύνοια των ανωτέρων του, που φορώντας την ιατρική μπλούζα αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, που κρυβόμενος πίσω από την πανεπιστημιακή του έδρα, δίκην Πινοσέτ, άλλους προάγει και άλλους καθηλώνει, που περνώντας την άχαρη και μίζερη ζωή του πίσω από τον ρυπαρό γκισέ εκδηλώνει συμπτώματα κραυγαλέας αμάθειας και θλιβερής αγραμματοσύνης απέναντι σε ταλαιπωρημένους πολίτες;

Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν αυτοί οι οργανισμοί;

Είναι δυνατόν η φύση να μην έχει προνοήσει για την άμυνά της απέναντι σε όλα αυτά τα παράσιτα; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει εχθρός που να ελέγχει τον πληθυσμό αυτών των ακάρεων; Είναι δυνατόν αυτό το σμήνος να αφεθεί να μας καταπιεί; Ώστε μέχρι εδώ ήταν; Θα μας φάνε οι ακρίδες;

Δεν υπάρχει ένας αντρειωμένος να τους ψεκάσει;

Δεν ξέρω… Και ας δήλωνε ο Αγησίλαος ότι πρώτη ανάμεσα σε όλες τις αρετές είναι η δικαιοσύνη. Διότι τίποτα δεν ωφελεί η ανδρεία χωρίς δικαιοσύνη, ενώ, αν όλοι οι άνθρωποι γίνονταν δίκαιοι, η ανδρεία δεν θα χρειαζόταν καθόλου.

Δεν ξέρω… Και πάλι βρίσκομαι εκεί από όπου ξεκίνησα. Με ένα κοφτερό και αμείλικτο ερώτημα, διαφορετικό τούτη την φορά.

Είμαστε αρκετά ανδρείοι ώστε να γίνουμε δίκαιοι;

Τα λέμε στον Α’ αντιπρόεδρο για να τα ακούσει και ο Β’

2011-09-15T19:41:00.001+03:00

Εμείς ένα πράγμα έχουμε να πούμε στον Α’ αντιπρόεδρο, για να το ακούσει και ο Β’ αντιπρόεδρος ...Να τα ακούσουν οι δύο γιγαντοεραστές. Ζούμε σε έναν κόσμο, ο οποίος πλέον έχει γίνει αρκετά προβλέψιμος. Μπορείς να μαντεύεις εξελίξεις, χωρίς να είσαι μάντης. Οι ίδιοι μας "οδηγούν" σε ένα "ραντεβού" βίας. Με τις πράξεις τους και τις επιλογές τους μας "τραβάνε" επάνω τους. Αυτό όμως πρωτίστως δεν τους συμφέρει τους ίδιους. Απειλώντας μας, είτε με χρεοκοπίες είτε με τανκς, στην πραγματικότητα αυτοστοχοποιούνται. Αυτό είναι ό,τι χειρότερο γι' ανθρώπους όπως είναι οι ίδιοι… Ειδικά γι' αυτούς.

Οι χοντροί είναι η χαρά των όχλων. Το "κερασάκι" στα λιντσαρίσματα. Δεν μπορούν να απομακρυνθούν από τον όχλο και αν πέσουν δεν μπορούν να σηκωθούν. Μιλάμε για υπερθέαμα. Αλλού οι κοιλιές, αλλού οι κώλοι. Αλλού τα φανελάκια κι αλλού τα σώβρακα. Μπορείς να τους χτυπάς, να φεύγεις και να ξαναγυρνάς για να τους ξαναχτυπήσεις. Αυτά μπορεί πλέον να τα "οραματιστεί" κάποιος, χωρίς καν να κλείσει τα "μάτια" του. Αν σκεφτεί κάποιος ότι καθημερινά όλο και περισσότεροι Έλληνες τα "οραματίζονται" μπορεί να είναι σίγουρος ότι μιλάμε για αυτοεκπληρούμενη "προφητεία".

Τα παράσιτα θα έχουν το τέλος που τους αρμόζει και ο Βενιζέλος είναι ένα τέτοιο παράσιτο …Άχρηστο, πολυδάπανο, παράνομο και "στρογγυλό" ...Αέρας κοπανιστός ...που απλά βρομάει.

Περισσότερα για τον χοντρό, μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω: (του Παναγιώτη Τραϊανού)

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2011/06/vaggelis-venizelos-o-proikothiras-pou.html

Σσσσσ… ομιλεί ο Ψαριανός

2011-09-13T21:34:00.001+03:00

Εκεί που έριχνα μια ματιά στις αθλητικές ειδήσεις, έπεσε η ματιά μου στις δηλώσεις του Ψαριανού. Τι είπε λοιπόν ο μέγιστος διανοητής;

Κατέθεσε ερώτηση στη βουλή από την οποία προδήλως προκύπτουν οι ανησυχίες του, περί της χρησιμότητας της πρωινής προσευχής και πώς αυτή τελείται.

Οι ερωτήσεις έχουν ως εξής:

1. Ποιο είναι το παιδαγωγικό σκεπτικό βάσει του οποίου θρησκευτικές τελετές τελούνται επίσημα και υποχρεωτικά εντός σχολικού ωραρίου σαν να ζούμε σε θεοκρατικό καθεστώς και όχι σε μια ελεύθερη πολυπολιτισμική και ανεξίθρησκη δημοκρατία;

2. Για ποιο λόγο δεν παραπέμπετε όσους μαθητές το επιθυμούν να παίρνουν την ευλογία των ιερέων για το νέο σχολικό έτος στους εκκλησιαστικούς ναούς της ενορίας τους;

3. Με ποιο σκεπτικό οι εκπαιδευτικοί υποχρεούνται να συμμετέχουν στην πρωινή προσευχή και στον εκκλησιασμό;

4. Σε περίπτωση που εκπαιδευτικοί λειτουργοί αρνηθούν ή δεν επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτές τις υποχρεωτικές τελετές θα υφίστανται κάποιες ποινές ή κυρώσεις υπηρεσιακές ή άλλες;

Φαντάζομαι ότι επιτρέπεται να θέσω και εγώ 4 ερωτήσεις. Τι διάολο… Έλλην πολίτης είμαι, δεν δικαιούμαι να ρωτήσω τον υπάλληλό μου – δηλαδή τον εκλεγμένο στο ελληνικό κοινοβούλιο;

1. Ενόσω ήσουν υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, διατηρούσες – και διατηρείς – το blog attikigi.blogspot.com. Για ποιον λόγο ο τίτλος του blog σου είναι γραμμένος σε πολυτονικό σύστημα; Δεν γνωρίζεις ότι το πολυτονικό σύστημα καταργήθηκε δια νόμου το 1983; Μήπως η χρήση εκ μέρους σου αποτελεί φθηνό κόλπο επιδειξης νοσταλγίας του “παλιού καλού καιρού”; Δεν γνωρίζεις ότι επί πολυτονικού η πρωινή προσευχή στο σχολικό προαύλιο – ως διαδικασία – ήταν δεδομένη;

2. Στην επικεφαλίδα του blog σου αναφέρεις ότι “γεννηθήκαμε ή μεγαλώσαμε ή ζούμε σε έναν τόπο μαγικό γεμάτο μνήμες…”. ΄Μπορείς να μας πληροφορήσεις πώς γίνεται το κάθε ισλαμικό σκουπίδι να έχει μνήμες από αυτόν τον τόπο; Γεννήθηκε; Μεγάλωσε; Ζει; Τι από όλα αυτά ισχύει; Και ακόμη και αν ισχύει κάποιο από αυτά, μπορείς να μας πληροφορήσεις πότε πρόλαβε να νιώσει τα χρώματα, την ιστορία, τις μνήμες;

3. Διαβάζουμε στο site σου ότι: Η Δημοκρατική Αριστερά με τους βουλευτές Νίκο Τσούκαλη και Γρηγόρη Ψαριανό δηλώνει το παρόν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Εσύ και όλη η Δημοκρατική Αριστερά είστε για τα πανηγύρια γιατί εκτός από λεχρίτες είστε και παντελώς αγράμματοι. Καλύτερα να δώσετε τα @@ σας που έτσι κι αλλιώς δεν τα χρειάζεστε γιατί είστε σωματικά και πνευματικά ευνουχισμένοι παρά να δώσετε το παρόν. Τενεκέ Ψαριανέ το ΠΑΡΩΝ δίνουμε, το ΠΑΡΟΝ είσαι εσύ και όλο σου το συνάφι, μαλακισμένα παρόντα - έπεα πτερόεντα.

4. Ερώτηση bonus. Μιας και δηλώνεις λίγο τραγουδιστής, λίγο στιχουργός, λίγο ραδιοφωνικός παραγωγός… πώς και δεν σκέφτηκες να κάνεις και ένα σουξέ να βγάλεις κανά φράγκο παραπάνω; Ας πούμε, να γράψεις ένα σουξεδάκι να ξεκινάει κάπως έτσι:

Του ξεκωλιάρη η Ferrari…

θα την βρεις την συνέχεια… Στην Ελλάδα οι αριστεροί και οι πούστηδες πάντα ήταν ευέλικτοι. Καμιά φορά ήταν 3 σε 1. Ήταν και βουλευτές ταυτοχρόνως.

Και άμα είναι λάθος;

2011-09-12T22:15:00.000+03:00

Αφιερωμένο στον Αρίσταρχο. Φίλε, ήπια λίγο παραπάνω, με καταλαβαίνεις φαντάζομαι…

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τοχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο
τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του.

CHE FECE… IL GRAN RIFIUTO
Κωνσταντίνος Καβάφης

Και η ερώτηση που τίθεται εδώ, είναι η εξής:

Πώς ξέρεις ότι το ΟΧΙ είναι το σωστό;

Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα ζήσεις δεν μπορείς να τα κάνεις δικά σου. Αν δεν τα περάσεις δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται, Ίσως μπορείς να τα καταλάβεις αλλά δεν θα τα μάθεις. Ίσως μπορείς να τα αισθανθείς αλλά δεν μπορείς να τα νιώσεις. ϊσως τα υποψιαστείς αλλά πόση βεβαιότητα μπορεί να έχει η υποψία; Αν δεν διαβείς από μέσα τους θα αρπάξεις την ψιχάλα αλλά δεν θα σε λούσει η μπόρα.

Και τι κάνεις όταν δεν γνωρίζεις ότι το ΟΧΙ είναι το σωστό; Άντε ντε…

Ίσως το ΟΧΙ να είναι το ΟΧΙ στην Κίρκη. Μπορεί να είναι εκείνο το ΟΧΙ γιατί ψάχνεις την Ιθάκη, αλλά πώς να ξεκινήσεις για την Ιθάκη όταν σου λούζει τα μαλλιά η Ναυσικά; Αχ! τι ωραία η Ναυσικά.

Και πώς μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είσαι πλεονέκτης; Πώς μπορείς να βάλεις τοίχο εμπρός στην πλώρη; Πώς μπορείς να καταλάβεις πότε περπατάς στα σύννεφα; Ακόμη - ακόμη… πώς μπορείς να καταλάβεις πού είναι τα σύννεφα; Γιατί αν είσαι στη γη δε μπορείς να δεις το αεροπλάνο και αν είσαι στο αεροπλάνο δεν μπορείς να δεις την γη. Βλέπεις, υπάρχουν τα σύννεφα ανάμεσα. Σίγουρος οδηγός είναι ο ήλιος. Αλλά τι άλλο είναι ο ήλιος εκτός από φως; Λοιπόν; Οδηγός το φως; Μάλλον… Αλλά… ποιο φως; Μα ποιο άλλο; Το φως που έχουμε μέσα μας – γιατί όλοι έχουμε μέσα μας ένα φως – άσχετα που το μαυρίζουμε και το καπνίζουμε και το σκεπάζουμε και το θάβουμε. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΩΣ. Αλλιώς είμαστε τυφλοί. Ο άνθρωπος δεν βλέπει με τα μάτια. Με την ψυχή βλέπει… Απλώς, με τα μάτια αντιλαμβάνεται.

Και εκείνο το ΟΧΙ – το σωστό – τον καταβάλλει εις όλην την ζωή του. Σαν εκείνο το ΟΧΙ στις Θερμοπύλες. Και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν ότι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε… Δεν πειράζει… Ας διαβήκαν. Στην Ήπειρο το ‘40 δεν διαβήκαν. Και ας διαβήκαν στο Ρούπελ. Για λίγο ήταν… Πάλι εδώ είμαστε. Και θα είμαστε. Τι ένας, τι δέκα, τι χίλιοι, τι όλη η πατρίδα. Από τον έναν ξεκινάει η ρωμιοσύνη κι ανθεί και φέρει κι άλλο.

Τι να ψάχνεις την Πηνελόπη σου, τι να ψάχνεις την μάνα την πατρίδα σου.

Και με τις δυο ερωτευμένος είμαι.

Ασύλληπτα - παράφορα ερωτευμένος, πλήρης παραφροσύνης, εγωισμού, πείσματος και θεϊκής θέλησης.

Πρώτα θα πεθάνω εγώ και μετά τα όνειρά μου.