Miliony postów dziennie na wallach z całego świata. Zdjęcia, teksty, filmy, linki, statusy, informacje. Dużo tego i to wszystko w jednym miejscu – na facebooku. Możesz poinformować przyjaciół o tym, że zmieniach stan cywilny, że właśnie odwiedzasz rodziców i mama przygotowała Ci schabowego, że jesteś na zakupach w centrum handlowym. Po co?

Pytanie powinno raczej brzmieć dlaczego nie? Skoro robią to miliony, dlaczego nie powinienem tego robić ja? Dlatego, że każdy ma swój własny rozum, a właściwie powinien mieć i według niego postępować. Facebook. Z założenia aplikacja do tego, aby utrzymywać znajomości, ewentualnie poznawać nowe osoby jeżeli ktoś ma na to ochotę, po prostu “twarzo książka”. Oprócz niego istnieje mnóstwo serwisów społecznościowych, które są wyspecyfikowane w danej dziedzinie. Oto kilka przykładów, dlaczego nie publikuję nic na Facebooku:

1. Blip / Twitter

Mikroblogging to nic innego jak pisanie na swojej tablicy na FB. Trzymam się Blipa, ponieważ sądzę, że warto wspomagać polskie projekty. No i Twitter jakoś mnie odstrasza, chociaż ostatnio zastanawiam się nad powiązaniem konta z Twitterem, ponieważ wiele aplikacji webowych posiada tylko dzielenie się poprzez Twittera, a o Blipie już nikt nie pamięta ;)

2. Tumblr

Blogowanie w formie multimedialnej – wszelakie obrazki, zdjęcia, filmy, wszysco co się znajdzie w sieci można tam wrzucić i zostawić na później, dla potomności czy cokolwiek.

3. YouTube

Ciekawe filmiki (zwłaszcza te z muzyką) można przecież zapisywać na prywatnych/publicznych playlistach i odtwarzać je sobie później. Po co wrzucać wszystko na FB?

4. Foursquare

Na Facebooku jest możliwość zaznaczania aktualnego miejsca w którym się jest. Jednak 4sq jest aplikacją do tego dedykowaną, posiada większą społeczność, która uzupełnia miejsca w okolicy i po prostu się lepiej sprawdza.

5. Goldenline / LinkedIn

Prezentowanie swojego doświadczenia i poszukiwanie pracy na portalu społecznościowym to raczej kiepski pomysł, dlatego lepiej jest korzystać z serwisów stricte do tego stworzonych. Tym bardziej, że headhunterzy właśnie na takich portalach szukają nowych twarzy do swoich firm. Ale o tej grupie konkretniej może innym razem.

6. Flickr / Picasa

Kiedyś wszystkie zdjęcia trzymało się w albumach, składowało się je w szafie, aby przy okazji zjazdów rodzinnych, wyciągać i wspominać. Po co więc trzymać zdjęcia w książce telefonicznej? Dodatkowo na wyspecjalizowanych do tego serwisach jest lepsza obsługa galerii, możemy też przykładowo geolokalizować swoje zdjęcia, aby nie zapomnieć w przyszłości gdzie były robione.

Dodatkowym plusem ukierunkowanych aplikacji webowych jest możliwość ich poszerzania o kolejne funkcje wykorzystując ich API. Bardzo dobrym przykładem jest tu startup http://vizualize.me.

Jest tego sporo, to prawda, ale powszechnie wiadomo, że to co jest do wszystkiego jest do niczego. No i już pojawiają się spekulacje o tym, że Facebook ma upaść – Facebook podzieli los MySpace’a

W 2006 roku popełniłem wpis Twórz muzykę online! na temat aplikacji dostepnej przez przeglądarkę umożliwiającą tworzenie muzyki. Dzisiaj serwis już nie istnieje. Technologia się rozwinęła, programy DAW do tworzenia muzyki zmieniły się i rozrosły.

W sierpniowym numerze Estrada i Studio pojawiła się relacja z czerwcowej premiery Burn Studios Audiotool, nowoczesnej aplikacji webowej do produkcji muzyki.

Od razu po przeczytaniu wstępu wszedłem na stronę Audiotool, aby sprawdzić tę cudowną aplikację. Nie zawiodłem się. Ostatnio poznałem kilka programów do tworzenia i produkcji muzyki, najbardziej do gustu przypadł mi Ableton Live, pewnie ze względu na możliwość tworzenia na żywo, ale ta aplikacja jest naprawdę świetna.

Jak na aplikację flashową dostępną wyłącznie online, oferuje bardzo dużo, włącznie z możliwością podłączenia zewnętrznych urządzeń midi. Efekty przedstawione za pomocą kostek gitarowych, automaty perkusyjne, syntetyzatory i inne “urządzenia” w sposób graficzny, za pomocą wirtualnych kabli łączy się ze sobą, aby uzyskać tor audio jaki sobie wymarzyliśmy do naszego utworu.

Dostępny mamy też pokaźny zbiór sampli zamieszczanych zarówno przez twórców aplikacji, jak i przez samych użytkowników. Większość materiałów dostępnych jest na licencji Creative Commons, dzięku czemu możemy je wykorzystywać w naszych utworach bez obaw.

Wszystkich zaciekawionych tematem powstania i przyszłości aplikacji zapraszam do lektury EiS i do spróbowania swoich sił w korzystaniu z aplikacji. Poniżej krótki kawałek stworzony na szybko przy pomocy Audiotool’a.

Miało być o czymś zupełnie innym i już jakiś czas temu, ale obrazek, który znalazłem przypadkowo, przeglądając flickr.com wbił mnie w podłogę i nie pozwala wstać. Idąc na studia techniczne nigdy nie zastanawiałem się nad tym co muszę robić czy jaki muszę być aby być prawdziwym inżynierem. Do tego dochodzi fakt, że dzisiaj nikt już nie patrzy na osobę z tytułem inżyniera tak jak kiedyś, kiedy był to naprawdę wykwalifikowany fachowiec w swojej branży. Kiedy dzisiaj ktoś mówi, że jest inżynierem to od razu nasuwa się pytanie – ok, a gdzie magister? Trzy literki więcej do nazwiska, ale czy też większy prestiż z posiadania dłuższego nazwiska niż koleżanka po filologii?

Na pytanie czy wystarczy mi sam tytuł magistra, inżyniera lub licencjata każdy powinien odpowiedzieć sobie sam. Ocenić szanse, ryzyko itp. Wróćmy jednak do sedna tego wpisu, a mianowicie znaleziska. Oto i ono:

Do każdego z punktów wymienionych na tym diagramie można by napisać osobny artykuł. Nie o to jednak chodzi, lecz o całokształt. Jeżeli chcę być inżynierem, dobrym inżynierem, we współczesnym świecie to powinienem cały czas poświęcać swojej pracy, współtworzeniu kilku projektów, pisaniu o postępach prac i publikowaniu nowych rozwiązań i to w kilku miejscach jednocześnie z uwzględnieniem przesłania i możliwości danego medium (blog, artykuł, wiki). Co to w ogóle znaczy pojęcie Engineer 2.0 czy 1.0 był zły? Umiał mniej? Gorzej wykonywał swoją pracę? Co zrobić teraz z tymi wszystkimi studentami, którzy pokończyli swoje wymarzone studia i pracują jako inżynierowie w wielkich firmach z laptopem w jednej ręce i lutownicą w drugiej, biegając po hali pełnej kosmicznej elektroniki i sprawdzając czy kolejny produkt firmy XXX podbije rynki światowe?

Na szczęście twórcy diagramy nie zapomnieli też o sferze prywatnej nowoczesnego inżyniera. Pośród tych czternastu warunków jest znalazło się też miejsce na rodzinę i lokalne społeczeństwo (lub jak kto woli znajomych – tłumaczenie dowolne). Ale kiedy znaleźć na to czas? Czy może jednak rodzinny obiad, podczas którego korzystam ze swojego smartfona, na którym piszę na mikrobloga i obserwuję sieci społecznościowe, jest tym czego ode mnie wymagają?

Nie zaprzeczę, że część z wymienionych na diagramie rzeczy robię, ale czy to sprawia, że jestem lepszym inżynierem i specjalistą w mojej dziedzinie? Wątpię.

Dużo tu pytań i znaków zapytania. Tak naprawdę każdy sam powinien sobie na nie odpowiedzieć i stwierdzić czy ten diagram ma dla niego sens. Dla mnie nie ma. Znam osoby biegłe w swojej dziedzinie i rozwijające się każdego dnia, które nie posługują się choćby połową tych cudownych wynalazków ludzkości, a i dla mnie są one raczej zabawą niż ciężką pracą. I kończąc ten nudnawy tekst poirytowanego programisty przytoczę jeszcze cytat jednego z głównych bohaterów serialu “Rodzina zastepcza”

Pierwsza zasada dobrego inżyniera – nie spieszyć się z robotą. Jacek Kwiatkowski (Piotr Fronczewski)

Ostatnio jestem strasznie zabiegany i nie mam zbyt wiele czasu na pisanie, ale postaram się to nadrobić, ponieważ kilka tematów do opisania już przygotowałem. Wystarczy usiąść dokończyć i podzielić się tym z wami.

Na początek powracamy na krótką chwilę do tegorocznego Ukraińskiego Jarmarku Młodzieżowego. Dużo się działo, a tym co zobaczyłem i co usłyszałem możecie oczywiście przeczytać w relacji napisanej razem z Tradycją i opublikowanej na stronie Radia SAR: XXXIV Ukraiński Jarmark Młodzieżowy – CSG (19 – 20.11.2010).

Do artykułu dorzucam krótki filmik nagrany przeze mnie. Niestety z racji tego, że chciałem pokazać jak najwięcej musiałem stać blisko subwoofera co słychać, a właściwie co powoduje, że nic nie słychać na nagraniu. Niemniej jednak życzę miłego oglądania.

Zapowiedziany w zeszłym tygodniu wpis niestety musiał poczekać, ze względu na pracę i uczelnię. Ale jak to mówią – co się odwlecze to nie uciecze. Więc w dzisiejszym wpisie chciałbym przestawić wam kilka swoich doświadczeń ze najnowszym moim nabytkiem – interfejsem audio pod usb Focusrite Saffire Pro 6 i jednym z dołączonych do niego programów – Ableton Live 8.

Po otrzymaniu przesyłki od razu dobrałem się do zawartości. Jednak to co zobaczyłem przerosło moje oczekiwania…

Interfejs

Zdecydowanie większe niż się spodziewałem. Materiały z których jest wykonany dają bardzo pozytywne wrażenie – nie jakiś tani plastik tylko porządny metal. Knoby i przyciski też wyglądają solidnie. Jedyne do czego mógłbym się przyczepić to wielkość gałek sterujących – ale nie można mieć wszystkiego. Podłączenie i instalacja – banał. Jedyne o czym należy pamiętać to instalacja sterowników przed podłączeniem urządzenia do portu usb – w przeciwnym razie system Windows może sobie ściągnąć i zainstalować automatycznie jakieś swoje sterowniki, które nie zawsze są najlepsze. Po podłączeniu włączamy panel sterowania i w ustawieniach dźwięku jako domyślny ustawiamy nasz interfejs. Dodatkowo w jego właściwościach możemy wybrać sobie tryb prasy – 2 lub 4 kanałoby, rozdzielczość bitową i jakość. Cud, miód i orzeszki.

Interfejs wykorzystuję jako źródło wyjście dla Traktora w połączeniu z kontrolerem Reloopa (opis tutaj: Kontroler Reloop Digital Jockey 2). Więc po zainstalowaniu kontrolera podłączyłem resztę sprzętu, uruchomiłem Traktor, załadowałem piosenki – jedną na master drugą na odsłuch. Konsternacja. Zarówno na odsłuchu jak i na wyjściu głównym mam to samo. Próbuję przestawiać coś na interfejsie, czytam manual, sprawdzam ustawienia dźwięku w Traktorze. Wszystko wygląda ok. Zamiana wyjść też nic nie daje. Po dłuższej walce w końcu do mnie dotarło – kontroler! Jeden mały ruch gałką proporcji pomiędzy odsłuchem a masterem na słuchawkach i gotowe. Przyczyna? W momencie uruchomienia programu Traktor wczytuje on część domyślnych, część ostatnich ustawień, na kontrolerze gałki ustawione są w pozycji różnej – ich pozycja mogła się zmienić np. przy przenoszeniu itp. Traktor niestety nie wczytuje ustawień z gałek kontrolera automatycznie po uruchomieniu – trzeba zmienić pozycję danego knoba, żeby program to zauważył. Tak też było w moim przypadku – sugerowałem się tym co widziałem na kontrolerze, a nie tym co było naprawdę ustawione w programie.

Po tym małym incydencie ekstaza! Jedyne czego mi brakuje to mikrofon i/lub jakieś wejście liniowe, żeby sprawdzić jeszcze wejścia w interfejsie, ale to już wkrótce.

Oprogramowanie

Do interfejsu dołączone jest również oprogramowanie – Ableton Live Lite 8 i Novation Bass Station oraz ponad 1GB sampli. Przyznam się od razu, że tego drugiego nie instalowałem – jest to softwareowa wersja sprzętowego syntezatora. Ableton Live już wcześniej testowałem, ale z kilku względów nie za długo i nie miałem okazji się bliżej przyjrzeć jego możliwościom. Pierwsze spostrzeżenie – po instalacji ominąłem update, wczytałem bibliotekę dostarczoną wraz z programem (trochę to trwało zanim rozpakował ją), później po ściągnięciu update’a (z wersji 8.0.9 z CD na 8.2.1) okazało się, że tak naprawdę ściąga się całą nową instalację i biblioteka musiała mi się wczytać od nowa. Stara wersja programu została na dysku, a obok usadowiła się nowa. Słaby pomysł.

Program sam w sobie jest naprawdę interesujący i posiada wiele funkcji i jeszcze więcej możliwości wykorzystania. Ogólnie można go nazwać programem typu DAW (ang. Digital Audio Workstation). Czyli prościej, typowe zastosowanie – możemy dzięki niemu nagrywać dźwięki, tworzyć ścieżki midi i komponować całość w utwór dodając tyle efektów i wtyczek VST ile chcemy. Innym zastosowaniem jest tworzenie muzyki na żywo, online, live… Wbrew pozorom program jest naprawdę prosty w obsłudze i możliwości jego wykorzystania dają ogrom pozytywnych wrażeń.

Podsumowanie

Początkowe wrażenia są naprawdę dobre i czekam teraz na możliwość wykorzystania interfejsu w warunkach studyjno/scenicznych.

Odnosząc się do komentarza pod wpisem Kontroler Reloop Digital Jockey 2, sprzęt ten również został opisany dzięki sklepowi internetowemu DJBox.pl (szkoda, że nie za darmo ;)). Sklep polecam i pozdrawiam załogę, która mnie wyśledziła ;)

No i oczywiście na koniec kilka zdjęć interfejsu:

Dzisiaj trochę bardziej techniczna notka. Programowanie w kilku narzędziach jednocześnie potrafi być czasem bardzo uciążliwe ze względu na różnice w standardach kodowania. W pracy korzystam z jednego IDE (ang. Integrated Development Environment), na uczelni z innego chociaż staram się jak najwięcej pisać w tym samym co w pracy. W domu natomiast przy pisaniu programu na zaliczenie korzystam z trzeciego już IDE i w dodatku z kolejnego języka programowania.

W domu korzystam z Microsoft Visual Studio 2008 i języka C#. Domyślny styl kodowania (ang. coding style, indent style) przerażał mnie i powodował, że nie mogłem się odnaleźć w tym kodzie. Przyzwyczajony do zupełnie innego stylu pisania starałem się nadrabiać ręcznymi poprawkami, ale było to bardzo uciążliwe, w dodatku IDE samo z siebie robiło niektóre wcięcia i odstępy. Znalazłem jednak rozwiązanie.

Tabulatory na spacje

Visual Studio wszystkie tabulatory automatycznie zamienia na spację. Jest to zupełnie niepotrzebne. Możemy to wyłączyć korzystając z ustawień edytora. Włączamy ustawienia z menu: Tool -> Options, w lewym drzewie wybieramy: Text Editor -> C# -> Tabs i zaznaczamy opcję Keep Tabs. Gotowe.

Wcięcia i odstępy

Szukając wczoraj rozwiązania problemu, którego nie do końca potrafiłem nazwać natknąłem się na tę oto stronę Visual Studio 2010 – K&R Coding Style Variant. Okazuje się, że styl pisania kodu ma nawet swoją nazwę! I tak jak to jest opisane w artykule – w Visual Studio mamy styl Allmana, a chcielibyśmy mieć K&R.

Przykłady

K&R

		public class ClassName {
			public ClassName() {

			}

			public string MethodName() {
				if (variable1) {
					return "Method1";
				} else {
					return "Method2";
				}
			}
		}

Allman

		public class ClassName
		{
			public ClassName()
			{

			}

			public string MethodName()
			{
				if (variable1)
				{
					return "Method1";
				}
				else
				{
					return "Method2";
				}
			}
		}

Co więc robimy? Włączamy ustawienia z menu: Tool -> Options, w lewym drzewie wybieramy: Text Editor -> C# -> Formatting -> New Lines i odznaczamy wszystkie opcje dostępne w folderze New line options for braces. To wszystko. Teraz jeżeli chcemy przeformatować stary kod zaznaczamy go, wciskamy Ctrl + E, a następnie F.

Mam nadzieję, że komuś przydadzą się te informacje. Mnie uratowały one od oczopląsu ;)

Czy zdarzyło wam się grać w nudną grę komputerową? Na pewno tak, a przynajmniej była ona niezbyt ciekawa z waszego punktu widzenia. No ale ktoś jednak napisał tą grę, wyprodukował, wydał itd. Dlatego więc powstają gry, za niemałe pieniądze, które uważane są za nudne i nikt w nie nie gra? A może problem jest źle określony? Jak mówi stare przysłowie:

Każda zmora znajdzie swojego amatora.

Więc może i z grami jest tak samo – potrzeba tylko odpowiedniego użytkownika?

Temat o nudnych grach przypomniał mi się, gdy relaksowałem się pędząc moim wielkim tirem przez Australię… Chodzi oczywiście o grę, która została przez mojego szanownego kolegę określona jako nudna, bezsensowna i niewarta złamanego grosza. Jest to jednak kolejna już część bardzo znanego tytułu Hard Truck, czy też może raczej 18 Wheels of Steel (http://pl.wikipedia.org/wiki/18_Wheels_of_Steel)produkowanego przez firmę SCS Software (na stronie do ściągnięcia dema gier). Rozumiem, że dla niektórych jazda po autostradzie wielkiim tirem wypełnionym po brzegi jajkami może być nudna, ale jest to w pewnym rodzaju symulacja i ma to do siebie, że stara się oddać jak najwięcej realizmu. Dla ciekawych – poszczególne części różnią się od siebie sposobem jazdy, możliwościami i mapą. Jest też seria Euro Truck, gdzie można pojeździć w warunkach bardziej zbliżonych do Polskich, do tego jest bardzo duża społeczność tworząca mody i dodatki oraz dodatkowe mapy do tych gier, także na pewno nie znudzą się wam szybko. Polecam tylko zakup kierownicy obracającej się o 360 stopni – bez tego jazda potrafi być czasem nużąca i trudna ;)

Stwierdzenie, że symulacje rzeczywistych środków komunikacji takich jak np. autobus miejski, są nudne to naprawdę moim zdaniem stwierdzenie bardzo na wyrost. Może to zły przykład, ale weźmy dorzućmy do tego worka jeszcze symulację latania – Microsoft Flight Simulator. Jakieś 5 lat temu kolega bardzo fascynował się tą grą, jak i samym lataniem oczywiście, która zajmowała ponad 10GB miejsca na dysku (na tamte czasu to było trochę ;)). Latało się w sieci i trzeba było mieć całkiem mocny komputer do tego. Kontrolerami ruchu były rzeczywiste osoby. Kiedyś tych kontrolerów zaprowadzono do prawdziwej wieży kontroli ruchu i posadzono na miejscu profesjonalistów. Ci ostatni po chwili obserwacji stwierdzili, że symulator musi być naprawdę niezły, bo kontrolerzy posługujący się do tej pory wirtualnymi pasami lotnisk świetnie sobie radzili.

Zostawmy symulację. Spójrzmy na tzw. gry akcji – Splinter Cell lub Hitman. Chodzi w nich głownie o skradanie się, przeczekanie aż przeciwnik przejdzie, ciche zabijanie wrogów, albo planowanie misji przez pół godziny, żeby potem rozpocząć ją na nowo, bo w ostatniej chwili ktoś nas rozpoznał i trzeba zmieniać plan. Czy to nie jest nudne? Ktoś kto uwielbia szybkie samochody pewnie zasnąłby przy pierwszej misji. Ale ktoś kto zawsze chciał być jak 007 to chleb powszedni.

Dlatego też nie ma nudnych gier, są tylko nieodpowiedni gracze ;)
Dorzucam kilka swoich screenów z 18 Wheels of Steel: Extreme Trucker, do tego przygrywa AC/DC i w drogę!

Na samym początku, tak profilaktycznie, zainstalujmy najnowsze sterowniki do karty dźwiękowej. Najlepiej poszukać ich na stronie producenta płyty głównej dla zintegrowanych kart – mamy wtedy pewność, że wszystko będzie razem ze sobą współdziałać. Kolejnym krokiem jest instalacja sterowników ASIO4All (http://www.asio4all.com/). Instalacje jest banalna, ważne jest jednak aby zaznaczyć opcję Off-Line Settings (screen 1.) do instalacji. Ja tego za pierwszym razem nie zrobiłem i dlatego później nie wiedziałem jak to skonfigurować.

Po instalacji wchodzimy w Start i uruchamiamy ASIO4ALL v2 Off-Line Settings (screen 2.).

Aby wyświetlić więcej ustawień klikamy w klucz w prawym dolnym rogu okna (screen 3.). Możemy dokładniej ustawić, które interfejsy mają być dostępne przez ASIO i ustawić dodatkowe opcje. Ja wybrałem to co widać poniżej, a tak naprawdę to zostawiłem domyślne ustawienia.

Kolejnym krokiem jest uruchomienie Traktora. W menu File wybieramy Audio Setup, jako Audio Device ustawiamy ASIO4ALL v2 i pożądaną częstotliwość próbkowania poniżej. Następnie w lewej kolumnie wchodzimy w opcje ustawień wyjść – Output Routing przypisujemy odpowiednio dla naszych potrzeb pojedyncze kanały jako wyjścia mastera i odsłuchu – gotowe.
Prawda, że to było banalne?

Stało się. Po wielu latach marzeń kupiłem sobie w końca kontroler DJ. Dla nie wtajemniczonych wyjaśnię – urządzenie pod usb, emitujące prawdziwą konsoletę dj’ską, dzięki któremu sterujemy programem muzycznym na naszym komputerze, tak jakbyśmy grali na prawdziwym sprzęcie muzycznym. Istnieją różne podejścia do rozwiązania problemu grania z komputera. Jednym z nich jest właśnie kupienie kontrolera pod usb, innym jest kupno specialnego interfejsu audio, dzięki któremu możemy podłączyć profesjonalny mikser i decki lub gramofony. Do tego dołączone są płyty CD lub winylowe z tzw. timecodem, służącym do sterowania komputerem.

Ja swoją decyzję bardzo długo odkładałem, później długo szukałem odpowiedniego dla moich potrzeb rozwiązania, aż w końcu dzisiaj otworzyłem paczkę…

Kontroler okazał się większy niż sądziłem – robi naprawdę całkiem niezłe wrażenie i nie trzeba go będzie chować pod łóżkiem jak ktoś przyjdzie. Materiały z jakich jest wykonany też wydają się być całkiem niezłe, fadery i gałki chodzą gładko, jogi kręcą się znakomicie (te największe kółka ;)) i chociaż wersja z wbudowanym interfejsem posiada dodatkowo jogi czułe na dotyk to sądzę, że te mi w zupełności wystarczą.

Zgroza!

Ok. Wyciągnąłem wszystko z kartonu pooglądałem… podłączam! Instalacja idzie naprawdę gładko. Dla osób bez doświadczenia Reloop na swoim oficjalnym kanale na youtube przygotował filmiki instruktażowe, które nawet pomogą w procesie instalacji. Instalacja zakończona. Do tego momentu wszystko idzie jak marzenie. Uruchamiam Traktor LE, który dodawany jest do kontrolera i z którego wcześniejszymi wersjami miałem już do czynienia i nigdy nie sprawiały żadnych kłopotów, a tu niespodzianka – przy próbie konfiguracji karty dźwiękowej – najpierw na liście nie widzę urządzeń dwóch kanałów swojej dźwiękówki, a później przy próbie zamknięcia okna konfiguracji CRASH! Co jest? Kolejna próba, kolejnych 20, kolejnych 10… Jedne mniej, drugie bardziej owocne, w końcu udało odpalić się piosenkę – nie ma dźwięku. Walka trwała ze dwie godziny – wymiana sterowników (karta Realtek HD Audio – zintegrowana do płyty Intela), przejrzenie wszystkich for na ten temat, restarty PC’ta… w końcu jakimś cudem udało mi się chwilę pobawić, ale bez odsłuchu i zakończyło się to i tak wysypaniem się programu.

Światełko w tunelu

Poddałem się – odpaliłem laptopa, żeby sprawdzić czy na nim będą się działy te same historie, w końcu domyślnie razem z nim ma wszystko śmigać. Zaczynam od czystego systemu Windows 7 (na PC też był taki!) instaluje wszystkie standardowe sterowniki Lenovo. Instaluję Traktora, nawet nie podłączam już kontrolera, odpalam… działa, nic się nie wiesza, nie wysypuje. Co prawda laptop ma słabą kartę dźwiękową i jedyna zabawa jest na zasadzie – master w lewym uchu, odsłuch w prawym… Ale do tego dojdziemy za dwa tygodnie jak to rozwiązałem ;)

Tak więc podsumowując Reloop Digital Jockey 2 Controller Edition – świetne urządzenie. Na razie nie znalazłem żadnych wad ;) Traktor LE – ma problemy z Windows 7, co z resztą można przeczytać na oficjalnym forum, ale przede wszystkim ma problemy z niektórymi kartami dźwiękowymi i ich sterownikami. Aha, Traktor ma licencję na jednoczesne korzystanie z niego na maksymalnie dwóch komputerach. Właśnie ściągnął się jakiś update do niego – sprawdzę czy może to pomoże ;) A tymczasem was zostawiam z kilkoma zdjęciami (artystyczne, troszkę rozmazane, bo robione na szybko ;)).

Nigdy nie ma się drugiej okazji, żeby zrobić pierwsze wrażenie. Andrzej Sapkowski

Tyle się ostatnio mówi o prywatności w sieci. O wykradaniu danych i o bezmyślności ludzi, którzy na nk czy fb zostawiają wszystkie możliwe sposoby kontaktu, wraz ze zdjęciami najbliższych, psa, domu i mapki dojazdowej. Ludzie całkowicie bezkrytycznie podchodzą do tego rodzaju ostrzeżeń, twierdząc, że to ich nie może spotkać. Otóż może! I to nie koniecznie w internecie.

Wracając kilka dni temu do domu autobusem byłem świadkiem bardzo ciekawej sytuacji, na przeciwko siebie siedzieli chłopak z dziewczyną. W pewnym momencie on zaczął do niej zagadywać. Nie byłoby w tym nic szczególnego gdyby nie fakt, że zanim dotarłem do swojego przystanku (jechałem może z 10 minut) zdążyłem dowiedzieć się jak facet ma na imię, co robi, jaki ma adres mailowy i jak go można znaleźć w sieci. Oprócz mnie słyszało to jeszcze pewnie z pół autobusu. Posiadając tych kilka prostych informacji, jesteśmy w stanie stworzyć w sieci własny profil tej osoby i tak zmanipulować ludzi, żeby uwierzyli, że ja to on. Przykładem takiej fikcyjnej manipulacji kontem na fb może być w tym wypadku chociażby ten oto wpis – Znasz swoich znajomych?.

Jednocześnie, dla osób, które dbają o to co i komu przekazują istnieje bardzo duża szansa pozostania znanym, a zarazem anonimowym w sieci. Czytelniku, skąd masz pewność, że ten wpis napisał autor tego bloga? Może to jakiś 15-latek złamał hasło i chciał się pochwalić swoją chwilą sławy? (15-latek napisałby ten wpis na pewno lepiej ;)). Zmienne IP, anonimowe konta e-mail, proxy i cała masa innych narzędzi dostępnych dla każdego, kto tylko zapragnie być chociaż częściowo anonimowy w sieci.

Ale spójrzmy prawdzie w oczy czy przeciętnemu Kwiatkowskiemu zależy na tym żeby być anonimowym? A może właśnie ludzie specjalnie zostawiają swoje dane ogólnodostępne, żeby o nich mówić?