Znajdziecie tam również nasze poprzednie recenzje:
DAGADANA – Plama (16.02.2010)
XXXIII Ukraiński Jarmark Młodzieżowy – CSG (21.11.2009)

Miejmy nadzieję, że obfitujący w koncerty sezon letni przyniesie sporo nowych wrażeń i możliwości skomentowania sceny muzycznej.

Nigdy nie śledziłem sceny podcastowej w Polsce. Czasami w ramach samokształcenia słuchałem podcastów stacji radiowych, ale to wszystko. Naprawdę zaskoczyła mnie ilość podcastów, imprezy społecznościowe itd. Wydaje mi się, że podcasty i radio offlinowe jakie oferują daje spore możliwości rozwoju. Dają możliwość tworzenia radia i tworzenia dla siebie i innych materiałów dźwiękowych bez wielkich nakładów materialnych i jakiegoś specjalnego przygotowania reporterskiego. Świetna sprawa dla przyszłych reporterów i dziennikarzy radiowych, którzy chcą spróbować własnych sił i stworzyć sobie portfolio. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że nie są to audycje na żywo tylko “z puszki”. Autor ma możliwość nagrania audycji kilka razy, poprawienia niedoskonałości, kształcenia się w kierunku samorealizacji.

Sprzętowo można to rozwiązać na kilka sposobów, w zależności od tego co chcemy podcastować, lub jak to nazywa koras – jaką audycję chcemy prowadzić (do tego jeszcze wrócę). Więc sprzęt – obróbka to oczywiście komputer z programowaniem (Adobe Audition, Audacity itp.), dobre słuchawki i głośniki do odsłuchu. Nagrywanie to mikrofon. Jeżeli chcemy nagrywać tylko w domowym zaciszu to wystarczy nam zwykły dynamiczny mikrofon. Jednak jeżeli chcemy nagrywać “na mieście” to potrzebujemy zestaw reporterski, tutaj mamy do wybory bardzo fajne nowoczesne rejestratory cyfrowe z wbudowanymi mikrofonami, możliwością nagrywania dźwięki w różnych formatach itp. Osobiście korzystałem trochę z Marantza i Zooma – oba świetnie się sprawdzają, mają swoje wady jak i zalety, ale to innym razem. Oprócz rejestratorów cyfrowych możemy też skorzystać z nieśmiertelnych póki co rejestratorów MiniDisc lub zwykłych odtwarzaczy mp3 z funkcją zapisu (najlepiej po dołączeniu zewnętrznego mikrofonu).

Wracając do tematu audycji. Świetna nazwa i dużo bardziej nieraz pasująca niż podcast dla rzeczy, które można usłyszeć choćby na wspomnianych Indywidualnych. Nie zawsze jest to jednak nazwa do końca prawdziwa. Audycja to jednak trochę dłużej niż 10 minut, ma z reguły jakiś scenariusz, jakiś cel. Niektóre z podcastów, które dzisiaj przesłuchałem, różnych wydawców, nie nazwałbym audycją, prędzej reportażem, wywiadem, relacją, monologiem? Albo po prostu podcastem.

Jeżeli ktoś jeszcze nie słuchał podcastów, nie wie z czym to się je i czy jest to dla niego, zapraszam na stronę indywidualni.org – tam można naprawdę poczuć klimat podcastu.

Główny problem z wykorzystywaniem API docelu.pl polegał na tym, że Joomla! automatycznie wczytuje bibliotekę Mootools do obsługi JavaScripta i Ajaxa. Natomiast API korzysta z jQuery. Obie biblioteki “gryzły się” ze sobą. Rozwiązaniem było więc wyłączenie wspomnianych wcześniej Mootools’ów.

Uwagi

Moduł powoduje wyłączenie mootools.js oraz caption.js na stronach, na których jest włączony.

Pobierz / Download

mod_jdocelu_1_0_1.zip

Historia zmian / Changelog

1.0.1
- Poprawiona błędna nazwa katalogu

1.0.0
- Wersja inicjalna.
- Możliwość konfiguracji długości i szerokości geograficznej oraz zoomu
- Możliwość wstawienia jednego punktu określonego strzałką
- Możliwość dodania własnego kodu

Plany na przyszłość

- Możliwość definiowania map i wstawiania ich do treści artykułów (bot)
- Rozszerzona konfiguracja modułu
- Dodawanie map przez użykowników

Poprzedni wpis zainspirowany został piosenką Wydój mnie z płyty Bąż Woa, wspomnianego już zespołu Łydka Grubasa. Zespół pochodzi z Olsztyna i najwidoczniej tworzą już od dawna (2002?). Nie o zespole będę jednak pisać lecz o płycie, która ujrzała światłowody 21 marca 2010. Światłowody dlatego, że płyta jest dostępna w całości za darmo w internecie – można ją pobrać ze strony zespołu www.lydkagrubasa.pl. Koniec oficjałki.

Płyta odzwierciedla to co widać na filmikach – totalnie odjechanych kolesi, którzy przez muzykę przekazują całemu światu swoje podejście do życia. Nie boją się śpiewać o tym co każdy myślący człowiek widzi dookoła. Wytykają najprostsze, a jednocześnie najbardziej niedostrzegalne wady zwykłych, szarych ludzi i tych trochę mniej szarych. Połączenie rocka, punka i wstawek… abstrakcyjnych? Bo już sam nie wiem jak to nazwać. Elementy orientu, folku, disco polo, klasyki – tego rodzaju wstawki można spotkać w ich utworach.

Cudowna. Prześmiewcza. Ciężka!

Ostatnimi czasy bardzo trudno było mi znaleźć cokolwiek do słuchania, zazwyczaj kończyło się na jakiejś muzycznej stacji i zrzuceniu obowiązku doboru muzyki na jakiś automat grający lub włączeniu telewizora. Wczorajsze popołudnie spędziłem w całości na przesłuchiwaniu płyty Bąż Woa. Dawno żaden zespół, żadna muzyka nie sprawiła mi tak dużej radości z posiadania słuchu!

Cenzura? Brak. Bo po co cenzurować prawdę?

Gdybym tylko mógł opisać to co dała mi ta płyta byłbym naprawdę szczęśliwy. To trzeba po prostu usłyszeć, zrozumieć teksty, wyciągnąć esencję z muzyki tak mizernie skomponowanej i przestawionej w jedynej i niepowtarzalnej formie.

Jeżeli znudziła Cię komercyjna muzyka w radiu i telewizji ta płyta jest dla Ciebie!

Link bezpośrednio do strony z płytą:
http://lydkagrubasa.pl/bazwoa

Tytuły utworów jakie znajdziecie na płycie mówią same za siebie:
Afrykaniec
Żyd
Hip hop
Wydój mnie
Była
Robocik
Komunikacja
Bilet
Tawerna
Wędzarnia
Nie mieszczę się w drzwi
Britpop
Gwiazdy
Hektahy
Polak
Gówno na kapciu

Tymi słowami przywitała mnie piosenka zespołu Łydka Grubasa. Niezłe rockowe brzmienie, może jakaś inspiracja folkiem, ale czy w dzisiejszych czasach naprawdę nie ma już o czym śpiewać? Chociaż z drugiej strony kto tak naprawdę słucha dzisiaj muzyki? Można powiedzieć – co druga osoba na ulicy! Przecież każdy kto się ceni i chce się oswobodzić z tłumu na ulicy zakłada słuchawki na uszy (lub wkłada je sobie w uszy) i dla niego już nie istnieje stara babcina stojąca obok w tramwaju czy grupa małolatów kopiących śmietnik. Prawda jest jednak inna – kto tak naprawdę z tych ludzi słucha tego co leci w słuchawkach? Słuchawki na uszach zawsze i wszędzie to tylko część naszej „nowoczesnej” kultury. Sam łapię się na tym, że muzyka w słuchawkach po prostu sobie leci… Lecz gdy naprawdę chce się posłuchać muzyki trzeba na chwilę spokojnie usiąść, posłuchać tekstów, posłuchać muzyki, odnaleźć się wśród instrumentów.

Ciekawym przeżyciem, na to jak można odbierać dźwięki, był dla mnie festiwal Dwa Teatry. Słuchowiska radiowe grane w czasie festiwalu naprawdę potrafiły przenieść w świat, który stworzył realizator. Niestety jest to sztuka która zanika w radiu na rzecz muzyki i jeszcze raz muzyki – nie ważne jakiej, ważne żeby melodia wpadała w ucho. Nie można też za wiele mówić – to odstrasza słuchacza przecież… G. prawda. Słucham radia dlatego, że chcę kogoś mówiącego do mikrofonu, mówiącego do mnie. Gdybym chciał sobie posłuchać samej muzyki włączyłbym sobie odtwarzacz muzyki.

Muzyka, reklama, 1,5 minuty wiadomości co godzinę, i tak w kółko do znudzenia. Całkowitym odjazdem była stylizacja stosowana przez największe komercyjne polskie stacje radiowe – wszyscy brzmieli jednakowo, nie ważne czy mówił Zenon G. czy Franciszek Ó. – i tak mieli ten sam głos. Kto na to zwrócił uwagę? Komu to przeszkadzało? Mi na pewno, bo mogę nie wiedzieć jak się nazywa facet z drugiej strony, który i tak nic mądrego nie powiedział, bo mu nie pozwolono, ale chciałbym wiedzieć czy to ten sam facet, który mówi następnego dnia, czy to może jego kolega.

Komercja, ech komercja…

Dorzucam piosenkę zespołu Łydka Grubasa jako, że urzekli mnie swoimi tekstami i muzyką.

Na przeciw tym wymaganiom wychodzi format MP3 Sorround. Jest to rozszerzony format MP3 stworzony przez twórców tego formatu pozwalający na zapis formatu 5.1, a także w przyszłości 7.1, 10.2 itd.. Zapisywane są dwa kanały tak jak w zwykłym formacie mp3, a informacja potrzebna do wygenerowania dodatkowych kanałów jest zapisana w tagach mp3. Dzięki temu rozwiązaniu mp3 można odtwarzać jako zwykłe stereo na odtwarzaczach sprzętowych. Zapisanie dodatkowych kanałów zajmuje mało miejsca (ponieważ zapisywana jest informacja jak z dwóch kanałów wygenerować inne). Podstawą działania formatu MP3 Sorround jest kodowanie BCC. Jest to ogólna koncepcja opisu parametrycznego dźwięku przestrzennego. Kodowanie pozwala na przesłanie pojedynczego kanału mono i za pomocą dodatkowych informacji rozszerzenie go na dźwięk przestrzenny.

Wejściowych kanały audio są sumowane do pojedynczego kanału wyjściowego – downmix. W równoległym procesie informacje opisujące przestrzenność wielu kanałów są zapisywane jako informacja poboczna BCC. Obydwie informacje są następnie przesyłane do odbiornika. Po stronie odbiornika dekoder BCC generuje wielokanałowy sygnał wyjściowy z sumy sygnału oraz informacji o podziale kanałów. BCC oferuje kodowanie wielu kanałów do jednego – monofonicznego. W przypadku odsłuchu danego pliku/strumienia zakodowanego w BCC na sprzęcie nie obsługującym dekodowania BCC dostajemy zwykły dźwięk mono. Wiadomo, że w dzisiejszym świecie najpopularniejszym jest format stereo. Kodowanie BCC oraz chęć utrzymania stereo jako podstawy przysporzyły się do powstania MP3 Surround. Algorytm podobny do BCC tworzy dźwięk wielokanałowy w odbiorniku, korzystając z informacji otrzymanej z pliku stereo (oczywiście z odpowiednimi informacjami o przestrzenności). Algorytm ten zwiększa funkcjonalność BCC, aby móc przesyłać więcej niż jeden kanał audio.

Schemat na slajdzie 7. przedstawia ogólny zarys działania kodera MP3 Surround w przypadku kodowania sygnału wielokanałowego 3/2. W pierwszym kroku dwukanałowy mix stereo (Lc, Rc) jest tworzony z nagrania wielokanałowego poprzez procesor do downmixingu lub przez podobny sposób. W rezultacie otrzymujemy zgodny mix ze zwykłym MP3. W tym samym czasie zbiór parametrów przestrzennych (ICLD, ICTD, ICC) jest pobierana z sygnału wielokanałowego. Parametry te są kodowane jako dodatkowe dane dodawane do strumienia bitowego MP3. Kolejny schemat ilustruje dekoder używany w formacie MP3 Surround. Strumień bitowy MP3 Surround jest dekodowany do kompatybilnego mixu stereo, który w tym momencie jest już gotowy do prezentacji dwukanałowej (słuchawki, głośniki). Ten proces jest oparty o MPEG-1, dlatego też każdy istniejący odtwarzacz mp3 może to zrobić i odtworzyć zwykły format mp3 stereo. Dekoder MP3 Surround wykrywa obecność zakodowanej informacji o dźwięku przestrzennym i jeżeli jest to możliwe rozszerza odkodowany już dźwięk stereo do wielokanałowej formy dzięki dekoderowi typu BCC.

Problemem jest zmixowanie wielu kanałów do dźwięku stereo tak, aby oddawał on w pełni to co zostało nagrane. Częstą praktyką jest odgrywanie dźwięku z tylnych głośników w przednich razem z przednim mixem. Niestety przez to, że tylni miks jest często inaczej nagrywany odsłuch takiego sygnału sprawia, że pogarsza się możliwość lokalizacji instrumentów w nagraniu. Istnieją różne sposoby na rozwiązanie tego problemu – miksowanie ręczne, zaawansowane miksy automatyczne. Innym sposobem jest wykorzystanie kodera MP3 Surround w sposób przedstawiony na schemacie. Czyli zakodowanie miksu z dwóch różnych ścieżek wejściowych – stereo oraz wielokanałowej. Niestety nie wszystkie sygnały zostaną później odpowiednio zdekodowany np. nagranie pojedynczego instrumentu. Ciągle trwają badania nad tym jak jednocześnie zmiksować dźwięk przestrzenny oraz stereo, aby każdy z nich brzmiał dobrze.

MP3 Surround daje spore możliwości wykorzystania, dzięki zapewnieniu kompatybilności wstecznej z oryginalnym formatem MP3 – dzięki temu możemy słuchać tych samych utworów na odtwarzaczach stereo oraz obsługujących dźwięk przestrzenny. Dzięki dobrej jakości przy małej rozdzielczości można wykorzystywać go w radiach internetowych i serwisach muzycznych.

–
Dla czytelników mojego kanału RSS – z powodu problemów z zawieszaniem przez prezentację przeglądarki poprzedni wpis został wycofany i opublikowany na nowo.

Picasa Web Albums Data API jest oparte o biblioteki Zend’a i bardzo intuicyjne. Praktycznie wszystkie informacje można wydobyć za pomocą jedynie kilku linijek kodu PHP lub Java. Problem pojawił się w momencie pozyskiwania dostępu do zdjęć. Jeżeli chcemy wyciągnąć informacje o zdjęciach z albumu publicznego, to nic nie stoi nam na przeszkodzie. Po co jednak wyświetlać zdjęcia publicznie dostępne w jednym serwisie również w drugim serwisie? Można więc zmienić sposób wyświetlania albumu na Picasa na ukryty, wtedy jednak musimy mieć do niego dostęp jako zalogowany użytkownik. Login i hasło zapisywane są w kodzie jako zmienne, hasło jest kodowane dopiero podczas wysyłania, ale co jeżeli nasz klient nie chce, aby dostęp do jego konta był komukolwiek znany?

Jest bardzo proste rozwiązanie – tworzymy specjalne konto tylko i wyłącznie na potrzeby naszej galerii. Dane dostępowe do konta umieszczamy w kodzie i już jesteśmy zalogowani. Kolejnym krokiem jest udostępnienie naszemu specjalnemu użytkownikowi galerii, które chcemy wyświetlać. Logujemy sie więc na nasze konto Picasa, wchodzimy do albumu ukrytego, Klikamy udostepnij i wpisujemy adres email naszego specjalnego użytkownika. Wszystko.
Mamy normalny dostęp do galerii, której na Pisaca nie widać, a prezentujemy ją u siebie nie zapychając sobie serwera setką zdjęć.

Wkrótce zapraszam do odwiedzenia galerii przygotowanej właśnie w ten sposób, a także do pobrania skryptu umożliwiającego wyświetlanie zdjęć z Google Picasa w efektowny sposób.

Dlatego też z góry chciałbym przeprosić wszystkich, którym przysporzy to problemów z dostępem do wpisów.

Uzupełniony treścią został dział “O mnie”, dodane zostały niewielkie motywy graficzne przy wpisach, poprawiony widok komentarzy, uporządkowany kod. Mam nadzieję, że zmiany wyjdą wszystkim na dobre.

Kolejną ważną fazą jest więc utrzymanie serwisu i dbanie o to, aby był on uaktualniany w miarę regularnie, informacjami związanymi z treścią serwisu i ciekawymi dla odwiedzających. Co jednak zrobić w momencie gdy zespół redaktorów edytujących stronę niszczy ją od wewnątrz? Jednym z możliwych rozwiązań jest podzielenie redaktorów na autorów oraz moderatorów (Joomla! – wydawca). Przy takim podziale moderacją powinny zajmować się osoby znające podstawy HTML’a, budowę oraz politykę newsową serwisu oraz znające język w którym publikuje się informacje. Rozwiązanie można by rzec idealne. Nie do końca jednak. Co w momencie gdy nasz moderator nie ma potrzebnej wiedzy, albo niechętnie ją wykorzystuje? Co w momencie, gdy nagle żaden z moderatorów nie ma czasu, aby opublikować to co napisali autorzy? W tym momencie wkracza administrator serwisu z brzydkim słownictwem na ustach.

Każdy programista zdaje sobie sprawę, że porządek w kodzie idzie również w parze z porządkiem w plikach i katalogach – widzieliście kiedyś pulpit przeciętnego użytkownika? Koszmar. A teraz wyobraźcie sobie coś takiego w plikach na serwerze, gdzie specjalnie stworzona struktura katalogów tylko czeka aby z niej skorzystać. Niestety autorzy tego nie rozumieją. Prosty przykład:
Artykuł na temat Czernobyla, kategoria Świat/Miejsca. Zdjęcie główne – cLDP234.jpg ląduje w katalogu root. 3 zdjęcia ilustrujące artykuł w zupełnie innym katalogu. Plik audio o nazwie c.mp3 ląduje akurat do właściwego katalogu, tylko dlatego, że nie ma innej możliwości, ale w treści newsa już jest podana nazwa czern.mp3 (dlaczego?).
Po dwóch dniach takich newsów jest 5 – bałagan nie do okiełznania. Mamy trzy wyjścia – olać to i zmienić pracę ;), zacząć sprzątać na własną rękę, pójść i wymusić na autorach odpowiednie zmiany (co zwykle kończy się jeszcze większym bałaganem)

Rozumiem artystyczne dusze, wiele spraw na głowie, potrzeba szybkiej reakcji na bieżące informacje… Ale o ile łatwiejsze i milsze byłoby życie wszystkich związanych z danym projektem gdyby przynajmniej te 90% osób stosowało się do zasad nakreślonych na początku i dostępnych przez cały czas w dokumentacji. Mamy tu do czynienia z efektem domina – jedna osoba zrobi źle – reszta pójdzie jej śladem – administrator wyłysieje w wieku 25 lat ;)

Nie wiem, może to ja mam złe podejście. Ale dlaczego można wymagać ode mnie, a nie można od innych?

Zdjęcie: Thomas Aigner