Koşarca

Cappadocia Ultra Trail serüveni ve "ultracılar yürüyo yae"

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Fri, 26 Oct 2018 12:42:00 +0000

Yarış raporu… Özellike ultracılar diye tabir ettiğimiz trail koşucularının önem verdiği bir faaliyet. Özellikle o parkura dair bilgi edinmek istiyorsanız, inişli çıkışlı ve çok değişkenli bir topyekûn mücadele demek olan ultra maratonun hem organizasyon ayağı hem parkur ayağı olmak üzere bir çok özelliğine vakıf olmak istiyorsanız yapacağınız ilk şey farklı sporcuların o organizasyona, yarışa dair yazdıkları yarış raporlarını okumak olur, olmalı. Zira en sağlıklı bilgi o parkuru koşmuş kişilerden alınır.

Benim bu sitede benzer yazılarım mevcut, iki kez maraton koşmuş bir yol koşucusu olarak katıldığım organizasyonlara dair kalem oynatmayı seven biriyim. Çenem düşük az biraz, onun da etkisi var bunda tabi J

Velhasıl ancak uzun zamandır bir yazı yazmıyordum, çünkü kendimi de tekrara düşürmek istemiyordum açıkçası. Fakat bu hafta sonu katıldığım Salomon Cappadiocia Ultra Trail organizasyonu ayrı bir yazıyı hak eden, ayrı bir “festival”di. Evet festival diyorum, buna organizasyon dersek hakkını yemiş oluruz.

Yaklaşık 4 senedir kendi çapında koşan, bu süreçte 4 saat altı maraton koşma gailesi ile iki kez bunu deneyen ancak 4.06.31 süresinin altına inememiş ağır vasıta bir yol koşucusu olarak hep bir yurt dışında, meşhur bir maratona ya da yarı maratona katılma fikriyle dolup taşıyordum. Berlin’de koşanlar, Boston Maratonu kurası çıkanlar, Londra, Tokyo, Köln… Bakıp dururdum hep. Yüzlerce elit atlet, binlerce koşucunun bir araya geldiği, o şehri, kasabayı bir koşu festival alanına döndüren, profesyonel, eksiksiz organizasyonlardı hepsi benim gözümde ve bir gün mutlaka birine katılacağım diyordum. Ve gel zaman git zaman yokuş antrenmanı için çıktığımız R.E.D. Runners kaptanlarından Hüseyin Keleş’in mtb ile dolaşarak bulduğu Yamanlar Eşek Çukuru 10,5k’lık 350 elevli parkurda yaptığımız koşulardan fazlasıyla keyif almam, gözümü ultra dediğimiz ve bir çok yol koşucusunun “ultracılar yürüyo yae” diye ağız burun kıvırdığı trail yarışlarına diktim.

Efes Ultra 12k ile “patika koşusu, dağ koşusu ne menem bir şeymiş bakayım” diyerek bu alana dair ufak bir adım attım. Gülmeyin, tüm basamaklar ilk adımla çıkılmaya başlar J

Velhasıl sonra başta Aykut Çelikbaş, Yücel Kalem gibi çevremde temasım, sohbetim olan, sosyal medya kanalıyla da olsa iletişime açık, bilgilerini paylaşmaktan beis duymayan ultracılarla bu işin inceliklerine dair bilgiler edinmeye çalıştım.

İşte Salomon Cappadocia Ultra Trail o zamanlar radarıma girdi. Ancak Kayseri’ye ulaşım, yarışın Cumartesi oluşu, çalışan insanlar için zorluk yaratıyordu ve bir türlü koşu takvimim içine alamadım burayı. Ve nihayet bu sene 2018 yılında maraton koşmak yerine 38k parkurunda kendimi test etmeye karar verdim.

Tabi hemen belirteyim, hazırlanamadım. Hafta sonları Eşek Çukuru’nda uzunlarımı, yokuş antrenmanlarımı yaptım evet, bir tane de hafta içi koşu yapabildim hepsi bu.

Bakın yeri gelmişken hemen söyleyeyim, ultrada farklı parkurlar farklı mesafeler olduğu için ve bu mesafeler çok yüksek olduğu için (60k 119k vb) short dedikleri, kısa denen parkur sizin de kulağınıza kısa, basit, kolaymış gibi geliyor. Zurna burada zırtlıyor, haberin olsun yolcu arkadaşım.

Zira 38k 1100 elev bir patika parkuru, bir maratondan daha zor bir mesafeye eşdeğerken, teyzeler amcalar 60k, etine butuna dolgun kardeşler, abiler 119k koşarken 38k size nohut çekirdek gibi geliyor, aman dişi bırakmayın.

Bu düşünceler ve haleti ruhiye ile cappadocia ultra trail’in sayfasında buldum kendimi ve kaydımı yaptırdım. Feragatname tamam, doktor raporu okey, oteller, onu da seçtik, ne kaldı havaalanı transferi. Evet başta belirttiğim ve imrendiğim organizasyonların bir benzeri olduğunu fark etmeme neden olan anlardan biridir bu aslında havaalanı transferi. Ücretsiz olarak sizi 70 km mesafeden alıp otelinize bırakıyorlar, “koştun bitti hadi ne yaparsan yap” demeden, hangi saatte uçağınız olduğuna bakmadan sizi havaalanına da götürüyorlar. Neyse hepsini tamamladıktan sonra takımımızın kralı Ali, Tunç, Nevzat, Evren, Martin ile 38k’ya, Ayşegül ise 66k’ya kayıtlı olarak Ürgüp’ün yolunu tuttuk. Kayseri havaalanında bizi bekleyen organizasyon görevlisi ile otelimize servisimiz tamamlandı ve kendinizi Mo Farah kadar önemli hissetmesek de hafiften bir elit atlet kadar koltuklarımız kabardı.

Görmemişiz böyle ilgi efenim.

Ertesi gün sabah kahvaltımızdan sonra fuar alanına gittik. Özellikle fuar alanı ile kayıt ve kit dağıtım alanının ayrı yerlerde konuşlandırılmış olması çok yerinde olmuş, hem gereksiz bir kalabalık olmuyor hem de ilçenin her köşesinden bir koşucunun çıkıyor oluşu Ürgüp’ü o hafta sonu koşunun başkentine çeviriyordu.

Kitlerimizi almak için Turgut Özal Kültür Merkezi’ne turist gibi gidince insanların niye tam tekmil 10 dakika sonra start alacaklarmış gibi giyindiklerini anladık. Kitleri teslim etmek için zorunlu malzemeler ve ayakkabılarını görmek istiyorlarmış. Bu yeni bilgi Kiev deplasmanında gol yiyen Beşiktaş gibi otele geri dönmemize vesile oldu.

Bizler de giyindik efendim.

Kitlerimizi alıp fuar alanına geri döndük. Markaların standları ve yüzde 20 30 bandında indirimli fiyatları bile bir pabuça 600 700 lira vermeyi gerektirdiğinden bu stantlardan uzak durmayı tercih ettim. Ne de olsa ayağımda Speedcross 4 vardı.

Speedcross 4 ve bu parkur için ayakkabı seçimine ayrıca değineceğim.

Vehlasıl, fuarı gezip İzmir’den gelen diğer takımlarla selamlaştıktan sonra kendisiyle internet üzerinden söyleşi yapmış biri olarak son derece sıcak ve mütevazi bir adam olan Aykut Çelikbaş ile yüz yüze de tanıştım. Bir de yazmış olduğu Ultra Kitap’ı imzalattım. Tabi bu ultra efsanesi ile fotoğraf da çekilmeyi ihmal etmedim.

Bu fotoğraftaki göbek konusuna hiç girmeyelim, üzerim. Bakın geçin. J

Günü gezerek bitirdikten sonra sabahki koşuya dinç olmak adına erken erken odalarımıza çekildik. Sabah 10’da startın verilecek olmasından mı, bize rahat rahat mükellef bir kahvaltı imkanı tanıyor olmasından mı bilmem çok keyifle, huzurla uykuya daldım. Sabah kalkıp kahvaltıda Tunç ile buluştuk, otelde Ankara’dan Bekir hoca ile karşılaşıp parkur hakkında biraz sohbet ettik. 25 den sonra dikkat edin demesine pek bir anlam veremedik o ara, zira bize göre yarış 15. km’lerinde kadar tırmanışla geçiyordu, sonra uzun bir iniş ve sonra in çıklarla devam ediyordu. Yani 25’i gördük mü iş bitti diye düşündü bu satırların sahibi saf.

Zira 1.90 boy 93 kilo olarak yokuş aşağı freni patlamış bir kamyon gibi inebilen benim yüzeye temas eden ayaklarımın 48,5 olması sebebiyle pek öyle düşme olayım da olmazdı. O sebeple tırmanış bittiyse yarışın 3 de ikisi, zorlu bölümü bitmiştir benim için her zaman. Bu düşüncelerle start noktasına giderken öncesinde kahve içmek için bir mekana girdik. Sırtımda 1.5 litre su torbası, yanlarda yarımşar litreden 1 lt su mataraları ile daha çok 120k’cı gibi göründüğüm için olsa gerek (onlar yaklaşık 2 saat önce start almışlardı), bir tecrübeli elemanın “bunlar ne hacı” sorusu, gün içinde yaşayacaklarımın ve parkura ve trail işine ne kadar uzak olduğumun sinyalleriydi desem sanıyorum abartmamış olurdum.

Su dedim adama, “arkada ne kadar var” diye sordu, soruşundan fazla bulduğunu anladığım için yalan söyledim, 1 litre dedim. “Naptın sen ya, istasyon diye bir şey var, niye taşıyorsun bunları, zaten irisin, istasyondan dolduracaksın, buradan taşımayacaksın” dedi bana. O sakallı, biraz artiz kardeşin önerisiyle ceplerdeki 1 litreyi omuzlarımda taşıyacağıma midemde taşıma gibi bir yorumlama ile yarım saat içinde 1 litre suyu gövdeye indirdim.

Artık hafiflediğime göre düzlerde maraton hedefim olan 5.40 ortalama pace ile gider, inişlerde sakatlanmamak adıma en fazla 5 pace ile devam eder, tırmanışlarda ise işte 9 pace gibi bir hıza düşerim diye plan yaptım. Gülmeyin demiş miydim? Tabi çok dik yerlerde de asgari düzeyde de yürüme planım var ama bunu çok dillendirmiyorum, zira “ultracılar yürüyo yae” ekolünden gelen bir zatı muhteremim.

Bu düşüncelerle startı verdik ve yaşayacağım en uzun, en zorlu, en yıpratıcı koşu deneyimim başlamış oldu.

Öncelikle şunu belirteyim işaretlemelerden endişe ediyordum, bir kez bile tereddüte düşmedim. Bunda en kalabalık etabı koşuyor olmam, gündüz gözüyle yol alıyor olmamın da büyük payı var evet ama her dönemeçte her çatalda işaretler var mı diye özellikle bakarak, görerek yol aldım. Bu anlamda parkur işaretçi gönüllülere özellikle selam ederim.

Bu şekilde başladık koşmaya ama direk yokuşla başladığımız için çok da kasmadan devam ettim. İbrahim paşa birinci CP noktasına geldiğimde, burada bir parantez açayım, yamanlar eşek çukuru 300 elevli, içinde 1 km ayrın rampası dediğimiz sağlam bir tırmanışı olan, inişli çıkışlı bir parkuru, kendimizin oluşturduğu iki istasyon ile 3 kez dönerek 31 km’yi 3 saat 23 dakikada tamamlamıştım. Bu sebeple Cappadocia’da son 7km’yi 7 pace gitsem bile aşağı yukarı 4 saat 11 dakika civarı bir perfomansla tamamlayabilirim diye kabaca bir matematik yaptım. Hadi yarış ortamı, parkur değişik falan 4.30 benim için ideal bir hedef olmuştu.

İbrahim paşa istasyonuna geldiğimde bu hedefim hala yerinde duruyordu, sadece biraz daha hızlanmam gerekti. Yokuşlar başlamıştı nasıl olacaktı o bilmiyordum ama durum buydu. İstasyonda kola içtim, tuvalet ihtiyacımı giderdim, biraz da tuzlu kraker yiyip fazla oyalanmadan yola koyuldum. Ancak istasyondan çıkar çıkmaz göğüs kafesimin sağ yanına bir ağrı girdi. Bu esnada max nabzı 180 olan 43 yaşında biri olarak 160 nabız ortalama ile koşmaya özen gösteriyor, inişlerde de çıkışlarda da 160 170 nabız aralığını muhafaza ederek koşuyordum. Bu ağrı biraz beni ürkütünce nabzı düşürmeye karar verdim ve yürümeye başladım. Nabız 140 lara inince ağrı da geçince tekrar koşmaya başladım ama bu bana yürü koş yaptığım, ancak koşarak geçmem gereken 2 3 km kaybettirdi. Bu şekilde tırmanışlara devam edip 15 sonrası başlayan meşhur inişlere, vadilere dalışlara geldi sıra. İnişi iyi olan, bacak boyu uzun bir koşucu olarak önündekini geçmenin zor olduğu yerlerde seri bir spor otomobil gibi önümdekinin arkasına iyice yanaşıyor, rüzgar koridoruna giriyor, ilk gördüğüm açıklık, boşlukta önümdekini ekarte ediyordum.

Öyle ki V şeklinde yarıkların içinde koşarken zemine anca bir ayağın sığacağı kadar dar duvarlar arasında giderken sol duvardan sağ duvara zıplayarak önümdekileri çapraz geçişlerle, makas atarak elemine ediyordum.

Her şey güzeldi de bu zemini takip etme, basacak yeri belirleme, o sıra önümde bitiveren ağaçların dallarından eğilmeler, vadi inişlerindeki merdivenler, 1.90 boyunda biri olarak tamamen eğilsem bile geçmekte zorlandığım yerden nerdeyse en fazla 1 metre yüksekliğindeki mağara tünellerden geçerek iniyor ve düzlüklerde koşuyor olmak benim siniri bozmaya başlamış, tempomu bozmuş, mental olarak beni sarsmış vaziyetteydi.

Bu esnada istediğim tempoyu ama trafikten, ama zeminin oynaklığı nedeniyle tutturamamam ve dilediğim gibi koşamadığım için hedef süremin şaşıyor olması asabımı bozmaya başlamıştı. Evet eşek çukurunda koşmuştuk, hazırlanmıştık ama orası stabil toprak yoldu, burada ise yol namına bir şeyi bırakın, zemin yoktu.

Bu şekilde ikinci CP’ye geldiğimde yine yaptığım gibi tuzlu krakere, kolaya, sodaya ve helvaya saldırdım. Zira hem acıkıyordum hem enerjim kalmamıştı. Burada da fazla oyalanmadan ve asla oturmadan yola koyuldum ama artık koşmak istemiyordum. Kafa olarak 4.30’luk hedefin kaçtığının bilinci beni bozuyordu. 5 saat hedefi ile yola devam ettim. Ama artık o yokuş demektense duvar dediğim yerleri görünce söylenmemin yerini küfürler almaya başladı. Neymiş efendim ultracılar yürüyo yaee, evet ne ilginç ultracılar yürüyor ama ben yürüyemiyordum. Evet yürüyerek çıkmam gereken, bunu yaparken ellerimi de kullanabileceğim diklikte yerleri tırmanırken nabzımın 170’leri vurması nedeniyle arkamdan gelen “yürüyen ultracı”yı engellememek için kenarı geçip bekliyordum. Bu esnada saati durdurmaya başladım. Total zamanı zaten yarış saati tutuyordu, ben en azından aktif hareket ettiğim yerleri kayıt altına almak istiyordum. Bu sebeple CP’lerdeki molalarımda da saatimi durdurmuştum. Bu şekilde 60k ekibinin bizim parkura dahil olduğu bölümlerde 60k ekibi ile konuşma sohbet etme imkanım oldu. Benim önümde 10k, onların önünde ise aşağı yukarı 20k mesafe vardı. 28. km’de, Akdağ eteği sanırım, dur kalk’lı yürüyüş sonunda 30.90 da o tırmanma etabını tamamladım ve saati durdurup kayanın üzerinde vadiyi seyre daldım.

Madem hedefler kaçtı, 5 saat de yalan oldu, o zaman önemli olan sağlık ve keyif deyip manzaraya verdim kendimi. Japon turistlere el bile sallıyordum, o derece rahat.

Burada geçirdiğim 3, 4 dakika sonra takım arkadaşlarım Nevzat ve Evren geldiler. Ali ile Tunç zaten startta kopup gitmişlerdi. Haydi dediler, kalktım onlarla beraber sohbet ede ede koşmaya başladık. O sıra saatim 30.90 km’de, ortamala pace ise 8.08 gösteriyordu. Önümde alışık olduğum düz bir iniş görünüyordu.

5.40 5.50’lik bir ritim ile önlü arkalı iniyorken bu temponun 8.08’lik o anki total ortalama tempoya katkısını düşünüyor, 7.50 olursa ne güzel olur diye yüzümde gevrek gevrek gülümseme ile tekrar yarış havasına girmiş hissediyordum kendimi. Bu şekilde 2.5k koştuktan sonra saate baktığımda gördüğüm 8.08 bana o kaya üzerinde saati durduğumu ama bir daha çalıştırmadığımı hatırlattı J

O Usain Bolt gibi uzun bacaklarımı yaylandıra yaylandıra, uzun uzun, aça aça yaptığım 5.40’lık iniş saatime bir oya gibi işlenecekken, sadece yarışma saatinde bir ayrıntı olarak kalacaktı. Bunun demorilazasyonu ile 35. km’de Nevzat ile Evren’i bir yokuş başında uğurladım. Koşmayı bırakın yürümek bile zul geliyordu artık.

Bu şekilde yürüyerek koşarak finişe doğru yaklaştım. Arnavut taş yollara girince biraz da finişe gelmiş olmanın şevki ile koşmaya başladım ve finiş takına doğru açtım pergellerimi. Ali gelmiş, Tunç kenarıya yerleşmiş beni bekliyorlardı. Ali kaptan ile çak yapıp bu güzel anı Tunç kaptan eliyle ölümsüzleştirdikten sonra 5 saat 34 dakikalık bünyemde karşılığı eziyet olan nefis parkuru tamamlamış oldum.

Sakatlanmadan bu parkuru bitirmiş olmam büyük başarı onu belirteyim. Çünkü 2018 yılı toplam koşu mesafesi 1700 km olan ve maratonu 3.49 ile koşmuş, benden 10 yaş genç Tunç 4.34 ile 38k’yı tamamlarken, 2018 yılı 600 km toplam koşu mesafeli 43 yaşında biri olarak 5 saat 34 dakikalık performansıma şükretmem gerektiğini sonradan idrak ettim. Çünkü hazırlanmamıştım, çünkü hazır değildim, çünkü antrenman yapmamıştım ve bilmediğim bir alanda bilmediğim bir coğrafyada bilmediğim bir tarz olan patika koşusu yaptım. Bu şartlar altında 5 saat 34 dakikayı düşününce ne kaa ekmek o kaa köfte’nin canlı timsali olan koşu sporuna ve kendime haksızlık yapmamak en doğrusu diye düşündüm.

Sadece seneye hesabı görülmek üzere Aykut Çelikbaş ile çektirdiğim fotoğrafta görülen o koca göbeğimden kurtulmuş, kilomu 93’den 86 ya çekmiş, ekim ayı itibari ile yıllık koşu mesafesi 1500 üzerinde çıkmış bir Alpay olarak Cappadocia ile görülecek olan bir hesap açtım. Bunu da buradan kendime ilan etmiş olayım.

Finişteki ambians, soyunma çadırları, masaj imkanı ve en önemlisi taze fasulyeli, kıymalı soslu, makarnalı kolalı finisher menüsü ile Salomon Cappadiocia Ultra Trail organizasyonu yazının başında saydığım yerlerde koşma isteğimi bir nebze törpüledi diyebilirim. Zira benzer duyguyu ve tatmini burada yaşattılar bana. Elbette ki bu organizasyonlara katılmamış biri olarak neyin kıyasını yapıyorsun hacı diyebilirsiniz, ancak kıyas yapmıyorum, demek istediğim o yarışlara katılırsam duyacağımı düşündüğüm tatmini Salomon Cappadocia Ultra Trail’de aldım. Bunun altında da Argeus’un profesyonel operasyon yeteneği ve gönüllü takımı üniversite öğrencilerinin büyük çabası bulunuyor diye düşünüyorum. Gönüllü takımına buradan tekrar selam ederim. Evet pek yarış raporuna benzemedi farkındayım. Lakin benim yarış raporum da koşum gibi işte, başlangıcı ayrı sonu ayrı J

Ha eğer 119k koşan bir tanıdığınız varsa gelmesini beklediğiniz saatte kalkın o insanları karşılayın. Organizasyona önerim de gece orda finişte de sırf işi gelen kişiyi alkışlamak olan gönüllüler bulması yönünde. 119k koşup 3-4 tane hakemin görevlinin beklediği finişe girersem oturur ağlarım ben. Böyle düşündüğümüz için gece 1’e kadar Ali, Tunç ve ben 119k koşucularını karşılayıp alkışladık. Sanırım koşmasam da doğru düzgün, gece o finiş takının hakkını verdim diye düşünüyorum. Seneye görüşmek üzere…

XAyakkabılara gelince, Speedcros 4 zemin tutuşu iyi ama yastıklaması zayıf bir ayakkabı. O sebeple Kapadokya gibi sert zeminde daha farklı bir trail ayakkabısı ile koşmak daha doğru diye dşünüyorum. SLab ya da benzerleri. Hiç kayıp düşmedim evet ama şuan ayaklarımın altı falakaya yatmış gibi…

Sparta Kralı Leonidas’ın huzuruna üç kez çıkan koşucu: Aykut Çelikbaş

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Tue, 21 Feb 2017 11:29:00 +0000

246 kilometreyi 36 saatin altında koşmak. Evet evet yazım hatası, rakam fazlası yok. Tam 246 kilometre, zaman sınırınız ise 36 saat. Spartathlon’dan bahsediyorum, yani M.Ö. 490 yılında, o zamanın en iyi koşucusu Pheidippides’in, Pers ordusunun saldırısına karşı Spartalılardan yardım istemek için gerçekleştirdiği koşuyu temsil ediyor. Kayıtlara göre bu koşucu 36 saatte bunu başarmış. İşte 1983 yılından beri bu süre kriterine göre düzenlenen Spartathlon’a tam 3 kez katılıp bitiren bir koşucumuzla söyleştik sizin için. Karşınızda birçok koşucunun örnek aldığı başarılı ultramaratoncu, son derece mütevazı, aynı zamanda samimi insan Aykut Çelikbaş.

Alpay Sönmez

1-Öncelikle sizi tanıyabilir miyiz? Aykut Çelikbaş kimdir? Nerde doğmuş, neler yapmış, sporculuk hayatı, iş hayatı, özel hayatı, biraz bize Aykut’u tanıtır mısınız?

Merhaba, öncelikle teşekkür ederim. 1976 Ankara doğumluyum. Çocukluktan itibaren çeşitli spor dallarıyla uğraştım ama bunların arasından basketbol benim için en büyük bir tutkuydu. Üniversite yıllarına kadar hem okul takımlarında hem de amatör kulüplerde basketbol oynadım. Bunun dışında hemen her spor dalında iyi bir izleyiciydim. Eskişehir Anadolu Lisesi’nden sonra Makine Mühendisliği okudum ama bunun yapmak istediğim bir meslek olmadığına karar verdikten sonra önüme çıkan bir fırsatı değerlendirerek Amerika’da Eastern Michigan Üniversitesi’nde Technology Management bölümünü tamamladım.

O dönemde 10 yıl boyunca spordan uzak kalmıştım. İşim gereği bütün gün bilgisayar başında hareketsiz kalan biri olduğum için çok kilo almış ve Türkiye’ye döndükten sonra üç haneli rakamlara yaklaşmaya başlamıştım. Biraz kilo vermek için 2009’da koşmaya başladığımda durmadan 500 metre bile koşamıyordum. Okuyup araştırarak ve hem fiziksel hem de zihinsel yönden kendimi sürekli geliştirmeye çalışarak önce maraton sonra ultramaraton koşmaya başladım. Son 7 yılda aralarında dünyanın birçok tanınmış ultramaratonun da olduğu çok sayıda ultramaraton koştum. 2013’ten bu yana Salomon Türkiye ve Suunto Türkiye sporcusuyum. Koşu dışında iyi bir sinema ve spor izleyicisiyim ve çeşitli konulardaki kitaplar ve belgeseller ilgi alanım içinde.

fotoğraf: Galip Akkaya

2-Koşmanın anlamını koşanlar az çok biliyor, hiç koşmamışlar için bize koşmak ne demek, sizin için ne ifade ediyor, ne hissediyorsunuz koşarken, anlatır mısınız?

Evet, herhalde koşan bir kişiye sorulabilecek en zor sorulardan biri bu. Aslında koşmanın ifade ettiği şeyler benim için sürekli değişti. Basketbol oynadığım dönemde antrenmanlarda yapılan topsuz düz koşulardan nefret ederdim. Daha sonra kilo vermek için başladığım bir aktivite haline geldi. Daha sonra önüme küçüklü büyüklü hedefler koyup, bu hedefler doğrultusunda kendimi geliştirmenin güzelliğini gördüm.

Sonra koşunun adil bir spor olduğunu gördüm. Kendinizi geliştirmek istiyorsanız kestirmelere ve kısa süreli planlara yer yok ama bilinçli şekilde ilerlerseniz mutlaka gelişme gösteriyorsunuz. Kısacası ne koyarsanız onu alıyorsunuz. Bunu yapmak süreklilik, disiplin, planlama ve kararlılık gerektiriyor. Bunlar da sadece koşuda değil, hayatın her alanında size yardımcı olacak önemli özellikler. Bugün ise koşmak, uyumak ve yemek yemek gibi hayatımın bir parçası. Koştuktan sonra vücudunuzda bir yorgunluk hissedebilirsiniz ama zihniniz dinlenmiş ve yenilenmiş oluyor. Arkadaşlarla koşuyorsam güzel bir sohbet anlamına geliyor. Eğer yalnız koşuyorsam, zihnimin açılması ile kafamdaki sorulara farklı perspektiflerden bakarak cevap bulabiliyorum.

3- Koşu yeni yeni bizim ülkemizde hayatımıza dahil oluyor. Ancak hala niye koşuyorsun, kaçıncı oldun, insan koşmak için yaratılmamış, kendini sakatlayacaksın, yaşlanınca dizlerin tutmayacak gibi yaklaşımlara maruz kalıyoruz. Bu yaklaşıma doktorlar da dahil. Koşmak ve insan fizyolojisi üzerine ne dersiniz? Koşmak doğamıza aykırı mı?

Aslında insanlık tarihine bakarsak, koşmak değil bütün gün bilgisayar veya televizyon başında oturmak insan fizyolojisine aykırı. Özetlemek gerekirse, birçok yırtıcı hayvanın aksine, insanın ulaşabildiği maksimum koşu hızı çok düşük. Avlanmak için pençeleri yok, ayrıca ağız ve diş yapısı parçalamaya müsait değil. Ama düşük hızda çok uzun mesafeler koşabilmek için hiçbir memelide olmayan çok önemli özellikleri var. İki ayak üzerinde koşabilmesi, sadece avuç içlerinde ter bezi bulunan çoğu memelinin aksine ter bezlerinin tüm vücuda yayılmış olması ve çok daha az tüylü olması bunların başında geliyor.

Diğer memeli hayvanlar kısa sürelerde yüksek hızda koşabiliyorlar ama vücutları çok ısındığı için bunu devam ettiremiyorlar. İnsan ise terleyerek vücudu soğutabilme yeteneği ile çok uzun süreler koşabiliyor. Ateşli silahların, hatta ok ve yayın keşfedilmesinden önce çok uzun bir dönemde insanoğlunun kendinden çok daha büyük ve güçlü hayvanları yorma yöntemi ile avlayarak hayatta kalmasının sebebi de bu özelliklerinde yatıyor. Bu konuda detaylı bilgi sahibi olmak isteyenler için Daniel Lieberman’ın The Story of the Human Body kitabı son derece iyi bir kaynak.

Dolayısı ile koşmak insan vücudu için en doğal eylemlerden biri. Bütün gün hareketsiz kalmak ise teknolojik gelişmelerin sonunda ortaya çıkan çok yeni bir süreç. Bugün Londra, Berlin, New York gibi büyük maratonlara baktığınızda, çoğu sporcu olmayan yüzbinlerce kişi başvuruyor ama katılım limiti olduğu için aralarından sadece 40-50 bin kişi koşma hakkı kazanıyor. Dolayısı ile gelişmiş ülkelerde bu konuda artık pek bir tartışma kalmadı. Öte yandan her spor dalında olduğu gibi koşuda da belli riskler var. Dolayısı ile periyodik tetkikler sonucunda bilinçli ve kademeli şekilde yapılması şart. Fakat unutulan şey şu ki, spor yapmadığınız zaman fazla kiloya, düzensiz beslenmeye ve hareketsizliğe bağlı olarak çok sayıda hastalığa yakalanma şansınız daha fazla. Koşmanın insan psikolojisine sağladığı faydalardan bahsetmiyorum bile.

fotoğraf: Başak Gürbüz Derman

3-Ultramaraton nedir diyelim önce. Bize ultramaraton nedir anlatır mısınız? Türkiye’de düzenlenen ultramaratonlar hakkında kısa kısa bilgiler verir misiniz? Eksiklikleri, artıları, avantajları vs?

Ultramaraton tanım olarak maraton mesafesi olan 42.195 metreden uzun olan tüm koşulara verilen bir isim. Genelde mesafe ve süre bazlı olarak ikiye ayrılırlar. Mesafe bazlı olanlarda 50 km, 50 mil (80 km) 100 km ve 100 mil (160 km) gibi mesafeler ile daha çok karşılaşırız ama birçok yarışta böyle standart bir mesafe bulunmaz. Yarışın yapıldığı arazinin şartlarına göre mesafe değişir. Bu yarışlarda amaç önceden belirlenmiş zaman limiti içinde bu mesafeyi tamamlamaktır.

Süre bazlı olanlar ise genelde kısa bir parkurda tur atılarak yapılır. Örneğin, bir kilometre uzunluğundaki bir parkurda 12 saat boyunca koşabildiğiniz kadar çok koşmaya çalışırsınız. Alışık olduğumuz yol koşularının aksine ultramaratonlar dağlar, ormanlar ve çöller gibi her türlü hava ve zemin şartlarında düzenlenebilir. Ağırlıklı olarak tek seferde olsa da bazı yarışlar birden fazla günde de koşulabilir. Yine kısa yol koşularında görmediğimiz şekilde birçok ultramaratonda yağmurluk, ilk yardım malzemesi vs. gibi yanınızda taşımanız gereken zorunlu malzemeler bulunur çünkü arazide bir sorun yaşarsanız en azından belli bir süre kendi kendinize yeterli olmanız gerekir.

5-Spartathlon’a gelelim, ben amatör bir koşucu olarak bu koşuya dair bilgilerim mevcut, ama adını ilk kez duyanlar için bize spartathlon nedir anlatır mısınız? Diğer ultramaratonlardan farkı nedir? Daha uzun mesafeli yarışlar var dünyada, neden Spartathlon çok daha büyük anlam ifade ediyor koşucular için?

Evet dünyada çok farklı ultramaratonlar var. Spartathlon ultramaraton dünyasında birkaç açıdan önemli bir yere sahip. Öncelikle tarihte kayıt altına alınmış ilk ultramaraton koşusunu simgeliyor. Herodot’tan günümüze ulaşan belgere dayanan yarış M.Ö. 490 yılında, o zamanın en iyi koşucusu Pheidippides’in, Pers ordusunun saldırısına karşı Spartalılardan yardım istemek için gerçekleştirdiği koşuyu temsil ediyor. Bu kayıtlara göre Pheidippides, Atina’dan başlayıp 246 km’lik mesafeyi 36 saat içinde koşarak Sparta Kralı Leonidas’tan yardım istiyor. 1982 yılında İngiliz ultramaratoncular bir insanın bu mesafeyi bu süre içinde gerçekten koşup koşamayacağını anlamak için konunun uzmanı tarihçilere danışarak en uygun rotayı çıkarıyorlar ve 1983’ten itibaren her sene Spartathlon düzenlenmeye başlıyor.

Yarışa katılmak için önce başka yarışları belli sürelerin altında bitirerek belirlenen kriterleri karşılamanız gerekiyor. Dolayısıyla yarış her sene Eylül ayının son haftasında dünyanın en iyi yol ultramaratoncularını kendisine çekiyor. 34 yıllık tarihinde bitirme ortalaması ise %40 civarında. Dünyadan 400 koşucunun davet edildiği yarışın zorluk derecesini arttıran faktörlerden bazıları ise 29-30 derece ortalama sıcaklık, 160 km koştuktan sonra aşılması gereken bir dağ ve her birinin ayrı zaman limiti olan 75 kontrol noktası bulunması.

Tüm bunların yanında Spartathlon, olimpik idealleri temel alan bir yarış. 50’den fazla ülkeden koşucular bir hafta boyunca yan yana 5-6 otelde kalıyorlar. Dolayısı ile bir nevi Olimpiyat köyü havası yaratılıyor. Her ülke yarış için özel formalar, logolar hazırlıyor ancak rekabetten ziyade bu büyük meydan okumaya karşı tüm ülkeler arasında büyük bir dayanışma ve yardımlaşma ortamı oluşuyor. Atina’dan başlayıp 36 saat içinde 246 km uzaklıktaki Sparta şehrine ulaşan ve yarışın bitişini simgeleyen Leonidas heykeline dokunmayı başaran her koşucu mitolojik bir kahraman gibi karşılanıyor.

6-Siz bu maratonu tamamlayan, bu topraklardan çıkmış ilk, ve hala, tek koşucusunuz. Bu koşuya katılma fikrinin nasıl oluştuğunu, nasıl hazırlandığınızı anlatır mısınız? 3 kere katıldınız, neler hissettiniz koşarken, 3 yarıştaki 3 Aykut’u kıyaslar mısınız?

Spartathlon’u ilk olarak 2010 yılında duydum. O zamana kadar üç kez maraton mesafesini koşmuştum ve Türkiye’de henüz ultramaraton yarışı yoktu. Konu hakkında bulduğum tüm yabancı kitapları ve yazıları okuyordum. 100 mil (160 km) yarışları dünyada oldukça popülerdi ve en uç yarışlar olarak görülüyordu. O zamanlar 160 km koşmayı hayal bile etmekte zorlanırken 246 km’yi tek seferde ve 36 saat içinde koşmanız gereken bir yarışın olduğunu öğrendim ama bunun birkaç “deli” tarafından koşulan deneysel bir koşu olduğunu düşünüp üzerinde durmadım. Açıkçası mesafe ve süre o kadar saçmaydı ki, mutlaka işin içinde başka bir şey vardır diye düşündüm ve önemsemedim.

2011’in Ekim ayında İspanya’ya giderek 160 km’lik bir yarış koştum. Yarışı bitirdikten sonra iki İngiliz koşucu ile yemek yiyorduk. İçlerinden biri dünyanın en tanınmış ve zorlu ultramaratonlarını koşmuştu ve hayalinin günün birinde Spartathlon’u bitirmek olduğunu söylemişti. Döndükten sonra bu kez ciddi şekilde araştırmaya başladım ve bunun hem tarihi önemi hem de zorluk derecesi ile ne kadar saygı duyulan bir yarış olduğunu anladım. O andan itibaren en büyük hayalim bir gün bu yarışı koşmak ve bitirebilmekti.

2012 ve 2013’te Türkiye’de ve dünyada birçok ultramaraton koştuktan sonra 2014 için yaptığım başvuru kabul edildi ve yarışın 32 yıllık tarihindeki ilk Türk koşucu olarak start noktasında yer aldım. Yarış hakkında bulduğum her şeyi okumuş ve fiziksel olarak iyi hazırlanmıştım. Bunun yaptığım en zor şey olacağını biliyordum ama tahminlerimin de ötesine geçti. 33 saat 47 dakika sonra bitirdiğimdeki mutluluk ise her şeye değmişti ama bir daha yapabileceğimi düşünmüyordum.

2015 geldiğinde kendimle yüzleşmem ve bunu bir daha yapıp yapamayacağımı kendime kanıtlamam gerektiğini hissettim. Hani acemi bir tavla oyuncusunun bir ustayı ilk oyunda yenip masadan kalkmasını düşünün. İşte bunun olmasını istemedim ve bir daha yapabileceğimi kendime kanıtlamak istedim. Sonuçta 2015’te özellikle son 50-60 km’de kendimi iyi hissettim ve 2.5 saat daha hızlı koştum. 2016’da yarışı üçüncü kez üst üste bitirdikten sonra kafamda soru işareti kalmadı. Hazırlığı ve kendisi ile gerçekten zor bir yarış ama tarihi, koşarken hissetirdikleri ve tüm dünyadan gelen koşucuların ortak bir hedef uğruna bütünleşmeleri ile benim için dünyanın en özel ve güzel yarışı.

7-Ultramaratonlara dönersek, kimi koşucular “dünyada ultramaraton koşanlar, yani bu işin hakkını verenler gerçekten koşuyor, ama bizim ülkemizde insanlar çıkıyor 60 km’lik parkurun 40 km’sini yürüyor, sonra çıkıyor 60 km koştum, diyor” gibi bir algı var. Buna katılıyor musunuz? Aşağı yukarı aynı mesafelerdeki bir ultramaraton ile bir maratonu kıyaslarsak, nasıl bir sonuç çıkar ortaya? Bu kıyas doğru mudur ayrıca?

Bu soru birkaç şekilde cevaplanabilir. Örneğin maraton mesafesini ele alalım. Spor geçmişi olmayan ve 30 yaşından sonra koşmaya başlayan biri için maratonu 4 saatin altında bitirebilmek iyi bir hedeftir. 3 saatin altına inmek ise hiç kolay değildir. Dünyada maraton koşanların sadece %2’si 3 saat altında koşabilir ve bunun için çoğu zaman en azından birkaç yıl sürecek oldukça ciddi bir hazırlık gerekir. Dünya rekorunun 2:02:57 olduğunu düşünürsek, maratonu 3 saatte koşan birinin de “yürüdüğü” iddia edilebilir.

Bu perspektiften baktığınızda ultramaratonlarda da aynı durum geçerli. Yüksek irtifadaki dağlarda koşulan 100 kilometrelik bir ultramaratonu birinci 15 saatte bitirirken, sonuncu 30 saatte bitirebilir ama bu durum yavaş olanın işinin kolay olduğu anlamına gelmez. Hatta uykusuzluk ve sindirim gibi başka sorunlar ortaya çıkacağı için ultramaratonlarda süre uzadıkça işler katlanarak zorlaşır.

Ayrıca ultramaratonlarda bazen öyle yokuşlar ve zeminler olur ki, düz yolda koştuğunuz efordan çok daha fazlasını yürürken harcarsınız. Buradaki yürüme eylemini düz yolda yürümekle karıştırmamak gerekir. Dünyanın en hızlıları da dağlık yarışların bazı bölümlerinde yürürler. Sonuç olarak her yarışın kendi şartlarına göre belirlenmiş bir zaman limiti vardır ve bu limit içinde bitirmek esastır.

8-Ülkemizde yeni yeni geliştiğini belirttik koşunun. Dünya örneklerine baktığında şehirlerin, özel bölgelerin hep bir koşusu mevcut. Ya bir maraton, ya bir yarı maraton ya da güzel bir ultramaratonu oluyor. Bizim ülkemizin coğrafyasını ve iklimini düşündüğümüzde hem maraton hem de ultramaratonlar için çok güzel lokasyonlar sunuyor. Yeterince gelişim gösteriyor muyuz yoksa yavaş mı ilerliyoruz?

Türkiye’de ultramaraton yarışlarının henüz 6-7 yıllık bir tarihi var. Özellikle Amerika ve Batı Avrupa’da 1950’lerden sonra organize ultramaratonların giderek arttığını düşünürsek bu konuda ne kadar geç kaldığımızı görebiliriz. Ancak buna rağmen tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de çok hızlı bir büyüme gözleniyor. Örneğin 2012’de bir elin parmağını geçmeyen sayıda yarış varken 2017’de düzenlenecek ultramaraton sayısı 25 civarında.

Tabii bu noktada sayı kadar kalite de önemli. Ben kısa süre içinde gelinen noktayı başarılı buluyorum çünkü temeller oldukça sağlam atıldı. Önceleri İstanbul’un Çekmeköy Ormanında başlayan küçük ölçekli yarışlarla, daha sonra da İznik Ultra’nın başını çektiği büyük organizasyonlar ile hem farkındalık yaratıldı hem de dünyadan önemli koşucular Türkiye’ye gelmeye başladı. Son birkaç yılda ise Salomon Cappadocia Ultra Trail çok önemli organizasyonlara imza atarak dünyanın en tanınmış patika ultramaratonlarının da aralarında bulunduğu Ultra Trail World Tour takvimine girmeyi başardı.

Kısacası yeni yarış düzenlemek isteyenler için önlerinde örnek alabilecekleri güzel yarışlar var. Şunu da belirtmek gerekir ki, yarışın büyük veya küçük olması önemli değil. Önemli olan belli standartlardan ödün verilmemesi ve yarış sayısı artarken kalitenin düşmemesi. Bence ülkemizdeki en büyük eksiklik ülkedeki yol koşularının yeterli hızda büyümemesi. Önce 5 ve 10 km yarışlarının sayısının artması ve İstanbul dışındaki çeşitli illere yayılması gerek. Ondan sonra bunu yarı maraton ve maraton mesafelerine taşıyarak, dünyadaki örnekleri gibi onbinlerce kişinin katılacağı yol koşuları yaratmamız gerekir. Böylece bu koşucu havuzu içinden ultramaratona daha sağlıklı bir geçiş olacaktır.

9- Size dönersek, önümüzdeki sene sizi tekrar Spartathlon’da görecek miyiz? Hedefleriniz nedir?

En büyük hedefim sağlıklı şekilde koşmaktan zevk almaya devam etmek. Yarışlara gelince, ülke içinden başlarsak, dediğim gibi 2017’de Türkiye’de birçok yarış düzenlenecek. Salomon Cappadocia Ultra Trail ve İznik Ultra mutlaka katılacağım yarışlar. Ayrıca Aladağlar Sky Trail, Mammut Tahtalı Ultra Sky ve Erciyes Sky Trail koşmayı planladığım yarışlardan bazıları. Eylül ayında Spartathlon’u dördüncü kez üst üste bitirmek ise en büyük hedefim olacak. Hazırlığımı ve özellikle yurtdışında katılacağım diğer yarışları buna göre planlamak zorundayım.

10-Koşuya başlamak isteyen, pc başından, tv önünden kalkıp bir şeyler yapmak isteyen gençlere, orta yaşlılara, yaşlılara ne önerirsiniz?

Öncelikle hepimiz spor yapma kültürü yeterince gelişmemiş bir ülkede yetiştiğimiz için ön yargılarını bir kenara koymalarını öneririm. Koşmayan kişilerden her duyduklarına inanmasınlar. Gelişmiş ülkelerde koşunun ne kadar yaygın olduğunu ve ne kadar büyük hızla büyüdüğünü araştırsınlar. “Ben sevmem veya ben yapamam” diye düşünenler için ben de dahil olmak üzere bugün koşan birçok kişinin başlamadan önce aynı düşüncelere sahip olduğunu söyleyebilirim. Yaşlı veya genç olmak inanın önemli bir kriter değil çünkü özellikle uzun mesafe koşmak için çok farklı özellikler gerekiyor. 60 yaşının üzerinde çok başarılı koşucu tanıdıklarım var.

Kısacası koşuya engel bir sağlık sorunu olmayan ve 30 dakika durmadan yürüyebilen herkes bilinçli ve kademeli şekilde koşmaya başlayabilir. Motivasyonu yüksek olan herkesi sadece 8 hafta içinde durmadan 4-5 km koşabilecek seviyeye getirecek programlar var ve bunların dünyadaki başarı yüzdesi %90’ın üzerinde. Kafasında şüphesi olanlara söyleyebileceğim son şey şu: Deneyip devam etmezseniz kaybedecek fazla bir şeyiniz yok ama kazanabileceğiniz çok şey var. Son 3-4 yılda Türkiye’de hem yarış hem de koşan sayısı katlanarak arttı. Önümüzdeki 5 yılda etrafınızdaki birçok kişinin koşmaya başladığını göreceksiniz. Bence siz de denemek için fazla geç kalmayın!

Tüm yarış raporları, yazıları ve yarış sonuçları için: http://www.aykutcelikbas.com/

Bu ülkede ölmeden maraton koşabilmek

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Tue, 03 Jan 2017 10:45:00 +0000

Maraton koşmak… Kararını vermek, o yolda hazırlanmak ve yapmak... Hepsi birbirinden zor aşamalar. Ölmeden yapılacaklar listesi hazırlasanız, içine mutlaka koymanız gereken bir madde, maraton koşmak… Tam 42 kilometre 195 metre…

2016 yılı kötü bir yıl oldu Türkiye için. Kanın oluk oluk aktığı, acıları boncuk gibi dizdiğimiz bir sene. 2017’nin ilk saatinde Reina’da yapılan katliam, 2017 yılının da farklı olmayacağını haber verdi bize. Ama hayat devam ediyor, insanoğlu bir yandan dertlenirken, kahrolurken, bir yandan da kendini rehabilite etme yollarını da buluyor. Benim için de bu, koşmak uzun zamandır. 2016 yılı içinde bir maraton koşma kararını vermem 2015 yılında 15k koştuğum Vodafone İstanbul Maratonu’nda oldu, lakin maratona öyle gaydırıguppak koşarak hazırlanamazsınız. Program uygulamanız, disiplinli çalışmanız, fedakarlıklar yapmanız gerek. 42 kilometre 195 metre… dile kolay, bir ömür gibi..

Bu sebeple 2016 yılı koşularımın tamamı aslında bu maratona hazırlık. Ancak sistemli koşu programım maratona 13 hafta kala başladı. Peki nasıl bir porgram? Ahanda şöyle:

Ancak önce 2016 başından ele alalım, ben koşu namına neler yapmışım, hem de ülkenin durumuna bir bakalım:

11 ocak günü 10k 6 pace bir koşu yapmışım, ufak ufak antrenmanlar…

12 Ocak Sultanahmet Meydanı'nda Alman turist kafilesi hedef alındı. IŞİD’in üstlendiği canlı bomba saldırısında 11 kişi hayatını kaybetti.

13 Ocak Diyarbakır’ın Çınar ilçesinde PKK, İlçe Emniyet Müdürlüğü binasını ve çevresindeki lojmanları hedef aldı. Saldırıda 3’ü çocuk 6 kişi hayatını kaybetti.

17 Ocak’da körfez dönüşü yapmışım, işten eve dönüş. 15k 5.40 pace…

Aynı günün akşamı, Ankara’da askeri servise PKK’nin bombalı araçla düzenlediği saldırıda 28 kişi öldü.

13 Mart Haftasonu uzununu koşmuşum, 21k 5.30 pace…

Yine aynı akşam Ankara Kızılay’da yine PKK tarafından bombalı araçla düzenlenen saldırıda 35 kişi yaşamını yitirdi.

12 Mayıs’da bozcaada yarı maratonu öncesi son jog’u atmışım, 5k 5.50 pace…

Aynı gün Diyarbakır’ın Sur ilçesindeki Dürümlü mezrasında, bomba yüklü araç patlatılması sonucu 16 kişi hayatını kaybetti.

28 Haziran’da haftanın açılışını yapmışım, 12k 5.30 pace…

Akşamına İstanbul Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminali girişinde yaşanan silahlı çatışma sonrası, IŞİD’li 3 farklı canlı bomba eylemcisinin kendini patlatması sonucu 41 kişi hayatını kaybetti.

10 Ağustos’da diz kontrol koşusu kısa bir koşu 3,2 km 5.50 pace…

Aynı gün Diyarbakır'ın Sur ilçesindeki tarihi On Gözlü Köprü yakınlarında polis servis aracına bomba yüklü araçla düzenlenen saldırıda 5’i aynı aileden olmak üzere 6 kişi hayatını kaybetti.

15 Ağustos Koşukolik pazartesi koşusu 8k 5.40 pace…

Aynı gün Diyarbakır Bölge Trafik Müdürlüğü önünde bomba yüklü bir araçla düzenlenen saldırıda 5’i polis olmak üzere 8 kişi hayatını kaybetti.

20 Ağustos Foça’da Ahmet kaptanla foça turu, 16k 5.40 pace…

Gaziantep’in merkez Şahinbey İlçesi’nde sokakta yapılan düğünde kalabalığın arasına karışan İŞİD'li canlı bomba, üzerindeki patlayıcıyı infilak ettirdi. Patlamada 51 kişi hayatını kaybetti.

23 Kasım’da Körfez’i dönmüşüm yine, 15k, 5.25 pace…

Ertesi gün Adana Valiliği yakınında bulunan otoparkta bombalı araç patlatıldı, 2 kişi hayatını kaybetti.

24 kasım’da Eşekçukuru’nu ziyaret 10k 6.20 pace…

9 Aralık Kaynaklar trail 11k 5.35 pace…

Ertesi gün Beşiktaş’ta Beleştepe olarak bilinen Vodafone Arena yakınlarında düzenlenen iki bombalı saldırıda 44 vatandaşımız katledildi.

18 Aralık Bostanlı 11k 5 pace…

Bir gün önce Kayseri’de bomba yüklü araçla askerleri taşıyan halk otobüsüne yapılan saldırıda, 15 asker şehit oldu, 48 asker yaralandı.

Koşunun rehabilitasyon yönüne vurgu olsun, hem de nasıl bir ülkede, nasıl hayatımızı sürdürdüğümüz ve hayatımızdaki küçük mutlulukları yaşarken kimi zaman nasıl suçluluk duyguları ile boğuştuğumuzu görelim diye çıkardım bu kronolojiyi. Neyse…

Gelelim maratonumuza, 13 haftalık programı verdim yukarda, onun yüzde 80’ine riayet ettim diyebilirim. Bir tane uzun firem var, 30k’lardan birini koşamadım. Programın son iki haftasını uygulayamadım zira dizimin tam ortasına bir ağrı gelip oturdu. Ne zaman koşsam, 2. Km’de başlıyordu. Sonradan öğrendim ki beynin bana bir oyunuymuş bu. Maraton tarihi yaklaştıkça artan stres sonucu beyniniz size bir oyun oynuyor, koşmamanız için size bir bahane hazırlıyor. Yarış sabahı start alana kadar yarışı bitiremeyeceğimi düşünüyordum. Yarışta ise hiçbir ağrı duymadım, Alpay 1-beyin 0…

İstanbul’a takımımızın Sezar’ı Kaan ile uçtum, doğrudan koşu fuarına geçtik. Kitlerimizi aldık, Koşukolik Şebnem’in standını ziyaret ettik, sonrasında kitlerimizle beraber kalacağımız Sultanahmet’teki otelimize geçtik. Küçük bir Sultanahmet turu, ertesi gün acılar içinde geçeceğimiz Gülhane Parkı’nı gezdik.

Güzelce beslendikten sonra otele geçip ertesi günü beklemeye başladık. Sabah 6 da kalktık, ne görelim dışarısını sel almış. Bardaktan boşanırcasına bir yağmur. Giyinip bel çantamı belime taktım, 4 tane 200 ml suluğumun ikisine magnezyum tozu, ikisine elektrolit tabletini attım. Koşu sırasında yoldan alacağım suları bunlara doldurup tüketecektim. 5 tane jeli de telefonumla beraber bel çantama sıkıştırdım. Hurma yiyemiyorum, sevmiim. Bacakları koparılmış hamam böceği gibin ne o öyle, ıyy… Neyse, artık hazırdım. Kahvaltıdan sonra otobüslere binmek için yağmurda otobüs sırasına girdik. Start noktasına vardık, son rütuşları yaptık ve maratonu 5.40 ortalama ile koşup 4 saatte bitirme kararı verdiğimiz Kardinal Tufan ve Bornova Lordu Ahmet ile koşumuza başladık.

Bu esnada Buca Dükü, yavru ayumuz Ferit de eşlik etti bir süre bize. Köprü çıkışı, Barbaros bulvarı inişi herşey istediğimiz gibi gidiyordu. Tempomuz 5.30-35 aralığındaydı, birbirimizi dizginliyor, sohbet ede ede koşuyorduk. Galata köprüsü’nde yoğun tezahüratlar eşliğinde 10k finişini geçtiğimizde 2 haftadır canıma okuyan diz ağrısının bir kandırmaca olduğunu anlamış oldum. Ağrıdan eser yoktu. Dönüşü yapıp 15k finişine yaklaşırken tempomuz hala istediğimiz gibiydi. Her 7.5 km’de bir jel, her 10 km’de bir magnezyum, bir elektrolit alma planımı da işletiyordum. Tabi yaptığım hataları yazının sonunda belirteceğim, eklemiş olayım, neyse devam edelim. Parkurun en dik kısmına Elif Aydoğdu ve eşi karikatürist Tan Oral'dan muz ve su takviyesi alarak girdim, elleri dert görmesin. Su kemerlerinin orayı tırmanırken, Ahmet ve Tufan ile 10’a kadar sırayla sayarak tempo vermemiz, hala tüylerimi diken diken eder. Bu şekilde parkurun en dik kilometresini de sorunsuz geçip 21. Km’de sahile inince rüzgarın hoşgeldini ile karşılaştık.

Kırılma noktası tam da burası aslında.

Ahmet kaptan rüzgara karşı temposunu korumayı seçerken, cüsseli koşucular olarak Tufan ile ben pace’imizi 6’ya düşürerek enerjimizi korumayı seçtik. (hata 1) Hesabımıza göre 8k böyle gidersek 8k da rüzgarı arkadan alırken tempomuzu arttırarak bu kaybedilen süreyi telafi edecektik. Tabi kazın ayağı öyle değil. 22-23. Km’de tufan temposunu 6.15lere çekince, zaten önden gitmiş ahmet’in peşinden ben de devam ettim. Ahmet 5.40, ben 6, tufan yanılmıyorsam 6.15 pace ile bu rüzgara karşı dönemi geçtik. 30k dönüşünü yapınca, yanımda sırtına 4 saat hedefini yazmış olan tavşan atleti gördüm ve peşine takıldım. Pace yine 5.40’lara inmiş, rüzgarı arkadan alır vaziyetteydim. Ama bir sorun vardı, gidemiyordum. Sakatlık yoktu, soluk soluğa değildim ama gücüm bitmişti. Daha önümde 10k vardı ve sırtında 4 saat yazan atlet benle arasını açtıkça işlerin sarpa sardığını fark ettim: karnım acıkmıştı.

Tüm programımda, tüm uzun antrenmanlarımda yanımda bulundurduğum kola ve meyve suyu yerine magnezyum ve elektrolit tercihimden pişman olmuştum. (hata 2) Siz siz olun, yarış günü test edilmemiş şeyler yapmayın. Resmen açtım. 38-39. Km’ye paceim 6.50-7’ye düşmüş vaziyette geldim, bu esnada sahilde yürüyenleri, gezenleri tarıyordu gözlerim. Bir dürüm yiyen varsa yanına yanaşıp elindeki dürümü isteyecektim. O derece açtım.

39. Km’deki son istasyona geldiğimde muz leğeninin yanında durdum, 4 tane yarım muz yiyip iki elime birer yarım muz daha alıp yürümeye başladım. 40. km'de yürüdüm evet. Zira bacaklar kalkmıyordu. Gülhane Parkı girişine gelince haydi koş dedim kendime ve parka girdim, artık 4 saat hedefi çoktan şaşmış, alt sınırım 4 saat 12 dakika hedefini de yürümüş olmam nedeniyle taze taze kaçmıştı. Bu esnada Türkiz kaptan bir güneş gibi doğdu parkın ortasında. İnsanın bir takımı olmalı şu hayatta, viva RED Runners… 4 saat 17 dakikalık maraton derecem 4 saat 20 dakika üzeri değilse Türkiz sayesindedir.

Onun motivasyonu ile yokuş yukarı parkı koştum, kapılardan geçip Sultanahmet’e tırmandım ve son düzlük. Solda el sallayan, bağıran takım arkadaşlarım, maratonu çok önce bitirip duşunu alıp gelmiş kaptanlar, Sezar, Kral, Ayrınmen…ve sürpriz bir şekilde finişe gelen Sarı kaptan…

İşte o manzara 17 dakikalık rötarı unutturup bir maraton finisher olduğunuzu ve ne büyük bir iş yaptığınızı idrak etmenizi sağlayan manzara… Sizi alkışlıyorlar, destekliyorlar… Ağlamamak için bahane bulmak zor…Elime tutuşturdukları bayrak ile son deparımı atıp finişi geçtim. Sonrası bir bulut…Ağlasam mı? Birini görsem, tanıdık bir yüz, ağlayacağım hüngür hüngür. Nereye gideceğimi bilemiyorum, elime verdikleri çantadan çıkan çikolata ve muz, "ağlama ulan, açsın, ye bizi" deyince kendime geldim ve onları yedim. Sonrasında Tufan’ı karşılamak için takım arkadaşlarımın yanına geçtim. Ve evet Tufan da göründü geliyor, ona da böğürüp gazı verdikten sonra bir maratonu bitirmenin verdiği mutlulukla baş başa kaldım. Evet hedef süremin dışında kaldım, bir sürü sorun yaşadım ama ne gam. Maraton koşmuştum. 41 yaşında, 42 km koşmuştum.

Topal ördek gibi gezerken sonrasında, protein yüklemesini yaparken suratınızın orta yerine yerleşen sırıtışa, bir senedir yaptığımız hazırlıkların meyvelerini toplamanın verdiği huzura ve acaba maratonu bombalarlar mı, ölür müyüz endişesinin boş çıkmasının verdiği rahatlama karışarak havaalanının yolunu tutuyoruz. Evet artık bir maraton finisherim, çalıştım başardım. Siz de bunu yapın derim, yaşınız, kilonuz, durumunuz hiç önemli değil. Çalışmak bu işin vizesi. Çalışın koşun, ölmeden yapılacak 100 şey yok artık bende, biri çizili ve çok mutluyum…

Koşumun strava kaydı için: https://www.strava.com/activities/774815878

Viva RED Runners demiş miydim? Evet…

Maratona Hazırlanmak

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Wed, 05 Oct 2016 07:57:00 +0000

Aslında bu yazıyı 13 Kasım sonrası yazmayı düşünüyordum, artıları eksileri, yarış öncesi, yarış sırası ve yarış sonrası toptan bir bakış. Ama bir yazı da bunların hepsine değinmek, en ince ayrıntılara girmek çok mümkün olmayacaktı. O yüzden Vodafone İstanbul Maratonu'nda ilk maratonunu koşacak bir koşucu olarak antrenman programımın tam ortasındayken bu yazıya oturdum.

Nasıl bir süreç beni bu maratona yönlendirdi, nasıl hazırlanıyorum, mental olarak ne seviyedeyim, antrenmanlar nasıl gidiyor, yarışı defalarca kafamda koştum acaba nasıl koştum gibi sorulara değineceğim. Yarış sonrası yazacağım yazıya da referans noktaları olacaktır diye düşünüyorum.
Gelelim bana, koşu geçmişime... 3 yıldır aktif olarak koşan 41 yaşında bir fotomuhabirim. Öncesinde hiçbir spor geçmişim yok. 2 buçuk sene sene önce bir arkadaşımın, tabiri caizse, gazıyla Vodafone İstanbul'a 10k'ya kayıt oldum. "Eh madem 10k koşacağız, bari yürümeyelim, gerçekten koşalım" diyerek antrenmanlara başladım Karşıyaka Stadı'nda. (Stad şimdi yok, o da ayrı bir yazı konusu) O günden bugüne Vodafone İstanbul Maratonu 10k ve 15k olmak üzere iki kez, İzmir Yarı Maratonu iki kez, bir kez Antalya Maratonu 10k, iki kez Cunda 16k, bir kez de Bozcaada Yarı Maratonu koştum. Tüm bu koşulara hazırlıklar ve hayatımızın bir parçası yaptığımız koşuların yekününe baktığımızda 2500 km üzerinde bir yol kat etmişim. Bu süreçte sürelerimi geliştirdim, bir koşu takımına dahil oldum (R.E.D. Runners) strava'da segment avlarına çıktım, pr'lar yaptım, Ama kafamın hep bir köşesinde bir full maraton koşmam gerektiği ve o günün yaklaştığı fikri dönüp duruyordu.
Bu tüm yarışlar ve koşu temelinin sonunda artık bu sene, koşuya başladığım yerde, Vodafone İstanbul Maratonu'nda full maraton koşmam gerektiğine karar verdim. Ne zaman verdim, 2016 mayısında. Bozcaada koşusundan hemen sonra.
Maraton koşmuş takım arkadaşlarım maratonun çok zor olduğunu, inanılmaz acılarla boğuşacağımı, mental bir sınav olduğunu anlattılar ama hiç biri antrenmanın en az maraton kadar yıpratıcı, zor ve mental bir direnç istediğinden bahsetmemişti.
Oturdum internette maraton programları aradım uzunca bir süre, sonunda bir tane benim istediğim planlamaya uygun, anlaşılır bir program bulup kendime göre revize ettim. 16 haftalık programdı ama yarışa 13 hafta kalmıştı. ilk 3 haftayı keserek revizeye bir de makas kattım :)
Şuan programın 7. haftasındayım, 6 hafta kaldı yarışa. Ve bu süreçte sabah 5.30'larda kalkıp 6 da koşmaya başlamak, bunu haftanın 5 günü yapabilmek en az maraton koşmak kadar zor diyeceğim, maraton koşanlar gülecek muhtemelen :) Zira eğer bir meslek ve aile sahibiyseniz, bir de küçük çocuğunuz varsa, size koşu için sabahın körü kalıyor, herkes uyurken siz koşuyorsunuz. Akşamlar hem mevsim açısından uygun olmuyor hava sıcaklığı nedeniyle, hem de aile programları olduğu için size kalan tek vakit uykunuzdan feragat ettiğiniz gün doğumları oluyor. Kolay değil onu söyleyeyim. Haftada 60-65 km gibi bir koşu mesafesi ile maratona hazırlanıyor, hedeflediğim süreyi koşabileceğim bir mental ve fiziksel hazırlık dönemi geçiriyorum şu anda kısacası.

Peki hedefim ne?

Takım arkadaşlarım Ahmet Karaoğlu ve Tufan Çapar ile en üst nedefi 3 saat 59 dakika 59 saniye altı olarak koyduk. Tufan'ın ikinci maratonu olması sebebiyle hedefe bağlı kalma konusunda bizden daha ısrarlı :) Ancak ilk maratonu koşacak olan benim için 5.40 pace demek olan 3.59.59 en üst hedef, 6 pace demek olan 4. saat 12 dakika ise en alt hedefim diyebilirim. Bu aralıktaki bir derece yarış sonu beni mutlu edecektir eminim. Hele bir de yürüyebilirsem finişte, değmeyin keyfime olacak :) Peki bu süreçte antrenmanlar nasıl geçiyor derseniz, programımda iki tane 30, bir 32, bir tane de 35 km var. ilk 30 ve 32 km mesafeleri koştum. Çok kolay olmadılar ama beklediğimden daha dirençli buldum kendimi. Bu da çalışmanın faydalarını gördüğüme işaret. Güçleniyorum, orası kesin. Bu dönemde tabi yarışlar da oluyor, onlara da katılıyoruz. Kimisi hedef yarış olsa da asıl hedefin maraton olduğunun bilinciyle koşuyoruz. Bu düşüncelerle İzmir Yarı Maratonu'na katıldım, 5.09 ortalama pace ile 1 saat 48 dakikalık derecemle en iyi yarı maraton dereceme imza attım. Geçen sene Asics Çeşme Weekend'i 2 saat 6 dakika gibi bir sürede tamamlayabilmişken, bu sene 1 saat 56 dakikada bitirdim, daha bu pazar. Yani çalışmak işe yarıyor.
Şimdi önümde bir 35 ve bir 30 kalıyor, 35'i kesin koşacağım ama son 30 km için söz vermeyeyim :) 35 performansıma bağlı olarak karar vereceğim o 30 için, zira yarış vakti çok yaklaşmış olacak ve bir sakatlık çıksın istemiyorum.

Oğlum güney'le Bozcaada recoverysi öncesi

Durumlar böyle, maratonu koştuktan sonra hem yarışı hem yaşadıklarımı anlatan bir yazı kaleme alacağım, Orada antrenman programımın ayrıntılarını da paylaşacağım. Bu anlamda yarışa hazırlanacak, özellikle ilk kez maraton koşacaklara rehber olacak bir yazı olsun istiyorum. Hem öneriler olacak hem kaçınmaları gereken konulara değineceğim. Zira internette bu konuda yazılmış çok fazla materyal yok, böylesi ince eleyip sık dokunan, test edilmiş antrenman programlı bir yazının bizim gibi ilk kez maraton koşmaya niyetli koşucular için bulunmaz nimet olduğunu düşünüyorum. Umarım hedefini tutturmuş, sakatlıksız bir şekilde bir yazı kaleme alabilirim. O güne kadar çalışmaya devam...

Not: Bu süreçte antrenmanlarımı takip etmek istiyorsanız: https://www.strava.com/athletes/9251485

Wings For Life World Run-İzmir

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Mon, 09 May 2016 09:24:00 +0000

Koşamayanlar için koşulan bu dünyanın en geniş katılımlı sosyal sorumluluk koşusu, iki sene Alanya'da yapıldıktan sonra bu sene İzmir'de düzenlendi. Sanıyorum ki bu şehir değişikliğine karar veren wings ekibi, 30 ülkede yapılan bu organizasyona en fazla katılım gösteren ikinci şehir olarak İzmir'i seçmiş olmalarından gayet memnundurlar. 8 bin katılımla en kalabalık koşucu sıralamasında ikinci sıradaydı İzmir. Bunu o kadar beklemiyormuş ki wings ekibi, 4 bin tişort ve bir o kadar da madalya hazırlamıştı. 8 bin kayıt olunca 4 bin kişi kendi tişortleriyle koştu, wings ekibi madalyaları da 20k sonrasına koyarak en iyi performans gösterenlere madalya vermeyi uygun buldu.

Organizasyonun İzmir'de yapılmasının bir çok artısı oldu, hangisinden başlayacağımı bilemiyorum. İzmir gibi bir şehirde profesyonel bir koşu organizasyonunun yapılmıyor oluşu büyük eksiklikti, o eksikliği kapayan bir koşu oldu wings. Katılımın büyüklüğüne bakınca İzmirlilerin, doğru düzgün yapılan bir organizasyona nasıl aç olduğunu da gösteriyor sanıyorum. Evet İzmir Büyükşehir Belediyesi'nin 19 mayıs ve 9 Eylül koşuları var, ancak şu organizasyonlarla kıyaslandığında bu koşuların amatör kaldığını söylemek gerek diye düşünüyorum. Bu bakımdan wings'in startına gelen İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu'nun, bu tarz organizasyonlardaki görsel şov, profesyonel düzenlemelerin ne kadar önemli olduğunu kendi gözleriyle görmesi gayet önemliydi. Önümüzdeki koşularda sponsor firmalarla çalışmanın organizasyonlara katkısı üzerine ufuk açıcı bir deneyim yaşamıştır diye umuyorum sayın başkanın. Bu arada 9 eylül koşusu bu sene 1 saat geriye alınıp sabah 8 olarak belirlenmiş. Geçen sene bunun kavgasını verirken kimi kraldan fazla kralcılar bize tepki göstermişti, ancak Büyükşehir sesimize bu sene kulak vermiş, 32 derecede bizi koşturmak yerine yarışı 1 saat geriye alarak en azından bir nebze daha serinlikte koşmamızı sağlamış oldu. Kendilerine de teşekkürü bir borç bilirim bu anlamda.

Wings'e gelince, eksiklikleri yok muydu, elbetteki vardı. Tişort madalya sayısını hesaplayamamış, öngörememiş olmaları bir eksiklik. Böyle durumlar için kayıtlar alınırken çözüm bulmaları gerekiyordu diye düşünüyorum. Ve İzmir'in sıcağını düşünürsek her 5 km'de bir su istasyonunu 3 km'ye indirmeleri gerekliydi. Koşanların genelinin 5-20 km arasında araca yakalandığını düşünürsek iki yada 3 istasyon görebildiler ve bu yetersiz kaldı. Tabi bunun yanında 30km sonrası koşanların susuz kalması da cabası. 30 km üzeri performans göstermiş-gösteren koşuculara 5 km'de bir su takviyesi çok yetersizdi. Önümüzdeki sene bu konuya bir düzenleme getireceklerini düşünüyorum. Önümüzdeki sene demişken, bu kadar ilgi gösteren bir şehirden 2017'de bu yarışı almazlar diyordum ki çoktan kayıtları açılmış bile, 2017'de tekrar İzmir'de bu yarış:

http://www.wingsforlifeworldrun.com/tr/tr/2017-te-tuem-duenya-ile-yaris/

R.E.D. Runners takımı olarak 10 kişiyle bu koşuda yer aldık. Sayımız evet azdı, İzmir merkezli bir takım olarak buraya, tam takım, 25 kişi gelmemiz gerekiyordu. 40 aktif koşuculu Rundamental'in 35 kişiyle İstanbul'dan kalkıp İzmir'e gelirken İzmir takımı olarak bizim yarı bile olmayan bir ekiple, 10 kişi, katılmamız olmadı. Bu da takım özeleştirisi olsun. Önümüzdeki sene bir iki fireyle tam takım katılacağımızdan kimsenin de şüphesi olmasın.

Gelelim kişisel performansıma, niyetim 10k pr yapmaktı, tüm enerjimi 10k'da tüketip, sonrasında jog atarak aracın beni yakalamasını bekleyecektim. Bu anlamda ilk 5k 4.50, sonraki 5k 5 pace giderek 10k pr'ım olan 49 dakikanın altında koşacaktım. ilk 5k planım tuttu, ancak ikinci 5k planım 7. km'de turan köprüsü yokuşu nedeniyle bozuldu. 5.20 pace ile yokuşu çıkınca o 20 saniyelik açığı kapamam için 4.40 koşmam gerekecekti 8. kilometreyi. Ancak nabız zaten 175'lerde olduğu için bunu yapamayacağımı çok iyi biliyordum. Ben de pr'dan vazgeçip nabız kontrollü koşmaya karar verdim. 170 nabızla koşarak 15k'yı tamamladım, her kilometrede pace düşüyordu haliyle. 15.k'yı 1 saat 22 dakikada, araca yakalanmadan tamamladım ve yarışı bıraktım. Zaten araç da 5 dakika sonra geldi. Devam etseydim sanıyorum 16-17 km aralığında yakalanacaktım araca.

Velhasıl İzmir için güzel bir organizasyon, wings organizatörleri için verimli bir koşu, Büyükşehir Belediyesi için ufuk açıcı bir yarış oldu Wings For Life World Run.

Bu arada belirtelim, Türkiye birincisi 53 km ile Ahmet Bayram olurken, R.E.D. Runners ekibimizden Okan Enis 18 km ile en uzun koşan takım üyemiz oldu.

Önümüzdeki sene daha çok katılımlı, daha uzun mesafe koşulu bir yarışın yazısını yazıyor olmak dileğiyle, uzun bir aradan sonra bloga bir yazı koymanın mutluluğunu yaşıyorum. Genel sıralamada 3335 koşucu arasında 335., yaş grubunda (m40) 235 sporcu arasında 56. olmuşum, çok iyi bir derece değil ama yine de kendi koşumdan memnunum açıkçası. Strava kaydını da koyalım koşumun, tam olsun:

https://www.strava.com/activities/569528934

2016 Koşu Takviminizi Belirlediniz mi?

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Thu, 26 Nov 2015 09:29:00 +0000

Atletizm Federasyonu 2016 yılı Faaliyet Takvimini kesinleştirip açıkladı, geçen yıl yaptığım gibi katılacağım koşuları yine bu liste üzerinden belirleyeceğim. En azından çakışan yarışları, yeni yapılacak koşuları derli toplu görme imkanı veriyor bu liste.
Şimdi benim ilgimi çeken, yurt içi ve yurt dışı koşuları belirledim, gönül ister hepsine katılmak ama zor... yine de listeyi incelemek güzel. O zaman Ocak 2016'dan başlayalım, benim ilgimi çekenlere bakın, sonra da Atletizm Federasyonu'nun linkine tıklayın, tamamını görün:

22 Ocak Dubai Maratonu

21 Şubat Trabzon Yarı Maratonu

6 Mart Paris Maratonu
6 Mart Runatolia
27 Mart Tarsus Yarı Maratonu
27 Mart Alanya Atatürk Yarı Maratonu

3 Nisan Paris Maratonu
10 Nisan Rotterdam Maratonu
10 Nisan Viyana Maratonu
16 Nisan Belgrad Maratonu
17 Nisan Hamburg Maratonu
24 Nisan Londra Maratonu
24 Nisan Vodafone İstanbul Yarı Maratonu
24 Nisan Bodrum Global Run

8 Mayıs Wings For Life İzmir
14 Mayıs New Balance Bozcaada Yarı Maratonu
19 Mayıs Samsun Yarı Maratonu
29 Mayıs Uluslararası Dostluk Yarı Maratonu Edirne

9 Eylül İzmir Yarı Maratonu
9 eylül Berlin Maratonu

23 Ekim İstanbul Büyükada Run
30 Ekim Frankfurt Maratonu

12 Kasım 38. Vodafone İstanbul Maratonu

11 Aralık Mersin Maratonu

Evet benim çıkardığım koşular bunlar, elbet daha çok yarış var listede, hatta bu listede olmayan, mesela Cunda Koşusu, bu yıl ikincisinin yapılması beklenen Kaçkarlar Ultra Maratonu, 15-16-17 Temmuz 2016'da ilk kez yapılacak olan Aybastı Ultra Maratonu/Ordu koşusu da ilgi alanıma giriyor açıkçası.
Kaçkarlar ve ya Aybastı'dan bir tanesine katılarak İzmir'in sıcağından kaçıp Temmuz ayında Karadeniz'in yaylalarında koşmak inanılmaz güzel olacak diye düşünüyorum. Aybastı'nın kayıtları da başlamış vaziyette bu arada, belirteyim.

Siz de bence kağıdı kalemi elinize alın, 2016 koşu takviminizi çıkarın, uçak biletlerinin peşine düşün derim. Erken kalkan yol alır...

http://www.taf.org.tr/2016-yili-faaliyet-takvimi-kesinlesti/

İzmir'e Bir Armağan: Asics Çeşme Weekend

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Wed, 28 Oct 2015 13:51:00 +0000

Biraz geç olsa da Asics Çeşme Weekend Yarı Maratonu raporumu kaleme alayım dedim, geç olsun güç olmasın diyerek sizi buyur edeyim yazıya:
"İzmir'de niye bir profesyonel koşu yok" hayıflanmamızın üzerine geldi bu Çeşme'de Asics sponsorluğunda koşu haberi.

Haliyle koşu sporu ile haşır neşir olan herkesi heyecanlandırdı. Zira İzmirde düzenlenen bir kaç koşu hem amatörce hem kusurları bol koşulardı ve İzmirli koşucular olarak profesyonel koşulara katılmak için farklı şehirlere gitmek durumundaydık. Bu anlamda tabi ki hiç düşünmeden hemen kaydımızı yaptırdık. İzmir'e bu kadar yakın bir koşu organize ediliyor ve katılmamak elbetteki düşünülemezdi. Gelibolu koşusu ile tarihinin çakışması katılımı düşürse de yarış sabahı Çeşme'ye gittiğimizde gördük ki sayı hiç de yetersiz değil.

35 derece sıcakta 9 Eylül İzmir'in Kurtuluşu yarı maratonunda ilk kez bu mesafeyi (21k) koşmuş, daha doğrusu koşmaya çalışmış bir koşucu olarak çok şey beklediğim bir organizasyondu Asics Çeşme Weekend. Bir de uygun fiyata Love You Otel'de oda bulunca eşim ve oğlumu da yanıma alarak Çeşme'ye doğru sabahtan yola çıktık. Önce otelimize yerleştik, sonra minik adımlar koşusunda ter dökecek 5 yaşındaki oğlumu start noktasına götürdük.

Önde bir tavşan abla, arkada minikler, startla bir koşmaya başladılar, tabi bizimkiler yani oğlum Güney ve sınıf arkadaşı Dila geride kaldı, yetişkin desteği olarak ben ve babası Emre Tuncer piste daldık. Ellerinden tutarak iki küçük sporcumuzla koşuyorduk lakin dönüş yerine gelmeden dönmeye karar verdik. Zira çocuklarımız yaşça büyüklerin arasındaydı, tam turu atmaya kalkarsak 40 dakika sonraki kendi koşumuzun startını bile kaçırabilirdik. :) Küçük bir şike ile erken dönüş yaparak finişe geldik. Madalyasını alan Güney ve Dila inanılmaz mutluydu.. Onları annelerine teslim ederek start noktasına geçtim. Startın verilmesiyle kalabalığın içinden kendime bir yol açmaya çalıştım. Niyetim 5.50 pace ile koşmak, yarışı 2 saat altında bitirmekti. Ancak kalabalıktan sıyrılma çabası, bir de ortamın hızı yüzünden tempomu bir türlü ayarlayamıyordum, 5.30 ile geçiyordum kilometreleri. Bunun başıma iş açacağının farkındaydım ama bir türlü de hızımı düşüremiyordum. 8. km'de bulunan dönüşe geldiğimde hızım hala 5.30 seviyelerindeydi ve güneş nedeniyle sıkıntılı anlar yaşıyordum.
Dönüşle beraber güneşin yerine rüzgar devreye girdi. Sert rüzgar hem koşuyu zorluyorken, hızlı çıkmamın bedelini tempomu kaybederek ödüyordum. Nerdeyse 6 pace ile koşar vaziyetteydim artık. Ancak eklemeden geçmeyeyim, parkur güzel, inişli çıkışlı ve başarılı işaretlemeleri ile organizasyon ekibi işin hakkını vermiş diyebilirim. Velhasıl start noktasından geçip Çeşme Çarşı içinden Ayayorgi Koyu'na doğru yol alırken tüm ritmimi kaybetmiş 6.20 pacelere inmişti hızım, ama azimliydim, bu yarışı bitirecektim. Son dönüşleri yapıp ayayorgi sapağına döndüğümde süre 2 saati geçmişti. Hedefimi tuturamamıştım ama izmir yarı maratonu derecemin neredeyse 10 dakika önündeydim. Paparazzi Bech Club'deki finiş noktasına geldiğimde beni eşim ve oğlum karşıladı. Birşeyler yiyip organizasyonun masaj çadırlarına attım kendimi, zira kalflerim uyuşmuştu neredeyse. Küçük bir masaj sonrası Paparazzi'ye girdim, benden önce yarışı tamamlamış arkadaşlar hamburger bira kuyruklarındaydılar. Yarış sonrası birşeyler yiyip içebilmek inanılmaz iyi geldi diyebilirim. Karnımız doyduktan sonra hafif topallayarak otele doğru yol aldık ve önümüzdeki sene de katılma yolunda Flamme Rouge takımından arkadaşlarım Umut Kasım Şebnem ve Hakan ile ayaküstü hem yarış kritiği yaptık hem de seneye daha kalabalık bir ekiple buraya gelmemiz gerektiğine karar verdik.

Organizasyona gelirsek, kiti katileti yapmışlar, özellikle tişortu gayet başarılıydı. Asics farkı sanırım bu. Start noktası, parkur seçimi ve parkur işaretlemeleri iyiydi, su istasyonları da başarılıydı. Hiç bitmiş su istasyonundan geçmedim, 2 saat üzeri koşmama ragmen üstelik. Koşu sonrası ikramlar ve denizde, beach club'da finiş verilmiş olması ayrı bir güzellik, denize girme fırsatım olmadı ama önümüzdeki sene bunu da yapmayı planlıyorum. Genel olarak baktığımızda İzmir'in kaliteli bir koşu ihtiyacını karşılayan bir işe imza atmış organizatörler Asics Çeşme Weekend ile. Sanıyorum katılımdan da memnunlar ki seneye de düzenleneceğine dair konuşmalar finiş yerinde dillendiriliyordu. Bu anlamda seneye daha iyi bir derece hedefiyle yine start noktasında olacağız, oğlum Güney'le beraber...

Koşu Strava Kaydım: https://www.strava.com/activities/405490075

Mülteci Çocuklar İçin

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Fri, 18 Sep 2015 12:30:00 +0000

Göçmenler için mış gibi yapmadan harekete geçmek isteyenler diye bir liste yayınlamıştı bir kadın, haberlere konu oldu, röportajlar yapıldı kendisiyle. Üzülmenin ötesinde birşeyler yapmak isteyenler için yardımda bulunabilecekleri yapıların listesini çıkarmıştı. O listede Halkların Köprüsü Derneği de vardı, Suriye savaşı ile beraber ortaya çıkan mülteci sorununa merhem olmak için izmir'de biraraya gelmiş insanların kurduğu bir dernek, başında da profesör Cem Terzi var.
Velhasıl, malumunuz ben biraz koşuyorum ve 3 Ekim'de Çeşme'de bir koşu var, Asics Çeşme Weekend adıyla. Ben bu koşuda Halkların Köprüsü Derneği yararına koşmak istiyorum, misal siz de beni desteklemek, Halkların Köprüsü Derneği'ne bağış yapmak ister misiniz? Ama 10 lira ama 50 lira ama 100 lira ama 1000 lira, takdir sizin. Yapacağınız bağışlar beni motive edeceği gibi, bir bebeğe mama, bir hasta çocuğa ilaç, bir üşüyene battaniye olacak. Yapmanız gereken şu,

Halkların Köprüsü İş Bankası
IBAN: TR35 0006 4000 0013 3720 0190 24
HESAP NO: 3372 19024
buraya bağış yapmak, yaparken açıklama kısmına "Alpay Koşu" yazmak veya yazdırmak, yaptığınız bağışı da altta yorum yap kısmından ya da facebook üzerinden (https://www.facebook.com/alpaysonmez75) özelden bana mesajla belirtmeniz. Böylece ben de toplanan bağışı takip edebilir, koşu sonrası burdan sizleri bilgilendirebilirim. Teşekkürler, yüzümü kara çıkarmayın, göreyim sizi :)
Not: Zaman zaman bu iletiyi paylaşacağım koşuya kadar, görmeyenlere gösterebilmek adına, siz de forward ederseniz, paylaşırsanız, daha çok insana ulaşabiliriz.

9 Eylül İzmir'in Kurtuluşu 3. Yarı Maratonu ya da Sıcakla Mücadele Koşusu

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Mon, 07 Sep 2015 10:40:00 +0000

İzmir... Türkiye'nin batıya açılan yüzü, Türkiye'nin en modern kenti, Türkiye'nin en güzel kenti, Kordonboyu, Karşıyakası, Göztepesi, İnciraltısı... Herkesin güzelliği konusunda nerdeyse hemfikir olduğu bir kent İzmir, sadece bu kadar mı? Yılın nerdeyse 12 ayı güneşi olan, iklimi ile de güzel bir kent. Sıcak mı? Evet nemle birleşince sıcağı insanın canını bezdiren bir hale bürünüyor, ama o kadarı da olur artık diyerek mazur görülebilir bu sıcak mevzusu.
Şimdi koşuya uygun bir kent olup olmadığına baktığımızda yukarıda saydığımız bir çok artı, aynı zamanda koşu için de bir artı demek. Sahil bandı olması, ikliminin uygun olması hepsi birer artı değer bu spor için. Bir tek koşu gibi yüksek enerji ve uzun süreli efor gerektiren bir faaliyet için tek olumsuz yönü yüksek sıcaklık ve nem. O zaman bir spor organizasyonu yapıyorsanız bu şehirde, tek dikkat edeceğiniz kriter sıcaktır ve dolayısıyla bu organizasyonu yaparken tarih seçimi ve en önemlisi saat seçimi çok önemli oluyor.
Bu yıl 3. kez düzenlenen 9 Eylül İzmir'in Kurtuluşu Yarı Maratonu değerlendirmesi olacak bu yazı, yukardaki girizgah da bu koşunun temel sorunu olan saat tercihine vurgu yapmak içindi. Yazının içinde buna tekrar değineceğim, ama önce genel bir değerlendirme yapalım.

İzmir'in büyük eksikliğiydi böyle bir yarış. Cunda, Bozcaada gibi adaların bile bir yarışı varken, Türkiye'nin en büyük şehirlerinden birinde bir koşu organizasyonu olmaması büyük eksiklikti. Bu anlamda İzmir Büyükşehir Belediyesi 3 sene önce, amatörce, haliyle büyük sorunlarla başladıkları yarı maraton serüveninde her sene iyileşme göstererek bu seneki koşuyu da tamamladı.
Özellikle bu senenin en büyük artısı parkurun değişmesi oldu. Sahil bandına alınan koşu düz bir koşu haline geldi, bu da sporcuların sakatlanma riskini fazlasıyla azalttı. Ancak 6 Eylül Pazar günü yapılan bu koşu tarihinde İzmir, halen yazın hüküm sürdüğü bir kent. Hele ki sabah 09'da sıcaklık 32 dereceydi, finişe gelindiğinde ise 35 dereceleri geçmişti sıcaklık ve nemle beraber nabız 170'lerde koşan insanlar için bu büyük tehlike arzediyordu. Haliyle koşu süresince arkamızdan önümüzden ambulanslar yere yığılan sporcuları taşımakla uğraşıp durdu. Çok zorlanarak koştuğum yarışta sadece ben 3 sporcunun ambulansa sedye ile taşındığını gördüm, 21 km'lik bir parkurda ben 3 tane gördüysem çok rahat "10 üzeri sporcu sıcak çarpması sonucu fenalaştı" demek iyimser bir tahmin olur gibime geliyor.
Koşu öncesi bir imza kampanyası açarak ve bu imza kampanyasını İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu'na hitaben "başkanım bizim için 6'da kalkar mısınız?" diye haberleştirerek koşu saatinin 07'ye çekilmesi için bir grup arkadaş didindik, ancak başarılı olamadık. Olamadığımız gibi çeşitli değeri kendinden menkul, site yönetimi tandanslı koşu çevreleri tarafından koşuyu sabote etmekten tutun, başkan'a terbiyesizlik yaptığımıza, sosyal medya teröristliğine kadar binbir sıfat üzerimize yakıştırılarak yoğun tepkiye maruz kaldık.
Bir de eklendi; "Zorla mı koşturuyorlar sizi? koşmayın"
Şu koşuda fenalaşanlara bu cümleleri kurmalarını salık veriyorum o kesimlere şimdi. 07'de niye olmayacağını bize anlatmaya çalışanların temel gerekçelerinden birini şöyle ifade etmişlerdi: "sabah o saatte hiçbir İzmirli koşuyu izlemeye gelmez, bu yarış İzmir'in kurtuluşu için yapılıyor, halk 7 deki koşuya nasıl gelsin, 9 da olacak ki halk gelip izleyecek"

İzmir'i ve İzmirliyi de tanımayan bu kesimin bu gerekçesinin de boş olduğunu koşu günü gördük. 39 derece sıcakta bir pazar günü İzmirli şehirde kalmaz, Cuma'dan Çeşme'ye, Seferihisar'a, Foça'ya akar, şehir zaten bomboş olur. Netekim koşarken özellikle dikkat ettim, bir tek Göztepe Üst Geçidi altındaki gölgede 4 kişi vardı tüm parkur boyunca koşanlara destek veren, bir de Cumhuriyet Meydanı'na geri dönerken PTT önünde 10 metrelik bir seyirci topluluğu vardı. Onlar da zaten koşucuların aileleri, eşleriydi. Neyse...
Dönelim sıcağa, bakın koşu yüksek eforla yapılan bir spor ve yarı maratonu elit atletler 1 saat 10 dakika civarı bitirirken bizim gibi bu işi amatör olarak yapanlar 1 buçuk saat ile 2 buçuk saat arasında koşarlar. Bu esnada 2000 kalori yakarlar, 1 litrenin üzerinde su kaybederler, nabızları 160 üzeri seyreder. Böylesi efor gerektiren bir spor için organizasyon yapıyorsanız, tarihin şehir için bir önemi varsa, yani tarihi değiştiremiyorsanız yapacağınız şudur, ya saati geriye çekeceksiniz, ya da saati geri çekeceksiniz. İzmir'in kurtuluşu yerine 29 Ekim'i tercih ederek koşunun tarihini değiştirme imkanı varken bunu tercih etmiyorsanız, İzmir'e özel olsun anlamı diyorsanız o saat uygun değil, iki iki daha dört. Bu haliyle cidden koşulacak gibi değil, benden söylemesi.

Buzlu su ve sporcu içeceğimden oluşan iki şişelik kitim ve ben

Gelelim koşu sabahına, sabah 08 gibi Cumhuriyet Meydanı'nda toplanmaya başladık, ısınmalar bittikten sonra bir elimizde sporcu içeceği bir elimizde akşamdan buzluğa koyduğumuz donmuş küçük su şişesi ile start noktasındaki yerimizi aldık. 09'da startın verilmesi ile koşu başladı, ilk kilometre görece rahattı zira binaların gölgesinden faydalanıyorduk. Konak'ı geçtikten sonra güneşle başbaşaydık, sünger istasyonu hızır gibi yetişti, ensemizden başımızdan boca ettik süngerdeki suyu. Bu arada yol boyu sporcu içeceğini tüketirken su istasyonlarından aldığım suyla duş alıyordum. İlk 10k sonunda 3. kilometrede buzu çoktan eremiş suyu ve sporcu içeçeğini tüketmiş, yol üzerindeki su istasyonlarının insafına kalmıştım. 10k dönüşünü yaptıktan sonra vücut sinyalleri vermeye başlamıştı zaten. 15k noktasına geldiğimde mental olarak beni bitiren düşünceler beynimde dolanmaya başlamıştı, zira maksimum nabzı 180 olan ben, 175 nabızla gidiyordum son 5k boyunca. "Bu sıcakta zorum ne, sanki kürsü göreceksin, derdin ne, ohooo daha 6k var, hayatta bitiremezsin sen, zorlama, bak çocuğunu düşün, ona baba lazım daha" gibi düşünceler beynimde dönmeye başlamıştı. Zaten bu noktaya geldiğinizde çevrenizde sizi çekecek, motivasyonu yüksek bir arkadaşınız yoksa, geçmiş olsun. 4 kişi koşuyorduk ama haleti ruhiyemiz hepimizin aynıydı.
Sıcak arttıkça artıyor, bu düşünceler de beynimizde dönüyordu. 16. kilometre de bu aslında mantıklı argümanlarıma yenilerek yürümeye başladım, benle bir bir sürü koşucu da yürüyordu, kimisi sıcağa serzeniş ederken, kimisinden galiz küfürler çıkıyordu. 17-18. kilometrelerde yürürken önümüzde fenalaşmış bir sporcuyu daha sedyeyle ambulansa yüklüyorlardı. Bu arada sıcaklık 35'leri bulmuştu.
Hemen şunu belirteyim, suya en fazla ihtiyaç duyulan yer son 5 kilometrelik dilimdir, öncesinde vücut daha dirençli, elinizde su olabiliyor vs, ancak 15k dan sonra vücut zaten tükenmişken, bir de susuzluk insanı bitiriyor. Eğer önümüzdeki sene neler değiştirilmeli diye soru sorsalar bana, 15k'dan sonra her iki km'de bir hatta her kilometrede, özellikle soğutulmuş su istasyonu isterdim. Son sünger istasyonunda süngerler de bittiği için abi legenin içindeki suyu tek süngere alıp yüzümüze çarpıyordu. Öyle bir yoksunluk hali vardı 15k sonrasında su namına.
19.km'de "en azından parkuru koşarak bitireyim" diyerek tekrar koşuya başladım, düşük tempo giderek koşuyu tamamladım, tabi beklediğim sürenin yaklaşık 10 dakika üzerinde bir dereceyle. Ambulansa veya geride koşamayıp kalan sporcuları toplayan otobüse binmeden finişe ulaşan şanslı sporculardan biri olarak Büyükşehir Belediyesi'nin kurduğu duş, belki de şu koşunun en güzel anıydı. Atatürk Anıtı'nın yanında bulunan 3 adet duşta koşu sonrası serinlemek, denize girmek gibiydi, belirtmeden geçmeyeyim.

Peki genel olarak koşuyu anlattığımıza göre, bu koşunun olumlu ve olumsuz yanlarını madde madde yazarsak manzara nasıl görünecek bir bakalım:

Olumlu Yönler:
1-Parkur deniz kenarına alınmış olması
2-Yarış sonu duş imkanı
3-Parkur'un 8. kilometresindeki yağmur efekti yapan "fışkiye"
4-10k su istasyonundaki soğuk sular
5-Ambulans hizmeti
6-Ücretsiz bir koşu olması

Olumsuz Yönler:
1-Başlangıç saatinin bu sıcaklar için uygun olmaması
2-15k-21k arası sadece 1 tane su istasyonu olması
3-Suların genelde sıcak olması
4- Son sünger istasyonunda sünger kalmaması

Önümüzdeki Sene Mutlaka Yapılması Gerekenler:
1-Saatinin mutlaka 07'ye, en kötü 08'e çekilmesi,
2-Parkur'un 8. kilometresinde kurulu olan "fışkiye"nin parkur boyunca sayısının fazlalaştırılması,
3-Duş imkanlarının geliştirilmesi,
4-Bir sponsorla anlaşarak koşu tişortunun daha kaliteli hale getirilmesi,
5-Su istasyonlarının arttırılması (özellikle 15k sonrası)
6-Koşu sonrası verilen kitin biraz daha zenginleştirilmesi...

Evet madde madde yazınca daha derli toplu göründü sanırım. Şimdi yine İzmir koşu dünyasının muhtarı bazı arkadaşlar hemen diyecek "Bre zındık, kayıt ücreti yok, buna da şükretmen lazım". Hayır, azla yetindiğin sürece kaliteli bir organizasyona ulaşamazsınız. Büyükşehir Belediyesi'ne bu yarı maraton için minnettarız, daha iyisini yapabilmek için kayıt ücreti alması gerekiyorsa, alsın, sponsor bulması gerekiyorsa, bulsun. Ancak önümüzdeki sene bu seneden dersler çıkarıp daha iyisini yapmak hedefi olmalı Büyükşehir Belediyesi'nin. En başta saati geri çekerek başlayabilir, zira önümüzdeki sene daha erkenden bunun için uğraşacağız, başarılı olamazsak, yine 09'da olursa bu koşuya katılacağımı sanmıyorum, malesef...Koşuya katılan, finiş görebilen, göremeyen, otobüsle geri dönen herkesi kutluyorum, ambulansla hastanelik olan koşuculara da geçmiş olsun diyerek yazıyı noktalayalım. 4 Ekim Asics Çeşme Weekend'de görüşmek üzere...

Fotoğraflar: Burag Hamparyan

Koşu Kayıt Uygulamaları ve Strava

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Wed, 12 Aug 2015 11:24:00 +0000

Uzun bir ara verdik, şimdi tekrar bir yazı ile karşınıza çıkalım. Bu yazıda sizlere biraz koşu kayıt uygulamalarından ziyade Strava'dan bahsedeceğim. Çok uzmanı olduğum söylenemez lakin endomondo, runtastic ve strava'yı kullanmış, halen de starva kullanan bir koşucu olarak bu uygulamanın artılarını eksilerini kalemim döndüğünce anlatacağım. Hedef kitlem hiç strava ile tanışmamış olanlar. Dolayısıyla Strava kullananların zaten Strava'yı tercih sebebi olan ve bildikleri özellikler bunlar, belirteyim.

Çeşitli facebook koşu gruplarında insanlar koşularını bu uygulamaların paylaşım linkleri ile paylaşıyorlar, haliyle bu paylaşımların altında koşucunun koşu performansını konuşuyoruz, ancak uygulamaların artı ve eksilerini konuşmaya fırsat kalmıyor. O sebeple bu yazıyı yazmaya karar verdim. Beni bu uygulama ile tanıştıran Kaan Bal ve Tufan Çapar'a burda teşekkürlerimi ileterek uygulamanın nasıl faydalı ve başarılı bulduğumu kısa yoldan belirtmiş olayım. "Hepsi aynı işi yapmıyor mu abi, gps takip, pace, yükselti, mesafe tamam işte, hepsi bunu yapıyor" dediğinizi duyar gibiyim, zira ben de böyle dedim uzunca bir süre. Ancak hiç kazın ayağı öyle değil.

Segment

Strava'nın en önemli artısı ve diğer uygulamalardan farkı, koştuğunuz parkurlarda diğer koşan insanların derecelerini görebilmeniz. O kişinin takip listesinde olun veya olmayın. Örnek vereyim, mesela bir parkurda koşuyorsunuz, 5 km'lik bir koşu yolu olsun bu. Strava'ya girdiniz, bir başka koşucu bu yolu segmentlere eklediyse, o parkurda koşmuş tüm strava kullanıcılarını hızlarına göre sıralıyor Strava. Sizi de derecenize göre bu listeye otomatik yerleştiriyor. Böylece hem kendi durumunuzu görüyorsunuz, hem de başka konşucuların, sizin koştuğunuz bölgede koşan diğer koşucuların durumunu görebiliyorsunuz. Bu da haliyle size ekstra bir motivasyon sağlıyor hem koşmak için hem de koşarken o listenin tepesine çıkabilmek için...

Diyelim ki bir yerde koştunuz, çok güzel bir koşu parkuru olduğunu düşünüyorsunuz ve Strava'da o parkurun segmenti açılmamış. Koşunuzu bitirdikten sonra create segment adımından parkur içinde koşunuzun istediğiniz bölümünden segment yaratabiliyorsunuz. Sizden sonra o parkurda koşanlar bu listeye ekleniyor derecelerine göre. Bunun ne faydası var diye düşünebilirsiniz, hemen anlatayım. Tatile gittiniz, bulunduğunuz bölge hakkında bilginiz yok, açıyorsunuz Strava'yı, haritadan segmentlere bakıyorsunuz, çevrenizde bulunan tüm popüler koşu parkurlarını görüyorsunuz. Böylece rota, parkur, bölge aramanıza gerek kalmıyor, segmentin başlangıcına gidip başlıyorsunuz koşmaya. Ne büyük kolaylık değil mi? Bu arada tatil bölgelerinde bulunan tüm segmentleri yabancı koşucuların açtığını ve çoğu segmentin silme yabancılardan oluştuğunu da belirteyim. Bizim tatil anlayışımız yatmak, adamların anlayışı spor da yapmak.

Kısaca segment takibi inanılmaz bir motivasyon kaynağı ve aynı zamanda diğer koşucular hakkında bilgi sahibi olma mecrası desek yeridir Strava için.

Bununla bitiyor mu, bitmiyor elbet, Challenge'lar, yani online yarışlar var sürekli. İster yükseklik kazanımı yarışmasına dahil olabilirsiniz ister 10k, yarı maraton, maraton yarışlarına girebilirsiniz. Hiçbiri olmadı aylık koşu mesafesi yarışlarına dahil olursunuz. Bu da bir motivasyon kaynağı, dünyada Strava kullanan kullanıcılar arasındaki yerinizi görür, sizden iyilerin derecelerini izleyebilir, bu insanları takibe alabilirsiniz. Aynı zamanda da sosyal paylaşım ağlarına hem bu yarışları hem de koşularınızı aktarabilirsiniz. Tabi koşularınızın altında facebook beğenisi gibi takipçilerinizden beğeni (kudos) alıp, yorumlarını okuyabilirsiniz. Bu anlamda bir facebook, twitter gibi de düşünülebilir, takipçileriniz, takip ettiklerinizle sürekli bir etkileşim içinde olursunuz.

Velhasıl, Strava koşu takip uygulamaları içinde hem donanımı, hem kullanım oranı, hem koşunuzun sınıflandırılması bakımından diğer uygulamaların hepsinden önde. Eğer "benim pace süremi mesafemi ölçsün, fazlasını benim ilgimi çekmiyor" diyenlerdenseniz her uygulama işinizi görür, ama beni motive edecek bir uygulama arıyorum derseniz adresiniz belli: Strava...

Eksi yanı nedir hemen onu da söyleyeyim, türkçe değil uygulama. Ama hiç zor değil, kısa sürede kavramları öğreniyorsunuz, iki kullanımdan sonra dil sorunu da kalmıyor. Bu arada işi biraz daha profesyonelleştirip gps'li saat aldıysanız, Garmin, Suunto, Tomtom, Timex, Fitbit, Microsoft band, Soleus gibi gps'li sporcu saatleri ve takip cihazlarından tek tuşla performansınızı Strava'ya aktarabiliyorsunuz...Uygulamanın adresi şu: www.strava.com, eğer takip etmek isterseniz benim adresim de şu: https://www.strava.com/athletes/9251485 Hadi bir deneyin derim, pişman olmayacaksınız...

Kendi Koşuya Başlama Hikayem ve Sakatlık...

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Mon, 08 Jun 2015 11:35:00 +0000

"Bende koşmak istiyorum ama nasıl başlamalıyım?"

Zaman zaman gördüğümüz, çevremizden duyduğumuz ve aslında bir dönem bizim de sorduğumuz bir soru bu. Kendimce bunun yanıtını vermek niyetiyle bu yazıyı yazıyorum. Bir anlamda kendi koşuya başlama serüvenim. Şimdi duyar gibi oluyorum "ne koşuyorsun da millete öneri veriyorsun" :) Ama öyle demeyin rica ederim, en nihayetinde yaptığımız doğrular kadar yanlışlar da var, onları paylaşmak adına bu yazı yine de değerlidir diye düşünüyorum.

Yaşım 40, 1 yıl öncesine kadar spora dair hiç birşey yapmıyordum. Bacaklar sadece yürümek içindi desek doğru olur. Geçen sene Temmuz ayında, koşu basketbol yüzme ve bilimum sporla haşır neşir arkadaşımız Umut Bengi bize ilk teklifi yaptı, "Avrasya Maratonu'na gelsenize" Daha önce hiç koşmamış, koşu namına ne yaptıysa lise yıllarında bırakmış, en fazla meslek icabı eylemlerde eylemcinin peşinden ya da polisin peşinden koşan biri olarak gülüp geçtim haliyle. Ben kim koşmak kim balonunun kafamın üstünde büyüdüğünü görüyordum. Umut peşini bırakmadı teklifinin, mevzunun koşmak değil öncelikle eğlenmek olduğunu, boğaz köprüsünü yürüyerek başka zaman geçemeyeceğimizi, ortamın festival gibi olduğunu anlatarak aklımızı çeldi. Yani işin eğlence kısmı çekmişti bizi, koşu kısmı değil. Hemen orda kaydımızı yaptık... ve unuttuk gitti...

Aradan ne kadar geçti bilmiyorum eylül gibiydi sanırım, "Yav gidip 10k koşmaya çalışacağız, bir kendimizi görelim, biraz idmanımız olsun, sürünsek de finişi daha az hasarla görelim" diyerek Karşıyaka Stadı'na yollandım. Ayağımda normal bir spor ayakkabısı, eşofman ile çevresi 400 metre olan tartan pistte 10 tur 10 pace ile yürüyüş, hemen sonrasında 2 tur yani 800 metre 7.5 pace ile koşarak startı verdim. Sonraki hafta ve sonraki hafta hep yürüyüş turundan bir eksiltip koşu turuna verdim. 10 hafta içinde 4-5 km 7-7.5 pace ile koşabilir vaziyete gelmiştim. Bu halde İstanbul'un yolunu tuttuk, Avrasya Maratonu'na startı verdik. Boğaz köprüsü, sonraki yokuş, akabinde gelen iniş, herşey sorunsuz gitti ve finişi gördüm. Hiç yürümeden, hep koşarak, eğlenerek 10k'yı bitirdim, derecem ise 68 dakikaydı...

İşte aşyı burda yedim...

10k'yı koşabilmenin bünyemde yarattığı o duygu, o tatmin duygusu, daha fazlasını isteme, kendimle gurur duyma, spor yapmanın verdiği huzur, binbir güzel duygu ile eve dönüyordum. Ama topallayarak...Tüm bacaklar hani "et kesti" denir ya, geciken kas ağrısı denen, kas fiberlerinin parçalanması, yerine daha güçlü kasların oluşması anlamına gelen o meşhur ağrıyla beraberdim. Bu arada farkettim ki ayak sol başparmağımın tırnağı morarmış. ta ta, hayırlı olsun ilk sakatlık da gelmişti böylece.

Sonrasında dinlenme, o tırnak niye karardı diye araştırma, doğru olmayan, sıkı ayakkabı nedeniyle o morarmanın olduğunu anlama ve hemen spor mağazasına gidip koşu fitnes kısmından bir hesaplı nike seçip alma dönemi geldi.

Ve antrenmanlar. ..

Artık koşuyu hayatıma sokma kararı almıştım, her hafta sonu Karşıyaka Stadı'na gidiyor, 6-7 km koşuyor, pace'lerimi aşağı çekmeye çalışıyordum. Artık pace 6-6 buçuk civarı 7.5 km seviyelerindeydim. Sonra bir hafta sonu koşusu yetmemeye, hafta arasına da bir antrenman koymam gerektiğini farkettim. Bir yandan koşu gruplarına üye oluyor, yayınları okuyor, araştırıyordum. interval diye de birşey vardı ama onla ilgili değildim hala...
Öğrendim ki bir uzun bir kısa koşu yapmak lazım haftada, hafta sonu uzun hafta içi kısa koşu ile devam ettim. Bu arada 2015 koşu planlamamı da yapmış, 1 mart antalya, 9 mayıs bozcaada, 30 mayıs cunda ve kasım'da tekrar avrasya ile 4 koşu planlamıştım. İlk hedef antalya idi. haftalar haftaları kovalarken benim artık hafta sonu 10k 5.4 pace, hafta içi 8k 6 pace ile bir standartım vardı. Biraz beslenmemi düzenlemiş, karbonhidratın önemini öğrenmiş, koşu öncesi sonrası esnetme ısınmanın hakkını verir olmuştum. Bu şartlarda Antalya'ya doğru yola çıktık, sıcak bir havada koştuk ve istanbul'a göre 9 dakikalık bir ilyileşme ile 59 dakikada 10k'yı koştum.
Artık hedefi büyütmüş, "sene sonu yarı maraton koşarım" diye mırıldanırken bulmuştum kendimi. Bu gazla pace'lerimi 5 lere çekme hedefi koydum öncelikle kendime, "10k'yı şöyle rahat rahat 5 pace ortalama ile koşayım, sonra km artışına geçerim" diyordum.

İşte zurna burda zırt dedi, yine...

Hafta arası koşumu cuma günü 8k 5 buçuk pace ile yapıp 24 saat geçmeden cumartesi günü takribi 16 saat sonra 12k 5 buçuk pace yapmaya kalkınca ilk sinyali dizim verdi. Koşuyu tamamlayıp arabaya doğru yürürken sağ dizimin dış tarafında bir ağrı hissettim. Dedim "normal, zorluyoruz, bunlar iyidir, vücut zorlanacak ki gelişecek." 2-3 gün bacağı açar kaparken, bir ağrı çektim sonra iyileştik. Hafta arasını pas geçmiştim. hafta sonu geldi 6.5 pace ile 10k koşayım derken 4. km'de topallamaya başladım. Hemen koşuyu kestim, baya baya dizim ağrıyordu. 2-3 güne geçer diye beklerken 1 hafta geçmiş, ağrı hala aynı yerinde duruyordu.
Bunun üzerine doktora gitmek gerek diyerek bir ortopediste gittim, mr falan, sonuç "menisküs arka boynuzda grade 2 yoğun dejenerasyon"...Doktor zaten 1.90 boy 93 kilo ile niye uzun mesafe koştuğumu anlamadı, ama "her menisküs olana da spor yapma dersek spor yapacak insan kalmaz" diyerek biraz beni rahatlatarak eve gönderdi.
Ödevim dinlenmekti. Tabi moral bozuk, eş dostla konuşma sonucu ortaya çıktı ki yanlış ayakkabı tercihi, koşu için yeterli olmayan bacak kasları bu sakatlığın başlıca sebebi ve tabi asfalt zemin. Bacak kasları ve tendonlar daha yavaş geliştiği için ve bacak kaslarını güçlendirici çalışmalar, hareketler yapmadığın takdirde sadece koşarak bunları geliştiremeyeceğin için tüm yük dizlere biniyor bu da menisküsün hasar almasına neden oluyordu. Bir dizlik, 1 aylık koşuya ara, dinlenme, antienflematuvar krem, kas gevşetici hap ile dizdeki ağırıyı geçirdik. Doktor tavsiyesi ise "koş ama tempolu değil" oldu. Bunun akabinde ise bir önceki yazımda anlattığım salomon ultimate cunda koşusu geldi ve gayet zorlu bir parkuru 1 saat 3 dakikada ağrısız sızısız bitirerek sakatlığı atlatmış oldum. Tabi bir adet yeni mizuno enigma 3 ayakkabı ve evde diz-bacak güçlendirici hareketleri spor hayatıma sokarak...

Kısacası herkes koşabilir, ben bunun en iyi örneğiyim aslında. Ciğerler, kalp ritmi vs hemen tempoya alışıyor, kendinizi dünyayı koşarak dolaşabilir gibi hissediyorsunuz ama bacaklar size orda dur diyor. O sebeple yapılacaklar belli, madde madde özetleyeyim, yazı da çok uzadı, bu şekilde bitirelim:

1-Önce gidin bir ayak analizi yaptırın, doğru ayakkabıyı alın.
2-Bir planlama yapın, hızınızı mesafenizi kademeli arttırın.
3-Vücudun yeri kilometre ve pace'e alışmasını bekleyin, sonra yükseltme yapın.
4-Koşarken yanınızdaki kişiyle sohbet ediyorsanız o tempo sizin temponuzdur. Soluk solugasanız kapasite üzerindesiniz demektir.
5-Beslenmeye dikkat edin, karbonhidrat ağırlıklı beslenin, koşudan sonra protein içeren besinler tüketin, susuz kalmayın.
6-Koşarken susama hissini beklemeyin, 2 km'de bir gibi bir aralıkta bir yudum su için...
7-Gaza gelin ama vücudunuzu dinleyin. sinyal verirse boşvermeyin, koşu hayatınız bitmesin...
8-Bacaklarınızı mutlaka güçlendirin...Yokuş antrenmanlarınızı hayatınıza mutlaka sokun...

Salomon Ultimate Cunda Koşusu ve Sonrası

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Thu, 04 Jun 2015 21:03:00 +0000

2014 Avrasya Maratonu sonrası Türkiye Atletizm Federasyonu’nun sitesinde 2015 koşu takvimini incelerken gördüm Ayvalık Cunda koşusunu. 2015 için kendime bir koşu takvimi çıkarıyor, işi hem koşu hem gezme minvalinde kotarmaya çalışıyordum. 1 mart Antalya’da karar kılmıştım, 2 mayıs Bodrum Global Run mı, yoksa NewBalance Bozcaada’mı ikilemini Bozcaada’dan yana kullanıp 30 Mayıs Cunda ile bahar sezonunu kapatma kararı almıştım.

Runatolia’da 10k koştuktan sonra antrenmanda menisküsü dejenere edince Bozcaada zaten güme gitmişti, hoş gitmek istemiş, ancak bir başka yazı konusu olacak şekilde kalacak yer bulamayıp takvimimden çıkarmıştım. Sakatlık sebebiyle Bodrum’u da pas geçmiş oldum. Elimizde Cunda kalmıştı kısacası. Dinlenme evresi, sakatlığı atlatma ve 30 mayıs tarihinin yaklaşmasıyla kendimi Cunda yolunda buldum.

Ortam beklediğim gibiydi, renkli bir ortam, hava, inceden serin olmasıyla, koşu için biçilmiş kaftan desek yanlış olmazdı. İkinci kez düzenlenen bu organizasyonda geçen sene koşmuş Tufan Çapar’a “biraz burası yokuş galiba” diyerek parkur hakkındaki bilgisizliğimi ele verdim. “Hoşgeldiiin hayırlı olsuuun” diyerek elimi sıkmasından parkur cehaletimin had safhada olduğu sonucuna vardım. Ki koşarken sorduğum “biraz yokuş değil mi” sorusunun ne kadar abuk olduğunu da anladım.

Neyse, ilk startla beraber kafam kadar kayaların olduğu, traktörün bir nebze düzelttiği yolda koşmaya başladık. İlk asfalt olmayan, patika diyebileceğim koşum olması sebebiyle tavşan gibi sekmemi saymazsak eğlendiğimi bile söyleyebilirim. Önümde koşanı geçmek için risk alıyor, traktör tekerinin nispeten düzelttiği safety zone’dan, hiçbir aracın tekerinin değmediği yol ortasından seke seke önümdekini sollayıp ayağı burkmadan yine güvenli bölgeye dönüş yapıyordum. Haliyle önüme bakmaktan pace, hız, km vs. kontrolü bile yapamıyordum. Bu arada bastığımız yeri toprak diyerek geçmiyor, tanımaya çalışıyor, yerden güç alırken ayağımızın altındaki taşın sabit durmasını umarak yol alıyorduk. Bu arada 16k koşacak olan (birazdan anlatacağım nedenle koşamayan) Tufan’ı geçmiş, normalde yarı maraton koşan birinden daha tempolu gidiyor olmam da kafamı karıştırmaya başlamıştı. Ya o kendini koruyor frenleyerek gidiyordu, ya da ben yardırıyordum. O sıra pacelerimi kontrol ettim, beş buçuk civarı bir tempom vardı, ki bu benim açımdan hızlı demekti. Neyse ilk 4 km böyle giderken ilk eğimde Tufan beni geçti, aylarca koşmayıp sonra 10k’yı 1 saat altında bitirebilen Umut Cingi zaten ortalarda yoktu, yine kaptırmış gitmişti.

Bu şekilde devam ederken zurnanın zırt dediği yere gelmiş, ilerde iki tane genç bizi dağa yönlendiriyordu. Bir yanlışlık mı var diye önümdeki yamaca bakar buldum kendimi, baya bir tepe tırmanma vardı önümüzde. Ankara Etimesgut’da askerlik yaparken, 500 rakımlı bir tepe vardı, istikamet yediğimizde bizi oraya sürerdi kadro’lar, eziyet niyetine. İşte tam da öyle bir yamaç duruyor önümde. Strava’dan sonra buranın adının “bitirici yokuş” olduğunu öğrendim, ama her şey için çok geçti. hızlı tempo ile 4 km koşup bu bayıra vurunca kendimi, kalp atışlarımı kulaklarımda duyar hale geldim. Haliyle yürüme moduna geçtim. Neyse ki koşan yoktu. Bu şekilde yürüye yürüye 1 km’lik bu bölümü bitirdim ve su noktasına geldik.

İşte bir çuval incirin berbat edildiği yer de diyebiliriz bu noktaya. 5. Km’de bulunan su noktasında yol ikiye ayrılıyordu. Normal güzergahta hem 16 hem 10 koşanlar 9. Km’ye kadar beraber koşacak, tam daire tamamlanmak üzereyken 16 koşanlar dairenin ortasına doğru geriye bir dönüş yapacak, 5. Km’de bulunan su noktasına bu ikinci yoldan tekrar ulaşarak, yani 5-9 arasını iki kez kat ederek 16k’yi tamamlayacaklardı. Plan buydu ama bir hakem işi batırdı, 5 km’deyken 16k koşanları bu yola tersten soktu, biz 10k koşanlar ise düz devam ettik. Önde giden elit atletler, 16k koşanlar ters yola girmiş, 1-2 kilometre yanlış yolda koşmuşlardı. Sonra bir de ordan geriye dönüp 10k yoluna devam etmişler, sonra dönüş yapacakları yerden dönüşü yapmayarak finişe gelmişlerdi. Saçma sapan bir hal almıştı koşu. Kendi tempomu koruyarak finişe vardığımda 16 koşanların kimisi 12 kimisi 13 koşup finişe gelmiş, sıralama karman çorman bir hal almıştı. Haliyle sinirler yay. Bağıranlar, çağıranlar, para iyadesi isteyenler, sıralama açıklanmasın, iptal edilsin diyenler, bir sürü isyan…

Koca bir organizasyon yapıyorsunuz, bence çok zor ama bir o kadar da zevkli bir parkuru koşu dünyasına kazandırıyorsunuz, ama iki tabela koymak yerine tüm organizasyonun güvenliğini oraya diktiğiniz bir adamın sırtına emanet ediyorsunuz. Organizasyonun en büyük hatası bu oldu bana göre. Böylece kendi adıma, 1 saat 3 dakikada bitirdiğim 10k ile mutlu olmadım desem yalan olur. Zira sakatlık sonrası ilk 10k koşumdu ve bilseydim böyle zorlu bir parkur olduğunu muhtemelen koşmazdım. Ancak şimdi bakınca “iyi ki koşmuşum” diyorum. Seneye de gideceğim, zira sakatlık olmazsa aşmam gereken bir derecem var artık Cunda’da…

Önümüzdeki sene güzergah işaretleri kullanılmış bir parkurda, mümkünse bir silindirle mi olur, başka bir yöntemle mi olur zemindeki oynaklığı giderilmiş bir Cunda yarışında görüşmek üzere diyerek bu yazıyı da bağlamış olalım.

Not:Bir de eklemeden geçmeyeyim, fotoğraf işini özel bir şirkete vermişler, adamlar fotoğrafları sitelerinden satıyorlar. Önümüzdeki sene bir gönüllü arkadaş gelip güzergahta fotoğraf çekse güzel olur, parayla fotoğraf satmak nedir arkadaş…

Bostanlı Sahili'nde Tan Kızıllığında Bir Koşucu

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Thu, 04 Jun 2015 21:00:00 +0000

oldum olası sevmişimdir ters ışık fotoğraf çekmeyi...

İlk yazı, ilk heyecan…

noreply@blogger.com (Alpay Sönmez) — Thu, 04 Jun 2015 20:56:00 +0000

Çenesi düşük biriyimdir, ömrü billah böyle olmuştur bu. Önceden sadece konuşurken, sosyal medya çıktı çıkalı, ekran ekran yazıp sağa sola atıyordum, ancak blog fikri hep yabancı geldi bana. Bir yandan imrenmiyor da değildim. Özellikle bir konu üzerine uzmanlaşmış blogger’lerin bloglarından faydalanmayı da ihmal etmiyordum. Peki şu ekranın öte tarafına beni ne geçirdi derseniz, son bir senedir hayatıma musallat ettiğim koşma durumu beni sizin karşınıza getirdi desem daha doğru.

Zira koşu dünyası tam bir gayya kuyusu.

Son derece basit bir spor gibi görünse de, uzmanlık istemiyor gibi bir havası olsa da aslında bir çok değişkeni, bir çok özelliği ile aslında gayet komplike bir yapısı olan bir uğraş koşmak.

Bir senedir koşan birisi olarak ilk sakatlığımla birlikte yani son iki aydır koşu üzerine deneyimlerini yazan, paylaşan insanları mumla arar durumdaydım. Okumadığım site, bakmadığım blog, girip çıkmadığım facebook grubu, sayfası kalmadı. O kadar çok bilgi kirliliği, o kadar çok birinin ak dediğine biri kara dedi ki, “şu sakatlığı atlatır da koşmaya devam edebilirsem, bir blog açacağım, hem işin keyifli yanlarını hem sıkıntılarını hem ihmal edilen yönlerini hem işin sağlık boyutunu, kendi deneyimlerim ışığında yazacağım hem de katıldığım koşularla ilgili düşüncelerimi, deneyimlerimi paylaşacağım” dedim. İşte 1 aylık “menisküs arka boynuzda grade 2 yoğun dejenerasyon” sakatlığı sonrası ilk koşum Salomon Ultimate Cunda koşusu sonrası karşınızdayım. Sanırım koşmaya devam edebileceğim gibi görünüyor (umuyorum), o zaman bir sayfa açarak karşınıza çıkalım dedim. Bakalım, zaman gösterecek buradaki yolculuğumu…Bu girizgah gibi olsun, ikinci yazım cunda koşusu olacak diye düşünüyorum, sonra biraz sakatlığım, daha sonra da genel konular, beslenme, sağlık gibi konularda kendimce üfüreceğim. Şimdilik niyetim yazı yazmak, tumblr’yi keşfettikçe başka alanlara da dalabilirim, bilemiyorum. Ama dediğim gibi, ben uzman bir sporcu, koşucu değilim, 39 yaşında koşmaya başlamış bir amatörüm. Burda okuduğunuz herşey benim deneyimlerim, doğrusuyla, yanlışıyla…O yüzden “burda böyle demişsin bu yanlış, burda böyle yazmışsın, olur mu öyle şey” demeyin, deyin de, burasının bir running world magazine olmadığını bilin, burası benim deneyim sayfam, basit bir koşarcayım ben, üstüme gelmeyin efenim…