กระท่อมธุลีดิน

ชักม้าชมเมือง : ในเงาจันทร์

noreply@blogger.com (ธุลีดิน ธรรมดา) — Fri, 20 Jan 2012 01:48:20 PST

๏ ที่กองอิฐเปลี่ยวร้างข้างถังขยะ
เศษชิ้นส่วนภาชนะเกะกะเกลื่อน
กำแพงเก่ารอยสีเขลอะเลอะเลือน
ท่ามแสงเดือนฉ่ำฉายปลายราตรี
โมกสิ้นหอมค้อมยืนมิกลืนกลิ่น
ด้วยคลุ้งดินกลิ่นราหมามาขี้
ซ้อนซับทับลงอยู่ตรงนี้
นานปีเปื้อนเปรอะเกรอะกรัง
มีเงาร่างกระจ้อยร่อย
แขนน้อยตาคมผมฝรั่ง
อิงอิฐชิดขยะอยู่ข้างถัง
คล้ายนั่งละห้อยคอยใคร
น้ำค้างเผาะเหยาะหยอยลงต้อยต้อง
ใสแววตาสองคล้ายหมองไหม้
เตียงเคยอุ่นกรุ่นหอมละมุนละไม
เสียงหัวเราะยังไกลแค่นัยน์ตา
ผิวพรรณเคยสวยสำรวยสม
ผ่องผมพรมหอมย้อมเสื้อผ้า
ยามนี้ขาดกิ่วริ้วระย้า
เหว่ว้าเปล่าวางอยู่ข้างทาง
เดือนลอยคล้อยดวงจะล่วงเช้า
มีเพียงเงาถังเอียงอยู่เคียงข้าง
เพลงบทเก่ากล่อมลามาอ้างว้าง
หนักน้ำค้างพร่างไหวไล้ลมลอย

ฤๅความรักมิอาจดำรงอยู่
ผ่านฤดูผันเดือนก็เลือนผล็อย
เศษความหลังหล่นลาช้าทยอย
จึงเจ้าตุ๊กตาน้อยปรอยน้ำตา ฯ

Inspiration : น้ำค้างกับเด็กน้อย -Puey Ounjai
Image : http://www.flickr.com/photos/petitewanderlings/5145752449/

Lover's Moon : น้ำค้างและหิ่งห้อย

noreply@blogger.com (ธุลีดิน ธรรมดา) — Tue, 17 Jan 2012 20:27:02 PST

Prajun Kaew
ธุลีดิน

๏ หยาดน้ำค้างกระซิบซบพบใบเหงา
ละอองหนาวฟ้าเทาเฝ้าแดดอ่อน
ระยิบฝันหนึ่งเดียวเสี้ยวจันทร
ใจแอบซ่อนอ้อนเมฆวิเวกวัน
ระย้าลมลัดลอยมาคล้อยหวน
ร่ำรัญจวนครวญไปจนใจหวั่น
เตือนกระซิบระยิบพรายของทรายจันทร์
แว่วจำนรรจ์วรรณรุจีวลีวาว
ลัดเลาะในไอหมอกซอกเรียวหญ้า
นำคิดถึงคะนึงหาห่มฟ้าหนาว
หอมง้วนดินรินวารีกี่ครั้งคราว
จึงจะสาวไปให้ถึงสักครึ่งงาม
บางค่ำคอยลอยคว้างอ้างว้างนัก
อาบคิดถึงคะนึงหนักเกินกล่าวห้าม
หนาวเกินหนาวร้าวรักถักนิยาม
เพียงครึ่งงามถามไถ่อุ่นใจจริง
แลบางค่ำย้ำฝันให้หวั่นจิต
สักเพียงนิดผ่อนหนาวอุ่นดาวผิง
หาไม่มีที่เนาเหงาประวิง
หนาวเจ้าหิ่งห้อยน้อยลอยล้อลม ฯ

Paiting : http://byrominaperez.blogspot.com/2010_03_01_archive.html

คำใดฤๅเอ่ยได้ดังใจ : คุรวาลัย

noreply@blogger.com (ธุลีดิน ธรรมดา) — Sun, 15 Jan 2012 14:48:57 PST

๏ หญ้าแพรกฤๅพรากก็ประจักษ์ อุปสรรคจะประจัญ
แล้งร้อนฤๅเลยละมนหวั่น ฤดิมั่นมโนมัย
สอนศิษย์ประสิทธิ์วุฒิประสา ทมหาคุณาลัย
อดทนประทานอุปนิสัย ทิศเบื้องวิบูลย์ผล
ข้าวตอกประดุจอุดมแต่ง มนแห่งมนุญดล
อบสุกก็หอมขจรจน มธุกลิ่นขจายไกล
ขาวดอกมะเขืออมรกรุ่น ก็อดุลยดาลไป
สัตย์ซื่อสะอาดรุจิระใส บริสุทธิวิมุติมาน
เข็มดอกประดุจภทรพร บ่มิหย่อนสุขุมญาณ
แหลมคมอุดมวชิระชาญ อวิชานิราลัย
คือครูดนูกมลน้อม ศิรค้อมประนอมใจ
ทูนเทิดประเสริฐคุณสมัย สุสมานบุราณรมย์
หันไหนบ่เห็นปิยะประเทศ ทุกเขตพิเชฐชม
พบแต่คุณาจารยนิยม นิจกวดวิชากัน
เห็นเงินก็เงินสะสมฟ่อน ประว่อนปลิวปัน
ขันแข่งคะแนนกลพนัน คุณธรรม์มิอาทร
หญ้าแพรกก็แหลกกมลเหลว พิศเลวก็ดินดอน
ข้าวตอกก็ตกทุกขตอน ดุจเข็ญกระเด็นดาน
เขือดอกก็โรยรมยกลิ่น กลกลีบกระจายลาน
ดอกเข็มก็เต็มจริยะชาน ระดะร่วงระยับโรย
คือครูสิครูคุรุกระหาย จิตหมายจะมุ่งโกย
ร่ำรวยประเลงทุธนโดย มนใดมิทานเลย
สิ้นแล้วฤาครูคุรุประเสริฐ ก็จะเชิดจะเชิญเชย
พุ่มพานสราญศิระเสวย สุสวรรค์พิมานแมน
อาเศียรวาทวสุวิเศษ ณ ประเทศพิเศษแดน
สุขาวดีอุดมแคว้น คติธรรมคุรวาลัย ๚๛

Lover's Moon : คนเดินทางกับนกกางเขน

noreply@blogger.com (ธุลีดิน ธรรมดา) — Wed, 11 Jan 2012 06:23:13 PST

๏ บนทางดินสายเก่ามีเงาหม่น
ของชายคนเดินทางหว่างทุ่งฝัน
แสงพลบสาดเงาค่ำอาบอำพัน
เวิ้งตะวันเปล่าว่างบางเบา
โชยสายลมเฉื่อยฉิวมาพลิ้วอ่อน
รอนรอนคีตากาลคลี่ม่านเหงา
เรไรเริ่มกรีดปีกเหมือนเป็นเพื่อนเนา
ยอดหญ้าทอดเงาลงราวทาง
ภาพจำฉายฉากหลังบนทางเปลี่ยว
ลดเลี้ยวเลือนคล้อยรอยย่ำย่าง
ฝุ่นดินยักย้ายสายจางจาง
หญ้าข้างทางขยับไหวเหลียวไปดู
กางเขนน้อยกางปีกฉีกขาด
อนาจก้มประคองเจ้าร้องกู่
แววตาขลับจับจ้องมองดู
ไร้กำลังสู้แรงจะแข็งบิน
ปีกชุ่มชโลมเลือดเริ่มเหือดแห้ง
กรังเกรอะขืนแข็งสุดแรงดิ้น
ตีนเปลอะเปื้อนฝุ่นดิน
ขนปีกขาดวิ่นขยับวน
เขาประคองแผ่วเบาเอาน้ำล้าง
รื้อยาทาบางบางหว่างร่องขน
เจ้าเงียบเสียงนิ่งงำยอมจำนน
จ้องฉงนคงฉงายคล้ายจำใจ
จากวันนั้นทุ่งฝันพลันกระจ่าง
เริงร้องท่องทุ่งกว้างกลางฟ้าใส
คนเดินทางเพลินบนหนทางไกล
มีสหายเกาะไหล่ไปด้วยกัน
กางเขนน้อยร้อยเรียงสำเนียงแจ้ว
เขาร้องคลอเสียงแว่ววลีฝัน
เป็นโคลงกลอนหลากรสบทประพันธ์
เล่าเรื่องราวเรียงรันละมุนละไม
เล่าถึงดวงดาวสีชมพู
เป็นที่อยู่คู่ลิขิตพิศมัย
มีแท่งหินแห่งรักสลักไว้
เป็นรูปสองดวงใจเคียงใกล้กัน
เล่าว่ามีหญิงสาวคอยเขาอยู่
ท่ามสายลมฤดูกาลกลายผัน
เขาจะเดินทางไกลไปที่นั่น
เก็บดอกฝันหลายหลากไปฝากเธอ
ทั้งสองท่องไปในทุ่งกว้าง
คนเดินทางลืมว่าแสงเปลี่ยนแปลงเสมอ
เผลอเพลินเพลงฝันรำพันเพ้อ
คล้ายละเมอชั่วคืนพลันตื่นตา
วันที่ปีกฉีกขาดเคยบาดเจ็บ
ผ่านมานานหายเหน็บหายเจ็บปร่า
วันนี้คืนกำลังวังชา
กางเขนน้อยก็ถลาบินลาไป

คนเดินทางยืนเหงาในเงาสนธยา
นกน้อยจะกลับมาก็หาไม่
เขากลืนก้มข่มน้ำตาว้าเหว่ใจ
เดินฝ่าความมืดไปในราตรี ฯ

Image : http://www.icollector.com/G-R-Boulanger-Print-Man-with-Bird_i7453290

อยู่อย่างไรในสังคมยุให้รำตำให้รั่ว

noreply@blogger.com (ธุลีดิน ธรรมดา) — Sat, 07 Jan 2012 18:04:28 PST

พบเห็นสหายพี่ทรายป๋วยแผดผรุสวาทด้วยเชิงชั้นนักเลงกลอน ผู้น้อยได้แต่นิ่งอึ้ง นึกถามตัวเองว่าคนไทยคนหนึ่งอาศัยต่างบ้านต่างเมืองยังรู้สึกเยี่ยงนี้ คนไทยอีกคนซึ่งทอดลมหายใจใต้ร่มบรมโพธิสมภารนั่นเล่า..รู้สึกยังไง..อยู่อย่างไร

ครั้งหนึ่งเมื่อสภาพสังคมยังอึมครึม รัฐบาลควบคุมด้วยวิธีเด็ดขาด เพลงของคาราวาน กรรมาชนถูกห้ามเผยแพร่ (ใครมีไว้ครอบครองถึงติดคุก) แต่ว่าก็ว่าเถอะ 'นกสีเหลือง' 'กูจะปฏิวัติ' 'แสง' และอีกหลายต่อหลายเพลงยามนั้นเปี่ยมพลังอย่างเหลือเกิน ความรู้สึกถูกบีบคั้นถั่งโถมจากทุกเนื้อคำอณูโน้ตดนตรี การได้ร้องเพลงเหล่านั้นเหมือนได้เข้าไปอยู่ในทุกข์ทนของคนถูกเอารัดเอาเปรียบ ถึงต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ยังจะร้อง

วันเวลานั้นเหล่าปัญญาชน (แน่ล่ะวัยละอ่อน) หลบหนีอำนาจรัฐ (ถูกต้องเที่ยงธรรมในสายตาฝ่ายขวา โหดเหี้ยมอำมหิตในสายตาฝ่ายซ้าย) ออกแฝงตัวในป่าเขา อาศัยร่มไม้และพานท้ายปืนกำบังกายด้วยหวังสักวันจะย้อนกลับมาปลดแอกประเทศ ช่วยเหลือคนจนชาวไร่ชาวนาผู้ใช้แรงงานให้พ้นจากถูกเอารัดเอาเปรียบ (ฟังคุ้น ๆ ใช่ไหม?)

สองฝ่ายใช้อาวุธเข่นฆ่ากันแรมปี

ฝ่ายหนึ่งผูกมิตรมวลชน แฝงตัวอยู่กับชาวบ้าน อีกฝ่ายใช้กำลังเข้าปราบปรามหวังกำจัดให้สิ้น แต่ก็ยากจำแนกแยกแยะ (คุ้นอีกเหมือนกันใช่ไหม?)

สองฝ่ายพากันล้มตาย

ยังมีอีกฝ่ายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ไม่รู้จักลัทธิ ไม่เข้าใจการเมืองการปกครอง (กระทั่งตัวหนังสือยังอ่านกันกะพล่องกะแพล่ง) คือชาวบ้านร้านตลาด

รัฐบาลโฆษณาให้ความรู้ประชาชน ชักชวนให้เชื่อว่าคอมมิวนิสต์เป็นอสุรกาย คล้ายเชื้อโรคร้ายน่าชิงชัง มีป้ายประกาศติดตามร้านน้ำชาร้านข้าวแกง (ยังหลงเหลืออยู่บ้างไหมเห็นทีต้องถามพี่เอนก นาวิกมูล) มีเสียงซุบซิบในหมู่ชาวบ้านยามเห็นภิกษุต่างถิ่นธุดงค์ผ่าน 'ระวังคอมฯ มันปลอมตัวเป็นพระ' ผู้ใหญ่ขู่เด็ก ๆ 'อย่าออกไปเล่นไกลเดี๋ยวโดนคอมฯ จับไป'

สังคมระส่ำไม่รู้ใครเป็นใคร ไว้ใจใครไม่ได้ ไม่รู้ใครเป็นสายให้ใคร หลายคนถูกจับตามองถูกสงสัยกระทั่งถูกบีบคั้นให้เลือกข้าง หลายคนถูกใส่ความยัดเยียดข้อหาเป็นคอมมิวนิสต์ (ฟังคุ้น ๆ อีกใช่ไหม)

ขณะสองฝ่ายยื้อแย่งพื้นที่ชิงชัย คนบริสุทธิ์ถูกฆ่าไม่น้อย (หากสนใจแกะรอยได้จากงานเขียนบางชิ้นของท่านหนก)

กระทั่งรัฐบาลเปลี่ยนนโยบาย ยกเลิกมาตรการรุนแรง เปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามกลับออกมาช่วยกันพัฒนาประเทศ (ใช้คำหรู อันที่จริงหมายถึงทำมาหากินอย่างปกติเอาเปรียบคนอื่นบ้างถูกเอาเปรียบบ้างถัว ๆ กันไปนั่นแหละ)

ทุกวันนี้เราจึงมีบุคลากรสำคัญอย่างอาจารย์เสกฯ อาจารย์ธีรยุทธ์ (สนใจเส้นทางเปลี่ยนผ่านความคิดความเห็น การเติบกล้าทางจิตวิญญาณ ลองศึกษาจากงานอาจารย์เสกฯ)

สังคมเปลี่ยนยุคสมัย ประวัติศาสตร์พลิกหน้า

เท่าเห็นมักเปลี่ยนแต่ฉากชีวิต เนื้อหายังคงเดิมตัวละครเดิม และมนุษย์ก็ยังวนย่ำอยู่กับละครองค์เดิม ๆ โดยการค้นพบสัจธรรมทางศาสนาแทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย

มนุษย์ยังคงถกเถียง โต้แย้ง แบ่งข้าง เข่นฆ่า ค้นหาหลักการปกครองที่ตนพอใจ โดยปิดตาปิดหูเสียข้างหนึ่งไม่ยอมรับว่าทุกหลักการปกครองที่คิดค้นล้วนล้มเหลวหากถูกใช้โดยผู้ปกครองที่ไร้มนุษยธรรมขาดมโนธรรม

บ้านเมืองเปลี่ยนไป ประชากรมากขึ้น มิติทางสังคมซับซ้อนขึ้น เนื้อหาความขัดแย้งเดิม ๆ ถูกนำมาใช้ด้วยเล่ห์ที่มากเหลี่ยมขึ้น

หลายคนหลงเชื่อโดยเต็มใจและหรือด้วยงมงาย หลายคนถูกยั่วยุให้ออกมาโต้เถียงในประเด็นปัญหา หวังผลเพียงรักษาประเด็นให้คงอยู่และขยายวงขัดแย้งให้กว้างขึ้น หลายคนแสดงออกด้วยโทสะถ้อยคำรุนแรงระบายอัดอั้นต่อการกระทำของอีกฝ่ายโดยไม่ทันคิดว่าตกเป็นเครื่องมือ

ศิลาใหญ่กลายผุยผงได้ด้วยรอยปริเล็ก ๆ

จากถ้อยคำด่าว่า ขับไล่ไสส่ง อาจขยายวงจนถึงแบ่งข้างเข้าห้ำหั่นฆ่าฟันล้มตายทั้งสองฝ่าย อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นไหม? คงไม่

มีคนวิกลจริตเข้าไปทุบทำลายรูปท้าวมหาพรหมที่แยกราชประสงค์ แล้วถูกรุมประชาฑันณ์จนเสียชีวิต

ภาพนั้นสะท้อนอะไร?

รูปเคารพเป็นที่พึ่งทางใจ เป็นที่สักการ ทำลายรูปเคารพก็เหมือนทำร้ายจิตใจ ผู้กระทำสมควรรับโทษนั้นจริงอยู่ แต่ยังต้องมาทีหลังเคารพความเป็นมนุษย์ มิใช่ใช้โทสะลงโทษถึงแก่ชีวิต

มนุษยธรรมคือสิ่งเดียวมนุษย์พัฒนาขึ้นจากสัตว์ป่าที่ใช้ฆ่าฟันเพื่ออยู่รอดเป็นประนีประนอมอยู่ร่วมกันโดยสันติ (เรายังไปกันไม่ถึงไหนนั้นจริง แต่ก็คุ้มที่จะพยายามต่อไป)

จะโดยบริสุทธิ์หรือนัยแฝงไม่ขอก้าวล่วง แน่ชัดว่ามีกลุ่มคนแสดงพฤติกรรมเจตนาระคายเบื้องยุคลบาทองค์ประมุขซึ่งเป็นศูนย์รวมใจของคนทั้งประเทศ (ซ้ำร้ายขณะทรงพระประชวร)

แน่ล่ะ ในใจหลายคนชิงชังอยากไล่ให้พ้น ๆ ไม่ก็ฆ่าทิ้งให้จบ ๆ กันไป

เชื้อร้ายความรุนแรงนั้นแฝงฝังในจิตใต้สำนึก แต่มนุษย์โดยมากเลือกแล้วที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ต่อว่าต่อขานจึงเป็นทางออกให้ความรุนแรงได้สำแดงตนในระดับไม่ทำร้ายร่างกาย

หลายคนโต้ตอบด้วยนำพฤติกรรมของคนเหล่านั้นมาบอกกล่าวต่อว่าต่อขาน กลายเป็นเครื่องมือเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ให้อีกฝ่ายโดยไม่ทันยั้งคิด

หลายคนนิ่งเฉย ด้วยเหตุผลต่าง ๆ กันไป

ข้าพเจ้าเลือกนิ่งเฉย เลือกให้โอกาส

เด็กมัธยมคนหนึ่งเมื่อสอบผ่านสมควรได้โอกาสเรียนในมหาวิทยาลัย ไม่ใช่ปิดกั้นเพียงเพราะเธอคิดต่าง บีบคั้นให้ออกไปจากสังคม สร้างปัญหาให้แก้ไม่รู้จบ

นักเขียนกลุ่มหนึ่งมีสิทธิ์เสนอความคิดเห็นตามความเชื่อ

นักกฏหมายกลุ่มหนึ่งมีสิทธิ์เสนอกฏหมายตามกำลังทัศนะ

พวกเขาสามารถทำงานต่อไปตามหน้าที่ หากคนส่วนใหญ่เห็นด้วย ความเห็นได้รับสนองก็จำปล่อยเป็นไปตามนั้น แต่หากเสียงส่วนมากไม่เห็นด้วยพวกเขาจะต้องพับความคิดเก็บ

แน่ล่ะ ประเด็นเหล่านี้เข้ามากระทบใจเป็นระยะ ตามแต่จะถูกปลุกปั่นจากกลุ่มคนหวังสร้างสถานการณ์ แต่ก็ต้องประคองใจให้กลับเข้ารูปเข้ารอย ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตนตามกำลัง

นิ่งเฉยใช่เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ปล่อยคนกลุ่มหนึ่งแสดงพฤติกรรมตามอุดมการณ์อำเภอใจ

ขณะอังกฤษสั่งฆ่าคนอินเดียที่คัดค้านการปกครอง คานธีโต้ตอบโดยเลิกใช้เสื้อผ้าซึ่งผลิตจากโรงงานของคนอังกฤษ หันมาสวมใส่ผ้าผืนทอใช้เองจนกลายเป็นภาพลักษณ์ติดตาคนทั้งโลก

ข้าพเจ้าเป็นคนอ่านหนังสือ ไม่เห็นด้วยกับวิธีคิดและพฤติกรรมของนักเขียนกลุ่มหนึ่ง เลือกตอบโต้ด้วยไม่ซื้องานของกลุ่มคนเหล่านั้น แน่ล่ะโดยเนื้องานยังอยากเห็นนักเขียนร่วมสมัยสร้างงานดี ๆ ออกมา พบเจอก็จะอ่าน..

แต่ไม่ซื้อ!

อีกส่วนที่ทำได้คือเขียนออกมา บอกกล่าวแลกเปลี่ยนพูดคุยกะสหายอย่างระมัดระวังไม่ตกเป็นเครื่องมือเผยแพร่โดยเผอเรอ ไม่นิ่งเฉยปล่อยเลยตามเลยเหมือนธุระมิใช่ เลือกที่จะตอบโต้โดยสงบ ไม่ด่าว่าซึ่งรังแต่จะเพาะเมล็ดพันธุ์ก้าวร้าวชิงชังขึ้นในหัวใจตอกปลายลิ่มสร้างรอยปริแตกที่จะส่งผลทำลายล้างมิอาจควบคุม

แล้วฉากชีวิตก็จะผ่านพ้นไป

ทั้งหมดย่อมเป็นฉากแห่งความทรงจำ

ต่างแค่ว่าเป็นฉากที่เต็มด้วยรอยยิ้มของครอบครัว เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ หรือระงมไห้ ซากร่างและคาวเลือด

เป็นยุคสมัยของเรา เราเลือกได้ ●