Tytułowy tranzyt to wystawa fotografii w Galerii ZPAF i Ska. Wystawa wyjątkowa, bo autorem zdjęć jest Filip Berendt, laureat Sittcomm Award, jednej z najbardziej prestiżowych nagród w dziedzinie młodej fotografii, przyznawanych w Europie Środkowo-Wschodniej. Nagroda ta do tej pory przyznawana była w Bratysławie, lecz od przyszłego roku, Sittcomm Award wręczana będzie w Krakowie podczas Miesiąca Fotografii.

Zdjęcia na wystawie pochodzą z dwóch cykli Berendta – w jednym artysta wykorzystuje pleśń jako materię działań artystycznych, w drugim z kolei rozważa zależności między zwierzęcością a jedzeniem. Dekoracyjne kompozycje z kolonii grzybów i niezwykłe układy z pokrytego owadami tortu, martwego zająca, cukrowych draży, kurzych łapek, pozszywanych owoców – robią wrażenie. Na mnie, osobie nie jedzącej mięsa, zrobią prawdopodobnie odrażające wrażenie.

Wystawę można doświadczać od 7 listopada do 19 grudnia.

Zdjęcia, uznanego w 2008 roku za najlepiej ubranego mężczyznę w Polsce, artysta wykonał anachronicznym jak na dzisiejsze, opanowane przez aparaty cyfrowe czasach, Polaroidem. Wykorzystanie sprzętu, który w analogowych czasach, już po kilku minutach zaspokajał ciekawość fotografującego trzymającego w ręku gotowe zdjęcie, dało gwarancję, iż wystawiane w Pauzie zdjęcia nie podlegały komputerowej obróbce i są autentyczne. Na potrzeby wystawy fotografie zostały jedynie powiększone do formatu 110 x 90 cm.

Zawsze miałam sentyment do aparatu Polaroid i za każdym razem takie fotografie to dla mnie spore wyzwanie. Pamiętam moje stare zdjęcia z dzieciństwa – urokliwe obrazy w białych ramkach, lekko nieostre, nie zawsze dobrze naświetlone. Wykonując sesję wcieliłem się trochę w rolę małego chłopca, który spaceruje ulicami Warszawy i fotografuje wszystko to, co jest dla niego niezwykłe

- wyjaśnia Błażej Żuławski.

Stąd na zdjęciach oprócz takich symboli warszawskich, jak Syrenka, zobaczysz kolorowe obrazy związane z najmłodszymi latami naszego życia np. różnobarwne balony, czy automaty z zabawkami ukrytymi w kulkach.

Tymczasem w naszym mieście, ponoć słynnym z konserwatyzmu mają miejsce wydarzenia rewolucyjne – także w murach uczelni. Podsumowaniem takiego przewrotu zajmą się uczestniczki i uczestnicy dwudniowej Jubileuszowej Ogólnopolskiej Konferencji „Gender w społeczeństwie polskim”, która się dziś, w czwartek 22 października, rozpoczęła i potrwa do jutra. Organizatorki piszą, że

celem konferencji jest próba stworzenia wielopłaszczyznowego podsumowania wpływu, jaki na rozwój polskiej refleksji socjologicznej miało wprowadzenie do rodzimego dyskursu naukowego perspektywy gender, [...] jego faktycznie ukonstytuowanie wiązało się z powstaniem na kilku polskich uniwersytetach studiów genderowych.

Jedną z pierwszych instytucji naukowych w kraju, które uruchomiły odrębną specjalizację koncentrującą się na tej problematyce był Instytut Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Opis ogólny brzmi dość sucho i beznamiętnie, jednak jaką różnorodność treści kryje! Program zawiera jedenaście sesji, m.in.:

- „Przemiany intymności” (m.in.: prezentacja „Internetowy dyskurs bezdzietności”),

- „Płeć-naród-religia” (m.in. „Wzory kobiecości w dyskursie Kościoła Katolickiego w Polsce”),

- „Queer” (m.in.: „Queerowe miasto – o odzyskiwaniu przestrzeni miejskiej”),

- „Płeć w debacie publicznej”,

- „Społeczne konstruowanie cielesności”,

- „Nowe technologie i massmedia” (m.in. „Feminizacja cyberprzestrzeni”) i inne.

Obok hard-core’u socjologicznego („Modele trajektorii zmiany statusu społecznego w perspektywie rodzajowej”) znajdziemy lżejsze pozycje (”Tylko dla kobiet: tatuaż a tożsamość genderowa we współczesnej Polsce.”).

Całość w piątkowy wieczór zakończy pokaz filmu „Podziemne Państwo Kobiet”, który odbędzie się o g. 17.30 na Wydziale Humanistycznym AGH (ulica Gramatyka 8a, sala 21). Pokazuje on obraz polskiej rzeczywistości, w której ustawa antyaborcyjna funkcjonuje tylko na papierze. Po raz pierwszy w Polsce na publiczną opowieść o osobistym doświadczeniu zdecydowały się kobiety, które dokonały nielegalnego sztucznego poronienia.

Kraków konserwatywny? Mitologia.

- Żyjemy w kraju, gdzie głowa jednego z wyznań podczas swych wizyt jest fetowana przez czynniki państwowe, a na przygotowanie jej podróży, choć nie jest wizytą dyplomatyczną, wydawane są środki publiczne z budżetu państwa.

- Żyjemy w kraju, gdzie prezydent oświadcza bez rumieńców na policzkach, że jest prezydentem obywateli jednego wybranego wyznania, a wyznaczniki etyczne tego wyznania nie mają alternatywy.

- Żyjemy w kraju, gdzie jak dawniej wiadomości z zakresu marksizmu-leninizmu, obecnie wiadomości nt. jednej religii są zdobywane już w żłobku, a poszerzane i rozwijane przez cały proces edukacyjny.

- Żyjemy w kraju, gdzie osoby zajmujące się wpajaniem jedynie słusznej religijności, które odbywa się w ramach publicznego systemu edukacyjnego, opłacane są z budżetu publicznego, uczące się dzieci nie mają realnej alternatywy, a oceny z efektów tego wpajania pojawiają się na świadectwach szkolnych.

- Żyjemy w kraju, gdzie wszystkie służby mundurowe mają oddelegowanego oficera politycznego… duchownego jedynego słusznego wyznania, którego pobory są często kilkakrotnie wyższe, niż pobory pracowników danej służby – jak ma to miejsce w przypadku celników. Oczywiście duchowni są opłacani z budżetu państwa.

- Żyjemy w kraju, gdzie ośrodki kultu są finansowane z budżetu państwa, a jeśli ze względów formalnych to nie wychodzi, ponieważ formalnie mamy nowoczesną konstytucją gwarantującą rozdział tronu od ołtarza, wtedy religijne ośrodki kultu przemianowuje się na centra naukowe i dalej finansuje z budżetu publicznego.

- Żyjemy w kraju, gdzie symbol jedynej słusznej religijności jest obecny we wszystkich miejscach publicznych poczynając od pałacu prezydenckiego i parlamentu, poprzez budynki rządowe, urzędy samorządowe, sale posiedzeń rad miejskich, sołectw, aż po urzędy pocztowe, sale szkolne i szpitalne.

- Żyjemy w kraju, gdzie do organizacji religijnej przystępujemy nieświadomie, jako niemowlęta, natomiast już jako dorosłym ludziom tworzy się nam najróżniejsze przeszkody, jeżeli zapragniemy opuścić tę wspólnotę.

- Żyjemy w kraju, gdzie prawa kobiet są przedmiotem handlu między czynnikami kościelnymi, a partiami, nawet tymi nazywającymi się lewicowymi.

- Żyjemy w kraju, gdzie wprowadzono najbardziej restrykcyjne prawo na kontynencie odbierające kobietom możliwość decydowania o własnym ciele – które to prawo nazywane jest „historycznym kompromisem”.

- Żyjemy w kraju, gdzie wszystkie organizacje społeczne, stowarzyszenia, fundacje, zrzeszenia podlegają zasadzie transparentności, i prowadzą jawną księgowość – oprócz organizacji kościelnej.

- Żyjemy w kraju, gdzie od orzeczeń wszystkich urzędów istnieje droga odwoławcza, wyjątkiem jest tzw. kościelna komisja majątkowa, która zajmuje się odzyskiwaniem dóbr kościelnych, które nigdy do kościoła nie należały. Od jej decyzji nie ma odwołania i nie trzeba dodawać, że eksperci tej komisji są kościelni.

- Żyjemy w kraju, gdzie, jak u Orwella, mowę nienawiści prezentowaną przez część mediów religijnych nazywa się mową miłości.

- Żyjemy w kraju, gdzie malowidła bóstwa witane są przez władze samorządowe, w eskorcie państwowej policji, straży pożarnej itp. funkcjonariuszy publicznych.

- Żyjemy w kraju, gdzie systemowe wyrównywanie szans obywateli, zastępowane jest przez doraźną działalność charytatywną instytucji religijnych, i nazywane jest to skutecznością.

- Żyjemy w kraju, gdzie w centrach największych, zatłoczonych miast, gros terenów zielonych jest niedostępna mieszkańcom, ponieważ parki i ogrody zamknięte są za kościelnymi murami, gdzie zdarza się, że podlegają dewastacji, mimo że należą do dziedzictwa narodowego.

- Żyjemy w kraju, gdzie wydarzenia o dużej doniosłości społecznej, począwszy od świąt państwowych skończywszy na rozpoczęciu roku szkolnego obfitują w oficjalne elementy religijne, do uczestnictwa, w których są nakłaniani wszyscy.

- Żyjemy w kraju, gdzie odkrycia naukowe stare i nowe, które pomagają ludziom spełniać pragnienia, plany życiowe i aspiracje, żyć bardziej komfortowo i przyjemniej, w większej zgodzie z własną naturą jak innymi członkami społeczności, negowane są przez hierarchię duchowną jako nie zgodne z bożym planem. Zakaz stosowania odkryć nauki jest wprowadzany do ustawodawstwa pod presją kręgów kościelnych.

- Żyjemy w kraju, gdzie zlikwidowano wczasy pracownicze jako archaiczny wytwór zbrodniczego systemu, zastępując je nowoczesnym modelem wypoczynku – wyjazdami pielgrzymkowymi.

- Żyjemy w kraju, gdzie wszelkie zgromadzenia publiczne muszą zostać zgłoszone do odpowiedniego urzędu, a jeśli to się nie stanie organizatorzy są pociągani do odpowiedzialności karnej – nie dotyczy to zgromadzeń religijnych i spontanicznych wystąpień ludności np. w dniu śmierci przywódcy religijnego.

- Żyjemy w kraju, gdzie duchowni mogą ustawiać pomniki w miejscach publicznych, bez wiedzy i zgody władz samorządowych, takich jak architekt miejski czy konserwator zabytków.

- Żyjemy w kraju, gdzie istnieje nadzwyczajna ochrona tzw. „uczuć religijnych”, mimo że nikt ich nie zdefiniował, ani chociażby nie podał różnicy między uczuciami estetycznymi, poglądami politycznymi czy zdrowym rozsądkiem. Owocuje to m.in. cenzurą i kryminalizacją dzieł sztuki i kultury.

- Żyjemy w kraju, gdzie media publiczne mają obowiązek chronić i propagować wartości religijne jedynego słusznego wyznania.

- Żyjemy w kraju, gdzie, gdy ludzie o innym światopoglądzie niż panujący zwrócą publicznie uwagę, że ich prawa są strukturalnie i instytucjonalnie ograniczane, zawsze znajdzie się jakiś duchowny, który będzie zaprzeczał, groził, i przenosił wagę problemu na płaszczyznę prywatną mówiąc: „sam mam kilku przyjaciół ateistów”.

- Żyjemy w kraju, gdzie irracjonalne, metafizyczne, niekonkluzywne poglądy są dominującym uczestnikiem debaty o ustroju, kierunkach rozwoju społeczeństwa, kształcie legislacji, etc.

- Żyjemy w kraju, gdzie ustrój nazywany jest demokratycznym, ale większość religijna nie ma żadnego względu na mniejszości – i działa w zgodzie z zasadą zwycięzca bierze wszystko.

Chcemy to zmienić? A wy?

Państwo – pomijając nawet fakt, że najczęściej jest zbiorem jednostek rozmaitych wyznań – ma za przedmiot swoich starań byt człowieka na ziemi. Celem jego jest zmniejszenie cierpień, zapewnienie swoim obywatelom maksimum zdrowia, dobrobytu, oświaty. Kościół natomiast – gdyby jego politykę brać najidealniej – ma zadania zgoła inne. Życie doczesne ludzi jest dlań jedynie chwilką wobec wieczności za grobem; z tej perspektywy wszystkie męki doczesne są bez znaczenia, a nawet mogą być pożądane, o ile zbliżają do nagród wiekuistych, do których znowuż pierwszym warunkiem jest przestrzeganie nakazów Kościoła. Każde z tych dwóch stanowisk ma swoją logikę, ale pogodzenie ich bywa niezmiernie trudne. I dlatego domagamy się aby ustawodawcy tworzyli regulacje prawne – z utylitarną myślą – które będzie dążyć do zmniejszenia cierpień, zapewnienie swoim obywatelom maksimum zdrowia, dobrobytu, oświaty czy bezpieczeństwa fizycznego i egzystencjalnego.

Tematem tegorocznego MAIA jest “Moralność bez wiary”. Organizatorzy chcą tym hasłem zwrócić uwagę na fakt, że pojęcie moralności zostało zawłaszczone przez organizacje religijne i utożsamione z wykonywaniem woli bóstwa. Tymczasem moralność bez bóstw, bez strachu przed karą z ich strony, oparta na świeckich i racjonalnych podstawach jest niezbywalnym dorobkiem ludzkości, rozwijającym się nurtem myśli, będącym fundamentem światopoglądów rosnącej rzeszy ludzi.

Marszowi towarzyszyć będą też wydarzenia kulturalne, stwarzające przestrzeń do debaty. Już w piątek 9 października DKF Mikro Odeon zaprasza do kina Mikro (ul. Lea 5) o godz. 20:00 na film Terezy Nvotovej pt. “Jezus jest normalny!” (Czechy 2008). Film jest zapisem wspomnień autorki ze szkoły prowadzonej przez amerykańskich misjonarzy oraz obserwacji członków kościoła “Triumfalne Centrum Wiary”, stawia pytania związane z kwestiami “wychowania w wierze” i manipulacji dziećmi. Gościem spotkania będzie prof. dr hab. Zbigniew Pasek z Katedry Kulturoznawstwa i Filozofii Wydziału Humanistycznego AGH).

Natomiast w sobotę, po marszu, organizatorzy i organizatorki zapraszają o godz. 18:00 do Klubu pod Jaszczurami na spotkanie pt.: “Czy niewierzący potrafi kochać bliźniego swego? – rzecz o moralności”. W spotkaniu wezmą udział: prof. dr hab. Jan Woleński (Instytut Filozofii UJ), prof. dr hab. Piotr Flin (Instytut Fizyki UJK, Kielce), prof. dr hab. Jan Hartman (Zakład Filozofii i Bioetyki Collegium Medicum UJ).

Wbrew narastającej sekularyzacji społeczeństwa – co przyznają same czynniki kościelne – wpływ religii panującej na instytucje publiczne, ustawodawstwo, dyskurs społeczny i polityczny wzrasta. Kraków jest
chyba najwłaściwszym miejscem by rozpocząć wreszcie dyskusję o ignorowaniu, nie tylko osób niewierzących w przestrzeni publicznej, ale i naginaniu, ignorowaniu, destruowaniu prawa przez instytucje publiczne, w kontekście działalności grup religijnych, w szczególności Kościoła Rzymsko-Katolickiego.

że warto było niemal codziennie wrzucać kamyki do ogródka Urzędu Miasta Krakowa.

Dlaczego? Utyskiwanie na działania krakowskiego magistratu i innych miejskich jednostek przyniosło wymierne efekty, a co chyba najważniejsze ośmieliło innych obywateli miasta nie tylko do bardziej krytycznego spojrzenia na poczynania włodarzy, ale przede wszystkim do publicznego wyrażania swoich opinii. Tu z pomocą przyszedł oczywiście internet i jedno z jego najwspanialszych, prostych w obsłudze narzędzi – blog. Ale nie tylko, w tym roku furorę robi Facebook.

W kolejności alfabetycznej. Blogi. Kiedy zaczynałem krakoff.info – bloga miejskiego, blogi utożsamiane były wyłącznie z pamiętnikami, bo rzeczywiście takich było najwięcej. Obecnie krakowska blogosfera ulega trendom światowym i blogi tematyczne nie są już rzadkością. Wymienię tylko kilka, moim zdaniem najciekawszych.

Najmłodszy w towarzystwie, ale prawdopodobnie najgłośniejszy – Projekt Miejski, bardzo szybko przebił się do tzw. mediów głównego nurtu. Co prawda na razie jest to niezbyt wartki nurt krakowski, ale w tym wypadku chodzi o sprawę lokalną, ale jakże istotną – planowaną budowę pomnika Kuklińskiego. Projekt Miejski to nie tylko blog, to przede wszystkim zakrojone na szeroką skalę działania o charakterze społeczno-artystycznym, których zadaniem będzie ożywienie struktury miasta i tworzenie płaszczyzn do publicznej debaty, by ostatecznie mieszkańcy mieli faktyczny wpływ na plany zagospodarowania przestrzeni publicznej.

Równie młody blog Stowarzyszenia Przestrzeń – Ludzie – Miasto wywodzi się z dwu zbliżonych tematycznie miejsc w sieci. Pierwsze to małopolski odłam forum skyscrapercity.com, drugie – już martwa strona krakopolis.pl. Przedmiotem zainteresowania piszących i czytelników były i wciąż są, takie dziedziny jak architektura, urbanistyka , transport, a także wiele innych skupionych wokół głównego tematu jakim są inwestycje. Głównym celem stowarzyszenia jest m.in. działanie na rzecz zrównoważonego rozwoju Krakowa. Ten temat na krakoff.info poruszałem wielokrotnie, tym bardziej się ciesze, że inni go podejmują.

Wokół zrównoważonego, ale transportu, kręci się już ostatni blog – Miasto marzeń, w którym autor proponuje rozwiązania, jakie możnaby zastosować mniejszym lub większym kosztem w komunikacji miejskiej.

A wracając do wrzucania kamyków do ogródka UMK i podległych jednostek miejskich, nie mogę pominąć zapowiedzianego na początku Facebook’a i jego krakowskich ognisk zapalnych. Sam do jednego się przyczyniłem zakładając na FB grupę Ratujmy drzewa przy błoniach skupiającą obecnie ponad 1400 członków. Dzięki aktywnemu zaangażowaniu kilkudziesięciu z nich, udało się do tej pory zorganizować dwa happeningi, a także wpłynąć na ZIKiT, by ten zlecił przeprowadzenie niezależnej ekspertyzy mającej przedstawić faktyczny stan drzew i możliwości ich leczenia.

Na koniec zdjecia Piotra Markowskiego z ostatniej akcji przy Błoniach.

Dziś dystansu mam tak dużo, że wzięło mnie trochę na wspomnienia. Kiedy ponad trzy lata temu rozpoczynałem przygodę z krakoff.info starałem się poruszać tematykę wtedy mocno zaniedbywaną przez media, a dla wielu, w tym nawet mi bliskich osób, całkowicie niezrozumiałą. Wtedy byłem egzotyczną, choć na szczęście nie bezludną, wyspą w “krakowskim” internecie.

Dziś wraz ze wzrostem świadomości obywatelskiej krakowian i pojawiającymi się coraz liczniej oddolnymi inicjatywami na rzecz bądź to ratowania dewastowanej przestrzeni miejskiej, bądź zieleni, krakoff.info stracił na wyjątkowości. To co nie tak dawno było niszowe, teraz pojawia się coraz częściej na pierwszych stronach lokalnych gazet. Dlatego moja “strata”, tak naprawdę dziś jest ogromnym sukcesem. Teraz wiem, że warto było niemal codziennie wrzucać kamyki do ogródka Urzędu Miasta Krakowa i że warto to robić nadal.

Wydarzenie zapowiada się interesująco. W dniach 26-30 sierpnia w ramach Międzynarodowego Konkursu Filmów o Nowej Hucie będzie można zobaczyć 35 fimów zgłoszonych do konkursu, w tym kilka pokazów premierowych.

Do wzięcia udziału w wydarzeniach Festiwalowych organizatorzy zapraszają zarówno do centrum Nowej Huty, jak i do historycznego cetrum Krakowa. Pokazy filmów odbywać się będą np. w kinie studyjnym Sfinks, ale koncert NH’49-’09 MIASTO IDEALNE – EPICENTRE URBAN SONG odbędzie się na placu przed Barbakanem. Dla pewności co, gdzie i kiedy będzie mieć miejsce w ramach Festiwalu, należy zapoznać się z programem wydarzenia.

Na początek zagadka: gdzie Kraków ma centrum? Odpowiedź wydaje się oczywista: “No-ż Rynek przecież!” Ale… czy na pewno? Czy aby na pewno centrum biznesowym, kulturalnym i rozrywkowym dla prawie milionowej metropolii jest nadal plac wytyczony wiele wieków temu? A może Stare Miasto jest postrzegane jako centrum jedynie dzięki sile wieloletniego nawyku, a Kraków dorósł wreszcie do tego, by móc pochwalić się prawdziwym, nowoczesnym śródmieściem?

Jest w naszym mieście wielka przestrzeń, położona dosłownie kilka minut marszu od Rynku, w miejscu gdzie krzyżują się wszystkie miejskie, wojewódzkie i międzywojewódzkie trasy komunikacyjne; miejsce położone kilka minut drogi od dużego uniwersytetu, dworca kolejowego i autobusowego, muzeum i miejskiej obwodnicy; miejsce  puste i zaniedbane; wreszcie, okolica którą wszystkie miejskie dokumenty planistyczne określają jako Nowe Centrum Miasta, a jednocześnie w powszechnej świadomości mieszkańców leżąca hen… na dalekich przedmieściach…

Już się domyślacie? Tak, chodzi o część obszaru tzw. Nowego Miasta, leżącą po “tej gorszej”, wschodniej stronie torów kolejowych. Krakowskie Stowarzyszenie Przestrzeń-Ludzie-Miasto wystąpiło właśnie do władz Krakowa z prośbą o jak najszybsze podjęcie prac planistycznych nad dokumentem określającym w jaki sposób tę obiecująca przestrzeń zamierzamy, jako miasto, wykorzystać.

Zwróciliśmy się także do największych i najbardziej opiniotwórczych lokalnych mediów z nadzieją, że dzięki nim ten ważny temat zaistnieje w świadomości Krakowian. Jest to ostatnie tak korzystnie położone miejsce w Krakowie, a obecnie wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że zostanie zabudowane przypadkowo i chaotycznie (tak jak wiele innych ciekawych i urokliwych miejsc, które bezpowrotnie w ciągu ostatnich lat straciliśmy).

Pragniemy powstrzymać niszczenie krakowskiego śródmieścia i jesteśmy przekonani, że przy wsparciu ludzi dobrej woli nasz cel osiągniemy, a za parę lat wspólnie siądziemy na jednym z placów Nowego Centrum i rozkoszować będziemy się tętniącym w nim życiem…

Jeśli zainteresował Was ten temat i macie ochotę poczytać więcej, zapraszamy serdecznie na naszą stronę: przestrzen.krakow.pl/nowecentrum.

Pozdrawiamy,

Członkowie krakowskiego stowarzyszenia Przestrzeń-Ludzie-Miasto.

Ciało, to temat przewodni bieżącego, piątego numeru Magazynu Fotografii FotoIndex, który właśnie ujrzał światło dzienne. W numerze celowo nie pokazano fotografii aktu, aby uniknąć dosłowności i pokazać cielesność w szerszym kontekście: religijnym, społecznym czy kulturowym.

Wydanie otwiera felieton Michała Zawady, próbujący odpowiedzieć na pytanie, czym jest fotografia ciała. Reportaż Aleksandra Bochenka z corocznie obchodzonego przez szyitów, muzułmańskiego święta Aszura pokazuje samookaleczanie się wiernych. Zdjęcia Alana Willmanna ukazują natomiast relację ze święta Magh Mela z rytualnym obmywaniem ciała w świętym dla Hindusów miejscu, przy ujściu Gangesu i Jamuny.

“Downtown Collection” Oiko Petersena to jeden z bardziej odważnych i niezwykłych projektów fotograficznych, które pojawiły się w Polsce w ostatnich czasach. Materiał ważny, pokazujący, że świat ludzi z zespołem Downa – ludzi nie w pełni sprawnych – nie musi być przez pełnosprawnych postrzegany jako świat szary, brzydki i nieszczęśliwy. Autor rzuca wyzwanie utartym w świecie fotografii reklamowej normatywom piękna, zapraszając tym samym w podróż do świata, w którym można uwierzyć w miłość, prawdę i wrażliwość.

Kolejny materiał pt. “Szkoła” Katarzyny Sagatowskiej w sposób klasyczny ukazuje piękno i niezwykłość form, w jakie układają się ciała baletnic. Pewnym nawiązaniem do poprzedniego materiału może być cykl zdjęć “Łapowskazy” Andrzeja Jobczyka z niekonwencjonalnym i zabawnie ujętym ciałem . Natomiast “Pływacy z Chin” Nicka Kozaka oraz “Fitness Club Dynamic Koks” Mariusza Ciesielskiego ukazują ciało poprzez pryzmat jego kultu, czy kultury fizycznej. Numer zamyka reportaż z targów erotycznych “Eroticon” Adama Tuchlińskiego.

Magazyn Fotografii FotoIndex do pobrania w formie pliku PDF.

Spływ tratwą z Krakowa do Gdańska ma przybliżyć społeczeństwu wagę procesu negocjacji nowego porozumienia klimatycznego. W skali globalnej zmiany klimatyczne są najpoważniejszym zagrożeniem dla ludzkości. Dla ochrony klimatu rok 2009 jest kluczowym ze względu na grudniową konferencję ONZ w Kopenhadze. Będzie to najważniejsze od lat spotkanie na najwyższym szczeblu, gdzie ustalony zostanie klimatyczny plan ratunkowy.

PRZEBIEG ETAPU KRAKOWISKIEGO:

Już w ten piątek, tj. 10 lipca, pierwsza z pięciu akcji Ostatni dzwonek dla Klimatu- czas na klimatyczne pospolite ruszenie? organizowanej przez Polską Zieloną Sieć.

MIejsce akcji – Bulwar Czerwieński (przystań statku NIMFA >> na wysokości pomnika Psa Dżoka)

11.00-11.10 – Powitanie: Joanna Furmaga, Prezes Związku Stowarzyszeń Polska Zielona Sieć
11.10-11.20 – Wystąpienie Jego Ekscelencji Konsula Danii w Polsce Pana Janusza Kahla
11.20-11.35 – Panie Kowalski, to ważne! Ochrona klimatu na miarę przeciętnego Polaka. Marta Śmigrowska, Kierownik Programu Dla klimatu PZS
11.35-11.45 – Tratwą na ratunek klimatowi – prezentacja spływu tratwą po Wiśle oraz dalszych działań PZS w zakresie ochrony klimatu. Małgorzata Krzystkiewicz, Promocja Programu Dla klimatu PZS
12.00-13.00 – Warsztat Sprawny sobie rower
13.00-14.00 – Happening rowerowy >> Galeria Sztuki Rowerowej – Kraków
14.00-15.00 – Warsztat Ozdobny sobie rower
18.00 Rowerowa Masa Krytyczna >> start: spod pomnika A. Mickiewicza :: meta: Bulwar Czerwieński
19.00-20.00 – Happening rowerowy >> Galeria Sztuki Rowerowej Kraków
20.00-21.00 – Wykład nt. zmian klimatu Climate Tour >> Koalicja Klimatyczna
od 21.00 Pokaz filmu Age of Stupid

Więcej informacji: dlaklimatu.pl

Wspominam o tym także dlatego, że prawie dwa tygodnie temu, miasto chwaliło się wynikami raportu z badania opini publicznej “Bezpieczny Kraków“, czyli straż miejska w ocenie mieszkańców Krakowa. Wśród urzędników po ogłoszeniu raportu zapanowała atmosfera zadowolenia, prawdopodobnie dlatego, iż blisko 80 % respondetów zadeklarowało potrzebę istnienia SM.

Potrzeba to jedno, a drugie to zadowolenie, a raczej jego brak, z działań SM. Ponad połowa badanych (53%) twierdzi, że straż miejska źle wypełnia swoje zadania. Ponieważ nie byłem ankietowany, czuję się w obowiązku wyrazić swoje zdanie na temat SM. Ja również wystawiam tej służbie negatywną ocenę, bo choć czasem dostrzegam poztywne skutki jej działania, to w ogólnej ocenie wpisuję się w to 20 % społeczeństwa, które nie widzi potrzeby utrzymywania SM.

Nie znam powodu, dla którego miałbym ponosić koszty na rzecz służb, które właściwie niedziałają, za to wożą się po mieście. Przykładów jak ten z filmu Kuby, który dokumentuje drogową patologię, można w Krakowie doświadczyć niemal na każdym rogu.

W wyniku zamieszek po ogłoszeniu wyborów, podczas starć na ulicach Teheranu zatrzymano około 700 osób, kilkanaście zginęło, a około tysiąca jest rannych lub odniosło obrażenia. Do zatrzymanych dołączyła grupa 70 irańskich profesorów uniwersyteckich, gdy wychodzili ze spotkania z jednym z kandydatów w ostatnich wyborach prezydenckich z 12 czerwca 2009 roku.

Abstrahując od wyników wyborów w Iranie, które przez jednych ocenione zostały za w pełni legalne, przez innych za sfałszowane, metody przyjęte przez władze trącą tym co znaliśmy z naszego kraju, choć w ostatnich tygodniach również u nas legalne manifestacje są rozbijane. Jest to przejaw braku zgody władz na publiczne gromadzenie się i głośne wyrażanie swojego zdania. Utrudnianie, zastraszanie, a nawet przemoc podczas publicznych zgromadzeń, to irańska codzienność. Zadbajmy aby taka codzienność nie powróciła do naszego życia.

Dziś w czwartek 25 czerwca w Krakowie i Warszawie obchodzimy Światowy Dzień Solidarności z Irańczykami. Aby choć przez chwile skupić się na ich wołaniu oraz by uczcić śmierć ofiar demonstracji w Teheranie, zapraszam na g. 20 ze zniczem i zieloną wstążką pod “Studzienkę Badylaka” – róg Sławkowskiej i Szczepańskiej.

Niedzielny Wielki Przejazd Rowery należał do największych jakie się w ostatnich latach w Krakowie udało zorganizować. 500 cyklistów na trasie z Rynku Głównego na Plac Centralny to pozytywny sygnał wysłany do władz miasta. Jego przesłanie jest bardzo proste – jest nas (rowerzystów) co raz więcej i domagamy się skutecznego wdrażania rozwiązań przyjaznych cyklistom.

Małopolskie Towarzystwo Ornitologiczne otrzymując zgłoszenia od mieszkańców przygotowało poradnik, jak postępować w przypadku remontów i ociepleń budynków, które prowadzą do niszczenia gniazd ptaków.

W przykładowej sytuacji, kiedy wokół budynku stawiane są rusztowania, a w szczelinach lub w otworach stropodachu są gniazda ptaków, można zaobserwować powracające ptaki, które przylatują by nakarmić młode. W przypadku kiedy doszło już w ocieplanym budynku do zamurowania gniazd jerzyka lub kawki, obserwuje się najbardziej dramatyczną z możliwych sytuacji – bezskuteczne próby dostania się do miejsca gdzie było gniazdo.

W podobnej sytuacji MTO radzi by:

Po pierwsze, powiadomić policję, która powinna przyjechać i wstrzymać natychmiast prace, stwierdzić czy wykonawca remontu ma pisemne zezwolenie na remont budynku wydane przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska. Jeśli nie ma, a tak jest w praktyce w 100% takich sytuacji, prace nie mogą być kontynuowane bez zgody Dyrekcji.

Po drugie, należy powiadomić Regionalna Dyrekcję Ochrony Środowiska, w Krakowie – tel. 12/ 619 81 21.

Po trzecie, jeśli wejścia do czynnych gniazd zostały zamurowane, zasłonięte materiałem izolującym lub innymi materiałami, należy zażądać od policji by wezwała straż pożarną, by ta z kolei otworzyła wejścia dla ptaków.

Zachowania podobne są praktykowane i skutkują. Nie tak dawno, bo w środę 10 czerwca w Krakowie miały miejsce dwie tego typu interwencje. Zgodnie z wymienionymi zasadami, zawiadomiona policja wezwała straż pożarną, która bardzo sumiennie zrealizowała zadanie.

Podobne interwencje należy podjąć nawet wtedy, gdy od zamurowania gniazd upłynęło już kilka dni. Jerzyki mogą przetrwać wg różnych szacunków od 1 do 4 tygodni.

Pamiętaj, także od Ciebie zależy, czy zamurowane żywcem ptaki przeżyją oraz czy przetrwają ich siedliska lęgowe w budynkach.

foto: yellowcloud

Demokracja nie polega wszak na przekazywaniu raz na parę lat swoich uprawnień suwerena przedstawicielom zasiadającym w odpowiednich organach. Jednym z rozwiązań “demokracji na co dzień” jest model miejskiego budżetu partycypacyjnego konstruowanego przez samych mieszkańców (z głosem doradczym specjalistów), który jest jedną z form demokracji bezpośredniej. Takie rozwiązania, rekomendowane przez ONZ, funkcjonują już z powodzeniem w ponad 200 miejscach na świecie. Dlaczego Kraków miałby być gorszy?

Szukajcie stolika pod hasłem Sami decydujmy. Piknik Krowoderski u Jordana (Dzielnica V)- Park Jordana, przy kawiarence przy wejściu od Błoń, niedziela 14 czerwca, początek g. 12.

Jeszcze nie film, ale ambitne fotograficzne wyzwanie, rozpoczął w 1995 roku francuski fotograf Yann Arthus-Bertrand. Jego zadaniem było udokumentowanie stanu Ziemi za pomocą zdjęć lotniczych. Po latach powstała wystawa Ziemia z nieba. Portret planety u progu XXI wieku, na którą złożyły się wielkoformatowe fotografie globu. Bertrand potraktował w nich Ziemię jak dzieło sztuki, starając się przede wszystkim uchwycić jej piękno.

Film Home – S.O.S. Ziemia, m.in. dzięki wsparciu Luca Bessona, jest kontynuacją tamtego projektu, można się więc spodziewać zapierającego dech w piersiach nieziemskiego widowiska.

Film w całości z napisami w j. angielskim