…choć pierwsza na warsztat poszła pigułka prawdy. Druga z ciekawości – strasznie byłam ciekawa czy smakuje tak samo.

Podeszłam do Kamili Sorn i mówię „ przepraszam ale dzisiaj – po kilku żałobnych rozmowach i sesjach coachingowych zupełnie nie mam siły na aktywne włączanie się do rozmów.

A Kama na to: na spokojnie usiądź i odpocznij. Dobrze, że jesteś.

Bardzo to doceniam.

Świetna, konkretna i z przymrużeniem oka prezentacja Artura Ciszczonia & Tomasza Sulikowskiego – Stowarzyszenie ON.AI. Dziękuję serdecznie wszystkim za uważność i życzliwość, dobre rozmowy.

Nie zdołałam wszystkich „zeskanować” (rewelacyjny pomysł Magdy Stopy ) bardzo więc liczę na to, że we wrześniu nastąpi kontynuacja.

Szczecin-Linkedin Local vol.3 za nami.

Post Wzięłam dwie pigułki … – Linkedin Local Szczecin #3 pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Projekt społeczny Światło umysłu w ramach olimpiady Zwolnieni z Teorii 

Jeśli:

• Czujesz ciągłe zmęczenie mimo odpowiedniego snu
• Masz trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji
• Coraz częściej unikasz kontaktu z bliskimi

Pamiętaj – proszenie o pomoc to oznaka siły, a nie słabości.

Każdy z nas może czasem potrzebować rozmowy i wsparcia – i to jest OK!
Zrób pierwszy krok – porozmawiaj z kimś, komu ufasz lub skorzystaj z pomocy specjalisty. Twoje zdrowie psychiczne jest ważne!

Już 20.02.2025 i 13.03.2025 zapraszamy na wyjątkowe warsztaty, podczas których eksperci pomogą rodzicom, nauczycielom i opiekunom lepiej zrozumieć wyzwania, z jakimi mierzą się dzieci i młodzież.

Terminy: 20.02.2025 oraz 13.03.2025
Godzina: 18:30
Miejsce: I Prywatne Liceum Leonarda Piwoni w Szczecinie, ul. Sebastiana Klonowica 3

Program warsztatów:

1⃣ Depresja u dzieci i młodzieży – jak rozpoznać i reagować? – dr Małgorzata Wyrębska-Rozpara
2⃣ Rodzicielstwo bez presji – jak budować relację z nastolatkiem? – Aleksandra Dubiel (mediator)
3⃣ Zmiana nie zrobi się sama – przejdźmy przez to razem – Anna Rzewuska (trener mentalny)

Wspierajmy młodych ludzi razem!
Rezerwacja: link do zbiórki
Koszt udziału: 99 zł – całość przeznaczona na zakup sprzętu terapeutycznego dla szpitala psychiatrycznego w Szczecinie.

Post  Czy to czas, by poprosić o wsparcie? pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Projekt społeczny Światło umysłu w ramach olimpiady Zwolnieni z Teorii

W codziennym biegu często zapominamy o najważniejszym – o sobie. Oto kilka prostych kroków, które mogą pomóc Ci poczuć się lepiej każdego dnia:

• Praktykuj wdzięczność – doceniaj nawet najmniejsze rzeczy.
• Wyznaczaj zdrowe granice – naucz się mówić „nie”, gdy to konieczne.
• Pozostawaj w kontakcie z bliskimi – rozmowa to najlepsza terapia.
• Bądź dla siebie dobry – nie obwiniaj się za błędy, ucz się z nich.
• Odpoczywaj i regeneruj siły – reset umysłu to Twoja tajna broń.

Pamiętaj, że Twoje zdrowie psychiczne jest tak samo ważne, jak fizyczne!

Już 20.02.2025 i 13.03.2025 zapraszamy na wyjątkowe warsztaty, podczas których eksperci pomogą rodzicom, nauczycielom i opiekunom lepiej zrozumieć wyzwania, z jakimi mierzą się dzieci i młodzież.

Terminy: 20.02.2025 oraz 13.03.2025
Godzina: 18:30
Miejsce: I Prywatne Liceum Leonarda Piwoni w Szczecinie, ul. Sebastiana Klonowica 3

Program warsztatów:

1⃣ Depresja u dzieci i młodzieży – jak rozpoznać i reagować? – dr Małgorzata Wyrębska-Rozpara
2⃣ Rodzicielstwo bez presji – jak budować relację z nastolatkiem? – Aleksandra Dubiel (mediator)
3⃣ Zmiana nie zrobi się sama – przejdźmy przez to razem – Anna Rzewuska (trener mentalny)

Wspierajmy młodych ludzi razem!
Rezerwacja: link do zbiórki
Koszt udziału: 99 zł – całość przeznaczona na zakup sprzętu terapeutycznego dla szpitala psychiatrycznego w Szczecinie.

Post Dbaj o swoje zdrowie psychiczne – to inwestycja w siebie. Projekt społeczny Światło umysłu w ramach olimpiady Zwolnieni z Teorii pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Projekt społeczny Światło umysłu w ramach olimpiady Zwolnieni z Teorii 

W codziennym biegu często zapominamy o najważniejszym – o sobie. Oto kilka prostych kroków, które mogą pomóc Ci poczuć się lepiej każdego dnia:

• Praktykuj wdzięczność – doceniaj nawet najmniejsze rzeczy.
• Wyznaczaj zdrowe granice – naucz się mówić „nie”, gdy to konieczne.
• Pozostawaj w kontakcie z bliskimi – rozmowa to najlepsza terapia.
• Bądź dla siebie dobry – nie obwiniaj się za błędy, ucz się z nich.
• Odpoczywaj i regeneruj siły – reset umysłu to Twoja tajna broń.

Pamiętaj, że Twoje zdrowie psychiczne jest tak samo ważne, jak fizyczne!

Już 20.02.2025 i 13.03.2025 odbędą się wyjątkowe warsztaty, podczas których eksperci pomogą rodzicom, nauczycielom i opiekunom lepiej zrozumieć wyzwania, z jakimi mierzą się dzieci i młodzież.

Terminy: 20.02.2025 oraz 13.03.2025
Godzina: 18:30
Miejsce: I Prywatne Liceum Leonarda Piwoni w Szczecinie, ul. Sebastiana Klonowica 3

Program warsztatów:

1⃣ Depresja u dzieci i młodzieży – jak rozpoznać i reagować? – dr Małgorzata Wyrębska-Rozpara
2⃣ Rodzicielstwo bez presji – jak budować relację z nastolatkiem? – Aleksandra Dubiel (mediator)
3⃣ Zmiana nie zrobi się sama – przejdźmy przez to razem – Anna Rzewuska (trener mentalny)

Wspierajmy młodych ludzi razem!
Rezerwacja: link do zbiórki
Koszt udziału: 99 zł – całość przeznaczona na zakup sprzętu terapeutycznego dla szpitala psychiatrycznego w Szczecinie.

Post Razem dla zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży- Projekt społeczny Światło umysłu w ramach olimpiady Zwolnieni z Teorii pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

4 styczna 2024. zmarła profesora US Sławomira Gruszewska. Na tę wieść jest mi bardzo smutno i jednocześnie bardzo jestem wdzięczna, że stanęła na mojej drodze. Wywarła znaczący wpływ na moje postrzeganie psychologii, jej znaczenia w codziennym życiu. Dziś myślę, że m.in dzięki Niej mam taką a nie inna perspektywę na wspieranie innych. Każde spotkanie było dla mnie ogromną nauką i wielką przyjemnością. Mogłam Jej słuchać godzinami i nigdy nie miałam dość. Szczególnie na sercu leżało Jej dobro młodzieży i dzieci. O tym była nasza pierwsza rozmowa wywiad /link w komentarzu/ Przewidziała i zbadała jak na umysły dzieci wpływa to co widzą w internecie. Uczyła nas dorosłych jak rozmawiać z dziećmi i młodzieżą o miłości, ich uczuciach jak objaśniać im świat. Niesamowita, nietuzinkowa Osobowość. Bardzo smutna wiadomość.

Zapraszam do świata prof. Sławomiry Gruszewskiej

Agata Baryła

Kobieca Sprawa (Agata Baryła):Pani Profesor, jesteśmy już po rozmowie o zabójczo niebezpiecznej dla naszych dzieci grze, przejdźmy więc teraz może do nieco lżejszego tematu. Słyszałam, że miała Pani nawet wykład na ten temat dla młodzieży. Jest coś takiego jak IQ miłości?

Profesor Sławomira Anna Gruszewska: Tak dlatego, że my sobie nie zdajemy sprawy z jednej rzeczy – że fascynacja to jeszcze nie jest miłość. Fascynacja to jest przejęcie tej pierwszej informacji. To tak zwane branie wszystkiego, co zobaczyliśmy, nie ma żadnej weryfikacji, nie ma tam sytuacji, w której chcemy się szybko rozstać, nie możemy bez siebie żyć i to po prostu trwa, trwa i trwa.

Kobieca Sprawa: Ale chyba z czasem się to nieco zmienia prawda?

Profesor Sławomira Anna Gruszewska: Tak, po około roku, czasem 7, 8, 9 miesiącach wszystko staje się jak gdyby pewnego rodzaju codziennością, zaczyna się to bardzo dobrze znać i wtedy ustaje już taka sytuacja, że odpowiadamy na każdego sms-a, ustaje sytuacja kiedy odpowiadamy na każdy telefon, kiedy wysyłamy do siebie długo w nocy wiadomości. To się po prostu radykalnie zmienia, a wtedy któraś ze stron oczekuje jednak, że będzie zawsze, tak jak było wcześniej i najczęściej oczekujemy tego my – kobiety.

KS: Z czego to wynika?

SG: Dlatego, że mężczyźni mają jakby zupełnie inne potrzeby w tej strefie, my się bardzo różnimy. Może na początku tego związku powiedzmy sobie, czego od siebie oczekujemy i jak sobie wyobrażamy, że nasze wspólne życie będzie wyglądało, z konkretnym powiedzeniem „chcę, żebyś”, „proszę cię, żebyś” – „ tego nigdy nie zrobiła”, „tak nie powiedziała”, „tak się nie zachowała”, „bo tu jestem uwrażliwiony, tu tego nie chcę, nie potrafię”. I jeżeli nam się coś nie podoba,  to nie próbujmy tego zmienić, bo nie na tym to polega, bo jeżeli coś się systematycznie powtarza, to znaczy, że jest jakby do kogoś przyrośnięte, to że ktoś tak robi, jest wyuczone i walka z tym będzie powodowała pewnego rodzaju degradację.

KS: Co możemy z tym zrobić?

SG: Ja muszę sobie zadać pytanie – czy ja ten nawyk, ten sposób zachowania, jestem w stanie zaakceptować? Jeżeli nie, to muszę o tym powiedzieć i nie mogę oczekiwać kompromisu. I muszę od tego odejść. Albo zapominam i nigdy do tego nie wracam, ale uczę się nie denerwować, kiedy to widzę, bo co innego, że ja nic nie powiem, a we mnie wszystko bucha, więc ja muszę nauczyć się z tym żyć, dla siebie i dla naszego związku. Jeżeli tego nie robię, to wtedy moje IQ tej miłości jest absolutnie żadne. Nie mogę w związku napadać i osaczać.

KS:Co definitywnie może przekreślić związek?

SG: W momencie kiedy w relacji następują pewne dwa elementy, a mianowicie lekceważenie i upokorzenie, odejście jest natychmiastowe i konieczne. Są to tylko te 2 płaszczyzny, ale jeżeli one się zdarzają w związku to odchodzimy, również za pomocą transporterów, odchodzimy dziękując za to, co było wspaniałe.

 I jeżeli robimy to pierwsi, to w tym momencie nas nie bol, nas nie musi też martwić, że tę drugą osobę to będzie bolało, bo jeżeli z jej strony występowało to lekceważenie i upokorzenie, to zamiast ewentualnego bólu pojawi się tylko zdziwienie, że coś takiego wystąpiło, zaszło.

Czyli, jak mówiłam, możemy jej podziękować za wspaniałe chwile i to co razem przeżyliśmy, czego się nauczyliśmy, ale w tej chwili ta osoba już nie dysponuje niczym, czym jesteśmy zainteresowani i dlatego kontynuacja tego związku powinna być zamknięta. Chcę to zamknąć i za wszystko podziękować, to jest właśnie transporter to, co w tej chwili powiedziałam.

KS: Powiedziałabym, że to bardzo radykalne.

SG: Ale tylko tak może być. Bo jeżeli mamy od czasu do czasu lekceważenie, zapominanie, brak tolerancji to można to zrozumieć bo jesteśmy w różnych sytuacjach. Jestem wtedy w stanie porozmawiać i wrócić do wybranego przez nas sposobu kontaktowania się, obdarzania się szacunkiem, ale jeżeli dochodzą te dwa elementy i one się spinają, tam nie ma sekundy, żeby czekać. Rodzic też musi wyposażyć swoje dziecko w taką sytuację, że jeżeli ta wstępna miłość, która się zaczyna, jak mamy 15, 16, 17 lat jest cudowna, fantastyczna to „musisz – dziecko – zrobić odejście – od niej – nie używamy oczywiście tego pojęcia „musisz”, ale zastępujemy je „zastanów się nad zamknięciem tego, co do tej chwili jest jeszcze piękne, a już za trzy tygodnie przestanie takie być i będzie bolało, ale teraz jest jeszcze piękne i możesz wszystko z tym zrobić. I teraz twoje upokorzenie i lekceważenie ciebie nie będzie wybrzmiewać, ale za te trzy tygodnie będzie i będziemy wtedy w innej zupełnie sytuacji. Wychodzenie z niej będzie trudniejsze”, mówią to rodzice. Oni są strażnikami.

KS: Oj, dużo do nauczenia się mają ci biedni rodzice, myślę, że całe życie przed nimi na to…

SG: Niedawno robiłam taki mini eksperyment na zajęciach na wychowaniu fizycznym na IKF-ie i tam mieliśmy do czynienia z dziewczynką 15,5 roku, która uczy się w gimnazjum. Jest zakochana w koledze ze starszej klasy, który to gimnazjum już kończy. No i co właściwie w tej sytuacji robimy, co mogą zrobić rodzice? Bo ona wystaje na przerwach, zaczyna się malować, opuszcza się w nauce i w związku z tym dzieją się jakieś takie rzeczy, gdzie wyraźnie widać, że ta miłość ja pożera. A z kolei ta wybrana sympatia w ogóle na to nie reaguje, może sobie nawet nie zdaje sprawy z tego, co dzieje się z młodszą koleżanką, której zresztą nie musi nawet znać, on nie zwraca na to uwagi i to jest niebezpieczne.

KS: Sama przeżyłam coś takiego, gdy byłam dzieckiem…

SG: Właśnie w tej chwili potrzebne jest wsparcie. Bo to jest absolutnie wielka i niesamowita sprawa. W związku z tym cała rodzina łącznie z nauczycielami pracuje z tą sytuacją, nie z problemem, tylko z sytuacją emocjonalną dziecka. I dlatego należy przede wszystkim zacząć bardzo intensywnie rozmawiać, a co najczęściej robi rodzic? Rodzic natychmiast będzie próbował wrócić dziecko z powrotem do nauki, nakaże mu zmyć makijaż, który jest zbędny, i do tego wszystkiego będzie karać za szkolne niepowodzenia, mówiąc przy tym, że  dziecko ma zrobić to i to, bo inaczej nie dostanie dobrej pracy. Jesteś w tej chwili zakochana, a on się tobą nie interesuje i w związku z tym możesz to zostawić.

KS: Bardzo trudna sytuacja. I dla dziecka, ale też dla rodzica.

SG: Tego nie wolno robić, dlatego że to jest sprawa niesamowita, fantastyczna i jeżeli już na pierwszym etapie zaczynamy łamać uczucia, to wtedy w dziecku pojawia się strach i lęk, że może się nie podobać i wtedy cały świat jeszcze też będzie go za to karać, że wydarzyła się sytuacja, która się wydarzyła, nie mamy nad tym żadnej kontroli, nie możemy tego przewidzieć. A  studenci proponowali, że mają być takie sytuacje, w których wracamy do nauki, kontrolujemy, zakazujemy, odraczamy nagrody (bo ja jestem przeciwniczką kar)… ale nie, nic takiego nie robimy, nie wolno tego robić. To emocje, one są obecne w normalnym życiu, trzeba się nimi zająć, przytulić, właśnie jak najwięcej, wtedy rozmawiać, dowiadywać się o tym obiekcie miłości i uniesień. W związku z tym należy pracować z emocją i zaczynać ją tłumaczyć, mówić, w jaki sposób ta dziewczynka może się zachowywać, żeby zwrócić na siebie uwagę, sprawdzić, czy będzie w gronie osób, które go interesują, a jeżeli nie, to odejść. Trzeba też uczyć szacunku, żeby właśnie potrafić podziękować samemu sobie z szacunkiem. Szanując siebie, nie możesz przekraczać granic, nie możesz pozwolić na to, abyś ty samą siebie lekceważyła, tego nie wolno robić, musisz włączyć uważność, zapanować nad całą sytuacją i musisz w tym momencie zrozumieć, że szacunek, którym samą siebie darzysz, i ta lojalność wobec siebie i ta prawda o którą zawsze będziesz walczyła – one cię bronią przed rozmienianiem się na drobne, dlatego że twoje życie nie jest na sprzedaż, twoja miłość nie jest na sprzedaż. Jeżeli nikt jej nie bierze, nikt po nią nie sięga, to ty jej nie rozdajesz, bo ona nie idzie do tej osoby, która ma ją odebrać, ona idzie w przestrzeń i to jest dla ciebie niebezpieczne. Ty jesteś królową i w związku z tym, jeżeli król nie widzi, to znaczy, że szukasz innego króla.

KS: Myślę, że takie reagowanie rodziców wynika z tego, że oni nie mają tej wiedzy co Pani Profesor. No bo jak zareagować? To jest taka ucieczka przed tym, bo co mam powiedzieć np. własnej córce? Nawet jak ją wysłucham, usiądę z nią, przytulę, to nie umiem powiedzieć, co dalej, jak ma sobie z tym radzić. Bo sama tego nie wiem jako rodzic, także to jest takie zamknięte koło. I chyba czasem potrzebna jest porada z zewnątrz.

SG: I dlatego robimy teraz książkę dla rodziców i dzieci, żeby pokazać rodzicom, jak można włączyć się w komunikację z dzieckiem i będziemy uczyli strategii. Zastanawiamy się jeszcze nad programem komputerowym, bo wiadomo, że to będą spore koszty. Będziemy budować przestrzeń, w której dziecko będzie miało swoich pomocników na każdy dzień. Ja takie preludium i zapowiedź tej książki dałam we wrześniowym numerze miesięcznika, tam właśnie pokazałam, w jaki sposób dziecko może się z rodzicem kontaktować oraz jak szybko i rodzic, i nauczyciel będzie wiedział, z jakimi emocjami walczy dziecko, jakie ma problemy, jeśli chodzi o naukę. Dziecko będzie tam mieć swych pomocników i będzie się uczyć strategii, więc będzie sala obrad w pałacu, gdzie mieszkają pomocnicy, i będzie właśnie strategia – w jaki sposób rozwiązywać problemy i w jaki sposób rodzic nie może zabraniać i ograniczać dziecku przeżywania porażek, bo w tym momencie wrzuca go do przeciętności, umiejscawia je w przestrzeni komfortu i jeżeli go stamtąd nie wydobędzie jak najszybciej, to nie wytrenuje postawy takiej, że nie jest to sytuacja nie do przeżycia. Należy wiedzieć, jak ja przeżywam swoje porażki  i swoje nieosiągnięcia celu, który sobie wymyśliłem, a im bardziej będzie to trenowane w dorosłym życiu, to tym bardziej daje mi to spokój i pewną równowagę emocjonalną w rozwiązywaniu różnych sytuacji trudnych, bo każdy ma na swojej drodze nie tylko dziesiątki, ale i setki różnych dramatów i one są nieuchronne.

KS: Nieuchronne, ale i konieczne.

SG:  Oczywiście one są jak najbardziej konieczne, bo dzięki nim my się czegoś uczymy i się rozwijamy. Gdybyśmy ciągle funkcjonowali tylko i wyłącznie w strefie komfortowej, to ciągle bylibyśmy tacy sami, to byłoby strasznie nudne i koszmarne. Tylko sytuacja trudna stwarza nowe pomysły i ona nas przesuwa o jeden stopień wyżej. Ale jeśli się tego boimy i wolimy żeby np. o nas nie mówiono, nie dyskutowano, to w takiej sytuacji nie będziemy nic robić i zwracać niczyjej uwagi, będziemy przezroczyści, zupełnie niewidoczni, a mózg potrzebuje zaznaczania przestrzeni.

KS: Ale myśli Pani Profesor, że każdy ma taka potrzebę bycia nieprzezroczystym?

SG: Tak, jeżeli to wynika z wewnętrznej potrzeby, bo ktoś obserwował własnych rodziców, to będzie to taka kontynuacja. Natomiast jeśli wychowywał się, funkcjonował w szarości, to nie będzie widział tej potrzeby, bo będzie w tej strefie komfortu, w tej szarości, przeciętności i właściwie dla niego to dążenie do sukcesu, to jest to, żeby było, co zjeść, żeby było czysto, żeby było się gdzie wyspać i to będzie sukces według niego.

KS: Czyli tak wiele od nas, rodziców zależy…

SG: Musimy też zapanować nad słowami, których używamy, bo jeżeli nie zapanujemy nad nimi, to zniszczymy naszym dzieciom życie i sobie też.

KS: Niestety, często to robimy.

SG: Nauczyciele też muszą być wyposażeni w transportery, dla nich są oddzielne, oni musza być coachami wyjątkowymi, takimi po prostu mega.

KS: Długa droga przed nami, powiem tak pesymistycznie, zważając na to, jakie kompetencje sobą dziś przedstawiają niektórzy nauczyciele. Chyba nie każdy powinien nim być, prawda?

SG: Nauczyciel powinien przejść test, który składa się tylko nie z jego wiedzy przedmiotowej ale z transporterów. Dostałby 15 różnych przykładów tego, co akurat dzieje się w klasie, i na ich podstawie – przeszedł wcześniej szkolenie – budowałby transportery i proponował wyjście z sytuacji. A grono specjalistów oceniłoby – fantastyczny albo nie nadaje się. Jeśli nie nadaje się, to go nie wyrzucamy, musi się tego po prostu uczyć i idzie na szkolenie na wyższy poziom, musi trenować. Chyba, że sam zrezygnuje albo nie chce funkcjonować w szkole w ten sposób, bo wie, że to nie dla niego.

KS: A czy, nawiązując do edukacji przyszłych pedagogów, program studiów powinien zawierać takie elementy, wykłady, ćwiczenia?

SG: Tak, jeśli ja je prowadzę, to tak (śmiech)

KS: Bardzo dziękuję

SG: Dziękuję.

Post Inteligencja (IQ) miłości wg prof. Sławomiry Gruszewskiej pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Jak wytrwać w postanowieniach Agata? Z tym dylematem często mierzą się moi klienci. 

W końcu poznać o nich prawdę – odpowiadam. – Prawdę, dlaczego chcemy coś postanowić. Czyje są to marzenia, plany. Czy aby Twoje? To, że nie wytrwasz za pierwszym, drugim, dziesiątym razem jest ok, ważne jest aby nigdy nie przestawać zaczynać… jeśli cel jest Twój. W końcu tam dotrzesz. 

Nie potępiaj się, za to, że coś nie wychodzi. Poczucie winy, umniejszanie sobie blokuje, powoduje stres, frustrację, jest przemocą wobec siebie. Tak porażki jak i sukcesy są naturalną koleją rzeczy, przydarzają się każdemu. Serce mi pęka gdy w mowach motywacyjnych niektórych trenerów, coachów często wybrzmiewa straszenie karą. To przemoc. Motywacja zewnętrzna, oparta na strachu przed oceną innych, porównaniach, zasługiwaniu na akceptację, miłość, proszeniu o uwagę jest nieprzyjemna, krótkotrwała i nieefektywna. Wytrwasz gdy poczujesz prawdę w tym co chcesz osiągnąć, uwierzysz sobie i w siebie. Ta prawda jest często nieuświadomiona. Dlaczego to nie jest takie proste? Żyjemy nie swoim życiem, wchodzimy w na pozór wygodne, gotowe do użycia kody rodzinne, kulturowe, tradycje, uprzedzenia, stereotypy, tradycyjne postrzeganie ról w społeczeństwie, systemy edukacji, religie więc nie jest łatwo nam dotrzeć do siebie prawdziwych. 

Ciekawi życia i dziecięco ufni nosimy przetarte pokoleniowe buty, idziemy w nich przez świat, a na początku dorosłości i/lub około połowy drogi zaczynamy rozumieć, że bolesne odciski są nie do zniesienia. Wtedy do głosu dochodzą kryzysy np. wieku średniego, a wcześniej młodzieńcze bunty. Jak poznać siebie naprawdę, swoje potrzeby, marzenia, cele, pragnienia?

Jeśli chcesz schudnąć dla męża, żony, koleżanki, bo się wstydzisz, a nie dlatego, że tak czujesz to efekt jojo czeka na Ciebie za rogiem. Jeśli chcesz zmienić pracę, bo żonie obecna nie pasuje a nie dlatego, że tego pragniesz, to prędzej czy póżniej zaczniesz ją obwiniać za Twoje niepowodzenia. Jak nóż w masło wejdziesz w rolę ofiary, by za chwilę stać się prześladowcą.  

Jeśli godzisz się rodzić dzieci, bo on lub rodzina tego chce, choć teraz chcesz podróżować lub awansować to prędzej czy później żal i tęsknota za życiem, którego chciałaś da o sobie znać. W tym wszystkim nie chodzi o rewolucję, nagłe porzucanie dotychczasowego życia. Nie oznacza to, że to życie jest złe, a nowe będzie dobre. W zmianie nie chodzi o to by zdemolować coś co budujesz przez lata. W zmianie chodzi o Twoją relację z tym co masz i tym czego nie masz. Nie zawsze musisz dokonywać dramatycznych wyborów, coś kończyć, iść w nieznane, niejednokrotnie wystarczy poukładać i przegadać to co już masz, wprowadzić nowe zasady do starego życia. Zatem zanim zaczniesz cokolwiek zmieniać odpowiedz sobie na pytanie: Dlaczego? Dlaczego chcesz coś zmienić, coś postanowić, czegoś nie chcesz? Wbrew pozorom odpowiedź nie jest prosta. Czasem zajmie Ci to kilka godzin, dni, może nawet tygodni. To ważne aby nie rezygnować nawet gdy nie spodoba Ci się to, co zobaczysz. Odpowiedzi na to pytanie staną się Twoją prawdziwą motywacją. Jak pisze w swojej książce „Moja lewa joga” Paulina Młynarska, zanim dotrzesz do celu musisz zanurzyć się we własnym błotku i to prawdopobnie będzie bolało. Jeśli jednak pominiesz ten etap, Twoje postanowienia znów wezmą w łeb. 

„Całe nasze życie, tak dalece jak dalece ma ono określoną postać, nie jest niczym więcej, jak zbiorem nawyków” – William James, psycholog, filozof.

Ważnym krokiem w osiąganiu celu jest uświadomienie sobie tego, że nasze życie to zbiór … nawyków i schematów, które tworzą się już na wczesnym etapie dzieciństwa. To dlatego trudno nam je dostrzec, sukcesywnie przykrywane przez kolejne doświadczenia stają się przezroczyste jak powietrze. Podróżujesz na autopilocie, a Twój mózg przestaje w pełni uczestniczyć w podejmowaniu decyzji. W praktyce oznacza to, że dopóki nie zauważysz tego procesu w sobie nie przeanalizujesz swojego „dlaczego”, postanowienia będą trudne do zrealizowania, a ich efekty tymczasowe.

Jak to działa? Warto zwrócić uwagę na ciekawe zjawisko, które w książce „Siła nawyku” opisuje dziennikarz Charles Duhigg – pętlę nawyku. Otóż każde nawykowe działanie jest poprzedzone konkretnym bodźcem, wyzwalaczem, stanowiącym dla Ciebie wskazówkę do przejścia w automatyczny tryb działania. To będzie konkretna emocja, osoba, zdarzenie, zapach, kolor, czas, które wywołają w Tobie działanie, prowadzące do nagrody np. poczucia ulgi. Nagroda uruchamia z kolei pragnienie powtórzenia danej czynności. W ten oto sposób zapętlamy nawyk powodując, że już w chwili otrzymania wskazówki czujemy przedsmak nadchodzącej gratyfikacji i tak w kółko. Jak uwolnić się z błędnego koła? W tej kwestii cudów nie będzie, jest za to praca, często długofalowa, trudna, z odroczoną nagrodą, co dodatkowo może zniechęcać.

Rada? Podobnie jak „rzeźbimy” nasze ciała na siłowniach, musimy metodycznie wypracować nową pętlę nawyku. Do schematu bodziec – zachowanie – nagroda podstawiamy konkretne wytyczne wynikające z naszych postanowień, marzeń, celów i powtarzamy czynność w zaplanowanym harmonogramie do momentu aż przestaniemy się nad tym zastanawiać. Kiedy to nastąpi? Kiedy przestaniemy ze sobą dyskutować na temat „za i przeciw” i zrobimy to automatycznie. W kontekście nawyków z chęcią wspomnę o Stephenie Covey’u i jego siedmiu dobrych nawykach: proaktywności, zaczynaniu z wizją końca, najpierw rzeczy najważniejsze, zasada win-win, zrozumieć i być zrozumianym, synergii, ostrzeniu piły.

Ostatni, siódmy nawyk jest mocnym podsumowaniem skutków złych nawyków: marnowania potencjału, narzekania, czekania na porażkę, pomijania wizualizacji celu, forsowania swoich racji, zamknięcia na partnerstwo i współpracę. Pozwól, że sparafrazuję opowiedzianą przez Stephena historię. 

Pewna kobieta wychodząc z psem na spacer zobaczyła mężczyznę, który próbował ściąć sporych rozmiarów drzewo. Spytała go co robi.

– Nie widzisz? Ścinam to drzewo.

– Wyglądasz na bardzo zmęczonego – mówi kobieta – Długo już to robisz?

– Ponad pięć godzin – odpowiada. – I jestem skonany! To ciężka praca.

– Może zrób małą przerwę i naostrz piłę? – zaproponowała. – Z pewnością poszłoby wtedy szybciej.

– Nie mam czasu na ostrzenie piły – odpowiada mężczyzna stanowczo. – Ścinam drzewo.

Wniosek? To tylko i wyłącznie Twoja decyzja kiedy odsuniesz się od drzewa i naostrzysz piłę. Nie musisz tego zrobić ale wtedy będzie żmudniej a owoce marne. Gdy już to zrobisz, do naostrzenia piły polecam Ci genialne w swojej prostocie narzędzie. Z pomocą przychodzi nam trzydziesty czwarty Prezydent USA, Dwight Eisenhower który raczył mawiać: ”To, co ważne, rzadko bywa pilne, a to, co pilne, rzadko bywa ważne”. Jego słowa stały się inspiracją do stworzenia matrycy do zarządzania zadaniami w czasie – macierzy Eisenhowera. 

Dzięki niej uporządkujesz swoje cele i postanowienia, a zadania z nimi związane rozplanujesz według stopnia ich pilności lub ważności. Narysuj kwadrat, podziel go na ćwiartki i pomału, z namysłem uzupełnij każdą, wpisując konkretne zadania wg. poniższego opisu. 

Ćwiartka „sprawy ważne i pilne” jest miejscem na wpisanie zadań, bez których nie zrealizujesz noworocznych i innych postanowień. Właśnie dlatego namawiam Cię do zadawania sobie pytania „dlaczego?”, by uświadomić sobie co jest ważne i pilne. Kolejnym obszarem jest ćwiartka „ważne, ale niepilne” – to nadal zadania istotne jednak możesz je zaplanować na tzw. później. Kolejny obszar „pilne, ale nieważne” to nic innego jak proste, często codzienne zadania, niekoniecznie pilne dla Ciebie, równie dobrze może to wykonać ktoś inny, dlatego przyda Ci się umiejętność delegowania zadań. Ostatnia przestrzeń „rzeczy nieważne, niepilne” to pożeracze czasu, przez które tracisz z oczu cel. Clubbing weekend czy oglądanie seriali są przyjemne, a weekendy tak spędzone dają złudne poczucie wypoczęcia. Na dłuższą metę jednak ten zwyczaj może Cię pogrążyć w nic niechceniu. Poniedziałkowe powroty do codzienności, mogą wywołać niechęć, beznadzieję, huśtawki nastrojów, poczucie winy, że nie wspomnę o wpływie na zdrowie fizyczne, bo przecież wiadomo, że drink czy serial najlepiej smakują z kalorycznymi przekąskami. Nie znaczy to, że nagle wszystko ma mieć sens, być rozsądne, efektywne ale wpisanie tego typu aktywności do ćwiartki „rzeczy nie ważne nie pilne” da Ci kontrolę, pozwoli wziąć za siebie odpowiedzialność.

Macierz Eisenhowera świetnie się sprawdzi w selfcoachingu pod warunkiem, że nie dołączy do zakurzonej kolekcji motywacji i inspiracji. Każdy z nas ma trochę tego w szafie. Jeśli więc grasz w grę „tak, ale” to nie działa, bo masz już tego w szufladzie mnóstwo, to ja zapytam Ciebie: ile z tego bierzesz dla siebie? Co z każdego przeczytanego poradnika, zakupionego szkolenia zostało z Tobą na dłużej lub na zawsze? W branży motywacyjnej, w coachingu, mentoringu prawie wszystko już zostało opowiedziane, spisane, sprzedane, po wielokroć. Ja również nie odkrywam przed Tobą tajemnic. Moim klientom mówię dokładnie to samo, za każdym razem dostosowując proces do ich indywidualnych potrzeb, bo prawda i rozwiązania są w nich, a więc i w Tobie. Nie musisz zatem kupować kolejnych „odkrywczych” poradników. Znajdź ten jeden, dwa, solidne, polecone, które do Ciebie „mówią”. Które czujesz, zaznaczasz w nich kolorowymi karteczkami, markerami ważne akapity, notujesz na marginesach przemyślenia, uwagi, polemizujesz z tym co czytasz jeszcze długo po tym gdy zamkniesz książkę. Wiedza musi być stosowana inaczej zostaje piękną teorią, więc ją praktykuj, nie szukaj wciąż nowej, zaprzyjaźnij się z tym co już wiesz. 

Polub słowo dyscyplina

Matryca, którą Ci proponuję powinna być zawsze w zasięgu ręki, zawisnąć w widocznym miejscu i być aktualizowana w miarę postępów lub ich braku. Brak postępu jest konkretną informacją dla Ciebie o Tobie. Wykorzystaj ją. To prosty i skuteczny sposób na wypracowanie dyscypliny umysłu. W ten sposób minimalizujesz ryzyko zwątpienia w siebie, przeciążenia, frustracji, bezsilności, beznadziei. Matryca stanowić będzie Twoją mentalną mapę, kotwicę, gwarancję spokoju i porządku. Pisz i rysuj po niej, noś ze sobą w notesie, niech stanie się nieodzownym elementem w Twoim życiu. Zrób z tego nawyk. 

No ale nie potrafię podjąć decyzji co jest dla mnie ważne, czego chcę, nie wiem…

Z doświadczenia wiem jak czasem Trudno Ci podjąć nawet najprostsze decyzje. Przywołam więc mądrość René Descartesa, Kartezjusza, żyjącego w XVII wieku francuskiego filozofa i matematyka, który to głosił często dziś cytowaną zasadę: cogito ergo sum (myślę, więc jestem). Jeśli masz kłopot z podjęciem jakiejkolwiek decyzji np.: co jest dla Ciebie ważne lub pilne, przepracuj ten problem z wykorzystaniem pytań kartezjańskich, a brzmią one tak:

1. Co się wydarzy, jeśli to zrobię (osiągnę cel)? W ten sposób określisz korzyści, jakie przyniesie zmiana. To wizualizacja, która zadziała motywująco i utwierdzi Cię w tym czy cel jest Twój, czy rzeczywiście go pragniesz. Odpowiedzi pozwolą Ci zrozumieć i poczuć zmysłami Twoje marzenia …lub je odrzucić. Wyobraź sobie co poczujesz, gdzie będziesz, co będziesz robić, jak będziesz żyć, funkcjonować, wyglądać, pracować, rozmawiać. Im konkretnie tym lepiej. To jest ten moment kiedy obok korzyści zauważysz czy Twoje marzenie powinno się spełnić, a plan zrealizować. Uważaj o czym marzysz. Czasem nam się wydaje, że coś nas uszczęśliwi, a gdy to nastąpi jest zgoła inaczej i czujemy zawód. 

1. Co się nie stanie, jeśli to zrobię (osiągnę cel)? Oszacowanie kosztów, inwestycji w cel jest bardzo istotne. Z czegoś przecież zrezygnujesz lub to przesuniesz na inny czas. To cena jaką zapłacisz za marzenia. Odpowiedź na to pytanie uświadomi Ci czy warto, czy gra jest warta świeczki ale i pozwoli świadomie pożegnać ze starymi nawykami, oswoić myśl o rozstaniu, zmianie, poczuciu straty.

1. Co się stanie, jeśli tego nie zrobię (nie osiągnę celu)? Odpowiedź na to pytanie zdefiniuje skutki i konsekwencje zaniechania realizacji celu. Innymi słowy to Twój osobisty koszt zrezygnowania z planów, marzeń. Rezygnacja z siebie nigdy nie kończy się dobrze. Kosztem będzie żal, zazdrość, smutek, uzależnienie, współzależność, wycofanie, unikanie, frustracja, to też np. utrata przyszłych przychodów, zależność finansowa, trwanie w przemocy. Skąd to wiem? Z gabinetu. To moment kiedy warto się zastanowić czy np. romantyzowana ofiarność Ci służy. Jeśli poświęcasz się dla kogoś, czegoś, obserwuj się czujnie i reaguj, opiekuj się sobą szczególnie troskliwie i przemyśl czy warto, czy może jest inny sposób na budowanie relacji.

1. Co się nie stanie, jeśli tego nie zrobię (nie osiągnę celu)? Podwójne zaprzeczenie pobudzi i zdekoncentruje Twoją świadomość, poczujesz konsternację, nastąpi chwilowe osłabienie logicznego myślenia. To moment na dopuszczenie do głosu podświadomości. Nie zastanawiaj się czy coś w tych odpowiedziach jest racjonalne, rozsądne. Zanotuj wszystko co po zadaniu pytania poczujesz, pomyślisz, być może zobaczysz oczyma wyobraźni, kolory, zapachy, kształty, sygnały od ciała. 

Koniecznie, tak jak w przypadku matrycy Eisenhowera zapisz odpowiedzi na wszystkie pytania, by nic Ci nie umknęło. Pamiętaj, że ta praca ma Ci dać konkretne owoce. Nie służy zabiciu czasu czy chwilowej atrakcji, przerywnika. Czule i wyrozumiałością obserwuj swoje uczucia, emocje, sygnały z ciała. Spróbuj zaufać intuicji. Do tych odpowiedzi będziesz często wracać by upewniać się czy dobrze robisz. Już wiesz jak wytrwać w postanowieniach, nie potrzebujesz niczego więcej, jedynie czasu dla siebie na naostrzenie piły. Tymczasem życzę wytrwałości, dyscypliny i radości z życia! 

Post Jak wytrwać w postanowieniach Agata? Pomoże Ci w tym Macierz Eisenhowera pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Post Etapy umierania Elizabeth Kubler-Ross i późniejsze modele żałoby pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.

Zapytano mnie czy wygłoszę prelekcję i zorganizuję warsztat dla przedstawicieli branży pogrzebowej. Z przyjemnością przyjęłam zaproszenie Rozmawialiśmy o etycznym marketingu w branży funeralnej, omówiliśmy przykłady tworzenia skutecznych treści, etyczne praktyki sprzedażowe w rozmowie z klientem w żałobie oraz profesjonalną opiekę serwisową i posprzedażową. Było też o innowacjach takich jak kody QR kierujące do stronę wspomnieniową o zmarłym i multimedialne ekrany wkomponowane w pomnik wyświetlające zdjęcia i filmy z wspomnieniami.

Moim motywem przewodnim stało się pytanie:

Czy o wszystkim co robisz w pracy opowiesz bliskim w domu przy kolacji?

To mocne i skuteczne narzędzie, które pomaga zastanowić się nad etycznym marketingiem właśnie. Bardzo Państwu polecam taką refleksję.

Słów kilka o wydarzeniu:

OMEGA Funeral Forum to dwudniowa konferencja, realizowana przy współpracy z najbardziej cenionymi w branży Partnerami i Patronami, będąca jednocześnie neutralnym miejscem integracji całej branży funeralnej. Forum jest komfortową przestrzenią do spotkań biznesowych oraz wymiany kontaktów, wiedzy i doświadczeń profesjonalistów z tego sektora. Poznańskie forum jest kontynuacją najlepszych doświadczeń Forum Funeralnego realizowanego przez MTP już od 2017 roku.

Najbliższa edycja OMEGA FUNERAL FORUM odbędzie się 19-20 kwietnia 2024 roku. Spotkanie branży pogrzebowej organizowane jest przez zespół redakcyjny magazynu funeralnego „Omega” oraz grupę MTP.

Bardzo się cieszę, że dołączyłam do grona znakomitych prelegentów i znawców branży:

1. Ewa Brok, certyfikowany szkoleniowiec i mówca Brian Tracy International z zakresu savoir-vivre i etykiety biznesowej
2. Klaudyna Bogurska – Matys – redaktor naczelna magazynu Omega
3. Dominika Hermanowicz – mówca ceremonii humanistycznych
4. Elwira Liegman – dyrektor Holistycznego Centrum Wsparcia po Stracie eMOCja, politolog, redaktor, producent, marketingowiec, life & business coach
5. Patrycja Piotrowiak – pasjonatka marketingu i social mediów
6. Ewa Więcek – Janka – przewodnicząca Rady Naukowej Sieci badawczej firm rodzinnych FaBeRNET.
7. Mirosław Drohomirecki – założyciel oraz właściciel Warsztatowni DAISY
8. Michał Krasoń – dziennikarz w Radiu Eska
9. Jan Miller – wpółwłaściciel firmy STOLTUR

Tutaj przeczytasz o prelegentach więcej 

A tak było w Poznaniu!

żródło foto: Grupa MTP, Omega magazyn

ŚWIECKIE CEREMONIE POGRZEBOWE

Post Etyczny marketing w branży funeralnej – Omega Funeral Forum 19/20 kwietnia 2024 pojawił się poraz pierwszy w Świadoma Komunikacja.