Köz Ve Ateş

Yaşasın Komün, Eugène Châtelain 1871 Paris

noreply@blogger.com (camirunar) — Fri, 21 Sep 2007 20:48:00 +0000

Ben açık sözlü ve kaygısızım;
İnan olsun, bununla gurur duyuyorum!
Seçtiğim bayrak
Kızıl kırmızıdır.
Kanımdandır rengi
Kalbimin içinden dağılan.
Yaşasın Komün!
Çocuklar,
Yaşasın Komün!

Evet, kesinlikle kırmızıdır
En güzel simgesi
İşçi yurttaşın;
Bu yüzden seviyorum onu.
İşçilerin bayrağı
Her zaman en iyisi olacaktır.
Yaşasın Komün!
Çocuklar,
Yaşasın Komün!

Canileri sevmem,
Dayağı da;
Ama bütün çocukları severim,
Arkadaşım olurlar
Onlarla oynarken ben,
Şarkı söyleriz, canı gönülden:
Yaşasın Komün!
Çocuklar,
Yaşasın Komün!

Komün, bilirsiniz,
Küçük cesur insanlar,
Neymiş o ? Dinleyin hepiniz:
Yaşamak içindir kardeşler.
Ve biz büyüdüğümüz zaman
Zalimlerle dövüşeceğiz.
Yaşasın Komün!
Çocuklar,
Yaşasın Komün!

Adaletini doğrulamak için
Cumhuriyetimizin,
Alt etmemiz gerekli bizim kralları
Ve onların bütün alayını
İyi Tanrıdan ve İsa’dan fazlası!
Rahiplere ihtiyacımız yok artık!
Yaşasın Komün!
Çocuklar,
Yaşasın Komün!

O zaman geldiğinde,
Hiç bir ailenin
Çocuğu olmayacak çıplak ayaklarını
Çaputlar içinde sürüyen.
Herkesin biraz ekmeği olacak,
Bir işi, iyi şarabı.
Yaşasın Komün!
Çocuklar!
Yaşasın Komün!

Mavinin Keşfi

noreply@blogger.com (camirunar) — Sat, 26 May 2007 00:48:00 +0000

Yeşilin büyüsü büyürken titreyince mavi, parıldayarak, aramanın heyecanı ışığı fark eder. Maviyi ve yeşili anlamlandıran ışık gözler çözülürken bolluğu müjdeliyordur. Mavi ve yeşil hiçbir zaman yalnız değildir. Belki onlar, kendilerini kutsayan ışığın sayısız çocuğundan sadece birkaç binidirler. Ama ışık onları unutmaz. Tek başlarına güzellikleri hiç kimseye yetmediğinden değil, yapıları ve doğaları bir olduğundan, nakış gibi işlenebilsinler diye dağa, taşa, düne, yarına, ve umuda; onlara diğer renkleri, dokuları, teni, saçları, kirpikleri ve kaşları, dudakları hediye eder ve onları ses ile tanıştırır.

Gözlerindeki yeşilin arayışı,

Onlar kadar derin,

Onlar gibi maviş bir kürede
Dünyayı emzirecek kadar yaprak dolu memeleri ile
Bir ormanı yaratamamanın,

Topraktan kopmuş olmanın tekliğini görmezden gelmek için
Uzanıp bir tıraşsız ağacın gölgesine
Sütten en erken kesilmiş en taze ve en zayıf yaprağı
Karınca saflarını yere sererek tutuşturmanın,

Ve gözbebeklerinin karanlığında
Annelerini kaybetmiş kuzulara
Çobandan kurtulmuş olduklarını müjdeleyen, evrenin en dingin
Zafer şarkısını çalan kavalın
Deliklerinden çıkan havaya dem tutan rüzgarla ıslatılan gözlerin
Hüznü, çaresizliği
Ve Matemiyle taşar gözlerden.

Arayış kendini aşar. Ama yine de esirler, nasıl bırakılır biliyorsanız, öyle bırakılır.

Öyle susuz, bilgisiz, perişan. Unuturlar kendi başlarının çaresine bakabildikleri zamanları, ararlar efendilerinin karalığını. Köleler gibi ışıktan kaçarlar, göz kapaklarının zindanına sığınmışlardır. Artık yaralı kuşun kanadındaki tüy gibi rüzgara düşmandır onlar, sonra ne o maviden, ne yeşilden, ne de karıncalardan gerçek bir dost bulamamışlardır. Anlamlarını özdeşleriyle bulmuşlardır, onlarla kaybederler.

Kukla'nın Nutku

noreply@blogger.com (camirunar) — Tue, 09 Jan 2007 11:23:00 +0000

Ben de senin gibi kuklayım,
Ben kendim
Bir başkasının hayatının yanılsaması.
Beni ben yapan tahta ve kumaştan başka ne varsa sana ait
Ama ben oynamak istemiyorsam bu gün senin oyununda
Benim yerime sahneye de çıkarmayacaksın başkasını.
Bu oyun benim hayatımın kendisi olana dek oynamayacağız Usta!

Ben de senin gibi kuklayım Kukla
Ben kendim
Bir başkasının varlığının varlığı
Beni ben yapan tahta ve kumaş yani ait olmalıydı başkasına
Ama ben bir kez varolduysam
Varlığımı sensiz var etmeyi öğrenmeyi, yönetmeyi birlikte
Bu oyun benim hayatımın kendisi olana dek dileyeceğim Kukla!

Sen de benim gibi kuklasın Usta!
Sen kendin
Bir başkasının komedisinin komedyeni,
Karşındakiler gülmeli yaptıklarına yani, başkasından öğrenmeli gülmeyi.
Kukla Ustası Kukla
Sen, bir başkasının keyifinin tellalı
Sen kendin
Bir başkasını güldürmeli eğlendirmelisin
Güldürmeden, eğlendirmeden de yaşayabilmek için kendi kendine
Ve ben oynamak istemediğimde de senin oyununda
Sen bir oyun oynayabilmek için, gülebilmek için güldürmeden de
Bu oyun senin hayatının kendisi olana dek düşündürmek zorundasın Usta!

Siz de benim gibi kuklasınız
Siz hepiniz
Bir başkasının sefasının düşkünleri
Siz kendiniz
Başkalarına bu sahnenin ön koltuklarını ayırmalı
Sahnedeki ancak siluetleri izlemelisiniz

Sonra buradan çıkınca buraya gelebilmek için
Sonra, buraya gelmek için yaşamak için
Ve biz zavallı kuklalar için ve elleri nasırlı Ustam için
Bu oyunu sizin hayatınızın kendisi olmaktan çıkarmak zorundasınız.

Sinyalizasyon

noreply@blogger.com (camirunar) — Thu, 30 Nov 2006 20:37:00 +0000

Yüzgeçlerimizin ittiği kütle dalga olup imeceleşiyor
Aramızdan biri sıyrılıyor sinsice
bakakalıyoruz.
Kuyruk vurup kapıyor yemi
Sinyalizasyon hükümsüz, büyük balıkların geçidine alkış tutuyoruz

Dalgın balıklarla birlikte ağa takılıp da
Su yüzüne çıkınca çaresizce
Solungaçlarımızı
açıp
kapatıyoruz
Geride markalı ve renkli konserveler bırakıyoruz

Peşi sıra dizilip ardından birkaçının bilinçsizce
Bir hızlı küçük balığın peşinde
fosforlu kanatları çırpıyoruz
Sinyalizasyon, sarı-kırmızı-yeşil, ölüm kuyruğundan sıra satın alıyoruz

Öteki

noreply@blogger.com (camirunar) — Mon, 02 Oct 2006 21:36:00 +0000

Mülkiyet tarih olduğu zaman;
Bütün hırsızları fani dünyanın
Çıkacak cehennemin kapılarından,
Paslı kilidi esaretin, çuvallarında…

Silahları gömdüğümüz zaman;
Bütün katilleri eski dünyanın,
Çıkacak cehennemin kapılarından
İşleyerek elleriyle son cinayetlerini.

Zincire vurun cennetin kapılarını
Ne çıkabilsin içeridekiler,
Ne de girebilsin yeni köleleri tanrının.
Zamanı doldu son cinayetin, SUSUN!

diyet ödeniyor.

Şiirde ahenk üzerine

noreply@blogger.com (camirunar) — Thu, 28 Sep 2006 11:37:00 +0000

Dalgalar ileri atlar
Derinleşir deniz,
Dalgalar ileri atlarken gerisingeri
Devam etmektedir tedrici.

Hep derinseydi deniz
Ve hala derinleşiyorsa durmadan
Altımızı oyuyordur
Ahenkle sarhoş edilen zaman.

Adalet

noreply@blogger.com (camirunar) — Tue, 11 Jul 2006 21:54:00 +0000

Tek parmağının ucunda durmaya çalışıyor
Bir elinde terazi, kefelerinde anıları, gözleri bağlı
Tartamıyor o yüzden,
Unutmuş diğer elindeki kitabı

İt

noreply@blogger.com (camirunar) — Wed, 05 Jul 2006 01:27:00 +0000

Yabancı gördüğü her şeye nefretiyle, tasması ve kulübesiyle o tam bir köpekti. Sokaktaki diğer hayvanların ne yediğinin önemi yoktu, sahibinin korunacak ne kadar çok şeyi varsa o kadar iyi semirirdi. Çarpık bir algı ile koruduğu şeyleri kendinin zannederdi. Zaten sahiplenecek bir şeyi olmalıydı havlaması için; o içinde yaşadığı bahçe, kulübe, boynundaki tasma, ucundaki uzun zincir sahibinden gayri hem de onun değil miydi?

Sokaktaki diğer köpeklerle ağız dalaşına girip kafa ütülerdi her gün, onları hiç görmese de tanımasa da kendince bekçilik işini elinden alabilecekleri dürtüsü ile soluğu kesilene kadar bağırır, dayak yemeden susmazdı.

Geceleri hürriyetinin çivili utancından çıkarılırdı uzun zinciri. O yüzden çok severdi kameri bahçenin efendisi kutsal köpek. Özgürlüğü ahmakça kuyruğunu sallayarak kutlardı her gece. Kazanılmamış özgürlüğün aslında esaretin kendisi olduğundan bihaber o çok sevdiği gecenin gündüz zincirlenmesine neden olduğunu anlayamadı hiçbir zaman.

Böyle zavallı, böyle aptal geçti yılları köpeğin. Benim pencerelerinden kovulduğum eve bir gün bir hırsız girdi, o ahmak ile son görüşmemiz oldu o gecenin sabahı. Sonraları kulübesini kaldırdılar ıslak burunlunun. Eşiği kendi evlerininki kadar büyük yeni bir kulübe yaptılar yeni köpek için.

Demir'e Rubai

noreply@blogger.com (camirunar) — Sat, 17 Jun 2006 22:56:00 +0000

Demiri dövdük, dövdük geberesiceyi
Yaktık gün gibi kızıllaşana kadar
Demiri yaktık, yaktık eriyesiceyi
Etinde dağlandı mazlumun, yazık...

Süslü Acı

noreply@blogger.com (camirunar) — Sat, 17 Jun 2006 22:47:00 +0000

Kişilik bozuklukları toplumu güçleştiriyor yaşamayı

Bu gün dostunum yarın düşmanından da hain

Bu gün sevgilinim yarın en anlaşılamamış kayıp kişiyim

Yaşamak etten tırnak sökülüyormuş gibi kopmasını bekleyerek

Bunalım,

Gaz molekülleri misali itişip kakışarak yaşamak,

Üstüne basarak soğuk olanın, sıcak olandan çalmak hayatı

Bazen soğuk olan tarafından çekilmek aşağı

Tabakalaşarak,

Hiçbirimiz istemese de birbirimizi bekleyerek

Aramızdaki duvarları boyamak yaptığımız

Kelimeleri renkli taşlar gibi dizerek anlatmak hayatı

Süsleyerek acıyı, yücelterek, okşayarak kanlı başını

Yaşamak,

Kafasızca denkleştirirken çelişkileri yarını bekleyerek