دنیای راه راه

اعلامیه‌ی تغییر مکان!

kosar21 — Tue, 19 May 2009 20:27:07 GMT

گمان نکنم اینجا دیگر به روز بشود. اگر خواننده‌ی این وبلاگ بوده‌اید، از این به بعد خواننده‌ی این یکی وبلاگ باشید!

اگر هم از طریق فیدخوان، مطالب این وبلاگ را پیگیری می‌کردید، این آدرس را جایگزین فید قبلی کنید.

البته چیزی عوض نشده است؛ فقط جای نوشته‌ها عوض شده، وگرنه نویسنده‌ی آن یکی وبلاگ هم، همین کوثر است، با همان افکار و عقاید.

ما زن‌ها را باور کنید!

kosar21 — Mon, 13 Apr 2009 05:59:30 GMT

استغفرالله! ما که به همچین چیزهایی اعتقاد نداریم، ولی می‌گویند آن‌ور آبی‌ها همه‌اش «زن» و «مرد» می‌کنند و انجمن حمایت از زنان می‌سازند و فمینیست می‌شوند و به «زن» لقب «جنس دوم» می‌دهند. البته ما فرهیخته‌ایم و فمینیسم‌ناپذیر! و خوب می‌دانیم که جامعه متشکل از «زن» و «مرد» است و منظور از «ملت» و «مردم» و «آدم‌ها»، هم زنان هستند و هم مردان...

دنباله‌اش...

آموزش قبل از درگیری یا حین درگیری؟

kosar21 — Tue, 07 Apr 2009 05:09:18 GMT

وقتی یک نفر بر حسب اتفاق، یا حالا بی‌احتیاطی خودش، می‌افتد توی استخری، رودخانه‌ای، چیزی؛ بقیه نمی‌آیند همان‌جا برایش کلاس درس بگذارند که «خوبه، آفرین، یه کمی خودتو شل کن، دست و پا نزن، نترس الان میای روی آب»، یا «صبر کن حالا که توی آبی بیام شنا یادت بدم که غرق نشی!»...

ادامه‌اش...

مرد باش

kosar21 — Tue, 07 Apr 2009 05:08:32 GMT

از بچگی توی گوشش می‌خوانند «مرد که گریه نمی‌کنه». بعد برای اینکه مردانگی‌اش را ثابت کند، بغضش را فرو می‌دهد و فقط لرزش لب‌هایش می‌ماند. می‌ماند تا ابد. این یکی درس را خوب یاد می‌گیرد و می‌شود عاشق تنهایی…

شهدا هم آدم بوده‌اند

kosar21 — Mon, 23 Mar 2009 12:24:45 GMT

«ما از شهدا هیچی نمی‌دونیم» … «ما شهدا رو نشناختیم».
تا حالا چند بار این جمله‌ها و امثال این جمله‌ها را شنیده‌اید؟ من از شنیدن این جمله‌های تکراری متنفرم. از هر چیزی که شهدا را یک جای بلند بنشاند که دست هیچ‌کسی بهشان نرسد، متنفرم. از اینکه شهدا را پیغمبر و پیغمبرزاده معرفی می‌کنند متنفرم. شهدا هم آدم بوده‌اند؛ درست مثل خیلی از کسانی که دور و برمان می‌بینیم. حالا تو می‌خواهی دقیق‌تر باشد بگو: «آدم‌های خوبی بوده‌اند»؛‌ ولی به خدا از همین دنیا و همین خاک سربرآورده‌اند. از مریخ نیامده بودند که حالا ما هر وقت حرف از جبهه و جهاد شد، همان منبر همیشگی را برویم که آره، آن زمان که جنگ بود، چنین گوهرهایی توی جبهه بودند، چنان انسان‌های وارسته‌ای آنجا جنگیدند. و بعد چند تا خصوصیتی که از شهدا شنیده‌ایم را بکنیم پتک و بکوبیم سر خودمان که: بعله! آن‌ها توی دمای n درجه، فلان کیلو تجهیزات با خودشان حمل می‌کردند و x کیلومتر پیاده توی رمل‌ها و چه‌ می‌دانم، گِل‌ها راه می‌رفتند و از خدا هم غافل نمی‌شدند...

برای به نتیجه رسیدن این بحث، باید اینجا را ببینید.

وقتی اهداف تبیین نشده باشد

kosar21 — Mon, 23 Mar 2009 12:22:57 GMT

آقای سپاه که اردوی راهیان نور راه می‌اندازی؛ آدم‌ها نمی‌آیند جنوب که چند روز دور هم باشند و خوش بگذرانند و برای نمکش کمی خاک بخورند! می‌آیند آنجا خودسازی کنند، اقلا تفکر کنند و با سیره‌ی شهدا مأنوس بشوند. توی سیره‌ی کدام شهید، به تعویق انداختن نماز اول وقت بوده که توی اردوی «راهیان نور» از اصول مسلم شده است؟

وقتی عمل‌مان با حرفمان یکی نباشد، حرف می‌شود شعار. حالا قرار است با این شعارها، چه کسانی متحول بشوند؟

نظرات این مطلب را اینجا بخوانید

بیب

kosar21 — Fri, 06 Mar 2009 19:11:18 GMT

دیدید توی کارتون‌ها از این دستگاه‌های طلایاب را نشان می‌دهد؟ طرز کارش را دیدید؟ هر چی به طلا نزدیک‌تر می‌شود، صدایش بیشتر در می‌آید...

بقیه‌اش را اینجا نوشته‌ام

کاش پسر بودم

kosar21 — Tue, 03 Mar 2009 08:53:18 GMT

تا به حال چند بار از ته دل آرزو کرده‌ام که ای کاش پسر بودم. تعداد دفعاتش را یادم نمی‌آید، اما دو بارش را مطمئنم. بار اولش را هم یادم نمی‌آید چرا و کِی! ولی بار دوم را به خاطر تکرار شدنش یادم هست و آن هم وقتی بود که داشتم از نگاه تیز و هرزه‌ی یک جنس مذکر فرار می‌کردم.

این مطلب رونوشتی است از این یکی!

مه‌آلود

kosar21 — Sun, 01 Mar 2009 03:57:43 GMT

دو روزه یه جور عجیبی شدم. همه‌ش بازگشت دارم به گذشته. به یه زمان‌‌ها و مکان‌هایی که حتی نمی‌دونم کی هست و کجاست. یه چیزی منو می‌کشونه به گذشته، ولی قبل از رسیدن به مقصد، وسط راه رهام می‌کنه و فقط یه حس آشنا برام می‌ذاره...

...

کله بادکنکی

kosar21 — Thu, 26 Feb 2009 20:26:12 GMT

توی کلاس نشسته بود و به درس گوش می‌داد. داشت به حرف‌های استاد فکر می‌کرد که یکهو خاطره‌ی چند سال پیشش، سرک کشید وسط حرف‌های علمی استاد. هنوز خاطره کامل نشده بود که یک سؤال از گوشه‌ی ذهنش پرید وسط خاطره و حرف‌های علمی استاد. همین‌طور که داشت توی ذهنش، به سؤال، جواب می‌داد، یکی‌یکی بقیه‌ی خاطره‌ها و حرف‌ها و سؤال‌ها و دیده‌ها و شنیده‌ها و ایده‌ها و ... سرک کشیدند و آمدند وسط سرش. آن‌قدر سر و صدا کردند که بقیه را هم خبر کردند...

این هم آخر و عاقبتش