Και στην κορφή...κανέλα!

Δικό μας το έγκλημα...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 16 Mar 2015 10:13:00 +0000

photo via cuberbreaker.com

Εδώ και μέρες ήθελα να γράψω κάτι για τον Βαγγέλη και όλο το ανέβαλλα γιατί αυτά που συμβαίνουν στην δική μου ζωή τον τελευταίο καιρό, έχουν απορροφήσει και το τελευταίο κύτταρο του μυαλού μου. Από χθες το πρωί όμως, ο κόμπος στο στομάχι δεν με αφήνει να ησυχάσω…Η είδηση του χαμού του Βαγγέλη, όσο κι αν ήμουν σίγουρη από την αρχή για την έκβαση αυτής της ιστορίας, έγινε θηλιά στον λαιμό μου και με πνίγει.

Δεν είμαι ειδικός, δεν είμαι εκπαιδευτικός, δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι καν ο καλύτερος άνθρωπος που κυκλοφορεί επάνω στην γη, αυτοί οι τελευταίοι οι καλοί, νομίζω πως μας κοιτούν από ψηλά και μας κοροϊδεύουν για την κατάντια μας και τον κόσμο που ζούμε. Είμαι όμως μάνα και το παιδί μιας άλλης μάνας και με αυτή την ιδιότητα μου γράφω. Γιατί εχθές δεν ήθελα να αφήσω από την αγκαλιά μου τους γιους μου. Γιατί τους παρακολουθούσα το βράδυ κουκουλωμένους στα παπλώματα τους και πονούσε η ψυχή μου. Πονούσε για τον κόσμο που εσύ κι εγώ χτίζουμε και συντηρούμε για να ζήσουν εκείνοι.

Ο χαμός του Βαγγέλη, του Άλεξ στην Βέροια, καθώς επίσης και οποιουδήποτε άλλου παιδιού γίνεται παιχνίδι στα χέρια κάποιου άλλου παιδιού, είναι δικό σου και δικό μου έγκλημα. Ευθύνομαι εγώ και εσύ, για αυτά τα παιδιά. Και για τα παιδιά θύτες και για τα παιδιά θύματα. Ευθυνόμαστε γιατί κοιτάξαμε περίεργα τον έγχρωμο πλανόδιο πωλητή στον δρόμο, όταν πηγαίναμε τα παιδιά μας στο πάρκο. Ευθυνόμαστε γιατί ρίξαμε κλωτσιά επιδεικτικά στο αδέσποτο σκυλί που πλησίασε τα παιδιά μας. Ευθυνόμαστε γιατί πάνω στα νεύρα μας, σηκώσαμε και δώσαμε «μια στον ποπό» του παιδιού μας όταν δεν έφαγε όλο του το φαγητό. Ευθυνόμαστε γιατί είδαμε τον έξαλλο πατέρα να χαστουκίζει το παιδί του στην τράπεζα επειδή έκανε φασαρία και δεν αντιδράσαμε.

Σκεφτείτε το…Πόσες από τις καθημερινές μας πράξεις, εκφράσεις, κρίσεις, φιλτράρουμε πριν την εκσφενδονίσουμε μπροστά στα παιδιά μας; Γιατί τα παιδιά μας είναι ένας λευκός καμβάς…Η ζωγραφιά που θα μείνει στο τέλος, είναι δικό μας δημιούργημα. Εμείς επιλέξαμε τα πινέλα, εμείς τα χρώματα, εμείς την τεχνοτροπία. Όποιο χρώμα αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε επάνω σε αυτόν τον καμβά, ακόμα κι αν στην πορεία αλλάξουμε γνώμη, θα μείνει εκεί…Δεν θα σβηστεί ποτέ. Ακόμα κι αν μετανιώσουμε που το χρησιμοποιήσαμε. Όταν το έργο ολοκληρωθεί, αυτό που θα απεικονίζει θα είναι αυτό που ΕΣΥ και ΕΓΩ ζωγραφίσαμε.

Συμβουλές δεν μπορώ να δώσω σε κανέναν. Αυτό που με καθοδηγεί στο μεγάλωμα των δικών μου παιδιών είναι μόνο η αγάπη. Και το τι δεν θα ήθελα ποτέ να βιώσουν τα παιδιά μου. Δεν ξέρω εάν είναι ο σωστός τρόπος όμως είναι ο δικός μου. Και προσεύχομαι κάθε μέρα να είναι ο καλύτερος δυνατός. Προσεύχομαι έτσι όπως κρατάω στα χέρια μου αυτά τα δύο εύπλαστα πλάσματα, να μην τα τραυματίσω. Με κανέναν τρόπο. Προσπαθώ να τα αγγίζω και να τα «δουλεύω» με αγάπη και προσοχή. Γιατί ξέρω πολύ καλά πως κάθε άγγιγμα και κάθε παρέμβαση μου, θα μείνει ως βίωμα τους μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Γιατί είμαι 38 χρονών και τα παιδικά μου βιώματα είναι αποτυπωμένα επάνω στο πετσί μου. Γιατί τα δικά μου βιώματα, έστω και φιλτραρισμένα από εμένα, γίνονται βιώματα και των δικών μου παιδιών.

Εύχομαι ο Βαγγέλης, να είναι το τελευταίο παιδί που έφυγε τόσο νωρίς και τόσο μόνο του... Είτε πρόκειται για αυτοκτονία, είτε δολοφονία, τελικά, λίγη σημασία έχει… Γιατί και στις δύο περιπτώσεις,το έγκλημα είναι δικό σου και δικό μου…

Καλό ταξίδι παλικάρι μου…Εύχομαι εκεί που πας, να μην είσαι πια μόνος…

Μαμά Μελίνα

Το τραπέζι της Καλής βραδιάς!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 30 Dec 2014 13:50:00 +0000

Photo via http:www.scoprireistanbul.com

Οκ το ξέρετε...Είμαι από την Κωνσταντινούπολη και είμαι πολύ περήφανη για την καταγωγή μου! Αν και δεν γεννήθηκα εκεί και έχω πάει μόνο μια φορά, όλες οι παραδόσεις και τα έθιμα που διατηρώ και θέλω να μεταφέρω και στα παιδιά μου κατάγονται από την Πόλη.

Οι Πολίτες φημίζονται για πολλά πράγματα. Είναι φιλόξενοι, γλεντζέδες, καλοσυνάτοι... Έχουν δικό τους λεξιλόγιο ( υπόσχομαι να επανέλθω με άρθρο για το λεξιλόγιο) , γελάνε πολύ και κλαίνε επίσης πολύ όταν θυμούνται την πατρίδα που άφησαν. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι η αφθονία και η ποικιλία γεύσεων και εδεσμάτων στα τραπέζια τους και ειδικά στο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Θυμάμαι το τραπέζι της Πρωτοχρονιάς στο πατρικό μου σπίτι, όπου το ίδιο τραπέζι στρωνόταν και μαζευόταν τρείς μέρες συνεχόμενες μιας και γιόρταζε ο μπαμπάς μου. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ανήμερα και δεύτερη μέρα, το σπίτι μας ήταν γεμάτο κόσμο και φαγητά...Πολλά φαγητά! Με αρώματα, χρώματα, μπαχαρικά και γεύσεις μοναδικές! Έβγαιναν τα καλά σερβίτσια της μαμάς μου, τα κρυστάλλινα ποτήρια με την ρίγα από φύλλο χρυσού, δώρο του γάμου της, τα καλά μας μαχαιροπίρουνα και τραπεζομάντιλα, η μαμά μου κλεινόταν για 2 μέρες πριν στην κουζίνα και μεγαλουργούσε.

Και έφτανε η στιγμή για το τραπέζι της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς... Τα πιάτα που στρώναμε στο τραπέζι, ήταν τα πιατάκια της πάστας για τα μεζεδάκια (και γιατί δεν χωρούσαν τα πιάτα φαγητού στο τραπέζι από τον όγκο των μεζέδων!) και τα ποτήρια του ούζου. Οι Πολίτες πίνουν βασικά μόνο ούζο και στο τσακίρ κέφι κρασί. Οι μεζέδες; Κάλυπταν όλο το φάσμα των γεύσεων και όλα τα γούστα! Πιατέλα με αλλαντικά, πιατέλα με τυριά και φυσικά δεν έλειπε ποτέ η πιατέλα με το σουτζούκι και τον παστουρμά σε φέτες, απαραίτητοι μεζέδες για το ούζο. Από ψαρικά παστές σαρδέλες, λακέρδα και τσιροσαλάτα.. Από σαλάτες υπήρχε το πιάζι (σαλάτα με ξερά φασόλια),ρώσικη σαλάτα, ταραμοσαλάτα και πατατοσαλάτα, όλα φτιαγμένα στο σπίτι. Ντολμαδάκια γιαλαντζί, λαχανοντολμάδες με ρύζι, σταφίδες και κουκουνάρια, γλώσσες αρνίσιες βραστές, κομμένες σε λεπτές φέτες και σερβιρισμένες με αλάτι και ρίγανη, μυαλά αρνίσια βραστά με λαδολέμονο, λουκάνικα κοκτέιλ βραστά με μουστάρδα, τα οποία τα χάραζε η μαμά μου στα 4 από την πάνω και κάτω πλευρά και όταν τα έβαζε μέσα στο βρασμένο νερό, έπαιρναν ένα περίεργο αλλά όμορφο σχήμα. Αυτοί ήταν οι κρύοι μεζέδες...Εννοείται πως είχαμε και ζεστούς! Τυροπιτάκια και κάϊσερι (παστουρμαδοπιτάκια), τυλιγμένα σε τρίγωνα , τα οποία τηγάνιζε η μαμά μου μόλις καθόμασταν στο τραπέζι για να τα φάμε ζεστά, κεφτεδάκια, πατατοκεφτέδες, Αρναούτ τζιερί (μοσχαρίσιο συκώτι κομμένο σε κύβους και τηγανισμένο, το οποίο σερβίρετε με κρεμμύδια σε φέτες, μαϊντανό και κόκκινο πιπέρι) και φυσικά μελιτζάνες και κολοκυθάκια τηγανιτά με τζατζίκι. Όλα αυτά ήταν οι μεζέδες για το ούζο!

Αφού απολάμβαναν όλοι τους μεζέδες της μαμάς μου, την γιορτινή ατμόσφαιρα και την όμορφη παρέα, σειρά είχε το κυρίως φαγητό. Ναι, μετά από όοοοολα αυτά, είχε και κυρίως φαγητό! Μαζεύονταν όλα τα μικρά πιατάκια της πάστας, άδειαζε το τραπέζι από τα περιττά και έβγαιναν τα πιάτα φαγητού. Το κυρίως φαγητό ήταν πάντα μοσχαράκι ρόστο (κοκκινιστό, με μια ιδιαίτερη σάλτσα συνταγή της γιαγιάς μου) και συνοδευόταν από πιλάφι και πατάτες για όσους δεν ήθελαν το πιλάφι. Το πιλάφι φτιαχνόταν απαραιτήτως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς σε όλα τα Πολίτικα σπίτια γιατί έχει έναν συγκεκριμένο συμβολισμό.. Όσα είναι τα σπυριά του ρυζιού, τόσα να είναι τα καλά που θα έρθουν στο σπιτικό με τον καινούριο χρόνο. Το φαγητό συνοδευόταν από άλλη σαλάτα, μια μεγάλη πιατέλα με τριμμένο καρότο, λάχανο άσπρο, λάχανο κόκκινο και μαρούλι, όχι ανάμεικτα, αλλά βαλμένα στην πιατέλα ανά είδος λαχανικού και χρώμα, ένα ουράνιο τόξο σε πιατέλα!

Μετά το φαγητό και αφού κόντευε πια να αλλάξει ο χρόνος, το τραπέζι άλλαζε μορφή! Μαζεύονταν όλα και σειρά έπαιρναν τα σιροπιαστά γλυκά, οι πιατέλες με τα φρούτα, φρέσκα και ξερά, οι ξηροί καρποί, η βασιλόπιτα που έβγαζε η μαμά μου στο τραπέζι με περίσσια χάρη και καμάρι επειδή ήταν και αυτή από τα χεράκια της και πάντα, μα πάντα, όσα χρόνια θυμάμαι, έλεγε ότι δεν της φούσκωσε η ζύμη (άσχετα που πάντα ήταν πετυχημένη!). Τα ποτήρια της σαμπάνιας παραταγμένα σαν σε μάχη και όλοι, μικροί και μεγάλοι, περιμέναμε την αλλαγή του χρόνου! Και αφού άλλαζε ο χρόνος, η παρέα και το γλέντι, κρατούσε μέχρι το πρωί!

Μπορεί να σας φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, δεν ξέρω...Όμως για εμένα που έχω μεγαλώσει έτσι, αυτό είναι ένα φυσιολογικό Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι! Από αυτά που σας έγραψα πιο πάνω, δεν έμενε τίποτα, κι αν έμενε, τα τραπέζια έδιναν και έπαιρναν καθημερινά για να μην πεταχτεί τίποτα και να τα ευχαριστηθούν οι καλεσμένοι μας.Μα πάνω απ' όλα, αυτή που ευχαριστιόταν πιο πολύ απ' όλους ήταν η οικοδέσποινα, δηλαδή η μαμά μου, όταν έβλεπε την ευχαρίστηση στο πρόσωπο των καλεσμένων της και ως άλλη Λωξάνδρα, παρά την κούραση της, χασκογελούσε και απολάμβανε κάθε στιγμή.

Καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλους μας! Υγεία, υγεία,υγεία και ευτυχισμένες στιγμές στα σπιτικά σας!!

Το συγκεκριμένο άρθρο μου, δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο IVFforums.gr

Τα σιμίτια που θα λατρέψεις!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 07 May 2014 08:08:00 +0000

Καλημέρα, καλημέρα και καλημέρα!!

Πως σε βρίσκω; Πως παν΄τα κέφια; Αν ρωτάς εμένα, καλά νομίζω πως είμαι! Αν εξαιρέσεις ένα πρησμένο δόντι, κάτι κουτιά αντιβιώσεις και αντιφλεγμονώδη που έχω καταπιεί και ένα σπίτι που μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη μιας και αποφάσισα να βγάλω τα χαλιά μου και να κάνω όλες αυτές τις δουλειές που περιλαμβάνει το βγάλσιμο των χαλιών, μια χαρά είμαι! Το θετικό είναι πως έχει αρχίσει να κάνει δειλά δειλά (επιτέλους!) την εμφάνιση της η άνοιξη, και αυτό από μόνο του, είναι ψυχό-up και μου φτιάχνει την διάθεση.

Μέσα λοιπόν σε όλη αυτή την πολύ αισιόδοξη περίοδο της άνοιξης και καθώς χάζευα τις φωτογραφίες της φίλης Τζίνας του Άρες Μάρες Ημερολόγιο που πολύ την ζήλεψα που πήγε ταξιδάκι στην πατρίδα μου, θυμήθηκα τις βόλτες στα σοκάκια της Πόλης και το μυαλό έκανε focus στους πλανόδιους κουλουρτζήδες ή αλλιώς σιμιτζήδες.Και μην βιαστείς να με χαρακτηρίσεις που το μυαλό μου κάνει focus σε φαγιά, γιατί από αυτή την εστίαση του μυαλού, μου κατεβαίνουν οι ιδέες για τις συνταγές! χα!

photo via pinterest.com

Τα σιμίτια το λοιπόν, μπορεί οπτικά να μοιάζουν με τα δικά μας κουλούρια Θεσσαλονίκης, γευστικά όμως δεν έχουν καμία σχέση. Πες με προκατειλημμένη λόγω καταγωγής αλλά τα σιμίτια μου αρέσουν πολύ περισσότερο! Αρκετά όμως με την φλυαρία! Πάμε να σου δώσω την συνταγή, να την φτιάξεις για να δοκιμάσεις και να εντοπίσεις τις διαφορές!

Σιμίτια

Υλικά

(για την ζύμη)

3 ποτήρια του νερού αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη

10 γρμ. νωπή μαγιά ή 3,5 γρμ. ξηρή μαγιά

1 φλυτζανάκι του καφέ αραβοσιτέλαιο

1 ποτήρι νερό

Υλικά

(για την επικάλυψη)

1/4 της κούπας πετιμέζι

1/4 της κούπας νερό

σουσάμι μπόλικο

Εν ψυχρώ εκτέλεση

Σε λεκάνη βάζεις το αλεύρι και κάνεις την γνωστή λακουβίτσα στην μέση. Προσθέτεις την μαγιά, το αλάτι, την ζάχαρη, το λάδι και ζυμώνεις προσθέτοντας σιγά σιγά το νερό. Στόχος σου είναι να πετύχεις μια σχετικά σκληρή ζύμη. Προσοχή: Θέλει αρκετό ζύμωμα (όπως και το ψωμί). Όταν η ζύμη σου είναι έτοιμη, κάνεις μια μπάλα και την αφήνεις σε ζεστό μέρος να διπλασιαστεί σε μέγεθος. Εγώ συνήθως τις ζύμες που θέλουν φούσκωμα τις σκεπάζω με διαφανή μεμβράνη και σκεπάζω με κουβέρτα για να είναι όσο το δυνατόν πιο ζεστό το περιβάλλον που θα φουσκώσει. Όσο η ζύμη σου θα φουσκώνει, σε ένα τηγάνι μπορείς να καβουρδίσεις το σουσάμι. Μην το κάψεις! Καβουρδίζεις μέχρι να πάρει χρωματάκι!

photo via deliciousistanbul.com

Μόλις φουσκώσει η ζύμη σου, αλευρώνεις ελαφρά τον πάγκο, ζυμώνεις ελαφρά και χωρίζεις την ζύμη σε 6 ίσα μέρη. Πλάθεις κάθε κομμάτι ζύμης σε ενα αρκετά μακρύ μπαστούνι και το κάνεις κοτσίδα. Ενώνεις τις 2 άκρες της κοτσίδας έτσι ώστε να σχηματίσεις το σιμίτι. (βλ. φωτογραφίες)

photo via deliciousistanbul.com

photo via deliciousistanbul.com

Σε ένα βαθύ σκεύος ανακατεύεις το πετιμέζι με το νερό, έτσι ώστε να έχεις ένα ομοιόμορφο μείγμα. Βουτάς κάθε σιμίτι και από τις δύο πλευρές στο μείγμα με το πετιμέζι, μετά στο σουσάμι και απλώνεις τα σιμίτια σε λαμαρίνα, στην οποία έχεις στρώσεις χαρτί ψησίματος.Αφήνεις την λαμαρίνα σε ζεστό μέρος να διπλασιαστούν τα σιμίτια σε μέγεθος. Ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 220 βαθμούς μέχρι να πάρουν χρώμα (περίπου 20-25 λεπτά).

Καλή επιτυχία!

Ελληνικό γηροκομείο Κωνσταντινούπολης : Εδώ η καρδιά ραγίζει

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 05 May 2014 04:16:00 +0000

Η ώρα είναι δώδεκα το μεσημέρι. Στη μεγάλη λευκή σάλα το μεσημεριανό έχει σερβιριστεί και περισσότεροι από τριάντα άνθρωποι τριγύρω έχουν πάρει θέσεις στα τραπέζια. Μαζί τους σε μια γωνιά της αίθουσας τρώει το προσωπικό που αποτελείται από δυο τρεις έλληνες και πολλούς τούρκους. Δοκιμάστε, μου λένε και σερβίρουν στο πιάτο μου ένα γευστικό πιλάφι που συνοδεύεται από ένα νοστιμότατο γύρο από κοτόπουλο. Επικρατεί μια εντυπωσιακή ησυχία. Οι περισσότεροι είναι καλοντυμένοι, μερικοί δεν αυτοεξυπηρετούνται και το προσωπικό αναλαμβάνει να ταίσει όσους δεν τα καταφέρνουν. Δίπλα μου τρώει μια ηλικιωμένη κυρία με την κόρη της, που έχει σοβαρό πρόβλημα νοητικής στέρησης. Πιο πέρα μια παρέα από γυναίκες κάτι λένε και γελάνε δυνατά, ενώ οι άνδρες του απέναντι τραπεζιού, όσοι έχουν ακέραια την ακοή, προσπαθούν να ακούσουν. Κάποια στιγμή μια κυρία που μοιάζει να τάχει χαμένα σηκώνεται κατευθύνεται σε ένα άλλο τραπέζι και παίρνει την κρέμα που προορίζεται για επιδόρπιο μιας γιαγιάς. Δεν κάνει να φάει γλυκό, το σάκχαρο της είναι εξαιρετικά ανεβασμένο. Η γυναίκα επιμένει. Οι υπάλληλοι της τάζουν ένα υποκατάστατο και η τάξη επιστρέφει. Όπως θα επιστρέψουν και κείνοι σε λίγο στους θαλάμους τους για τη μεσημεριανή κατάκλιση.

Το επόμενο πρωί θα σεργιανίσουν ως την άκρη του μεγάλου διαδρόμου, σε μια αίθουσα που έχει διαμορφωθεί η εκκλησία να ακούσουν όπως κάθε Σάββατο τη λειτουργία, μια λειτουργία που συχνά χοροστατεί ο ίδιος ο Πατριάρχης και μετά θα περιμένουν το κυριακάτικο επισκεπτήριο. Όσοι έχουν συγγενείς, παιδιά που ζουν στην Πόλη, φίλους ίσως έχουν κάποια επίσκεψη. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν σε μια από τις επισκέψεις των Ελλήνων τουριστών που έκαναν τον κόπο να ξεκλέψουν λίγο χρόνο από τις διακοπές τους εδώ για να έρθουν και να τους φέρουν δώρα και πάνω από όλα αγάπη.

Η ζωή στο ελληνικό γηροκομείο της Κωνσταντινούπολης δεν είναι εύκολη. Στεγάζεται εντός του συγκροτήματος των Νοσοκομείων Βαλουκλή, ένα νοσοκομείο ξακουστό σε όλο τον κόσμο γιατί ανάμεσα στις υπόλοιπες κλινικές του φιλοξενεί δυο αποτελεσματικές κλινικές στην αποθεραπεία από την εξάρτηση του αλκοόλ και των ναρκωτικών, όπως με περηφάνια μας λέει καθώς μας υποδέχεται ο κύριος Δημήτρης Καραγιάννης. Φέτος το νοσοκομείο που ιδρύθηκε το 1753 γιορτάζει 250 χρόνια ζωής. Στο χώρο που βρίσκεται σήμερα, περίπου μισή ώρα από το κέντρο, στο Επταπύργιο, μεταφέρθηκε στα 1850 από το Γαλατά. Φτιάχτηκε από τον Ελληνισμό της πόλης για την περίθαλψη των ορθόδοξων Ελλήνων και αποτέλεσε για δεκαετίες έναν αληθινό φάρο μαζί με τα υπόλοιπα Ελληνικά ιδρύματα για τους Ρωμιούς, ιδιαίτερα σε εποχές που οι καταστάσεις δυσκόλευαν. Σήμερα είναι υπό την αιγίδα των Εθνικών Φιλανθρωπικών Καταστημάτων, όπως αποκαλούνται. Πρόεδρος της εφορίας είναι ο Δημήτρης Καραγιάννης, ένας εξαιρετικά σημαντικός επιστήμονας που αφιέρωσε τη ζωή του εκεί. Καθώς περνάς την πόρτα του κτηρίου που στεγάζεται το γηροκομείο, που φιλοξενεί μονάχα Έλληνες ηλικιωμένους, που αυτή την εποχή φτάνουν τους 110, οι ψηλοτάβανες σάλες σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές. Από τα χολ μέχρι τα γραφεία, υπέροχα παλιά έπιπλα από περασμένες δεκαετίες φτιάχνουν ένα αρχοντικό σκηνικό. Έπιπλα που φαίνεται πως κρύβουν ιστορίες. Ιστορίες ενός παράξενου και εξαιρετικά ανήσυχου αιώνα για τους Έλληνες της πόλης.

Η Φωτεινή Μαγιόγλου είναι η προϊσταμένη τα τελευταία τρία χρόνια. Αποφάσισε να έρθει να δουλέψει εδώ από αγάπη για αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους, όπως μου λέει με το χαρακτηριστικό παχύ λάμδα της. Μαζί με τα υπόλοιπα δεκαεπτά άτομα του προσωπικού που όμως δεν είναι Έλληνες όπως παλιά. Περπατάμε στους διαδρόμους. Είναι η ώρα που αποσύρονται στα δωμάτια. Στο χωλ η κυρία Μαργαρίτα με φωνάζει να με ρωτήσει από πού είμαι. Εσείς τη ρωτώ; Από το Πέραν μου απαντά. Είμαι σαράντα επτά ετών. Τώρα που πέθανε ο πατέρας μου, γνωστός ασφαλιστής θα υπάγω στας Αθήνας να ζήσω. Μαζί με την οικογένεια Δημητριάδη αν γνωρίζετε. Έχει κοκέτικη εμφάνιση, βαμμένα νύχια και στην πραγματικότητα είναι 88 ετών και ο πατέρας της πεθαμένος εδώ και μισό αιώνα.

Οι περισσότεροι θυμούνται με νοσταλγία τις χρυσές μέρες της Πόλης. Τα σπίτια στο Πέραν, το Ταξίμ και το Βόσπορο, τα αξιώματα. Για τους διωγμούς δεν θέλουν να μιλούν πολύ πολύ. Σε μια άκρη η φωτογραφία του κυρίου Νίκου. Πέθανε πέρσι, εκατό χρόνων. Η λατέρνα του ήταν μυθική στην Πόλη. Έξω από το δωμάτιο του συναντώ τον κύριο Λάζαρο. Σαράντα χρόνια μουσικός σε καράβια. Γύρισε όλο τον κόσμο. Ομιλούσα πάντα άψογα την αγγλική, μου λέει. Τα δωμάτια μοιάζουν με δωμάτια σπιτιών. Έχουν φέρει όσα πίστευαν ότι θα τους βοηθούν να θυμούνται. Όσοι δεν έχουν παιδιά πουλούν τα σπίτια τους και αγοράζουν για το υπόλοιπο του βίου τους μονόκλινα δωμάτια μεταφέροντας όσο πιο πολλά από τα υπάρχοντα τους μπορούν. Μετά το θάνατο τους τα έπιπλα μένουν στο ίδρυμα. Ο κύριος Λέανδρος, 93 χρόνων με καταγωγή από τη Χαλκηδόνα και σπίτι στο Μόδι, πριν το πουλήσει και το δωρίσει στο γηροκομείο, ήταν ράφτης για πολλά χρόνια. Εξήντα έξι συνολικά. Μου αρέσουν οι καλοντυμένοι άνθρωποι ξέρεις. Στην Πόλη είμαστε πια όμηροι. Εδώ καλά είναι, αλλά κακόν εστί το γήρας.

Τους ανθρώπους αυτούς βοηθά από το 1946 ο Σύνδεσμος βοηθείας απόρων, ασθενών και γερόντων των νοσοκομείων Βαλουκλή. Με 450 ενεργά μέλη, σε σύνολο περίπου δύο με δυόμισι χιλιάδων Ελλήνων που έχουν απομείνει στην Πόλη, αφιερώνουν πολλές ώρες της βδομάδας σε κείνους. Ο ρόλος του συλλόγου ήταν ιδιαίτερα σημαντικός στον πόλεμο, όταν οι δυσκολίες του νοσοκομείου αντιμετωπίστηκαν χάρη σε μια ειδική συνδρομή που έβαλαν στους προύχοντες. Ο πρόεδρος του συλλόγου τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, λογιστής στο επάγγελμα, Γεώργιος Ατέσογλου θεωρεί καθήκον το να προσφέρεις. Εκμεταλλεύεται την μεσημεριάτικη αργία για έρχεται. Τον άνθρωπο τον μόνο πρέπει να τον βαστήξεις από το χέρι μου λέει και ανοίγει κουτιά με γλυκά για τους γέροντες. Τα παράπονα για τους Έλληνες πολιτικούς δεν λείπουν. Χρηματοδότηση επίσημη από το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει.

Ένα από τα πιο συγκινητικά δωμάτια είναι της κυρίας Ευσεβίας. Εκδότρια της μια εκ των δύο ελληνικών εφημερίδων της πόλης. Της Απογευματινής. Κυκλοφορεί από το 1925. Ο Πατριάρχης της έδωσε πρόσφατα το Μεγαλόσταυρο μου λέει και μου δείχνει ένα φύλο της εφημερίδας. Όσο ζω θα την εκδίδω. Οι Τούρκοι την εκτιμούν, δεν παντρεύτηκα ποτέ γιατί ανέλαβα να βοηθήσω τα αδέρφια μου στην έκδοση. Ξέρετε, λέει και δακρύζει, οι πλούσιοι έφυγαν από χρόνια από την Πόλη και έμεινε μόνον η μεσαία τάξις. Η Ανδρομάχη, η Κορνηλία και η Έλλη έγιναν φίλες εδώ. Δεν ακούν καλά καλά η μία την άλλη αλλά μου αναφέρουν ονόματα. Τα Ταταύλα ή Κουρτουλούς, τα σπίτια με τις αυλές που χάθηκαν, χοροεσπερίδες, το Μέγα Ρεύμα. Θες δεν θες εκεί μέσα βουρκώνεις. Και αλλού συγκινείσαι στη θέα μοναχικών ηλικιωμένων ανθρώπων αλλά εκεί το ιστορικό βάρος είναι διαφορετικό. Οι φωτογραφίες πάνω στα κομοδίνα, τα αποκόμματα των εφημερίδων, τα ενθυμήματα μιας εποχής που για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης έχει παρέλθει από καιρό. Την Τουρκία την θεωρούν πατρίδα τους, την Ελλάδα την αγαπούν, μερικοί ονειρεύονται μια βόλτα στο Ζάππειο των Αθηνών, άλλοι ένα ταξίδι στη Χίο από όπου έχουν μακρινή καταγωγή. Μια βόλτα στον κήπο έρχεται λίγο πριν φύγουμε να ζητήσει μια τυφλή ηλικιωμένη γυναίκα. Η προϊσταμένη υπογράφει το χαρτί της άδειας και κείνη με τη βοήθεια της συγγενούς της γεμάτη χαμόγελα κατεβαίνει τη μαρμάρινη σκάλα. Στο γυρισμό σιωπή.

*Οι φωτογραφίες είναι του Anders Petersen, από την έκθεση Zaman/Χρόνος, Στιγμές από την Τουρκία που φιλοξενείται στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης έως τις 22 Οκτωβρίου.

Πηγή:http://parallaximag.gr/

Τα μπαχαρικά της πολίτικης κουζίνας

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 02 May 2014 07:18:00 +0000

Καλημέρα και καλό μας μήνα!

Προσπαθούσα χθες να διαλέξω πια συνταγή θα σου γράψω σήμερα και ξαφνικά μου έσκασε η σκέψη στο κεφάλι! Πως να σου δώσω συνταγές και μυστικά αν πρώτα δεν σου γράψω για το βασικό συστατικό της πολίτικης κουζίνας; Χρώματα που γαληνεύουν την ματιά σου και μυρωδιές που σε ταξιδεύουν στα παζάρια μπαχαρικών της Πόλης. Τα μυρωδικά, τα μπαχαρικά και τα βότανα είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την πολίτικη κουζίνα και με αυτά θέλω σήμερα να ασχοληθούμε.

Βασίλισσα των μπαχαρικών είναι η κανέλα. Νοστιμίζει με το ζεστό άρωμα και χρώμα της την καθημερινότητα μας. Ανακουφίζει από την ναυτία, ενεργοποιεί τον μεταβολισμό και είναι κύριο συστατικό σε πολλές αφροδισιακές συνταγές μιας και από την αρχαιότητα ακόμα, χορηγούνταν σε περιπτώσεις σεξουαλικής ανικανότητας. Όπως λέει κι ο παππούς στην ταινία του Μπουλμέτη, η κανέλα φέρνει κοντά τους ανθρώπους, τους κάνει να κοιτάζονται στα μάτια.

Βανίλια. Απαραίτητη στα περισσότερα γλυκά και τα αφεψήματα. Βοηθάει στην πέψη και τονώνει το νευρικό σύστημα. Το ήξερες εσύ ότι στα ζαχαροπλαστεία της Πόλης έκαιγαν βανίλια με βούτυρο και ζάχαρη για να προσελκύσουν με το άρωμα περισσότερους πελάτες; Ούτε κι εγώ!

Στην κουζίνα της Πόλης, τον ρόλο του πρωταγωνιστή έχουν τα πιπέρια. Κόκκινα, μαύρα, πράσινα, ροζέ, το καθένα με την γεύση του και την μυρωδιά του. Συμβάλλουν στην συντήρηση των τροφίμων, βοηθούν στην πέψη και καταπολεμούν τα βακτηρίδια. Είδες το πιπεράκι ιδιότητες;

Σειρά έχουν το γαρύφαλλο και το μοσχοκάρυδο. Χρησιμοποιούνται σε γλυκά, κοκκινιστά κρέατα και σάλτσες αλλά και σε σαλάτες. Προσοχή με την χρήση του μοσχοκάρυδου γιατί σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να γίνει τοξικό!

Το μπαχάρι. Η γεύση του θυμίζει συνδυασμό κανέλας και γαρύφαλλου και είναι δυνατή. Ταιριάζει πολύ στο κρέας και έχει πολλά αντιοξειδωτικά.

Το κύμινο με δυνατό και βαρύ άρωμα και γεύση, θυμίζει το κάρυ. Χρησιμοποιείται σε κρέατα, σε όσπρια, σε ορισμένα τυριά και σε ψωμί. Ως αφέψημα τονώνει την καρδιά και μειώνει την ταχυπαλμία. Δρά σπασμολυτικά σε ισχυρούς πόνους και συνιστάται για την αντιμετώπιση της ανορεξίας και της δυσπεψίας. Επίσης διευκολύνει γαλακτόρροια στον μητρικό θηλασμό.

Το σαφράνι ή σαφράν ή κρόκος αρωματίζει και χρωματίζει. Με αυτό βάφεται το πιλάφι και πολλά άλλα φαγητά και ποτά. Έχει αφροδισιακές ιδιότητες και λειτουργεί και αυτό αποτοξινωτικά στον οργανισμό. Η ελληνική γη παράγει τον καλύτερο κρόκο.

Το κάρυ ή κουρκουμάς ή κιτρινόριζα, λειτουργεί ως αντιγηραντικό του εγκεφάλου. μαγειρεύεται πάντα με λάδι ή λίπος για να αναδυθεί το χρώμα του και η γεύση του. Στην Δύση κυκλοφορεί σε μορφή σκόνης.

Η μαστίχα δίνει ιδιαίτερο άρωμα και γεύση στα γλυκά, σε ποτά,σε φαγητά, στο κρασί, σε ψωμί και στο ρακί. Είναι φάρμακο για το στομάχι αλλά και διεγερτικό. Για την διεγερτική αυτή ιδιότητα της, λέγεται πως, ο μεγαλύτερος τραπεζοκόμος του σουλτάνου παρασκεύαζε ψωμί με μαστίχα προκαλώντας "άμετρον και αχαλίνωτον ακολασίαν" (δηλαδή χαμό!). Έχει επουλωτική δράση σε φλεγμονές και ανακουφίζει από την δυσπεψία και τον τυμπανισμό. Βρε την μαστίχα!

Το μαχλέπι που προέρχεται από το κουκούτσι των αγριοκέρασων, χρησιμοποιείται ως αρωματικό σε τσουρέκια και κουλούρια και έχει αποχρεμπτικές ιδιότητες.

Ο γλυκάνισος ή ανασόνι όπως το λένε στην Πόλη, αρωματίζει σάλτσες, ζυμαρικά, το ψωμί, γλυκά, το ρύζι και ποτά. Βοηθάει πολύ στην χώνεψη και το τσάι του ανακουφίζει τους κολικούς των μωρών.

Το σουμάκι ή sumak, με το κοκκινωπό του χρώμα και την ιδιαίτερη γεύση του που φέρνει λίγο σε λεμόνι, συνοδεύει τέλεια όλα σχεδόν τα κεμπάπ, τα ψητά κρέατα αλλά και διάφορες σάλτσες και dressings.

Αυτή ήταν μια μικρή εισαγωγή στα μπαχαρικά και στα μυρωδικά της πολίτικης κουζίνας. Αν θέλεις την συμβουλή μου (δηλαδή την θέλεις δεν την θέλεις εγώ θα στην πω!), βρες ένα κατάστημα που πουλάει μπαχαρικά, μπες μέσα και πάρε λίγη ποσότητα απ΄όλα. Αποθήκευσε τα στην κουζίνα σου και να δεις που θα σου χρειαστούν...Ξέρω τι σου λέω!

Αυτά τα ολίγα από μένα, καλό και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο να έχουμε!!

Κέικ...for good!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 29 Apr 2014 11:14:00 +0000

Καλησπέρα πέρα για πέρα!

Η σημερινή ανάρτηση μου δεν αφορά άμεσα την Πόλη ή την Πολίτικη κουζίνα. Με την σημερινή ανάρτηση μου θα σε κάνω να φτιάξεις και να καταναλώσεις άφθονο κέικ, χωρίς τύψεις για τις θερμίδες που θα πάρεις (για τις θερμίδες μπορείς να μοιρολογήσεις όταν ανέβεις στην ζυγαριά κάνα δυο μέρες αφού κάνεις αυτό που θα διαβάσεις, αλλά αυτό δεν μας απασχολεί τώρα).

Το λοιπόν άκου πως έχει το πράγμα...Κάθε χρόνο, την 3η Κυριακή του Μάη (μετά την 2η που είναι η γιορτή της μητέρας), μπορείς να φτιάχνεις, να ψήνεις και να τρως όσο κέικ θέλεις! Ναι μην με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα απ΄την συγκίνηση...Μπορείς! Η φετινή πρόκληση του συγκεκριμένου θεσμού είναι : "Εσύ για ποιόν θα φτιάξεις κέικ;"(πέρα από τον εαυτό σου) και αν θέλεις να λάβεις μέρος, θα πρέπει να φτιάξεις κέικ και να το χαρίσεις σε όποιον αγαπάς! Φέτος λοιπόν η Παγκόσμια Ημέρα Ψησίματος Κέικ είναι στις 18 Μαϊου και μέχρι τότε θα έχω φροντίσει κι εγώ να σου δώσω τις δικές μου συνταγές για κέικ!

Η γιορτή όμως δεν αρχίζει την 3η Κυριακή του Μάη... Άκου τώρα το καλύτερο! Η ομάδα του Food4good σε συνεργασία με το Βιταμ γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Ψησίματος Κέικ και μάλιστα για καλό σκοπό! Έτσι λοιπόν το Σάββατο 3 Μαϊου και απο τις 11 το πρωί ως τις 3 το μεσημέρι, με τιμή εισόδου 5 ευρώ, μπορείς να απολαύσεις γλυκά ή αλμυρά κέικ που θα έχουν φτιάξει για τους παρευρισκόμενους, 20 γνωστοί bloggers. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον κήπο του six d.o.g.s και τα έσοδα από αυτήν την εκδήλωση θα διατεθούν για την στήριξη του Π.Ε.Γ.Κ.Α.Π.-Ν.Υ. (Πανελλήνια Ένωση Γονέων Και Κηδεμόνων Ατόμων Νοητικά Υστερούντων).

Ευκαιρία λοιπόν να πάρεις τα παιδάκια σου, να κάνετε την βολτίτσα σας το Σάββατο το πρωί και να γευτείτε τον μπουφέ με τα κέικ των bloggers του Food4good ! Αν ρωτάς για μένα...κάπου εκεί θα είμαι και θα...γιορτάζω τρώγοντας!!

Photos via pinterest.com

Μουτζβέρια Πολίτικα ή απλά... κολοκυθοκεφτέδες!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 28 Apr 2014 09:05:00 +0000

Καλημέρα και καλή εβδομάδα παρέα!

Σου μιλάει ο αυτόματος που έχω στο μυαλό μου γιατί το χειροκίνητο σύστημα είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (σε μια φάση τραγική που λέει και το λαϊκό άσμα) και όχι από την πολύ ξεκούραση. Πέρασα ένα σαββατοκύριακο στα άδυτα του blogger και αφού άλλαξα 43 backgrounds και περισσότερα από 100 templates είμαι πάλι στο μηδέν μιας και μόλις πριν 2 ώρες κατάφερα να ξεκολλήσω το ρημάδι το background που δεν ξεκόλλαγε ότι κι αν έκανα (και έκανα πολλά, πίστεψε με!).

Παρόλα ταύτα, επειδή έχω και 3 στόματα εκτός από το δικό μου να ταϊσω, μαγείρεψα κιόλας! Εκτός από τα φαγητά του Σαββατοκύριακου έφτιαξα και κάνα δυο άλλα πραγματάκια, θα ακολουθήσουν περιγραφές μέσα στην εβδομάδα. Για σήμερα επέλεξα να σου δείξω μια πανεύκολη και γρήγορη συνταγή-ορεκτικό-μεζεδάκι (όπως θέλεις πες το) που θα λατρέψεις!

Το λοιπόν..Εγώ τα κολοκυθάκια τα σιχαίνομαι! Δεν μ αρέσει καθόλου αυτή η γεύση που ΔΕΝ έχουν και τα σιχαίνονται και οι γιοί μου. Ο μόνος τρόπος που τα τρώμε και εγώ και οι άγριοι είναι όταν είναι incognito και δεν φαίνονται. Μια πολύ καλή incognito λύση για τα κολοκυθάκια λοιπόν είναι τα μουτζβέρια ή κολοκυθοκεφτέδες. Πάρε στυλό και γράφε ή εναλλακτικά εκτύπωσε με (αν πάσχεις κι εσύ από ελαφριάς μορφής άνοια όπως κι εγώ).

Μουτζβέρια πολίτικα

Υλικά:

7-8 μεγάλούτσικα κολοκυθάκια
3 αυγά
1 κρεμμύδι ξερό
1 ματσάκι άνηθο
περίπου 1/4 της κούπας λάδι
250-300 γραμμάρια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
αλάτι-πιπέρι
1/4 φέτα
Guest star: 1 χούφτα κίτρινο τυρί που λιώνει (εγώ έβαλα ρεγκάτο)

Εν ψυχρώ εκτέλεση :

Ψιλοκόβεις τον άνηθο...

Καθαρίζεις με το κολυθοκαθαριστήρι (χα!) τα κολοκύθια και τα τρίβεις στον τρίφτη. Αφήνεις μέσα σε σουρωτήρι αρκετή ώρα να στραγγίξουν καλά διότι ως γνωστόν τα κολοκύθια, εκτός απο άνοστα είναι και τίγκα στο νερό.

Και τώρα αρχίζεις το ανακάτεμα! Μέσα σε λεκάνη βάζεις : Το κολοκύθι που έχεις στραγγίσει καλά με τα χέρια, τον ψιλοκομμένο άνηθο, τα αυγά, το λάδι, τα τυράκια σου τριμμένα,αλατάκι και πιπεράκι, το κρεμμύδι τριμμένο κι αυτό στον τρίφτη.Αφήνεις για το τέλος το αλεύρι. Ρίχνεις σιγά σιγά το αλεύρι και ανακατώνεις μέχρι να πετύχεις ένα ομοιόμορφο μείγμα-χυλό, ο οποίος όμως θα είναι πηχτός.

Βάζεις λαδάκι στο τηγάνι σου και μόλις κάψει, παίρνεις κουταλιές από το μείγμα και τηγανίζεις.

Συμβουλή Νο1 : Επειδή καίγονται εύκολα, μην κάνεις άλλη δουλειά παράλληλα όταν τηγανίζεις τα μουτζβέρια.

Συμβουλή Νο2 : Για να μην σου γεμίσει όλο το τηγάνι χυλό από incognito κολοκύθι, όσο τηγανίζεις την μία πλευρά, με ένα κουτάλι μπορείς να ρίχνεις κουταλιές από το ζεστό λάδι στην επάνω πλευρά που δεν είναι ακόμα ψημένη, έτσι ώστε να κάνει κρούστα και να μπορέσεις να γυρίσεις τα μουτζβέρια εύκολα για να τηγανιστούν και από την άλλη πλευρά!

Για συνοδευτικό και για να στολίσεις το πιάτο σου, κόψε ροδέλες ντομάτες και φτιάξε είτε λίγο τζατζίκι, είτε μια απλή και ταπεινή σως γιαουρτιού. Ταιριάζει απόλυτα!

Καλή όρεξη ή απλά...Afiyet olsun !

P.S. : Θα δείξεις κατανόηση για λίγο καιρό με τις φωτογραφίες μου γιατί προσπαθώ να το μάθω το σπορ!

Δίαιτα απο Δευτέρα ή Πως να αξιοποιήσεις τα τσουρέκια που περίσσεψαν

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 25 Apr 2014 09:40:00 +0000

Το λοιπόν καλημέρα!

Τι καλημέρα δηλαδή που μεσημέριασε κι εγώ ακόμα προσπαθώ να διαλέξω background για το ταπεινό τούτο σπιτάκι μου! Τα μάτια μου παίζει να έχουν τετραγωνίσει και κάπου εδώ το αφήνω το σπορ για το βράδυ που θα κοιμηθούν οι άγριοι γιατί έχουμε κι ένα σπίτι να σουλουπώσουμε!

Στο θέμα μας τώρα!

Έχω δυο τσουρέκια απ την ντουζίνα που έφτιαξα την Μεγάλη Δευτέρα (τι σκεφτόμουν; μοίρασα πόσα,φάγαμε άλλα τόσα και δεν τελειώνουν τα άτιμα!) τα οποία και δεν θέλω να πετάξω γιατί τα λυπάμαι και δεν θέλω να κυκλοφορούν στο σπίτι μου Δευτέρα πρωί που θέλω να ξεκινήσω δίαιτα! (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία).Θυμήθηκα λοιπόν 2 συνταγές που είχα φτιάξει με τα τσουρέκια που περίσσεψαν από την περσινή ντουζίνα (ω ναι!), τις έγραψα και τις έστειλα στην Μαρία για να δημοσιευτούν στο αγαπημένο μου IVFforums που μου δίνει χώρο να γράφω κι εκεί τα εσώψυχα μου και σου παραθέτω το άρθρο και τις συνταγές!

Εκμέκ

Υλικά

1 τσουρέκι
2 φακελάκια κρέμα ζαχαροπλαστικής στιγμής
800 ml φρέσκο γάλα
1 φλιτζάνι τσαγιού νερό
1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 φυτική κρέμα γάλακτος
2 κουταλιές της σούπας άχνη ζάχαρη
Αμύγδαλο φιλέ

Εκτέλεση

Κόβεις το τσουρέκι σε φέτες και τις απλώνεις σε ένα ταψί. Φτιάχνεις το σιρόπι βράζοντας την ζάχαρη με το νερό. Περιχύνεις με το σιρόπι το τσουρέκι. Σε μεγάλο μπολ χτυπάς στο μίξερ το περιεχόμενο των φακέλων με την κρέμα ζαχαροπλαστικής με το γάλα. Απλώνεις την κρέμα πάνω από το τσουρέκι. Σε άλλο μπολ χτυπάς την φυτική κρέμα γάλακτος με την άχνη ζάχαρη τόσο ώστε να σφίξει και να γίνει σαντιγί. Απλώνεις την σαντιγί πάνω από την κρέμα ζαχαροπλαστικής, πασπαλίζεις το γλυκό με αμύγδαλο φιλέ και το αφήνεις στο ψυγείο να κρυώσει...Έτοιμο!

Παξιμάδια

Υλικά

Τσουρέκι
Λίγο μέλι
Λίγα αμύγδαλα φιλέ

Εκτέλεση

Κόβεις το τσουρέκι σε λεπτές φέτες, αλείφεις κάθε φέτα με λίγο μέλι και αραδιάζεις σε λαμαρίνα. Πασπαλίζεις με αμύγδαλο φιλέ και ψήνεις σε μέτρια θερμοκρασία, τόσο ώστε να στεγνώσει το τσουρέκι και να πάρουν χρώμα τα αμύγδαλα. Όταν είναι έτοιμα τα παξιμάδια, πασπαλίζεις με λίγη άχνη ζάχαρη και κανέλα και απολαμβάνεις!

Αν έχεις λοιπόν τσουρέκι που θέλεις να μην κυκλοφορεί στο σπίτι σου από Δευτέρα αλλά παρ΄ όλα αυτά δεν θέλεις να το πετάξεις, φτιάξε αυτές τις δοκιμασμένες συνταγές το Σαββατοκύριακο να γλυκάνεις την οικογένεια! Και θα το ευχαριστηθείς και πολλές ευχές θα μου δώσεις για την ιδέα και τώρα που με διαβάζεις σκέφτεσαι "Πόσο ψώνιο μπορεί να είναι η τύπισσα;". Δεν είμαι ψώνιο μάνα μου, είμαι καλοφαγού και φαίνεται στην περιφέρεια μου!

Καλή επιτυχία και Καλό Σαββατοκύριακο!

Ας συστηθούμε...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 24 Apr 2014 08:51:00 +0000

Καλημεροκαλησπέρες!

Λογικά θα θέλεις να μάθεις ποιά είμαι και από που κρατάω. Ακόμα κι αν δεν θέλεις εγώ θα τα πω έτσι γιατί δεν γίνεται να μην γνωριστούμε βρε αδερφέ! Το λοιπόν...Είμαι η Μελίνα, ετών 38, μαμά του Βασίλη και του Μάριου, σύζυγος, γυναίκα, νοικοκυρά κ.τ.λ. κ.τ.λ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την Μαίρη Παναγιωταρά δεν είναι συμπτωματική! Κάνω ότι έκανε και η Μαίρη Παναγιωταρά σε καθημερινή βάση, φουλ τάιμ και χωρίς ρεπό!

Εκτός από τα παραπάνω, ασχολούμαι επαγγελματικά με το πλέξιμο! Το τρίτο μου παιδί το Τράβα Μαλλί, γεννήθηκε πριν 3 χρόνια περίπου, όταν κλεισμένη μέσα στο σπίτι και μεγαλώνοντας τα παιδιά μου, φρίκαρα και έπρεπε να νιώσω πως δουλεύω έστω και μέσα από το σπίτι! Και πέτυχε!

Να σου πω τώρα πως προέκυψε το παρόν blog! Το λοιπόν (δις) η καταγωγή μου είναι από την Πόλη και είμαι πολύ περήφανη για αυτήν! Δεν γεννήθηκα εκεί, οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα το 1976 και κάπως έτσι έκανα το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μέσα στην κοιλιά της μαμάς μου. Η αγάπη μου αυτή για την Πόλη είναι άκρως δικαιολογημένη γιατί όπως έλεγε κι ο μπαμπάς μου "Έχεις πιει νερό απ' την Πόλη εσύ για αυτό έχεις πάρει όλες τις συνήθειες" και με καλύπτει απόλυτα! Νοιώθω πως γεννήθηκα και δεν έφυγα ποτέ από εκεί και παρόλο που ζω εδώ, είμαι σίγουρη πως κάπως, κάποτε θα επιστρέψω εκεί που ανήκω!

Ως γνήσια λοιπόν Πολίτισσα, έχω μεγαλώσει σε ένα σπίτι που οι μυρωδιές και τα φαγιά έπαιρναν κι έδιναν! Το τι κανέλες, μαστίχες, μαχλέπια έχω μυρίσει 38 χρόνια δεν λέγεται! Εκτός από τα φαγιά, παίρνουν και δίνουν (ακόμα) και τα κιλά μου αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν επιθυμώ για προφανής λόγους να αναλύσουμε γιατί θα πάθω αποπληξία. Όλες αυτές οι μυρωδιές λοιπόν, υπάρχουν και στο δικό μου σπίτι και επειδή τις αγαπώ, θέλω να τις αγαπήσεις κι εσύ! Η βασική θεματολογία μου λοιπόν θα είναι η Πόλη, η κουζίνα της, οι Πολίτες, οι συνήθειες τους και ότι έχει να κάνει με την πατρίδα μου.Σε αυτό το σημείο πρέπει να σου πω πως αυτό το blog δεν θα υπήρχε αν πριν λίγο καιρό δεν είχα την τύχη να παραβρεθώ στις Ψηφιακές Γειτονιές ,ένα σούπερ διαδραστικό συνέδριο για τους Έλληνες bloggers.

Επειδή νομίζω πως είπα πολλά και σε ζάλισα και κυρίως ζαλίστηκα κι εγώ γιατί με κάνουν poke οι άγριοι (Βασίλης και Μάριος) για να παίξουμε, σε αφήνω κάπου εδώ! Αν έχεις οποιαδήποτε απορία, ερώτηση, σχόλιο, αναλαμπή, εδώ είμαι να τα λύσουμε!

Φιλιά και καλώς ήρθα και καλώς με βρήκες!